‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از میثم موسویان «
‫پنج، چهار...
‫سه، دو، یک...
‫شانس آوردی من نمی‌تونم بهت شلیک کنم.
‫من بهت نیاز دارم. اما، ماری‌، ‫از من نمی‌تونی فرار کنی.
‫موج‌ها دارن بالا میان...
‫و فقط من می‌تونم تو رو به جای امن ببرم،
‫چون فقط من نور دارم.
‫من خوشرویی رو امتحان کردم. ‫حالا بذار منطق رو امتحان کنم.
‫زندگی تو توی دستای منه. ‫همون‌طوری که زندگی من توی دستای توئه.
‫من دنبال دریای شعله‌ها می‌گردم.
‫چطوری در مورد دریای شعله‌ها فهمیدی؟
‫پدرت به من گفت.
‫تو با پدرم حرف زدی؟
‫فقط به من بگو کجاست.
‫به من بگو اون زنده‌ست.
‫من می‌دونم اون زنده‌ست.
‫من صداشو می‌شنوم.
‫به صدام گوش کن. به من گوش کن.
‫نزدیک بمون. خیلی شلوغه. ببخشید، ماری. ‫[پاریس، ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰، ۴ سال قبل]
‫می‌دونم تولدته،‌ اما هنوز کارهایی ‫رو باید انجام بدم. مراقب باش.
‫- تو گفتی که ما میریم مسافرت تفریحی. ‫- آره.
‫پس چرا این‌قدر عجله داریم؟
‫چون متاسفانه آلمان‌ها روز تولد تو رو برای ‫حمله به پاریس انتخاب کردن.
‫ببخشید.
‫آلمان‌ها با فرانسه چکار می‌کنن؟
‫بخاطر غرور یه مرد اونا کل شهرها رو ‫غارت می‌کنن و هر چیز با ارزشی رو می‌برن.
‫کمکم می‌کنی کلید گالری ‫دایناسور رو پیدا کنم؟
‫تو از من سریع‌تر این کارو می‌کنی.
‫بیا، ماری. ما باید هر چیزی که می‌تونیم ‫رو نجات بدیم و بعد خودمون رو نجات بدیم.
‫یه جعبه سمت راستته.
‫- دنیل، هنوز اینو می‌خوای؟ ‫- آره، خیلی مهمه.
‫من به محض این‌که بتونم برمی‌گردم.
‫ببخشید که تو رو آوردم، ماری، ‫اما اگه توی خونه تنهات میذاشتم...
‫تضمینی نداشت که بتونم برگردم.
‫اونا خیابون‌ها رو بستن و ‫حکومت نظامی برقرار کردن.
‫وقتی نازی‌ها به موزه بیان اول دنبال ‫اینا می‌گردن.
‫- ما این سنگ‌ها رو با خودمون می‌بریم؟ ‫- نه. بگیرش.
‫ما اینا رو به آدمایی که بهشون اعتماد ‫دارن میدیم تا اونا رو از پاریس خارج کنن.
‫و اگه اونا رو بگیرن چی میشه؟
‫یه چیز دیگه مونده.
‫وقتی سوار قطار شدیم، ما کیک داریم ‫که تولدت رو جشن بگیریم.
‫ما به جنوب و به خونه‌ی یه دوست میریم.
‫چه دوستی؟
‫دوستی که می‌تونم بهش تکیه کنم ‫تا مراقب چیزهای باارزش باشه.
‫مثل تو، ماری.
‫اون طرف رو تا کن.
‫تموم شد.
‫حالا دایناسورها منتظرن.
‫دستتو بده. ما میریم.
‫حتما بهشون بگو فوریه.
‫دنیل، خدا رو شکر که برگشتی.
‫آلمان‌ها به در عمومی رسیدن.
‫ما بهشون گفتیم که تعطیلیم، ‫اما فکر کنم اونا میخوان منفجرش کنن.
‫بذار بیان داخل. براشون قهوه درست کن.
‫بهشون سیگار بده. ۵ دقیقه معطلشون کن.
‫بهش کلید رو بده که بتونه ‫هر دری که ازش اومدیم رو قفل کنه.
