‫[هفت سال پیش]
‫سو جونگ‌هی؟
‫چی شده؟
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫یونگ‌شیک.
‫خواهش می‌کنم.
‫کمکم کن.
‫بیا. این آخرین اتوبوس به مقصد سئوله.
‫خیلی ممنون.
‫بپوشش. شب سرده.
‫هیچی هم که همراهت نیست.
‫نمی‌خوای بپرسی...
‫چه اتفاقی برام افتاده؟
‫بیشتر اتفاقات زندگی به یه دلیلی میفتن.
‫ولی گاهی اوقات، بهتره دلیلش رو ندونی.
‫شرمنده. دیگه نقد ندارم.
‫ممنون.
‫هیچوقت یادم نمیره...
‫امروز چه لطفی بهم کردی.
‫خیلی خب.
‫امروز کسی اتاق ۹۴۸ رو تمیز کرده؟
‫خب...
‫روی دستگیره‌ش علامت مزاحم نشوید ‫آویزون کرده بودن.
‫وای. استرس گرفتم.
‫فعلاً،
‫حواستون به اون اتاق باشه.
‫چهار روزه طرف اتاق رو تحویل گرفته،
‫ولی نیومده بیرون.
‫خدمات اتاق هم سفارش نداده،
‫صد در صد غذا هم نمی‌خوره.
‫می‌دونین یعنی چی دیگه؟
‫مهمون‌های تنهایی که خودشون رو زندانی می‌کنن ‫اونایی هستن که بیشتر از همه ازشون می‌ترسیم.
‫اگه کسی تحت اقامت هتل ما بمیره،
‫شغلمون تو خطر میفته.
‫ای وای.
‫چی شده؟ به نظرتون اتفاقی افتاده؟
‫نه بابا. امکان نداره.
‫نباید بریم تو چک کنیم؟
‫هوم؟ من که می‌ترسم.
‫[جلوی در غذا گذاشتم. لطفاً یه مقدار بخورید.]
‫[ممنون که برات مهمم.]
‫ببخشید؟
‫سلام؟ داخلی؟
‫آهای؟ لطفاً در رو وا کن!
‫مدیر، کلید یدکی اتاق ۹۴۸! بدو!
‫ببخشید؟
‫- خانم! ‫- نزدیک نشید!
‫نیاید نزدیک.
‫خواهش می‌کنم آرامش خودتون رو ‫حفظ کنید.
‫نیاید نزدیک.
‫چشم.
‫نمیام نزدیک.
‫هر جور شده جلوش رو بگیر.
‫من میرم به اورژانس زنگ بزنم، خب؟
‫منم.
‫همونی که براتون یادداشت گذاشت.
‫مامان و بابام رو...
‫تو یه تصادف تو بچگی از دست دادم. ‫جفتشون رو.
‫اونموقع حس می‌کردم دنیا به آخر رسیده.
‫حس می‌کردم زندگیم یه مجازاته،
‫و بیشتر روزهام بد بودن تا خوب.
‫ولی هنوز اینجام، و سعی می‌کنم روزها رو بگذرونم.
‫امیدوارم بدبختیم یه روز تموم بشه.
‫پس خواهش می‌کنم...
‫تسلیم نشید.
‫آخرش همه چی می‌گذره.
‫گمونم راست میگی.
‫کم‌کم دیگه درد رو حس نمی‌کنم،
‫و دخترم که فوت کرده رو فراموش می‌کنم.
‫نمی‌خوام فراموشش کنم.
‫دلم می‌خواد زود برم ببینمش.
‫خیلی دلم براش تنگ شده.
‫- خیلی... ‫- ولی حتی اگه این کار رو بکنید...
‫به نظرتون دخترتون از دیدنتون خوشحال میشه؟
‫چون اگه من جاش بودم، خوشحال نمی‌شدم.
‫فکر کنم داغون می‌شدم.
‫چون می‌دونستم مامانم به خاطر من ‫خودش رو کشته.
‫دخترتون...
‫می‌خواد ببینه که شما زندگی خوبی دارید.
‫و اندازه جفتتون شاد باشید.
‫دلش می‌خواد شما گل‌های بهاری رو ببینید،
‫و پاییز که شد،
‫به آسمون صاف و آبی نگاه کنید،
‫و هر از چند گاهی دلتنگش بشید.
‫واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟
‫انگار کل محصولات تازه این فصل ‫کت و شلوارن.
‫ولی تیپ من یه مقدار کلاسیک‌تره.
‫گمونم اینا مُد شدن.
‫منم زیاد اهل این مدل لباس‌ها نیستم.
‫با پیشرفت اقتصاد کشور،
‫فکر کنم تیپ‌های این مدلی که ثروت رو ‫نشون میدن مُد میشن.
‫چرا یه تیپ جدید رو امتحان نمی‌کنی؟
‫تیپت می‌تونه ذهنیتت رو هم عوض کنه.
‫لباس‌های کلاسیک هم دارید، نه؟
‫بله.
‫خدای من.
‫خوشگله. باور کن.
‫تا حالا همچین تیپی نزدم. راحت نیستم.
‫این چه حرفیه. خیلی بهت میاد.
‫می‌بینی؟
‫نظرت چیه؟ برای خودش ساخته شده، نه؟
‫بله، خانم رئیس، خیلی بهشون میاد.
‫ولی نمی‌دونستم دختر دوم هم دارید.
‫بهتون رفته، خانم رئیس.
‫خیلی زیباست.
‫نه؟
‫دختر دومم کپی خودمه، نه؟
‫من اومدم کمکتون کنم بیاید خرید،
‫اونوقت خودم اینهمه خرید کردم.
‫حتی برچسب لباس‌هایی که دفعه قبلی ‫برام خریدید رو درنیاوردم.
‫بپوششون. چرا نگهشون داشتی واسه ‫یه مناسبت خاص؟
‫فصل بعدی که مُد عوض شد، برات ‫چیزهای جدید می‌خرم.
‫تا جوون و زیبایی بپوششون، خب؟
‫آخه کلی لباس دارم.
‫زیادن. لایقشون نیستم.
‫عجب آدمی هستی.
‫یه تعادل واقعی هستی.
‫نه کم و نه زیاد.
‫جونگ‌هی، به لطف تو دل و ذهنم آروم گرفته.
‫گاهی اوقات فکر می‌کنم که سونگ‌یون من...
‫تو رو برام فرستاده.
‫منم خوشحالم.
‫به لطف شما، می‌تونم از فروشگاه‌های ‫بزرگ خرید کنم...
‫و همچین جاهای زیبایی چای بنوشم.
