‫همه سوار شدن!
‫مراقب باشید.
‫لطفاً یه مقدار برید جلوتر!
‫- مراقب باشید. ‫- هل ندید.
‫بسه دیگه.
‫جونگ‌هی.
‫اون روز فهمیدم...
‫زندگی واقعاً...
‫به زمان‌بندی بستگی داره.
‫«جاینت.»
‫[جاینت، دهمین سالگرد، ۲۱ مِه سال ۱۹۸۲]
‫واقعاً فکر می‌کنی یونگ‌ری از من خوشش میاد؟
‫ناسلامتی دوست صمیمی هستید.
‫انگار زیاد دوستت رو نمی‌شناسی.
‫[جاینت، دهمین سالگرد، ۲۱ مِه سال ۱۹۸۲]
‫شروع اون بدشانسی‌های بی‌دلیل...
‫وایسید.
‫ای وای. چیکار کنیم؟
‫یکی کمک خبر کنه!
‫آمبولانس خبر کنید!
‫با یه تصمیم سریع،
‫قربانی اون بدشانسی ممکن بود تغییر کنه.
‫وسط چنین لحظاتی،
‫سرنوشت ما داشت...
‫کدوم سمتی می‌رفت؟
‫مگه نرفتی سر شیفت جونگ‌بون؟
‫خب...
‫- کوه یونگ‌ری. ‫- بله؟
‫نیاز نیست بری سر شیفت چوی جونگ‌بون.
‫چرا؟
‫هه‌جا گفت سر شیفتش می‌مونه، ‫تو سوار اتوبوس پنجم شو.
‫شنیدم یه مشکل خانوادگی براش پیش اومده.
‫فکر کنم خیلی به پولش نیاز داره.
‫چهار روز پشت سر هم رفت سر کار، ‫الان باز هم می‌خواد بره.
‫خیلی جونوره. بدو دیگه!
‫اوه، که اینطور.
‫چرا داری تو کمد من فضولی می‌کنی؟
‫چیزی می‌خوای؟
‫لوسیونم تموم شده بود.
‫دیدی؟ گفتم چندتا بخر تا زود تموم نشه.
‫گمونم زود باید بریم شهر.
‫آره.
‫بیا.
‫[بیمارستان وونهوا]
‫«قسمت ششم: زمان‌بندی»
‫سلام، دفتر اتوبوس‌رانی چئونگا.
‫چی؟ تصادف؟
‫بله، درسته.
‫باشه، فهمیدم.
‫چی شده؟
‫چه تصادفی؟
‫لاستیکشون پنچر شده؟
‫نه...
‫مدیر.
‫چرا نمیاد بیرون؟
‫حس می‌کنم کلی تهش مونده.
‫هی، یونگ‌ری.
‫بله؟
‫هیچی.
‫بده خودم امتحان کنم.
‫بچه‌ها! اتفاق بدی افتاده!
‫هی، بچه‌جون.
‫هی، می‌خواستم بخوابما. ‫چی شده؟
‫نه، گوش کن!
‫تو تقاطع چونگا موقع رفتن یه حادثه ‫در باز اتفاق افتاده.
‫«حادثه در باز؟»
‫هه‌جا بدجور آسیب دیده.
‫چی؟
‫هه‌جا؟
‫وایسید!
‫کجا؟
‫شنیدیم هه‌جا آسیب دیده. ‫میریم بیمارستان.
‫همه با هم؟
‫پس کی وایسه بالا سر اتوبوس‌ها؟
‫سر تصادف همینجوری هم نیرو کم داریم، ‫و مسیرهامون بدون بلیت‌چی موندن.
‫اوضاع خرابه.
‫الان فقط به برنامه کاریت اهمیت میدی؟
‫یکی آسیب دیده.
‫خودم میرم بیمارستان!
‫رفتن شما به چه دردی می‌خوره؟ ‫هزینه عملش درمیاد؟
‫جاش قراره برید اتاق عمل؟
‫پس کسایی که مسیر برنامه‌ریزی شده دارن برن.
‫اوک‌هی و من شیفت نداریم، میریم بیمارستان.
‫آره، تو رو خدا بذارید بریم، قربان.
‫خیلی نگرانشیم. تو رو خدا.
‫شما دوتا، برید یا نرید. فرقی نداره.
‫هی، چرا همه اومدید بیرون؟
‫چرا این شکلی شدید؟ چیزی شده؟
‫[اتاق عمل]
‫هه‌جا!
‫هه‌جا.
‫ببخشید.
‫خوب میشه دیگه؟
‫تازه از اتاق عمل اومده بیرون. ‫باید وضعیتش ثابت بمونه.
‫الان می‌بریمش ریکاوری.
‫هه‌جا!
‫عملش خوب بوده، پس...
‫بیا صبر کنیم ببینیم چی میشه.
‫باورم نمیشه اینجوری شد.
‫پاش...
‫هه‌جا...
‫پاش رو قطع کردن.
‫هان جه‌پیل؟
‫بله.
‫اون...
‫گفت این رو بهت بدم.
‫اون روز یه شیفت کامل دارم.
‫بهرحال وقت ندارم.
‫من جات میرم شیفت.
‫امتحان جه‌پیل امروز تمومه، قرار شد همدیگه ‫رو ببینیم.
‫تو هم بیا.
‫نه، نمی‌خواد. ‫می‌خوام برم خونه استراحت کنم.
‫شما برید.
‫[بیمارستان وونهوا جه‌ایل]
‫هر کاری از دستمون برمیومد انجام دادیم.
‫ولی عصب‌ها آسیب دیده بودن، ‫مجبور به قطع عضو شدیم.
‫هه‌جا.
‫هی، چرا گریه می‌کنی؟ گریه نکن.
‫من که نمُردم.
‫هه‌جا.
‫خوبی؟
‫درد نمیاد؟
‫خب...
‫گفتن با مورفین دردش قابل تحمله.
‫ولی...
‫ولی اگه دچار درد خیالی شدم،
‫گفتن ممکنه غیرقابل تحمل بشه.
‫پرستار گفت اگه دردم گرفت صداش کنم.
‫متاسفم، هه‌جا.
‫اگه شیفتم رو نپیچونده بودم و دیروز میومدم،
‫هیچوقت این اتفاق نمیفتاد.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫واقعاً متاسفم، هه‌جا.
‫بیخیال. تقصیر هیچکس نیست.
‫تقصیر خودمه که حریص بودم و به خودم ‫فشار الکی آوردم.
‫بگذریم، چرا خبری از شرکت نشد؟
‫حتماً هزینه بیمارستان زیاد شده.
‫و خبری ازشون نیست؟
‫امکان نداره.
‫خودشون هزینه‌ش رو میدن.
‫چون حادثه کاری بوده دیگه.
