برای جن زده شدن، لازم نیست حتماً یک اتاق باشی لازم نیست حتماً یک خانه باشی ذهنِ انسان نیز راهروهایی دارد، فائق از دنیای مادی...
همین خودِ ما که پشتِ خود پنهان شده ایم، باید بیش از همه وحشت زده مان کند چرا که قاتلی که در خانه مان پنهان شده، آن چنان وحشتناک نیست [ اِمیلی دیکن سون ]..
خیلی به تمام چیزهایی که
درموردم می نویسن، فکر می کنم
که من یه زنِ شیطان صفت بی عاطفه م
یا که فقط قربانی معصومِ یه حروم زاده م
که بر خلاف خواسته م مجبورم کرده و زندگیِ خودم رو برام خطرناک ‍ کرده.
که انقدر نادون بودم که نمی دونستم چطور رفتار کنم
که اعدامم، حکم و قتلِ قضایی محسوب میشه
که لباسِ خیلی مرتب و زیبایی هم به تن کردم
که لباس یه زنِ مُرده رو پوشیدم تا همچین ظاهری به خودم بدم
که یه آدم کج خلقم
با روحیات جنگ طلبانه.
که ظاهر شخصی رو دارم که
نسبتاً بالاتر از روحیاتِ فروتنانه م ‍ه.
که من دختر خوبی ام که ذات انعطاف پذیری داره
و از من آسیبی به کسی نمی رسه
که من آدمی منحرف و مکّارم.
که شاید فردی شل مغز باشم و
فرق خاصی با یه احمق نداشته باشم
و در عجبم،
چطور می تونم در آنِ واحد این همه چیزِ مختلف و متفاوت باشم؟،
[ زندان کینگ اِستون، سال 1859 ]
15سالی می گذره که من توی زندان کینگ اِستون
زندانی بودم.
وقتی کوچیک بودم محکوم به قتل شدم،
اگر چه، اون زمان به نظرم خانم بالغی بودم.
هر روز میارنم به خونه ی فرماندار.
میگن که اینجام تا کارهای سبک خونه رو انجام بدم
بیاید، بیاید، خانم ها.
اگر چه بیشتر اون جام تا براشون سوژه ای باشم تا حس کنجکاوی شونُ ارضا کنن،.
طوری نگاه می کنن که معلوم نشه، دکتر،
از زیرِ کلاه هاشون.
دلیلی که می خوان ببیننم اینه که
من یه قاتله ی مشهورم
یا حداقل این چیزی ‍ه که تو روزنامه ها میگن.
وقتی که برای اولین چشمم بهش خورد، تعجب کردم،
"چون که معمولاً میگن، یه "خواننده ی مشهور،
"و "شاعره ی مشهور "و یا "بازیگر مشهور،.
ولی خب چیِ یه قاتل می تونه مشهور و معروفش کنه؟
با این که همه شون مثل همه ن،
قاتله" صفت سنگینی ‍ه که وصله ی تنت می کنن"
یه بوهایی میده، اون کلمه،
مُشک بار و غمناک مثل گل های پژمرده ی توی گلدون،.
گاهی اوقات، نصف شبا برای خودم تو گوشم زمزمه ش می کنم.
قاتله، قاتله.
مثل یه دامن مجلل و پُفی که روی زمین کشیده میشه و خش خش می کنه.
قاتله، کمی بی رحمانه ست
مثل چکش یا یه تیکه فلز می مونه
صفت "قاتله" رو به "قاتل" ترجیح میدم [ .تفاوت در مؤنث و مذکر ].
خب اگه این ها تنها گزینه های انتخابیم بودن.
شور و شوق زیادی راه افتاده بود
که شما دارین میاین به کینگ استون، دکتر جُردن.
اون هایی که دوست داشتن تبرئه شدنم رو ببینن،
باور داشتن که گزارشی از طرفِ شما می تونه آزادم کنه.
از شما نسبت به دکترهایی که تو تمام این سال ها
اومدن تا معاینه م کنن، تعریفِ بیشتری شده
"ثابت بشین،"گریس.
دکتر اسمیت باید یه اندازه گیری درست و دقیق بکنه تت
لازم نیست از چیزی بترسی
بنظر اون ها شما می تونین جواب هایی رو کشف کنید،
که بقیه از پیدا کردن شون عاجز بودن.
اگه من جات بودم، حواسمُ جمع می کردم
اون دو تا آدم رو خیلی بی رحمانه و تو خون سردیِ کامل کشته.
دلیل داشته که کردنش این تو.
صبحت بخیر، گریس
به اطلاعم رسیده که از دکترها وحشت داری
باید همین الان بهت بگم که خودِ منم یه دکترم.
اسمم دکتر جُردن ‍ه "دکتر "سایمون جُردن،.
گمونم اومدی اینجا تا کله مُ اندازه گیری کنی
اصلاً خیالشم به سرم نمیشه.
اهل آمریکایی؟
تو همون دکتری هستی که آوردنش تا بهشون گزارش بده،.