‫خانم رئیس، اگه شما نبودین،
‫مگه می‌تونستم همچین زندگی لوکسی ‫رو تجربه کنم؟
‫راستی...
‫دوست داری از الان به بعد پیش من ‫زندگی کنی؟
‫بله؟
‫دارم بهت یه پیشنهاد میدم، جونگ‌هی.
‫چرا دخترم نمیشی؟ ‫دخترخونده‌م.
‫گفتم کاغذ دیواری جدید بزنن. ‫بقیه‌ش سر جاش مونده.
‫امیدوارم خوشت بیاد.
‫خدای من.
‫خیلی زیباست.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫بله، ولی من تا حالا همچین اتاق ‫بزرگی نداشتم.
‫وقتی بلیت‌چی اتوبوس بودم، ‫تو اتاق خوابگاه...
‫ده نفری زندگی می‌کردیم.
‫اتاقمون حتی نصف اینجا هم نبود.
‫گوش کن.
‫از الان به بعد، نمی‌خوام دیگه درباره ‫گذشته‌ت صحبت کنی.
‫و نمی‌خوام با دوستان قدیمیت در ‫تماس باشی.
‫چون از الان به بعد قراره کنار من ‫زندگی جدیدی رو شروع کنی.
‫فهمیدی؟
‫بله.
‫«قسمت هشتم: میان بسیاری از ستارگان»
‫- جونگ‌هی. ‫- مامان.
‫امروز زیاد وقت ندارم.
‫کلی کلاس دارم.
‫می‌دونم.
‫ولی اندازه یک ساعت که وقت داری.
‫راستی، دخترتون خیلی زیباست.
‫چطور بگم؟
‫به عنوان یه هنرمند، منتظرم زودتر ‫یه دستی به سر و روش بکشم.
‫که یه تیپ جدید بهش بدم.
‫آخه بهترین مدل ممکنه.
‫جدی؟
‫مطمئنم داره الکلی تعریف می‌کنه، ‫ولی خب حرفاش قشنگه.
‫خانم. تعریف الکی؟ این چه حرفیه.
‫شاید بهم نیاد، ولی هر حرفی میزنم ‫از ته دلمه.
‫خانم، مردم گاهی اوقات میگن من ‫زیادی برای کسب و کارمون صادقم.
‫بریم بالا؟
‫احتمالاً تا موهاتون رو درست می‌کنیم ‫می‌خواید کنار هم بشینید، نه؟
‫از این طرف.
‫مراقب باشید.
‫سلام، من چو یونگ‌وون هستم. ‫آرایشگر مو جوری.
‫سلام.
‫من طراح مو...
‫کوه یونگ‌ری هستم.
‫سلام، خوشبختم.
‫لطفاً امروز مراقبم باش.
‫ببخشید.
‫بله؟
‫دخترم نمی‌خواد فکر کنه تازه از آرایشگاه اومده.
‫لطفاً براش ساده کار کنید.
‫نمی‌خواد خیلی تو چشم باشه.
‫چشم، خانم.
‫پس، موهاتون رو کوتاه نمی‌کنم ‫و فقط سشوار می‌کشم.
‫وای خدا!
‫خدای من!
‫حتماً ترسیدی.
‫حواست رو جمع کن دیگه!
‫وسایل تیز دخترم رو می‌ترسونن. ‫به وسایل تیز حساسه.
‫متاسفم.
‫من معمولاً اینقدر دست و پا چلفتی نیستم. ‫نمی‌دونم چم شد.
‫خوبی، عزیزم؟
‫آره، خوبم.
‫متاسفم.
‫واقعاً متاسفم، خانم. ‫معمولاً اینجوری نیست.
‫باز ازشون عذرخواهی کن.
‫ببخشید.
‫خانم، متاسفیم. حتماً خیلی ترسیدین.
‫واقعاً شرمنده‌م.
‫ببخشید.
‫بله؟ کمکی از دستم برمیاد؟
‫شرمنده، ولی...
‫میشه امروز،
‫ایشون موهای من رو درست کنه؟
‫بله؟
‫- خب... ‫- البته! صد در صد.
‫خانم کوه ما خیلی هنرمنده.
‫خانم کوه.
‫بله؟
‫پیشبند آرایشگاه.
‫پس امروز،
‫من مراقب شما هستم.
‫اگه بذاری اینا یه کم اینجا بمونن ‫و بعد درشون بیاری،
‫فر میشن، انگار بابلیس استفاده کردی.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫از کجا همچین حقه‌ای رو یاد گرفتی؟
‫از مامانم.
‫ولی محض احتیاط،
‫دوست دارم یه روز مدرک آرایشگری هم بگیرم.
‫ببینم.
‫باز هم متاسفم که ترسوندیمتون.
‫خوب آموزشش میدم که دیگه همچین ‫اتفاقی تکرار نشه.
‫خب، امروز از موهاتون راضی بودید؟
‫بله، عاشقش شدم.
‫خیالم راحت شد.
‫خیلی خب، پس مراقب خودتون باشید.
‫خیلی خب. خسته نباشید.
‫به سلامت.
‫خداحافظ. ممنون که سالن زیبایی جوری ‫رو انتخاب کردید.
‫خسته نباشی، خانم کوه.
‫این رو از اینجا ببرید!
‫مدیر.
‫[رستوران یونگ‌شیک]
‫[عشق و غذای دریایی شور برای شما]
‫گفتم کدوم بخش فروش از همه مهم‌تره؟
‫ارائه. قانون ویترین.
‫در سه ثانیه‌ای که لباس‌ها رو تو ویترین می‌بینیم،
‫تصویر اون برند تو ذهن مشتری ثبت میشه.
‫ببین. با نگاه کردن دلت نمی‌خواد ‫از اینجا خرید کنی؟
‫حتی بلد نیستی درست بچینیشون؟
‫یوهو! خوب شدن.
‫خیلی کار مزخرفیه.
‫یعنی چی مزخرفه؟
‫این یکی رو باید بذاری وسط دیگه.
‫عشق و غذای دریایی شور برای شما باید ‫خیلی واضح دیده بشه.
‫اسم برند، خب؟
‫- خیلی خب. ‫- خیلی سخته؟
‫طبق سایزش.
‫عمو!
‫سوجین کوچولوی ما!
‫هی، بسه. بچه سرش گیج میره.
‫تازه یه بشقاب دامپلینگ خورده. ‫اگه بالا بیاره چی؟
‫سوجین، میشه بیای پایین؟
‫خیلی سنگین شدی. دست عمو درد می‌گیره.
‫نگران منی...
‫یا نگران بچه؟
‫یه تیم انتخاب کن.
‫- گیجم کردی. ‫- چطوری گیجت کردم؟
‫حوصله ندارم باهات بحث کنم.
