‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: محمد مسعودی
‫[سن مالو ‫فرانسه تحت اشغال نازی‌ها، آگوست ۱۹۴۴]
‫[نیروی هوایی ارتش ایالات متحده ‫اسکادران بمباران پانصد و شصت و پنجم]
‫بابا؟ عمو اتین؟
‫اگه صدام رو می‌شنوین، لطفا بیاین خونه.
‫بمبارون شروع شده.
‫به نظرم آمریکایی‌ها بالاخره اومدن نجات‌مون بدن.
‫عمو اتین، فقط بحث این نیست ‫که اینجا تنهام،
‫خیلی هم نگران تو هستم.
‫گفتی فقط یه ساعت میری، ‫ولی چند روز شده.
‫اگه از دست سربازان آلمانی مخفی شدی، ‫از بمبارون استفاده کن که برگردی خونه.
‫و بابا...
‫تو گفتی فقط ۶ روز میری...
‫بیشتر از یه سال شده.
‫ولی هر جای دنیا که هستی...
‫اگه صدام رو می‌شنوی...
‫دوستت دارم.
‫و حالا برای اونایی که ‫تفریحی پخش رادیویی منو گوش میدن،
‫به خوندن
‫"بیست هزار فرسنگ زیر دریا" ‫اثر ژول ورن ادامه میدم.
‫هدیه‌ی تولد پدرم به من بود
‫وقتی در صلح و آرامش در پاریس بودیم.
‫"اعماق اقیانوس برای ما ناشناخته است.
‫صدا به آنجا نمی‌رسد.
‫آنچه در آن اعماق دور می‌گذرد،
‫آن موجوداتی که در عمق ۱۹ یا ۲۴ کیلومتری ‫در زیر سطح دریا زنده هستند
‫یا ممکن است زندگی کنند، ما نمی‌دانیم."
‫[هتل زنبورها]
‫[مقر نظارت رادیویی آلمان]
‫"یا تمام گونه‌های موجودات سیاره‌مان را می‌شناسیم،
‫یا نمی‌شناسیم.
‫اگر تمام آنها را نمی‌شناسیم،
‫اگر طبیعت همچنان در اعماق ‫برایمان رازهایی نهفته دارد،
‫هیچ چیز منطقی‌تر از ‫اقرار به وجود ماهی‌ها،
‫یا موجودات متفاوت دیگر نیست.
‫برعکس، اگر تمام موجودات زنده را می‌شناسیم،
‫لزوما می‌بایست به دنبال حیوانات مورد بحث
‫در بین موجودات دریایی فعلی بگردیم.
‫و اگر تمام آنها را نمی‌شناسیم، ‫اگر طبیعت همچنان رازهایی دارد،
‫باید این را در نظر بگیریم ‫که احتمال دارد هر گونه‌ای از حیوانات
‫آنجا در اعماق تاریک دریا باشند."
‫ورنر.
‫قبل اینکه بمیریم یه نوشیدنی بخوریم؟
‫برندیه.
‫سنش از من و تو بیشتره.
‫عمرا به سن اون برسیم.
‫هیچ کدوم‌مون دوباره آلمان رو نمی‌بینیم.
‫بخور.
‫ما الانه که بمیریم، ورنر،
‫و تو داری رادیو گوش میدی.
‫- اصلا چی گوش میدی؟ ‫- من...
‫کتاب‌خوانی یه دختره‌ رو گوش میدم.
‫و وقتی بیرون یه بمب افتاد، ‫توی رادیو صداش رو شنیدم.
‫یعنی دختری که دارم ‫صداش رو گوش میدم اینجاست.
‫اون اینجا در سن مالوئه.
‫قبل اینکه این یونیفرم رو تنم کنن،
‫به یه ایستگاه رادیویی فرانسوی گوش می‌دادم.
‫چیکار می‌کردی؟
‫قوانین پیشوا رو نقض کردم.
‫از بچگی به یه صدایی گوش می‌دادم.
‫اون یه پروفسور بود.
‫فرانسوی یاد گرفتم.
‫و خیلی‌ چیزهای واقعی ‫راجع به دنیا یاد گرفتم.
‫گوش دادن به برنامه‌های رادیویی خارجی اعدام داره.
‫آره، خب که چی؟
‫ده ثانیه دیگه، ۱۰۰ ثانیه دیگه، ‫به هر حال جفت‌مون می‌میریم.
‫اون ایستگاه رادیویی که ‫باهاش فرانسوی یاد گرفتم فرکانس موج کوتاه ۱۳.۱۰ بود.
‫از وقتی اوکراین رو ترک کردیم، ‫اون فرکانس رو می‌گرفتم.
‫و حالا...
‫حالا وقتی دیگه خیلی دیره، ‫فرکانس داره برنامه پخش می‌کنه
‫و من صدای کتاب‌خوانی یه دختر رو شنیدم.