بله
یه کیفِ پُر از چاقو و تیزی داری؟
نه
من یه دکتر معمولی نیستم
با چاقو و جراحی سرِ کار ندارم
ببینم از من می ترسی، گریس؟
هنوز گفتنش زوده.
این برای توئه
من که سگ نیستم.
نه، گریس می تونم ببینم که سگ نیستی..
چی شده، گریس؟
عطر و بوی بیرون و هوای آزادُ میده
می تونی بهم بگی که چی تو دستت گرفتی؟
یه سیب.
و سیب تو رو یاد چه چیزی می ندازه؟
آخرش با کی ازدواج می کنیم؟
عذر می خوام، آقا ولی منظورتونُ متوجه نمیشم..
بنظر منکه خیلی هم خوب متوجه میشی
پایِ سیب.
آها، یه چیز خوردنی.
خب، امیدوارم که شما هم همین کارُ باهاش می کنین، قربان.
سیب هم برای همین ‍ه دیگه
سیبی هم هست که بهتره آدم نخورتش؟
به گمونم، یه سیب فاسد شده.
شما کشیش هستین؟
نه، من کشیش نیستم
من دکتری هستم که بجای تخصص داشتن تو حیطه ی بدن،
توی ذهن تخصص دارم.
بیماری های مغز و ذهن.
و اعصاب.
نه
دوباره به اون تیمارستان بر نمی گردم.
منم برای همین اومدم اینجا
که به حرف ها و منطق هات گوش بدم
ولی اگه قرار باشه من بهت گوش بدم تو هم باید باهام صحبت کنی،
حرفمُ که باور نمی کنید، جناب
در هر صورت که دیگه تصمیم ها گرفته شده
و حرفای منم قرار نیست تغییری ایجاد کنه
بهتره برین از قاضی ها و وکیل وکلا،
و روزنامه نگارها بپرسین.
انگاری اونا بهتر از من داستان زندگیمُ بلدن
در هر صورت، اصلاً من اون بخش از خاطراتم رو به کل فراموش کردم
حتماً اینُ به اطلاع تون رسوندن
من دوست دارم کمکت کنم، گریس
من تو باید سعی کنی باهام حرف بزنی منم تلاش می کنم گوش به حرفات بدم،
علایقم کاملاً علمی ‍ه
نمی خوام فقط روی قتل ها متمرکز شیم
شاید، بهتون دروغ بگم
شاید بگی.
شاید بدون قصد و نیت حتی دروغ بگی،
شایدم عمداً بگی
شاید، اصلاً یه دروغ گو باشی
اونائن که میگن من دروغ گواَم.
خب بالاخره این ریسکی ‍ه که باید به جون بخری
برم می گردونن به تیمارستان؟
نه!
یا تو انفرادی نگه م می دارن،
که چیزی هم بجز نون برای خوردن نداره؟
بهت قول شرف میدم،
که تا موقعی که به حرف زدن هات با من ادامه بدی،
و رفتار خشنی هم ازت سر نزنه همین جایی که هستی می مونی،.
از فرماندار قول گرفتم.
پس تا فردا، فعلاً.
"سیبِ "درخت خرد [ .درخت موجود در بهشت و داستان آدم و حوا ]،
منظورت بود، دکتر جردن.
خیر و شر، هر کسی می تونه بفهمتش
با خودم فکر می کردم، "حتماً می خواد بره خونه و با خودش بگه،
".چه پسر خوبیم، من
ولی من عمراً بازیچه ی کسی بشم
الان دیگه شدی آدم دکتر، نه؟
گریس مارکس"؟"
آدم دکتر
ساکت!
امروز که گریس رو معاینه کردی،
چه چیزی دست گیرت شد؟
من به دنبال کردن خاطرات،
و خیال های احساسی و شهوانیِ بیمار اعتقاد دارم
این که اعتماد بیمار رو جلب کنی نکته ی بسیار مهمی ‍ه
و این اتفاق فقط تو یه جلسه نمیفته.
تعداد زیادی از ما،
مخصوصاً اون هایی مون که توی هیئت بررسی
عفو خوردن به گریس مارکس، هستیم
مشتاقیم تا آزاد شدن گریس رو
به سرعت هر چه تمام تر ببینیم
تو زمان اجرای حکمش،
با توجه به دختر جوون و آسیب پذیری که هست،
مدت بیش از حدی رو توی زندان گذرونده و ضعیف شده.
گزارش تون تا کی برای هیئت بررسی آماده میشه؟
چندتا سؤال درمورد خود دادگاه هم دارم
رفتم اون جا و وقتی برگشتم،
دیدم که "مک درموت" داره "نانسی" رو روی زمین حیاط می کشونه.
و از آشپزخونه ی پشتی می بردش سمت آشپزخونه ی جلویی.
وقتی که گریس رو بازداشت کردن،
گفت که نمی دونسته نانسی کجاست
ولی توی دادگاه،
اونم گفت، بهتر بود زودتر کارشُ یه سره کنم
بیا و در مخفی رو باز کن"،
".و منم می ندازمش توی زیرزمین
ادعا کرد که دیده که مک درموت
نانسی رو از مو گرفته و روی زمین می کشیده
و می نداختتش توی زیرزمین
نه بابا؟
یادم نمیاد
گفت... گفت که از مرگ نانسی متأسف ‍ه
هر کسی ممکنه همچین حرفی بزنه
آره گمونم.