‫بذارش زمین.
‫خیلی بداخلاقی.
‫خب...
‫امروز تعطیلی؟
‫چون اون رژ لب قرمز پررنگ رو نزدی ‫حدس زدم.
‫سرت تو کار خودت باشه.
‫هی!
‫راستش، می‌خواستم بپرسم...
‫سوجین واکسنش رو زده؟
‫کدوم واکسن؟
‫این رو باش.
‫باز یادت رفت؟
‫ماه پیش ازت پرسیدم...
‫سوجین واکسن دوم آبله‌مرغانش رو زده یا نه،
‫و گفتی این ماه میزنی و فضولی نکنم.
‫بعد از اینکه کلی غر زدی،
‫داری میگی هنوز واکسنش رو نزدی؟
‫الان می‌برمش. یادم رفته بود.
‫چطوری همچین چیز مهمی رو یادت رفته؟
‫باورم نمیشه.
‫اونوقت اسم خودت رو گذاشتی مادر.
‫سوجین تو این دنیای ظالم به کی ‫می‌تونه اعتماد کنه؟
‫وایسا ببینم.
‫چرا اینقدر گرمه؟
‫- تب داره؟ ‫- الکی بزرگش نکن.
‫- تب؟ کدوم تب... ‫- وایسا.
‫چیکار می‌کنی؟ چی...
‫تب داره.
‫عجبا!
‫واسه بچه‌ها حتی یه تب عادی هم تب مهمیه!
‫رعایت دما مهم‌ترین نکته پختن غذاهای دریاییه. ‫فکر کردی اشتباه می‌کنم؟
‫سوجین، بیا بریم دکتر. خب؟
‫نه، وایسا.
‫هی، منم میام!
‫خانم جوون ما رو فرستادن همراهیتون کنیم.
‫کوه یونگ‌ری!
‫هی!
‫واقعاً خودتی، نه؟
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫جونگ‌هی؟
‫خواب که نمی‌بینم؟ واقعاً خودتی؟
‫آره، خودمم.
‫کوه یونگ‌ری، دیوونه‌ی مخفی.
‫چه رویی داری‌ها.
‫واقعاً سو جونگ‌هی هستی؟ ‫همون سو جونگ‌هی که می‌شناختم؟
‫درسته. خودمم.
‫سو جونگ‌هی وحشی و بی‌پروا.
‫هی!
‫پس اینجوری شدی دخترخونده‌ش.
‫گمونم یه چیزی به اسم سرنوشت وجود داره.
‫همین رو بگو.
‫فکر نمی‌کردم زندگیم این شکلی از آب دربیاد.
‫ولی ناراحت شدی، نه؟
‫که وانمود کردم نمی‌شناسمت.
‫سورپرایز شدم،
‫ولی حس کردم یه دلیلی برای این رفتارت داری.
‫مامانم خوشش نمیاد درباره گذشته‌ها ‫صحبت کنم.
‫یا آدم‌های قدیمی رو ببینم.
‫جدی؟
‫یعنی من الان نباید اینجا باشم؟
‫امروز برنمی‌گرده.
‫واسه یه کنفرانس کاری یا همچین چیزی ‫رفته خارج شهر.
‫باورم نمیشه،
‫که جلوت نشستم.
‫می‌دونم.
‫- الان چی؟ درد میاد؟ ‫- خدای من.
‫درد میاد.
‫خیلی دردم گرفت.
‫سورپرایزم کردی، دیوونه‌ی مخفی کوه یونگ‌ری.
‫ولی،
‫خیلی عوض شدی. حال و هوات رو میگم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫ولی نه اندازه تو.
‫فقط یه مقدار ظاهرم عوض شده.
‫ولی تو قوی‌تر و آروم‌تر به نظر میای.
‫توضیحش سخته، ولی...
‫انگار تاثیرگذارتر شدی.
‫تو آرایشگاه، خیلی حرفه‌ای به نظر میومدی.
‫خب شغلمه دیگه.
‫می‌دونی که چطوری تمرکز می‌کنم.
‫آره.
‫تحفه‌ای به خدا.
‫بیا بریم اتاقم رو نشونت بدم. پاشو.
‫- باشه. ‫- بریم.
‫یه مقدار صورتیه، نه؟
‫سلیقه مامانمه، نه من.
‫من جایگزین دختر از دست داده‌ش هستم.
‫سعی می‌کنم هر چی می‌خواد بهش بدم.
‫می‌خوری؟
‫من یه مدته ترک کردم. مامانم بدش میاد.
‫ولی من می‌خورم که استرسم رفع بشه.
‫راستی.
‫یونگ‌ری، این یکی رو امتحان کن.
‫حس کردم خیلی بهت میاد.
‫نه، نمی‌خواد. چرا باید لباس‌های ‫تو رو بپوشم؟
‫هی، از کی تا حالا وسیله من و تو داره؟
‫بیا، هدیه من به تو.
‫باشه.
‫ممنون. قدرش رو می‌دونم.
‫رفتی دانشگاه؟
‫آره.
‫مامانم گفت درسته دیر شده، ولی ‫می‌خواد یه مدرک بگیرم.
‫رشته اسب‌سواری.
‫تو چی؟
‫نرفتی؟
‫رویات دانشگاه رفتن بود، نه؟
‫هنوز تسلیم نشدم.
‫می‌خوام امسال تو دانشگاه شبانه ثبت نام کنم.
‫هنوز مجبورم تو هزینه‌های خونه کمکشون کنم.
‫حتماً خیلی سخته که همزمان هم کار ‫کنی و هم درس بخونی.
‫- بشین. ‫- باشه.
‫مامانت چطوره؟ و یونگ‌به و یونگ‌می؟
‫مامانم تو بازار یونگون کار می‌کنه.
‫اونجا یه رستوران کوچولو به اسم رستوران ‫یونگ‌شیک داره.
‫یونگ‌به و یونگ‌می راهنمایی هستن.
‫به این زودی؟
‫خیلی دلم براشون تنگ شده.
‫یونگ‌شیک چی؟
‫یونگ‌شیک آزمون وکالت رو قبول شد ‫و داره تمرین قضاوت می‌بینه.
‫جدی؟ خدای من.
‫می‌دونستم موفق میشه.
‫خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫جه‌پیل چی؟
‫هنوز باهاش در تماسی؟
‫آره.
‫اونم خوبه.
‫تو دانشکده پزشکی قبول شد و الان ‫کارآموز بیمارستان دانشگاهه.
‫جه‌پیل رفت دانشکده پزشکی؟
‫خب، اونم خیلی اذیت شد.
‫یه دفعه فروشگاه خانوادگیش ورشکسته شد،
‫و باباش داغون شد.
