‫ما زمان زیادی رو صرف مخفی کردن ‫شخصیت واقعیمون می‌کنیم
‫و مطمئن میشیم که هیچ‌کس اون شخصی ‫که واقعا دوست داریم باشه رو نبینه.
‫بنابراین سخته به خاطر بیاریم زمانی بوده
‫که واقعاً هیجان زده بودیم تا چهره‌ی ‫واقعیمون رو به دنیا نشون بدیم.
‫خیلی تاثیرگذاره.
‫اون یونیفرم خیلی بهت میاد.
‫درست پوشیدم؟
‫با محافظ شونه‌ها مشکل داشتم.
‫بفرما. عالیه.
‫- چیه؟ چی شده؟ ‫- هیچی.
‫بگو.
‫دستکش‌های آهنیت اشتباه بسته شدن
‫ولی هیچکس متوجه نمیشه.
‫چی؟ کمکم کن درستش کنم!
‫اولین جلسه‌ی شورای جنگم رو یادمه.
‫اون زمان امور کوچک‌تر و خصوصی‌تر بودن.
‫هرچند اوزای انگار خوشش میاد که شنونده داره.
‫پدر میگه از نظرات متفاوت استقبال می‌کنه.
‫من نظرم مخالف آزمایششه.
‫بهتره فعلا مشاهده کنی و یاد بگیری.
‫بفرما.
‫چطورم؟
‫مثل یه شاهزاده.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫ترجمه از حـامـد
‫چرا خارج از مسیر هستیم؟
‫کی مقصد رو تغییر داده؟
‫ستوان جی، ازت سوال پرسیدم.
‫دستورات جدیدی بهمون داده شد.
‫- دستورات جدید؟ توسط کی؟ ‫- توسط من.
‫خیلی وقته داریم گرگم به‌هوا بازی می‌کنیم.
‫به نظرم وقت یه استراتژی جدیده.
‫جدی؟
‫اونی که دنبال آواتاره منم.
‫مسئولیت این ماموریت با منه.
‫من فرمانده‌ی این کشتی‌ام.
‫و من
‫یه دریاسالارم.
‫فرمانروای آتش اوزای صلاح دید که منو
‫مسئول تمام عملیات‌های ‫مربوط به دستگیری آواتار کنه.
‫البته که از کمکت استقبال می‌کنم.
‫درواقع انتظار کمکت رو دارم.
‫به تمام منابعی که در اختیارمه نیاز دارم
‫هرچقدر هم که کم باشه.
‫بعدا میام
‫تا درمورد چندتا تغییر پرسنلی ‫که می‌خوام انجام بدم صحبت کنیم.
‫تا اون موقع ادامه بدید.
‫چی شده؟
‫سروان جی، برگرد مسیر اصلیمون رو ادامه بده.
‫شنیدی؟
‫مسیر رو ادامه بده!
‫می‌دونی مجازات نافرمانی چیه؟
‫می‌دونم، و واسه همین
‫نمی‌تونم کاری که میگی رو انجام بدم.
‫دریاسالار ژائو، این دستورات
‫و نتیجه‌ی عدم اطاعت ازشون رو ‫به وضوح بیان کرد.
‫واقعا می‌خواید بذارید این تنبل بی‌جربزه ‫بهمون بگه چیکار کنیم؟
‫اون نمی‌دونه چی در خطره!
‫نباید اجازه بدیم بیاد و همه‌چیزو ازمون بگیره.
‫اونم بعد از تمام سختی‌هایی که کشیدیم.
‫توی این سه سال اخیر
‫فقط همدیگه رو داشتیم
‫و هنوزم همینطوره.
‫فقط ماهایی که توی این کشتی هستیم
‫می‌دونیم که چطوری بوده.
‫اونی که شایسته‌ی وفاداری شما باشه، ژائو نیست.
‫- زوکوئه. ‫- وفاداری؟
‫ژنرال، با تمام احترام
‫برادرزاده‌ی شما معنی این کلمه رو نمی‌دونه.
‫اگه می‌دونست، به ماهایی که
‫سه سال شب و روز باهاش بودیم،
‫احترام بیشتری میذاشت.
‫در عوض، مجبور بودیم توهین‌هاش ‫و بدرفتاری‌هاش و بداخلاقی‌هاش رو تحمل کنیم.
