‫[هفت ماه]
‫اوه.
‫اینجا کار می‌کنین؟
‫- یه بازدید کننده‌ام. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. ‫میشه یه لحظه بیای اینجا؟
‫ببخشید. یه خرده دیر کردم.
‫اشکال نداره. ‫از توی دوربین دیدم داری میای.
‫دارن میارنش.
‫شنیدم تو یه حادثه خشن دخیل بوده.
‫- از کجا شنیدی؟ ‫- گزارش شده بود.
‫- مفیده که... ‫- این ربطی داره؟
‫به ارزیابیت؟
‫دوست دارم ببینمش.
‫باشه. ‫کامپیوتر رو روشن می‌کنم.
‫آره، اون خیلی ساکت بوده.
‫نمی‌دونم مربوط میشه یا نه.
‫اگه چیزی که فکر و مشاهده می‌کنم ‫به ارزیابیت ربطی داشته باشه.
‫اینم از این.
‫- آره. فقط کبودی و خط و خش بوده. ‫- گزارشش رو خوندم.
‫- هر دوشون اون یکی رو مقصر دونستن. ‫- می‌دونم. گزارشش رو خوندم.
‫الان پنج باره که اومدی؟
‫- بله. ‫- هوم.
‫می‌دونی که چی می‌خوای توی گزارشت قید کنی؟
‫اگه اینو می‌دونستم که نمیومدم.
‫خب، اون یکی همکارت. ‫فقط سه بازدید نیاز داشت، پس...
‫دیگه نباید چیزی بگی.
‫مهمه که ندونم اون یکی روانشناس چی میگه،
‫چیکار می‌کنه یا چه فکری می‌کنه.
‫مهم ارزیابی درسته، نه ارزیابی سریع.
‫ببخشید. ‫فقط دارم احمق‌بازی در میارم.
‫نه، من... ‫کلا طرز کار من اینطوریه.
‫خیلی‌خب. ‫جیمی رو آوردن.
‫خودم می‌برمت.
‫باید یه شکلات داغ از دستگاه بگیرم.
‫یادم هست.
‫ولم کن!
‫نه! گفتم ولم کن!
‫آره، ما یه شکنجه‌گاه توی زیرزمین داریم.
‫با تایید دولت. ‫کاملا مخفیانه‌ست.
‫اینا چی‌ان؟
‫اون شکلات داغش رو با مارشمالو دوست داره.
‫انگار جدی هستی‌ها. ‫تا حالا این کارو نکرده بودی.
‫فکر کنم اون مارک بود.
‫بچه بیچاره کل بدنش رو سوختگی رادیاتور گرفته.
‫ولی نمی‌دونم چیکار کرده که اومده اینجا.
‫مثل جیمی تو معروف نیست.
‫- یالا! ‫- دو نفرمون داریم میایم.
‫خیلی‌خب. ‫خودت که می‌دونی من کجام.
‫- تو مشکلی نداری؟ ‫- ندارم.
‫- سلام، جیمی. ‫- سلام.
‫- اگه کارمون داری، همینجاییم. ‫- باشه.
‫- تو هم همینطور، جیمی. ‫- باشه.
‫داریم نگاه می‌کنیم، باشه؟
‫شکلات داغ.
‫ترافل؟
‫زیاد هم ریختم.
‫یادت مونده بود. ‫ممنون.
‫و نصف ساندویچم رو برات نگه داشتم ‫گفتم شاید گرسنه باشی.
‫چیه؟
‫پنیر و خیارشور.
‫بدون گوجه؟
‫گوجه با خیارشور مزه خوبی نداره.
‫بدون کاهو؟
‫به نظرت همچین کاری باهات می‌کنم؟
‫نه گوجه داره، نه کاهو. ‫فقط پنیر و خیارشوره.
‫- می‌خوایش؟ می‌ذارمش واسه بعد. ‫- نه. می‌خورم.
‫خیارشور رو مطمئن نیستم، ‫ولی می‌خورمش.
‫- خودت درستش کردی؟ ‫- آره.
‫- تو ساندویچ درست می‌کنی، آره؟ ‫- چیه، به نظرت کار عجیبیه؟
‫نه. مامانم هم ساندویچ درست می‌کنه.
‫خب، پس دو نفر شدیم.
‫خوشمزه‌ست.
‫یه خرده داغه.
‫مشکلی با داغیش ندارم.
‫بهتر از دفعه قبل به نظر میای.
‫منظورت چیه؟
‫رنگت برگشته.
‫- عین مامان‌بزرگ‌ها حرف می‌زنی. ‫- جدی؟
‫"اوه، رنگت برگشته. ‫لابد خیلی مریض بودی".
‫- صدای خوبیه. ‫- نه.
‫تو خیلی مامان‌بزرگ و بابابزرگت رو می‌بینی؟
‫- نه، اخیراً که نه. ‫- نه، منظورم قبل از این اتفاقاته.
‫آره، یه‌کمی.
‫سمت پدریم، پدر و مادر بابام. ‫مامانم با پدر و مادرش کنار نمیاد.
‫آره، راجع‌بهش صحبت کرده بودیم.
‫خب، والدین بابات چه‌جور آدمایی‌ان؟
‫نمی‌دونم. ‫مثل بابامن.
‫خب، یعنی چطور؟
‫سلیقه به خصوص خودشون رو دارن. ‫"سس گریوی نداریم. چه حیف".
‫یا "اگه هست، یه تیکه با شامم می‌خورم، آماندا".
‫یه تیکه... ‫یه تیکه چی؟
‫نون.
‫- تو بچه مایه‌داری، مگه نه؟ ‫- نه، فقط اهل منطقه شما نیستم.
‫خب، اگه به نون "تیکه" نمی‌گین ‫پس چی می‌گین؟
‫نون؟
‫تو بچه مایه‌داری.
‫اگه خوشحال میشی که بچه مایه‌دار باشم، جیمی ‫پس هستم.
‫خب، تو به بابابزرگت چی میگی؟ ‫شرط می‌بندم "باباجون" صداش می‌کنی.
‫- اصلا. ‫- شرط می‌بندم که اینطوری صداش می‌کنی.
‫من "باباجی" صداش می‌زنم.
‫چی؟
‫جدی؟
‫- آره، همینطوره. ‫- عجب!
‫- خدایا. اینو تا حالا نشنیده بودم. ‫- نمی‌دونم چرا.
‫باشه. شاید خودش ازم خواسته که اینطوری صداش کنم. ‫مطمئن نیستم.
‫خدایا، تو واقعا از اون باکلاس‌هایی.
‫نمی‌خوای ساندویچ رو امتحان کنی؟
‫بعداً می‌خورم. ‫هنوز تو فکر خیارشورش‌ام.
‫از خیارشور متنفرم.