‫جه‌پیل کاری جز درس خوندن از دستش برنمیومد.
‫آستانه تحمل دردت بالاست؟
‫ببین، واسه یه بیماری که تو بیمارستان بستریه، ‫هیچی از پاییز خطرناک‌تر نیست.
‫اگه دوباره بدون مامان و بابات بری بیرون ‫و آسیب ببینی،
‫تو دردسر میفتی‌ها.
‫درد گرفت؟
‫آره.
‫اگه کنجکاوی، می‌تونم یه قرار بذارم ‫همدیگه رو ببینین.
‫نفست رو حبس کن.
‫نه.
‫کلی فکر کردم، ولی به نظرم ایده خوبی نیست.
‫من بودم ولش کردم، یادته؟
‫ولی جه‌پیل هنوز نگرانته...
‫هی، داره دیر میشه. ‫با ماشین ما برو خونه.
‫به راننده خبر میدم.
‫نه، نمی‌خواد. با اتوبوس میرم.
‫راحت‌تره.
‫من بلیت‌چی بودم، یادته؟ ‫با اتوبوس راحت‌ترم.
‫دیگه ماشین نمی‌گیردت؟
‫خب، هر از چند گاهی.
‫وقتی حالم بده یا بارون میاد.
‫هنوز هم یه دختر شهرستانیم.
‫بگیر.
‫دفترچه خاطراتیه که هر وقت یادت میفتادم ‫توش می‌نوشتم.
‫فکر نکنم دیگه لازمم بشه.
‫می‌خوام دست تو باشه.
‫باشه.
‫نمی‌دونی...
‫چقدر دلم برات تنگ شده بود.
‫یه بار بی‌خبر از مامان از خونه زدم بیرون ‫و اومدم محل خودمون.
‫ولی از بس همه جا رو کوبیدن و ساختن ‫نتونستم خونه‌تون رو پیدا کنم.
‫منم همینطور.
‫دل منم خیلی برات تنگ شده بود.
‫نمی‌دونستم از کجا باید دنبالت بگردم.
‫حتی به خوابمم نمیومدی.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫پس دیگه ازم فرار نکن.
‫دوباره پیدات کردم، ولت نمی‌کنم، خب؟
‫عجب رویی داری. خودت نباید فرار کنی.
‫دیگه هیچوقت ولت نمی‌کنم. هرگز.
‫برو تو و بخواب.
‫بیخود خودت رو اذیت نکن که بی‌خواب بشی.
‫باشه.
‫- من میرم. ‫- باشه.
‫من رفتم.
‫یونگ‌ری.
‫امشب میام به خوابت.
‫تو خوابت می‌بینمت.
‫- من رفتم! ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ!
‫یونگ‌ری.
‫هر روز کسل‌کننده‌ست.
‫بیدار میشم، کار می‌کنم، غذا می‌خورم ‫تا زنده بمونم،
‫و حتی وقتی خوابم نمی‌بره می‌خوابم.
‫از فردا می‌ترسم.
‫روزهای درخشانی که کنار تو گذروندم،
‫دوباره می‌تونم تجربه‌شون کنم؟
‫یونگ‌ری، یه معجزه برام اتفاق افتاد.
‫الان دیگه پولدار شدم.
‫اگه پیشم بودی، تو هم برام خوشحال می‌شدی.
‫که بالاخره خانواده‌ای دارم که دوستم دارن.
‫از بس دلم رامیون می‌خواست که قایمکی ‫اومدم بیرون بخورم.
‫ولی مزه رامیونی که با همدیگه بالای پشت بوم ‫می‌خوردیم رو نمی‌داد.
‫در واقع دلم برای رامیون تنگ نشده.
‫دلتنگ تو هستم.
‫خواب دیدم.
‫خواب دیدم با خونریزی شدید افتاده بود دنبالم.
‫چون تو روزنامه‌ها چیزی نوشته نشده بود، ‫فکر می‌کنم نمُرده.
‫پس چرا گزارشش ندادی؟
‫هنوز می‌ترسم، یونگ‌ری.
‫آقا؟ ببخشید، آقا، عذر می‌خوام.
‫میشه یه بار دیگه در رو باز کنید؟
‫ممنون.
‫هی!
‫چی گفتی؟
‫وقتی درباره‌ش تحقیق کردم،
‫عین کشیدن یه نخ بود، کل فسادهای مالی ‫برام لو رفتن.
‫به یه بلیت‌چی بی‌گناه اتهام کش رفتن پول زدی.
‫در واقع مدیر کارکنانی که مسئولیتش ‫نظارت به این بلیت‌چی‌هاست...
‫داشته کلاهبرداری می‌کرده و از بودجه ‫اختلاس می‌کرده؟
‫به مدت ده سال، اندازه هزاران دلار؟
‫تازه، باهاش به پلیس هم رشوه دادی.
‫اگه اداره‌کل بفهمه...
‫نه.
‫نه. اداره‌کل که کمه.
‫هی، کوه یونگ‌ری.
‫منظور؟
‫اتفاقی که اون شب افتاد.
‫باید با خودت به گور ببریش.
‫تازه، کاری که جونگ‌هی کرد دفاع شخصی بود.
‫اگه شکایت کنی، تا آخر به همین شهادت میدم.
‫اونی که آخرش نابود میشه...
‫خودتی، مدیر.
‫پس...
‫فراموشش کن.
‫همه چیز رو.
‫وایسا، ولی...
‫چرا جوانه لوبیا سر داره؟
‫اگه سر نداشت بهتر نمیشد؟ که ‫مجبور نمی‌شدیم جداش کنیم؟
‫چون قراره پلیدماهی پخته درست کنیم داریم ‫جداشون می‌کنیم.
‫ولی می‌دونی، سرش مقوی‌تره.
‫جدی؟
‫مقوی‌تره؟
‫هیچ بخشی از جوونه لوبیا تلف نمیشه.
‫زود هم رشد می‌کنن.
‫سر و ساقه‌ش، جفتشون خیلی مفیدن.
‫مثل یونگ‌ری؟
‫چه ربطی به یونگ‌ری داشت؟
‫آره، درست مثل خودش، نه؟
‫باهوشه و کارمند خوبیه.
‫شخصیت فوق‌العاده‌ای هم داره.
‫فرزند خوبیه و خواهر خیلی خوبی هم هست.
‫ای بابا، حتی آقای هان گی‌بوک سختگیر هم...
‫کشته مُردشه، نه؟
‫خیلی دوست‌داشتنیه.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫- واسه همین... ‫- بله؟
‫بذار روراست حرفم رو بزنم. ‫نظرت درباره جه‌پیل من برای یونگ‌ری چیه؟
‫چی؟ این چه حرفیه؟
‫چرا یه دفعه اسم جه‌پیل رو آوردی؟
‫دست بردار، مگه میشه مرد و زن ‫دوست عادی باشن؟
‫اینا خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسن.