‫و هرگز نمی‌فهمم اون کیه.
‫خداحافظ، دوست من.
‫خداحافظ.
‫محل استقرار آلمانی‌ها بمبارون شد.
‫وقت تحویل آگهی‌هاست.
‫این پایان پخش رادیویی امشب بود.
‫می‌دونم پخش رادیویی ممکنه منو به کشتن بده، ‫ولی من سکوت نمی‌کنم.
‫بابا، عمو اتین،
‫دعا می‌کنم شما صحیح و سالم باشین ‫و فردا صبح
‫مثل قدیم‌ها با هم ‫سر یه سفره نون بخوریم.
‫و خطاب به بقیه...
‫امیدوارم فردا هم دوباره ‫پخش منو گوش کنین.
‫اگه فردایی در کار باشه.
‫گارسن...
‫بیا.
‫برو ببین آمریکایی‌ها چی میگن.
‫برام بخون.
‫نوشته فردا ساعت ۱۲ شب برمی‌گردن.
‫تمام ساکنان شهر باید برن.
‫احسنت. پس تمومه. سرآغاز پایان.
‫دارن به ما میگن بریم، ‫ولی شما دروازه‌های شهر رو بستین.
‫شما عوضی‌ها دروازه‌ها رو بستین ‫تا ما نتونیم بریم.
‫منو سرزنش نکن.
‫من واسه جنگ اینجا نیستم. ‫من یه جواهرشناسم.
‫کارم اینه برم ‫و تمام جواهرات ناب اروپا رو شناسایی کنم
‫و اونا رو به پیشوا تحویل بدم.
‫چون تقریبا تمام جواهرشناسان دیگه در آلمان ‫همگی یهودی بودن
‫و چون رایش با حکمت بی‌پایانش تصمیم گرفت
‫تمام یهودیان اروپا رو ‫بکشه و اعدام کنه و گشنگی بده...
‫توی حوزه‌ی تخصصم من تنها کسی‌ام که مونده.
‫و برای انجام ماموریتم،
‫اینجا به این شهر فلک‌زده اومدم...
‫تا کسی رو پیدا کنم که معتقدم...
‫چیزی رو داره که می‌خوام.
‫یه دختر.
‫یه دختر نابینا که می‌دونم در سن مالوئه.
‫می‌دونم در سن مالوئه.
‫وقتی اومدم اینجا بهت گفتم
‫تا وقتی بهت زمان میدم که
‫دوازده تا صدف ‫و یه شیشه نوشیدنی رو بخورم.
‫حالا نوشیدنی تموم شد، صدف‌ها خورده شدن.
‫ده ثانیه دیگه وقت داری ‫که آدرس ماری‌لور لبلانک رو بهم بدی.
‫اون دختر نابینایی
‫که کل شهر باید بشناسن،
‫ولی هیچ کس اونو به یاد نمیاره!
‫بهت گفتم.
‫نمی‌دونم راجع به کی صحبت می‌کنی.
‫ده.
‫نه.
‫هشت.
‫هفت.
‫- شش. ‫- برو به جهنم.
‫رفیق، مسخره نباش.
‫کاملا مشخصه الانش هم توی جهنم هستیم.
‫پنج.
‫چهار.
‫سه، دو، یک.
‫بدون کمک تو پیداش می‌کنم.
‫بابا، کجایی؟
‫دارم گوش میدم.
‫خیلی خب. خب بیا اینجا.
‫- جایی که ازش خواستگاری کردم. ‫- این خونه‌مونه؟
‫نه، خونه‌مون... ‫اینجاست یه خرده جلوتر.
‫بیا جاهای باکلاس حواس‌مون رو پرت نکنه.
‫[پاریس، فرانسه ‫آوریل ۱۹۳۴، ۱۰ سال قبل]
‫بیا روی کار دم دستی‌مون(فعلی) تمرکز کنیم.
‫دم دستی، دیدی؟ شوخی کردم.
‫بابا، واسه اینکه شوخی باشه ‫باید خنده‌دار باشه.
‫دیدی، اونقدر سرگرم مسخره کردن بابا بودی ‫که افتادی توی فواره.
‫حالا بیا اینجا، بیا از اول شروع کنیم.
‫خب، یادت باشه ما اینجاییم. ‫این خونه‌ست.
‫خیلی خب، حالا برو چپ،
‫راست اول، آره، وایستا، وایستا که ماشین‌ها رد بشن.
‫بعد از خیابون رد شو ‫و همینجوری برو تا به پارک برسی.
‫کدوم پارک؟
‫پارکی که اونجا از مامان خواستگاری کردم.
‫برام تعریف کن.
‫بارها برات تعریف کردم.
‫خب، دوباره تعریف کن.
‫همیشه بعد از اینکه مامان بله رو گفت ‫توقف می‌کنی و ساکت میشی.