‫متنفری؟
‫- اوه، پس واقعا گند زدم. ‫- آره، گند زدی.
‫باشه.
‫پس میشه یه خرده راجع‌به تو حرف بزنیم؟
‫تو زیاد بابا و بابابزرگت رو می‌بینی؟
‫آره، نمی‌دونم.
‫شباهت‌شون توی حرفاشونه ‫یا توی کارهاشون؟
‫بابات و باباش چه‌جوری‌ان؟
‫مَردن.
‫باشه. خب، "مردانگی" کلمه مناسبی ‫برای به کار بردنه؟
‫تو به کار بردی.
‫وقتی من کلمه "مردانگی" می‌شنوم، ‫فکر می‌کنم که می‌تونن وسیله تعمیر کنن.
‫دوست دارن وسیله بسازن.
‫ورزش دوست دارن. ‫دوست دارن برن کافه.
‫آره.
‫کافه نه، ولی آره.
‫بابات کافه نمیره؟
‫نه، نه والا.
‫نه به اندازه‌ی باباجی‌ام.
‫- عمراً ول‌ کن باباجی گفتنم بشی، نه؟ ‫- نه.
‫پس بابابزرگت بیشتر اهل کافه رفتنه، آره؟
‫نمی‌دونم. ‫اون دیگه خیلی نمیاد.
‫چقدر میاد؟
‫هر یکشنبه در میون، شاید.
‫بعضی وقت‌ها هم وسط هفته که...
‫مامان و بابام جفتشون سر کار باشن، ‫ولی بیشتر مامان‌بزرگ میاد.
‫توی تعطیلات یکم بیشتر میاد.
‫- یه بار باهاشون به جزیره تنریف رفتیم. ‫- واسه تعطیلات؟
‫نه، پَ نَ پَ رفته بودیم موز بچینیم.
‫- معلومه که واسه تعطیلات بوده. ‫- باشه.
‫فکر نکنم تا حالا شنیده باشم که کسی تو یه جواب دندون شکن دادن ‫موز چیدن به کار برده باشه.
‫به گمونم چیز دیگه‌ای که موقع شنیدن کلمه "مردانگی" ‫به فکرم می‌رسه...
‫اینه که چطور مردهای مردانه...
‫چون گفتم عین مامان‌بزرگ‌ها حرف می‌زنی ‫این شروع شد.
‫چی؟
‫چون گفتم عین مامان‌بزرگ‌ها حرف می‌زنی ‫این حرفا شروع شد.
‫و حالا درمورد چیزهای مردانگی حرف می‌زنی.
‫آره.
‫اولین باری که اومده بودی، ‫واقعا سوالاتی داشتی.
‫"این درسته، جیمی؟ ‫می‌دونی که این اشتباهه، جیمی"؟
‫- حالا فقط داری زر مفت می‌زنی. ‫- امیدوارم که اینطور نباشه.
‫خب همینطوره، چون اولین بار ‫همه‌تون می‌گین...
‫"اگه یه خوکچهٔ هندی بالغ یکی از بچه‌هاش رو بخوره، ‫کار عادی‌ایه یا عجیبه"؟
‫- و حالا درمورد اینکه به نون چی میگی حرف می‌زنی؟ ‫- بیخیال.
‫- آخه دلم می‌خواد بدونم. ‫- حس می‌کنم یه حقه‌ست.
‫حقه؟ حقه واسه چه کاری؟
‫بابام خوبه.
‫خب؟
‫باشه. می‌دونم.
‫مدام داری درمورد اون حرف می‌زنی.
‫نیازی نیست.
‫اگه همچین حسی داری باشه. ‫ولی قصد ندارم گولت بزنم.
‫- و حالا عصبانیت کردم. ‫- نه.
‫می‌تونم یادداشت‌هات رو ببینم؟
‫اینکه درموردم چی نوشتی؟
‫- اصلا می‌بینی که چیزی بنویسم؟ ‫- باید چیزهایی رو یادداشت کنی.
‫آره.
‫میشه ببینم چی نوشتی؟ ‫چیزی که یادداشت کردی؟
‫معلومه که نمی‌تونی.
‫- وکیل‌ها گفتن که تو واسه ما کار می‌کنی. ‫- اونا همچین حرفی نمی‌زنن، جیمی.
‫اینو می‌دونم، چون دفعه قبل که اینو بهم گفتی ‫ازشون پرسیدم.
‫باهاشون حرف زدی؟
‫اینو قبلا توضیح دادم. ‫تیم شما منو استخدام کرده، ولی برای شما کار نمی‌کنم.
‫- بهشون چی میگی؟ ‫- من دارم یه گزارش مستقل...
‫- بهشون چی میگی؟ ‫- یه گزارش جرم مستقل قبل از محاکمه‌.
‫که قاضی می‌خونتش تا شخصیت تو
‫و درک تو از اتهامات رو بفهمه. ‫باشه؟
‫من فقط می‌خوام باهات حرف بزنم، جیمی ‫و تو هم باهام حرف بزنی.
‫بله، من یه سری سوالات سرراست پرسیدم.
‫ولی فکر کنم...
‫دارم حوصله‌ات رو سر می‌برم؟
‫- نه. ‫- باشه.
‫فکر کنم شخصیت تو و هر کس دیگه‌ای،
‫خیلی پیچیده‌تر از اونیه که با سوالات سرراست ‫قابل درک باشه.
‫ما دفعه قبل گفتگوی خوبی داشتیم. ‫میشه دوباره امتحانش کنیم؟
‫دفعه قبل راجع‌به چی حرف زدیم؟
‫درمورد دوست‌هات، خواهرت و مامانت حرف زدیم. ‫کلی...
‫- یادم نمیاد چیزی درمورد اونا گفته باشم. ‫- خب، گفتی.
‫و اینکه چه حسی نسبت بهشون داری. ‫اینکه لیسا در چه حاله.
‫اینکه مامانت چه فکری راجع‌به تو می‌کنه.
‫- چیه، حالا می‌خوای درمورد بابام حرف بزنیم؟ ‫- می‌خوام درمورد خیلی چیزها حرف بزنیم.
‫می‌تونم سوالاتی که یادداشت کردم ‫تا امروز درموردشون باهات حرف بزنم رو بهت بگم.
‫اگه کمکی می‌کنه.
‫باشه. آره.
‫باشه. خب، می‌خواستم درمورد دعوایی ‫که کردی حرف بزنم.
‫- اون که چیز خاصی نبود. ‫- کنجکاو بودم که چرا دعوا کردی.
‫- اون منو اول زد. ‫- چرا؟
‫چون سر یه چیزهایی دعوا داشتیم.
‫مهم نیست. ‫دعوایی درست و حسابی‌ای نبود.
‫- یعنی میگی که اونقدرها جالب نیست؟ ‫- نیست.