‫مدام پیش همدیگه‌ن، صد در صد ‫یه خبرهاییه.
‫هر کی تو بیمارستانه فکر می‌کنه ‫اینا یه زوجن.
‫خب، عجیب نیست مردم اینطور فکر می‌کنن.
‫نه، برای یونگ‌ری خوب نیست.
‫فرصت ازدواجش نابود میشه.
‫خنده‌دار نیست.
‫واسه همین باید قبل از اینکه اتفاقی ‫بیفته خودمون بحث ازدواج رو بکشیم وسط.
‫حالا که داریم درباره‌ش صحبت می‌کنیم...
‫جه‌پیل من هم داماد خوبی میشه، موافقی؟
‫مودب و خوشتیپه.
‫شغل خوبی داره.
‫تنها نکته منفیش اینه که خانواده‌ش ‫ورشکسته شدن.
‫کجاش نکته منفیه.
‫هی، ولی حتی اگه خودمون توافق کنیم، ‫اصلاً همچین اتفاقی میفته؟
‫خودشون باید بخوان.
‫اگه دو نفر برای همدیگه ساخته شده باشن، ‫همدیگه رو پیدا می‌کنن.
‫در غیر این صورت، تلاش‌های ما ‫به نتیجه نمی‌رسه.
‫مثل دکتری که نمی‌تونه خودش رو درمان کنه.
‫بگذریم، پایه‌ای دیگه؟
‫پایه بودن من رو بیخیال.
‫مگه نوبت نداری؟ نباید بری؟
‫وای خدا. راست میگی. چرا اینقدر دیر شد؟
‫ای وای. چیکار کنم؟ دیرم شد.
‫- بدو برو. ای بابا. ‫- خیلی خب، من رفتم!
‫بگذریم، پس قبول کردی دیگه؟
‫اون دوتا؟
‫سوک، این رو بذار داخل.
‫و یه کتری آب بذار جوش بیاد.
‫چشم.
‫ببخشید.
‫- بفرمایید. ‫- خوش اومدید.
‫- برای غذا اومدید؟ ‫- نه.
‫این...
‫با اجازه.
‫وایسا ببینم، اینا چی هستن؟
‫اینا چی هستن دیگه؟
‫- منتظر چیزی بودیم؟ ‫- مطمئنی واسه ماست؟
‫- نمی‌دونم. چرا... ‫- کی اینا رو فرستاده؟
‫- چرا همینجا ولشون کرد و رفت؟ ‫- این چیه؟
‫- موز خیلی گرونه! وای خدا. ‫- اینا چی هستن؟
‫خدای من.
‫کی اینا رو سفارش داده؟
‫برای غذا اومدید؟
‫هوسوک.
‫خاله.
‫- شما؟ ‫- شما کی هستی؟
‫منم، جونگ‌هی. از چند سال پیش.
‫دوست صمیمی یونگ‌ری تو اتوبوس چئونگا.
‫وایسا ببینم، اگه جونگ‌هی هستی...
‫همونی که زیاد میومد دیدن ما...
‫بله، خودمم. همون جونگ‌هی.
‫وای! باورم نمیشه.
‫عزیزم! ای خدا!
‫بچه‌ی من. واقعاً خودتی.
‫خدای من، اینهمه مدت کجا بودی؟
‫نمی‌دونستیم زنده‌ای یا نه. ‫حداقل یه خبر از خودت می‌دادی.
‫یونگ‌ری ما از نگرانی مُرد، ‫منتظر بود یه خبری ازت بشنوه.
‫ببخشید.
‫ببخشید، خاله.
‫وای. خدا رو شکر زنده‌ای.
‫خوشحالم زنده‌ای.
‫- چقدر خوشگل‌تر شدی. ‫- من اومدم!
‫منم همینطور.
‫یونگ‌به، یونگ‌می؟
‫سلام، بچه‌ها.
‫خیلی بزرگ شدن، نه؟
‫یعنی چی؟ جونگ‌هی؟
‫تک دختر شرکت دائه‌یانگ سو جونگ‌هی خودمونه؟
‫از بس شوکه شدم فکم افتاد زمین.
‫اول فکر کردم دارم توهم میزنم.
‫ولی صد در صد خودش بود.
‫منی که تازه الان دارم می‌شنوم هم ‫هنوز باورم نمیشه.
‫چطوری جونگ‌هی...
‫خدای من.
‫مثل اینکه جون خانمه رو نجات داده، ‫اونم به سرپرستی گرفتتش.
‫شبیه فیلمه، نه؟
‫زندگی سو جونگ‌هیه دیگه.
‫دیروز، اینقدر شوکه شدم که باورم نمیشد.
‫واسه همین نتونستم بهت بگم.
‫جونگ‌هی.
‫یونگ‌ری. اومدی.
‫جونگ‌هی، تو...
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چه خبره؟
‫خدای من.
‫خب، ببین کی اینجاست.
‫واقعاً سو جونگ‌هی ماست.
‫آره، خودمم.
‫دختره‌ی پررو!
‫اینهمه مدت کجا بودی؟
‫حق داری.
‫ببخشید.
‫اومدی.
‫تو هم اینجایی؟
‫گفتم بره بالا استراحت کنه، ولی ‫اصرار کرد می‌خواد کمک کنه.
‫تازه خیلی هم فرزه.
‫ساعت شلوغی شام که شد...
‫اگه امروز نبود نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
‫ولی مامان، چرا ازش کار کشیدی...
‫خودم ازش خواهش کردم.
‫اگه می‌خوام شام بمونم باید براش ‫زحمت بکشم، نه؟
‫هنوز غذا نخوردین، نه؟ ‫بشینین با من غذا بخورین.
‫یه لحظه.
‫برو.
‫و راننده‌ت هستا...
‫نگران نباش.
‫بهش گفتم دوست قدیمیم هستی و خیلی ‫وقت پیش کمکم کردی.
‫آدم رازداریه.
‫خدا رو شکر.
‫من دیگه میرم. تو هم برو تو. ‫صبر می‌کنم بری بعد خودم میرم.
‫نمی‌خواد.
‫برو دیگه.
‫باشه.
‫خیلی خب، من رفتم. ‫به سلامت.
‫باشه.
‫- برو. ‫- باشه.
‫مراقب خودت باش.
‫سو جونگ‌هی!
‫یونگ‌شیک؟
‫واقعاً خودتی.
‫زنگ زدم خونه و یونگ‌به...
