‫«فراتر از وکالت»
‫«دو سال قبل»
‫«ترجمه از آرام متین»
‫«۲۵اس ۲۱۳۸.»
‫گفت ۲۵اس ۲۱۳۸ بود.
‫باشه، ۲۵اس ۲۱۳۸.
‫باید آمبولانس خبر کنم.
‫گوشیم رو کجا گذاشتم؟
‫عزیزم!
‫آسیب دیدی؟ بذار ببینم.
‫بیا بریم تو. باشه؟
‫آمبولانسه.
‫اون پسره...
‫عزیزم، خوبی؟
‫حالت خوبه؟ هی، عزیزم…
‫ببخشید… من...
‫گریه نکن. چیزی نیست.
‫همین که اون پسربچه رسید بیمارستان،
‫اعلام کردن که فوت شده.
‫با توجه به لخته شدنِ خونش،
‫حدس زدن حدودا یک ساعت ‫تو همون حالت رها شده بوده.
‫«متهم»
‫می‌گن اگه به موقع کمک می‌رسید،
‫شاید می‌تونست زنده بمونه.
‫همسرم می‌گفت تقصیر خودش بوده ‫و خیلی هم به خودش سخت می‌گرفت.
‫می‌گفت نفرینش ‫یعنی بیماریش، باعثش شده.
‫«یگان تحقیقاتی ۱» ‫با چشم‌های خودم دیدمش.
‫پلاکش ۲۵اس ۲۱۳۸ بود.
‫اونجا یه جای خلوت بود ‫و دور و برش دوربین امنیتی نداشت.
‫تنها چیزی که داشتن اظهارات همسرم بود.
‫شما مطمئنید؟
‫بله.
‫همه توانش رو گذاشته بود که مقصر رو پیدا کنه.
‫وقتی حالش خوب بود، ‫سعی می‌کرد هرچی دیده رو دقیق یادش بیاد
‫- و همه‌چی رو با جزئیات بنویسه. ‫- پلاکش 25...
‫داروهاش رو مرتب می‌خورد
‫تا بتونه با ذهنی آروم تو دادگاه
‫شهادت بده.
‫تمام تلاشش رو کرد ‫تا از نظر ذهنی هوشیار بمونه.
‫به لطف تلاش‌های اون…
‫این آقا دستگیر شد.
‫خانم چا،
‫شما فقط تا جایی که می‌تونید ‫به سوالاتی که وکیل می‌پرسه
‫جواب بدید.
‫«شاهد»
‫ما چند بار همدیگه رو دیدیم.
‫و هر بار هم خودم رو معرفی کردم. ‫اسم من چیه؟
‫این مهم نیست.
‫اسمم یون سوک‌هون‌ـه.
‫پس می‌گید همون لحظه‌ای که شاهدِ ‫تصادف و فرار بودید، یادداشت رو نوشتید؟
‫بله.
‫پس چرا همون لحظه که تصادف رو دیدید،
‫آمبولانس خبر نکردید؟
‫- خب، من… ‫- اگه
‫همون لحظه گزارش می‌کردید،
‫شاید اون بچه زنده می‌موند، درسته؟
‫- اعتراض دارم. ‫- سوالم رو پس می‌گیرم.
‫می‌خواستم گزارش بدم…
‫اسم من چیه؟
‫پرسیدم اسم من چیه؟
‫همین چند لحظه پیش گفتم. ‫فراموش کردید؟
‫خانم چا، لطفا جواب بدید.
‫قربانی دانش‌آموز راهنمایی بود.
‫شنیدم شما قبل از اینکه
‫آلزایمر بگیرید، ‫معلم راهنمایی بودید. درسته؟
‫بله.
‫پس از همون فاصله دور ‫شما یونیفرمش رو تشخیص دادید
‫و فهمیدید دانش‌آموز راهنماییه. درسته؟
‫بله.
‫چطور یه معلم که عاشق بچه‌هاست
‫وقتی یه بچه رو می‌بینه که ‫تصادف کرده و خونریزی داره
‫آمبولانس خبر نمی‌کنه؟
‫- خب، من…
‫- من ‫- فراموش کردید زنگ بزنید، درسته؟
‫همون‌طور که اسم من رو فراموش کردید.
‫اون آقایی که
‫لباس سبز و خانمی که ‫لباس خاکستری پوشیده و
‫اونور سالن نشستن رو می‌بینید؟
‫اونا رو می‌شناسید؟
‫شنیدم اونا
‫در دوران تدریس‌تون ‫عزیزترین شاگردان شما بودن.
‫درسته؟
‫- بله. ‫- اسم‌هاشون چیه؟
‫فراموش کردید؟
‫شما اسم من رو که ‫تازه بهتون گفتم رو فراموش کردید،
‫اسم عزیزترین شاگردانتون رو فراموش کردید.
‫حتی فراموش کردید به آمبولانس زنگ بزنید.
‫چطور می‌تونیم به شهادتِ شاهدی که
‫چنین آلزایمر پیشرفته‌ای داره، اعتماد کنیم؟
‫شاگردهاش دارن می‌رن.
‫شما تو اولین اظهارات‌تون گفتید:
‫«راننده‌ی فراری مقصر اول‌ـه،
‫و بیماری من مقصر دوم.»
‫برای فرار از عذاب وجدان آسیب ثانویه،
‫می‌خواستید هرچه‌زودتر مجرم اصلی پیدا بشه.
‫این عذاب وجدان شما
‫همراه با آلزایمرتون، ‫که باعث شده خودتون رو مجرم دوم بدونید
‫ممکنه باعث شده باشه ‫یه قربانی دیگه هم بسازید؟
‫هیچ‌وقت این احتمال رو در نظر گرفتید ‫که شاید آلزایمر داره فریبتون می‌ده؟
‫«عشق در تمام رنگ‌هایش»
‫بعدی اطلاعیه درمورد ‫سیستم پرداخت مبتنی بر عملکردـه.
‫«پرداخت‌های تشویقی»
‫از این به بعد این سیاست جدید اجرا می‌شه.
‫«پرداخت ثابت برای مشاورین ‫و مقامات سابق قطع خواهد شد.»
‫من کاملا مخالفم.
‫منم همین‌طور.
‫خانم کوون، این مسخره‌ست.
‫یعنی چی؟ شما تازه به این مقام رسیدید.
‫چطور می‌تونید بدون نظرخواهی از ما ‫سیستم پاداش رو عوض کنید؟
‫چطور می‌تونستم برای یه سیاستی که
‫به ضرر نصف شُرکا ‫تموم میشه، نظرخواهی کنم؟
‫این رو می‌دونستید و همچین تصمیمی گرفتید؟
‫پس تا کی باید اجازه بدیم این روند ادامه پیدا کنه؟
‫تا کی باید بشینیم و نگاه کنیم که از کارآموزها
‫سخت کار می‌کشید که ‫به موکلین‌تون خدمات ارزون بدید؟
‫این هزینه‌ها رو کاهش می‌دیم ‫چون موکلین نه براساس شایستگی،
‫بلکه بر اساس روابط شخصی حفظ میشن.
‫بعدش کارهای اصلی رو ‫فقط کارآموزها انجام میدن.
‫اسم دورهمی‌هاتون رو گذاشتید ‫«بازاریابی کارائوکه» و «بازاریابی گلف»!
‫ولی بدون اینکه واقعا کاری انجام بدید، روابط، ‫مهارت‌ها و حتی تخصص‌تون رو از دست می‌دید.
‫تنها چیزی که می‌مونه اینه که ارزون‌تر کار کنید.
‫اینجوری موکلین رو ‫با قیمت خیلی پایین جذب می‌کنید.
‫شب‌ها یه نگاه به دفترمون بندازید.
‫کارآموزها تا صبح کار می‌کنن، ‫کف زمین روی روزنامه چرت می‌زنن.
‫آخرش هم هیچ اعتباری بهشون نمی‌دید.
‫اگه اونا کاری به ارزش ۱۰۰ میلیون وون انجام بدن
‫شما شرکا، حق‌الوکاله رو ‫به ۱۰ میلیون کاهش می‌دید.
‫ارزش کارشون میاد پایین ‫و در نهایت حقوقشون کم میشه.
‫چطور توقع دارید ‫یه کارآموز تو همچین جایی بمونه؟
‫خدای من… شما تازه شریک شدید.