‫باشه، بیا ازش بگذریم.
‫- چیه؟ الان من صاحب اختیار شدم، آره؟ ‫- هوم. شاید.
‫اینم یادداشت کردم که می‌خواستم درمورد اینکه ‫مرد بودن چه حسی داره باهات حرف بزنم.
‫دلت می‌خواد مرد باشی، آره؟
‫کنجکاوم که مرد بودن ‫برای تو چه حسی داره.
‫نمی‌دونم.
‫سوال خیلی بزرگیه، درسته؟
‫و دعوا هم سوال خیلی کوچیکیه.
‫بخاطر همین هم برام مفیدتره که ببینم ‫گفتگو به کجا میره
‫و به عنوان مثال، یکم هدایتش کنم سمت اینکه ‫تو چه فکری راجع‌به بابا و بابابزرگت می‌کنی.
‫اینکه فکر می‌کنی چه‌جور مردهایی هستن.
‫به جای اینکه یه راست بگم، ‫"خب جیمی، به نظرت مرد بودن چه حسی داره"؟
‫یه حقه نیست.
‫فقط یه گفتگوئه.
‫پس به نظرت اشکالی نداره که ‫یه خرده درمورد بابات حرف بزنیم؟
‫میشه یادداشت‌هات رو ببینم؟ ‫که چی نوشته و چطور نوشتیش؟
‫نه.
‫اونقدرهام صاحب اختیار نیستی.
‫بابات از شغلش خوشش میاد؟
‫اون توالت تعمیر می‌کنه. ‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫خیلی زحمت می‌کشه.
‫با ساعات کاری زیاد.
‫بهترین دستمزد برای لوله‌کشی اضطراری ‫خارج از ساعت کاریه، می‌دونستی؟
‫اون بامزه‌ست؟
‫بعضی وقت‌ها.
‫با محبته؟
‫- نه، این عجیبه. ‫- عصبیه؟
‫گمون کنم.
‫چقدر عصبانی میشه؟
‫هیچوقت منو نزده.
‫باشه، ادامه بده.
‫چی رو ادامه بدم؟
‫- قضیه اینه؟ ‫- چرا میگی عصبانیه؟
‫آخه کفری میشه. ‫همه‌مون می‌شیم.
‫باشه. عیب نداره. ‫صرفا به طرز عادی‌ای عصبانیه.
‫خب، یه بار که خیلی کفری بود ‫زد یه آلونک رو خراب کرد، ولی...
‫اون دیگه آخر عصبانیتش بود.
‫ترسیده بودی؟
‫نه، اون موقع به نظرم خنده‌دار اومد.
‫لیسا هم همینطوری فکر می‌کرد. ‫بعد مامانم ما رو بفرست طبقه بالا.
‫بیشتر مواقع اونطوری نیست.
‫به ندرت پیش میاد.
‫وقتی سر کار نیست چیکار می‌کنه؟
‫انگار داری اونو امتحان می‌کنی.
‫نه، فقط کنجکاوم که تو چه دیدگاهی نسبت بهش داری.
‫اون خیلی توی زندگیت حضور داره. ‫نماینده بزرگسال تو بود.
‫آره، چون اون آدم رو قضاوت نمی‌کنه.
‫آدم مهربونیه.
‫خوشحالم که اینو می‌شنوم.
‫خب، وقتی سر کار نیست ‫چیکار می‌کنه؟
‫اون کلا همه ورزش‌ها رو دوست داره.
‫مامانم همیشه می‌گفت که اگه اون بولینگ روی چمن نگاه کنه، ‫کاری می‌کنه که سرگرم کننده بشه.
‫تو حاضری باهاش بولینگ روی چمن نگاه کنی؟
‫نه، من خوشم نمیاد.
‫تو به ورزش علاقه نداری؟
‫- نه. ‫- هیچ ورزشی؟
‫آره، تو ورزش زیادی مهارت ندارم، ولی...
‫خوب بلدم چطور کلاس ورزش رو بپیچونم.
‫چطور این کارو می‌کنی؟
‫سردرد. بگم پام صدمه دیده.
‫شکم درد دارم.
‫"آقا، سرم داره گیج میره. میشه بشینم"؟ ‫از اینجور حرفا.
‫نظر بابات درموردش چیه؟
‫اون...
‫اون نمی‌دونه.
‫می‌دونست که اهل ورزش و این چیزا نیستم.
‫قبلا منو می‌برد فوتبال.
‫یه...
‫بازی فوتبال شنبه‌ها.
‫و...
‫تشویقم می‌کرد و اینا، ولی...
‫ولی وقتی خراب می‌کردم، اون کلا...
‫روش رو برمی‌گردوند.
‫وانمود می‌کرد که ندیده؟
‫شاید، یا...
‫شایدم نمی‌خواست ببینم که اون به نظر...
‫متاسف میاد.
‫متاسف؟
‫نمی‌دونم.
‫شرمسار.
‫وقتی تو اون شرم رو دیدی ‫چه حسی بهت دست داد؟
‫- تو باید بگی که اون شرمسار نبوده. ‫- واقعا؟
‫آره.
‫باید بگی، "اوه، مطمئنم که شرمسار نبوده.
‫مطمئنم که تو فقط اینطوری فکر کردی، جیمی".
‫یا اینکه، "تو واقعا همچین فکری می‌کنی؟ ‫اون از بچه خودش شرمسار نمی‌شد".
‫- آدم‌های دیگه‌ای اینو بهت گفتن؟ ‫- کلا حرف درست همینه.
‫دروغ نیست؟
‫نه.
‫نمی‌دونم. ‫من از دروغ گفتن خوشم نمیاد.
‫منم به ورزش‌های مدرسه علاقه نداشتم.
‫آره. ‫خب، ولی تو کارهای دیگه مهارت داشتی، مگه نه؟
‫چرا همچین فکری می‌کنی؟
‫اینطوری به نظر میای ‫و تو...
‫باهوش هم هستی، پس...
‫خب، تو فکر نمی‌کردی که تو کار دیگه‌ای مهارت داری؟
‫نه. برام مهم نبود.
‫باید سخت باشه که چنین حسی داشته باشی.
‫نه.
‫به نظرم بیشتر آدم‌ها اینطوری فکر می‌کنن.
‫بیشتر آدم‌ها فکر می‌کنن که ‫تو هیچ کاری مهارت ندارن؟
‫بیشتر آدم‌ها همینطورن.
‫خواهرت هم همچین حسی داره؟
‫نه.
‫لیسا باهوشه.
‫بابات؟
‫چه می‌دونم.
‫ولی مامانم همچین حسی داره.
‫مامانت فکر می‌کنه که هیچ کاری بلد نیست؟
‫بلده کباب بپزه، ولی...