‫ماری، الان وسط سفریم ‫و پارک رو رد کردیم.
‫حالا بیا ببینیم تنهایی می‌تونی.
‫تک و تنها توی پاریسی ‫و پیام خیلی مهمی واسه بابا داری.
‫برو پیدام کن. چیکار می‌کنی؟
‫اول میرم راست، بعد همینجوری مستقیم.
‫نه، اشتباهه.
‫می‌پیچم چپ و بعد همینجوری مستقیم.
‫واسه رد شدن ماشین‌ها وایستا.
‫واسه رد شدن ماشین‌ها وایمیستم.
‫همینه. و بعد چیکار می‌کنی؟ ‫همینجوری مستقیم میری‌...
‫همینجوری مستقیم...
‫و همینجوری مستقیم.
‫همینجوری مستقیم تموم نشد؟
‫چرا. حالا چیکار می‌کنیم؟
‫تو یه کرپ واسه تولدم می‌گیری؟
‫البته. نه هر کرپی،
‫کرپ شکلاتی با خامه ‫و بعد هم میریم‌...
‫موزه‌.
‫و همینجوری مستقیم تا اینکه می‌رسم به موزه.
‫احسنت‌.
‫وقتی برسیم اونجا، ‫به خاطر تولدت می‌تونی
‫تمام عجایب اونجا رو اکتشاف کنی.
‫- خوبه؟ ‫- آره.
‫صبر کن، از بار قبلی اینجا رو تغییر دادی.
‫از کجا فهمیدی؟
‫همیشه اولین جایی که وارد می‌شدیم ‫بوی ماسه می‌داد. الان بوی...
‫پر و نوک و پنجه میده. ‫مملو از پرندگانه.
‫پرنده‌های واقعی؟
‫نه. تاکسی‌درمی شده. ‫خیلی سال پیش مُردن.
‫ولی چون می‌دونستم واسه دیدن اینجا میای،
‫تصمیم گرفتم اونا رو زنده کنم... با این.
‫بابا، موجودات زنده.
‫تقریبا. نغمه‌هاشون زنده‌ست.
‫هر چیزی صدایی داره، فقط باید گوش کنی.
‫گوش کن.
‫و حالا بعد از ضیافت واسه گوش‌هات،
‫وقت یه چیز خوب واسه دست‌هاته.
‫قبلا اینو لمس کردی، یادت میاد چیه؟
‫فکر می‌کردم مدرسه نیومدیم.
‫همه چی مدرسه‌ست.
‫- واسه تو نه. ‫- به خصوص واسه من.
‫زمرد؟
‫احسنت.
‫دیدی، ماری، دنیا هنوزم دنیاست،
‫چه ببینیش، چه نبینیش.
‫انگشت‌هات چشم‌های تو هستن.
‫تو ده تا انگشت داری، ‫و اکثر مردم فقط دو تا چشم دارن،
‫پس تو ۱۰ برابر بهتری ‫چون پنج ضربدر دو میشه...
‫ده.
‫- آره! ‫- الماس هم دارین؟
‫آره.
‫حس قشنگی داره.
‫خودت قشنگی.
‫تولدت مبارک، ماری.
‫این باارزش‌ترین چیز ‫در کل این موزه‌ست؟
‫نه.
‫یه سنگ قیمتی دیگه هست ‫که از مجموع تمام جواهرات اینجا باارزش‌تره.
‫بهش میگن دریای شعله‌ها.
‫میشه بیاریش؟
‫ممنوعه.
‫واسه چی ممنوعه؟
‫اه.
‫چون توی گاوصندوق خودش ‫در بخش دیگه‌ای از خزانه‌ست.
‫و بگذریم، دیگه وقت ناهاره،
‫که یعنی... ‫می‌دونی یعنی چی، مگه نه؟
‫وقت خوردن کیکه.
‫کلی کیک.
‫و تو.
‫چرا اجازه ندارم به دریای شعله‌ها دست بزنم؟
‫کجا دوست داری بریم غذا بخوریم، ماری؟
‫بابا، چرا؟ تا وقتی نگی چیزی نمی‌خورم.
‫خیلی مصری، مگه نه؟ خیلی خب.
‫یه افسانه‌ی مسخره‌ست، ماری.
‫توی این افسانه گفته شده ‫سنگ دریای شعله‌ها نفرین‌شده‌ست.
‫بفرما.
‫بازم هست. ‫می‌شنوم که توی صدات پنهان شده.
‫بگو. خواهش می‌کنم.
‫این افسانه مال زمانیه که ‫مردم به خیلی چیزها باور داشتن که حقیقت نداشت.
‫میگه هر کسی هم که ‫به سنگ دست بزنه نفرین میشه.
‫نفرینش چیه؟
‫اه.
‫نفرینش اینه که اگه به سنگ دست بزنی
‫هر کسی که دوستش داری ‫بدبیاری عجیبی میاره.
