‫[پایتخت]
‫اوناهاش! راهش رو ببندید!
‫ایست، بهت دستور می‌دم به نامِ...
‫اونجاست!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫- برید! ‫- برید!
‫اونجاست!
‫همونجاست! بگیریدش!
‫- اوناهاش. ‫- نذارید فرار کنه.
‫از جات تکون نخور!
‫برید دنبالش!
‫ایست!
‫یه خاک‌افزار!
‫زود باشید!
‫یالا!
‫بیا دیگه!
‫از اون سمت رفت.
‫اون رو ببر پیش امپراتور خاک.
‫می‌خوان جنگ راه بندازن!
‫- اونجاست! ‫- برو دیگه!
‫دیر کردی.
‫استراتژی‌های جنگی‌ات ‫الان تو راهِ امپراتوریِ خاکن.
‫خوبه.
‫پس یعنی همۀ نگاه‌ها ‫به سمت امپراتوری خاک خیره می‌شه.
‫همۀ نگاه‌ها، بجز نگاهِ ما.
‫برای حمله‌تون آماده می‌شیم.
‫وقتی امپراتورتون اون استراتژی‌ها رو دریافت کنه،
‫جهت حرکت نیروهاش رو تغییر می‌ده ‫و به سمت مرزهاتون هدایت می‌کنه
‫و از حمایت نیروهای بقیۀ ملت‌ها برخوردار می‌شه.
‫قبایل آب و عشایر باد و کل دنیا...
‫توجه‌شون رو به خاک‌افزارها معطوف می‌کنن.
‫از اولش قصدت همین بود که خبردار شیم؟
‫پس هدفِ اصلی ما نیستیم.
‫مقاصدِ من مهمتر از این حرفا هستن.
‫خیلی مهمتر.
‫چرا؟
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫چون دوران ما رسیده.
‫نیرنگِ ماهرانه‌ای بود، اعلی‌حضرت.
‫ولی از نظر جنگاوری، ‫بادافزارها تهدید محسوب نمی‌شن.
‫مسئله بادافزارها نیست.
‫مسئله اون کسیه که بین‌شون زندگی می‌کنه.
‫تنها کسی که امکان اینو داره ‫که سرِ راه‌مون قرار بگیره.
‫ولی هویت آواتار هنوز مشخص نشده.
‫برای همین باید همه‌شون رو بکُشیم.
‫آب.
‫خاک.
‫آتش.
‫باد.
‫به مدت هزار سال، ‫ چهار ملت در صلح و صفا زندگی می‌کردند؛
‫صلحی که با همتِ آواتار محقق شده بود،
‫تنها شخصی که قابلیت تسلط ‫بر هر چهار عنصر را داشت
‫و از توازنِ شکنندۀ قدرت ‫بین ملت‌ها، مراقبت می‌کرد.
‫وقتی یک آواتار بمیرد،
‫روحش دوباره در جسمی جدید، به دنیا خواهد آمد ‫و این چرخه‌ای ابدی است.
‫از زمانِ مرگِ آخرین آواتار،
‫این تناسخِ جدید، هنوز صورت نگرفته است.
‫و بنابراین فرمانروای آتش، سوزین، ‫رهبر ملت آتش...
‫اعتقاد دارد که این فرصت طلایی‌ای برای اوست ‫تا لکشرکشی‌های بی‌رحمانه‌ای...
‫برای تصاحب دنیا انجام دهد.
‫اولین اقدام او، حذف‌کردنِ تنها کسی است
‫که می‌تواند سد راهش شود:
‫استاد بعدی‌ای که بر چهار عنصر مسلط است،
‫یک بادافزار که شاید برای این مسئولیت ‫آمادگی لازم را نداشته باشد:
‫مسئولیتِ آواتار شدن.
‫[قسمت اول: آنگ]
‫[معبد باد جنوبی]
‫آنگ!
‫- هِی، نگاه کنید! ‫- آره!
‫وای!
‫دیگه کی؟
‫اوه!
‫خودنما!
‫چیه؟ فقط داشتم از ویو لذت می‌بردم.
‫راهب سوتاپ داشت دنبالت می‌گشت.
‫دوباره جلسۀ تمرین رو پیچوندی!
‫همه‌ش تکراریه. ‫می‌دونی که خودم این چیزا رو بلدم.
‫آنگ.
‫شاید از بقیه ماهرتر باشی ‫ولی خیلی چیزا هستن که باید یاد بگیری.
‫ضمناً می‌خوای باور کن، می‌خوای نکن...
‫ولی شاید یه روز برسه که بگی ای‌کاش ‫بیشتر با مربی‌هام وقت گذرونده بودم.
‫حالا، تو و بقیۀ شاگردها بهتره برید برای...