‫وقتی که رفتیم این کارو بکن، وانمود ‫کن که نمی‌تونی کلید درست رو پیدا کنی.
‫برای آدمایی که فقط از چشماشون ‫استفاده می‌کنن این کار سخته.
‫می‌بینی؟ دخترم حواسش به من هست.
‫- تو کجا میری؟ ‫- نگران نباش، ما چیزیمون نمیشه.
‫مراقب خودت باش.
‫آقای دیلی، در‌ها رو ‫باز کن و بذار بیان داخل.
‫- من الان میام. ‫- به من بگو چه اتفاقی داره میفته.
‫من از بارونی ۱۰ فرانکیم...
‫برای حمل الماس‌ها و جواهراتی استفاده ‫می‌کنم که بیشتر از نصف پاریس ارزش دارن.
‫و اونا رو به ژنو توی سر یه ‫تیرانوسوروس رکس می‌فرستم،
‫یکی از وحشتناک‌ترین هیولاهایی که ‫زمین به خودش دیده...
‫تا وقتی که رایش سوم اومد.
‫بیا، نزدیک بمون، یه ستون سمت راستته.
‫مراقب باش، بیا.
‫آلمان‌ها نزدیکن. صبر کن. صبر کن.
‫کیفت رو بده من. ‫تو روی چمدون میشینی.
‫برو بالا. بیا.
‫اینم از این.
‫من سریع میرم. باید به من اعتماد کنی.
‫- من بهت اعتماد دارم. ‫- ما راه افتادیم.
‫من یه چیزی رو برات تضمین می‌کنم، ماری.
‫این روز تولدت رو هیچ وقت فراموش نمی‌کنی.
‫بعدش چی شد؟
‫یه ماشین منتظر جواهرات بود.
‫نمی‌دونم اونی که دنبالشی اون‌جا بود یا نه.
‫من می‌دونم.
‫به من دروغ نگو.
‫میدونم پیش بقیه نبود.
‫پدرت اونا رو برای خودش نگه داشت. ‫اونا رو به تو داد. اونا کجان؟
‫پدرم کجاست؟
‫ماری، یه چیزی هست که باید بدونی.
‫تقصیر پدرته که تو کوری.
‫دریای شعله‌ها مقدسه، ‫اما نفرین‌شده هم هست.
‫عزیزان صاحبش رو دچار مصیبت‌های بدی می‌کنه.
‫تاریکی تو یه هدیه از طرف ‫بابای عزیزته.
‫سرجوخه فنینگ.
‫بار دیگه بمب‌گذاری‌ها با دقت ‫انجام شدن.
‫من اومدم این‌جا که ببینم تو ‫مکالمه‌‌ای رو شنود کردی...
‫که ما رو به بمب‌ها برسونه.
‫اما به جاش فهمیدم که تو درگیر...
‫خانه‌داری شدی!
‫کنجکاوم بدونم اشمیت کجاست؟
‫برق‌ها رفت، یه فیوز پرید، ‫اون دنبال یه فیوز زاپاسه.
‫نگرانم که شاید اون توی یه انفجار ‫دچار مشکل شده باشه.
‫به قدری نگرانی که تصمیم گرفتی ‫زمین رو تمیز کنی.
‫اگه فیوز پریده، چرا چراغ‌ها روشنن؟
‫و چرا رادیو کار می‌کنه؟
‫من توی زیرزمین یه فیوز پیدا کردم.
‫اون پایین هنوز خون بود. ‫پوتین‌هام خونی شد.
‫تصمیم گرفتم تمیزش کنم.
‫ببین.
‫یه نفر داره یه چیزی رو پخش می‌کنه.
‫بذار ببینم اونا چی دارن میگن.
‫"مثل زمان قدیمه...
‫توی دفترم در باغ‌ گیاه‌شناسی پاریس...
‫فقط..."
‫"می‌خوام بدونم منظورت ‫از سال نو مبارک چیه."
‫یه دختر.
‫یه دختر داره حرف میزنه.
‫کد داره به بمب‌ها جهت‌دهی می‌کنه.
‫اما اینو می‌دونستی، مگه نه، فنینگ؟
‫و وقتی که اشمیت اینو فهمید اونو کشتی. آره؟
‫چرا؟
‫تفنگت رو بده.