به علاوه، بیانیه ی مک درموت رو هم داریم
که درست قبل از به دار آویخته شدنش، گفته.
ادعا کرده بوده که گریس، نانسی رو
با روسریِ خودش خفه ش کرده
یارو از قبل هم چندین و چند
سناریوی متفاوت تعریف کرده بود،
و به علاوه، به دروغگویی هم مشهور بوده
گریس مارکس مجبورم کرد، اون کارُ بکنم!
اون یه عوضیه
قاتل!
ممکنه تظاهر به دروغ کرده باشه...
اون زنُ اعدام کنید!
فقط بخاطر این که یه آدم معروف به دروغ گویی ‍ه،
به این معنا هم نیست که همیشه دروغ میگه.
این نوع بازجویی اذیت تون می کنه؟
نه، به هیچ وجه، دکتر جردن
ولی همه مون امیدواریم که گزارشی بنویسی که
به نفعِ گریس مارکس باشه
برای همین هم آوردیمت اینجا
بله، ازتون هم سپاس گذارم
خب، گزارش تون کی آماده میشه؟
اگه بتونم جلساتم با گریس رو جایی ترتیب بدم که
حسِ اعتماد بیشتری رو بهش القا کنه، خیلی کمک می کنه
قبلاً گفتین که انگار داشته توی خونه ی فرماندارِ زندان
نوعی خانه داری می کرده؟
چی شد، که این طور شد؟
رفتارش توی زندان، مثال زدنی بود
و همسر فرماندار هم بهش اجازه داد
تا دوران حبسش رو اونجا سپری کنه
ولی اخیراً کمی رفتار پرخاش گرانه ای داشت که
خونواده ی فرماندار رو وحشت زده کرد
ممکنه که دوباره متقاعدشون کرد که
اجازه بدن برگرده به خونه شون؟
می تونم قرارهای ملاقاتم رو اونجا باهاش بذارم
تلاشمُ می کنم
همسر فرماندار از گریس خوشش میاد،
و بدون شک،
از اینکه گریس حس کنجکاوی خانم های "دایره ی روحانی" رو [ گردهایی برای احضار روح ]
قلقلک میده، لذت می بره.
حس می کنم یکی داره میاد
منتظرت می مونیم، پسر عزیزم ویلیام
پس، من فردا تو خونه ی فرماندار
با گریس ملاقات می کنم؟
مطمئناً می تونم ترتیبشُ بدم.
و محل استقرارتون چطوره؟
واقعاً رضایت بخش ‍ه
از تمام زحمات تون بسیار ممنونم، جناب کشیش
اطمینان داریم که این کار ارزش وقتی که میذاریمُ داره
فردا می بینم تون
- خانم هام فری - شب تون بخیر
براتون کمی چای آماده کردم
واقعاً لطف داشتین
- شب بخیر، آقای جردن - شب خوش، جناب کشیش
گریس، می بینم که یه عشق جدید پیدا کردی
مشالا دکترم هست!
به نفعش‍ه که حواسشُ خوب جمع کنه
وگرنه وِلوش می کنی رو زمین
آره، ولو توی زیرزمین
پا برهنه و با یه گلوله توی قلبش.
اگه واقعاً همچین فکری درباره م می کنین،
باید حرفِ اون دهن های کثیف تونُ بفهمید،
و گرنه یه شب میام، و
از تو دهن تون می کشم شون، اونم از ریشه.
و تازه به چاقو هم نیازی ندارم
فقط با دندونم می کشم شون و از جا درشون میارم.
و ممنون میشم اگه این دست های کثیف تونُ
هم به من نزنید.
افرادی هستن که از پریشانی
هم نوع شون لذت می برن، دکتر.
و مخصوصاً اگه فکر کنن که اون هم نوع
مرتکب گناهی هم شده،
که یه چاشنی هم بهش میده.
ولی مگه به قول انجیل از بین ما کدوم مون مرتکب به گناهی نشدیم؟،
باید واقعاً شرم کنم که
همچین لذتی از دیدنِ رنج کشیدن دیگران می برم.
حرف زدن برام سخت ‍ه
تو 15 سال گذشته، حرف خاصی نزدم
نمی دونم ازم می خواید که چی بگم.
موضوع این نیست که به من چی بگی،
در اصل موضوعی که بهش علاقه مندم اینه که
چی داری که به خودت بگی
آخه همچین چیزی نمی خوام
اصلاً من تو جایگاهی نیستم که حرفی بزنم
از این پارچه ای که داری می دوزی برام تعریف کن
برای "لیدیا"ست، دختر فرماندار.
پارچه ی خونه چوبی ‍ه.
هر دختر جوونی باید یکی از این ها قبل از ازدواجش داشته باشه
به معنای خونه ست،
و وسطش، همیشه یه مربع قرمز هست
که نمادِ آتش دان یا شومینه ست
این یکی فقط یه پارچه ی عادی ‍ه
اصلاً یه پر زرق و برقیِ لحاف ازدواج نمیرسه.