‫«جشنوارۀ ستارۀ دنباله‌دارِ بزرگ» آماده شید.
‫هنوز کلی کار هست که باید...
‫قبل از رسیدنِ عشایر بادِ معبدهای دیگه بکنیم.
‫چند نفر دارن میان؟
‫ببینم، صدای چیه؟
‫اون بالا رو ببینید!
‫نِگاشون کنید!
‫وای! چقدر زیادن.
‫همه‌شون رو ببینید.
‫همه‌شون اومدن.
‫بیا بریم، آنگ! ‫رفتن اون بالا.
‫صبر کنید.
‫بهش گفتی؟
‫- وقت مناسبی نبود. ‫- وقت مناسب؟
‫ما از گزینۀ منتظر موندن برای وقت مناسب، ‫برخوردار نیستیم.
‫باید همین الان بریم با شورا صحبت کنیم.
‫آنگ همیشه اعجوبه بوده.
‫جَوون‌ترین بادافزارِ تاریخ
‫که علامت‌های استادی رو دریافت کرده.
‫ولی فقط ۱۲ سالشه.
‫نمی‌تونیم همچین چیزی رو ازش بخوایم.
‫فرمانروای آتش، سوزین، ‫قصد داره به امپراتوریِ خاک حمله کنه.
‫قبایل آب جنگجوهایی فرستادن ‫تا به خاک‌افزارها کمک کنن،
‫و ما هم باید کمک‌شون کنیم.
‫و به آواتار احتیاج داریم.
‫بله، آنگ قدرتمنده
‫ولی هنوز خیلی چیزا هستن که باید یاد بگیره
‫در مورد مسئولیت‌پذیری،
‫انتظارات،
‫ازخودگذشتگی.
‫مهمتر از همۀ اینا؛ ‫باید به خودشناسی برسه.
‫اگه قبل از اینکه این چیزا رو یاد بگیره ‫بفرستیمش بره،
‫ممکنه نتونه هیچ‌کدوم از توقع‌هایی که ‫ازش داریم رو برآورده کنه.
‫بعدش اون و مردم دنیا...
‫شاید هیچ‌وقت نتونن از عواقب این ناکامی ‫جون سالم به در ببرن.
‫نقش آواتار، مسئولیت سنگینی‌ـه
‫که برای یه بچه مقدّر نشده.
‫ولی ما در جایگاهی نیستیم ‫که انتخاب کنیم کی این بار رو به دوش بکِشه
‫و نگرانی‌ام از اینه که خیلی به آنگ ‫وابسته شده باشی که اینو درک کنی، برادر گیاتسو.
‫آنگ باید فوراً از اینجا بره
‫تا در بقیۀ نظام‌های کنترل عناصر ‫تمریناتش رو شروع کنه.
‫و فقط می‌تونیم امیدوار باشیم
‫که هنوز برای تحول‌آفرینیِ اون، دیر نشده باشه.
‫جشنواره‌های ستارۀ دنباله‌دار ‫همیشه انقدر زحمت دارن؟
‫خب، آخری‌اش صد سال پیش بود
‫و شاید باورت نشه...
‫من اون‌قدر مسن نیستم که دیده باشمش.
‫آره جون خودت!
‫آخرین باری که آوردمت اینجا رو یادته؟
‫صد درصد. وقتی تتوهام رو زدم.
‫اکثر افراد علامت‌هاشون رو ‫توی تالار اصلی می‌زنن
‫ولی من می‌خواستم تو در حضورِ «یانگ‌چن» بزنی:
‫آخرین عشایر بادی که آواتار شد.
‫وقتی اون مُرد، آواتار بعدی...
‫در چرخۀ ابدی، توی ملت بعدی به دنیا اومد
‫برای همین بعد از مرگِ یانگ‌چن...
‫کوروک از قبایل آب اومد،
‫بعدش کیوشی از امپراتوریِ خاک...
‫بعدش هم روکو از ملت آتش.
‫که یعنی آواتار بعدی...
‫دوباره یه بادافزار می‌شه.
‫روحِ یانگ‌چن در یکی از ماها بازتاب پیدا می‌کنه.
‫آنگ، تو همیشه خاص بودی.
‫با استعدادترین بادافزاری که ‫توی زندگی‌ام می‌شناختم.
‫خودم هیچ‌وقت نمی‌خواستم خاص باشم.
‫ولی هستی.
‫آنگ،
‫تو آواتار هستی.
‫ملت آتش، یه مسیر تیره و تار رو در پیش گرفته.
‫اقدامات‌شون دنیا رو ‫در معرض خطرِ به‌هم‌خوردنِ توازن انداخته.
