‫موفقیتمون به یه چیز بستگی داره.
‫اونا باید باور کنن که آخر دنیا ‫واقعاً داره اتفاق می‌افته.
‫خبر بد
‫اینه که مردم تو فیلم‌ها بارها ‫آخر دنیا رو دیدن،
‫پس این باید بی‌نقص باشه.
‫خبر خوب
‫اینه که تکنولوژی امروز نظیر نداره.
‫و اگه لحظه‌ای تو تاریخ باشه
‫که بتونیم یه چیز ساختگی رو ‫بهتر از واقعیت درست کنیم،
‫امروز همون روزه.
‫کِی نقشه رو اجرا می‌کنیم؟
‫وقتی اوضاع ژئوپلیتیک ‫به نقطه بحرانی برسه.
‫همیشه بحران و جنگ هست.
‫الان چندتا نقطه حساس تو دنیا داریم.
‫خاورمیانه، تایوان، روسیه.
‫به‌محض اینکه یکی از این درگیری‌ها ‫از کنترل خارج بشه...
‫شبیه‌سازی ما شروع می‌شه.
‫تو یه ساعت بی‌وقت بهشون زنگ می‌زنیم ‫که برای احتیاط برن به پناهگاه.
‫الو؟
‫همه‌ چی از قبل پرتنش خواهد بود،
‫و ما این حس اضطراب رو بیشتر می‌کنیم
‫با آدمایی که با چمدونای بزرگ ‫از شهر فرار می‌کنن.
‫چمدون، عاشقشم.
‫وارلا تو تقاطعه.
‫توجه. چمدونا... حالا.
‫تو تلویزیون ‫از درگیری واقعی حرف می‌زنن،
‫ولی وقتی سوار هلیکوپتر بشن، ‫تشدید جنگ خودمون شروع می‌شه.
‫محدودیت‌های حریم هوایی ‫از ساعت یک بعدازظهر اعمال می‌شه.
‫پروازهای غیرنظامی ممنوعه.
‫تکرار می‌کنم، پروازهای غیرنظامی ممنوعه.
‫از اون لحظه به بعد، هر چیزی ‫که در تلویزیونای پناهگاه می‌بینن
‫توسط ما کنترل می‌شه.
‫وزیر دفاع روسیه ‫این حمله رو عمل جنگی توصیف کرد.
‫و ما آماده‌ایم که بهشون ‫جنگ جهانی سوم خودمون رو نشون بدیم.
‫- شروع کنیم. ‫- همه آماده‌ان؟
‫سه، دو، یک...
‫لرزش.
‫فعال کردن پیستون‌ها.
‫دریافت شد.
‫پناهگاه‌مون روی یه سکو مکانیزه قرار می‌گیره،
‫شبیه اونایی که ‫برای تست ایمنی زلزله استفاده می‌شن،
‫که ساختمون رو می‌لرزونه
‫بدون اینکه به ساختار آسیب بزنه.
‫افکت صوتی تکتونیکی تا سطح چهار.
‫حس می‌کنن زمین داره می‌لرزه.
‫و بعد یه چیز خیلی شاعرانه‌تر اتفاق می‌افته،
‫که برادرم طراحی کرده.
‫یه سنگ به خاطر فشار تکتونیکی ‫دیوار رو می‌شکنه.
‫منظره‌ای که تا آخر عمرشون ‫فراموش نمی‌کنن.
‫سنگ. حالا!
‫بهش خورد؟
‫فقط یه متر بیرون زده. ‫نمی‌تونست بهش بخوره.
‫از شوک افتاد. ‫مشکل فنی نبود.
‫- خولیا! ‫- اونجاست.
‫- علائم حیاتی گیرمو فالکون. ‫- بله.
‫ضربان قلب سریعه، ‫بالای ۱۲۵ ضربه در دقیقه.
‫- داره تثبیت می‌شه. ‫- توجه کنید.
‫ترک رو باز کن. حالا!
‫ای بابا!
‫خداوکیلی؟
‫می‌خوایم یه سیرک راه بندازیم که ‫باور کنن جنگ هسته‌ایه؟
‫ای بابا!
‫آره. دقیقاً.
‫براشون واقعی به نظر میاد، ‫گرچه فقط یه ترفند مکانیکیه.
‫دیوونه شدین؟
‫می‌دونید تو یه فاجعه زیرزمینی ‫چی بیشتر از همه آدما رو می‌ترسونه، آقای گارسیا؟
‫بگو.
‫نمی‌دونم.
‫گرد و خاک.
‫توجه. گرد و خاک.
‫گرد و خاک می‌ریزه.
‫و فواره‌های دود تحت فشار ‫از فروریختن صفحات تکتونیکی.
‫بگو ببینم، آقای گارسیا، ‫اگه مجبور بشی فرار کنی...
‫بابا!
‫از تو راهروهای پر از دود،
‫با نورهای اضطراری...
‫به سمت گنبد برید.
‫آدما دارن جیغ می‌زنن،
‫آژیرها به صدا در اومدن، ‫و حس کنی زمین زیر پات داره شکافته میشه،
‫فکر می‌کنی واقعی نیست؟
‫فکر نکنم.
‫منم فکر نکنم.
‫ما دو تُن گرد و خاک و دود
‫از ترک‌هایی که با سیستم اصطکاک ‫ایجاد شدن، پمپاژ می‌کنیم.
‫توجه، طبقه بالا.
‫پله‌ها رو ببندید. حالا!
‫با آسانسور بریم.