لحاف ازدواج چیه دیگه؟
خب، طبق گفته های دوستم،
سه نوع لحاف داریم که هر زنی باید با دست های خودش
قبل از ازدواجش، بدوزتشون
درختِ بهشت.
سبد گل، و جعبه ی پاندورا.
گاهی اوقات، روزایی که وظیفه ی خدمتکاری دارم،
همه شونُ پشت سر هم آویزون می کنم،
تا بعد از شست وشو خشک بشن.
شبیه پرچم میشن.
مثل ارتشی که وقتی می خواد بره به جنگ آویزون شون می کنه،
اون لحاف ها دیگه یاد چی می ندازنت؟
خب، از اون موقع، با خودم فکر می کردم،
چرا یه زن تصمیم گرفته تا" همچین پرچم هایی رو بدوزه،
"و روی تخت خواب پهن شون کنه؟
برای اینکه طوری تخت خواب رو درست می کنن که برجسته و قابل توجه ترین چیز توی اتاق باشه
و بعدش با خودم گفتم،
"بخاطر هشدار دادن ‍ه"
چونکه شاید با خودتون فکر کنید که تخت خواب یه جای آرامش بخش باشه، جناب،
و برای شما حکمِ آرامش و راحتی رو داشته باشه
و یه خواب شیرین.
ولی برای همه این طور نیست
اتفاقات خیلی خطرناکی
ممکنه روی تخت خواب رخ بده.
جایی‍ه که ما به دنیا میایم،
و خب این اولین خطری ‍ه که توی زندگی باهاش مواجه میشیم.
و جایی‍ه که خانم ها بچه شونُ به دنیا میارن
که اغلب آخرین بچشون هم هست
و جایی که اتفاقی میفته
ولی به گمونم خودتون می دونین چیه
بعضی ها بهش میگن، عشق یک سری دیگه، یأس،،
صرفاً یه هتک آبروئه که باید باهاش بسوزن و بسازن
و بالاخره، تخت خواب جایی ‍ه که توش می خوابیم
و خواب می بینیم
و اغلب جایی که توش می میریم
ولی خب، تا قبل از اینکه برم زندان،
همچین خیال پردازی هایی رو درموردِ لحاف ها نمی کردم
تو زندان وقت زیادی برای فکر کردن داری.
و همین طور کسی رو نداری که این خیالاتت رو براش تعریف کنی
پس برای خودت تعریف شون می کنی
پس، گریس، یعنی به نظر تو
تخت خواب مکان خطرناکی ‍ه؟
منُ مسخره کردین، جناب؟
نه
خب، معلومه که هر دفعه که میرم روش بخوابم
حس نمی کنم جای خطرناکی باشه
فقط تو اون موقعیت هایی که براتون تعریف کردم، خطرناک ‍ه
ببینم نخواسته بهت توهینی کردم؟ هیچ... هیچ قصدی نداشتم.
پس حرف تونُ باور می کنم و بهتون اعتماد می کنم،،
و امیدوارم که در آینده هم برام جبران کنید
البته
می تونی بهم بگی این چیه، گریس؟
چغندر.
و تو رو یاد چیزی نمی ندازه؟
گمونم، یاد غذای "کباب یکشنبه ای" می ندازه.
همیشه بهتره که درست بعد از این که
چغندرها رو از فر در میاری، پوست شونُ بکنی نه قبلش..
این طوری تمییز کردن شون خیلی سخت میشه
چغندرهای آب پز کلاً مزه شون فرق داره
سبزیجاتین که خیلی سخت میشه
لکه ای از روشون پاک کرد
اگه می خواستی یه لحاف برای خودت درست کنی
از کدوم طرح و الگو استفاده می کردی؟
نمی دونم، آقا
"شاید به طرحِ علف "شجره التسبیح
درخت بهشتی،
"یا شاید الگوی "پازل خدمتکارِ پیر
چونکه منم یه خدمت کار پیرم دیگه این طور فکر نمی کنید، آقا؟.
و تا دل تون هم بخواد پازلی شدم [ .آشفته و گیج ]
حتماً تو این همه سالی که
صرف کردی تا برای بقیه لحاف بدوزی
به این که از چه الگویی برای خودت استفاده کنی،
فکر کردی دیگه.
به زبون آوردنِ خواسته ی حقیقی ت بدشانسی میاره، جناب.
و بعدشم دیگه اتفاق خوبی برات نمیفته
کلاً باید مراقب خواسته هات باشی،
چونکه ممکنه بخاطرش تنبیه بشی.
این اتفاق برای "مری ویتنی" هم افتاد.
- مری ویتنی کیه؟ - یه دوست .
و از کجا می شناسیش؟
مربوط به گذشته ی دور میشه اهمیت خاصی نداره..
گریس، می تونی با من کاملاً صادق باشی
دلیلی ندارم که باهاتون صادق نباشم، جناب
یه خانم خیلی چیزها رو مخفی می کنه،
چونکه نگران از دست رفتن آبروش ‍ه
ولی کار من دیگه از این حرف ها گذشته
می تونم هرچی بخوام بگم
یا اگه دلم نخواد، می تونم کلاً حرفی به زبون نیارم.