‫فقط آواتار، تنها کسی که می‌تونه بر هر چهار عنصر ‫تسلط پیدا کنه،
‫می‌تونه دنیا رو نجات بده.
‫دنیا به آواتار نیاز داره.
‫دنیا به تو نیاز داره، آنگ.
‫باید فوراً از اینجا بری ‫تا بتونی تمرین توی نظام‌های دیگه رو شروع کنی.
‫فوراً؟
‫دوست‌هام رو ول کنم؟ شهرمون رو ول کنم؟ ‫تو رو ول کنم؟
‫این کار...
‫به دوشِ هر کسی، بارِ سنگینی‌ـه
‫ولی تو هر کسی نیستی، آنگ.
‫تو قوی...
‫و مهربون...
‫و سخاوتمند هستی.
‫اینا رو یادت نره.
‫همیشه یادت بمونه کی هستی
‫چون هیچ فرد بهتری ‫برای بهره‌مند شدن از این قدرت، به ذهنم نمی‌رسه.
‫من قدرت نمی‌خوام.
‫برای همین، آواتارِ بزرگی می‌شی.
‫چرا من باید فرق کنم؟
‫نمی‌شه همین‌جوری...
‫وانمود کنم که دوستتم؟
‫واقعاً هم دوستمی.
‫تو... همیشه دوستم می‌مونی.
‫سلام آپا.
‫تو هم خوابت نمی‌برد، نه؟
‫گیاتسو می‌گه باید آواتار بشم.
‫من!
‫راهب‌ها حتی بهم اعتماد ندارن ‫که به بچه گاومیش شیر بدم
‫اون‌وقت ازم انتظار دارن دنیا رو نجات بدم؟
‫گفت باید یادم بمونه کی هستم.
‫ولی می‌دونم کی هستم.
‫دوست دارم با «بادِ توپی» بازی کنم، ‫کیک موزی بخورم
‫و با دوست‌هام مسخره‌بازی کنم.
‫من همچین آدمی‌ام،
‫نه کسی که می‌تونه جلوی ملت آتش رو بگیره.
‫نه کسی که می‌تونه جلوی جنگ رو بگیره.
‫بقیۀ بچه‌ها به‌خاطر کارهایی که می‌تونم بکنم ‫همیشه می‌گن تو خوش‌شانسی،
‫ولی حاضرم جام رو با هر کدوم‌شون عوض کنم.
‫نمی‌خوام از اینجا برم.
‫مسئولیت نمی‌خوام.
‫از قدرتم می‌ترسم. ‫از تنها بودن می‌ترسم.
‫می‌ترسم.
‫حق با توئه.
‫فقط باید برم توی آسمون ‫اونجا همیشه همه‌چی منطقی‌تره.
‫حداقل فعلاً.
‫برو، برو!
‫یادتون باشه؛
‫کسی زنده نَمونه.
‫برادرها و خواهرها، بهمون حمله کردن!
‫آه!
‫- چه خبره؟ ‫- دنبالم بیاید، سریع!
‫آنگ کجاست؟
‫آنــــــــــگ!
‫زود باشید، حرکت کنید.
‫هوا داره ناجور می‌شه، آپا. ‫شاید بهتر باشه برگردیم خونه.
‫همینه. ‫ساکت بمونید. اونجا در امان می‌مونید.
‫برید اون گوشه.
‫از جاتون بلند نشید.
‫چیزی نیست، آپا!
‫محکم باش!
‫آه!
‫هر شب دیگه‌ای بود شاید می‌تونستید پیروز بشید
‫ولی شبی که قدرتِ ستارۀ دنباله‌دار رو داریم ‫هیچ شانسی ندارید!
‫آه!
‫[خلیج گرگ]
‫یالا!
‫خیلی‌خب، گوش کنید.
‫توی شیفت‌های سه ساعته ‫داشتیم از دیوار محافظت می‌کردیم
‫ولی به‌نظر می‌رسه به بعضی‌هاتون ‫نمی‌شه اعتماد کرد و ترکِ پُست می‌کنید.
‫پس از الان به بعد،
‫دائماً دو نفر دو نفر شیفت می‌دید، ‫که یعنی شیفت‌ها دو برابر می‌شن.
‫مشکلی هست؟
‫درستش هم همینه. ‫خیلی‌خب، برگردید سراغ وظایف‌تون.
‫بیا بریم.
‫کجا می‌ریم؟
‫قایق‌های ماهی‌گیری خالی برگشتن.
‫این نشون می‌ده اگه می‌خوای کاری درست انجام بشه ‫باید خودت انجامش بدی.
‫اونا قدرِ مهارت‌های ‫فوق‌العادۀ رهبری‌ات رو نمی‌دونن.