‫گفت اینجایی، باید میومدم و مطمئن می‌شدم.
‫خوشحالم اومدی.
‫ولی اصلاً عوض نشدی.
‫شاید هم شدی. الان جذاب‌تر شدی.
‫ولی تو خیلی عوض شدی.
‫اگه تو خیابون می‌دیدمت، نمی‌شناختمت.
‫نه؟
‫منم همینطور فکر می‌کنم.
‫هر وقت تو آیینه خودم رو می‌بینم ‫سورپرایز میشم.
‫هی فکر می‌کنم خودمم یا نه.
‫همیشه به خودم گفتم یه روز باید بیام دیدنت.
‫می‌دونی، تو فرشته نجات منی.
‫فرشته نجات؟ بیخیال.
‫منظورت چیه؟
‫اگه اون روز تو نبودی،
‫به ذهنم نمی‌رسید بیام سئول.
‫ولی با هم بی‌حساب نشدیم.
‫روزی که مامانم تصادف کرد رو یادته؟
‫به لطف تو تونستیم دوباره سرپا بشیم.
‫یادت نیست؟
‫هر وقت شروع کنم به پول درآوردن،
‫اول از همه پول تو رو پس میدم.
‫بیخیال.
‫جاش به غذا مهمونم کن. شاید صد بار؟
‫حس می‌کنم این چند روز گذشته عین خواب بودن.
‫یونگ‌ری، مامانش،
‫یونگ‌به، یونگ‌می، جونگ‌بون، و هوسوک.
‫و خودت.
‫تونستم هر کی دلتنگش بودم رو ببینم.
‫چیه؟
‫مطمئنی همه رو دیدی؟
‫یه نفر دیگه نمونده؟
‫از دست تو.
‫همیشه بلد بودی دست مردم رو بخونی.
‫می‌دونی چرا اینقدر به یونگ‌ری حسودیم میشد؟
‫چون برادر بزرگی مثل تو داره.
‫خیلی مزاحمت شدم.
‫از این به بعد هم قراره حسابی ‫مزاحمتون بشم.
‫بریم؟
‫چند ساعت پیش از خونه تماس گرفتن.
‫رئیس رسیده.
‫- مامانم؟ ‫- بله.
‫زحمت کشیدی.
‫مامان.
‫برگشتی.
‫چرا اینقدر زود اومدی؟ ‫فکر کردم فردا برمی‌گردی.
‫آره، ولی خیلی خسته شده بودم.
‫واسه همین با رئیس شینیل زودتر برگشتم.
‫باید زنگ می‌زدی. ‫راننده رو می‌فرستادم دنبالت.
‫ولی ماشین بیرون...
‫دیدی؟
‫امروز یه نمونه خوبی بود.
‫اگه ماشین داشتی کارمون راحت‌تر میشد.
‫پس غر نزن و قبول کن. هدیه‌ته.
‫مامان، گفتم نیاز نیست.
‫ازش استفاده کن دیگه. ‫دنیای خطرناکیه.
‫شنیدی که چی میگن. ‫تا تنور داغه بچسبون.
‫مصاحبه‌م با راننده ماشین جدیدت همین ‫الان تموم شد.
‫خودت رو معرفی کن. ‫ایشون راننده‌ته.
‫خوشبختم. من کیم جونگ‌شیک هستم.
‫راننده کیم صدام کنید.
‫خدای من.
‫شما...
‫سلام. خوشبختم.
‫بله.
‫شبیه یکی از دوستان قدیمی من هستید.
‫یه لحظه حس کردم خودشید.
‫ولی غیرممکنه، نه؟
‫مشتاق کار کردن با شما هستم.
‫راستی.
‫فردا، تو هتل اوپریا. ‫پسر دوم شرکت سونگوو.
‫قراره یه قهوه بخورید، ‫استرس نگیر.
‫اگه خوب پیش بره هم که چه بهتر.
‫خوب برق انداختمش.
‫که مطمئن بشم به مسافر ‫زیباش میاد.
‫بفرمایید.
‫خودتی، نه؟
‫اسمت...
‫سو، یه همچین چیزهایی بود.
‫سو جونگ‌هی.
‫درسته، سو جونگ‌هی.
‫خانم سو. مگه میشه؟
‫خدای من. عجب زندگی‌ای بهم زدی.
‫انگار فیلمه.
‫راستش، دیروز مطمئن نبودم خودتی یا نه.
‫ولی امروز که دیدمت مطمئن شدم.
‫به خاطر چشم‌ها و فک باریکت.
‫می‌دونستم. یعنی...
‫درسته مردم، ولی خیلی تیزبینم.
‫مطمئنم همینطوره.
‫به زن‌ها که می‌رسه تیزبین میشی.
‫حالا لازم بود اینقدر رک باشی؟
‫چقدر خجالت‌آور.
‫من خیلی عوض شدم.
‫خواهش می‌کنم راننده کیم قبلی رو ‫فراموش کن،
‫اون راننده احمق رو.
‫باشه. به یک شرط.
‫تو هم گذشته‌ی من رو فراموش کن.
‫مخصوصاً جلوی مامانم.
‫چشم. تا اینجاش رو خودمم فهمیدم.
‫نگران نباش. وقتی تمرکز کنم،
‫خیلی رازدار میشم.
‫خب، هتل اوپریا، درسته؟
‫خانم؟
‫اینجا چیکار می‌کنید؟
‫خیلی سرت شلوغه.
‫خب، می‌خواستم بعد از کار برم بیمارستان.
‫ولی یکی از مشتری‌های ثابتی که اینجاها ‫زندگی می‌کنه زنگ زد.
‫و اصرار کرد فقط امروز وقت داره.
‫التماس کرد یه سر بهش بزنم.
‫از بس التماس کرد که اومدم.
‫بگیر.
‫میشه ببریش برای جه‌پیل؟
‫لباس و جوراب و این چیزهاست.
‫لباس‌های تمیزش تموم شدن، ‫مطمئنم حسابی بهشون نیاز داره.
‫چشم.
‫امروز شیفت آخر با من نیست، ‫می‌تونم زودتر برم.
‫جدی؟
‫چه بهتر.
‫پس،
‫حالا که داری میری،
‫بهش بگو از غذاخوری رستوران برات ‫غذا بخره.
‫غذاهای خیلی خوشمزه‌ای دارن.
‫حتی گاهی اوقات غذای غربی هم سرو می‌کنن.
‫نه بابا.
‫سر جه‌پیل شلوغه. نمی‌خوام مزاحمش بشم.
‫سرش شلوغه؟ این چه حرفیه؟
‫سرش شلوغه.
‫درسته، سرش شلوغه، ولی...