برات مهم نیست من درباره ت چه فکری بکنم، گریس؟
منُ قبلاً هم قضاوت کردن، آقا
هر فکری که درموردم بکنید فرقی نمی کنه،.
درست قضاوتت کردن، گریس؟
حالا چه درست، چه غلط.
مردم دنبال یه آدم گناه کار می گردن،
اگه جنایتی رخ داده باشه می خوان بدونن که مسئولش کی بوده،
دوست ندارن بی خبر بمونن
- پس امیدت رو از دست دادی؟ - امیدِ به چی، جناب؟
خب، امید به آزادی
خب به نظرتون چرا بیان همچین کاری کنن، قربان؟
هر روز که نمی بینی یه قاتله جلوت ظاهر شه
امیدواری هام رو برای مسائل کوچیک تری نگه داشتم
امیدوارم که فردا صبحانه ی بهتری از امروز بخورم.
اون موقع گفتن که می خواستن برای بقیه درس عبرت بشم.
برای همینم برام حکمِ اعدام بریدن
و بعدش حبس ابد.
ولی خب درس عبرت، بعداً چه کمکی می کنه؟
دیگه موضوع تموم شده ست
چطوری قراره باقی مونده ی وقتتُ پُر کنی؟
حس نمی کنی رفتار ناعادلانه ای باهات داشتن؟
منظورتونُ متوجه نمیشم، جناب
خب، راه های زیادی برای گربه کُشون هست [ .کنایه از: وجود راه های مختلفی برای انجام یک کار ].
بنظرم از جمله ی عجیبی استفاده کردین، جناب منکه گربه نیستم.
نه خب، یادمه نه گربه ای، نه سگ..
عذر می خوام، قربان
بیا از اول شروع کنیم
- اولِ چی، جناب؟ - اولِ زندگی ت .
منم عادی به دنیا اومده بودم، آقا مثل بقیه ی آدم ها..
اعترافاتت رو اینجا دارم
بذار بخونم توشون چی گفتی
اون واقعاً اعترافات من نیست
فقط ترکیبی از حرف هایی ‍ه که وکیل ها وادارم کردن بزنم
و چیزهایی که روزنامه نگارها از خودشون در آوردن.
اولین باری که چشمام افتاد تو چشم یه روزنامه ناگر،
با خودم گفتم، "خوبه دیگه، مامان جونتم این حرفاتُ شنیده"؟ [ کنایه به دروغگو بودن شون ]
حتی اگه حقیقت درست بیفته رو سرشون بازم نمی فهمینش.
گریس، مری ویتنی کیه؟
زیر پورتره ی صورتت این اسمُ نوشته،
تو صفحه ی اول اعترافاتت
"گریس مارکس، ملقب به مری ویتنی"
آها، آره، طراحی شم خیلی بهم شباهت نداره
- و مری ویتنی؟ - این فقط یه اسمی بود که
وقتی مک درموت داشت از دستم فرار می کرد برای خودم گذاشتم،
و همین طوری اولین اسمی که
به ذهنت خطور کرد و نوشتی؟
نه، قربان
مری ویتنی، یه زمانی دوست صمیمیِ من بود
تا اون زمان دیگه فوت کرده بود، آقا
و منم فکر نمی کردم اگه از اسمش استفاده کنم،
خیلی ناراحت بشه
بعضی وقتا لباس هاشُ هم بهم قرض می داد.
همیشه خیلی بهم لطف داشت
و بدون اونِ قصه ی زندگیم به کل تغییر می کرد
قصه ی زندگیتُ برام تعریف می کنی، گریس؟
چون همون طور که میگی
نسخه ی واقعیش رو توی اعترافاتت ننوشتن
- برام تعریفش می کنی؟ - کدوم قسمتشُ، آقا؟
از آغازش.
چیزی که اولِ اعترافاتم گفته
به قدر کافی حقیقت داره
من واقعاً اهل شمال ایرلندم
البته حس ناعادلانه ای بهم دست داد
:وقتی توی اعتراف نامه نوشتن هر دوی متهمین"،
"به تصدیق خودشان، اهل ایرلند هستند"
یه طوری جلوه ش میداد که انگار جرمی مرتکب شدیم،
و منم فکر نمی کنم که اهل ایرلند بودن جرم محسوب بشه.
اگر چه دیدم که با این افراد، این طور رفتار می کنن
ولی خانواده ی ما پروتستان بودن [ یک فرقه ی مسیحیت ].
و این متفاوت ‍ه
بدون خبر از ایرلند گذاشتیم رفتیم
پدرم انگلیسی بود،
و وقتی که توی ایرلند بودیم وارد شرکت،
یه "آرنج من" بدنام شد.
و خونه ی یه آقای پروتستانی رو هم
که طرف کاتولیک ها رو گرفته بود
رو هم آتیش زدن
سوار شو، زود باش
و اون یکی رو هم درحالی که مغزش خورد و خاک شیر شده بود، پیدا کرده بودن
ما هم نسبتاً سریع از اونجا رفتیم
چرا خدا مجبورم کرد که با این
ایرلندی های کثافت و دزد، سر و کله بزنم؟
این دنیا دیگه بهتون نیازی نداره.