‫درسته. متوجه نیستن.
‫خندیدیم!
‫کاتارا!
‫قبلش کجا بودی؟
‫دوباره داشتی آب‌افزاری می‌کردی، آره؟
‫نگران نباش. ‫هیچ‌کس منو ندید.
‫البته اگه می‌دیدن هم اهمیتی نداشت.
‫معلومه که اهمیت داره! ‫اگه کسی از ملت آتش بفهمه تو آب‌افزاری...
‫چند سالی می‌شه که کسی از ملت آتش ‫به روستا نزدیک نشده.
‫ضمناً، چیزی برای دیدن وجود نداره.
‫حتی پنگوئن‌ها بیشتر از من می‌تونن آب‌افزاری کنن.
‫احتمالاً این‌طوری بهتر باشه.
‫در هر صورت باید توی کارهای روستا ‫بیشتر کمک کنی.
‫همه‌چیز که آماده‌شدن برای جنگ نیست.
‫- ما وسط جنگیم. ‫- فرهنگ‌مون برمبنای آب‌افزاری‌ـه.
‫سبک زندگی‌مون! ‫زنده‌نگه‌داشتنش وظیفه‌مونه.
‫- وظیفه‌مون اینه که خودمون رو زنده نگه داریم. ‫- می‌دونم!
‫- اگه بابا اینجا بود... ‫- ولی اینجا نیست! من اینجام!
‫کاتارا.
‫کاتارا. اخم‌کردن رو بذار برای بعد، ‫ الان پارو بزن.
‫کارِت عالی بود.
‫کارِ من نیست.
‫ساکا!
‫خوبی؟
‫وای نه. نه، نه، اصلاً خوب نیست.
‫اون چیه؟
‫چه عجیب.
‫باید اون قایقه رو بگیریم ‫وگرنه آخرش غذای ماهی‌ها می‌شیم
‫که پارادوکسِ قشنگی می‌شه.
‫(چون اینا اومده بودن ماهی بگیرن نه برعکس)
‫شاید بتونم روی یه یخ، شناور بشم.
‫کاتارا؟
‫چه عجب!
‫اون از کجا اومد؟
‫نمی‌دونم.
‫ایول. ایول. نمی‌میریم.
‫پاشو. بیا بریم خونه.
‫وایستا! وایستا! وایستا! چی‌کار می‌کنی؟
‫نگو که تو فکرِ ول‌کردنش هستی!
‫کاتارا، یه کوه یخِ عجیب و درخشان ‫الان منفجر شد و از خودش...
‫یه آدم کچلِ کوچولوی مرموز بجا گذاشت.
‫روی چه حساب پیش خودت گفتی:
‫«عالیه، بیا ببریمش خونه»؟
‫ساکا، اون بچه‌ست.
‫نمی‌شه همین‌جوری اینجا ولش کنیم.
‫از این کار خوشم نمیاد ‫ولی چرا باید به حرف من گوش بدی؟
‫آخه مسئولیتِ امنیت روستا که چیز مهمی نیست!
‫- بهش می‌خوره مُرده باشه. ‫- اون علامتِ روی سرش چیه؟
‫بذارید یه نگاه بندازم.
‫امکان نداره.
‫چی شده، مادربزرگ؟
‫این یه بادافزارـه.
‫غیرممکنه. ‫بادافزارها دیگه وجود ندارن.
‫خب، تا وقتی بیدار نشده ‫جواب سؤال‌هامون رو نمی‌گیریم.
‫باید بذاریم استراحت کنه.
‫بیاید بریم.
‫تنها سکونتگاه توی اون منطقه، ‫روستای قبیلۀ آب‌ـه
‫که توی قلمروی قطب جنوب‌ـه. ‫باید بریم اونجا.
‫- فکر می‌کنی اونجا آواتار رو پیدا می‌کنیم؟ ‫- بله.
‫به‌خاطر نور؟
‫فکر می‌کنی توهم زدم؟
‫بعضی وقتا، باریکه‌های نور ‫چیزی جز درخشش‌های آسمونی نیستن
‫که توی آسمون زمستونی دیده می‌شه.
‫سه ساله که تک‌تک سرنخ‌ها و تک‌تک شایعه‌ها
‫و تک‌تک زمزمه‌های مربوط به آواتار رو دنبال کردم.
‫و اگه مجبور شم ‫تا سه سال دیگه این کار رو ادامه می‌دم.
‫شاهزاده زوکو، ‫فکر نمی‌کنم اگه پدرت اینجا بود، می‌خواست که...
‫پدرم منو تبعید کرده ‫تا وقتی که آواتار رو پیدا کنم
‫و دقیقاً همین کار رو می‌کنم.