‫دارن می‌رن تو آسانسور. ‫آماده باشین.
‫وقتی تو آسانسورن،
‫یه یاتاقان تقلبی از ریل آزاد می‌کنیم.
‫لرزش.
‫سیستم جرقه می‌زنه، صدا می‌ده، ‫و کابین آسانسور رو افقی تکون می‌ده.
‫از ریل خارج شو. حالا!
‫افکت صوتی اصطکاک. جرقه‌ها.
‫خطرناک نیست؟
‫نه، بیشتر از یه ترن هوایی خطرناک نیست.
‫ولی حس می‌کنن دارن سقوط می‌کنن.
‫وقتی به سقوط آزاد 76 متری نزدیک باشن...
‫آماده‌ی فعال کردن ترمز اضطراری هستید؟
‫هنوز نه.
‫- زیرو. ‫- هنوز نه.
‫حالا!
‫ترمز اضطراری فعال شد.
‫و اونا فکر می‌کنن شانس آوردن.
‫ولی بدترش هنوز در راهه.
‫وقتی تو گنبدن ‫مثل موشایی که از کشتی غرق‌شده فرار می‌کنن،
‫من ورود باشکوهی خواهم داشت
‫تا بهشون، تو شبکه‌های تلویزیونی بین‌المللی،
‫شروع آخر دنیا رو نشون بدم.
‫هیچ ‌کی شک نمی‌کنه...
‫خانم‌ها و آقایان...
‫...چون هیچ‌ کی به واقعیتی که ‫با حس‌هاش درک می‌کنه شک نمی‌کنه.
‫ولی اگه بازم فرد شکاکی باشه، ‫ما یه آس تو آستین داریم، یه فیلم.
‫آقای نانو پارکر، از کجا بدونم ‫این فیلمی که می‌خوای بسازی
‫همون اثر آخرالزمانی ‫که لازم داریم رو داره؟
‫فیلماتو دیدم و ‫راستش تحت تأثیر قرار نگرفتم.
‫خواهرمم همین‌طور.
‫البته به نظرم جالب بودن.
‫می‌دونید چرا تایتانیک یا آواتار ‫آدما رو تحت تأثیر قرار می‌ده؟
‫چون ۲۵۰ میلیون دلار خرج ساختشون شده.
‫با نصف اون بودجه، ‫می‌تونم مهیج‌ترین فیلم فاجعه‌بار رو بسازم.
‫از ترس به خودشون می‌لرزن.
‫۱۲۵ میلیون دلار برای یه فیلم هشت دقیقه‌ای؟
‫بیست میلیون کافیه.
‫باید دو سال زودتر فیلم‌برداری کنیم
‫تا وقت باشه افکت‌های بصری ترسناک اضافه کنیم.
‫یه ابر قارچی از انفجار هسته‌ایه.
‫شماها باید حسابی بهم بریزین.
‫غرقش بشین. از لحظه لذت ببرین.
‫اونا قراره فیلم منو
‫تو یه پناهگاه هسته‌ای ‫سیصد متری زیر زمین ببینن،
‫وقتی دنیا بالای سرشون ‫تو زمان واقعی داره فرو می‌ریزه.
‫فکر نمی‌کنید هوش از سرشون بپره؟
‫این فیلم درباره‌ی چیه؟
‫درباره کامل کردن یه مأموریته.
‫چه مأموریتی؟
‫تو آخرالزمان هسته‌ای از پناهگاه بری بیرون ‫تا یه آنتن ماهواره رو وصل کنی.
‫و تو، سیندی ‫یکی از نقش‌های اصلی رو داری.
‫اگه فقط چشمام معلوم باشه، ‫باز می‌تونیم مو و آرایش داشته باشیم؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫برج دریاچه و پل رو تو یه معدن می‌سازیم.
‫به آخر دنیا خوش اومدید.
‫باشه، لوکا، تو برو بیرون.
‫بچرخونش و برو بیرون.
‫حسش مثل بودن رو ماهه.
‫یه ماشین سوخته اونجاست.
‫تصور کن داری فیلم می‌گیری.
‫نگاه کن. شوکه شدی. ‫آدمای مرده.
‫با آتش و دود واقعی فیلم می‌گیریم.
‫دود. اکشن!
‫دود بیشتر. بیشتر!
‫بعداً با جلوه‌های ویژه تقویتش می‌کنیم.
‫مثل وقتی که رو ماه هستی بدو. ‫زیاده‌روی نکن. نه. عادی بدو.
‫ولی هنوز یه پیچش داستانی نهایی داریم.
‫یه کاوشگر دستشو می‌ذاره رو نرده.
‫دمای آهن بالای ۲۰۰ درجه‌ست. ‫گیر می‌کنه. حس تعلیق.
‫در نمیاد.
‫تشعشع، دو برابر چرنوبیله.
‫دستشو تکون می‌ده.
‫نمی‌تونه جداش کنه. ‫دستکشش مثل آدامس گیر کرده.
‫و فکر می‌کنید، «این یارو قراره ‫زیر یه آسمون قرمز از تشعشع بمیره.»
‫بعضی وقتا خودمم از اینکه ‫چقدر خوب یه صحنه رو می‌گیرم شگفت‌زده می‌شم.
‫قول می‌دم وقتی این فیلمو ببینن،
‫دیگه دلشون نخواد برن به سطح زمین.
‫مترجم: مریم سهرابی
‫نفس بکش. آروم نفس بکش.
‫از دماغت.
‫اینو بگیر. نگه‌ش دار.