‫والا باید از خودش بپرسی.
‫اونا رو دیدی؟
‫- خانواده‌ات؟ ‫- آره.
‫تلفنی با بابات حرف زدم.
‫- آره؟ ‫- بله. جزئی از ارزیابی منه.
‫حالش چطوره؟
‫خوبه. ناراحته که اینجایی. ‫نمی‌تونم بیشتر از این چیزی بگم.
‫خب، اشتباهه...
‫که من اینجام.
‫میشه سوالی ازت بپرسم؟
‫معلومه که می‌تونی.
‫می‌تونی از اینجا درم بیاری؟
‫متاسفانه تو این کار کمکی ازم برنمیاد. ‫چرا نتونستن منو به یه زندان درست و حسابی بفرستن؟
‫- مرکز بهتری در دسترس نبود. ‫- منو تو دیوونه‌خونه گذاشتین؟
‫- اینجا یه مرکز آموزشی امنیتیـه. ‫- آموزش؟
‫واسه چی دارن بهمون آموزش میدن؟
‫بقیه پسرها همیشه خدا فریاد می‌زنن.
‫جلو و عقب می‌شن ‫و با دیدن سریال خیابان کورونیشن داد می‌زنن.
‫تا آخر سریال.
‫یکی از بچه‌ها هر بار که استیو مکدونالد ‫رو می‌بینه قاطی می‌کنه.
‫اینجا دیوونه‌خونه‌ست. ‫تو متوجه نیستی.
‫- اینجا بهترین مکان برای تو بود. ‫- رایان که می‌تونه تا دادگاهیش خونه بمونه.
‫رایان که به همچین جرم جدی‌ای متهم نشده.
‫متهم. همین و بس.
‫اگه کار من بود، اگه من بهش صدمه رسونده بودم، ‫اونوقت درک می‌کردم، ولی کار من نبوده، پس...
‫تا جایی که من می‌دونم، جیمی، ‫و این تصمیم منم نبوده...
‫- اینجا بهترین مکان برای تو بود. ‫- واسه دادگاهی منتقل می‌شم؟ ‫هنوز تصمیمی گرفته نشده.
‫می‌دونی کجا قراره باشه؟ ‫لندن یا یه جای محلی؟
‫تو باید بشینی، جیمی. ‫اگه نشینی، من...
‫یعنی نمی‌دونی، یا نمی‌خوای بهم بگی؟
‫هنوز تصمیمی گرفته نشده. ‫تو باید بشینی!
‫نمی‌خوام بشینم!
‫اگه نشینی، باید این صحبت رو تموم کنم.
‫- شاید می‌خوام که تمومش کنی! ‫- می‌خوای؟
‫عصبانیت می‌کنه، مگه نه؟
‫مجبور میشی بری خونه و دوباره برگردی. ‫جیمی، اگه نشینی...
‫بابا نمی‌خوام بشینم!
‫تو حق نداری بهم بگی که کِی بشینم!
‫کنترل اینکه من...
‫منو ببین!
‫کنترل اینکه من توی زندگیم چیکار می‌کنم ‫دست تو نیست.
‫اینو توی کله‌ات فرو کن!
‫لعنتی!
‫همه‌چی روبراهه؟
‫- مشکلی نیست. ‫- لعنتی.
‫جیمی.
‫من داد زدم. ببخشید.
‫- می‌خوای یکم ببرمش بیرون؟ ‫- نه.
‫ولی اگه مشکلی نیست، ‫میرم یه لیوان چای بخورم.
‫میشه لطفا یه شکلات داغ دیگه برام بیاری؟
‫- حتما. ‫- مجبور نیستی.
‫حتما.
‫دردسر درست می‌کنه، آره؟
‫میشه توی اتاق رو نگاه کنم؟
‫- صدا نداره. ‫- اشکالی نداره. میشه نگاه کنم؟
‫معلومه. من و تو نداره. ‫یا حالا هرچی که میگن.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫چی می‌بینی؟
‫یعنی، دنبال چی هستی؟ ‫حالت بدنش؟
‫آخه الان دارم کتابی درموردش می‌خونم.
‫خواهرم بهم داد.
‫ببین،
‫آدم‌ها قایم می‌شن.
‫می‌دونم که لازم نیست اینو به تو بگم، ‫ولی خیلی قایم می‌شن.
‫شاید با بدنشون حقیقت رو می‌گن، می‌دونی؟
‫- چهره... ‫- آره، شاید.
‫من نمی‌تونم کار تو رو انجام بدم.
‫مطمئنم که منم نمی‌تونم کار تو رو انجام بدم.
‫می‌خوای شغل‌مون رو عوض کنیم؟
‫ساعت کاریت چقدره؟
‫دستمزد چقدره؟
‫- حق مرخصیت چقدره؟ ‫- نه. من بیشتر مواقع از شغلم خوشم میاد.
‫خب، من از شغلم متنفرم.
‫پس سر همین شغل جات بهتره.
‫خیلی‌خب.
‫فقط همینو نیاز داشتم.
‫در خدمتم.
‫- خوشحال شدم کمک کردم. ‫- ممنون.
‫مرسی.
‫راحت هستین که منم داخل بمونم؟
‫نه، اصلا خوشم نمیاد.
‫خیلی‌خب، جیمی. ‫من مأمور پلیس نیستم.
‫نیومدم که ازت اعتراف بگیرم.
‫فقط اومدم که به درکی برسم. ‫می‌دونم که فکر می‌کنی قصد دارم گولت بزنم.
‫این حرف رو که خیلی وقت پیش زدم.
‫فقط اومدم که درکی از درک تو بفهمم.
‫و منم درک می‌کنم
‫که تو باید به درکی از درک برسی.
‫ادامه بده.
‫سوالاتت رو بپرس.
‫الان دیگه بهترم.
‫باشه. عه...
‫خب، به گمونم چیز دیگه‌ای که در رابطه با ‫"مردانگی" فکر می‌کنم...
‫اینه که مردها چقدر در قبال زن‌ها ‫احساس مردانگی می‌کنن.
‫- دوباره برگشتیم سر این، آره؟ ‫- آره. مشکلی نداره؟
‫اصلا.
‫تو باید درکی از درک من نسبت به زن‌ها بفهمی.
‫- شکلات داغت رو یادم رفت. ‫- نمی‌خواد.
‫- میرم بیارم. ‫- نه، فقط لطفا بشین.
‫نمی‌خواد. لیاقتش رو ندارم.
‫داد زدم.
‫سوالاتت درمورد مردها، زن‌ها ‫و حالا هرچی که بود بپرس.
‫خب، تو باید عقایدی نسبت به مرد و زن‌ داشته باشی.
‫بابات چطور با مامانت رفتار می‌کنه؟
‫- دوباره گیر دادی به بابام؟ ‫- نه، بهش گیر ندادم.