‫حرفم اینه که سخته هر بار که نشونه‌ای می‌بینی
‫الکی به خودت...
‫امید واهی بدی.
‫ارزشش موقعی مشخص می‌شه ‫که با شکوه و عظمت...
‫برگردم خونه تا جایگاه برحق خودم رو ‫به‌عنوان فرمانروای آتش بگیرم.
‫شاید وقتش رسیده باشه اینو مد نظر بگیری ‫که همه‌چی تاج‌وتخت نیست.
‫شاید برای تو نبوده باشه.
‫ولی برای من...
‫سرنوشتمه.
‫یالا. یالا.
‫یالا. یالا!
‫زدمت!
‫آهای، ازش دور شید!
‫چه فکری پیش خودتون کردین؟ ‫تمرینات‌تون رو به کل فراموش کردین؟
‫مگه نگفته بودم حواس‌تون جمع باشه؟ ‫اون ممکنه دشمن باشه.
‫دشمن؟
‫من دشمن نیستم.
‫پس کی هستی؟
‫من آنگ‌ام.
‫اینجا کجاست؟
‫- چطور اومدم اینجا؟ ‫- تو باید بگی.
‫صبر کن ببینم.
‫آپا؟
‫آپا!
‫آپا کجاست؟
‫ساکا!
‫دیدی‌اش؟
‫آره.
‫اصلاً هم عجیب نیست!
‫- باورنکردنی‌ـه. ‫- آپا!
‫اون واقعاً یه بادافزارـه.
‫آپا رو ندیدین؟
‫گاومیشِ پرنده‌ام.
‫شش‌پا، شاخ‌دار، نقش‌های تیرِ قهوه‌ای؟
‫گاومیشِ پرنده.
‫- گاومیشِ پرنده! ‫- تکرار کردنش فرقی توی اصل ماجرا ایجاد نمی‌کنه.
‫- وای! ‫- اون جونور دیگه چیه؟
‫آپا!
‫گاومیشِ پرنده.
‫می‌گی اسیرِ توفان شدی؟
‫یهویی گیر افتادیم.
‫به محض اینکه از شهرمون اومدم بیرون، ‫آب‌وهوا عجیب شد.
‫شهرِ معبد باد جنوبی.
‫همونجا که عشایر باد زندگی می‌کنن.
‫خب، همۀ عشایر باد که نه،
‫ولی اکثرشون تازگی برای ‫ «جشنوارۀ ستارۀ دنباله‌دارِ بزرگ» رسیدن.
‫جشنوارۀ ستارۀ دنباله‌دارِ بزرگ.
‫مادربزرگ؟
‫آب، خاک، آتش، باد.
‫مدت‌ها پیش، چهار ملت ‫در صلح و صفا با هم زندگی می‌کردند؛
‫تا اینکه با حملۀ ملت آتش ‫همه‌چیز تغییر کرد.
‫فقط آواتار که بر هر چهار عنصر تسلط داره
‫می‌تونست جلوشون رو بگیره.
‫ولی وقتی دنیا بیشتر از هر زمان بهش نیاز داشت،
‫غیبش زد.
‫و این‌طور بود که ملت آتش لشکرکشی کرد ‫و همه‌جا رو نابود کرد
‫و ما رو وارد عصر تاریکی کرد.
‫همۀ اهالی روستا، این قصه رو بلدن
‫ولی تو نشنیدی، مگه نه، آقا پسر؟
‫این خبر رو هم نشنیدی که بادافزارها ‫چندین نسله که دیده نشدن
‫و اینکه معبد باد جنوبی ‫اولین مکانی بوده که سقوط کرده.
‫آخه تو کل این مدت توی اون یخ، گیر افتاده بودی.
‫آخرین باری که ستارۀ دنباله‌دارِ بزرگ ‫توی آسمون دیده شد
‫۱۰۰ سال پیش بود.
‫درسته شبیه یه پسربچه به‌نظر میاد
‫ولی فراتر از این حرفاست.
‫اون آخرین بادافزارـه.
‫جا قحطی بود؟ ‫ما رو کشونده سردترین جای دنیا.
‫چطوریه که نشونه‌هاش هیچ‌وقت ما رو ‫نمی‌برن یه جایی که چشمۀ آب گرم داره، هان؟
‫- حرفی هست که می‌خوای بزنی، ستوان جی؟ ‫- نه، قربان.
‫بذارید یه موضوعی رو روشن کنم.
‫مأموریت ما برای آیندۀ ملت آتش حیاتی‌ـه
‫بنابراین حتماً آواتار رو پیدا می‌کنیم.
‫لیاقت خودمون رو ثابت می‌کنیم
‫و دوباره خونه‌ها و خونواده‌هامون رو می‌بینیم
‫یا اینکه در این راه می‌میریم.