‫باشه. الان برمی‌گردم.
‫نفس بکش.
‫چیه؟
‫آروم باش. به من نگاه کن. ‫اسمت چیه؟
‫چیزی می‌خوای؟
‫نه، ممنون، تیرسو.
‫صبر کن. یه ساندویچ گوشت می‌خوام.
‫و لطفاً یه سبزیجات هم بده.
‫مرسی.
‫مامان‌بزرگ، می‌خوای؟
‫من می‌خوام.
‫حالا می‌فهمم ‫چرا وقتی بچه بودم و داداش می‌خواستم
‫همیشه می‌گفتی نه.
‫واقعاً ازت ممنونم که ‫فضا رو آروم و سبک می‌کنی.
‫با توجه به اتفاقایی که داره می‌افته.
‫منظورت انفجار هسته‌ایه؟
‫هیروشیما رو بمباران کردن، ‫ولی هنوزم سر جاشه.
‫کافه ‌هاش پر از آدمه.
‫پر از توریسته.
‫- چرنوبیل هم همین‌طوره. ‫- مکس...
‫چی؟
‫یه رآکتور با هفت تُن اورانیوم-۲۳۵ منفجر شد.
‫دیوونه‌کننده‌ست، مامان.
‫حالا مردم می‌رن اونجا ‫سلفی بگیرن و نقاشی خیابونی بکشن.
‫یه پناهگاه حیوانات داره ‫که روباها و گوزن‌ها توش می‌چرخن.
‫بامبی اونجا زندگی می‌کنه.
‫زندگی ادامه داره. ‫همیشه همین‌طوره.
‫برای خانواده‌مونم همین‌طور می‌شه.
‫ما زنده می‌مونیم.
‫آره.
‫زنده می‌مونیم.
‫قول می‌دم.
‫شنیدی زنم چی گفت؟
‫گفت چون من دم دستش بودم ‫باهام ازدواج کرد.
‫فریدا وقتی اینو گفت ‫زیر فشار زیادی بود.
‫دلم می‌خواد عصبانی باشم. ‫حسابی کفری.
‫ولی فقط می‌ترسم.
‫می‌تونی تصور کنی ‫چقدر غم‌انگیزه که اینجا تنها باشی؟
‫برعکسش کن.
‫چیزی که فریدا فکر می‌کنه افتضاحه ‫شاید واقعاً فوق‌العاده باشه.
‫این چیزیه که باید در موردش متقاعدش کنی.
‫- جان؟ ‫- چی گفت؟
‫گفت به تو چسبیده. ‫همه چی می‌خوان؟
‫یکی که نذاره از لبه پرت بشیم.
‫عشق و عاشقی چقدر طول می‌کشه؟
‫سه ماه؟
‫بعدش همه به جایی می‌رسن ‫که تو کل عمرت بودی.
‫ما بیشتر از بیست ساله که با همیم.
‫و تو فریدا رو از دست مادرش نجات دادی.
‫یه قهرمان لعنتی بودی.
‫دوباره بگو.
‫من بیست تا شام کریسمس ‫اون زنه رو تحمل کردم.
‫و به فریدا یه زندگی جدید دادم.
‫آقای فالکون، اومدم حالتو چک کنم.
‫به من نگاه کن.
‫- سردرد داری؟ ‫- نه.
‫- تهوع؟ ‫- نه.
‫- سرگیجه؟ ‫- آره، وقتی بلند می‌شم سرم یه کم گیج می‌ره.
‫پس بهتره دراز بکشی.
‫باید مطمئن بشیم ‫فشار داخل جمجمه
‫یا مشکل گفتاری نداری.
‫البته. مرسی، دکتر.
‫ببخشید، اون دو نفری ‫که رفتن بیرون حالشون خوبه؟
‫دیدیم دستکش یکی‌شون ‫به نرده گیر کرد. وحشتناک بود.
‫چیز دیگه‌ای ندیدیم.
‫دستکش فقط یه سوراخ ریز داشت.
‫همکارمون الان تحت نظره، ولی...
‫فکر می‌کنیم زیاد در معرض ‫تشعشعات قرار نگرفته.
‫نگران نباشید. واقعاً میگم.
‫من بوداپستم، آنه.
‫این قرار بود سال نو ما باشه.
‫به بابات بگو خیلی نامرده
‫که به خاطر رد شدن تو درس تنبیهت کرده.
‫مگه خودش یه بچه نابغه نداره؟
‫آسیا چند تا جایزه گرفته؟ هفت تا؟
‫خب، اینجوری همه‌ چی متعادل می‌شه.
‫یه دختر تو درسا می‌ترکونه، ‫یکی دیگه تو حال کردن با زندگی.
‫سال نو رو باید جوری تجربه کنی ‫انگار که اینجایی.
‫حتی اگه تو یه هتل پنج ستاره باشی ‫و یه گردنبند مروارید زشت بندازی.
‫چقدر خنگی تو.
‫ببین.
‫ولی آره، فکر کردم ‫می‌تونم جسممو اینجا بذارم
‫اگه ذهنم تو بوداپست با تو باشه.
‫دلم برات تنگ شده.
‫تازه، حالا باید شام بابام ‫با دوستاشو تحمل کنم،
‫و ازش وحشت دارم...
‫سال نو مبارک، عزیزم.
‫دوستت دارم.
‫هی؟ حالت خوبه؟
‫لطفاً کمک کنید!
‫تو دستشویی!
‫کمک!
‫ولش کن!
‫زود باش!
‫کابل رو قطع کن، سریع!