‫راستش بابا با مامانم مهربونه.
‫تو گفتی که یه آلونک رو خراب کرد.
‫آره، فقط از دست خودش عصبانی میشه، ‫ولی هرگز مامانم رو نزده.
‫با زن‌های دیگه هم حرف می‌زنه؟
‫- چی؟ ‫- با زن‌های دیگه گرم می‌گیره؟
‫چی؟ نه.
‫اون مامانم رو دوست داره. ‫نه، دارم می‌پرسم که دوست زن هم داره.
‫نه، رفیق‌های معمولی داره.
‫و مَردن؟
‫مگه کار اشتباهیه؟ ‫چه معنی‌ای داره؟
‫نه. نه، کار اشتباهی نیست.
‫فکر کردم دیگه صحبت کردن درمورد بابام ‫تموم شده بود.
‫- جیمی، من فقط سعی دارم درک کنم... ‫- درک کردن.
‫می‌دونم، ولی هیچ کدوم از این قضایا ‫ربطی به اون ندارن.
‫باشه، مشکلی نیست.
‫- خودت رفیق زن داری؟ ‫- نه.
‫مثل بابات، رفیق‌هات مَردن؟
‫اون یکی روانپزشک سوالات عادی‌تر می‌پرسه، می‌دونستی؟
‫- باشه. ‫- می‌خوای بدونی چی می‌پرسه؟
‫- نباید بدونم. ‫- همینطوری گفتم.
‫نباید بدونم، جیمی. ‫نتیجه‌گیری من باید مستقل باشه.
‫خیلی‌خب، باشه. ‫چیزی نمیگم.
‫تو چه فکری راجع‌به زن‌ها می‌کنی؟
‫ازشون خوشم میاد.
‫ولی همونطور که گفتی، باهاشون دوست نیستی؟
‫ولی آدم عوضی‌ای نیستم.
‫- شیفته زن‌ها هستی؟ ‫- آره، معلومه.
‫به این نتیجه رسیدیم که عشقی نداری.
‫- آره. ‫- ولی فکر نکنم اینو پرسیده باشم.
‫دوست داری عشقی داشته باشی؟
‫آره، کیه که نخواد؟
‫اگه دختری توی زندگیت بود، ‫باهاش چیکار می‌کردی؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، می‌بردیش بیرون؟ ‫اگه آره، کجا می‌بردیش؟
‫سینما.
‫تا چه‌جور فیلمی نگاه کنین؟
‫فیلم ترسناک.
‫گواهی 15 سالگی چی؟
‫آره، خیلی گیر نمیدن. ‫می‌تونی بری.
‫و بعد از سینما،
‫می‌بریش پیاده‌روی، یه راست می‌بریش خونه؟
‫نه.
‫یه راست نمی‌برمش خونه.
‫دلت می‌خواد بهش ابراز علاقه کنی؟
‫تو اصلا اجازه داری که این سوالات رو بپرسی؟
‫چیه، تو کلاس درس شخصی، اجتماعی، بهداشتی و اقتصادی ‫درموردش حرف نمی‌زنین؟
‫به نظرت توی سن تو
‫چقدر ابراز علاقه کردن به یه دختر عادیه؟
‫- گفتم که اونطوری نیستم. ‫- منم نگفتم که هستی.
‫- واقعا می‌خوای جواب بدم؟ ‫- آره، اگه می‌تونی.
‫نمی‌دونم. در حد دست گرفتن.
‫خب، منظورت از دست گرفتن چیه؟
‫دست زدن بهش.
‫به بدنش؟
‫- آره؟ ‫- کمرش؟
‫- آره. ‫- جای دیگه‌اش؟
‫جای خصوصی؟
‫نمی‌دونم، شاید.
‫- احتمالا نه؟ ‫- شاید.
‫مطمئنی که اجازه داری این سوالات رو بپرسی؟
‫پس به نظرت واسه یه پسر 13 ساله ‫عادیه که...
‫به یه دختر دست بزنه؟
‫بجا یا نابجا؟
‫نابجا... شاید.
‫بیشتر بجا.
‫راستش من همه این کارها رو کردم. ‫ابراز علاقه و دست گرفتن.
‫باشه.
‫و دوتا دختر هم برام عشوه میومدن. ‫گرم گرفته بودن.
‫عیب نداره. ‫مجبور نیستی مثل من مودبانه حرف بزنی.
‫و دستشون رو هم گرفتم، پس...
‫باشه.
‫و یکی‌شون هم به من دست زد...
‫خیلی صمیمانه.
‫باشه.
‫و فکر کنم خوشش اومد.
‫تو هم خوشت اومد؟
‫معلومه.
‫راستش نه.
‫خوشت نیومد؟
‫نمی‌دونم.
‫تو این اتاق جواب درست یا اشتباه نداریم، جیمی.
‫تو اینو می‌دونی. ‫مهم بهترین تلاشت برای گفتن حقیقته.
‫آره.
‫این اتفاق نیفتاد.
‫- بهت دست نزد؟ ‫- نه، نزد.
‫و دوتا دختر برات عشوه اومدن؟
‫نه، ولی...
‫- عکسشون رو دیدم. ‫- عکس زشت دیدی؟
‫نه، اونطوری نه.
‫همه از اونا می‌بینن.
‫فقط عکس اون دوتا دختر توی کلاسم که می‌شناختم. ‫خب، می‌شناسم.
‫تو عکس دوتا دختر توی کلاست ‫رو درحال عشوه اومدن دیدی؟
‫آره.
‫اگه می‌دونستن که عکس‌هاشون رو دیدی ‫خوشحال می‌شدن؟
‫همه دیدن.
‫کیتی یکی از اون دخترها بود؟
‫چی؟
‫- از کجا می‌دونستی؟ ‫- چه حسی داشت که...
‫- نه. اینو چطوری حدس زدی؟ ‫- حدس نزدم. پرسیدم.
‫و حالا دوست دارم بدونم که وقتی اونطوری دیدیش ‫چه حسی بهت دست داد؟
‫- چیه، منظورت اینه که ذوق کرده بودم؟ ‫- دارم می‌پرسم که چه حسی داشت.
‫خوشم اومد. ‫ما اجازه داریم که اینطوری حرف بزنیم؟
‫چه حسی بهت دست میده که ‫عکس‌های اونطوری مردم رو نگاه کنی؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫چه حسی بهت میده
‫که به عکس‌های اونطوری ‫کسایی که می‌شناسی نگاه کنی؟
‫نمی‌دونم. حس خوب.
‫قدرت؟
‫- حس می‌کنی که بهت قدرت میده؟ ‫- نه.
‫کلا عجیبه.
‫تو شیفته کیتی بودی؟
‫از اون مدلی دختر خوشم نمیاد.