‫من میرم پرس و جو می‌کنم.
‫باشه، ممنون. ‫تو اینجور چیزها رو بلدی.
‫روت حساب می‌کنم، یونگ‌ری.
‫یعنی چی اونوقت؟
‫یعنی چی شرکت مسئول نیست؟
‫ولی حادثه کاری بوده.
‫چرا شرکت مسئول نیست؟ اصلاً با عقل ‫جور درمیاد؟
‫معلومه.
‫چرا نباید منطقی باشه؟ ببین،
‫مگه کسی گون هه‌جا رو مجبور کرده بود ‫اون شیفت رو برداره؟
‫چون خودش حریص بود و اصرار کرد ‫بره اینجوری شد، خب؟
‫به خاطر تصمیم شخصی بد خودش ‫این اتفاق افتاد.
‫چرا شرکت باید هزینه عملش رو بده؟
‫فکر کردین می‌تونین از شرکت ‫سوءاستفاده کنین؟
‫- ولی بهرحال... ‫- قربان.
‫هه‌جا داشت سعی می‌کرد کارمند سختکوشی باشه.
‫با شرکت صحبت کردم، بیخیال شید.
‫دارم از سر درد می‌میرم.
‫یعنی چی صحبت کردی؟
‫هه‌جا پاش رو از دست داده.
‫چطوری میگی همه چی حل شده؟
‫ای بابا، خانم کوه. امروز داری اعصابم رو ‫بهم میریزی!
‫اصلاً به تو چه.
‫چرا الکی داری دخالت می‌کنی؟
‫بذار روراست باشم.
‫به خاطر گون هه‌جا،
‫برنامه کاری بهم ریخته و شرکت ‫داره کلی پول از دست میده.
‫می‌تونیم بابت خسارت ازش شکایت کنیم،
‫پس بره خدا رو شکر کنه که همچین ‫کاری نکردیم.
‫اعصابم خرد شد. باورم نمیشه.
‫درست صحبت کنیدا. خب؟
‫مسخره‌ست.
‫شرکت مسئول نیست؟
‫فکر کردن ما واسه کی اینقدر زحمت می‌کشیم،
‫و مردم رو تو قوطی‌های حلبی که اسمش رو ‫گذاشتن اتوبوس فرو می‌کنیم؟
‫دقیقاً.
‫شورش رو درآوردن. عوضی‌های سنگدل.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫هه‌جا.
‫شنیدم حتی یه قرون هم نداره.
‫واسه همین گفتم جلسه بذاریم.
‫به نظرم شاید...
‫باید یه کاری بکنیم.
‫[جلسه مخفیانه در غذاخوری، ساعت یک نصفه شب]
‫[غذاخوری]
‫از خودتون پذیرایی کنید!
‫زیاد نخور. نمی‌خوام باز ماشین بگیرتت.
‫دوستان.
‫ممنون که اومدید.
‫حرفی که می‌خوام بزنم...
‫مربوط به امنیت و حق و حقوق ماست.
‫مطمئنم همه‌تون شنیدین،
‫ولی اتفاقی که برای گون هه‌جا افتاد...
‫ممکنه برای هر کدوم از ماها بیفته.
‫اینا حتی درست و حسابی اتوبوس‌های ‫قدیمی رو بررسی نمی‌کنن.
‫بهمون فشار میارن راه بیفتیم و درها ‫رو باز می‌ذارن.
‫و اگه مشکلی به خاطرش پیش بیاد،
‫شرکت همه چی رو می‌اندازه تقصیر ما...
‫و حاضر نیست مسئولیت قبول کنه.
‫اگه بذاریم از این بی‌عدالتی قسر در برن،
‫دفعه بعدی که اتفاقی بیفته،
‫شرکت از ما هم محافظت نمی‌کنه.
‫واسه همین...
‫به نظرم باید...
‫متحد باشیم.
‫[اتوبوس چئونگا]
‫[مسئولیت تصادف‌های با در باز رو قبول کنید!]
‫[به امنیت و حقوق بلیت‌چی‌ها اهمیت بدید.]
‫[غرامت بدید و عذرخواهی کنید.]
‫[متحد بشید و به حرف بیاید.]
‫[هزینه بیمارستان رو بدید.]
‫[درخواست بلیت‌چی‌های اتوبوس چئونگا]
‫معلومه دارید چیکار می‌کنید؟
‫[با پول خونی شکمتون رو پر نکنید.]
‫[اتوبوس چئونگا باید عذرخواهی کنه.]
‫چتونه؟
‫چیکار می‌کنید؟
‫ما با خطرات کار خودمون آشناییم،
‫ولی ما هم حقوق انسانی داریم.
‫ولی شرکت قصد نداره از حقوق ما محافظت کنه،
‫حتی یه ذره.
‫ببین چه بلایی سر هه‌جا اومد.
‫پس،
‫چاره‌ای جز اعتراض نداریم.
‫هی، خانم کوه.
‫خیلی پررویی‌ها، نه؟
‫باید حالیت بشه که کی بس کنی.
‫مثلاً داری من رو تهدید می‌کنی؟
‫انگار شمایی که متوجه شرایط نشدی، آقا.
‫عین آدم حرف بزن.
‫الکی دستت رو نیار بالا.
‫درسته. بیاید صحبت کنیم.
‫سعی می‌کنیم مسالمت‌آمیز حلش کنیم.
‫حتی یه موش ترسیده هم گاز می‌گیره.
‫و اگه پات رو روی کرم بذاری، برمی‌گرده.
‫و می‌دونی یعنی چی؟
‫یعنی از الان به بعد، ما دست رو دست نمی‌ذاریم.
‫- نه؟ ‫- آره.
‫همه با هم خل شدین؟
‫دیوونه شدین؟
‫شما دیوونه شدی، آقا.
‫اتفاقی که برای هه‌جا افتاد...
‫تا شرکت مسئولیتش رو قبول نکنه،
‫ما دست برنمی‌داریم.
‫اتوبوس چئونگا باید...
‫امنیت و حقوق بلیت‌چی‌ها رو ضمانت کنه!
‫ضمانت کنید!
‫- ضمانت کنید! ‫- ضمانت کنید!
‫شما مجبورمون می‌کنید با در باز راه بیفتیم ‫و مسئولیت قبول نمی‌کنید!
‫به خودتون بیاید!
‫- به خودتون بیاید! ‫- به خودتون بیاید!
‫اتوبوس چئونگا حق و حقوق بلیت‌چی‌هاش ‫رو نادیده می‌گیره!
‫به خودتون بیاید!
‫- به خودتون بیاید! ‫- به خودتون بیاید!
‫وایسا!
‫یه دقیقه زودتر اومدم که ببینمش.
‫جلوتر نمیریم.