‫اونوقت واسه ما ژست نصیحت‌کردن گرفتید.
‫شماها احترام به بزرگ‌تر بلد نیستید؟
‫قربان…
‫شما چیزی نمی‌گید؟
‫لطفا به‌عنوان یکی از شُرکا، نظرتون رو بگید.
‫ای بابا… خب…
‫بیاید اول عناوین شغلی رو مشخص کنیم.
‫خانم کوون نایون مدیرعامل‌ـه. ‫منم رئیس بخشم.
‫و یه موسسه حقوقی مثل ارتش ‫نیست که سلسله‌مراتب خشک داشته باشه.
‫یه جور شراکت‌ـه.
‫شما شریکی، شما شریکی.
‫شما هم شریکی. منم شریکم.
‫دیگه مسئله کوچیکتری و ‫بزرگتری خیلی مسخره‌ست.
‫کار ما با منطق‌ـه. ‫فقط با منطق بحث کنید.
‫بفرمایید ادامه بدید.
‫چند تا از کارآموزان با استعداد ‫فقط در نیمه دوم سال گذشته از پیش ما رفتن؟
‫اون‌ها یه مشت نسل هزاره و نسل زد بودن.
‫فقط می‌خواستن تعادل ‫بین کار و زندگی‌شون باشه.
‫اونا به خاطر تعادل بین کار و زندگی‌شون نرفتن. ‫به خاطر تعادل بین کار و حقوق‌شون رفتن.
‫اونا به تعادل بین کار و ‫حقوق‌شون نیاز داشتن، نه زندگی‌شون.
‫چیزی که فراری‌شون داد، حقوق ناعادلانه و ‫یک سیستمِ ناکارآمد مبتنی بر عملکرد بود.
‫فکر کنم دیگه همه‌چی رو گفتیم. ‫بیایید جمع‌بندی کنیم.
‫تا وقتی من مدیرعامل هستم،
‫سیاست جدید پرداخت حقوق بر اساس عملکرد
‫اجرا میشه.
‫اگه مخالفتی دارید،
‫منو از صندلیم بکشید پایین و خودتون بشینید.
‫اگه حرف دیگه‌ای نیست، جلسه تمومه.
‫مقامات سابق فقط نشستن و نگاه کردن؟
‫بله. حتی آقای کیم هم طرف اونا رو گرفت.
‫یه لحظه وایسا.
‫خانم کوون تنهایی نمی‌تونست ‫همچین چیزی رو مطرح کنه.
‫درسته. اون غرایز حقوقی قوی داره، ‫ولی از سیاست هیچی سرش نمیشه.
‫واضحه که یون سوک‌هون پشتشه.
‫دقیقا.
‫تعادل بین کار و حقوق؟
‫وقتی کوون نا‌یون کنار گذاشته شد، ‫بی سر و صدا خودش رو جمع کرد.
‫بعدش هم با چرب‌زبونی پیرپاتال‌ها رو
‫راضی کرد که کوون نایون رو دوباره برگردونن.
‫بعدش میخواد چیکار کنه؟
‫بریم از یون سوال جواب کنیم؟
‫وقت تلف کردنه. طرف پاک پاکه.
‫ای بابا. از کجا معلوم.
‫من از قبل یه بپا براش گذاشتم. ‫فقط صبر کن.
‫اگه عمیق بگردیم،
‫بالاخره یه لکه‌ای چیزی پیدا می‌کنیم.
‫آقای یون.
‫اول بیا بریم داخل.
‫چی؟ اون خانم سو هه‌جین نیست؟
‫وای، عجب آدمیه.
‫ظاهرش پاک پاکه، ‫بعد با یه سال‌دومی می‌پره؟
‫صبر کن ببینیم جریان چیه؟
‫چرا یون سوک‌هون
‫با خانم سو هه‌جین اینجاست؟
‫خب معلومه. نصف شب ‫چه دلیلی داره یه زن بره خونه یه مرد؟
‫سیاست جلوگیری از آزار و اذیتی داخلی ما
‫به وضوح گفته که شرکا باید از قرار گذاشتن
‫با دستیاران یا کارآموزان خودداری کنن.
‫اتفاقا خود یون سوک‌هون بود که ‫واسه تصویب این قانون پیشقدم شد.
‫اونوقت خودش نقضش کرده.
‫کی دیگه به همچین آدم دوروئی احترام می‌ذاره؟
‫درسته.
‫ولی فقط این کافی نیست.
‫با این سیاست داخلی نمیشه ‫اقدام انضباطی انجام داد.
‫رسوا کردنش به خاطر ‫نقض یه سیاست توصیه شده، کافی نیست.
‫پس…
‫الان کیم بویون وکیل ‫شرکت کارگزاری ام‌جی‌سی
‫تو اون پرونده‌ی فروش اشتباهه، درسته؟
‫- بله. ‫- و سو هه‌جین هم
‫تو تیمشه، نه؟
‫بله، درسته.
‫اون‌ها دارن با شرکت بیمه تی‌اس مقابله می‌کنن.
‫تی‌اس اصرار داشت ‫یون سوک‌هون مسئول پرونده باشه،
‫پس به سختی تونستیم رضایت ام‌جی‌سی رو بگیریم ‫و پرونده رو پشت یه دیوار اخلاقی ببریم.
‫واقعا؟ پس...
‫درسته.
‫یون سوک‌هون وارد یه رابطه نامناسب
‫با یه کارآموز سال دومی شده
‫و جوری خامش کرده که ‫اطلاعات حساس رو بهش بده
‫که به طرف مقابل ضرر بزنه
‫و بتونه یه پیروزی ناعادلانه به دست بیاره.
‫وای. واقعا عالیه.
‫با یه حرکت نسنجیده، ‫اعتماد مردم به دیوار اخلاقی
‫که یول‌لیم سال‌ها برای ‫ساختنش وقت گذاشت رو خراب کرد،
‫و آبروی یول‌لیم رو با خاک یکسان کرد.
‫علاوه بر این، تا الان،
‫اعتماد مردم ‫به دیوار اخلاقی که یول‌لیم ساخته بود
‫اجازه می‌داد با روش‌های رسمی
‫نمایندگی دو طرفه انجام بشه، ‫حتی با وجود تضاد منافع.
‫ولی اون اعتماد رو از بین برد و ‫به نمایندگی دو طرفه پایان داد
‫و درآمدی که می‌تونست ‫داشته باشه رو هم به خطر انداخت.
‫خب، حالا کی قراره این اطلاعات ‫حساس و مضر رو
‫به یون سوک‌هون برسونه؟
‫اون قبل از اینکه وارد اتاق بشه، متوجه میشه.
‫پس بیاید قبل از اینکه بفهمه، کار رو تموم کنیم.
‫الو؟
‫بله.
‫تو جلسه داوری قضایی اس‌آی‌ای‌سی ‫بودم و تازه همین الان از سنگاپور برگشتم.
‫فهمیدم.
‫به محض رسیدن به دفتر، می‌فرستم.
‫باشه.
‫شما آقای هوانگ چونگ‌هیون هستید؟
‫ما پلیسیم.
‫باشه. چیزی شده؟
‫آقای هوانگ،
‫شما به جرم کمک به خودکشی ‫چا یونگ-سون بازداشت هستید.
‫لطفا با ما بیایید.
‫لازم بود تا این حد پیش برید؟
‫بله.
‫با نهایت احترام به همسرتون، ‫من فقط داشتم کارم رو انجام می‌دادم.
‫ببخشید.
‫شما حق دارید سکوت کنید. ‫حق دارید وکیل داشته باشید
‫و این فرصت رو دارید از خودتون دفاع کنید.
‫می‌تونید درخواست ‫بررسی قانونیِ بازداشت‌تون رو بدید.
‫اینجا چه خبره؟
‫شما کی هستید؟
‫من وکیلم.
‫شما…
‫برادرزن ایشون علیه آقای هوانگ
‫به خاطر کمک به ‫خودکشی همسرش شکایت کرده.
‫همسر ایشون خودکشی کرده؟
‫بله.
‫همراهشون میاید؟
‫بله. باهاتون تا اداره پلیس میام.
‫من وکیل نمی‌خوام.
‫از اینجا برید.
‫من مجازاتم رو می‌پذیرم.