‫پس شیفته‌اش نبودی؟
‫اون خیلی...
‫قصد توهین ندارم، ‫ولی هیکل نداشت، می‌دونی؟
‫خیلی‌خب.
‫خب، همه بچه‌هایی که عکس‌ رو دیدن گفتن. ‫فقط من تنها که نیستم.
‫عکس توی مدرسه پخش شد. ‫توی اسنپ‌چت.
‫فقط عکس اون بود...
‫که عشوه میومد.
‫چیز دیگه‌ای نبود.
‫عکس رو واسه فیجت فرستاده بود ‫و اونم پخشش کرده بود.
‫چرا واسه فیجت فرستاده بود؟
‫نمی‌دونم. ازش خوشش میومد.
‫پس قصد داشته فیجت رو شیفته‌اش کنه؟
‫فکر کنم فیجت ازش خواسته بود.
‫ولی دیگه که قرار نیست عکسی بگیره، غیر از اینه؟
‫نه. اون مُرده.
‫نه...
‫منظورم از اون نبود.
‫منظورم از دخترهای دیگه بود.
‫کسی براش عکس نمی‌فرسته
‫چون با عکسی که گرفته بود ‫احتیاط به خرج نداده بود.
‫پسره عوضی.
‫پس فکر می‌کنی قبل از اینکه نشون بقیه پسرها بده
‫باید عکس‌های بیشتری جمع می‌کرد؟
‫آره. نمی‌دونم.
‫چرا اونطوری گفتی "اون مُرده"؟
‫چون همینطوره.
‫جیمی، من ازت پرسیدم که تو شیفته زن‌ها هستی یا نه.
‫به نظرت زن‌ها هم شیفته تو هستن؟
‫این دیگه چه‌جور سوالیه؟
‫خب، چی فکر می‌کنی؟ ‫فکر می‌کنی دخترها شیفته تو هستن؟
‫نه.
‫معلومه که نه.
‫چرا "معلومه که نه"؟
‫چون من زشتم.
‫این چه حسی بهت میده؟
‫- تو نباید بگی که من زشت نیستم؟ ‫- چیزی که من فکر می‌کنم مهم نیست.
‫آره، تو حرفایی که آدم‌های عادی می‌زنن رو نمیگی، مگه نه؟
‫اگه می‌گفتم که زشت نیستی، ‫چه حسی بهت دست می‌داد؟
‫آخه نمی‌دونم چرا حرفایی که آدم‌های عادی می‌زنن رو نمیگی.
‫تو فکر می‌کردی وقتی گفتی که بابات ‫ازت شرمسار بوده باید باهات مخالفت می‌کردم،
‫و فکر می‌کنی الان که داری میگی خودت رو زشت می‌دونی هم ‫باهات مخالفت کنم؟
‫نمی‌دونم.
‫من نسبت به اینکه فکر می‌کنی زشتی ‫کنجکاوم، جیمی.
‫آره، من...
‫من خیلی جالبم.
‫نسبت بهش کنجکاوم
‫چون برای من فکری که می‌کنی ‫مهم‌تر از حقیقته، خب؟
‫خب، چه حسی نسبت به زشت بودن داری؟
‫خب، تو بودی چه حسی داشتی؟
‫تو که نمی‌دونی.
‫- تو زشت نیستی. خیلی هم خوشگلی. ‫- مسئله من نیستم، جیمی.
‫- چیه، تو فکر نمی‌کنی که خوشگلی؟ ‫- من فرد جالب توی این اتاق نیستم.
‫فکر نمی‌کنی که خوشگلی؟ ‫فکر می‌کنی من زشتم؟
‫من در خصوص هیچ کدوم از اینا قضاوتی نکردم.
‫اگه بهش فکر کنی، دلیل خیلی خوبی هم داره. ‫- "دلیل خیلی خوبی هم داره". ‫- می‌خوام تو رو درک کنم.
‫تا درک من از درک من از درک منو درک کنی.
‫آره.
‫- خیلی راحت‌تر میشه با اون یکی روانشناس کنار اومد. ‫- باشه.
‫خیلی راحت‌تر بررسی کرد که درک می‌کنم یا نه.
‫- اینکه درک می‌کنم چیکار کردم یا نه. ‫- دلیلی داره که به نظر دو نفر نیاز دارن.
‫ببین نه، گمشو! ‫من اینو نگفتم!
‫داری تو دهنم حرف می‌ذاری!
‫- برام تله گذاشتی! تو... ‫- هی! جیمی!
‫اون چه کاری بود؟
‫هی؟
‫اون چه کاری بود؟
‫عین یه ملکه بهش علامت میدی که بره، آره؟
‫ازت می‌خوام بشینی.
‫لعنتی.
‫ای بابا.
‫- نمی‌خوای بشینی؟ ‫- گمشو!
‫چه گیری کردم.
‫لعنتی. لعنتی.
‫تموم شد؟
‫باشه.
‫می‌شینم.
‫حالا راضی شدی؟
‫هی؟
‫خب، الان می‌خوای بری؟
‫میری؟
‫می‌خوای برم؟
‫با من که نیست، غیر از اینه؟
‫اگه می‌خوای برم جیمی، می‌تونم برم.
‫توی یکی از جلسات‌ قبلی‌مون گفتی که تو رفیق‌ داشتی، ‫تامی و رایان.
‫ولی تو خودت رو آدم محبوبی نمی‌دونی.
‫آره.
‫گفتی که بهت زور می‌گفتن. ‫سه‌تاتون رو اذیت می‌کردن.
‫آدم‌هایی مثل تو خیلی دوست دارین ‫درمورد زورگویی حرف بزنین، مگه نه؟
‫تو گفتی که چون مامان تامی
‫از فروشگاه پوندلند خرید می‌کرد ‫بهش می‌گفتن بچه فقیر.
‫آره، ولی از اونجا خرید نمی‌کنه.
‫و به رایان می‌گفتن خنگ.
‫رایان خنگه خب.
‫این یکی یه جورایی حقیقت داره.
‫- گفتی که شما سه‌تا خیلی احساس رانده شدن می‌کردین. ‫- حالا داری کلمات قلمبه سلمبه رو می‌کنی.
‫گفتی که بعضی وقت‌ها جسمانی می‌شد.
‫بچه‌ها از تو پنجره‌های کلاس ‫روتون تف می‌کردن.
‫پا می‌ذاشتن جلوی پاتون رو هلتون می‌دادن.
‫آره.
‫- به تو حرف بد می‌زنن و بصورت جسمانی اذیتت می‌کردن. ‫- نه. فقط می‌زدن زیر پام و تف می‌کردن روم.