‫ای بابا، چه خبر شده؟
‫پیاده شید. زود باشید.
‫هی، راننده! چرا اتوبوس‌ها اینقدر ‫از هم فاصله دارن؟
‫من نیم ساعته منتظرم!
‫- دیر می‌رسم سر کارها! ‫- چون...
‫بلیت‌چی‌ها اعتصاب کردن.
‫شکایتتون رو ببرید واسه شرکت، نه من.
‫منم دارم روانی میشم.
‫این چیه؟ همه‌ش له شده.
‫لعنتی. این که بلیط نصفه و نیمه‌ست، بچه‌جون!
‫- بچه‌جون! ‫- نه، عیبی نداره، راننده.
‫- هی، من... ‫- کجا؟
‫اگه بری کی قراره بشینه پشت فرمون؟ ‫ای بابا.
‫- پس زود باش برو تو. ‫- ای خدا.
‫- عجب وضعی. ‫- موهام بهم ریخت.
‫بدویید برید تو. ‫فکر نکنم اتوبوس دیگه‌ای بیاد.
‫- برید تو. ‫- خدای من.
‫زود باشید.
‫خدای من.
‫خیلی خب. همه سوار شدن!
‫همه سوار شدن و زهرمار. ‫اینم وظیفه منه؟
‫- بله، می‌فهمم. ‫- بلیت‌چی‌هامون اعتصاب کردن.
‫- متاسفیم. ‫- اتوبوس‌ها کار نمی‌کنن.
‫- بله، شرمنده. ‫- البته.
‫- بله. ‫- الو، اتوبوس چئونگا.
‫- بله، عذر می‌خوایم. ‫- متاسفم.
‫آخه کل بلیت‌چی‌هامون اعتصاب کردن.
‫متاسفیم. داریم سعی می‌کنیم ‫زودتر حلش کنیم.
‫- ببینید. می‌فهمم، ولی... ‫- متاسفیم.
‫نمی‌دونیم چیکار کنیم، می‌خواید توضیح ‫بدم که چرا دیر کردیم؟
‫- بله؟ ‫- بله، داریم...
‫الو؟
‫- چرا فحش میدی؟ ‫- الو؟
‫الو؟ چرا آنتن نمیده؟
‫- عجبا. ‫- بله، متاسفیم.
‫چیکار کنیم؟ اگه این وضع ادامه پیدا کنیم، ‫کل برنامه بهم می‌ریزه...
‫زود باشید! سیم تلفن‌ها رو بکشید!
‫- همه رو؟ ‫- آره!
‫مسئول اینجا کیه؟
‫می‌خوام مسئول رو ببینم!
‫- وای خدا! ‫- خدای من.
‫مسئول تویی؟
‫- بله، چه کمکی از دستم برمیاد؟ ‫- مزخرف نگو.
‫به خاطر اتوبوس‌های کوفتی شماست!
‫امروز یه قرارداد مهم رو از دست دادم!
‫- چطوری می‌خوای درستش کنی؟ ‫- نکن!
‫ولم کن!
‫چطوری می‌خوای درستش کنی؟
‫- جواب من رو بده! ‫- قربان!
‫جواب بده!
‫- جونگ‌هی. ‫- بله؟
‫یه لحظه پاشو.
‫اینجا بشین. بالشت ضخیم‌تره.
‫نه، نمی‌خواد. تو بشین.
‫نه، به خدا نیاز نیست.
‫من راحتم.
‫کوه یونگ‌ری.
‫بله؟
‫چرا همیشه تویی که به خاطر بقیه تسلیم میشی؟
‫جدی؟
‫خودت هم می‌دونی.
‫حتی موقع غذا خوردن، بهترین غذا ‫رو به من میدی.
‫وقتی دستشویی شلوغه، می‌ذاری اول من برم.
‫و وقتی نوبت مسیرهامون میشه،
‫مسیر آسونه رو میدی به من.
‫و...
‫هی.
‫من اینطوری نیستم.
‫مخلفات غذا؟
‫می‌دمشون به تو چون خودم دوست ندارم.
‫و دستشویی؟ اصلاً اینی که میگی ‫رو یادم نیست.
‫و راستش سر مسیرهای اتوبوس،
‫تو بیشتر از من سر شیفت‌هام موندی.
‫تازه،
‫نمی‌خواستم چیزی بگم، ولی...
‫من به صورت مادرزادی راحتم.
‫عمراً.
‫دروغ میگی.
‫به خدا!
‫به مامانم رفتم.
‫کجا میری؟
‫دستشویی.
‫وای خدا. چیکار کنم؟
‫وای خدا. یه لحظه.
‫الو؟
‫خب، خوبم،
‫ولی شما؟
‫من...
‫من سو جونگ‌هی هستم. دوست جه‌پیل.
‫«سو جونگ‌هی؟»
‫خدای من. با جه‌پیل قرار می‌ذاری؟
‫- یه لحظه گوشی. ‫- عزیزم.
‫جه‌پیل، با تو کار دارن!
‫گشنمه.
‫عزیزم، بیا اون اتاق. باید صحبت کنیم.
‫- درباره چی؟ ‫- یه چیزی.
‫بیا بریم اون اتاق صحبت کنیم.
‫یه دختره.
‫بریم.
‫الو؟
‫سو جونگ‌هی؟
‫آره، منم.
‫چیکار می‌کردی؟
‫درس می‌خوندم.
‫به بابام یه قول مهم دادم، دارم تلاشم ‫رو می‌کنم، ولی خب سخته.
‫از پایه و اساس ضعیفم.
‫از پسش برمیای.
‫این شنبه...
‫به نظرت...
‫می‌تونیم همدیگه رو ببینیم؟
‫حتماً.
‫راستش...
‫ای کاش می‌تونستم همین الان ببینمت.
‫باشه.
‫ساعت دوازده ظهر تو تقاطع وونهوا-دونگ ‫می‌بینمت.
‫خوشتیپ کنی‌ها، هان جه‌پیل.
‫فهمیدی؟
‫[درخواست‌ها: هزینه بیمارستان بلیت‌چی‌های آسیب‌دیده ‫را پرداخت کنید]
‫[بلیت‌چی‌ها هم آدم هستند]
‫[مردم قبل از اتوبوس وجود داشتن، نه برعکسش]
‫خب...
‫حتی اگه عضلاتتون هم بگیره می‌خواید ‫ادامه بدید؟
‫خیلی خب.
‫باشه.
‫انگار می‌خواید شورش رو دربیارید.
‫یک روز بهتون وقت میدم.
‫هر کی فردا برگرده سر کار...
‫مجازات نمیشه.
‫هر کی نیاد...
‫درجا اخراج میشه. ‫اشتباه نشه.
‫هشدار واضحی دادم.
‫فقط...
‫یک روز.