‫بریم.
‫چی داری می‌گی؟
‫نه، حق نداری همچین کاری کنی.
‫من از درون مُرده‌م.
‫یه پوسته‌ی خالی و بی‌روحم.
‫یونگ‌سون.
‫خواهش می‌کنم.
‫قول می‌دم بهتر باشم. خواهش می‌کنم.
‫می‌خوام این کار رو بکنم ‫چون نمی‌خوام بهت صدمه بزنم.
‫می‌تونم از ساختمون بپرم پایین ‫یا رگم رو بزنم.
‫حتی می‌تونم خودم رو مسموم کنم.
‫اصلا برام مهم نیست چجوری تموم بشه،
‫ولی آخرش تو باید جمعش کنی.
‫فکر می‌کنی وقتی ببینی به چه روزی می‌افتم
‫می‌تونی یه زندگی عادی داشته باشی؟
‫هنوزم می‌خوام ‫بهترینِ خودم رو بهت نشون بدم.
‫نمی‌خوام مجبور شی پوشکم رو عوض کنی.
‫وقتی بمیرم، می‌خوام با آرامش برم ‫و آبرو و احترامم حفظ بشه.
‫می‌خوام تو یاد و خاطرت زنده بمونم
‫اونم به زیباترین شکلی که می‌تونی تصور کنی.
‫کمک به خودکشی
‫تو سوئیس قانونی‌ـه.
‫بیا قبل از خداحافظی، ‫اونجا با هم خاطرات قشنگ بسازیم.
‫کمک به خودکشی؟
‫بله. تو سوئیس ‫به همسرش کمک کرده خودکشی کنه
‫و تو راه برگشت بازداشت شده.
‫باز داری میری بیرون؟
‫دارم می‌رم بازداشتگاه، آقای هوانگ رو ببینم.
‫می‌خوای این پرونده رو بگیری؟
‫خودش نمی‌خواد وکیل داشته باشه…
‫قبول نمی‌کنم.
‫بابت پیشنهادتون ممنونم.
‫من…
‫فکر می‌کنم اون پرونده تصادف و فرار
‫نقش مهمی تو تصمیم‌گیری همسرتون داشته.
‫می‌دونید و اومدید اینجا؟
‫چیکار کنم که نظرتون نسبت به من بهتر بشه؟
‫اشکالی نداره. مسئله این نیست.
‫پس عمدا می‌خواید مجازات بشید؟
‫چرا؟ عذاب وجدان دارید؟
‫این کار رو نکنید.
‫اگه الان این کار رو بکنید، کاری که ‫به‌خاطر احترام به تصمیم همسرتون انجام دادید،
‫در واقع به همون تصمیم خیانت کردید.
‫من وقتی اون تصمیم رو گرفتم، ‫خطراتش رو هم پذیرفتم.
‫فقط می‌خوام
‫بدون هیچ اعتراضی، بارِ سنگین ‫تصمیمم رو به تنهایی به دوش بکشم.
‫پرونده ۲۴۸-۱۳. هوانگ چونگ‌هیون.
‫زن متهم دچار آلزایمر بوده
‫و با کمک شوهرش ‫تو سوئیس به زندگیش پایان داده.
‫برادر زنش ازش شکایت کرده
‫و به کمک و تشویق به خودکشی متهم شده.
‫پرونده رو خوندید؟
‫- بله. ‫- بله.
‫قانون کیفری کره، ‫هم براساس محل وقوع جرم
‫هم تابعیت فرد اعمال میشه،
‫برای همین می‌تونن محاکمه‌ش کنن.
‫ولی تا حالا موردی گزارش نشده که همراهِ فرد
‫بعد از برگشت از سوئیس، فقط به خاطر
‫همراهی در خودکشی محاکمه شده باشه.
‫هیچ پیگرد قانونی صرفا ‫بر اساس همراهی صورت نگرفته،
‫ولی این متهم به خاطر مشارکت فعال
‫در خودکشی که انجام شده، تحت پیگرده.
‫طبق رای دیوان عالی، ‫کمک در خودکشی شامل این مواردـه
‫کمک فعال و غیرفعال، مادی و روانی،
‫که مواردی مثل
‫دادن ابزار خودکشی مثل اسلحه یا چاقو
‫یا حتی مشاوره و تشویق رو دربرمی‌گیره.
‫با توجه به نقش فعال متهم، ‫پیگرد قانونی اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسه.
‫چه استدلالی براش داریم؟
‫شاید بتونیم بگیم ‫این عمل مطابق هنجارهای اجتماعی بوده
‫بنابراین می‌تونه یه توجیه باشه ‫که مسئولیت کیفری رو از بین ببره.
‫اما یه نکته منفی داریم ‫که این استدلال رو تضعیف می‌کنه.
‫چی؟
‫حالا که فوت کرده، ‫شوهرش داراییش رو به ارث می‌بره.
‫- چقدرـه؟ ‫- حدود 1.7 میلیارد وون.
‫از اونجایی که فرزندی نداشتن،
‫طبق قانون شوهرش وارث اصلی محسوب میشه.
‫اما اگه محکوم بشه، حق ارث ازش گرفته می‌شه
‫و برادر زنش اموالش رو به ارث می‌بره.
‫شاید واسه همینه که ازش شکایت کرده.
‫این به نفعمون نیست.
‫یه مورد دیگه هم هست…
‫شواهدی مبنی بر خیانت.
‫خیانت؟
‫آره، به نظر میاد همین اواخر اتفاق افتاده.
‫خدای من…
‫یه پیش‌نویس بنویسید که توضیح بده
‫این عمل باعث رفع مسئولیت کیفری می‌شه.
‫- چشم، قربان. ‫- چشم.
‫«دادگاه»
‫دادستان، لطفاً کیفرخواست رو اعلام کنید.
‫متهم طبق ماده ۲۵۲ بند ۲ قانون کیفری
‫به خاطر کمک و معاونت فعال
‫در خودکشی همسرش، چا یونگ‌سون، در کل روند کار
‫که در نهایت باعث مرگش شده،
‫با تزریق داروی اتانازیِ تجویز شده توسط پزشک
‫در تاریخ ۱۱ می ۲۰۲۵ در سوئیس، متهم شده.
‫به این اتهامات چه جوابی می‌دید؟
‫متهم خودش رو بی‌گناه اعلام می‌کنه.
‫رابطه متهم و خواهرتون،
‫خانم چا یونگ‌سون، قبل از فوتش چطوری بود؟
‫رابطه‌شون خوب نبود.
‫خواهرم با خیانت شوهرش خیلی مشکل داشت.
‫حتی ازش خواسته بود طلاق بگیره ‫تا بتونه با معشوقه‌ش زندگی کنه.
‫تقریبا همون موقع
‫تشخیص دادن که دچار آلزایمر شده. ‫فکر کنم همین باعث شد که شوهرش
‫درخواست طلاقش رو پس بگیره.
‫اون مریض بود ‫و به هر حال زیاد زنده نمی‌موند.
‫حتما درخواست طلاق رو ‫پس گرفته چون می‌دونسته
‫اگه به عنوان همسرش از دنیا بره، ‫اموال خواهرم به خودش می‌رسه.
‫اعتراض دارم. اینا گمانه‌زنی‌ـه.
‫من دارم حقیقت رو می‌گم.
‫تنها چیزی که اون عوضی می‌خواد، ‫اینه که ارث خواهرم رو بگیره
‫و با معشوقه‌ش خوش بگذرونه.
‫خواهر بیچاره‌م هم که عمر زیادی نداشت.
‫ولی اون حتی نتونست صبر کنه،
‫پس خواهرم رو فریب داد،
‫اراده محکمش رو شکست ‫و با بهانه اتانازی، اون رو به خودکشی وادار کرد. ‫[اتانازی: مرگ خودخواسته]
‫جناب قاضی، لطفا از شاهد بخواید
‫از گمانه‌زنی درمورد افکار دیگران ‫که خارج از دانشش هست خودداری کنه.
‫آقای چا، لطفا خودتون رو کنترل کنید.
‫شما خیانت کردید؟
‫بله.
‫کی شروع شد و کی تموم شد؟
‫تقریبا یک سال قبل از ‫تشخیص بیماری همسرم شروع شد.
‫بعد از تشخیص، رابطه رو تموم کردم.