‫حالت خوبه؟
‫صد سال!
‫کل دوست‌هام،
‫همۀ آشناهام...
‫همه‌شون مُردن.
‫متأسفم.
‫باور کن می‌دونم چقدر سخته ‫که آدم عزیزانش رو از دست بده.
‫بچه که بودم ‫خیلی حالی‌ام نمی‌شد جنگ چیه.
‫تا اینکه اون شب، آتش‌افزارها اومدن.
‫هر چی تو راه‌شون بود رو از بین بردن.
‫هر چی!
‫و هر کی!
‫بعدش، پدرمون با بقیۀ جنگجوها راهی شد
‫تا آتش‌افزارها رو پیدا کنه.
‫اون قضیه مال سه سال پیش بود ‫و هنوز که هنوزه ندیدیمش.
‫ساکا رو مسئول قبیله کرد، ‫اون‌موقع تازه ۱۳ سالش شده بود.
‫به گمونم باید سریع بزرگ می‌شده.
‫همه‌مون همین‌طور بودیم.
‫آدم هیچ‌وقت کامل آماده نیست
‫تا اینکه مجبور بشه.
‫اونا بخشی از اولین حملات ملت آتش ‫به قبیلۀ آب بودن.
‫آتش‌افزارها بی‌رحم بودن.
‫از اون‌موقع تا حالا، ‫ملت آتش اکثر دنیا رو تصاحب کرده
‫ولی آب‌افزارها هنوز دارن مقاومت می‌کنن
‫مخصوصاً توی شمال.
‫امپراتوریِ خاک هم هنوز ‫خودش رو سرِ پا نگه داشته.
‫البته امیدواریم.
‫توی ملت آتش، یه‌سری دوست و آشنا داشتم.
‫اون زمان بهشون سر می‌زدم.
‫الان هیچ‌کس به ملت‌های دیگه سر نمی‌زنه.
‫فقط با هم‌نوع‌های خودمون دوستیم.
‫خوبه. ‫مهارت‌هات از همیشه بهتر شدن.
‫باید وقتی با برترین جنگجوی دنیا روبه‌رو می‌شم ‫در بهترین حالت خودم باشم.
‫می‌گن آواتار کیوشی، تنهایی یه گُردان کامل...
‫از سربازهای امپراتوری خاک رو شکست داده.
‫خب، قطعاً به اندازۀ کافی آماده‌ای.
‫حالا نظرت با یه فنجون چای یاسمنِ خوش‌طعم چیه؟
‫فرض کنیم آواتار رو پیدا کردی ‫و تونستی شکستش بدی،
‫مأموریتی که پدرت اعتقاد داشت غیرممکنه،
‫در اون‌صورت، وقتی برمی‌گردی خونه، شاید...
‫مهمانِ سرزده باشی.
‫اشتباه می‌کنی.
‫هیچ‌کس نمیاد اینجا.
‫سوت‌وکور و مخفی‌ـه.
‫تو آب‌افزاری!
‫به‌زور! دارم سعی می‌کنم بهتر بشم
‫ولی من تنها آب‌افزاری‌ام ‫که توی قبیلۀ جنوبی باقی مونده.
‫ساکا خوشش نمیاد تمرین کنم
‫چون نگران اینه که ملت آتش بفهمه و...
‫و چی؟
‫بی‌دلیل نیست که ‫من تنها آب‌افزارِ باقی‌موندۀ روستا هستم.
‫بقیه رو کُشتن.
‫ساکا درک نمی‌کنه.
‫من جنگجوئم. باید بتونم برای مردمم ‫کارهای بزرگتری بکنم.
‫راهب‌ها بهم گفتن ‫قدرت کنترل عناصر، در انرژی و تعادل خلاصه می‌شه.
‫با حس‌کردنِ انرژی اطرافت، ‫می‌تونی تعادل رو پیدا کنی.
‫با پیدا کردنِ تعادل، می‌تونی انرژی رو حس کنی.
‫ایول!
‫اصلاً خیلی هم تلاش نکردم.
‫خوبه. ‫فقط باید خودت رو رها کنی.
‫کاتارا؟
‫ساکا! ساکا، ملت آتش! اونا...
‫می‌دونم. رؤیت‌شون کردیم. ‫سریع برید توی وقعیت‌هاتون.
‫- ساکا، منجنیق‌ها... ‫- پُرشون کن.
‫نمی‌فهمم. چرا اومدن اینجا؟
‫بعد از این همه وقت، واقعاً دنبال چی‌ان؟
‫اون!
‫تو فراتر از آخرین بادافزاری. مگه نه؟
‫تو آواتار هستی.