‫حالا ازش خواهش کن.
‫مطمئنم مهمونت می‌کنه. شک نکن.
‫تو که غریبه نیستی. یونگ‌ری هستی دیگه.
‫باشه، پس... ‫یه غذای خوشمزه می‌خورم.
‫نگران نباشید.
‫باشه، خوبه.
‫حله دیگه.
‫برو به سلامت.
‫خیلی خب، ممنون.
‫خوبه.
‫[خانم سو جونگ‌هی]
‫آقای جو هیونو؟
‫بله.
‫شما باید خانم سو جونگ‌هی باشید.
‫زیاد اسمتون رو شنیدم.
‫بفرمایید لطفاً.
‫چه درخششی داره.
‫رنگش...
‫خارجیه؟
‫من دیگه میرم.
‫نظرتون چیه...
‫دفعه بعدی یه فیلم ببینیم...
‫نه.
‫متاسفانه اون روز سرم شلوغه.
‫با اجازه.
‫من که نگفتم کِی.
‫پس تحت تاثیر قرار نگرفتی؟
‫یارو رو میگم.
‫از قیافه‌ش مشخص بود آدم حوصله سر بریه.
‫این مدل آدم‌ها رو می‌شناسی دیگه. ‫از این بچه‌های مامانی.
‫بگذریم، معلومه زندگی راحتی داشته.
‫- ولی خب... ‫- میشه تو سکوت بریم؟
‫چشم، خانم.
‫[بیمارستان دانشگاه یونسو]
‫مطمئنی همه رو دیدی؟
‫یه نفر دیگه نمونده؟
‫راننده، لطفاً دور بزن.
‫باید برم جایی.
‫چشم، خانم.
‫هان جه‌پیل.
‫یونگ‌ری؟
‫شما برید، منم میام.
‫چی شده؟
‫این برای توئه؟
‫- چیه؟ ‫- دستور مامانته.
‫گفت لباس تمیز و چندتا وسیله دیگه‌ست.
‫گفت امروز دیر می‌کنه.
‫کارش فوری بود، گفت این رو برات بیارم.
‫آخه چرا...
‫کلی لباس تمیز برام مونده، ‫عجله‌ای نبود.
‫جدی؟
‫پس چرا گفت برات بیارمشون؟ ‫شاید اشتباه گرفته.
‫وایسا ببینم. داخلش رو که چک نکردی؟
‫چی؟
‫می‌دونی...
‫آخه لباسم...
‫هی!
‫مگه من بی‌شعورم؟
‫چرا باید نگاه کنم؟ عجبا.
‫خیلی مسخره‌ای، می‌دونستی؟
‫اگه نگاه نکردی که قبول. چرا اینقدر ‫خجالت کشیدی؟
‫پس نگاه کردی.
‫- گفتم نه! ‫- چرا نگاه کردی؟
‫میگم نه! چه مرگته؟
‫وای خدا. ولم کن! دردم گرفت.
‫عجبا.
‫مزخرف نگو و یه غذا مهمونم کن.
‫خانم من‌اوک گفت امروز به غذا ‫مهمونم می‌کنی.
‫هی، ابروت.
‫گفتم موهات رو کوتاه کن. ‫چرا جاش ابروهات رو کوتاه کردی؟
‫خیلی داغونی.
‫حالا چرا به وسایلم نگاه کردی؟
‫خیلی خب. برات غذا می‌خرم. بریم.
‫همینجا پارک کنم؟ یا...
‫نه، بریم.
‫کارم تموم شد.
‫می‌دونی این لوبیاها چقدر پروئتین دارن؟
‫برای تراکم استخوان، سرطان، سلامت عروق... ‫می‌دونی؟
‫ابرغذای خیلی معروفیه.
‫چرا نمی‌خوری؟
‫بچه که بودم مامانم زیاد برام ‫برنج و لوبیا درست می‌کرد.
‫دیگه ازش بدم اومده، خب؟
‫چه رویی داری‌ها.
‫بزرگ شدی و هنوز تحمل غذای تند نداری؟
‫خیلی بچه‌ای. هان جه‌پیل کوچولو.
‫هی، محض اطلاعت میگم، من ‫می‌تونم غذای تند بخورم.
‫فقط دوست ندارم بخورم، همین.
‫می‌خوای بهت ثابت کنم؟
‫نه، لازم نکرده.
‫الکی زور نزن و شکمت رو با آب پر نکن. ‫بیا.
‫جاش این آنچوی رو بخور.
‫بیا. بخور.
‫باشه.
‫همیشه به حرفت گوش میدم.
‫کلی فکر کردم، ولی به نظرم ایده خوبی نیست.
‫من بودم ولش کردم، یادته؟
‫جه‌پیل.
‫بله؟
‫راستش...
‫اون روز...
‫جه‌پیل! کد قرمز!
‫کد قرمز.
‫باز چانگ یوای قاطی کرد.
‫همه رو صدا کرد.
‫- ای بابا! ‫- بدو.
‫ببخشید. باید برم.
‫باشه، برو. عیبی نداره.
‫قبل رفتن غذات رو بخور، خب؟
‫- همه‌ش رو بخوری‌ها، خب؟ ‫- باشه، برو.
‫دفعه بعدی مهمونت می‌کنم. ببخشید.
‫- خیلی خب. ‫- شرمنده!
‫خسته نباشی.
‫بله، فردا می‌بینمتون. شب بخیر.
‫آره.
‫ای خدا. عجب استعدادهایی اینجا ریخته.
‫وقتی گفتن سئول بهترین جا واسه ‫زندگیه دروغ نمی‌گفتن.
‫واقعاً جای خوبیه.
‫و گانگنام بهترین جای ممکنه.
‫هی، اون چوی جونگ‌بون نیست؟
‫جونگ‌بون!
‫آره. چوی جونگ‌بونه.
‫می‌دونی، اول مطمئن نبودم خودت باشی.
‫ولی از بین...
‫اینهمه جا...
‫من داشتم از اینجا رد می‌شدم،
‫و یه خانم شبیه تو رو دیدم.
‫وای خدا. خوبی؟
‫چقدر خوشگل‎تر شدی.
‫من و تو...
‫اینقدری با هم خوب نیستیم که ‫بخوایم سلام علیک کنیم.
‫چی؟ دست بردار، بهرحال...
‫نمی‌تونی راهت رو بکشی و بری.
‫ما خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسیم.
‫نظرت چیه بریم چای یا یه چیزی بخوریم؟
‫اگه وقت داشتم بشینم باهات صحبت کنم،
‫ترجیح می‌دادم برم خونه، پاهام رو بشورم، ‫و غش کنم.
‫موافق نیستی؟
‫دست از سرم بردار.