‫- تو یه جاسوسی. ‫- نه.
‫پس توضیح بده!
‫من این کار رو برای محافظت ‫از یه خاطره انجام دادم.
‫یه جایی برای امیدواری.
‫تنها جایی که رایش نمی‌تونه نابود کنه.
‫من می‌تونم همین‌جا اعدامت کنم، فنینگ.
‫اما...
‫تو تنها اپراتور بی‌سیم توی سن مالو هستی.
‫پس تو و من...
‫جای شخصی که داره اون پیام رو مخابره ‫می‌کنه رو پیدا می‌کنیم.
‫و بعد من یه تفنگ میذارم توی دستت ‫و تو این دختر رو خودت می‌کشی.
‫فهمیدی؟
‫بله، قربان. فهمیدم.
‫پیام متوقف شد.
‫ما کل روز رو وقت داریم.
‫بمبگذارها رفتن.
‫دفعه‌ی بعدی که اون پیام ‫بفرسته، ما پیداش می‌کنیم.
‫من اشمیت رو گذاشتم کنارت ‫چون از اولش بهت مشکوک بودم.
‫دیشب من با فرمانده‌ی جایی که توش ‫تمرین کردی تماس گرفتم.
‫اون گفت تو برای این کار انتخاب شدی ‫چون یه نابغه بودی.
‫گفت یکی از بهترین پسرای توی آلمانی.
‫تجهیزاتت رو جمع کن.
‫تکون بخور.
‫چطور کار به این‌جا کشید؟
‫[یتیم‌خونه‌ی ویکتوریااشتراسه] ‫[اسن، آلمان، ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰]
‫کارتون رو ادامه بدین، بچه‌ها.
‫احتمالا پلیس رادیو هست،
‫اومده برای گوش کردن به رادیوهای ‫غیرقانونی تو رو بگیره.
‫تو نمی‌دونی چی داری میگی.
‫درود بر هیتلر.
‫بچه‌ها.
‫درود بر هیتلر!
‫چرا مفتخر به حضورتون شدیم، فرمانده؟
‫چند تا از بچه‌هاتون امروز ‫به رادیو گوش کردن؟
‫هوم؟
‫خب اگه به رادیوی ملی گوش کرده باشین،
‫خبرهای پرشکوهی رو شنیدین.
‫امروز عصر نیروهای آلمانی ‫به پاریس وارد شدن.
‫فرانسوی‌ها شهر رو بدون ‫درگیری تسلیم کردن.
‫فرانسه یه ملت رو به زوال داره.
‫بقیه‌ی فرانسه هم به زودی تسلیم میشه.
‫این با هیزم اومد، فرمانده.
‫بله.
‫بچه‌های شما امروز به چیزی جز...
‫رادیوی ملی گوش کردن؟
‫تو. تو می‌خواستی دستت رو ببری بالا.
‫اون می‌خواست توضیح بده از وقتی که ‫آنتن برندنبرگ راه افتاده...
‫هیچ موجی غیر از موج ملی ‫قابل دریافت نیست، قربان.
‫درود بر هیتلر.
‫آره،‌ فرض بر همینه،
‫اما آدمای باهوش یه راهی پیدا می‌کنن.
‫اون‌ها راهی پیدا می‌کنن ‫که به رادیوهای خارجی گوش کنن.
‫آدمای باهوش مثل تو، پسر.
‫- تو ورنر فنینگ هستی، بله؟ ‫- بله.
‫بله. تو همونی.
‫و تو دلیل این‌جا بودن منی.
‫چون حرف تو به گوشم خورده.
‫میگن تو یه نابغه‌ای.
‫میگن تو نیمه پسر، نیمه ‫فرستنده‌ی رادیویی هستی،
‫سیم‌هایی توی مغز تو هست که می‌تونه ‫موج‌های نیویورک رو بگیره.
‫خیلی هفته‌ست که من به یه رادیوی ‫خارجی گوش نکردم، قربان.
‫درود بر هیتلر.
‫- راستش چند ماهه... ‫- هیس.
‫من بخاطر رادیوهای خارجی این‌جا نیستم.