‫ولی اگه سنگ رو داشته باشی، ‫خودت هرگز نمی‌میری.
‫پس همونطور که به همین سرعت مشخص شد،
‫از همین دو موردی که به طور فیزیکی غیر ممکن هستن،
‫این افسانه اساسا چرت و پرته.
‫تو تا حالا به دریای شعله‌ها دست زدی؟
‫بیا، ماری، بیا بریم غذا بخوریم.
‫[سن مالو، آگوست ۱۹۴۴]
‫نون.
‫سیم.
‫هی.
‫چرا دروازه‌ها رو باز نمی‌کنین تا بتونیم بریم؟
‫غذایی اینجا نمونده.
‫می‌خواین ما هم با شما کشته بشیم، نازی‌های عوضی!
‫سلام؟
‫امروز اینجا نون نداریم.
‫امروز هیچ جا نون نیست. ماری...
‫نمی‌دونستم دوباره کِی می‌بینمت.
‫آقای کارون، خیلی گشنه‌امه. ‫هیچ نونی برات نمونده؟
‫پولت رو نگه دار واسه خودت.
‫فقط یه تیکه نون مونده دارم، ولی بگیر.
‫- بیا. ‫- ممنون.
‫و همچنین یکی اینجاست ‫که دیشب توی رادیو پیغامت رو شنید.
‫ماری.
‫عمو اتین.
‫تو اومدی.
‫شنیدم دعا کردی ‫دوباره با هم سر یه سفره نون بخوریم.
‫نون زیادی واسه خوردن نیست، ولی من اینجام.
‫- خیلی هوشمندانه گفتی کجا همدیگه رو ببینیم. ‫- کجا بودی؟
‫کار داشتم. واسه آمریکایی‌ها
‫و انگلیسی‌هایی که ‫دارن واسه نجات‌مون میان کارهای مهمی می‌کردم.
‫ولی متاسفانه توجه آلمانی‌ها رو جلب کردم،
‫و اگه میومدم خونه ‫تو توی خطر بزرگی میفتادی.
‫هنوز پخش رادیویی داری؟
‫البته، اون کتابی که بابا بهم داد رو می‌خونم.
‫خوبه‌. همون صفحاتی که بهت گفتم بخونی؟
‫آره، فصل ۱۶.
‫فکر کنم تا الان دیگه فهمیدی ‫که فقط کتاب ژول ورن نمی‌خونی.
‫داری پیام‌های رمزی می‌فرستی ‫که توی پیروزی در جنگ کمک می‌کنه.
‫حالا می‌خوام بری جلو سراغ فصل ۲۰،
‫فقط صفحه‌ی اول رو بخون، ‫بعد فصل ۲۱، فقط صفحه‌ی دوم.
‫بیست، و بیست و یک. صفحات اول و دوم.
‫بهتره سریع‌تر بری خونه.
‫حق با اونه. اینجا امن نیست.
‫یه افسر آلمانی توی شهره ‫و به همه پیشنهاد غذا و پول میده
‫در ازای اطلاعاتی...
‫راجع به تو، ماری.
‫- من؟ ‫- راجع به اون چی می‌خواد بدونه؟
‫نمی‌دونم. هیچ کس نمی‌دونه.
‫ولی تا الان کسی حرفی نزده.
‫خیلی خب، وقتی رسیدی خونه، ‫تمام درها رو قفل کن، خب؟
‫باشه.
‫امشب بازم قراره بمبارون بشه.
‫داری چیکار می‌کنی، سرباز؟
‫غارتگران کشته میشن.
‫سرجوخه ورنر فنینگ هستم، قربان.
‫من عضو واحد نظارت رادیویی ورماخت هستم.
‫واحدم به سن مالو فرستاده شد ‫تا محل پخش‌های رادیویی غیرقانونی رو کشف کنه.
‫دیشب دستگاه فرست‌گیرم آسیب دید. ‫واسه ادامه‌ی کارم به سیم نیاز دارم، قربان.
‫تو خیلی ضعیفی.
‫اینو دیدی؟
‫دیشب آمریکایی‌ها ‫به زبون فرانسوی آگهی پخش کردن
‫و به همه گفتن سن مالو رو ترک کنن.
‫متوجهم.
‫به واحدت بگو هیچ کس جایی نمیره ‫یا اجازه‌ی رفتن نداره.
‫تا آخرین نفر در سن مالو می‌مونیم.
‫واحدم همه مُردن، قربان.
‫من آخرین نفرم.
‫کجا مستقری؟
‫هتل زنبورها.
‫میدان کانکورد.
‫کارت خیلی مهمه.
‫هر کار بتونم واسه کمک می‌کنم.
‫یادتون باشه، دخترها و پسرها،
‫ورنر خودش این دستگاه رادیو رو
‫از چیزهای دور ریختنی بقیه درست کرده.