‫سوالم اینه که جیمی، ‫چرا یه حساب اینستاگرام داری؟
‫چی؟
‫- یکی لازم دارم. ‫- چرا؟
‫تا حساب بقیه رو نگاه کنم.
‫اگه خودت حساب نداشته باشی که نمی‌تونی.
‫درسته. و تو زن‌های زیادی رو توی اینستاگرام دنبال می‌کنی. ‫مدل‌ها.
‫آره.
‫تو که مجبور نیستی عکس پست کنی. ‫پس چرا انجامش میدی؟
‫منظورم اینه که از خودت عکس پست می‌کنی؟
‫نمی‌دونم. ‫مگه اجازه ندارم؟
‫چرا داری.
‫تا با نشون دادن خوش گذرونی‌ای که با تامی و رایان داری ‫به قلدرها ثابت کنی که اشتباه می‌کنن؟
‫چی؟ نه.
‫تا خوشی‌ای که با خانواده‌ات داری ‫رو نشون بدی؟
‫امکان نداره که من چیزی از اونا پست کنم.
‫اگه همچین چیزی دیدی، ‫بخاطر اینه که خواهرم منو تگ کرده.
‫چون فکر می‌کنی یکی ممکنه که ‫یکی از عکس‌هات رو لایک کنه؟
‫ممکنه وارد گفتگویی بشی، دوست جدیدی پیدا کنی، ‫با یه دختر آشنا بشی؟
‫چی. نه؟ ‫چی میگی واسه خودت؟
‫کیتی بارها پای عکس‌هات نظر گذاشته بود.
‫آره.
‫چیکار می‌کنی؟
‫- این چیه؟ ‫- یکم برو اونورتر.
‫اون اینو نوشته.
‫نه. تو اجازه داری که این سوالات رو بپرسی؟
‫- دیلن اجازه این سوالات رو داده؟ ‫- آره.
‫اجازه داده. ‫اجازه دارم درمورد صمیمیت سوال بپرسم، جیمی.
‫ولی اگه این معذبت می‌کنه ‫یا سوالی داری،
‫آدم‌هایی اینجا هستن که می‌تونن کمکت کنن. ‫باشه؟
‫کیتی اینو روی صفحه فیسبوکت نوشته.
‫فیسبوک؟
‫اینستاگرام.
‫حالت خوبه؟
‫یکم قرمز شدی.
‫وقتی داد زدم ترسوندمت؟
‫- اینو زیر پست اینستاگرامت نوشته. ‫- آخه من کلا 13 سالمه.
‫فکر نکنم اونقدر ترسناک باشم.
‫- می‌تونی بهم بگی که این شکلک‌ها چی‌ان؟ ‫- این چقدر خجالت‌آوره؟
‫از یه پسر 13 ساله بترسی.
‫عجب.
‫این شکلک‌ها چه معنی‌ای دارن، جیمی؟
‫لوبیا قرمزها چه معنی‌ای دارن؟ ‫لوبیا قرمزن، درسته؟
‫داره وانمود می‌کنه که من عضوی از ‫یکی از اون گروه‌های حقیقتم.
‫کدوم گروه‌های حقیقت؟
‫اونایی که می‌گن زن‌ها ما رو نمی‌خوان ‫و اهمیتی نمیدن.
‫- عضوی ازشون هستی؟ ‫- نه.
‫ولی می‌دونی چی می‌گن؟
‫آره، چون همه مدام درموردش حرف می‌زدن.
‫حرفای سینگل‌به‌گور. ‫منم باید می‌رفتم نگاه کنم، ولی خوشم نیومد.
‫و تو این حرفایی که می‌زد ‫منظور از سینگل‌به‌گور تو بودی؟
‫آره.
‫می‌تونی همه‌شون رو توضیح بدی؟
‫عشق می‌خواد، گیرش نمیاد.
‫گلوم داره درد می‌کنه.
‫قرص قرمز درحال منفجر شدنه.
‫کلا همون قرص قرمز می‌مونه.
‫و بعد اینم یه چیز 80 به 20 هستش.
‫80 به 20 چیه؟
‫که 80 درصد زن‌ها ‫جذب 20 درصد مردها می‌شن.
‫ولی به نظرم اینو راست میگن.
‫و خیلی‌ها هم نظراتش رو لایک کردن.
‫آره، به نظرشون خنده‌دار بوده.
‫لابد به نظرت خیلی بی‌رحمانه بوده.
‫به گمونم.
‫این کارو با کس دیگه‌ای هم کرده بود؟
‫- نه. ‫- خب، چرا با تو کرد؟
‫چون... چون من زشتم.
‫- فکر می‌کنی دلیلش این بوده؟ ‫- خب، من از همه زشت‌ترم، پس گمون کنم...
‫سر این کارش باهاش حرف زدی؟
‫- آره. ‫- چی گفتی؟
‫نمی‌دونم. ‫"من چیزی که میگی نیستم" یا...
‫اونوقت اون چی گفت؟
‫اون فقط...
‫فقط لبخند زد و گفت، ‫" باشه" و گذاشت رفت.
‫و اصلا به ذهنت نرسید که به همه بگی ‫اون چیکار می‌کرد؟
‫- حالا که دیگه دیر شده، مگه نه؟ ‫- حتما خیلی برات دردآور بوده.
‫من نکشتمش.
‫چون ویدئو رو دیدی فکر می‌کنی که من کشتمش. ‫دیگه نمیشه به ویدئوها اعتماد کرد.
‫همش ساختگیه.
‫- من نیومدم قضاوتت کنم. ‫- من نکشتمش.
‫اون آدم عوضی‌ای بود. ‫حتی واسه تو هم مشخصه.
‫باید می‌کشتمش، ولی این کارو نکردم. ‫فقط...
‫تنها کاری که کردم...
‫تنها کاری که کردم این بود...
‫خودتو ببین.
‫چقدر امیدواری، انگار قراره حرف مهمی بزنم.
‫تنها کاری که کردم...
‫این بود که بعد از پخش شدن عکس ‫ازش خواستم باهم بیرون بریم.
‫رفتم پیشش و گفتم متاسفم که ‫اون کارو باهاش کردن.
‫عکسش رو نشون همه دادم.
‫و می‌خواستم بدونم که باهام به نمایشگاه میاد.
‫می‌دونی، آخه فکر کردم شاید ضعیف باشه ‫یا همچین چیزی...
‫فکر کردم ممکنه ضعیف باشه، پس...
‫چون همه داشتن بهش توهین می‌کردن،
‫یا حرف زشت بهش می‌زدن،
‫پس با خودم گفتم وقتی اونقدر ضعیف باشه،
‫ممکنه ازم خوشش بیاد.
‫هوشمندانه‌ست، قبول نداری؟
‫که وقتی بقیه ازش خوششون نمیومد ‫ازش بخوای باهات بیرون بره؟
‫خب، رفتم پیشش و گفتم ‫که متاسفم و اینا.