‫نه.
‫من...
‫من فقط اومدم این‌جا چون رادیوی یکی ‫از دوستام خراب شده...
‫و من میخوام تو، ورنر فنینگ بیای ‫و اونو درست کنی.
‫و توی یه لحظه، یک زندگی تغییر می‌کنه.
‫بریم؟
‫زیباترین خونه‌ی اسن.
‫از یه یهودی مصادره شده ‫که ناخناش رو کشیدن...
‫و برای همین برای ترک اون‌جا مردد بود.
‫یه هدیه از خود پیشوا به من.
‫عزیزم، موسیقی رو خاموش کن ‫و به این پسر رادیوی خراب رو نشون بده.
‫من می‌خوام رادیوم رو پس بگیرم.
‫فنینگ، درستش کن.
‫برای تعمیرش به ابزار نیاز دارم، قربان.
‫و قبل این‌که بیایم سراغت ‫ما وارد مدرسه‌ی محلی شدیم...
‫و کمدت رو باز کردیم...
‫و ابزاری که باهاش رادیو‌های ‫غیرقانونی درست می‌کردی رو پیدا کردیم.
‫ما یه رادیو پیدا کردیم که روی موج کوتاه ‫۱۳.۱۰ تنظیم شده بود،
‫یه ایستگاه ممنوعه که از یه جایی توی ‫فرانسه پخش میشه.
‫تو به یه پروفسور پیر گوش می‌کردی...
‫که برای بچه‌ها در مورد علم و نور و تخیل ‫و این چیزا صحبت می‌کرد.
‫بله.
‫اون فقط در مورد حقیقت و چیزهای ‫زیبا صحبت می‌کنه، قربان.
‫- درود بر هیتلر. ‫- درود بر هیتلر.
‫بله، حقیقت و چیزهای زیبا ممنوعه هستن، ‫ورنر فنینگ.
‫گوش‌های تو کلمات ممنوعه رو شنیده، ‫برای همین ذهنت ممنوعه شده.
‫حالا...
‫ما می‌دونیم تو چکار می‌کردی...
‫و می‌دونی که مجازاتش مرگه.
‫این پیشنهاد منه...
‫تو رادیوی همسرم رو درست کن...
‫وگرنه میمیری.
‫بیا.
‫اتصالش خرابه. باید لحیم‌کاری کنم.
‫این‌جا لحیم نداریم.
‫درستش کن وگرنه میمیری.
‫امروز در ساعت ۱ عصر به وقت گرینویچ، نیروها ‫تانک‌ها و سایر وسایل نقلیه‌ی آلمانی....
‫رادیو درست شد، قربان. درود بر هیتلر.
‫کارت خوب بود، فنینگ.
‫حالا موجش رو عوض کن تا ذهن ‫همه‌مون مسموم نشده.
‫چشم، قربان. البته.
‫[ایستگاه قطار سن لازار، ‫پاریس، ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰]
‫سمت راستت.
‫زود بیا. الان به سطح بدون پله می‌رسی.
‫مراقب باش. دستمو بگیر، ماری. ‫نزدیک بمون.
‫آخرین قطار از مبدا پاریس رفته!
‫دارین وقتتون رو تلف می‌کنین! برید!
‫برگردین! باید برگردین. ‫باید ایستگاه رو ترک کنین.
‫ایستگاه رو ترک کنین!
‫اخرین قطار این‌جا رو ترک کرده!
‫ما باید الان ایستگاه رو ترک کنیم.
‫ما باید پیاده بریم.
‫- پیاده. ‫- بیا. آره.
‫ما چاره‌ای نداریم. بیا.
‫ببخشید، ببخشید. ‫بیا، ماری. منو بگیر.
‫منو بگیر.
‫ماری، عزیزم. بذار چمدونت رو بگیرم.
‫این خیلی سنگینه.
‫این رادیوته؟
‫جایی که داریم میریم ‫شاید رادیو نداشته باشیم.
‫می‌خوام بدونم پروفسور در مورد ‫اتفاقی که داره میفته چه فکری می‌کنه.
‫ماری، من متاسفم، ‫اما نمی‌تونیم اینو با خودمون ببریم.