‫ای وای. چیکار کنیم؟
‫شرکت حاضر نیست به درخواست‌های ‫ما گوش کنه.
‫با این وضع،
‫همه‌مون اخراج نمیشیم؟
‫یونگ‌ری.
‫متاسفم،
‫ولی من دلم نمی‌خواد اخراج بشم.
‫کلی خواهر و برادر کوچیکتر دارم که ‫باید شکمشون رو سیر کنم.
‫فکر نکنم دیگه بتونم تو اعتصاب شرکت کنم.
‫- متاسفم. ‫- وایسید.
‫فکر نمی‌کردم بیان اخراجمون کنن.
‫شرمنده.
‫وایسید!
‫دوستان.
‫[مردم قبل از اتوبوس وجود داشتن، نه برعکسش]
‫اینجوری نمیشه.
‫باید یه راهی پیدا کنیم.
‫مستقیم میری خونه؟
‫می‌خوای برسونمت؟
‫- ماشین آوردی؟ ‫- آره.
‫مامانم با بابام رفته به سفر کاریش به استرالیا.
‫ماشین جفتشون در دسترسه.
‫یونگ‌شیک!
‫سلام، بی‌ریخت.
‫نزدیک بود پیدامون نکنی‌ها.
‫از کجا می‌دونستی کتابخونه‌ایم؟
‫اومده دیدن من، نه ما.
‫حالا هر چی، عوضی. گیر نده.
‫اه. بگیر.
‫مامان گفت امروز دیر وقت از ‫کتابخونه برمی‌گردی.
‫همونطور که گفتم،
‫وضعیت شرکتم خیلی اضطراریه.
‫یونگ‌شیک.
‫یعنی...
‫به کمکتون نیاز داریم.
‫پس شرکت حاضر نیست مسئولیت ‫تصادف رو قبول کنه،
‫و اگه به اعتصاب ادامه بدید، همه اخراج میشید.
‫یعنی دارن تهدیدتون می‌کنن؟
‫عجب شرکت بی‌کلاسی.
‫اگه تو محل کار بلایی سر کسی بیاد، ‫باید مسئولیتش رو قبول کنن.
‫اگه چشم‌پوشی کنیم،
‫باز هم همچین اتفاقی میفته.
‫تو همچین شرایطی، تصادف‌های در باز...
‫بازم اتفاق میفتن.
‫می‌فهمم چی میگی،
‫ولی اعتصاب یه پروسه حقوقی داره، می‌دونستی؟
‫اعتصاب شما مرحله رسیدگی رو نگذرونده،
‫پس از نظر حقوقی غیرقانونیه.
‫بهرحال،
‫اینکه شرکت گزارشتون نکرده...
‫یعنی پای خودشون هم گیره.
‫همونطور که گفتی، یونگ‌ری،
‫شرکت از اول نمی‌خواسته با شما ‫مذاکره کنه.
‫و اینکه تهدیدتون کردن اخراجتون می‌کنن،
‫به نظرم بلوف زدن شما رو بترسونن.
‫بلوف زدن؟
‫سه‌تا حقوق اساسی کار تو ‫قانون اساسی نوشته شده.
‫این سه‌تا حقوق از حق شما برای ‫رسیدن به خوشبختی حمایت می‌کنن.
‫یعنی حقوق اساسی شما به عنوان کارگر.
‫یعنی طبق ماده سی و سوم قانون اساسی،
‫حق دارین درخواست‌های مشروع بدین.
‫خب، اگه وارد جزئیات بشی یه مقدار ‫پیچیده میشه.
‫پس میگی...
‫حتی اگه به اعتصاب ادامه بدیم،
‫شرکت نمی‌تونه هر وقت خواست ‫اخراجمون کنه؟
‫دقیقاً.
‫همین رو می‌خواستم بشنوم.
‫جوابیه که دنبالش بودم.
‫در ضمن، اگه اعتصاب ادامه پیدا کنه، ‫امتیازاتتون رو از دست میدید.
‫شرکت هر کاری از دستش بربیاد رو برای ‫پیدا کردن کارمند جایگزین پیدا می‌کنه...
‫و اتوبوس‌ها رو راه‌اندازی می‌کنن.
‫همه‌تون خسته میشید،
‫و در نهایت، افراد بیشتری میرن.
‫پس چیکار کنیم؟
‫اگه الان بیخیال بشیم،
‫انگار اصلاً شروعش نکردیم.
‫هزینه بیمارستان هه‌جا چی میشه؟
‫آره.
‫شرایط سختیه.
‫ولی تو همچین شرایطی،
‫فقط به یک شرط شرکت بیخیال میشه.
‫خیلی خب، به سلامت.
‫من میرم یونگ‌ری رو برسونم. ‫اونجا هم کار دارم.
‫- بریم. ‫- جدی؟
‫ممنون، هیون.
‫خب، پس من دیگه میرم.
‫خداحافظ.
‫فکر کردم قرار بود من رو برسونه.
‫ای خدا.
‫وای خدا. چه جرئتی داری، بی‌ریخت.
‫چرا تصمیم گرفتی بشی رهبر اعتصاب؟
‫از پس هر کسی برنمیاد.
‫از اونی که به نظر میای پوست کلفت‌تری.
‫ای خدا. حتماً خیلی خسته بودی.
‫چی شد؟
‫بیدار شدی؟
‫چه به موقع. تازه رسیدیم.
‫جدی؟
‫حس می‌کنم بیشتر از یک ساعته خوابم.
‫تصادف شده بود،
‫یه کم تو ترافیک گیر کردیم.
‫شاید واسه همین اینقدر راحت خوابیدی.
‫شانس آوردی، بی‌ریخت.
‫ممنون، هیون.
‫به لطف تو خیلی راحت رسیدم.
‫آره، مشخص بود راحت بودی.
‫حتی داشتی خروپف می‌کردی.
‫جدی؟
‫نه، شوخی کردم.
‫درسته مبارزه برای هدفت مهمه، ‫ولی مراقب خودت هم باش.
‫و یادت نره چی بهت گفتم.
‫خداحافظ. به سلامت.
‫باشه، برو تو. حتماً دوستات منتظرت هستن.
‫- هی، هیون. ‫- بله؟
‫تا حالا گفته بودم؟
‫که من رو یاد بابا لنگ‌دراز می‌اندازی.
‫بابا لنگ‌دراز؟
‫تو کتاب بابا لنگ‌دراز،
‫وقتی شخصیت اصلی تو بدترین ‫شرایط زندگیشه،
‫اونی که بهش قدرت میده و ازش ‫حمایت می‌کنه...
‫بابا لنگ‌درازشه.
‫تو هم برای من همونی.
‫عالیه. خوشحالی که تبدیلم کردی به ‫یه پیرمرد؟
‫یالا، برو تو.