‫تا حالا از همسرتون طلاق خواستید؟
‫بله، روزی که خواستم طلاق بگیرم،
‫همون روز بود که بهم گفت دچار آلزایمر شده.
‫انگار کل دنیا رو سرم خراب شد.
‫خیلی غافلگیرم کرد.
‫«گواهی پزشکی»
‫مطمئنی؟
‫ممکنه اشتباه تشخیص داده باشن.
‫اینو به یه دکتر دیگه هم نشون دادی؟
‫ازم انتظار کمتری داشتی؟
‫چطور…
‫تازه اوایل چهل سالگیته، چطور ممکنه؟
‫باشه.
‫بیا طلاق بگیریم.
‫- الان کی بهش اهمیت می‌ده؟ ‫- خودت اینو خواستی.
‫نه، منظورم اینه که…
‫چون مریضم، دلت برام سوخت؟
‫عزیزم، فعلا بیا فقط روی درمان تمرکز کنیم.
‫با پیشرفت‌های پزشکی...
‫خودم از خودم مراقبت می‌کنم.
‫مدارک طلاق رو بیار، امضاشون می‌کنم.
‫«علائم اولیه آلزایمر» ‫«اختلال در حافظه»
‫عزیزم؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
‫متاسفم.
‫چی؟
‫اگه خواستی می‌تونی بهش بگی بهونه.
‫درموردش فکر کردم.
‫و الان می‌فهمم که ‫همه‌ش به خاطر بیماریت بود.
‫من خیلی حقیر بودم و ‫درموردت اشتباه قضاوت کردم.
‫فکر کنم اون سوءتفاهم‌های ‫کوچیک روی هم جمع شدن و
‫باعث شد باهات سرد بشم.
‫داری درمورد چی حرف می‌زنی؟
‫تو تو برنامه‌ها خیلی دقیق بودی،
‫ولی مدام برنامه‌هایی که ‫با من می‌چیدی رو فراموش می‌کردی.
‫هیچ وقت صدات رو روی من بلند نمی‌کردی،
‫ولی یهو شروع کردی سرم داد بزنی.
‫جواب سوال‌هام رو نمی‌دادی.
‫بداخلاق شدی.
‫نمی‌دونستم تقصیر بیماریته.
‫حتی به خاطر تنهاییم، ‫وارد یه رابطه دیگه شدم.
‫اگه من…
‫یه کم بیشتر دقت می‌کردم،
‫می‌تونستیم زودتر ‫متوجه بشیم و درمانت رو شروع کنیم.
‫ولی ازت فاصله گرفتم…
‫بیا اینجا.
‫چیکار می‌کنی؟
‫کی رسیدی، یونگ‌جین؟
‫چی؟
‫فکر کنم شوهرخواهرت امروز هم خونه نمیاد.
‫میاد.
‫بالاخره میاد پیش من.
‫من تنها پناه اونم.
‫بعدا می‌بینمت.
‫امروز قبل از رفتن بغلم نمی‌کنی؟
‫چی؟
‫کمتر از یه ساله ازدواج کردیم ‫و ماه‌عسل‌مون هم که تموم شد؟
‫وقتی زمان برای همسرم برعکس شد،
‫اوضاع اصلا بد نبود.
‫یادم اومد اوایل ازدواج‌مون چجوری بودیم
‫و اون موقع‌ها چجوری نگام می‌کرد.
‫اون موقع‌ها.
‫قبل از اینکه مریض بشه، ‫عشقی که به من داشت
‫چیزی بیشتر از یه حس سطحی و تک‌بعدی نبود.
‫ولی...
‫وقتی با همسرم سفر در زمان رو ‫شروع کردیم، یه چیزی رو فهمیدم.
‫عشق یه رنگین‌کمانه.
‫عشق از بین طیف رنگارنگ احساسات می‌درخشه.
‫قرمز شور و اشتیاق‌ـه.
‫نارنجی گرماست.
‫زرد خوشحالی‌ـه.
‫سبز آرامش‌ـه.
‫آبی اعتمادـه، نیلی عمق‌ـه.
‫بنفش رمز و رازـه.
‫فکر می‌کنم ما با قرمز شروع کردیم.
‫و با گذشت سال‌ها،
‫مطمئنم عشق‌مون تغییر رنگ داده.
‫عشق ما از بین نرفته بود، ‫فقط رنگش عوض شده بود.
‫ولی اون موقع نمی‌دونستم.
‫از قرمز،
‫رسیدیم به نارنجی،
‫جایی که گرما و رضایت رو حس می‌کردیم.
‫عشق‌مون هی رنگ عوض می‌کرد، ‫ولی هیچ‌وقت از درخشش نیفتاد.
‫ولی من...
‫احمقانه فکر میکردم که ‫این به معنای از بین رفتن عشق‌ـه.
‫وقتی به خودکشی ایشون کمک کردید،
‫عاشق همسرتون بودید؟
‫بله.
‫عاشقش بودم.
‫و چون دوستش داشتم،
‫به تصمیمش احترام گذاشتم.
‫طبق گفته‌های ایشون،
‫متهم تصمیم گرفته فعالانه ‫در خودکشی خانم چا یونگ‌سون کمک کنه
‫و تحت عنوان اتانازی ‫در این اقدام مشارکت داشتن.
‫این عمل، طبق ماده ۲۵۲، ‫بند ۲ قانون جزا
‫کمک به خودکشی محسوب می‌شه.
‫و باید طبق قانون مجازات بشه.
‫اخیرا یک طرح جدید به قانون اضافه شده،
‫که اتانازی رو به عنوان ‫مرگ با عزت رو به رسمیت می‌شناسه.
‫پس اگر فردی صریحا ‫تمایل به انجام اتانازی داشته باشه،
‫نباید این خواسته‌ش رو نادیده گرفت.
‫با این دیدگاه که چنین خواسته‌ای ‫شایسته نهایت احترامه،
‫کمک یکی از اعضای خانواده
‫طبق ماده ۲۰ قانون جزا ‫می‌تونه مجاز شمرده بشه.
‫از نظر ما غیرقانونی بودنِ این عمل باید رد بشه،
‫و محترمانه درخواست می‌کنیم متهم تبرئه بشه.
‫جناب قاضی،
‫این پرونده مربوط به ‫اتانازی فعال‌ـه، که در اون فرد
‫مستقیما داروی تجویز‌شده رو ‫مصرف می‌کنه تا مرگ اتفاق بیفته.
‫ایشون درد جسمانی نداشت.
‫می‌خواست از آلزایمز جلوگیری کنه، ‫که یک بیماری عصبی-روانی‌ـه.
‫چطور می‌تونیم کمک یک شوهر ‫به اتانازی همسرش به‌خاطر آلزایمر رو
‫عملی خلاف هنجارهای اجتماعی بدونیم؟
‫جناب قاضی، آلزایمر دردی ایجاد می‌کنه
‫که به اندازه یک زخم جسمانی ‫عمیق و آزاردهنده‌ست.
‫به‌خصوص برای کسی مثل خانم چا،
‫که همیشه دانش‌آموزان و اعضای جامعه‌ش
‫بهش احترام می‌ذاشتن،
‫پس اون درد باید خیلی طاقت‌فرسا بوده باشه.
‫دادستان فقط درد جسمانی رو می‌بینه
‫و درد روانی رو نادیده می‌گیره.
‫این خیلی ساده‌لوحانه‌ست، ‫و ریشه در یک دیدگاه قدیمی داره.
‫علاوه بر این، متهم وارث اصلی خانم چا هست
‫و حتی به ایشون خیانت هم کرده.
‫پس انگیزه کافی برای ‫کمک به خودکشی خانم چا رو داشته.
‫این‌که می‌گن برای ارث این کارو کرده،
‫چیزی جز یک ادعای بی‌اساس دادستان نیست.
‫همچنین از دادگاه درخواست می‌کنیم ‫به طور کامل بررسی کنه
‫که رابطه‌ی متهم، با توجه به زمانش،
‫ربطی به اتفاقات این پرونده نداره.
‫باشه.
‫دادگاه اظهارات هر دو طرف رو شنید.
‫دادستان، ‫لطفا پیشنهاد مجازات‌تون رو بگید.
‫ما سه سال زندان ‫برای متهم درخواست می‌کنیم.