‫واسش مهم نیست چه فداکاری‌هایی کردیم
‫چون هیچوقت مجبور نبوده چیزی رو فدا کنه.
‫اگه از هرکسی اینجا بپرسی
‫بهت میگن، «اون ممکنه یه شاهزاده باشه
‫ولی شاهزاده‌ی ما نیست.»
‫قربان.
‫می‌دونم زوکو کم و کاستی‌هایی داره
‫ولی باید درک کنید که سختی‌های زیادی کشیده.
‫و خیلی بیشتر از اونی که شما بدونید ‫درمورد فداکاری می‌دونه.
‫[قسمت ششم: ماسک‌ها]
‫سلام بر حکیمان دانا.
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫اسم من آنگـه
‫و اومدم که معبد آواتار روکو رو ببینم.
‫می‌دونید،
‫من آواتارم.
‫می‌دونیم.
‫صبر کن!
‫شما باید مردان صلح باشید!
‫برید دنبالش!
‫من یه دوستم.
‫این ما رو می‌بره به معبد آواتار روکو. زود باش.
‫باید نزدیک باشه.
‫همه‌جا رو بگردید!
‫واو، آروم باش دختر.
‫بوش رو حس کردی، نه؟
‫بسیارخب، نایلا. بزن بریم.
‫اسم من شایوئه.
‫معتقدم که آواتار نماینده‌ی یک پادشاهی نیست،
‫بلکه امید یک جهان متحده.
‫متأسفانه، حکیم بزرگ و دیگران معتقدن
‫که فرمانروای آتش رهبر معنوی واقعی اوناست.
‫مسیرشون رو گم کردن.
‫پس تمام اینا متعلق به روکو بوده؟
‫اینا یادگاری از آواتارهای قبلیه
‫که پدربزرگم واسه حفاظت جمع‌آوریشون کرده.
‫باید با آواتار روکو ارتباط برقرار کنم.
‫اون تنها کسیه که می‌تونه بهم بگه ‫چطوری دوستام رو نجات بدم.
‫تا جایی که بتونم معطلشون می‌کنم.
‫کنار وایسا.
‫حکیم بزرگ، این پسر همون آواتاره.
‫اون امید دنیاست.
‫آموزه‌های آواتار روکو رو به یاد بیارید.
‫آتش به معنی تسلط بر عناصر دیگه نیست.
‫باید باهاشون در تعادل باشه.
‫تنها کسی که می‌تونه تعادل رو ‫برقرار کنه، فرمانروای آتش اوزای‌ـه.
‫اون دنیا رو متحد می‌کنه، نه آواتار.
‫و تو نمی‌دونی
‫به زودی چقدر قدرتمند میشه.
‫حالا واسه بار آخر میگم
‫کنار وایسا.
‫نمی‌تونم اینکارو کنم.
‫پس باید با بقیه‌ی بی‌اعتقادها بسوزی.
‫کی جرأت کرده مزاحم آرامش آواتار بشه؟
‫منم، آنگ.
‫آیا چنین رسمی نیست ‫که جلوی بزرگترهات تعظیم کنی؟
‫و چشمانت رو برگردونی؟
‫و روی یک پا بپری؟
‫منو ببخش!
‫نتونستم جلوی خودمو بگیرم.
‫از دیدنت خوشحالم، آنگ.
‫ولی چرا اینقدر لفتش دادی؟
‫فکر کردم زودتر از اینا ‫واسه مشورت با من بیای.
‫آواتار کیوشی بهم گفت
‫که باید خودم از همه‌چیز سر دربیارم.
‫که این بخشی از سفر منه.
‫اون همینجوره.
‫کیوشی همیشه یجورایی...
‫فکر می‌کردم همگی همینطوری باشین.
‫آواتارها تجسمی از همدیگه نیستن؟
‫ما جرقه‌ی یکسانی داریم
‫ولی هرکی شخصیت خودشو داره.
‫من با کیوشی فرق دارم،
‫همونطور که تو با هرکدوم از ما متفاوتی.
‫مثلا، کیوشی بهت گفت نقش آواتار چیه؟
‫گفت باید یه جنگجوی خشن و بیرحم باشم.
‫بله، اوقاتی هست که آواتار
‫باید به زور و ارعاب متوسل بشه،
‫اما علاوه بر جنگجو بودن،
‫آواتار باید یه دیپلمات هم باشه.