‫بابا لنگ‌دراز؟
‫گمونم بدک نیست.
‫فکر کنم باید یکم قد بلندتر بودم.
‫ممنون.
‫گفتم بیای دفترم، ولی نیومدی.
‫ای بابا، اونوقت نصفه شبی اومدی اینجا چیکار؟
‫همین طرفا بودم.
‫اومدی درباره شغلمون نصیحتت کنم؟
‫شنیدم خواهرت می‌خواد بری خارج ‫درس بخونی.
‫امیدواره مدیریت شرکت رو دستت بگیری.
‫هنوز دارم بهش فکر می‌کنم.
‫قاضی یا دادستان شدن و تصمیم‌گیری ‫برای اینکه حق با کیه...
‫یه مقدار ترسناکه.
‫- ولی واسه اون نیومدم. ‫- بله.
‫عمو.
‫گفتی تو روزنامه دونگسونگ یه ‫آشنا داری، نه؟
‫[اتوبوس چئونگا]
‫[یه بلیت‌چی سر شیفت آسیب دید!]
‫[مردم قبل از اتوبوس وجود داشتن، نه برعکسش]
‫[اتوبوس چئونگا داره از وظیفه تصادف در باز ‫شونه خالی می‌کنه.]
‫[امنیت بلیت‌چی‌ها رو تضمین کنید.]
‫وایسید! جلوشون رو بگیرید! نذارید بیان تو!
‫- جلوشون رو بگیرید! چیکار می‌کنید؟ ‫- پاشید!
‫- نه! ‫- نمی‌تونید بیاید تو!
‫- جلوشون رو بگیرید! ‫- نمی‌تونید بیاید.
‫- مدیر، بیاید! ‫- چیه؟
‫شماها چتونه؟ شورش رو درآوردید!
‫آره!
‫بدون اعلام قبلی یا درخواست رسمی...
‫کدوم داستان؟ اصلاً چی رو می‌خواید ‫گزارش کنید؟
‫درباره تصادف اتوبوسی که درش باز بود.
‫شنیدیم بلیت‌چی‌ها با شرکت ‫درگیر شدن،
‫و الان اعتصاب کردن.
‫اول از همه، می‌خوایم داستان رو پوشش بدیم ‫و با یه بلیت‌چی صحبت کنیم.
‫بعد داستان رو از زبون شرکت هم می‌شنویم.
‫شرکت نظری نداره. فهمیدین؟
‫ببینید، اصلاً خبر مهمی نیست.
‫ما رو بابت تصادفی که تقصیر خودشونه ‫سرزنش می‌کنن.
‫انتظار دارید چیکار کنیم؟
‫ما هم اومدیم درباره همین تحقیق کنیم.
‫فکر نمی‌کنین باید داستان رو از زبون ‫دو طرف ماجرا بشنویم؟
‫می‌خوایم با یکی از بلیت‌چی‌ها مصاحبه کنیم.
‫با خانم کوه یونگ‌ری.
‫چی؟
‫کوه یونگ‌ری؟
‫منم!
‫من کوه یونگ‌ریم.
‫کجا مصاحبه کنیم؟
‫اول از همه، باید از اعتصابتون ‫عکس بگیریم.
‫موقع مصاحبه‌ها بقیه باید اون پشت باشن.
‫خیلی خب، فیلمبرداری رو شروع کنید.
‫- چشم. ‫- وایسید! از چی می‌خواید فیلم بگیرید؟
‫از چی؟
‫نمی‌دونم کی بهشون خبر داده،
‫ولی کارمندهای روزنامه دونگسونگ فهمیدن و اومدن.
‫اگه داستان تو مطبوعات بپیچه،
‫آبرومون میره.
‫بله، فهمیدم.
‫باشه. چشم.
‫عجبا.
‫چی گفتن؟
‫دیوونه شدم.
‫خب؟
‫اداره‌کل چی گفت؟
‫چی گفتن؟
‫شماها بُردید.
‫هزینه بیمارستان گون هه‌جا...
‫و مزایای پایان خدمتش.
‫اداره‌کل قبول کرد همه‌ش رو پرداخت کنه.
‫پس تمومش کنید!
‫یالا.
‫چتونه؟
‫درست شد!
‫بُردیم!
‫بردیم.
‫- ما بردیم! ‫- ما بردیم!
‫رفقا! همه‌ش به لطف کوه یونگ‌ریه!
‫- کوه یونگ‌ری! ‫- کوه یونگ‌ری!
‫پس...
‫هزینه بیمارستان پرداخت شد،
‫و قراره بهم غرامت هم بدن؟
‫آره، هه‌جا.
‫راستش...
‫اول که شنیدم چی شده،
‫فکر می‌کردم رسیدم به ته خط.
‫شرکت ولم کرده.
‫نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
‫خوشحالم همه چی درست شد، هه‌جا.
‫ولی ایندفعه،
‫یونگ‌ری خیلی زحمت کشید.
‫فقط من نه.
‫چون همه با هم متحد موندن به نتیجه رسیدیم.
‫اگه تنها بودم که هیچ اتفاقی نمیفتاد.
‫ممنون، کوه یونگ‌ری.
‫و از بقیه‌تون هم ممنونم.
‫راستش،
‫اینهمه مدت به عنوان مسئول خوابگاه،
‫هر کاری می‌خواستم کردم و براتون ‫قلدری کردم.
‫خیلی عوضی بازی درآوردم.
‫با این حال،
‫اینقدر برام زحمت کشیدید.
‫خب، تو هم که همیشه بد نبودی.
‫چته؟ چرا یه دفعه محترمانه صحبت می‌کنی؟
‫مگه نمی‌گفتی ما هم‌سنیم؟
‫الان که...
‫دیگه نگران چیزی نیستیم،
‫فقط قراره اتفاقات خوب بیفتن.
‫فقط روی درمانت تمرکز کن، هه‌جا.
‫باشه.
‫فردا فیزیوتراپی رو شروع می‌کنم.
‫تراپیستم...
‫خیلی آدم خوشتیپی از آب دراومد.
‫می‌خوام یه حرکتی بزنم.
‫جدی؟ اونم الان؟
‫این همون هه‌جای معروفه.
‫راستی. خبرهای بیشتری هم داریم.
‫درباره راننده کیم.
‫میگن قراره بره اتوبوس‌رانی دونگجین.
‫وایسا ببینم. راننده کیم؟
‫کدوم راننده کیم؟
‫یعنی چی «کدوم راننده کیم؟»
‫همون راننده کیم معروف.
‫عجبا.
‫موندم قراره تو اتوبوس‌رانی دونگجین چه ‫گندی بالا بیاره.