‫«در حال برگزاری»
‫با توجه به شرایط مختلفی که متهم گفته،
‫می‌شه نتیجه گرفت که متهم تصمیم گرفته ‫به همسرش کمک کنه خودکشی کنه
‫چون واقعا دوستش داشته و براش اهمیت قائل بوده.
‫ولی اگه بخوایم قانون رو فقط بر اساس ترحم
‫برای سختی‌های شخصی اعمال کنیم،
‫ممکنه آخرش باعث بشه
‫اصول عدالت و انصاف در جامعه از بین بره.
‫پس، متهم هم باید تابع
‫همون قوانین باشه.
‫طبق قانون جنایی فعلی، ‫کمک به خودکشی یک فرد
‫ممنوعه، حتی اگه اون فرد صریحا خواسته باشه.
‫دادگاه الان رای رو صادر می‌کنه.
‫دادگاه متهم رو به یک سال حبس محکوم می‌کنه.
‫یونا.
‫می‌دونی که من خیلی دوستت دارم، نه؟
‫خب…
‫من واسه این قضیه آماده‌م.
‫می‌فهممت،
‫ولی نمیشه که مدام ‫اینجوری سر و کله‌ت پیدا بشه.
‫می‌خوام طلاق بگیرم.
‫یهو چی شده؟
‫دیگه دوستت ندارم.
‫دیگه نه دلم می‌لرزه، نه کنارت هیجان دارم.
‫دیگه هیچ حسی ندارم.
‫فکر می‌کنی این طلاق رو توجیه می‌کنه؟
‫بیشتر از یک ساله که با هم صمیمی نبودیم.
‫تو هم سرت شلوغ بود.
‫خودت ازم فاصله گرفتی، منم…
‫فکر می‌کردم احتیاج به زمان داریم.
‫اگه مشکل اینه، بیشتر تلاش می‌کنم.
‫من دیگه نمی‌تونم اینجوری زندگی کنم.
‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم
‫از این زندگی خشک و بی‌عشق خسته شدم.
‫تو اون شب منو دیدی، نه؟
‫منم تو رو دیدم.
‫خب نمی‌خوام تو رو بابت احساسات ‫یک‌طرفه‌ی یه نفر دیگه سرزنش کنم.
‫عذاب وجدان نگیر.
‫من بهت اعتماد دارم.
‫کار اشتباهی نکردم که عذاب وجدان داشته باشم.
‫من هیچ حسی بهش ندارم.
‫- می‌دونم. ‫- ولی…
‫از خودم دورش نکردم.
‫نگاه کردن بهش مثل این بود که ‫دارم ده سال پیشِ تو رو نگاه می‌کنم.
‫اون نگاه، اون اشتیاق…
‫من دلم برای ده سال پیش تو خیلی تنگ شده.
‫عشق که فقط شور و اشتیاق نیست.
‫این آرامشی که بعد از ‫همه سختی‌ها بهش رسیدیم هم عشقه.
‫ولی این بی‌حسیِ هر روز ‫داره منو از درون می‌خوره.
‫قبول دارم اون احساساتی که ‫اون اوایل داشتیم کمرنگ شده،
‫ولی به جاش احساسات دیگه‌ای اومده.
‫اینکه یه نفر برات مثل خانواده بشه، ‫تکیه‌گاهت بشه،
‫و کسی باشه که بخوای ‫روش حساب کنی، اینم عشقه.
‫یه مدت می‌رم خونه‌ی مامان و بابام می‌مونم.
‫یونا.
‫منم.
‫میشه همدیگه رو ببینیم؟
‫چی شده؟
‫از وقتی طلاق گرفتیم، ‫اونی که زنگ میزد، هیچوقت تو نبودی.
‫چیزی شده؟
‫امروز،
‫مردی که به خودکشی همسر مبتلا ‫به آلزایمرش کمک کرده بود، یه چیزی گفت.
‫گفت عشق یه رنگین‌کمان‌ـه.
‫رنگ عشق فقط قرمز نیست.
‫عشقی که یه زمانی بین‌مون بود،
‫فقط با گذشت زمان رنگش تغییر کرد،
‫ولی این تغییر کردن رنگ
‫به معنی تموم شدن عشق نیست.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم اشتباه کردم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫الان تازه می‌فهمم.
‫متاسفم که وقتی کنار تو بودم این رو نفهمیدم.
‫متاسفم که کنار وون‌جون به این موضوع پی بردم.
‫اون موقع درمورد عشق بی‌تجربه بودم.
‫خیلی خام بودم که درکش کنم.
‫دیگه لازم نیست ‫برام ادکلن و صابون درست کنی.
‫و درمورد هَش…
‫سر وقت برو هتل بهش سر بزن. ‫نه زود برو نه دیر.
‫بیا دیگه هیچ‌وقت سر راه همدیگه قرار نگیریم.
‫سوک‌هون.
‫بیا اینجا.
‫نمی‌شد تنهایی غذا بخوری؟
‫سر کار بودم. می‌دونی چند بار زنگ زدی؟
‫تو یه چیزی می‌خوای بهم بگی.
‫- من؟ ‫- آره.
‫چیزی یادم نمیاد.
‫داستان زندگیت قبل از آشنایی‌مون.
‫فراموشش کن. ‫یه بطری نوشیدنی خنک برام بیارید.
‫- چشم. ‫- معلومه خیلی دلت نوشیدنی می‌خواست.
‫- آره، خیلی هم گشنمه. ‫- واقعا؟
‫- صبر کن، الان آماده می‌شه. ‫- اول اینا رو سرخ کن.
‫باشه، اول اینا رو. چشم.
‫الان آماده می‌شه.
‫خب، داستانت رو برام تعریف کن دیگه.
‫آخه کدوم داستان، تو هم گیر دادی؟
‫لطفا یه نوشیدنی دیگه برام بیار.
‫بسه دیگه. دوباره حالت بد میشه.
‫نه، واسه خودم نمی‌خوام. واسه توئه.
‫من که نوشیدنیم رو خوردم.
‫نه، هنوز به اندازه کافی نخوردی.
‫اگه بیشتر بخوری، ‫همه‌چی رو تعریف می‌کنی.
‫من…
‫همیشه کنجکاو بودم
‫بدونم چه چیزهایی باعث شد ‫تبدیل به آدمی که الان هستی بشی.
‫همیشه برام جالب بود.
‫- چی؟ ‫- خب…
‫تو از هر چیزی هیجانزده می‌شی، ‫انگار اولین باره تجربه‌ش می‌کنی.
‫مثل یه دختر دبیرستانی بودی.
‫آخه کدوم شرکت حقوقی،
‫تو شهربازی کارگاه داره؟
‫هی، هیو مین‌جونگ!
‫خیلی هیجان دارم! بدو! بیا بریم!
‫این لباس‌ها رو فقط نوجوون‌ها می‌پوشن.
‫- بدو بیا! ‫- خیلی مسخره‌ست.
‫وقتی دیدم انگار اولین بارته ‫رفتی شهربازی و مثل بچه‌ها ذوق می‌کنی
‫با خودم گفتم چه جور زندگی داشتی ‫که از این خوشی‌های ساده دور بودی.
‫خب واقعا اولین بارم بود.
‫تو نوجوانی، جون کندم و درس خوندم ‫که زندگی مامانم رو راحت‌تر کنم.
‫تو دهه بیست و سی زندگیم،
‫وقتم رو ازم گرفتن.
‫اواخر سی سالگیم، ‫داشتم جون می‌کندم زندگیم رو تغییر بدم،
‫بعد تو چهل سالگیم با تو آشنا شدم.
‫حالا که فکرش رو می‌کنم ‫می‌بینم باید ازت تشکر کنم.
‫تنهایی جرات نمی‌کردم هیچ‌کدومش رو انجام بدم.
‫خیلی چیزا رو تجربه کردم.
‫ممنون، جین‌وو.
‫تو خیلی مهربونی. ‫من باید ازت تشکر کنم.
‫چیزایی که قبلا ‫خیلی خسته‌کننده و تکراری بودن،
‫وقتی کنار تو بودم،
‫سرگرم‌کننده شدن.
‫«یون سوک‌هون»
‫- آقای یون‌ـه؟ ‫- چرا زنگ زده؟
‫نمیدونم.
‫بیا.