‫- بلندش کن! ‫- لطفاً!
‫بیا!
‫گرفتیمش!
‫باشه.
‫نبض نداره.
‫دکتر!
‫- خودشو دار زده. نفس نمی‌کشه! ‫- برید کنار.
‫نبض نداره. ‫اِپی‌فرین لازم داره.
‫اینجا دارم. ‫دفیبریلاتور رو بیار. سریع!
‫بیا، کمکم کن. محکم بکش!
‫زود باش!
‫بدش من!
‫باشه، ببینیم...
‫بیا. اینجا.
‫- ۲۶۰ شارژ بشه. ‫- حالا!
‫آماده‌ست. و...
‫بدون پاسخ. دوباره.
‫آماده؟ بزن. ۳۰۰ شارژ بشه!
‫سلام.
‫صدامو می‌شنوی؟
‫می‌تونی نفس بکشی؟
‫سلام.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫چرا نجاتم دادی؟
‫مینروا هستم.
‫خوشحالم که به اطلاعتون برسونم ‫دیگه هیچ پس‌لرزه‌ای ثبت نشده.
‫بنابراین، تیم امنیتی دیگه لازم نمی‌دونه
‫که تو گنبد بمونید.
‫می‌تونید به واحدهای خانوادگی‌تون برگردید. ‫سپاسگزارم.
‫مینروا.
‫- حال اون خانم بهتر شد؟ ‫- نزدیک بود بمیره.
‫خوب شد آسیا فالکون سریع عمل کرد.
‫خب، اوضاع رو تحت کنترل گرفتیم.
‫خودشو از یه لوله دار زده بود.
‫اونا تو موقعیت فاجعه‌باری‌ان، ‫و اوضاع فقط بدتر می‌شه. نگاه کن.
‫نگاه کن.
‫موارد شدید اضطراب، ‫حملات پانیک، آریتمی‌های قلبی.
‫ببین! پونزده نفر ‫ضربان قلبشون بالای ۱۳۵تا در دقیقه‌ست.
‫می‌فهمی؟
‫وقتی داشتیم اینو آماده می‌کردیم
‫و من از ترس، اضطراب ‫و خلق حس‌های واقعی حرف زدم،
‫فکر کردی منظورم چیه؟
‫اونا دقیقاً همون‌ جایی که می‌خواستیم هستن ‫تا نقشه‌مون رو ادامه بدیم.
‫من این کارو قبول نکردم ‫که همچین بکنم.
‫نه.
‫این یه کار نیست.
‫این نقشه بزرگ‌ترین چیزیه ‫که تا حالا انجام دادی.
‫پس اگه می‌ترسی، ‫خودتو جمع کن و ادامه بده.
‫ببین چطور راه می‌رن.
‫با وزن آخر دنیا روی شونه‌هاشون،
‫و با این حال، بازم ادامه می‌دن.
‫حالا یه مدرک غیرقابل‌انکار می‌بینن ‫که اگه پناهگاه رو ترک کنن
‫چه اتفاقی براشون می‌افته.
‫می‌خوای فینال بزرگ رو ببینی؟
‫همراهم بیا.
‫بچه‌ها.
‫نظرتون چیه؟ ‫قرار گرفتن مستقیم تو حداکثر تشعشعات.
‫پوست رو ساییدیم ‫و جوری درستش کردیم که انگار سوخته.
‫سوختگی درجه دوم. نظرتون چیه؟
‫باید مرطوب‌تر باشه. ‫خیلی خشکه. نمی‌بینی؟
‫باید چرکی باشه.
‫آره، این واقعاً حال آدما رو بهم می‌زنه. ‫تاول‌های چرکی.
‫باشه.
‫نمی‌خوای بری تو تخت، درسته؟
‫آره، همین کارو می‌خواستم بکنم.
‫رافا، بعد از همه حرفایی که زدم ‫نمی‌تونیم وانمود کنیم چیزی نشده.
‫چی گفتی؟
‫اینکه فقط به من چسبیدی؟
‫که تو رو از یه زندگی فلاکت‌بار ‫با مادر دیوونه‌ات نجات دادم؟
‫اینکه من یه قهرمان بودم. درسته؟
‫فریدا، شاید از اول ‫عاشق هم نبودیم، باشه؟
‫ولی مگه مهمه؟ عشق چقدر طول می‌کشه؟ ‫سه هفته؟ سه ماه؟
‫ما به نقطه‌ای تو زندگی رسیدیم که همه‌ی ‫زوج‌های خوشبخت و پایدار بالاخره بهش می‌رسن.
‫- این خیلی بده؟ ‫- رافا.
‫نه.
‫بذار بهت بگم، ‫این چیزیه که همه آرزوشو دارن.
‫من ندارم.
‫یعنی وقتی بلند گفتمش، ‫فهمیدم دیگه راه برگشتی نیست.
‫چی می‌خوای؟
‫نه.
‫طلاق تو پناهگاه؟
‫دیگه چاره‌ای برام نمونده.
‫رافا، فکر می‌کنم این بهترین کار برای ماست.
‫هر جدایی یه فرصته...
‫دیگه با این حرفای خودیاری شروع نکن، باشه؟
‫باید می‌فهمیدم.
‫که تو به ریکی، یوگا ‫و مدیتیشن نیاز داشتی
‫فقط برای اینکه با من باشی.
‫تو خیلی پستی.
‫باید خیلی بد باشی
‫که کل زندگی ساختگی باشه ‫و مردی که عاشقت بود رو بازی بدی.