‫چی میگی؟ میشه توضیح بدی؟
‫پس واقعاً قراره بری اتوبوس دونگجین؟
‫ولی چرا اینقدر یه دفعه‌ای؟
‫و به منم هیچی نگفتی.
‫اونقدرا هم غیرمنتظره نبود.
‫یه مدت بود داشتیم درباره‌ش صحبت می‌کردیم.
‫چه خوشمزه‌ست.
‫چه چای سانگ‌هوای خوشمزه‌ایه.
‫از این به بعد باید بیایم اینجا، نه؟
‫پس ما چی؟
‫ما چی میشیم؟
‫ما؟
‫چی شده مگه؟
‫حالا چون قراره برم اتوبوس دونگجین که ‫قرار نیست دیگه همدیگه رو نبینیم.
‫می‌تونیم تو روز تعطیلیم همدیگه رو ببینیم.
‫و هر از چند گاهی همدیگه رو می‌بینیم.
‫نمی‌خوای برای دیدنم تلاش کنی.
‫حتی یه ذره.
‫کارت با من تموم شد، نه؟
‫چی؟
‫کلاً با همه بلیت‌چی‌ها صمیمی میشی.
‫یه پلنگ نمی‌تونه طرح روی بدنش رو تغییر بده.
‫فکر کردی یه مرد این مدلی قراره ‫از بازی‌هاش دست بکشه؟
‫این چه حرفیه؟
‫داری توهین می‌کنی؟
‫حرفی نمونده.
‫من...
‫یه توصیه آخر برات دارم.
‫از این زندگی کثافت دست بکش.
‫- وگرنه هر اتفاقی بیفته حقته. ‫- جونگ‌بون.
‫جونگ‌بون، چرا اینقدر بی‌ادب شدی؟
‫اگه قراره اینجوری رفتار کنی، دیگه ‫نمیام دیدنت، جونگ‌بون.
‫منم که نمیام دیدنت. من.
‫لعنتی، باید دهنت رو بدوزم.
‫عجب رویی داری.
‫یه فکری به حال زندگیت بکن، شنیدی؟
‫اگه گریه بقیه رو دربیاری،
‫خودت هم خون گریه می‌کنی.
‫این چه حرفیه.
‫خوشحالم می‌بینمت، سو جونگ‌هی.
‫خیلی وقت بود همدیگه رو ندیده بودیم، نه؟
‫آره. یه مدتی میشد.
‫این چند روز اوضاع شرکت بهم ریخته بود.
‫- اعتصاب کردیم. ‫- جدی؟
‫واسه همین اتوبوس‌ها کار نمی‌کردن.
‫- الان چی؟ ‫- الان همه چی درست شده.
‫یونگ‌ری خیلی زحمت کشید.
‫حتی شد رهبر اعتصاب.
‫جدی؟
‫نمی‌دونستم یونگ‌ری اینقدر شجاعه.
‫غافلگیر شدم.
‫راستی.
‫بیا، بشین.
‫یکی برای خودم گرفتم، یکی هم برای تو.
‫حس کردم بهت میاد.
‫وای خدا.
‫بپوش.
‫- بپوشم؟ ‫- آره.
‫اندازه‌م هستن.
‫از کجا می‌دونستی سایزم چنده؟
‫چشمی حدس زدم.
‫دیگه گفتم اگه اندازه نشد می‌برم ‫عوضش می‌کنم.
‫سانگ‌چول احمق همیشه میگه نباید به کسی ‫کفش هدیه داد.
‫چون طرف با اون کفش ازت فرار می‌کنه.
‫ولی من هیچوقت به همچین چیزهایی اعتقاد نداشتم.
‫اصلاً بدون من می‌خوای کجا بری؟
‫نه؟
‫حالا که پوشیدمشون،
‫پاشو بریم امروز یه کم خوش بگذرونیم.
‫چیکار کنیم؟ هر چی تو بگی.
‫- من باید انتخاب کنم؟ ‫- آره.
‫پس...
‫حالا که حق انتخاب با منه،
‫نظرت چیه محض تنوع از این محل ‫بزنیم بیرون؟
‫بیشترش اومد تو دستم.
‫خوبی؟
‫بیا عوض کنیم.
‫بیا.
‫[خانه تسخیرشده]
‫وای خدا. اونجا رو!
‫ببین.
‫اینجا رو باش.
‫خیلی خوشگله، نه؟
‫خوشمزه به نظر میاد، نه؟
‫- امتحانش کنم؟ ‫- آره.
‫خوبه؟
‫صورتت کثیف شد.
‫وایسا. قرار نیست به این زودی برگردیم ‫خونه که، نه؟
‫می‌خوای بگی؟
‫چیه؟
‫ایندفعه هم قراره همینجوری کنی؟
‫نه.
‫ببینم.
‫- خیلی بده؟ ‫- نه، چیزی نیست.
‫- بدش من. خودم میزنم. ‫- نه.
‫پشت پاته. بذار کمکت کنم.
‫ای وای.
‫کفش جدید رو باید یه کم پوشید تا ‫جا باز کنه.
‫امروز خیلی پیاده‌روی کردیم.
‫اصلاً حواسم نبود.
‫شرمنده.
‫دفعه بعدی،
‫یه جا می‌مونیم و تکون نمی‌خوریم.
‫دفعه...
‫بعدی در کار نیست.
‫چی؟
‫یعنی چی؟
‫بیا...
‫همینجا تمومش کنیم.
‫ما خیلی با هم فرق داریم.
‫تو دنیاهای متفاوتی بزرگ شدیم، ‫و من پدر و مادر ندارم،
‫فقط یه برادر دارم که گاهی اوقات ‫دلم می‌خواد بکشمش.
‫ولی خودت این رو می‌دونستی.
‫ولی که الان که پیش همدیگه‌ایم،
‫مشخصه که چقدر با هم فرق داریم.
‫اعتصاب هم خیلی خسته‌م کرده.
‫احمقانه‌ست. آخه یه دفعه‌ای...
‫راست میگی.
‫من کلاً همچین آدمی هستم.
‫خودخواه و دمدمی.
‫مودی هستم و زیادی مغرورم.
‫پس بیا تا ازم خسته نشدی تمومش کنیم.
‫متاسفم.
‫نه.
‫عذرخواهی نکن.
‫نمی‌تونم قبول کنم.
‫- جه‌پیل. ‫- چرا اینجوری می‌کنی؟
‫چرا اینقدر یه دفعه‌ای؟
‫چرا نظرت عوض شد؟
‫ما که خوشحال بودیم، نبودیم؟
‫آره، خوب بود.
‫ولی نه زیاد.
‫خودت هم گفتی. کفش جدید باید جا باز کنه.
‫ولی من و تو،
‫خیلی مانع جلوی راهمون داریم.
‫احتمالاً همیشه حس می‌کنیم...