‫پس می‌تونیم مشکلات جهان رو ‫بدون آسیب رسوندن به کسی حل کنیم؟
‫می‌تونیم تلاشمون رو بکنیم
‫ولی اگه شکست بخوریم عواقبی داره.
‫عواقب... دردناک.
‫ولی مثل کیوشی
‫من اینجام تا توی سفرت بهت کمک کنم.
‫هرچیزی که نیاز داشته باشی.
‫به کُه مربوطه.
‫هرچیزی جز اون.
‫- تو متوجه نیستی... ‫- نه، تو متوجه نیستی.
‫کُه یه روح درنده‌ست
‫که می‌تونه به شکلی که ‫تصورش رو نمی‌کنی بهت صدمه بزنه.
‫فقط از آواتار کوروک بپرس.
‫چاره‌ای ندارم
‫و وقتم داره تموم میشه.
‫اون دوستای منو گرفته
‫و اگه کاری نکنم
‫واسه همیشه از دست میرن.
‫خواهش می‌کنم.
‫شنیدم قبلا یک‌بار شکستش دادی.
‫نه، من هیچوقت شکستش ندادم.
‫فقط تونستم یه چیزی ازش بگیرم.
‫شاید اومدی
‫تا چیزی که ازم دزدیدی رو برگردونی.
‫چی ازش گرفتی؟
‫توتمی که نشون‌دهنده‌ی چیزیه که کُه ‫بهش نیاز داره و نمی‌تونه فراموش کنه.
‫آویزی که متعلق به مادر چهره‌هاست،
‫یه روح باستانی
‫که چهره‌ی تمام موجودات زنده رو شکل داد.
‫بخاطر اونه
‫که هویت پا به این دنیا گذاشت.
‫و اون
‫مادر کُه هست.
‫کُه همون چیزی رو می‌خواد که همه‌مون می‌خوایم.
‫خونواده.
‫یه توتم؟
‫انگار چیزیه که حاضره واسش معاوضه انجام بده.
‫ممنون، روکو.
‫آنگ!
‫امیدوارم بتونی دوستانت رو نجات بدی.
‫ولی حقیقت اینه که
‫واسه آواتار، دوستان می‌تونن...
‫یه مسئولیت باشن.
‫آواتار باید تصمیمات غیرممکنی بگیره
‫و نیازهای دنیا رو بالاتر از نیازهاش قرار بده.
‫در این مورد، من و کیوشی موافقیم.
‫بهم اعتماد کن.
‫درد زیادی رو از تو و کسایی که دوستشون داری
‫کم می‌کنه.
‫چه اتفاقی واسشون افتاده؟
‫فلج شدن.
‫ششش!
‫همه چیز درست میشه.
‫پس تو آواتار هستی، ها؟
‫مطمئن نیستم اون همه جار و جنجال واسه چیه.
‫باید آزادم کنی.
‫نه، جدی میگم. باید آزادم کنی.
‫مردم امیدشون به منه.
‫نمی‌دونی چه چیزی در خطره.
‫یه داستان‌هایی شنیدم
‫درمورد اینکه چطوری می‌خوای دنیا رو نجات بدی.
‫مسئله اینه.
‫بعضی از ما نیاز به نجات داده شدن نداریم.
‫بعضی از ما باید سر از کار این دنیا دربیاریم.
‫آتش‌افزار و خاک‎افزار
‫و هرچی‌افزار داری،
‫و همه‌شون یه چیزی می‌خوان.
‫همگی حاضرن بابت بدست آوردنش بجنگن.
‫پس اگه باهوش باشی
‫می‌شینی و منتظر می‌مونی آب‌ها از آسیاب بیفته
‫و بعدش استخون‌های شکسته‌ای که ‫باقی مونده رو جمع می‌کنی.
‫اگه نظر منو می‌خوای
‫دنیا همینطوری هم خوبه.
‫وقت تموم شد، آواتار.
‫موفق شدی.
‫واقعا گرفتیش.
‫می‌تونی بشماریش.
‫بهت اعتماد دارم. می‌دونی چرا؟
‫چون اگه چیزیش کم باشه
‫میای سراغمون؟
‫چون خیلی بانمکی.
‫اوه و مراقب باشید.
‫این یکی حسابی خواهان داره.