‫خیلی پیش میاد که مردم ‫چیزهایی که به دردشون نمی‌خوره رو دور می‌ریزن،
‫ولی می‌بینین اونا واسه بقیه ارزشمند هستن.
‫همونطور که ورنر و همه‌تون واسه من ارزشمند هستین.
‫[یتیم‌خونه‌ی ویکتوریااشتراسه ‫اسن، آلمان، سال ۱۹۳۴]
‫هیچ کس به اون یاد نداد چیکار کنه.
‫ورنر ترکیبی از نبوغ، اراده ‫و بخش‌هایی از کتاب‌هاست.
‫اگه کار کنه، یه معجزه‌ی کوچیکه.
‫آماده‌ست، ورنر؟
‫امیدوارم، خانم النا.
‫پس روشنش کن.
‫در واقع این نور کم ‫به خاطر سوختن مقداری ذغال سنگ...
‫دخترها اجازه ندارن اینجا بیان.
‫هیس. من خواهرتم. چی پیدا کردی؟
‫کل دنیا رو پیدا کردم، یوتا.
‫وین ۶۵. درزدن ۸۸. لندن ۱۰۰.
‫ولی آخر شب، اینو از فرانسه دارم.
‫موج کوتاه ۱۳.۱۰.
‫پروفسور خیلی محشریه.
‫حرف‌های خیلی محشری می‌زنه.
‫مغز انسان در تاریکی محض محبوسه.
‫این ممنوعه.
‫اگه گوش بدی، یاد می‌گیری.
‫مغزتون توی یه مایع شفاف ‫در جمجمه قرار داره، هرگز نور رو نمی‌بینه.
‫و با این حال، در این تاریکی، ‫دنیایی که مغز می‌سازه مملو از نوره.
‫سرشار از رنگ و پویاییه.
‫چیزی که ممکنه پیچیده‌ترین ساختار باشه،
‫یه چیز یه کیلوگرمی مرطوب ‫که درش عالم در جریانه.
‫خب، بچه‌ها، مغزی که
‫بدون ذره‌ای نور زنده‌ست،
‫چطور دنیایی مملو از نور برامون می‌سازه؟
‫دیگه خیلی دیر وقته، ماری.
‫اون آخر شب‌ها برنامه داره.
‫کی؟
‫پروفسوری که تاریکی و نور رو توضیح میده.
‫جالبه، ولی دیر وقته، ‫و تو فردا مدرسه داری.
‫- پس وقتشه بخوابی. ‫- خیلی خب‌.
‫شب به خیر، عزیزم.
‫اون میگه مهم‌ترین نور ‫نوریه که نمی‌تونی ببینی.
‫یعنی چی؟
‫خب، اگه مزاحمم نشده بودی، می‌فهمیدم.
‫اگه برات توضیح داد،
‫شاید بتونی فردا برام توضیح بدی.
‫ده دقیقه دیگه.
‫...یک صد میلیاردم تمام نورهای عالم
‫واسه چشم‌هامون قابل رویته.
‫و حتی در تاریکی کامل ‫هنوزم نور توی ذهن‌تون هست.
‫پروفسور، هنوزم نور توی ذهن من هست.
‫خانم‌ها و آقایون،
‫قبل اینکه پخش امروزم رو شروع کنم، ‫یه چیزی می‌خوام بگم.
‫حرف دل خودم.
‫خیلی سال قبل،
‫یه پروفسور بزرگ در همین فرکانس
‫برای بچه‌ها حرف‌های علمی می‌زد.
‫با بچه‌های سراسر اروپا صحبت می‌کرد.
‫و وقتی حرف می‌زد، ‫همیشه یه قطعه‌ی موسیقی خاص رو میذاشت.
‫این بود.
‫در این دوران تاریکی احمقانه،
‫در این دوران حمله‌ی مردان مسخره به شهرها،
‫در دوران سرقت از تمام شهرها ‫مثل زورگویی و سرقت اسباب‌بازی بین بچه‌ها،
‫فکر کردم سعی کنم برخی از ‫گفته‌های پروفسور رو به خاطر بیارم،
‫و اونا رو باهاتون به اشتراک بذارم.
‫چون اون همیشه راجع به نور صحبت می‌کرد.
‫من به خوبی پروفسور صحبت نمی‌کنم، ‫ولی تلاشم رو می‌کنم.
‫گفت نوری که از سوختن ذغال سنگ
‫یا ذغال یا پوده به وجود میاد...
‫اون می‌گفت...
‫نوری که از یه تیکه ذغال سنگ به دست میاد...
‫در واقع نور خورشیده.
‫می‌خوام بگم نور تا ابد دووم میاره.
‫یه میلیارد سال داخل یه تیکه ذغال سنگ.
‫ولی پروفسور می‌گفت تاریکی...
‫تاریکی حتی یه ثانیه هم دووم نمیاره
‫وقتی نور رو روشن کنی.