‫میشه بهم توضیح بدی چرا کل شهر ‫دارن فرار می‌کنن وقتی جایی برای فرار نیست؟
‫میشه توضیح بدی چرا یهودی‌ها ‫بیشتر از بقیه فرار می‌کنن؟
‫میشه بهم توضیح بدی چرا یه کشور ‫میخواد یه کشور دیگه رو صاحب شه؟
‫نمی‌دونم. هیچ کدوم رو نمی‌تونم توضیح بدم.
‫توی رادیو میگن نازی‌ها از ‫هر کسی که متفاوته متنفرن،
‫و از هر کسی که حقیقت رو بگه متنفرن.
‫- ماری. ‫- به من گوش کن.
‫من فرق می‌کنم. خودم می‌دونم که فرق دارم.
‫من می‌دونم سعی کردی ازم محافظت کنی، ‫اما من فرق می‌کنم.
‫تو حقیقت رو میگی.
‫بله. و من برای حفظ امنیتت ‫ساکت میمونم.
‫تنها چیز متفاوت در مورد تو اینه که...
‫تو حاضری یه بار سنگین رو حمل کنی ‫تا حقیقت رو بشنوی،
‫این یکی از خارق‌العاده‌ترین ‫خصوصیات تو هست، ماری.
‫توی زندگی تو نباید هیچ ‫وقت خود واقعیتو مخفی کنی.
‫اما توی جنگ،‌ مخفی شدن می‌تونه ‫تو رو زنده نگه داره.
‫من چمدونت رو حمل می‌کنم.
‫پروفسور فقط با بچه‌ها حرف میزنه.
‫ما باید دیوانگی این دنیا رو بفهمیم.
‫- من بار خودم رو حمل می‌کنم. ‫- نه.
‫این بار رو نباید تنها حمل کنی.
‫بیا.
‫من اینجام. این‌جا.
‫خب، ماری. من این هتل رو انتخاب کردم ‫چون خدمات این‌جا فوق‌العاده‌ست.
‫بابا، من می‌تونم صدای مرغا رو بشنوم.
‫کاملا درسته، اونا غذاشون خیلی تازه‌ست.
‫و خدمتکارا و پیشخدمت‌ها...
‫و ندیمه‌ها به قدری ساکتن ‫که اصلا نمی‌دونی این‌جا هستن.
‫من یه نسیم خنک رو حس می‌کنم.
‫پس ما روی بالکن هستیم، آره؟
‫آره. و منظره‌ی مزارع خشخاش ‫خیلی خیره‌کننده‌ست.
‫امیدوارم چیز بوژوا مانندی مثل ‫میز و صندلی این‌جا نباشه.
‫نه، تم این‌جا ژاپنیه. همه ‫روی زمین غذا می‌خوریم...
‫و سرآشپز میشلین معروفش بخاطر ‫ساندویچ‌های سالامیش مشهوره.
‫- بیا. ‫- ممنون.
‫میشه از یکی از خدمتکارا بخوای ‫برام شال بیاره.
‫- بله. ‫- یکم سرده.
‫ممنون. و...
‫شاید به سرآشپز بگی که...
‫نصف یکی از ساندویچ‌های مشهورش کافیه.
‫- چرا؟ گرسنه نیستی؟ ‫- نه...
‫ما باید غذامون رو ذخیره کنیم، بابا. من...
‫چون تو نمی‌دونی ما کجا داریم میریم...
‫ما نمی‌دونیم چقدر مسیرمون طول می‌کشه.
‫من می‌دونم کجا داری میریم.
‫من تصمیم گرفتم که به سن مالو بریم.
‫کنار اقیانوس؟
‫آره، کنار اقیانوس. غذاتو بخور.
‫هوم.
‫توی سن مالو کیو میشناسی؟
‫ما اون‌جا خانواده داریم.
‫چطور قراره به اون‌جا برسیم؟
‫یعنی...
‫هیچ قطاری نیست.
‫هیچ کسی ما رو سوار نمی‌کنه ‫چون مهربونی مرده...
‫و همه‌ی آدمای دنیا همزمان شرور شدن.
‫همه نه.