‫یه عالمه شکارچی داشتن موس‌موس ‌می‌کردن.
‫کسایی که بهتره سر به سرشون نذارید.
‫می‌بینمت، آواتار.
‫لطفا بذارید کاری که باید انجام بدم رو انجام بدم
‫و قسم می‌خورم که برگردم.
‫دوستام توی خطرن
‫و من تنها کسی‌ام که می‌تونه نجاتشون بده.
‫اگه زود برنگردم، واسه همیشه از دستشون میدم.
‫چرا؟ چرا بهم گوش نمیدید؟
‫می‌دونید چه حسی داره ‫که ملت امیدشون به تو باشه؟
‫که زندگی یه سری آدم توی دستای تو باشه؟
‫می‌دونم.
‫پس تروخدا بذارید نجاتشون بدم!
‫نه.
‫امکان نداره همیشه اینجوری بوده باشی.
‫چه اتفاقی واست افتاده؟
‫نیروهای امپراتوری خاک ‫در امتداد سواحل جنوبی متمرکز شدن.
‫سعی کردیم از جناحین بهشون حمله کنیم
‫ولی همچنان اون خط رو امتداد می‌دادن.
‫حرکت گاز انبری چی؟
‫کنار صخره‌ها ساکن شدن.
‫می‌تونن هر حمله‌ای از جناحین رو خنثی کنن.
‫شما اگه بودین چیکار می‌کردین؟
‫- عالیجناب، من پیشنهاد میدم... ‫- تو نه.
‫زوکو.
‫تو اگه بودی چیکار می‌کردی؟
‫خب...
‫تاکتیک شیپورها. حمله از جناحین
‫گذاشتن یه راه فرار واسه بیرون کشوندنشون.
‫نشنیدی ژنرال چی گفت؟
‫یه سمتشون صخره‌ها قرار دارن.
‫تانک‌های تندرا می‌تونن برن بالای تپه‌ها.
‫اونا خاک‌افزارن.
‫تانک‌های ما ظرف چند ثانیه ‫زیر سنگ‌ها دفن میشن.
‫من...
‫ژنرال.
‫می‌تونیم یه لشکر رو بفرستیم اینجا.
‫با متمرکزشدن قدرت آتش دشمن ‫روی این حمله‌ی انحرافی،
‫می‌تونیم ضدحملاتی رو اینجا ‫و اینجا انجام بدیم.
‫اگه اونارو بفرستید توی ‫قلب نیروهاشون، چطوری برگردن عقب؟
‫برنمی‌گردن.
‫ولی کشته میشن.
‫می‌خواید قربانی‌شون کنید.
‫قربانی کردن بخشی از جنگه.
‫چه لشکری رو پیشنهاد میدی؟
‫لشکر چهل و یکم. غالباً سربازهای جدیدن.
‫بی‌مصرفن.
‫خوبه.
‫این چیزی نیست که توی کتاب پیداش کنی.
‫پسربچه‌ها باید بهتر بدونن جاشون توی جنگ نیست.
‫این یه نقشه‌ی افتضاحه.
‫چی گفتی؟
‫گفتم... یه نقشه‌ی افتضاحه!
‫سربازها می‌میرن، و واسه چی؟
‫این حق یه افسر ملت آتیش نیست.
‫جرأت زیرسوال بردن...
‫کافیه!
‫فقط یک راه واسه حل این مسئله هست.
‫اگنی کای.
‫یه نفر اون بیرونه.
‫بذارید رد شیم! می‌دونید من کی هستم؟
‫معلومه که می‌دونیم.
‫همونطور که همه‌مون می‌دونیم
‫تو از دستورات من سرپیچی کردی
‫که معنیش اینه که با بی‌احترامی به من
‫داری به پدرت بی‌احترامی می‌کنی،
‫که گمونم نباید سورپرایز کننده باشه،
‫طبق داستان‌هایی که شنیدم.
‫آواتار رو می‌بریم.
‫مگه از روی نعش من رد شین.
‫وسوسه‌کننده‌ست.
‫هرچند...
‫کمانداران یویان،
‫اوزای اونقدر بخشنده بود ‫که به من قرضشون بده.
‫میگن می‌تونن بال یه پشه رو
‫از هزار قدمی بزنن.
‫تصور می‌کنم...
‫این نباید چالش خاصی واسشون باشه.