‫فقط همین رو می‌خواستم بگم.
‫بیست هزار فرسنگ زیر دریا اثر ژول ورن.
‫سرجوخه فنینگ!
‫بیا بالا!
‫بجنب!
‫چرا اون پایین قایم شدی؟
‫پناهگاه بمب خوبیه، قربان.
‫هممم.
‫از الان به بعد این بالا کار می‌کنی. ‫توی روشنایی.
‫جایی که بتونیم تو رو ببینیم.
‫بله، قربان.
‫حالا تایید شد که بمبارون دیشب سن مالو...
‫رندوم نبوده.
‫هدفمند بوده.
‫اونا دارن مواضع ما رو با دقت بالایی می‌زنن.
‫یکی داره بهشون اطلاعات میده.
‫پخش رادیویی‌ای از درون شهر کشف کردی؟
‫نه، قربان.
‫حتی پیام‌های به ظاهر بی‌خطر ‫می‌تونن حاوی اطلاعات رمزی باشن.
‫بله، قربان. من در زمینه‌ی رمزشکنی آموزش دیدم.
‫شاگرد اول کلاسم
‫در آموزشگاه سیاسی ملی در برلین بودم.
‫و اون آموزشگاه برلین در آلمان بهترینه.
‫بله. گروهبان اشمیت هم ‫توی همون آموزشگاه در برلین بوده.
‫شاگرد اول کلاسش در سال ۱۹۴۲، نه؟
‫اشمیت تازه از پاریس اومده.
‫تو گفتی واحدت همه کشته شدن.
‫از الان به بعد، اشمیت همراهیت می‌کنه ‫و توی کارت کمکت می‌کنه.
‫در اختیار داشتن هر گونه تجهیزات مخابره‌ی رادیویی
‫در درون شهر سن مالو ‫حالا دیگه مجازات مرگ داره.
‫بله، قربان.
‫و از الان به بعد ‫دیگه نمی‌خواد به تیکه‌های سیم متکی باشی.
‫بله، قربان. ممنون، قربان.
‫درود بر هیتلر.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫می‌خوای توی این جنگ پیروز بشیم یا نه؟
‫شنیدی که کاپیتان چی گفت.
‫باید کسی که مختصات ما رو مخابره می‌کنه پیدا کنیم.
‫هی، فنینگ، من مافوقت هستم ‫و تو اجازه نداری حین انجام وظیفه نوشیدنی بخوری.
‫می‌شنوی چی میگم؟
‫در مورد زمان حضورت در آموزشگاه تعریف کن.
‫هممم.
‫داری واسه اومدن روزهای شادتر آماده میشی، ها؟
‫یه زمانی شغلم گل‌فروشی بود.
‫امیدوارم روزی دوباره همین بشه.
‫فعلا باید از تمام ملیت‌ها ‫و فرهنگ‌ها استقبال کنم.
‫ده فرانک میشه.
‫راستش با از دست دادن شور و هیجانم
‫انگار از دست یه روانی آزاد شدم.
‫بشین.
‫بفرما بشین.
‫شاید شایعاتی توی شهر ‫در مورد یه افسر آلمانی خاص شنیده باشی
‫که اومده سن مالو دنبال یه دختر خاص می‌گرده.
‫ولی حالا که نتیجه‌ی جنگ خیلی مبهمه،
‫برام سخته مردم رو مجاب کنم ‫بهم اطلاعات بدن.
‫مردم خیلی فکر نمی‌کنن نتیجه مبهم باشه.
‫تا یه ساعت دیگه آمریکایی‌ها ‫بازم بمبارون می‌کنن.
‫با توجه به نحوه‌ی محافظت مردم از این دختر،
‫دارم حس کنم خانواده‌اش ‫به نحوی جزء گروه مقاومت هستن.
‫باباش، عمویی به نام اتین.
‫یه جور جاسوس...
‫من بیدار میشم، کار می‌کنم، می‌خوابم.
‫مردم حالا بیشتر از گروه مقاومت می‌ترسن تا من.
‫پس هیچی بهم نمیگن.
‫واسه همین تصمیم گرفتم از کسی سوال بپرسم
‫که پول واسه اون
‫مهم‌تر ملاحظات اخلاقیه.
‫اسم این دختر ماری‌لور لبلانکه.
‫نابیناست‌. آدرسش رو می‌خوام.
‫من...
‫من واسه این ماموریت در بهترین شرایط نیستم.
‫توصیه نمی‌کنم نوشیدنی رو ‫با مورفین قاطی کنی و بخوری‌.
‫ولی عجله دارم.
‫یه چیز دیگه می‌خوام به پدرم بگم.
‫بابا، تصور می‌کنم یه جایی هستی ‫که فقط صدای منو به عنوان همراه داری.
‫نمی‌تونم تنهات بذارم.