‫چون، می‌دونی چیه؟ ‫سورپرایز!
‫من عاشقت بودم، فریدا.
‫تو زندگیم رو ازم دزدیدی، ‫وانمود کردی عاشقمی.
‫این درست نیست.
‫رافا، همه می‌دونن عشق واقعی ‫کِی اتفاق می‌افته.
‫و تو همیشه می‌دونستی ‫من زیاد عاشقت نبودم.
‫یا اصلاً نبودم.
‫اینکه تو اونقدر بدبخت بودی ‫که این ازدواج رو قبول کنی یه چیز دیگه‌ست.
‫فکر می‌کردم این طوری دوستم داری.
‫خواهش می‌کنم.
‫مطمئنم این طور نبود.
‫وقتی عاشق می‌شم، دیوونه می‌شم.
‫داریم درباره کی حرف می‌زنیم؟
‫- مهم نیست. ‫- کی؟
‫مربی یوگام.
‫داری چی ‌کار می‌کنی؟
‫دارم می‌رم.
‫- کجا؟ ‫- خونه مادرم.
‫عالیه.
‫با من ازدواج کردی که ازش فرار کنی، ‫حالا منو ول می‌کنی که برگردی پیشش.
‫نوجوونی‌تو تو اون مدرسه آلمانی ‫با استفراغ کردن گذروندی!
‫حالا قراره تو پناهگاه مادرت بالا بیاری!
‫یه شاهکار منطقی!
‫می‌بینی؟
‫وقتی این‌قدر بدبختی نمی‌تونم عاشقت باشم.
‫من گفتم خیانت کردم، ‫و تو سرم داد می‌زنی که برگردم خونه.
‫تموم شد.
‫نه.
‫همه ‌چی مرتبه.
‫برگردید به پناهگاهتون. ‫شب بخیر.
‫بابا، می‌خوای حرف بزنیم؟
‫حرف بزنیم؟ نه، چرا؟ نه.
‫من و مامانت دعوامون شد، ‫ولی مشکلی نیست.
‫آره. فقط پرسیدم ‫چون شاید آخرین بارتون بوده.
‫باورم نمی‌شه اینجا ‫میان‌وعده مجانی بهمون ندادن.
‫نه بیسکوییت هست، حتی...
‫این! نگاه کن!
‫ببین! قهوه و چای!
‫از دیروز چیزی نخوردم.
‫می‌دونی؟ من...
‫- بابا. ‫- بله؟
‫بابا.
‫یه چیزی برای خوردن لازم دارم.
‫ببخشید، ولی سالن غذاخوری بسته‌ست. ‫باید تا صبحانه صبر کنید.
‫تو گنبد چیزی نخوردم، قسم می‌خورم.
‫و حالا فقط یه چیزی می‌خوام ‫که معده‌مو آروم کنه.
‫متأسفم، ولی امکان‌پذیر نیست.
‫متأسفم، آقای وارلا.
‫یعنی می‌گی میلیون‌ها دلار ‫برای این پناهگاه لوکس پول دادم
‫و نمی‌تونید یه ساندویچ ژامبون و پنیر ‫کوفتی برام درست کنید؟
‫جیره‌بندی سختگیرانه‌ای داریم.
‫جیره‌بندی؟ من دارم ‫یه اضطراب شدید رو تجربه می‌کنم.
‫می‌دونی من چطور باهاش کنار میام؟ ‫با خوردن.
‫تو بوفه نخوردم ‫چون مادرزنم اونجا بود.
‫تو گنبد، اون نودلای لعنتی‌تونو نخوردم.
‫حالا من سهمیه‌مو می‌خوام.
‫حقمو.
‫سهم خودمو! مال منه!
‫چون چیزی نخوردم، می‌فهمی؟ ‫نخوردم!
‫رافائل وارلا از کنترل خارج شده. ‫حمله پانیک داره.
‫تو سالن غذاخوریه!
‫بهشون بگو چک کنن...
‫فیلم دوربین‌های مداربسته رو چک کنن!
‫هی! بزنید عقب و نگاه کنید...
‫یاکو، سالن غذاخوری.
‫چیزی نخوردم!
‫بزنید عقب، لعنتی!
‫چیزی نخوردم!
‫آروم باشید، آقای وارلا.
‫هی، نمی‌تونی این کارو بکنی.
‫نه.
‫لطفاً.
‫آقا، غذا رو بذار کنار.
‫فوراً غذا رو بنداز.
‫بندازش.
‫غذا رو بنداز!
‫سه ثانیه بهت وقت می‌دم ‫که بابامو ول کنی.
‫سه،
‫دو،
‫یک.
‫حالت خوبه، آقای وارلا؟
‫چیز دیگه‌ای می‌خوای، بابا؟ ‫بردار.
‫من خوبم.
‫مکس، نگهبان رو ول کن.
‫یه نگهبان دیگه؟
‫چرا تو پناهگاه میلیونرها ‫نگهبان بیشتر از زندان داره؟
‫بازداشتش کنیم؟
‫اینجا زندان نیست.
‫یاکو، ولش کن.
‫- آروم باش. ‫- بذارید بره.
‫این چیه؟
‫فردا که آروم شدی ازم بخواه.
‫بریم، بابا.
‫صبح شده؟
‫این صفحه نمایشه.
‫ولی آره، احتمالاً حدود ساعت شش صبحه.