‫کجا می‌بریش؟
‫دژ پوهای واسه امشب.
‫بعدش مستقیم سمت پایتخت.
‫مطمئنم فرمانروای آتش
‫مشتاقه که جایزه‌اش رو تصاحب کنه.
‫خیلی وقته منتظره
‫و نمی‌خوام بیش از اینی که الان هست
‫ناامید بشه.
‫اگه از گذرگاه شرقی بریم
‫می‌تونیم تا غروب به پوهای برسیم.
‫- شاهزاده زوکو. ‫- باید مواظب کماندارها باشیم.
‫ولی ژائو احتمالا میذارشون کنار آواتار...
‫زوکو!
‫دژ پوهای غیرقابل نفوذه.
‫به نظرت چرا ژائو بهمون گفت که میره اونجا؟
‫می‌دونه حمله کردن به اونجا حکم خودکشی داره.
‫تمام ارتش‌ها تلاش کردن و شکست خوردن.
‫نه فقط اون، بلکه پوهای درون مرزهای ‫ملت آتش قرار داره.
‫رفتن به اونجا نقض تبعید توئه.
‫- واسم مهم نیست! ‫- ولی اوزای واسش مهمه، و اگه بفهمه...
‫- ولی آواتار... ‫- اون از دست رفت!
‫فعلا.
‫درحال حاضر ژائو دست برتر رو داره.
‫ولی دیر یا زود یه اشتباه مرتکب میشه
‫و اون موقعست که می‌تونیم ‫حرکتمون رو انجام بدیم.
‫تا اون زمان
‫صبور باش.
‫حتما اینو بنویس.
‫فرمانروای آتش در جریانِ
‫تمام جزئیات دستگیری آواتار قرار خواهد گرفت.
‫حتما به وضوح بنویس که ‫من از هیچ تلاشی واسه دستگیریش دریغ نکردم.
‫و بهتره از نظرات خود آواتار هم چندتا اضافه کنیم.
‫اگه بخاطر فرمانروای آتش نباشه،
‫بخاطر نسل‌های آینده‌ست.
‫حالا
‫آواتار
‫قبل از دستگیریت اسم منو شنیده بودی،
‫یا اولین بار بود؟
‫خواهش می‌کنم. باید منو آزاد کنید.
‫نه، نه. ‫چهارتا نگهبان هست، نه سه تا.
‫و هردو دست و پاهاش بسته شدن.
‫حتما درستش کن.
‫جون آدمای بیگناه در خطره!
‫نمی‌تونم دوباره همه رو ناامید کنم.
‫دیگه نه.
‫اگه جای تو بودم
‫به گذشته‌ام کمتر فکر می‌کردم
‫و بیشتر به آینده‌ام فکر می‌کردم.
‫اونی که نگرانشم آینده‌ام نیست.
‫جدی؟
‫آخه اگه من بودم یکم نگران میشدم.
‫اوه، کشته نمیشی.
‫اگه بمیری، از نو متولد میشی.
‫باید شروع کنیم دوباره از اول ‫دنبال آواتار بگردیم،
‫پس... زنده می‌مونی.
‫هرچند زندگی خوبی نیست.
‫خب...
‫هرچقدر می‌خوای باد گرم فوت کن.
‫سرنوشتت رو تغییر نمیده.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اونو ننویس.
‫ما پسران و دختران وفادار آتش هستیم،
‫عنصر برتر.
‫تا الان، تنها یک چیز ‫سر راه پیروزی ما قرار گرفت.
‫آواتار.
‫و امروز، ما کاری کردیم
‫که هیچکس نتونسته انجام بده.
‫ما آواتار رو دستگیر کردیم!
‫این تازه قدم اوله.
‫نبردهای سهمگینی داریم که باید انجام بدیم.
‫ولی امشب نه.
‫امشب
‫جشن می‌گیریم!
‫ما شکوه ملت آتش رو ستایش خواهیم کرد!
‫واو.
‫همه چیز رو آوردی؟
‫خودت می‌دونی. ‫تا جایی که میشد حملشون کرد، نوشیدنی آوردم.
‫عجب شبی بشه، ها؟
‫بیا امیدوار باشیم در مقایسه با تولد آن ‫کمتر آتیش تف کنن.
‫ابروهام دوباره تازه رشد کردن.