‫که فیجت آدم عوضی‌ایه.
‫و گفتم که اگه دوست داره ‫می‌برمش نمایشگاه.
‫فرضیه‌ات این بود که ضعیف بودنش ‫اونو به‌دست آوردنی‌تر کرده بود؟
‫اوهوم. آره.
‫فکر کردم گفتی که ازش خوشت نمیاد.
‫اون هیکل نداره. اینو راست گفتم. ‫ولی برام اهمیت نداشت. اشکال نداشت.
‫بهترین ست گرمکنی که تونستم پیدا کنم ‫رو پوشیدم و...
‫اصلا نمی‌دونم چرا داریم اینا رو بهت میگم ‫ولی گفتم،
‫"می‌خوای باهم بریم نمایشگاه"؟
‫اونوقت اون چی گفت؟
‫اون فقط...
‫فقط خندید و گفت، "اوه، اونقدرهام دیگه بدبخت نیستم".
‫و پیام‌های شکلک‌دار بعدش شروع شدن؟
‫آره.
‫بخاطر اینکه فرض کرده بودی ‫می‌تونی دعوتش کنی بیرون، داشت بهت حمله می‌کرد؟
‫- حرفای خودته. ‫- به نظرت ناعادلانه‌ان؟
‫به نظر تو که اون آدم عوضی‌ایه، درسته؟
‫که همه اون کارها رو کرده بود.
‫فکر می‌کنی که اون یه قلدر و عوضیه.
‫اون یه عوضیِ قلدر بود، درسته؟
‫ولی قضیه هم همینه، می‌بینی؟
‫اون شب، من بهش دست نزدم.
‫می‌تونستم، ولی نزدم. ‫فقط...
‫من یه چاقو داشتم. اون ترسیده بود. ‫ولی من اون کارو نکردم.
‫می‌تونستم هرکاری بکنم. ‫اگه واقعا دلم می‌خواست، ولی نکردم.
‫بیشتر پسرها بهش دست می‌زدن.
‫پس یعنی من آدم بهتری‌ام.
‫قبول نداری؟
‫این حرفا رو جدی نگفتم. ‫فقط خسته‌ام.
‫زیادی دارم حرف می‌زنم. ‫خسته‌ام. فقط...
‫خیلی خسته‌ام.
‫من نکشتمش.
‫جیمی، تو می‌فهمی مرگ چیه؟
‫- چی؟ ‫- می‌فهمی مرگ چیه؟
‫آره.
‫درک می‌کنی که کیتی مُرده ‫و دیگه نمی‌تونه برگرده؟
‫کار من نبود.
‫که هر ادعایی درمورد شخصیتش کنی...
‫- جدی نگفتم که آدم عوضی‌ای بود. ‫- هر ادعایی هم که درموردش کنی، اون دیگه مُرده.
‫که هرکسی اونو کشته،
‫احتمال زندگی آینده‌اش رو از بین برده.
‫نمی‌خواستم حرفای بدجنسانه درموردش بزنم. ‫آخه اون...
‫- جیمی، گوش کن. درک می‌کنی؟ ‫- کلا ازم خوشش نیومد.
‫آره، خنگ که نیستم.
‫- می‌فهمی که قتل جرمه؟ ‫- آره.
‫می‌فهمی که اگه به اون جرم گناهکار شناخته بشی، ‫حبس می‌کشی؟
‫- کیه که اینو ندونه؟ ‫- می‌فهمی که کی این تصمیم رو می‌گیره؟
‫- قاضی. هیئت منصفه. ‫- باشه.
‫جیمی، این آخرین جلسه‌ی ماست.
‫چی؟
‫- ترغیبت می‌کنم که... ‫- نه. چرا؟
‫از تمام خدمات سلامت روانی‌ای که ‫بهت پیشنهاد دادن استفاده کن.
‫- نه. چرا؟ ‫- فکر کنم به نفعت باشه که بیشتر راجع‌بهش صحبت کنی...
‫- نه، نیست. ‫- خب، نظر من که اینه.
‫و بعد برمی‌گردی؟ ‫میای دیدنم؟
‫متاسفانه جای دیگه‌ای بهم نیاز دارن.
‫- یعنی دیگه تموم شد، آره؟ همش؟ ‫- امیدوارم حرفی که زدم رو جدی بگیری.
‫- بابت وقتت ممنون. به فرانک میگم... ‫- بابت وقتم ممنون؟
‫- فرانک! و همینطور صداقت، ازت ممنونم که... ‫- فکر می‌کنی که من صادقانه حرف زدم؟
‫- می‌خوای اینا رو به قاضی بگی؟ ‫- فکر می‌کنم که تو با صداقت باهام حرف زدی، آره.
‫ولی من فقط در خصوص درک تو ‫به قاضی مشورت میدم.
‫درک من، آره.
‫- به نظر یه خداحافظی درست و حسابی‌ای نمیاد. ‫- چرا هست.
‫- به نظر نمیاد باشه. ‫- دیگه کافیه، زود باش.
‫نه، نه، هنوز حرفامون تموم نشده.
‫- تموم شده. ممنون، فرانک. ‫- نه، نه!
‫میشه سوالی ازت بپرسم؟
‫آره.
‫تو ازم خوشت میاد؟
‫- من به عنوان یه شخص حرفه‌ای اومده بودم اینجا، جیمی. ‫- پس اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫- شغل من ارزیابی کردن تو بود. ‫- چون من ازت خوشم میاد.
‫به عنوان یه شخص حرفه‌ای.
‫نه اونطوری. نه اینکه عاشقت باشم. ‫کلا به عنوان یه شخص.
‫- باشه پسر، بیا بریم. ‫- نه، یعنی یه خرده هم ازم خوشت نمیاد؟
‫پس چه فکری راجع‌بهم می‌کردی؟
‫- تصمیم بگیر، زود باش! ‫- این خیلی مفید بود.
‫بهشون نگی که من چیکار کردم!
‫- حق نداری بگی! ‫- اوه، زود باش.
‫نری... ولم کن! ‫حق نداری بگی!
‫- هی! ‫- لعنتی!
‫- یالا. جیمی پسر، لطفا. ‫- یعنی یه ذره هم ازم خوشت نمیاد؟
‫باشه؟ ‫جیمی، بیا بریم.
‫- پس چه فکری راجع‌بهم می‌کردی؟ ‫- باشه.
‫فقط به بابام بگو که خوبم.
‫- بهش بگو حالم خوبه! ‫- جیمی، داری خودت رو اذیت می‌کنی.
‫- بهش بگو خوبم! ‫- آروم باش.
‫بهش بگو خوبم!
‫بهش بگو حالم خوبه، لطفا!
‫وای خدا.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»