‫این همون هم‌زیستی‌ایه که بهم گفتی؟
‫چون من مراقبتم، ‫ولی تو دقیقاً برای من چی کار می‌کنی؟
‫کل شب داشتم ‫اینو از خودم می‌پرسیدم، می‌دونی؟
‫تو هیچ‌وقت قدر چیزی که ‫وقتی عاشق بودیم داشتیم رو ندونستی.
‫اون عشق دیوونه‌وار، اون رازداری...
‫چیزی که اون موقع داشتیم خیلی قوی‌تر بود.
‫همه‌ش به هم فکر می‌کردیم.
‫با هم آهنگا رو کشف می‌کردیم.
‫عشقمون همه‌ چی رو زیر و رو کرد.
‫لطفاً بشین. ‫دکتر گفت باید استراحت کنی.
‫- نمی‌خوام بشینم. ‫- بشین!
‫نمی‌خوام بشینم ‫چون چیزی که داشتیم قشنگ بود.
‫- لطفاً. وگرنه سکته می‌کنی. بشین. ‫- برام مهم نیست.
‫با چشات داری منو می‌کشی.
‫وقتی عاشق بودیم، هیچ‌وقت این کارو نکردی.
‫من با چشمام بهت عشق می‌ورزیدم.
‫لحظه‌شماری می‌کردم ‫تا بعد کلاس آوازت ببینمت.
‫دوبل پارک می‌کردم، و اگه یکی بوق می‌زد،
‫از ماشین پیاده می‌شدم و دعوا راه می‌نداختم.
‫چون تنها چیزی که اون موقع می‌خواستم ‫این بود که اونجا باشم، منتظر تو.
‫وقتی از آژانس مدلینگت می‌اومدم دنبالت،
‫تو هتل روبرو منتظر می‌موندم، ‫تا از پنجره ببینمت،
‫و فقط... به هم نگاه می‌کردیم.
‫خودمو به مریضی می‌زدم ‫تا بتونم بیام پیشت.
‫از خیابون رد می‌شدم، قلبم تند می‌زد،
‫تا برسم به اون سوئیت و ببینمت.
‫در حالی که اونا ‫با نورافکن‌ها منتظرم بودن
‫تا برم عکاسی رو ادامه بدم.
‫و همه‌ چی به فنا رفت.
‫چون تو خواستی زنم بشی.
‫رسمی.
‫نفهمیدیم وقتی هر لحظه پر از اشتیاق بود ‫چقدر خوشبخت بودیم.
‫نه.
‫حق با توئه.
‫به اینجا میگن «کافه ویرانه».
‫ساختمان‌های یهودیایی که متروکه شدن
‫وقتی نازی‌ها تو جنگ جهانی دوم اومدن.
‫تو دهه هشتاد، تبدیلشون کردن به کافه،
‫باورکردنی نیست
‫که جایی که پر از درد بود ‫حالا اینقدر شادیه؟
‫دو جنبه‌ی متضاد.
‫مکس!
‫دوستت دارم!
‫حسابی حال کردم.
‫باید بگم، ‫یه کم تو بوداپست سرده.
‫باید خودمو گرم کنم.
‫حالا فقط من و توئیم.
‫دلم خیلی برات تنگ شده.
‫خیلی زیاد.
‫تصور می‌کنم پیشمی.
‫دستامو می‌ذارم
‫تو دستات
‫تا گرم بشن،
‫و تو میلرزی و مورمور می‌شی.
‫گرمای دستات
‫تمام وجودم رو فرا می‌گیره.
‫و می‌تونم تا ابد کنارت بشینم.
‫روی چمن.
‫خانم فالکون؟
‫بله؟
‫گروه خونی‌تون AB منفی‌ـه؟
‫آره، فکر کنم. چطور؟
‫باید باهامون بیاید.
‫باشه.
‫یه لحظه صبر کنید.
‫- کجا داریم می‌ریم؟ ‫- بیا.
‫هی!
‫کجا می‌بریدش؟
‫هی!
‫- کجا می‌بریدش؟ ‫- درمانگاه.
‫چرا؟
‫چی شده؟
‫اجازه نداریم چیزی بگیم.
‫- می‌تونه باهام بیاد؟ ‫- متأسفم، امکانش نیست.
‫اگه موضوع پزشکیه، ‫من سال چهارم پزشکی‌ام.
‫چی شده؟
‫نمی‌تونید بهمون بگید؟
‫من می‌تونم باهاش بیام.
‫دستور داریم که باید تنها بره.
‫اینجا منتظر می‌مونم.
‫چیه؟ تو دردسر افتادی؟
‫سلام، مکس. نه، منتظرم.
‫چیه؟
‫چرا اونا میمی رو بردن؟
‫مسئله پزشکیه. ‫اجازه نداشتن چیزی بگن.
‫چرا؟
‫داری چی‌ کار می‌کنی؟
‫گوشی آنه رو روشن کردی؟
‫آره، ولی برای یه مدت کوتاه.
‫ویدئوها رو دیدم، ‫ولی خیلی دردناک بود.
‫ببخشید که ناراحتت کرد.
‫خب، می‌تونی گوشیو بهم پس بدی؟
‫نه. نه، امکانش نیست.
‫چرا؟
‫چون سیم‌کارتو دور انداختم.
‫- چی؟ ‫- سوزوندمش.
‫یه مشعل آشپزخونه برداشتم و سوزوندمش.
‫- داری شوخی می‌کنی، درسته، آسیا؟ ‫- نه.
‫مکس، بهت می‌گم خیلی دردناک بود.
‫نمی‌خواستم دستم باشه.
‫چیزایی که توش بود مال منم بود.