‫داداش!
‫لازم نبود به این سرعت بیای.
‫برای اولین بار بهم گفتی دلت برام تنگ شده.
‫بایدم زود می‌اومدم. ‫اگه بال داشتم، پرواز می‌کردم.
‫منم اومدم. امیدوارم اشکالی نداشته باشه.
‫معلومه که نه.
‫- نوشیدنی زیاد خوردی؟ ‫- نه، هنوز نه.
‫منم فقط یه کم خوردم، آقای یون.
‫صبر کن!
‫اولین باره که داریم با هم نوشیدنی می‌خوریم، نه؟
‫شما دو نفر همیشه دورهمی‌های تیمی رو ‫از دست می‌دادین. هیچوقت با ما نیومدید، نه؟
‫نه، وقتی دستیار حقوقی بودم، یه بار با هم رفتیم.
‫دستیار حقوقی؟ کی؟
‫وقتی دانشجوی حقوق بودم، ‫پاره‌وقت کار می‌کردم.
‫چی؟ اینم بخشی از گذشته مخفیته؟
‫آره.
‫واقعا باورنکردنی هستی.
‫می‌دونستم به عنوان یه سال اولی، ‫زیادی حرفه‌ای هستی.
‫صبر کن، پس یعنی تو می‌دونستی؟
‫البته که می‌دونست.
‫اون نقش مهمی تو گذشته‌م داشت.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫من وکیل شدنم رو مدیون آقای یون هستم.
‫چی؟
‫اون تو دوران تحصیل ‫تو دانشکده حقوق خیلی ازم حمایتم کرد.
‫منو از فلاکت کشید بیرون.
‫وقتی کوچیک بودم بابام فوت کرد،
‫و مامانم سختی‌های زیادی ‫کشید تا منو به یه دانشگاه عالی بفرسته.
‫به محض اینکه قبول شدم، ‫با یه مرد اشتباه ازدواج کردم و بچه‌دار شدم.
‫با انواع توهین‌ها و تحقیرهای
‫شوهر و خانواده شوهرم کنار اومدم،
‫ولی چیزی که واقعا منو شکست،
‫این بود که دختر خودم ‫شروع کرد بهم بی‌احترامی کنه.
‫می‌خواستم انتقام بگیرم.
‫نه، فکر کنم فقط باید اون ظلمی که ‫احساس می‌کردم رو ابراز کنم.
‫برای همین رفتم سراغ یه وکیل،
‫و اون آقای کیم یول‌سونگ بود.
‫شما دوتا تاریخچه طولانی دارید.
‫و همون روز بود که ناجی خودم رو دیدم.
‫می‌گی آقای کیم ناجی تو بوده؟
‫نه.
‫وکیلی که کنارش بود، ناجیم بود.
‫اون؟
‫می‌دونی که آقای کیم چجوریه.
‫وقتی فهمید ‫نمی‌تونم هزینه وکالت رو پرداخت کنم،
‫یواشکی کنار کشید.
‫ولی آقای یون ‫به حرف‌هام گوش داد و کمکم کرد.
‫درحالی که داشتم ‫تو آتش انتقام می‌سوختم، اینو بهم گفت.
‫میشه لطفا…
‫میشه بعدا هزینه وکالت رو پرداخت کنم؟
‫بزرگ‌ترین انتقامی که می‌تونی ‫از آدم‌های پست و بی‌ارزش بگیری،
‫اینه که رهاشون کنی.
‫اگه کمکی خواستی،
‫من کمکت می‌کنم از اونجا بیای بیرون.
‫- باحاله نه؟ ‫- خیلی باحاله.
‫هر وقت به اون روزها ‫فکر می‌کنم، اشکم درمیاد.
‫دمت گرم، خانم کانگ.
‫واقعا خوب بلدی یه ‫خلاصه پرونده عالی بنویسی.
‫کاملا لیاقت شاگردی منو داری.
‫نه اصلا.
‫همه‌اش به خاطر اینه که شما خوب یادم دادید.
‫نه، تو واقعا عالی هستی، خانم کانگ.
‫واسه همینه که به اسم صدات نکردم و
‫بهت گفتم خانم وکیل.
‫همه‌اش به خاطر زحمات شماست.
‫- کارت تموم شد؟ ‫- وای خدا!
‫آقای یون.
‫از کِی اونجا نشستید؟
‫از همون اول.
‫این موقع شب اینجا چیکار می‌کنید؟
‫نمی‌خواستم برم خونه.
‫چرا؟ چیز بدی تو خونه منتظرتونه؟
‫نه، چون هیچی منتظرم نیست.
‫یه فنجون چای می‌خورید؟
‫چیزی شده؟
‫اگه حرف بزنید، شاید حالتون بهتر بشه.
‫برای من که جواب داد
‫وقتی درمورد مامانم باهاتون حرف زدم.
‫توضیح دادنش سخته.
‫شک دارم.
‫هیچ چیزی نیست که ‫یه استاد کلمات نتونه توضیح بده.
‫شما همیشه فقط به داستان‌هام گوش می‌دید.
‫راستش منم شنونده‌ی خوبی‌ام.
‫یه فرصت بهم بدید.
‫من و همسر سابقم…
‫سه سال نامزد بودیم و ‫بعد از هفت سال زندگی مشترک، طلاق گرفتیم.
‫اون چند سال بعد دوباره ازدواج کرد.
‫حالا هم باردار شده.
‫سال اول دبیرستانم،
‫یه پسری بود که مریض‌گونه مدام دروغ می‌گفت.
‫من تو خوندن ذهن آدم‌ها خیلی خوبم،
‫واسه همین نمی‌تونست منو گول بزنه.
‫مشکل جدی هم درست نمی‌کرد، ‫برا همین کاری به‌کارش نداشتم.
‫ولی یه روز،
‫دست گذاشت رو نقطه ضعفم.
‫وقتی می‌تونی ذهن آدم‌ها رو بخونی،
‫یعنی می‌تونی بزرگ‌ترین ‫نقطه‌ضعف‌شون رو پیدا کنی.
‫و اگه اوضاع به‌هم بریزه،
‫می‌تونی بی‌رحمانه رو همون نقطه دست بذاری.
‫برای همین...
‫منم دقیقا همین کار رو کردم.
‫اون روز،
‫فهمیدم کلمات چقدر می‌تونن ‫مثل یه سلاح قدرتمند باشن.
‫برای همین، کم‌حرف‌تر شدم.
‫ولی با همسر سابقم اینجوری نبودم.
‫در مورد کارهای روزمره حرف می‌زدیم،
‫احساسات‌مون رو با هم درمیون می‌ذاشتیم،
‫و گاهی
‫راجع به چیزای بی‌معنی گپ می‌زدیم.
‫بعد از طلاق ‫از نظر احساسی خیلی داغون شدم،
‫ولی انگار اون آدمی که ‫اون موقع بود با زنی که قبلا بود
‫دو تا آدم کاملا متفاوت بودن.
‫خیلی راحت از اون آدمی که ‫اون زمان طلاق دادم، دست کشیدم.
‫ولی نمی‌تونستم
‫از کسی که قبلا بود، دل بکنم.
‫انقدر دلم برای حرف زدن با اون زن تنگ شده بود
‫که بعضی وقت‌ها با خودم حرف ‫می‌زدم، انگار که اون روبرومه.
‫مثل یه دیوونه.
‫ولی امروز…
‫احساس کردم اون زن هم
‫دیگه ناپدید شده.
‫شما همه‌چی رو رها کردید،
‫و قلبتون احساس پوچی می‌کنه ‫چون تنها چیزی که مونده
‫یه فضای خالی‌ـه، درسته؟
‫احتمالا.
‫شما خونه بزرگی دارید، درسته؟
‫اومدید اینجا ‫چون اون خونه بزرگ و خالی
‫حس خلاًتون رو بیشتر می‌کرد، نه؟
‫احتمالا.
‫تنها چیزی که تو این دنیا جایگزین نداره،
‫خودتونید.
‫حتی اون آدمی هم که قبلا دوستش داشتید ‫یه روزی قابل جایگزین شدنه.
‫جدی می‌گی؟
‫بله.
‫این احساس پوچی‌تون هم ‫خیلی زود از بین می‌ره.
‫هرچی هم انکارش کنید، ‫زمان همه زخم‌ها رو خوب می‌کنه.