‫کفشی پامونه که سایزمون نیست.
‫گمونم...
‫احساساتم به تو به همینجا ختم میشن.
‫ممنون بابت چسب زخم.
‫مراقب خودت باش.
‫و حتماً برو دانشگاه.
‫سو جونگ‌هی.
‫تو...
‫واقعاً می‌تونی دیگه من رو نبینی؟
‫به همین راحتی؟
‫واقعاً داری به همین راحتی تمومش می‌کنی؟
‫آره.
‫ما که خیلی وقت نیست با هم قرار می‌ذاریم.
‫جونگ‌هی!
‫گفتی رفتی دیدن جه‌پیل، پس چرا...
‫هی، چی شده؟
‫چیزی شده؟
‫چیه؟ چی شده، جونگ‌هی؟
‫چی شده؟
‫بهترین کار همین بود.
‫به صلاح همه‌ست.
‫کاریش نمیشد کرد.
‫آب و هوای امروز.
‫امروز، اولین برف فصل زودتر از همیشه...
‫در سر تا سر کشور می‌باره.
‫اولین برف؟ تازه نوامبره که.
‫مگه میشه.
‫همین رو بگو.
‫ولی هوا یه دفعه‌ای سرد شد.
‫وای خدا.
‫چرا راه رو بند آوردی؟
‫عجبا.
‫چش شده؟
‫خوب تمیزش کن.
‫چند وقته خیلی با یونگ‌ری در میفته.
‫ببر کوه مودونگ کجاست؟
‫باید بیاد این عوضی رو قورت بده.
‫یک، دو، سه.
‫وای. چقدر صداش بلنده.
‫لعنتی. حالا همین امروز باید می‌ذاشتش اینجا.
‫- ای وای. ‫- خدای من.
‫اه. دوباره خراب کردم.
‫اونی که طرح هواپیماست خیلی سخته.
‫الان با چشم بسته هم می‌تونم طرح ‫کلاه رو درست کنم.
‫ترسیدم!
‫زهره ترک شدم. سه‌ری!
‫داد زدی، منم زدم شکستمش.
‫چرا اینقدر ترسویی؟
‫هر چی می‌شنوه می‌ترسه.
‫خیلی خب. دوباره.
‫خیلی خب، تمرکز کن.
‫وایسا ببینم، اون زن منه؟
‫نگه دار.
‫دنده عقب بگیر.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- ترسیدم. ‫- بابا.
‫پس وقتی خونه نیستی میای اینجا.
‫دخترمون رو میاری تو خیابون غذاهای ‫مضر می‌خورید؟
‫باید بریم خونه!
‫- پاشو! زود باش! ‫- باشه بابا.
‫چرا داد می‌کشی؟
‫بذار آخری رو درست کنم. ‫دیگه دارم موفق میشم.
‫از دست این زن.
‫امروز روز مرخصی نظافتکار هم هست!
‫گشنمه!
‫باید غذا آماده کنی!
‫زود باش پاشو. ‫سه‌ری، بشین تو ماشین.
‫- زود باش. پاشو. ‫- ای بابا.
‫من‌اوک میگه زود میاد.
‫یک ساعت که قرار نیست طول بکشه.
‫حالا اگه شام یه مقدار دیر بشه از ‫گشنگی نمی‌میری، درسته؟
‫- درست میگم؟ ‫- این زنه چشه؟
‫ولم می‌کنی یا نه؟
‫نه.
‫نمی‌تونم.
‫اول تو باید دستش رو ول کنی، آقا.
‫اونقدرا هم کار سختی نیست.
‫یه مرد محترم باید قدر زنش رو بدونه.
‫تو خیابون جلوی یه فروشنده خوراکی‌های ‫ارزون داری آبروش رو می‌بری.
‫چطوری می‌تونی اینقدر راحت تحقیرش کنی؟
‫نیم ساعت دیگه خونه باش.
‫وگرنه...
‫می‌اندازمت بیرون.
‫دیر نکنی!
‫وای خدا. فوق‌العاده بودی.
‫هان گی‌بوک معروف رو به همین ‫راحتی راهی کردی رفت.
‫وای خدا.
‫حس می‌کنم یه بار سنگین از ‫روی شونه‌م برداشته شد.
‫دلم خنک شد!
‫هی، جلوی بچه‌ها چیزی نگیا.
‫زود باش جایزه‌ت رو بگیر تا پرتت ‫نکرده بیرون.
‫نه بابا. فقط حرف الکی میزنه.
‫ولی خیلی دلم خنک شد.
‫واقعاً...
‫این آنچوی‌های تازه خیلی خوب شور شدن.
‫خیلی خوشمزه‌ن.
‫جونگ‌بون، چند وقته خیلی غذا می‌خوری.
‫هم سهم غذای ما سر کار رو می‌خوری ‫هم تو خونه.
‫ولی کنجکاو شدم، باید بپرسم.
‫جونگ‌هی.
‫تو و پسره چرا جدا شدین؟
‫آره، منم کنجکاو شدم.
‫دیوونه همدیگه بودین. چی شد؟
‫هیچی.
‫ارتباطات کلاً همینجوری هستن دیگه.
‫مردم با هم آشنا میشن و جدا میشن.
‫می‌تونی دیوونه‌ی یکی باشی ولی ازش ‫خسته هم بشی.
‫من زود حوصله‌م سر میره.
‫خیلی دمدمی هستم.
‫ولی خب، جونگ‌هی، شما دوتا...
‫بسه.
‫گفتم بحثش رو نکش وسط.
‫بخورید.
‫یالا، بخورید.
‫میگم یواش‌تر بخور.
‫با این سرعت،
‫مردم ممکنه فکر کنن بارداری...
‫نگو.
‫باردار که نیستی؟
‫هی!
‫حتی به شوخی
‫هم نمیشه همچین حرفی رو به یکی گفت.
‫چطوری این اتفاق افتاد؟
‫پدر بچه کجاست؟
‫جونگ‌بون، این چه کاری بود کردی؟
‫چه فکری تو سرت بود؟
‫هوسوک.
‫الان اونی که بیشتر از همه استرس‌داره...
‫ما نیستیم، جونگ‌بونه.
‫پدرش.
‫خبر داره؟
‫اصلاً می‌دونه؟
‫باورم نمیشه.
‫از شرش خلاص میشم.
‫مجبورم. چیکار می‌تونم بکنم؟
‫بچه بدون پدر...
وقتی من رو ول کرده ‫چطوری باید تنهایی بچه شو بزرگ کنم؟
‫هی.
‫امروز بیا باهام ورزش کن.
‫چند وقته داری عین دیوونه‌ها ‫درس می‌خونی.
‫چطوری چسبیدی به صندلیت و حتی ‫دستشویی هم نمیری؟
‫داری من رو می‌ترسونی.