‫یه ملکه یخی واقعی.
‫بیشتر برام جذاب شد.
‫جونگ‌بون!
‫من اومدم.
‫بله؟ چیه؟
‫آقا، تو کی هستی؟
‫تو کی هستی؟
‫من سوجینم. چوی سوجین.
‫باشه، سوجین.
‫نباید تنهایی تو بازار بگردی.
‫مامان و بابات کجان؟
‫مامانم اونجا داره کار می‌کنه.
‫و بابا ندارم.
‫بابا نداری؟
‫چرا؟ کجا رفته؟
‫نه، کلاً ندارم.
‫هیچوقت بابا نداشتم.
‫ای جان.
‫- سوجین! ‫- مامان!
‫چی؟
‫گفتم گمشو دیگه. ‫چرا افتادی دنبالم...
‫که مزاحم بچه مردم بشی؟ ‫چه مرگته؟
‫مزاحم؟ من که کاری نکردم. ‫فقط ازش پرسیدم کیه.
‫حرف نزن.
‫برو پی کارت، خب؟
‫زود باش برو!
‫ای بابا، چرا اینجوری می‌کنی؟
‫چرا با مشتری‌ای که اومده غذا بخوره ‫اینجوری رفتار می‌کنی؟
‫برات غذا سرو نمی‌کنم، ‫زود باش گمشو!
‫نشنیدی؟
‫وقتی می‌بینمت حالم بد میشه.
‫گفتم گمشو!
‫باشه بابا. رفتم، خب؟
‫اینقدر عصبانی نشو.
‫ببخشید که مامانی سرت داد زد.
‫[سالن زیبایی جوری]
‫یونگ‌ری.
‫جلوی در سبد گل بود. ‫فکر کنم مال توئه.
‫کی واسه من گل فرستاده؟
‫موندم از طرف کیه.
‫هی، به نظرت از طرف جه‌پیل نیست؟
‫جز جه‌پیل کی واسه‌ت کی گل می‌فرسته؟
‫آره. حتماً از طرف هان جه‌پیله.
‫چندتا گل توشه؟ ‫چقدر زیاد.
‫امکان نداره جه‌پیل همچین چیزی بفرسته.
‫درسته. من فرستادم.
‫کار جه‌پیل نبود.
‫تو؟
‫چرا چند وقته همه مشتری‌ها سراغ ‫اون رو می‌گیرن؟
‫با این وضع به زودی مدیر میشه.
‫همین رو بگو.
‫شاید یه حقه‌ای چیزی بلده؟
‫بیا بریم.
‫تا نگی چه مدلی می‌خوای که ‫نمی‌تونم شروع کنم.
‫حتی اگه گند بزنی هم هیچی نمیگم.
‫پس هر کاری می‌خوای بکن.
‫ببین،
‫می‌خوام بشم مدل شخصیت.
‫یه مدل جدید بزن.
‫اگه بگم باشه و کچلت کنم چی؟
‫اینقدری خوش قیافه‌م که برام مهم نیست.
‫قیافه من به موهام وابسته نیست.
‫راست میگی، نمی‌تونم بحث کنم.
‫ولی جدی،
‫شکل سرت باحاله.
‫آره گمونم.
‫ولی می‌دونی یونگ‌ری، خیلی عوض شدی.
‫جدی؟
‫از چه نظر؟
‫یادته اون شب درباره رفتن پِی ‫خوشبختی صحبت کردیم؟
‫الان حس می‌کنم...
‫داری تجربه‌ش می‌کنی.
‫بیشتر لبخند میزنی، فرزتر شدی و ‫با اعتماد به نفس بیشتری حرف میزنی.
‫الان حس می‌کنم نیاز نیست...
‫دیگه بابا لنگ‌درازت باشم، و یه مقدار ‫ناامید شدم.
‫تازه اول راهم.
‫هر از چند گاهی به کمکت نیاز دارم.
‫پس خواهش می‌کنم بابا لنگ‌دراز من بمون.
‫ای وای!
‫خیلی کوتاهش کردم.
‫عین انیمیشن‌های مسخره که یه تیکه ‫از سرم رو کچل نکردی؟
‫هی.
‫شوخی کردم.
‫گفتی غر نمیزنی که. ‫الان چند بار غر زدی؟
‫منم داشتم باهات شوخی می‌کردم.
‫خب، کارت ساعت چند تموم میشه، ‫خانم کوه یونگ‌ری؟
‫شیفت آخر با منه، چند ساعت دیگه.
‫جدی؟
‫پس منتظرت بمونم و مهمونت کنم به شام؟
‫یه جای گرون و شیک.
‫دلم می‌خواد بیام،
‫ولی یه برنامه دیگه دارم.
‫جدی؟
‫چه برنامه‌ای؟
‫می‌خوای بمیری؟
‫- خیلی خب! ‫- میگم نه! چه مرگته؟
‫وای خدا. ولم کن! دردم گرفت.
‫هی، ابروت.
‫از این طرف، لطفاً.
‫بیمار تو باشگاه از روی اسب افتاده.
‫وقتی بیهوش بوده منتقل شده اینجا.
‫علائم حیاتیش تقریباً ثابت هستن، ولی...
‫فکر کنم ممکنه ضربه مغزی شده باشه.
‫بله، خبر دارم. ممنون.
‫- مراقب باشید. ‫- شما هم همینطور.
‫- سرُم رو آماده کن. ‫- چشم، دکتر.
‫خانم، باید دراز بکشید.
‫خانم، خواهش می‌کنم آروم باش. ‫تو بیمارستانید.
‫- خانم، آروم باشید... ‫- خانم، آروم باشید.
‫نشنیدی پرستار چی گفت؟ ‫نباید بری.
‫خوبم. آسیب ندیدم.
‫من دکترم.
‫قبل رفتن بذار معاینه‌ت کنن.
‫حتی یه ذره هم عوض نشدی.
‫هنوز هم بلدی مردم رو بترسونی.
‫خیلی ممنون.
‫به لطف تو، صحیح و سالم رسیدم.
‫برای کی آرامش قبل از توفانه؟
‫یونگ‌ری، جه‌پیل، و جونگ‌هی.
‫مطمئن نیستم. شاید حتی...
‫من نامزدشم.
‫انگار خیلی با یونگ‌ری صمیمی بودی.
‫بهترین دوست زندگیمه.
‫یه دوست عادی؟
‫از بین تمام آدم‌هایی که وارد زندگیم شدن،
‫فکر می‌کردم رفتنشون کار سرنوشته و ‫موندنشون کار تقدیر.
‫اونایی که برگشتن چی؟
‫کار سرنوشته یا تقدیر؟
‫یا...