‫- پاکه. ‫- دروازه رو باز کنید!
‫واو.
‫محموله رو آورده.
‫پسر، خوشحالم که قیافه زشتت رو می‌بینم.
‫کی اونجاست؟
‫آژیر رو بزن.
‫تو کی هستی؟
‫صحیح. حالا راه بیفت، بعدا حرف می‌زنیم.
‫حتما تمام صحبت‌های منو بنویس
‫ولی «وفادار» رو تغییر بده به «باوفا».
‫خودمونی‌تره.
‫و مطمئن شو که حکیم بزرگ
‫هرچیزی که واسه تحقیقش ‫نیاز داره رو داشته باشه.
‫حالا «وفادار» بنویسم یا «باوفا»، قربان؟
‫آواتار فرار کرده!
‫- اونجاست! روی دیوار! ‫- نذارید از دروازه رد بشه!
‫آواتار! جلوشو بگیرید!
‫آه!
‫بیا اینو بگیر.
‫بپر!
‫آه!
‫دست نگه دارید!
‫آواتار رو زنده می‌خوام.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دروازه رو باز کنید!
‫قربان!
‫باز کنید!
‫همین حالا!
‫دروازه رو باز کنید!
‫می‌تونی بزنیش؟
‫بزنش.
‫اون مزدور رو بکشید،
‫و آواتار رو برگردونید!
‫زود باشید!
‫کجا رفتن؟
‫اونجا رو چک کنید!
‫چیزی ندیدین؟
‫قربان، رد پا!
‫اینجاست!
‫یه قایق کوچیک همین نزدیک دارم.
‫نمی‌تونیم جایی بریم.
‫با وجود سربازایی که هنوز اون بیرونن.
‫از اینور!
‫نباید تکون بخوری.
‫زخمی شدی.
‫- سعی دارم کمکت کنم. ‫- به کمکت نیاز ندارم.
‫باشه.
‫هرجور راحتی.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫میشه یه چیزی بپرسم؟
‫ممکنه یکم شخصی باشه.
‫موی بز یا خرگوش؟
‫قلم موی خطاطیت.
‫موی بزه یا خرگوش؟
‫حروفت خیلی تمیزن.
‫یعنی خطوط من هیچوقت اینجور نمیشه.
‫راهب‌ها می‌گفتن مدفوع میمون لمور
‫خواناتر از خط منه.
‫ببین
‫می‌دونم نباید دفتر یادداشتت رو برمی‌داشتم،
‫و متأسفم.
‫ناجی من بوده. جدی میگم.
‫تو بیشتر از هرکس دیگه‌ای درمورد
‫آواتارهای گذشته اطلاعات داری.
‫تمام راهب‌های عشایر باد، همه‌شون مُردن.
‫پس تنها چیزی که داشتم دفتر یادداشتت بود.
‫نمی‌تونم بگم چند شب بیدار موندم و خوندمش.
‫خیلی بهم کمک کردی.
‫یعنی، دفترچه خیلی بهم کمک کرد.
‫موی بز.
‫سخت‌تره، کنترلت روش بیشتره.
‫معلم‌هام مجبورم می‌کردن ‫هر صبح تمرین کنم.
‫اجازه نداشتم تمرین مبارزه انجام بدم
‫تا وقتی که 100 خط عمودی ‫و 100 خط افقی بنویسم.
‫منم همینطور!
‫منتها از من واسه درس‌های معنوی بودن.
‫خیلی از اوقات وقتی قرار بود مدیتیشن کنم،
‫درواقع می‌خوابیدم.
‫همیشه مچم رو می‌گرفتن.
‫احتمالا خروپف کردنم منو لو میداد.
‫اونایی که اون بیرونن، ملت آتش هستن.
‫آره.
‫پس طرف توان.
‫چرا باهاشون می‌جنگی؟
‫اونا طرف من نیستن.
‫ولی طرف من میشن.
‫وقتی تو رو بگیرم و برگردونم...
‫اگه بگیرمت، می‌تونم برم خونه.
‫بعدش می‌تونم جایگاهم رو به عنوان ‫وارث برحق فرمانروای آتش بگیرم.
‫و تو اینو می‌خوای؟
‫که فرمانروای آتش بعدی بشی؟
‫آره. معلومه.
‫این چیزیه که همه ازم انتظار دارن.