‫ماری، ساعت نزدیک دهه.
‫وقت پروفسورته.
‫اگه اون بدونه چه اتفاقی داره میفته، ‫منم دوست دارم بدونم.
‫امشب، فکر کنم اون در ‫مورد ذات زمان صحبت می‌کنه.
‫اما در مورد هر چیزی حرف بزنه، ‫همیشه در مورد همه چیزه.
‫شب بخیر، بچه‌ها.
‫من دوست دارم پخش امشب رو ‫با کلماتی شروع کنم...
‫که هر جایی که هستین، ممکنه ‫اون‌ها رو به موقع بدونین.
‫این کلمات مدت‌ها پیش توسط یه نمایشنامه‌نویس ‫یونانی به اسم سوفکلس نوشته شده.
‫اما فکر می‌کنم این کلمات ثابت می‌کنن ‫که اوضاع هیچ وقت تغییر نمی‌کنه...
‫هر چقدر هم زمان بگذره.
‫این چیزیه که اون نوشته...
‫"ظلم فرزند غروره...
‫که از جام بیمارکننده‌ی بی‌پروایی ‫و تکبر می‌نوشه...
‫تا وقتی که به بالاترین درجه‌ی خودش برسه...
‫اون خیلی سریع به خاک امید سقوط می‌کنه."
‫می‌دونم که در دوران ‫تاریکی هستیم، بچه‌ها...
‫اما امیدوار باشین که همیشه ‫نور پیروز میشه.
‫صحبت نور شد، من دوست دارم با ‫شما در مورد...
‫ورنر!
‫گشتاپو تو رو برده و ‫باز هم اینو گوش می‌کنی؟
‫من می‌خوام روزی یه ساعت ‫به مهربونی و منطق گوش کنم.
‫- آی! این درد داشت! ‫- من باید اینا رو قطع کنم.
‫درد داشت.
‫اندازه‌ی یه گلوله‌ توی سرت ‫یا یه طناب دور گردنت درد نداره.
‫ورنر، من فقط تو رو دارم.
‫تو خانواده‌ی منی، کل خانواده‌ام. ‫نمی‌تونم تو رو از دست بدم.
‫- ببخشید بابت گوش‌هات. ‫- تو واقعا قوی هستی.
‫خیلی قوی.
‫من شکلات پیدا کردم.
‫- خب، پروفسور چی گفت... ‫- ورنر!
‫سربازا این‌جان.
‫اونا میگن که میخوان باهات حرف بزنن.
‫ورنر، تو رو نمی‌برن.
‫تو انتخاب شدی چون خیلی باهوشی.
‫اونا میگن تو خیلی کوچیکی.
‫میگن تو معلوم نیست از کجا پیدات شده.
‫نباید رویای بزرگی داشته باشی.
‫اما من بهت باور دارم. ‫من می‌دونم تو کار بزرگی می‌کنی.
‫تغییر نکن، ورنر فنینگ.
‫با این‌که خیلی رو اعصابی.
‫- نباید عوض شی. ‫- داری دوباره اذیتم می‌کنی.
‫نذار تو رو تحت تاثیر قرار بدن.
‫نذار تو رو قانع کنن.
‫درونت رو مثل قبل نگه دار، باشه؟
‫مثل یکی از اون ایستگاه‌های ‫رادیویی احمقانه‌ات.
‫فرکانسش رو همون‌طور نگه دار.
‫قول میدم.
‫آره.
‫من قول میدم.
‫تبریک میگم.
‫تعمیر رادیوی من یه آزمون کوچیک بود، ‫تو ازش سربلند بیرون اومدی.
‫منو کجا می‌بری؟
‫جایی که اونا پسرا رو مرد می‌کنن...
‫و مردا رو سرباز می‌کنن.
‫درود بر هیتلر.
‫داره درست میشه،‌ ماری، داره درست میشه.
‫بپیچ سمت راست، ماری. آره.
‫خیلی خب، کلاژو ول کن.
‫- کلاژ چیه؟ ‫- کلاژ!
‫پای چپتو بردار. آفرین.
‫آره! خیلی خب! برو کنار! برو!
‫ما الان ماشین میدزدیم؟
‫این ماشین نیست، این سیتروئنه.