‫تو بهم دادی، گفتی داری ‫خاطراتشو بهم برمی‌گردونی.
‫به من و بابام.
‫نمی‌تونی نظرتو عوض کنی.
‫نمی‌تونی خاطراتشو بهمون بدی ‫و بعد باز پسشون بگیری.
‫این کارو کردم چون عصبانی بودی.
‫تا هرگز شک نکنی ‫که چیزی که داشتیم عشق واقعی بود.
‫عشقی که نظیرش هیچ‌جا نیست.
‫می‌دونی نظرم درباره عشق چیه، مکس؟
‫عشق یه بلوفه، یه کلاهبرداری بزرگ.
‫جدی نمی‌گی.
‫یه دروغ بزرگ که قرن‌هاست ادامه داره
‫با افسانه‌ها، قصه‌های پریان، ‫ادبیات رمانتیک، فیلم‌ها و تبلیغات.
‫هنوز داری ویکی‌پدیا می‌خونی؟
‫من همه‌ چیو می‌خونم. رمانتیسیسم فقط ‫یه راهه برای مخفی کردن غرایز اولیه‌مون.
‫فکر کنم خودت می‌دونی.
‫ما حیوونیم. تو پارک همو می‌بینیم، ‫همو بو می‌کشیم،
‫و بعد تولیدمثل می‌کنیم ‫و یه گله و دسته راه می‌ندازیم.
‫البته، این کمتر فریبنده‌س ‫تا اینکه بهش بگیم عشق.
‫کافه کجاها میری؟
‫من آدم کافه نیستم. جدی می‌گم، مکس.
‫اگه قبول کنیم این یه مسئله زیست‌شناختیه، ‫کمتر رنج می‌کشیم.
‫آره؟ چرا؟
‫چون دیگه دل‌شکستگی وجود نداره.
‫باید فکر کنیم ‫که فقط برای تولیدمثل با یکی نیستیم،
‫بلکه چیز بیشتری وسطه.
‫یه برخورد جادویی،
‫حس دلشوره، یه مشت اراجیف.
‫و می‌دونی این انتظارات کجا می‌برتت؟
‫روی مبل، ‫با ریمل که از صورتت سرازیر شده،
‫و یه ظرف بستنی.
‫تو این سه سال گذشته چی به سرت اومده؟
‫پایه‌های عقلانی ‫و علمی برای خوشحال بودن ساختم.
‫و همین. تمام. آخر داستان.
‫ببخشید که با این عجله صداتون کردیم،
‫ولی فوراً به کمکتون نیاز داریم.
‫چی شده؟
‫هر سه‌تون گروه خونی AB منفی دارید، درسته؟
‫مردی که دستکشش ‫پاره شده بود رو یادتون میاد؟
‫گروه خونیش AB منفی‌ست، ‫و نیاز فوری به انتقال خون داره.
‫ولی چرا؟
‫گفتید که تشعشع روش تأثیری نداشته.
‫اشتباه کردم.
‫باید فوراً عملش کنیم، ‫و... به چند کیسه پلاسما نیاز داریم.
‫با شما شروع می‌کنیم.
‫از همکاری‌تون ممنونم.
‫بریم.
‫لطفاً بشینید اونجا.
‫مهمانایی که تأثیرپذیرترن رو انتخاب می‌کنیم
‫و می‌ذاریم مسئول دفاع رو ‫تو انکوباتور ببینن،
‫مثل یه نوزاد.
‫اونا بهترین سوژه‌ها برای پخش ترس ‫بین مهمانا هستن.
‫چی شده؟ مریضه؟
‫لطفاً دستتون.
‫هر چی اطلاعات کمتری بهشون بدیم، ‫بیشتر مضطرب می‌شن.
‫- این روش کارمونه. ‫- کلید تعلیق تو سینماست.
‫چیزی که تصور می‌کنیم ‫ترسناک‌تر از واقعیته.
‫هیچکاک یادمون داد.
‫این درست نیست.
‫این یارو فیلم‌ساز اینجاست؟ ‫هیچی حالیش نیست.
‫چی داری می‌گی؟
‫هیچکاک برعکسشو گفت.
‫باید به بیننده نشون بدی ‫که بمب زیر میزه،
‫تا نگران بشن که قراره منفجر بشه.
‫نه، اگه بمب رو ببینی...
‫می‌شه کافه فیلم رو تعطیل کنیم؟ ‫مرسی.
‫مرموز عمل می‌کنیم.
‫رازداری آزاردهنده ‫باعث میشه بدترین چیزا رو تصور کنن.
‫از طریق ایرفون ارتباط برقرار می‌کنیم ‫با صدای بلند به اندازه‌ای
‫که اونا یه سری کلماتو بشنون.
‫تورم شکمی داره.
‫ترسناک می‌شه.
‫نشون‌دهنده خونریزی داخلیه.
‫اگه سرگیجه نداری، می‌تونی بری.
‫ضربان قلبش داره می‌ره بالا.
‫به ۱۶۸ در دقیقه رسیده!
‫می‌بریمش تو کما.
‫باید بری.
‫زود.
‫میمی، چی شد؟
‫ازمون خون خواستن.
‫فکر کنم داره می‌میره.
‫- داره میمیره. ‫- کی؟ میمی، کی؟
‫مردی که رفت بیرون ‫تا آنتن رو درست کنه. یادته؟
‫از تشعشعات داره می‌میره.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫ما هیچ‌وقت از اینجا نمی‌ریم.
‫- ایول! ‫- موفق شدیم.