‫قول دادم همیشه باهات صحبت کنم.
‫و می‌کنم.
‫باهات حرف می‌زنم، ‫دلیلی برای امید بهت میدم.
‫خبری نشد؟
‫نه.
‫نوبت منه. تو بگیر بخواب.
‫من خیلی نمی‌خوابم. هیچ وقت خوابم زیاد نبوده. ‫اگه بخوای می‌تونم شیفت تو رو هم وایستم.
‫گفتم نوبت منه.
‫واسم مهم نیست می‌خوابی یا نه.
‫لعنتی. تعجبی نداره چیزی نمی‌شنوی، ‫کابل برق شل شده. خدای من.
‫آره، خب، می‌دونی چیه؟ ‫این کار رو کردم که امتحانت کنم.
‫می‌خواستم ببینم اصلا چیزی ‫در مورد فرست‌گیرهای رادیویی می‌دونی یا نه.
‫چی داری میگی؟
‫دارم میگم تو رو توی آموزشگاه ملی یادم نمیاد.
‫به افسر گفتی عضو کلاس سال ۴۲ بودی.
‫من یادمه شاگرد اول کلاس سال ۴۲ کی بود ‫و اون تو نبودی.
‫خب شاگرد اول نشدم.
‫من اصلا تو رو یادم نمیاد.
‫چه مدت اونجا دووم آوردی؟
‫آموزشگاه ملی واسه نخبه‌هاست. ‫شصت و سه درصد ورودی‌ها فارغ التحصیل نمیشن.
‫و من یه چیزی راجع بهت می‌دونم، اشمیت.
‫تو یکی از اون ۶۳ درصد هستی.
‫یعنی میگم، توی این بلبشو، ‫با وجود سوختن اسناد و مدارک،
‫خیلی از رفوزه‌ها هر چیزی ‫که افسران می‌خوان بشنون رو میگن.
‫منو نگاه کن، جناب ۶۳.
‫یا باید دروغ می‌گفتم ‫یا به جبهه‌ی شرقی می‌رفتم.
‫من توی سرما یخ زدم...
‫کتک خوردم، توی اون آموزشگاه ‫تا سر حد مرگ دویدم.
‫و لیاقت پستم رو دارم.
‫هنوز با فرمانده در ارتباط هستم.
‫پس کافیه اون لب تر کنه...
‫تا تو به جبهه‌ی شرقی فرستاده بشی.
‫حالا من و تو
‫یه لیوان نوشیدنی ‫به افتخار پیشوا می‌خوریم.
‫و بعد به عنوان دو تا سرباز برابر ‫کنار همدیگه میشینیم.
‫من نوشیدنی نمی‌خورم.
‫چرا. چرا، می‌خوری.
‫به افتخار پیشوا.
‫و حقیقت.
‫ممنون که گوش دادین.
‫این پایان پخش رادیویی امشب منه.
‫مردم واسه جشن گرفتن این چیزها رو می‌خورن؟ ‫خدای من.
‫واقعا چه مدت توی آموزشگاه دووم آوردی؟
‫دو هفته.
‫دو شکار خوک وحشی.
‫هر دو بار من خوک وحشی بودم.
‫گفتی فرمانده باستیان رو می‌شناسی؟
‫قوانینش رو یادمه.
‫هر کسی که توی کلاس تهاجم آخر بشه
‫ده ثانیه فرجه می‌گیره.
‫ده ثانیه واسه من کافی نبود.
‫هر دو بار منو گرفتن.
‫یا مثل شیر می‌میری ‫یا مثل لیوان شیر چپه میشی.
‫مگه توی آموزشگاه اینو بهمون یاد ندادن؟
‫از وقتی اخراج شدم بابام باهام حرف نزد.
‫من لیوان شیر چپه شده هستم.
‫ولی احمق نیستم.
‫من یه رازی دارم.
‫تو هم یه رازی داری.
‫وقتی رادیو رو روشن کردم، ‫یکی داشت یه چیزی مخابره می‌کرد.
‫کی بود؟
‫فرست‌گیر روی موج کوتاه ۱۳.۱۰ بود.
‫این چیه؟
‫یه فرکانسه که از بچگی بهش گوش می‌دادم.
‫یه پروفسور بود. ‫اون بهمون حقایقی می‌گفت.
‫حقایق می‌گفت، در حالی که ‫بقیه بهمون نظرات شخصی‌شون رو می‌گفتن.
‫اون می‌گفت، "چشم‌هاتون رو باز کنین و
‫هر چی می‌تونین باهاشون ببینین ‫قبل اینکه واسه همیشه بسته بشن."
‫و من سعی کردم این کار رو بکنم.
‫ولی بیشتر چیزهایی که دیدم ‫ترجیح میدم فراموش کنم.
‫از وقتی اپراتور رادیو شدم،
‫صدها فرکانس پیدا کردم ‫و فرست‌گیرهای زیادی رو شناسایی کردم.