‫ما نمی‌دزدیمش، ما برای ‫کل فرانسه آزادش می‌کنیم.
‫[آموزشگاه سیاسی ملی]
‫ببین، ورنر فنینگ، خونه‌هایی که من تو ‫رو به اون‌جا می‌برم هر بار بزرگتر میشه.
‫آموزشگاه سیاسی ملی.
‫بالارده‌ترین مدرسه‌ی آلمان،
‫برای باهوش‌ترین ذهن‌ها و قوی‌ترین ‫بدن‌ها ساخته شده.
‫فقط ابرانسان‌ها این‌جا دووم میارن.
‫تو آثار فردریش نیچه رو خوندی، ورنر؟
‫نه، نخوندم.
‫من فقط گوش می‌کنم.
‫"چیزی که ما رو نکشه قوی‌ترمون می‌کنه."
‫درود بر هیتلر.
‫تو کی هستی؟
‫سرهنگ دوم سایدلر.
‫من این‌جا برای پذیرش یه دانش‌آموز ‫از بخش اسن اومدم.
‫به من گفته شده اول بیام این‌جا.
‫اون یه؟
‫اون یه جادوگره.
‫این ورنر فنینگ هست.
‫اون در زمینه‌ی رادیوها خیلی مشتاقه.
‫بله، خب...
‫من در مورد اشتیاقش نپرسیدم.
‫من خیلی دقیق پرسیدم اون چیه؟
‫اون یه پسره.
‫وقتی یه نفر می‌پرسه چی هستی،
‫معناش اینه که از چه نژادی هستی.
‫چیزی که هستی، نژادته.
‫خب،‌ بگو ببینم، اون چیه؟
‫اون یه آریایی آلمانیه.
‫اما طبق درخواست ثبت‌نامی که دادی،
‫ورنر فنینگ توی یه یتیم‌خونه پیدا شده.
‫پس اون یه یتیمه.
‫ورنر فنینگ، پدرت کی بود؟
‫من پدرم رو نمی‌شناسم.
‫قربان.
‫مادرت چی؟
‫مرده، قربان.
‫مرده، بعدش چی؟
‫مرده، قربان... درود بر هیتلر.
‫منظورم اینه که مادرت یه آلمانی ‫آریایی بود؟
‫بله، قربان.
‫اما پدرت که اومده و رفته می‌تونسته ‫هر چیزی باشه.
‫لباساتو در بیار.
‫اگه یه پسر مدرک مسلمی ‫در مورد اجدادش نداشته باشه...
‫قبل این‌که بتونه پاشو ‫داخل این آموزشگاه بذاره...
‫باید کامل معاینه بشه.
‫تا بتونیم در مورد ژنتیک ‫نژادیش مطمئن باشیم.
‫گفتم لباسای کوفتیت رو در بیار.
‫من بدنش رو اندازه‌گیری می‌کنم.
‫ضخامت لب، زاویه‌ی بینی،
‫ضخامت استخوان، رنگ چشم، رنگ پوست،
‫فاصله‌ی بین شقیقه‌ها، ‫محیط سر.
‫و بعد از اتمام آزمایشم...
‫وقتی هیچ شک و شبهه‌ای باقی نمونه ‫که اون خون یهودی نداره...
‫لباساتو در بیار.
‫اون موقع قبول میشه.
‫آقای سیدلر، ممنون که به فکر ما بودی.
‫حالا لطفا به اسن برگرد.
‫ورنر فنینگ الان در اختیار ماست.
‫درود بر هیتلر.
‫خبرهای خوبی دارم، ورنر فنینگ!
‫تو یهودی نیستی،
‫پس می‌تونی زنده بمونی و...
‫می‌تونی به این آموزشگاه ملحق بشی.
‫اما اینو بدون.
‫پسری که الان اونو می‌شناسی ‫به زودی می‌میره،
‫و با چیزی جایگزین میشه ‫که بیش از انسانه.
‫خبردار!
‫- درود بر هیتلر! ‫- درود بر هیتلر!
‫یه پسر جدید داریم.
‫این لباس رزمته.
‫این لباس باشگاهته.