‫به ماچ بده، رفیق. خوشحالی، نه؟
‫- براوو! ‫- هورا!
‫- براوو! ‫- آفرین!
‫دیدیش؟ مطمئنی؟
‫منم دیدمش.
‫چی شد؟
‫...کسی که رفت بیرون. ‫تشعشع سوزوندش.
‫داره می‌میره.
‫مو به تنم سیخ شد.
‫یعنی، نه...
‫عالی بود. تشنج‌ها...
‫واقعاً وحشتناک بود.
‫می‌خوام همه‌تون پیش مهمانا باشید،
‫نگاه کنید و مطمئن بشید ‫هیچ اتفاق غیرمنتظره‌ای نمی‌افته.
‫و تو، لوکا، برو اون گریمو پاک کن.
‫- جشن بگیریم؟ ‫- بریم.
‫- غذا بخوریم. ‫- حتماً.
‫نزدیک من نیا.
‫یعنی چی؟ جلو نیا!
‫آروم باش.
‫همه‌ چی درست می‌شه. می‌بینی.
‫با من نفس بکش.
‫فکر کن چقدر زحمت کشیدیم ‫تا به اینجا برسیم.
‫ببخشید. باید از اینجا برم، مینروا.
‫طبیعیه که مضطرب باشی.
‫یه زن تقریباً زیر نظر من مرد.
‫و یکی دیگه شوکه شد ‫که ادای احمقا رو در می‌آوردم،
‫وانمود می‌کردم روی یه یارو با لباس عمل می‌کنم.
‫من برای این کارا دکتر نشدم.
‫ما داریم این آدما رو شکنجه می‌کنیم.
‫آروم باش. خوبی؟
‫نه.
‫نه، ما اونا رو زیر نظر داریم.
‫اونا به زندگی اینجا عادت می‌کنن.
‫خودت گفتی، یادته؟
‫انسان‌ها به همه‌ چی عادت می‌کنن.
‫اونا قوی‌ترین حیوانات هستن.
‫یه سوغاتی برات دارم.
‫ببین.
‫برنت و مارک کمکم کردن. سلام کن!
‫نظرت چیه؟
‫ما برای همیشه اینجا می‌مونیم.
‫هر چی بشه.
‫تصمیممو گرفتم، مینروا.
‫از اینجا می‌رم.
‫کجا؟ برمی‌گردی بیمارستان دلاپاز ‫که آپاندیس عمل کنی؟
‫از خدامه!
‫نگران نباش.
‫درباره‌ی اتفاقات اینجا به کسی چیزی نمیگم.
‫معلومه که می‌گی.
‫می‌ری اون بیرون ‫و مثل همیشه نظرت عوض می‌شه.
‫یه روز یه پلیس پیداش می‌شه، ‫ازت می‌پرسه و تو حرف می‌زنی.
‫چون تو دمدمی‌مزاجی.
‫امروز بیمارستان می‌خوای، ‫فردا پناهگاه.
‫امروز زندگی معمولی می‌خوای، ‫فردا یه زندگی خارق‌العاده.
‫امروز لو نمی‌دی، ‫فردا حرف می‌زنی.
‫بی‌ثباتی.
‫ولی خوشبختانه، من این‌طور نیستم. ‫من به مسیرم پایبندم.
‫چون من قدرت توام.
‫کجا داری می‌ری؟
‫- کجا داری می‌ری؟ ‫- تنهام بذار.
‫ولم کن، وگرنه قسم می‌خورم ‫به همه مهمانا کل حقیقت رو می‌گم.
‫نه.
‫این ترسناک‌ترین قسمته.
‫وقتی ترن هوایی ‫به سقوط بزرگ نزدیک می‌شه.
‫باید خودمونو نگه داریم ‫چون سقوط آزاد در انتظارمونه.
‫همون‌طور که من به تو اعتماد دارم، ‫تو هم باید به من اعتماد کنی.
‫اینو ببین. نگاه کن.
‫من اینو ساختم.
‫یه شاهکار مهندسی.
‫یه مکعب روبیک بی‌نقص.
‫هیچ‌ کی قبلاً این کارو نکرده، ‫و هیچ ‌کس دیگه هم نمی‌کنه.
‫و همه ‌چی از ذهن من اومد. ‫هوایی که نفس می‌کشی، من تصفیه‌ش کردم.
‫آبی که می‌خوری، من خالصش کردم.
‫و تو همیشه باهام موافق بودی
‫چون یه زندگی باورنکردنی با من داشتی.
‫و وقتی این تموم بشه، ‫زندگیت حتی بهترم می‌شه.
‫و باید هر روز از زندگیت ‫از من تشکر کنی، بارها و بارها.
‫من اونقدر خامت شده بودم
‫که دنبالت اومدم، بدون اینکه لحظه‌ای ‫به توهماتت فکر کنم،
‫چون خوشحال بودم.
‫ولی امروز، وقتی دیدم ‫چشمات از افتخار به کارت می‌درخشن،
‫وقتی همه اون آدما داشتن ‫برای اقوام و دوستان مرده‌شون عزاداری می‌کردن...
‫نه.
‫اون موقع بود که فهمیدم همین جا تموم می‌شه.
‫- نرو. ‫- ولم کن.
‫نرو.
‫خولیا،
‫اینو برای اضطرابت آوردم.
‫لورازپام، دیازپام، و تریازولام.
‫هر کدومو که می‌خوای انتخاب کن.
‫منم که بهت دارو می‌دم.
‫نه برعکسش.
‫نه!