باید مثل یه گربه ی توی گونی
توی دریاها، غرق و سر به نیست می شدین.
زنِ ابله!
مایکل، کلیر.
بدو، برش دار.
اعتراف می کنم که فکر شومی به سرم زد
وقتی بچه ها رو دیدم که به صف شدن،
با خودم گفتم، "شاید خوب باشه بزنم یکی دوتاشونُ بندازم تو دریا،
بعدش دیگه نه بچه های زیادی بودن که بهشون غذا داد،
".و نه لباسی برای شستن
با خودم گفتم شاید بتونم از دستِ زندگی کردن
با این مرد خلاص شون کنم
ولی اون فقط فکری بود که بدون شک،
شیطون تو سرم کاشته بود.
نه، به احتمال بیشتر، پدرم،
چونکه با اون سنم،
هنوز داشتم برای راضی نگه داشتنش تلاش می کردم.
سه تا کلاغِ پشت سر هم، معنای مرگ میده
پام هیچ وقت دیگه به خشکی باز نمیشه
مادر، چرا همچین حرفی میزنی؟
تو گوشت و خونم حسش می کنم
و همین طور هم شد
پدرم بیشتر سفر رو
با مشروب مست بود
توی طوفان ها و مریضی ها،
حتی به زور می دونستیم که اصلاً کجا هست.
که فرقی هم نداشت
بدون حضورشم بیش از حد سختی می کشیدیم.
به یونسِ پیامبر که توی شکم اون نهنگ ‍ه بود فکر می کردم.
ولی خب حداقل، اون فقط لازم بود که سه روزُ اون تو بگذرونه
ولی ما هشت هفته با این اوضاع جلوی رومون داشتیم.
و تازه اون توی شکم نهنگ ‍ه تنها بود
و نمی خواست که همش به صدای
آه و ناله و استفراغ بقیه گوش بده
قصد توهینی بهتون نداشتم، آقا
بالاخره، اون کشتی،
فقط یه نوع محله ی فقیرنشینِ شناور بود
البته بدون مِی خونه ای.
و شنیدم که الان کشتی های بهتری ساختن
اگه می خواین پنجره رو باز کنید
به این سمت بیا و آثار دستِ خداوند را تماشا کن"،
که چه توانایی های بی نظیری دارد،
اون اقیانوس را به خشکی تبدیل کرد،
تا که با پای پیاده از آب رد بشوند،
"...آنجا بود که به وجد آمدیم"
مسافرها، ترکیبی از افراد
کاتولیک و پروتستان بودن
و با عقل سلیم و حالتی سلامت
با همدیگه دعوا و مشاجره می کردن که انگار عاطفه ای ندارند،.
یه سفر دریایی شاید تذکر خداوند به ما باشه
که ما همگی انسانیم و تمام انسان ها ضعیفند،.
گمونم نمیشه فقط رو یکی شون تمرکز کرد
بنظر تا وقتی که رو دریاییم کسی جرعت اعتراض نداشته باشه،
دلم، گریس
وبا نداره.
که این خیال ناخدا رو راحت می کنه
به احتمال زیاد تومور داشته باشه
تشخیصش بدون بریدن و باز کردن بدنش
و عمل جراحی روش، غیر ممکنه
و اینم مطمئناً میکشتش.
می تونیم برای هواخوری ببریم روی عرشه؟
حرکت دادنش اشتباه ‍ه
هوای این پایین خیلی آلوده ست
من خودم دارم خفه میشم
بیا، بیا عزیزم
بیا، بیا
بیا یکم دارو بخور
اگه گریه کنی، برات خوبه ها دختر
الان دیگه به همراه فرشته های مبارک توی بهشت ‍ه.
حتی با اینکه یه پروتستان بود
اُوه، پنجره رو باز نکردیم
تا روحش بتونه بره
حالا شایدم...
به ضرر مادرت نشد
این پایین پنجره باز کردن، قدغن ‍ه
تا حالا گوشم به همچین سنتی نخورده.
بچه ها، مامانُ بوسِ خدافظی کنید
به این ترتیب، این بدن را به دریا می سپاریم
که به نابودی کشیده بشه
و به دنبال معاد جسمانی بگردد
و همین طور از طریق پروردگارمان، حضرت عیسی مسیح
به دنبال زندگی ای تازه بگردد.
کسی که هنگام برگشتش، این بدن پست را تغییر داده
که شاید شبیه بدن مبارک خودشان شود،
زیرا که با توجه به اعمال باشکوه شان،
تواناییِ مطیع ساختن هر موجودی را دارا هستند.
اینُ باش.
حالا که جزر و مدها خوابیده،
این قوریِ چایی ت می شکنه
درست قبل از رفتن مون، خاله "پائولین"اَم بهمون دادش.
حتماً وقتی یکی خواسته بدزدتش
بازش کرده و شل شده، افتاده.
روح مادرم زندانی شده چون که نتونستیم یه پنجره باز کنیم،.