‫می‌گن احساسات ‫طاقتِ فرسایش زمان رو ندارن
‫و حتی خود زمان هم ‫ردّپای خودش رو پاک می‌کنه.
‫حرف قشنگی زدی.
‫باید یه کم قدم بزنم تا حالم بهتر بشه.
‫باشه.
‫وکیل کانگ هیومین.
‫بله؟
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫قربان.
‫فردا می‌بینم‌تون.
‫آره. فردا می‌بینمت.
‫- ببین دمپایی‌هات رو پوشیدی. ‫- دمپایی‌هام…
‫ولش کن برو.
‫گفتم خودم می‌تونم برم خونه.
‫چرا انقدر سخت‌گیری می‌کنی؟
‫سخت‌گیری؟ بیخیال. ‫وقتشه لطفت رو جبران کنم.
‫تو همیشه منو سالم می‌رسونی خونه.
‫باشه. حالا برو خونه.
‫خداحافظ. ممنون، جین‌وو.
‫مامان!
‫بیدار شدی؟ ‫برو دست و صورتت رو بشور.
‫کی اومدی؟
‫سوپ دونجانگ!
‫خیلی هوس سوپ دونجانگت رو کرده بودم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫مامان، گفتم اون آقا من رو دیشب رسوند خونه؟
‫مامان، درمورد جین‌وو بهت گفتم؟
‫اون یکی از همکارهامه...
‫برو دست و صورتت رو بشور.
‫باشه. میرم.
‫فقط می‌خوام یه کم بیشتر بوت کنم.
‫- دیوونه. ‫- خیلی خوبه…
‫خدای من.
‫چطور ممکنه یه زن ۲۰ ساله هنوز انقدر بچه باشه؟
‫20 ساله؟ سن دختر خودت رو نمی‌دونی؟
‫من الان ۴۲ سالمه.
‫درسته.
‫من ۴۲ سالمه.
‫و مامانم…
‫وقتی ۲۳ سالم بود فوت کرد.
‫مامان.
‫پس این یه رویاست؟
‫مامان.
‫این فقط یه رویاست؟
‫مامان.
‫مامان!
‫مین‌جونگ، چی شده؟
‫چی شده؟
‫چیه؟ خوبی؟
‫چی شده؟ چی شده؟
‫کی گفته می‌تونی بیای تو اتاقم؟
‫خب، داشتی گریه می‌کردی…
‫- خوبی؟ ‫- فقط برو بخواب.
‫میخوای پیشت بمونم؟
‫- چی؟ ‫-می‌خوای همینجا بخوابم؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫قول میدم مزاحمت نشم. فقط می‌خوابم.
‫برو بیرون.
‫آخه دیدن گریه‌ت یه کم منو ناراحت می‌کنه.
‫من دارم گریه می‌کنم. تو چرا ناراحت میشی؟
‫نمی‌دونم. فقط...
‫فکر کنم دیدن گریه سوزناکِ ‫کسی که هیچ وقت گریه نمی‌کنه
‫یه کم ناراحتم کرد.
‫«محرمانه: شرکت کارگزاری ام‌جی‌سی»
‫«ساختار و پیشینه سرمایه‌گذاری»
‫«محرمانه: تحلیل ریسک کلیدی»
‫این چیه؟
‫چی؟
‫- چرا این اینجاست؟ ‫- چیه؟
‫این شبیه یه پرونده بررسی داخلی ‫برای متهم، شرکت کارگزاری ام‌جی‌سی‌ـه.
‫چی داری می‌گی؟
‫بین این دوتا پرونده بود. ‫چرا باید اینجا باشه؟
‫صبر کن، این چیه؟
‫مگه این پرونده محرمانه طرف مقابل نیست؟
‫فکر کنم پرونده‌ای که قرار بود برای تیم ‫خانم کیم باشه، اشتباهی برای ما ارسال شده.
‫امکان نداره.
‫- ببینم. ‫- این می‌تونه موضوع جدی باشه.
‫ما یه دیوار اخلاقی ایجاد کردیم.
‫درسته، پس چرا اینجا پیش ماست؟
‫صبر کن. این شماره چیه؟
‫به نظر با شماره‌ای که ‫به موکل ما داده شده فرق داره.
‫تحلیل حساسیت متفاوت‌ـه.
‫خدای من.
‫گزارش داخلی شرکت متهم، ‫یعنی ام‌جی‌سی، تحلیل متفاوتی داره.
‫درسته.
‫متهم تشخیص داده که یکی از ‫ریسک‌های مهم سرمایه‌گذاری
‫این بوده که قابل پرداخت بودنِ ‫اصل پول و سود در زمان سررسید
‫تأثیر زیادی روی ‫میزان سودآوری نیروگاه گازی داره.
‫بررسی داخلی توصیه کرده بود ‫از پول خودشون استفاده نکنن،
‫ولی اون‌ها از پول شاکی استفاده کردن.
‫اگه متهم عمدا ‫ریسک‌های سرمایه‌گذاری رو مخفی کرده باشه…
‫ادعای اصلی شاکی می‌تونه...
‫فسخ قرارداد
‫به خاطر کلاهبرداری یا اشتباه باشه.
‫می‌تونن به معامله ‫نادرست و فریبنده هم استناد کنن
‫نقض وظایف حفاظت از سرمایه‌گذاران ‫می‌تونه شکایت ثانویه باشه.
‫فقط نقض وظایف حفاظت از سرمایه‌گذاران ‫احتمالا موفق نمی‌شد،
‫ولی با این داده‌ها،
‫یه شانس خوب داریم که برنده بشیم، ‫حتی اگه ادعای تقلب رد بشه.
‫ولی چطور یه فایل محرمانه
‫به دست ما رسیده؟
‫باید پیگیری کنم ببینم از کجا نشت کرده؟
‫لازم نیست.
‫شاید بهتره بررسی کنیم…
‫گزارش بررسی داخلی رو ‫به پیش‌نویس اضافه کنید
‫و دلایل شکایت‌ها رو به‌روزرسانی کنید. ‫بین اعضای تیم به اشتراک بذارید.
‫ولی از موکل و افراد بیرونی محرمانه نگهش دارید.
‫آقای یون.
‫استفاده از پرونده محرمانه طرف مقابل ‫به این شکل، کار درستی نیست.
‫- تو شرایط تضاد منافع... ‫- پیش‌نویس رو اصلاح کنید.
‫- چشم. ‫- متوجه شدم.
‫می‌تونید برید.
‫لعنتی.
‫«ساختمان‌سازی کودکان» ‫«بانک سئون»
‫«شرکت بیمه تی‌اس» ‫«شرکت کارگزاری ام‌جی‌سی»
‫«شکایت‌نامه»
‫«شاکی: شرکت بیمه تی‌اس»
‫«یون سوک‌هون، هیو مین‌جونگ، ‫لی جین‌وو، کانگ هیومین»
‫«پیش‌نویس مقدماتی»
‫آفرین. ‫ارزیابی همکارت سال آینده‌ست، درسته؟
‫بله، قربان.
‫- تمام تلاشم رو می‌کنم. ‫- آفرین.
‫می‌تونی بری. ما باید...
‫درسته. بعدا می‌بینمت.
‫حتما.
‫این رو ببین.
‫یون سوک‌هون از چیزی که ‫فکر می‌کردم ساده‌لوح‌ترـه.
‫نباید انقدر راحت گیر بیفته.
‫اون خیلی اهل رقابت‌ـه.
‫می‌دونستم سریع قلاب رو می‌گیره.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫الان جلسه شرکا رو برگزار کنیم؟
‫باشه، فک کنم الان خوبه.
‫وقتی از شر یون سوک‌هون خلاص شدیم،
‫باید شر زیردستاش رو هم کم کنیم.
‫مخصوصا اون دختر جدیده. ‫بدجوری اعصابم رو خرد کرده.
‫- کی؟ ‫- اسمش کانگ هیومین‌ـه.
‫آهان، شاگرد اول رشته حقوق دانشگاه سئول؟
‫خب شاگرد اول بوده که بوده. ‫یه تهدید محسوب میشه.
‫انقدر از یه تازه‌وارد عصبی هستی؟
‫تو کلا با کارآموزهای خانم خیلی سخت‌گیری.