‫گیاتسو.
‫اون معلم من بود.
‫گفت نباید خودمون رو نگران انتظارات بقیه کنیم.
‫می‌دونم. کار آسونی نیست.
‫یعنی من آواتارم،
‫و... این چیزیه که همه ازم انتظار دارن.
‫تنها کاری که می‌کنم نگران این بودنه.
‫شاید مجبور نباشی شبیه دیگر آتش‌افزارها باشی.
‫شاید بتونی بهتر از اونا باشی.
‫می‌دونی کاری که فرمانروای آتش ‫داره انجام میده اشتباهه،
‫پس نباید مثل اون باشی.
‫می‌تونی یکم رحم نشون بدی.
‫چطور جرأت می‌کنی؟
‫من ولیعهد ملت آتش هستم.
‫الگوی تمام آتش‌افزارها میشم.
‫و پدرم مرد بزرگیه.
‫رحم؟
‫رحم نشونه‌ی ضعفه.
‫متأسفم. نمی‌خواستم آسیبی بهت بزنم.
‫حس می‌کنم بیشتر از اونی که باید آسیب دیدی.
‫خودت رو آماده کن.
‫پدر؟
‫ولی...
‫اومدم با ژنرال لی دوئل کنم.
‫تو اینجایی چون هیچ احترامی ‫واسه ارتش ما قائل نیستی.
‫- اینطور نیست. ‫- جدی؟
‫حتی وقتی نقشه‌های افتضاحی به ذهنشون می‌رسه؟
‫نقشه‌های من!
‫استراتژی من. ارتش من.
‫این چیزیه که تو بهش توهین کردی.
‫منو ببخش پدر.
‫قصد بی احترامی نداشتم.
‫- بلند شو. ‫- نه! خواهش می‌کنم، پدر.
‫بلند شو!
‫برادر!
‫اینکارو نکن.
‫اون پسرته.
‫خواهیم دید.
‫بلند شو و بجنگ، شاهزاده زوکو،
‫که بتونی کمی احترام یاد بگیری.
‫تمامش همینه؟ هرچی داری رو کن.
‫رحم نشونه‌ی ضعفه.
‫سربازها رفتن،
‫پس احتمالا بتونی برگردی به کشتیت
‫بدون اینکه پیدات کنن.
‫می‌دونی بدترین بخش اینکه ‫صدسال پیش متولد شده باشی چیه؟
‫دلم واسه دوستام تنگ شده.
‫مثل کوزون.
‫اون بهترین بود.
‫و اهل ملت آتش بود.
‫اگه اون زمان همدیگه رو می‌شناختیم...
‫به نظرت می‌تونستیم با هم دوست باشیم؟
‫بهتره استراحت کنید قربان. ما حواسمون هست.
‫هر اثری از شاهزاده بشه، خبرتون می‌کنیم.
‫ممنون، ستوان،
‫ولی یکم دیگه منتظر می‌مونم.
‫تو اشتباه می‌کنی.
‫درمورد اینکه اون اهمیت نمیده.
‫اتفاقا زوکو زیادی اهمیت میده
‫بخصوص به افراد توی این کشتی.
‫حتما قربان.
‫ستوان، تا حالا واست سوال شده
‫چطوری تو و بقیه واسه این ماموریت منصوب شدین؟
‫دکتر داره یه مرهم گیاهی ویژه ‫مخصوص تو درست می‌کنه.
‫و خبر خوب اینه که
‫میگه بیناییت مشکلی واسش پیش نمیاد
‫که یعنی از شانس خوبت هنوز می‌تونی ‫از تماشای زیبایی من لذت ببری.
‫الان زمان مناسبی نیست.
‫- می‌خوام با پسرم صحبت کنم. ‫- اون آسیب دیده.
‫- خوب میشه. ‫- ولی هیچوقت درمان نمیشه.
‫دکتر میگه به سرعت بهبودیت رو به دست میاری.
‫نشونه‌ی قوی‌بودن بدنته. این خوبه.
‫ولی روحیه‌ات
‫هنوز نیاز به قوی‌شدن داره.
‫امروز تعلل کردی.
‫شاید اونو به عنوان نشونه‌ای از احترام دیدی، ‫ولی اینطور نبود.
‫ضعف بود.
‫باید اون ضعف رو از وجودت پاک کنی.