درست همون طور که گفتی
حالا دیگه تا اَبد اینجا گیر میکنه.
هی با کشتی میره و میاد،
توی این اقیانوسِ تاریک و مخوف.
می بینی آدم ممکنه دچار چه فکرهای عجیب غریبی بشه؟
ولی من اون موقع یه دختر خیلی جوون،
و نادون بودم
میشه ادامه بدی، گریس؟
وقتی رسیدین، چی شد؟
"رسیدیم به "تورنتو.
و ظاهراً مردم شون بخاطر تنوع زیاد
خیلی مخلوط و مرکب بودن با رنگِ پوست هایی رنگارنگ،.
که خیلی برام تازگی داشت.
و هیچ وقت معلوم نبود که قراره چه جور حرفی بشنوین.
روی هم رفته، درست شبیه برج بابِل بود.
پاشو صبحونه رو آماده کن دیگه، زنیکه ی جادوگر
متأسفانه، خیلی زود روشن شد که
حتی بدون حضور مادرم و عصبانی کردنش
شخصیت و اخلاق پدرم بهتر نشد
چرا انقدر طولش میدی؟
زنیکه ی نفهمِ زشت.
نمی خواستم دچار همچین
گناه بزرگ و کبیره ای بشم
اگر چه می ترسیدم که نکنه خشم بیش از حدی که
توی قلبم بهش داشتم،
به این سمت هُلم بده.
وقتشه که بری اون بیرون،
و نون در بیاری و حقوقتُ بفرستی برای من
زنیکه ی قدرنشناس، داری تمام دار و ندارمُ می خوری و میدی بالا
از صاحب خونه خواستم که برات یه کار پیدا کنه
پس کی حواسش به بچه ها باشه؟
کیتی.
کیتی؟
آره، حالا هم گم شو بیرون و یکم برام پول در بیار
قبل از اینکه یه طوری بزنم تو گوشت که
دیگه چیزی نشنوی
بهشون گفتم که بر می گردم سراغ شون
و، اون موقع، واقعاً گفتم
اگه منُ ببخشین جناب، یکم خسته م
آره، تعجبی هم نداره
دوباره فردا کارمونُ شروع می کنیم
فقط قبل از اینکه برم میشه یکم بیشتر از،
مری ویتنی برام تعریف کنی؟
قبل تر بهش یه اشاره ای کردی
خب، آقا، این طوری وارد
قسمت شادتری از قصه ی زندگیم میشیم
و متوجه میشین که چرا وقتی نیاز داشتم
از اسمِ اون استفاده کردم
صاحب خونه مون یه شغل خوب
تو یه خونه ی مجلل توی تورنتو برام پیدا کرده بود.
تو باید گریس باشی، دختر جدیده.
من مری اَم.
خوب نیست اینجا وایسی
می برمت طرف ورودیِ خدمت کارها.
حتماً سفرِ دور و درازی داشتی
این طرفا خیلی آقای آلدرمن پارکین سون رو نمی بینی.
ولی وقتی ببینش، ممکنه کور بشی
کلی سنجاق سینه ی طلا داره
و بسته های تنباکو و ساعت های طلا
اگه ذوب میشد،
میشد پنج تا گردن بند باهاش درست کرد
تازه با گوشواره های ست.
بیسکویت پنیری سِرو کنید، داغ داغ
و یکم هم بیشتر به این اتاق برسین
و حتماً حواس تون باشه که برای بعد از ناهار
چهار تا بطری نوشیدنی ناب آماده باشه
اون خانم پارکین سون بود
خودش باید جای آلدرمن می بود
از اون مردتره.
اینجا پذیرایی ‍ه
خانواده دو تا پسر داره،
جفت شون رفتن آمریکا برای ادامه ی تحصیل
که خوش به سعادت شون
خانم هانی، آشپزمون
این گریس مارکس ‍ه
حالا بریم تخت خوابتُ نشونت بدم
که با تخت خودم یکی ‍ه
اَگنس، اِفی، این گریس مارکس ‍ه
سلام
اِفی افسردگی داره
شوهر جوونشُ به جرم شورشی بودن
تبعید کردن به استرالیا، و همون جا هم جون داد
و اِفی هم سعی کرد خودشُ
با بندِ پیش بندش دار بزنه، ولی بنده پاره شد
و نیمه خفه شده، و تو حالت دیوونگی و پریشونی پیداش کردن.
مجبور شدن زندانیش کنن
- چه شورشی؟ - چی شورشی"؟"
حتماً تازه رسیدی اینجا
شورشی بر علیه آقازاده ها بود کسایی که مملکتُ می گردونن،
تمام پول ها و زمین ها رو میذارن جیب خودشون
"آقای "ویلیام لیون مک کنزی رهبر شورشی ها بود.
ولی شورش به سرانجام نرسید،
اونم وسط برف و بارون با لباس زنونه
به سمت دریاچه و آخرم آمریکا فرار کرد
و بارها ممکن بود بهش خیانت بشه
ولی نشد، چون مرد خوبی بود
چون طرفِ کشاورزای معمولی رو گرفت.