‫بهتر از اینه که با یکی‌شون وارد رابطه بشی.
‫آره واقعا.
‫تنها چیزی که درمورد تو ‫خیالم راحته، رابطه‌ت با خانم‌هاست.
‫می‌فهمی؟
‫آره، خب…
‫ولی بازم یه کم مهربون‌تر باش. ‫انقدر بهشون سخت نگیر.
‫این رو نمی‌دونی؟
‫به هیو مین‌جونگ بگید ‫همین الان بیاد بیرون!
‫باید وقت قبلی بگیرید.
‫هیو مین‌جونگ!
‫- مامان… ‫- همین الان بیا بیرون!
‫بیا بریم.
‫ما هفت ساله طلاق گرفتیم. ‫اومدی اینجا چیکار؟
‫وای خدا…
‫یه کم شک داشتم،
‫ولی انگار دوباره متولد شدی.
‫کاری داشتید؟
‫بعد از این همه مدت ‫اینجوری با مادر‌شوهرت حرف می‌زنی؟
‫مادرشوهرم کیه؟
‫ببین این زنیکه عوضی ‫چجوری داره باهام حرف می‌زنه.
‫پرسیدم کاری داشتید؟
‫سر پا که نمیشه درمورد این چیزا حرف زد.
‫بریم یه جا بشینیم حرف بزنیم.
‫همین‌جا بگید.
‫آخه،
‫ممکنه این وسط یه نفر رسوا بشه،
‫و اون شخص تویی.
‫نه اصلا. لطفا ادامه بدید.
‫چرا به ما نگفتی وکیلی شدی؟
‫اومدید درمورد همین موضوع بحث کنید؟
‫اون عوضیِ بی اصل و نسب
‫می‌خواد با تو دست به یکی کنه و ما رو نابود کنه.
‫جادوگرهای آب‌زیرکاه.
‫متوجه حرف‌هاتون نمی‌شم.
‫همسرم گفت
‫می‌خواد برای طلاق تو وکیلش بشی.
‫بله. اومد از خودم خواست. بهش گفتم نه.
‫باید همه پولی که خرج شهریه ‫دانشگاه و مخارج زندگیت کردیم رو
‫تمام و کمال بهمون پس بدی.
‫تو به لطف ما رفتی دانشکده حقوق و وکیل شدی.
‫پس باید جبرانش کنی، موافقی؟
‫شنیدم خانواده‌ت داغون شده. ‫اومدی پول گدایی کنی؟
‫- چی… ‫- چطور جرات می‌کنی همچین حرفی بزنی!
‫تو به چه حقی...
‫- الان منو زدی؟ ‫- خدای من.
‫هی!
‫حتما عقلش رو از دست داده.
‫- لطفا حراست رو خبر کن. ‫- چشم.
‫- به پلیس هم زنگ بزن. ‫- چشم.
‫برو.
‫تا اوضاع از این بدتر نشده.
‫هی!
‫تو فقط یه یتیم بیچاره‌ای
‫که پسر موفق منو فریب دادی و ‫یه بچه انداختی گردنش!
‫اونوقت این جای تشکر کردنته؟
‫خدای من!
‫بازم همون خزعبلات قدیمی.
‫می‌خندی؟ عوضیِ…
‫اینجوری از ساختمان مراقبت می‌کنید؟
‫حراست چه فایده‌ای داره وقتی می‌ذارید
‫این اراذل بیان و کار ما رو مختل کنن؟
‫چی؟ اراذل؟
‫معذرت می‌خوام.
‫- بندازینشون بیرون. ‫- چشم.
‫از این طرف.
‫- چرا پلیس نیومد؟ ‫- دوباره زنگ بزنم؟
‫بله، گزارش بده مزاحمت کاریه.
‫ولم کنید! خودم می‌تونم برم!
‫پول می‌خوای؟
‫مامانم منو فرستاد دانشگاه.
‫حداکثر تو شهریه یک سال رو پرداخت کردی.
‫مخارج زندگی؟
‫می‌خوای حساب کنم بگم هزینه 14 سال ‫کار اجباری تو خونه و پنج ساعت خواب در روز
‫چقدر میشه؟
‫اگه یه بار دیگه بیاید اینجا
‫همه‌تون رو نابود می‌کنم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- چطور مگه؟
‫به خاطر دعوات با شوهر سابقت.
‫چرا نباید خوب باشم؟
‫خیلی باحال بودی.
‫- امروز وقت داری؟ ‫- چرا؟
‫بریم بیرون شام بخوریم؟
‫من رژیم دارم.
‫واقعا؟ منم همینطور. ‫می‌خوام یه کم وزن کم کنم.
‫این نزدیکی‌ها یه سالادفروشی خوب ‫می‌شناسم، بریم سالاد بخوریم؟
‫نه.
‫اون رستوران سوپ و برنج فروشی که
‫- قبلا می‌رفتیم، چی؟ ‫- نه.
‫چرا انقدر وقتت رو با من تلف می‌کنی؟
‫چی؟
‫نمی‌خوای هیچوقت ازدواج کنی؟ ‫وقت و زمانت نامحدودـه؟
‫شام خوردن با من چه فایده‌ای داره؟
‫برو بیرون و با یکی قرار بذار. ‫اگر نشد، به بقیه بگو با یکی آشنات کنن.
‫چرا وقت باارزشت رو با من تلف می‌کنی؟
‫چرا این جلسه اضطراری شرکا رو برگزار کردید؟
‫و چرا صریحا خواستید
‫یه شریک خاص ‫تو این جلسه حضور نداشته باشه؟
‫درسته.
‫چون اون شریک خاصی که گفتم نباشه،
‫مورد بحث جلسه است.
‫یعنی این جلسه درمورد آقای یون سوک‌هون‌ـه؟
‫بله، درسته.
‫یه فرد ناشناس
‫این عکس رو به دفتر من فرستاده.
‫اونا رو شناختید؟
‫این عکس خانم سو هه‌جین‌ـه
‫که نصف شب در حال ورود ‫به منزل آقای یون سوک‌هون‌ـه.
‫خدای من.
‫ای بابا، فقط با یه عکس که
‫نمیشه گفت اونا با هم قرار می‌ذارن.
‫حالا برفرض که قرار بذارن، ‫مشکلش چیه؟
‫ایشون داره قانونی که ‫خودش ایجاد کرده رو زیرپا می‌ذاره.
‫واقعا چه آدم ریاکاریه!
‫بحث کردن درمورد زندگی شخصی ‫آقای یون یه کم بی‌ادبانه‌ست،
‫ولی به نظرم چون طلاق گرفته، ‫قرار گذاشتن مجدد اشکالی نداره.
‫واقعا لازم بود تا این حد پیش بریم؟
‫آقای یون سوک‌هون
‫اصول اخلاقی و ‫یکپارچگی سازمان ما رو به خطر انداخته.
‫منظورتون چیه؟
‫با یه وکیل جوان وارد رابطه شده
‫تا مجبورش کنه به صورت ناجوانمردانه
‫اسناد محرمانه طرف مقابل رو به دست بیاره،
‫و ازشون سوءاستفاده کنه.
‫ایشون اصول اخلاقی و
‫دیوار اخلاقی که ما با اعتماد ساختیم رو
‫زیر سوال برده ‫و حتی سعی کرده نابودش کنه.
‫اینجا دارید چیکار می‌کنید؟
‫«ترجمه از آرام متین»
‫«فراتر از وکالت»
‫یه خبر مهم! دیوونه‌کننده‌ست.
‫- اون استعفا داد. ‫- چی؟
‫- توضیح نمیدم. ‫- عجب افتضاحی.
‫حتی به خودکشی فکر کردم.
‫ولی به عنوان آخرین راه چاره، اومدم پیش شما.
‫جدی میگی؟
‫همین حالا بهم بگید چه خبره.
‫سول‌یون!
‫همه شواهد جمع‌آوری شد ‫و همون موقع بازداشت شد.
‫یه چیزی مشکوکه.
‫حدس می‌زنم هدف بعدیت کانگ هیومین باشه.
‫اگه نمی‌خوای بری اون دنیا، ‫شروع کن به التماس کردن.
‫برای من، عدالت یعنی محافظت ‫از افرادی که باید ازشون محافظت کنم.
‫حتی اگه غیرقانونی باشه؟