‫باید ضعف رو بذاری کنار
‫تا خودت رو قوی کنی.
‫این چیزیه که ما رو ملت آتش می‌کنه.
‫واسه اینه که داریم لشکر چهل و یکم رو فدا می‌کنیم.
‫این کاریه که باید انجام بدی.
‫گاهی وقتا ضعف می‌تونه قوی‌تر بشه.
‫گاهی وقتا فقط باید یه شانس بهشون بدی.
‫من مرتکب یه اشتباه شدم.
‫ازت محافظت کردم
‫و این تو رو مثل مادرت دلرحم کرد.
‫خب چون گویا نمی‌تونی ‫توی این کاخ چیزی یاد بگیری،
‫شاید مقتضیات دنیای بیرون
‫ثابت کنه که معلم بهتریه.
‫به سرعت اینجا رو ترک می‌کنی
‫و برنمی‌گردی
‫تا وقتی که...
‫تا وقتی که بر بزرگترین تهدید باقیمونده ‫برای سرنوشت ملت ما غلبه نکنی.
‫آواتار رو پیدا می‌کنی،
‫دستگیر می‌کنی و میاریش پیش من.
‫پات رو داخل مرزهای ما نمیذاری
‫تا وقتی که این ماموریت انجام بشه.
‫وگرنه شدیدترین مجازات‌ها در انتظارته!
‫اوزای! نمی‌تونی!
‫برادر، تموم شد.
‫اوه.
‫و چون اینقدر نگران لشکر چهل و یکم هستی،
‫به عنوان خدمه‌ات
‫با خودت ببرشون.
‫چهل و یکم؟
‫ما لشکر چهل و یکم هستیم.
‫و زنده‌بودن همگی شما
‫بخاطر فداکاری برادرزاده‌ی منه.
‫یه چیزی اون بیرونه.
‫خودشه. طناب‌هارو بندازید!
‫- زخمی شدی. ‫- خوبم.
‫باید یه نفر رو بیاریم معاینه‌ات کنه.
‫بدتر از اینارو گذروندم.
‫ازت نمی‌پرسم کجا رفتی
‫ولی در آینده، برادرزاده،
‫ممنون میشم بهم بگی
‫که هنوز زنده‌ای یا نه.
‫فقط چند نفر از ما هستیم که به چنین چیزایی...
‫اهمیت میدیم.
‫توجه کنید!
‫ها!
‫شاهزاده‌ی ما برگشته.
‫- هاپ! ‫- هاپ!
‫چه خبره؟
‫حتما توی شب موسیقی دلتنگت شدن.
‫جالبه که تا کجا پیش میریم
‫تا خود واقعیمون رو از دنیا مخفی کنیم.
‫شاید چون نمی‌خوایم دیگران بدونن
‫که چقدر واقعا واسمون باارزشن...
‫که خنده‌داره، چون حقیقت اینه که
‫ما حاضریم هرکاری واسشون انجام بدیم.
‫حاضریم به مسافت‌های خیلی طولانی سفر کنیم.
‫زندگیمون رو به خطر بندازیم.
‫حتی با هیولاها بجنگیم.
‫ولی گمونم می‌تونه ترسناک باشه
‫که اعتراف کنیم به مردم نیاز داریم.
‫بعضی‌ها ممکنه اینو نشونه‌ی ‫ضعف بدونن، یه احساس مسئولیت.
‫خیلی وقت بود ندیدمت.
‫حالت چطوره؟
‫بهرحال، کدوم دردی بیشتر از
‫ازدست دادن کسیه که دوستش داری؟
‫یا بدتر...
‫گیاتسو؟
‫فهمیدن اینه کسی که دوستش داری ‫تو رو گذاشته و رفته.
‫میشه وقتی برگشتم درموردش صحبت کنیم؟
‫البته.
‫وقتی دوستانم رو نجات بدم،
‫زمان بیشتری خواهیم داشت.
‫به نظرم واسه همینه که حس نیاز پیدا می‌کنیم
‫که مخفی بشیم و از خودمون مواظبت کنیم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫ترجمه از حـامـد
‫پس یه ماسک می‌زنیم.
‫فهمیدن دلیلش کار سختی نیست.
‫چیزی که سخته دونستن اینه که بعضی وقتا...
‫اون ماسک خود واقعی شماست.