بگذریم، بهتره که خیلی از سیاست حرفی نزنیم
بجز وقتایی که پیش دوستامونیم
من که چیزی از سیاست سر در نمیارم،
پس در هر صورت هم به ذهنم خطور نمی کنه که بخوام حرفی راجع بهش بزنم
تو افراطی گرایی؟
نباید به خانواده ی پارکین سون چیزی بگی ها
برای اونا داستان دیگه ای تعریف کردم
ولی پدرِ من مزرعه شُ از دست داد
سربازهای دولت خونه ی چوبی ش رو که،
درحالی که با خرس ها هم سر و کله میزد با دستای خودش ساخته بود،
رو به آتیش کشیدن
و بعدم موقعی که داشت از دست شون قایم میشد
توی جنگل های سرد و یخی جون داد.
و مادرم هم از غم و غصه فوت مرد.
ولی زمانِ ما هم میرسه انتقام مونُ می گیریم،.
وقتی این حرفُ زد نگاه جدی و خشم ناکی داشت،
گریس، وقتی حقوقتُ گرفتی
باید قایمش کنی
این جا توی تُشک یه جیب کوچولو درست کردم.
دستمزدم رو باید یه ضرب بفرستم برای پدرم
مگه نگفتی که پدرت اَلوات و خماره؟
نباید حقوقتُ بفرستی براش
ولی بچه ها چی میشن؟
چطور دووم بیارن؟
در هر صورت که به خواهر برادرات سودی نمی رسونه
هر چی بفرستی رو، خودش می خوره یه آبم روش
ازش می ترسم
اینجا دستش بهت نمیرسه،
و اگرم تلاشی کرد،
با "جیم" که توی استبل کار می کنه حرف میزنم،
اون مرد قوی ای ‍ه که رفیقِ گولاخم زیاد داره.
شاید جوون باشی، و خیلی ابله و نادون...
ولی تو به تمییزی و براقیِ یه سکه ی نویی، گریس مارکس.
و فرق بین نادون و احمق اینه که
نادون می تونه یاد بگیره
فکر می کنم خوب با هم کنار میایم
فردا صبح میگم، خانم هانی جلو جلو حقوقتُ بده،
تا بتونیم یه لباس درست حسابی برات جور کنیم
شرمنده م که مزاحم میشم، دکتر جردن
می خواستم ببینم می خواید براتون خوراکی ای، چیزی بیارم؟
نه، همین طوری خوبه، ممنونم
داشتیم در مورد...
ببخشید، دکتر، جلسه مون تموم نشده؟
آره، آره، البته
برای یه روز، خیلی هم زیاد بود
فردا دوباره ادامه بدیم؟
رفتم اون جا و وقتی برگشتم،
دیدم که "مک درموت" داره "نانسی" رو روی زمین حیاط می کشونه.
و از آشپزخونه ی پشتی می بردش سمت آشپزخونه ی جلویی.
ساعت حدوداً 7 بود،
یه مک درموت گفتم، "فکر نمی کردم
".همون موقع بخوای ترتیبشُ بدی
"اونم گفت، "بهتر بود زودتر کارشُ یه سره کنم
توی دادگاه، و توی تیمارستان،
هر حرفی که به زبون میاوردم،
انگار داشت روی کاغذی روش می نوشتن، حک میشد
:یکم بعدش، اومد پیشم و گفت
"در مخفی رو باز کن و منم می ندازمش تو زیرزمین"
و موقعی که حرفی رو میزدم،
می دونستم که دیگه نمی تونستم پسش بگیرم.
که واقعیتی هم نداشتن...
یه تیکه پارچه ی سفید بهش دادم،
و تا نزدیک در مخفی همراهش رفتم
چون که هر حرفی که میزدم آخرش پیچونده و منحرف میشد،
حتی اگه اولش که تعریف کرده بودم حقیقت محض بود،.
ولی الان احساس می کنم هر حرفی که میزنم درسته.
تا موقعی که دو کلمه به زبونم بیارم حالا هر چی،.
تو با لبخند یادداشتش می کنی
وقتی نت برداری می کنی حس می کنم انگار داری روم نقاشی می کنی،
روی هوا با پرِ
یه قلمِ پر نقاشی می کنی
که انگار صدها پروانه روی صورتم نشسته ن
و دارن خیلی آروم بال هاشونُ باز و بسته می کنن
و زیر اون، یه حسی دیگه ای هم هست،
حس حواس جمع و کاملاً هشیار بودن
انگار یک دفعه نصفه شبی
درحالی که انگار یه دست روی صورتت ‍ه، بیدار شی
و درحالی هم که قلبت داره تند تند میزنه پاشی بشینی،.
ولی کسی پیشت نیست.
و زیرِ اون، بازم یه حس دیگه هست،
یه حس شکافتگی.
شکافتگی بدن انسان نه در اون حد دردناک نیست،.
بلکه مثل یه هلو،
و حتی شکافته و پاره شده هم نه.
بلکه در حدی که انقدر رسیده و لِه باشه که خودش بدون هیچ کمکی از هم باز میشه.
و داخل اون هلو هم، یه هسته ست.