‫آنگ؟
‫می‌دونستم داره یه چیزی رو پنهون می‌کنه.
‫وقتی دنیا بیشتر از هر زمان به آواتار نیاز داشت، ‫غیبش زد، چون بزدل‌ـه.
‫فرار کرد و یه عده مُردن.
‫ساکا، رسیدن به ساحل.
‫باید بری قایم شی.
‫- ساکا، می‌خوام... ‫- کاتارا، همین الان!
‫دنبالم بیا. ‫باید بریم یه جای امن.
‫من شاهزاده زوکو هستم.
‫پسر اولِ فرمانروای آتش، اوزای.
‫قصد نداریم خونه‌هاتون رو بگیریم.
‫صرفاً دنبال کسی هستیم که اهل اینجا نیست.
‫کسی که از شماها نیست.
‫همین الان تحویلش بدید
‫وگرنه اینجا رو به آتیش می‌کِشیم.
‫- اون کجاست؟ ‫- ساکا، نباید اون رو تحویل اونا بدی.
‫- جاش اینجا نیست. ‫- کار اشتباهیه. خودتم می‌دونی!
‫فقط اینو می‌دونم ‫که بابا گفت از روستا محافظت کنم.
‫آره، ولی حرف‌های مامان رو هم یادت نره.
‫گفت باید از اونایی که نمی‌تونن از خودشون ‫محافظت کنن، محافظت کنیم.
‫تمام چیزهایی که می‌شناخته رو از دست داده.
‫- ساکا، متوجه نیستی؟ اون آواتارـه! ‫- ولی مثل دروغگوها راستش رو بهمون نگفت.
‫می‌دونم این مسئولیت چقدر برات سخت بوده
‫ولی رهبر بودن که فقط به ماهی‌گرفتن نیست.
‫باید به مردم یه دلیلی برای زندگی‌کردن بدی.
‫آواتار همینه. امید‌ـه.
‫ما هم به همون اندازه که نیاز به ‫پوشاک و مسکن داریم، به امید نیاز داریم.
‫من که به شخصه نیاز دارم.
‫من ساکا هستم.
‫پسر هاکودا.
‫فرمانروای...
‫برف و یخ.
‫از طرفِ روستای قبلیۀ آبِ خلیجِ گرگ،
‫تقاضا می‌کنم فوراً از اینجا برید!
‫اگه این راهیه که انتخاب کردین،
‫پس هر جور که مایلید.
‫بیا قضیه رو بین خودمون حلش کنیم. ‫بین دوتا رهبر. واقعاً ارتش لازم داری؟
‫فکر می‌کردم شما آتش‌افزارها دل و جیگر دارید.
‫خامِ حرف‌هاش نشید. ‫قدرت نیروهامون ازشون بیشتره. حریف‌مون نمی‌شن.
‫خب، این کجاش باشکوهه؟
‫قبول می‌کنم.
‫حالا کی ارتش لازم داره؟
‫دست از سرش بردار!
‫امکان نداره!
‫آه!
‫دیگه بازی بسه. ‫اینجا رو به آتیش بکِشید.
‫نه!
‫من باهاتون میام. ‫فقط کاری به کار اونا نداشته باشید.
‫اونی که دنبالش می‌گردین منم.
‫- بگیریدش. ‫- صبر کن!
‫اشکالی نداره، کاتارا.
‫تا حالا کسی برام نجنگیده بود.
‫فکر کنم تو شجاع‌ترین آدمی باشی ‫که تا حالا دیدم.
‫باید یه کاری کنیم.
‫ساکا، باید کمکش کنیم. ‫ساکا!
‫خیلی‌خب، گوش کن.
‫نرده‌های پشتِ دروازه رو تقویت کن ‫و تمرین‌ها رو هم عقب ننداز.
‫- امروز بی‌نظمی زیاد دیدم. ‫- تمرین؟
‫و نذار کوچیک‌ترها بهت زور بگن.
‫باید حالی‌شون کنی کی رئیسه. ‫درسته.
‫از الان تو مسئولی.
‫حالا بیا بریم اون بچۀ عجیب‌وغریب رو نجات بدیم.
‫خیلی‌ها بودن که تصور نمی‌کردن این روز فرا برسه، ‫خودم هم جزو این دسته بودم.
‫می‌شه یه سؤالی بپرسم؟
‫عذر می‌خوام،
‫من آیرو هستم، پسر فرمانروای آتش آزولون.
‫بفرما بپرس.
‫چرا ملت آتش این جنگ رو شروع کرد؟
‫آها.
‫بعضی از مردم می‌گن این ذات ماست
‫که مثل آتیش، گسترش پیدا کنیم و ‫چیزها رو ببلعیم.