‫دیدم اس‌اس...
‫دشمنان رایش رو که ‫با اونا کار می‌کردن کشت.
‫بله.
‫همونطور که من واسش آموزش دیدم.
‫ولی وقتی تنهام...
‫هر کجا که بودم...
‫به موج کوتاه ۱۳.۱۰ گوش می‌دادم.
‫همیشه ساکت بود ‫تا اینکه به سن مالو رسیدم.
‫و شنیدم دختری یه کتاب می‌خونه.
‫چه دختری؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید دختر پروفسوره‌.
‫شاید یکی دیگه‌ست که ‫اونم مثل من حرف‌های پروفسور رو گوش می‌داده.
‫یه نفر از نسل ما که فکر کرده
‫اگه فرکانس رو باز کنی
‫و مثل پروفسور
‫با مردم حرف‌های منطقی و ادبی بزنی،
‫اون وقت شاید این جنگ دیوونه‌وار خاتمه پیدا کنه.
‫هر کسی که هست...
‫آدم خوبیه.
‫فرکانس ۱۳.۱۰ دست خوب کسی افتاده.
‫خب...
‫حالا من رازت رو می‌دونم.
‫ولی نمی‌تونم بهت اعتماد کنم ‫که راز منو نگه داری.
‫من نمی‌تونم برم جبهه‌ی شرقی.
‫این جنگه.
‫یه جنازه‌ی دیگه به ۵۰ میلیون جنازه اضافه میشه.
‫- متاسفم، ورنر... ‫- می‌خوای دختره رو پیدا کنی؟
‫من وظیفه‌ام رو انجام میدم.
‫همونطور که اونا گفتن...
‫"یا مثل شیر می‌میری ‫یا مثل لیوان شیر چپه میشی."
‫خواهش می‌کنم از جونم بگذر.
‫من از موج کوتاه ۱۳.۱۰ می‌گذرم.
‫خواهش می‌کنم...
‫سلام، ماری.
‫نتونستم آدرست رو گیر بیارم.
‫یکی بهم گفت تو و بابات قبلا میومدین اینجا.
‫به نظر گشنه‌اته.
‫ولی گمونم همه توی سن مالو گشنه‌شونه.
‫خیلی متاسفم، باید برم. ‫عموم منتظره...
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم!
‫تو کی هستی؟
‫کسی که نمی‌خواد بهت آسیبی بزنه.
‫اگه چیزی که می‌خوام رو بهم بدی.
‫چی می‌خوای؟
‫این جنگ، این جنون، تمام کشته‌ها،
‫اینا هیچ ارزشی واسم ندارن.
‫من فقط می‌خوام زنده بمونم.
‫و گمونم تو می‌تونی کمکم کنی.
‫چطور می‌تونم کمکت کنم؟
‫بابات زمانی در موزه‌ی پاریس کار می‌کرد، نه؟
‫از سنگ‌های باارزش زیادی مراقبت می‌کرد.
‫یه سنگ به خصوص داشت.
‫رویا چیز خیلی محشریه.
‫می‌بینم که می‌دونی ‫راجع به چه سنگی صحبت می‌کنم.
‫اسمش دریای شعله‌هاست.
‫افسانه‌‌اش میگه می‌تونه هر بیماری‌ای رو درمان کنه.
‫و هر کسی اونو داشته باشه ‫تا ابد زنده می‌مونه.
‫بابام افسانه‌اش رو برام تعریف کرد.
‫ولی چرت و پرته. ‫فقط احمق‌ها باورش می‌کنن.
‫خب...
‫این احمق یه کلت والتر پی‌پی‌کِی رو ‫از غلافش درمیاره.
‫الان تفنگ رو روی سرت نشونه گرفتم.
‫وقتی جنگ شروع شد ‫تو و بابات از پاریس فرار کردین.
‫اون کلی از جواهرات رو با خودش برداشت ‫که دست نازی‌ها نیفته.
‫من به الماس‌ها و یاقوت‌ها علاقه‌ای ندارم.
‫فقط دریای‌ شعله‌ها رو می‌خوام،
‫که گمونم اونو به تو داده.
‫ماری‌لور... می‌خوام بهم بگی اون کجاست.
‫ده ثانیه وقت داری.
‫- نمی... ‫- ده.
‫نه.
‫هشت.
‫هفت.
‫حرف بزن، ماری!
‫بابام فقط راجع به سنگ بهم گفت.
‫- شش. ‫- فکر کردی اینجاست؟
‫- پنج. ‫- نمی‌دونم کجاست. نمی‌دونم!
‫چهار.
‫مهم‌ترین نور...
‫- سه. ‫- نمی‌دونم کجاست!
‫- دو. ‫- نمی‌دونم!
‫...نوریه که نمی‌تونیم ببینیم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»