‫ساس‌بند‌ها از پشت ضربدری بسته میشه، ‫از جلو موازی،
‫آستین‌ها تا آرنج بالا میاد،
‫تو سمت راست کمربندت ‫یه چاقو و غلاف می‌بندی.
‫نباید کتاب سیگار یا وسایل شخصی ‫داشته باشی.
‫این کمد توئه.
‫توی کمدت نباید چیزی جز یونیفورم، ‫چکمه، چاقو و واکس باشه.
‫بعد از خاموشی نباید حرف بزنی. ‫چهارشنبه‌ها نامه به خونه فرستاده میشه.
‫ما ضعف، بزدلی و تردیدت رو ‫ازت می‌‌گیریم.
‫تو به یک آبشار گلوله تبدیل میشی.
‫تو از آسودگی صرف نظر می‌کنی ‫و فقط برای وظیفه زندگی می‌کنی.
‫تو کشور می‌خوری و ملت تنفس می‌کنی.
‫فهمیدی؟
‫بله، قربان. متوجه شدم.
‫خوبه.
‫به طور سنتی به اون خوش‌آمدگویی کنین.
‫فرار کن.
‫خواهر عزیزم، یوتا،
‫این‌جا خیلی جالبه.
‫کلی جنگل و فضای باز هست ‫و هوا خیلی تمیزه.
‫بقیه‌ی پسرها خوب به نظر میان، ‫البته بیشترشون از من بزرگترن.
‫من هنوز دستم به یه رادیو نخورده،
‫اما مطمئنم موقعش می‌رسه.
‫لطفا به خانم النا بگو ‫که نگران من نباشه،
‫چون من حالم خوبه...
‫و از هوای تازه لذت می‌برم.
‫امیدوارم حالتون خوب باشه.
‫خیلی دلم براتون تنگ میشه.
‫براتون آرزوی بهترین‌ها رو دارم ‫و درود بر هیتلر.
‫ورنر.
‫کافیه! کافیه!
‫باید پسر رادیویی جدید باشی.
‫پاشو. پاشو، پسر.
‫با این یکی آروم رفتار کنین.
‫رایش برای اون نقشه‌های بزرگی داره.
‫بیا.
‫یا مثل یه شیر می‌میری،
‫یا مثل یه لیوان شیر ریخته شده ‫محو میشی.
‫پاشو. زود باش.
‫[سن مالو، چهار سال بعد]
‫یادت باشه، فنینگ...
‫اگه بخوای عمدا کارو درست انجام ندی...
‫فقط جون تو در خطر نیست.
‫می‌دونم که تو یه خواهر داری...
‫یوتا.
‫اگه نتونی موقعیت موج کوتاه ۱۳.۱۰ ‫رو پیدا کنی،
‫خواهرت هم می‌میره.
‫و به طرز فجیعی میمیره.
‫بابا، امروز من سفرم رو...
‫برو!
‫به سن مالو رو به یاد آوردم،
‫توی ماشین دزدی...
‫این‌که چطور توی طویله‌ها و پرچین‌های ‫بین راه خوابیدیم و تخم مرغ دزدیدیم.
‫من یادمه که چطور همون موقعی که ‫بنزین تموم کردیم به شهر رسیدیم...
‫اون از نیم کیلومتر غرب این‌جا داره ‫رادیو رو پخش می‌کنه.
‫بپیچ سمت راست.
‫و یادمه وقتی اول اومدیم این‌جا ‫من خیلی نگران بودم...
‫و نمی‌دونستم چه سرنوشتی خواهیم داشت ‫و یا با کی ملاقات می‌کنیم.
‫اما فقط عشق و شادی رو دیدیم.
‫همه‌ی اینا الان یه خاطره‌ی ‫قدیمی به نظر میاد.
‫بابا...
‫دعا می‌کنم سیگنال این رادیو ‫به هر جایی که هستی بهت برسه...
‫چون من هیچ وقت ناامید نمیشم.
‫هیچ وقت.
‫عاشقتم.
‫برو بیرون.
‫وقتشه دوستت رو ببینی.
‫هر کسی که هستی، ‫لطفا منو ببخش.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از میثم موسویان «