‫یه عده هم معتقدن که ثبات حقیقی توی این دنیا
‫فقط تحت فرمانرواییِ ما می‌تونه محقق بشه
‫پس انگیزۀ این فتوحات، ‫دستیابی به صلح و اتحادـه.
‫ولی صلح از ارزشمند دونستنِ زندگی نشئت می‌گیره ‫نه از کُشت‌وکُشتار و تخریب.
‫دیدگاه شرافتمندانه‌ایه، آواتار،
‫ولی در نهایت، برای اکثر ماها...
‫مهم نیست این جنگ چطور شروع شده.
‫مهم فقط اینه که چطور می‌تونه تموم بشه.
‫و اعتقاد بر اینه که با اسیر کردنِ تو،
‫ملت آتش بالأخره می‌تونه به این هدف دست پیدا کنه.
‫تو هم همین اعتقاد رو داری؟
‫باید برم، ولی بی‌صبرانه منتظرم ‫تا گفت‌وگوهای بسیاری با هم داشته باشیم، آواتار.
‫در این حین، می‌گم برات چای یاسمن بیارن.
‫خیلی آرامش‌بخشه.
‫- رسیدن بهشون کار ساده‌ای نیست. ‫- می‌دونم.
‫امیدوارم بتونیم یه جریانِ آبِ تند پیدا کنیم. ‫یا مثلاً از جریانِ کِشتی اونا سواری بگیریم.
‫یا...
‫می‌تونیم از یه راه دیگه بریم.
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫کاتارا، نه! ‫عمراً اگه من سوارِ اون...
‫آواتارها.
‫بله قربان، همین الان میام.
‫وایستا!
‫جلوش رو بگیرید!
‫بگیریدش!
‫به سمتش شلیک کنید، فوراً!
‫آه!
‫سلام، بچه‌جون.
‫ساکا!
‫آه!
‫باورم نمی‌شه اومدین دنبالم. ‫ممنون.
‫وقتش بود به اون کله‌آتیشی‌ها نشون بدیم ‫نمی‌تونن هر کاری خواستن باهامون بکنن.
‫آتش‌افزارها دست‌بردار نیستن.
‫بازم میان دنبالت.
‫که یعنی نمی‌شه بریم شهرمون.
‫اون‌جوری همه به خطر می‌افتن.
‫پس کجا بریم؟
‫گیاتسو.
‫این کار، به دوشِ هر کسی، بار سنگینی‌ـه
‫ولی تو هر کسی نیستی، آنگ.
‫تو قوی...
‫و مهربون و سخاوتمندی.
‫اینا رو یادت نره.
‫همیشه یادت بمونه کی هستی.
‫آنگ؟
‫چه خبره؟
‫داره چی‌کار می‌کنه؟
‫آنگ!
‫بجنب!
‫آنگ!
‫تمومش کن!
‫خواهش می‌کنم!
‫آنگ!
‫آنگ،
‫هیچ فرد بهتری...
‫برای بهره‌مند شدن از این قدرت، ‫به ذهنم نمی‌رسه.
‫واقعاً هم دوستمی.
‫همیشه دوستم می‌مونی.
‫نمی‌خوام بی‌ادبی کنم، ولی اون دیگه چی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی چیزا هستن که نمی‌دونم.
‫راهب‌ها مُردن، ‫تنهای تنها شدم.
‫می‌دونی،
‫نکته‌ای که در مورد از دست‌دادنِ همه‌چیز هست ‫اینه که...
‫اونجاست که می‌فهمی چقدر قوی هستی.
‫اونجاست که یاد می‌گیری بجنگی.
‫اونا به‌خاطر من، نهایتِ ازخودگذشتگی رو کردن.
‫باید مطمئن بشم مرگ‌شون برای هیچ‌وپوچ نبوده.
‫باید خواسته‌ای که ازم داشتن رو پیگیری کنم.
‫تمریناتم رو کامل کنم ‫و روی تمام مهارت‌های دیگۀ کنترل عناصر مسلط بشم
‫تا بتونم صلح و صفا رو به دنیا برگردونم.
‫عه، فقط همین؟
‫اینجا خونۀ من بود ولی دیگه از بین رفته.
‫تازه بعد از اینکه یه چیزی رو از دست می‌دیم
‫می‌فهمیم چقدر برامون ارزشمند بوده
‫و برای پس‌گرفتنش هر کاری می‌کنیم.
‫هر کاری!
‫نمی‌دونم این راه به کجا ختم می‌شه
‫و نمی‌دونم تواناییِ لازم رو دارم یا نه
‫ولی یه چیزی که خوب می‌دونم اینه که...
‫من آواتارم...
‫و این تازه شروع کاره.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»