‫اصلاً گوش میدی؟
‫یالا، پاشو بریم.
‫می‌تونیم به کیسه مشت بزنیم. ‫هوا بخوریم.
‫هوای خوبیه، می‌دونی؟
‫هی، بیا روراست باشیم.
‫مگه سو جونگ‌هی تنها دختر دنیاست؟
‫تو یه آدم خوش‌قیافه، پولدار و مهربونی.
‫کافیه واسه یکی چشمک بزنی...
‫دخترها برات صف می‌کشن!
‫ببخشید.
‫واسه همین میگم باید بریم.
‫اینجاش جور درنمیاد.
‫اینم همینطور.
‫خانم گِه.
‫سرشماری بی‌خبر بازرس شرکت،
‫و پول سپرده اینجاست. ‫چرا با هم جور درنمیان؟
‫همه‌ش کم و زیاده.
‫مطمئنی درست حساب کردی؟
‫آره.
‫این بازرس‌ها مخفیانه میان، ‫ولی به خودشون زحمت نمیدن.
‫خیلی بیخیال شمارش می‌کنن.
‫معلومه که سرشماریش جور درنمیاد.
‫خیلی خب، بسه.
‫ساکت شو.
‫از دست این کارمندهای شرکت...
‫- باورم نمیشه. ‫- خدای من.
‫چرا کم و زیاده؟
‫عجبا.
‫فکر کردی می‌تونی با احمق بازی قسر در بری؟
‫پول سپرده کمه!
‫به خدا غیرممکنه.
‫مطمئنم کرایه رو...
‫از تمام مسافرهای اون روز گرفتم،
‫و هر چی گرفتم رو گذاشتم تو حساب.
‫پس چرا سرشماری بازرس شرکت...
‫با پولی که تو آوردی فرق می‌کنه؟
‫جوابش مشخصه.
‫یا پول بال درآورده و پرواز کرده،
‫یا یکی ازش کش رفته.
‫شما...
‫دارید به من اتهام میزنید؟
‫آره.
‫درسته.
‫چیه؟ چته؟
‫مدرکی داری که نشون بدی کار تو نیست؟
‫من هیچوقت دست به دزدی نمیزنم.
‫و هیچوقت به خاطر پول وجدانم ‫رو نمی‌فروشم.
‫تو تمام سال‌هایی که بلیت‌چی بودم،
‫هیچوقت همچین مرزی رو زیر پا نذاشتم.
‫عجب رویی داری.
‫من از کجا باید مطمئن بشم؟
‫از کجا مطمئن بشم داری راستش رو میگی؟
‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫هی، اومدی؟
‫همون کافه وین همیشگی؟
‫بله.
‫می‌دونی، دوستت هم هر وقت میاد ‫همین آهنگ رو درخواست میده.
‫نکنه جفتتون عاشق این آهنگید؟
‫ولی چرا چند وقته جدا جدا میاید؟
‫برنامه‌هاتون به هم نمی‌خورن؟
‫مگه...
‫تنهایی میاد اینجا؟
‫آره.
‫زیاد نمی‌مونه.
‫فقط همین آهنگ رو درخواست میده،
‫چند بار بهش گوش میده و میره.
‫من برم قهوه‌ت رو آماده کنم.
‫باشه.
‫[درخواست آهنگ، کافه ویوالدی]
‫[هان جه‌پیل]
‫[درخواست آهنگ، کافه ویوالدی]
‫[هان جه‌پیل]
‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫جدی داره برف میاد.
‫چرا تنهایی؟
‫نمی‌دونم. خیلی ناراحتم.
‫جونگ‌بون کار داشت، رفت.
‫مدیر گفت یونگ‌ری بره دفترش.
‫- هنوز برنگشته. ‫- از کِی رفته؟
‫بذار ببینم.
‫فکر کنم...
‫نیم ساعتی میشه.
‫نیم ساعت؟
‫آره.
‫می‌دونی تو این دنیا به چه مدل ‫آدمی اصلاً اعتماد ندارم؟
‫اونایی که ادای آدم‌های درستکار رو درمیارن،
‫فکر می‌کنن از همه بهترن.
‫اونایی که وانمود می‌کنن وجدان دارن.
‫عین یه قدیسه رهبر اعتصاب شدی،
‫هی درباره حقوق بشر حرف زدی،
‫ولی دقیقاً آدمی مثل تو هم میاد از ‫پول دخل برمی‌داره!
‫چرا اینقدر مطمئنید؟
‫نکنه...
‫می‌خواید برام پاپوش بدوزید؟
‫باورم نمیشه.
‫خیلی صبوری به خرج دادم، ولی ‫اعصابم رو بهم نریز.
‫هی.
‫فکر کردی خیلی خاصی، نه؟
‫آبروی شرکت رو بردی.
‫یه قهرمان واقعی اینجاست.
‫بسه دیگه، خسته‌م کردی.
‫مدرک رو پیدا می‌کنم...
‫و دهنت رو می‌بندم.
‫پولی که دزدیدی کجاست؟
‫کجاست؟ بدش من!
‫چت شده؟ بس کن!
‫کجاست؟ پولی که دزدیدی رو بده من!
‫کجاست؟
‫خل شدی؟
‫هی، به چه حقی اینجوری رفتار می‌کنی؟
‫می‌دونی به خاطر تو چقدر از طرف ‫شرکت تحت فشارم؟
‫چرا داری اعصابم رو بهم می‌ریزی!
‫چرا؟
‫جونگ...
‫جونگ‌هی!
‫[اتوبوس چئونگا]
‫وایسا! می‌خوای چیکار کنی؟
‫فرار کن.
‫یونگ‌ری.
‫فرار کن، جونگ‌هی.
‫فرار کن.
‫زود باش.
‫- زود باش! ‫- نه.
‫اگه بمیره چی؟
‫پس...
‫نه.
‫نه، نمی‌میره.
‫مردم که به این راحتی نمی‌میرن، جونگ‌هی.
‫پس...
‫بسپرش به من.
‫از اینجا برو.
‫زود باش!
‫مشکلی برای من پیش نمیاد.
‫زندگی من هیچوقت طبق برنامه‌ریزی نرفته جلو.
‫برام مهم نیست مجازات میشم یا نه.
‫این چه حرفیه، سو جونگ‌هی؟
‫فقط...
‫فرار کن، تو رو خدا. خب؟
‫برو.
‫یونگ‌ری.
‫تا جای ممکن از اینجا دور شو.
‫و اینجا آفتابی نشو.
‫خودت رو گم و گور کن، خب؟
‫برو.
‫تو رو خدا، جونگ‌هی.
‫برو.
‫کوه یونگ‌ری؟
‫جه‌پیل.
‫چی شده؟
‫چه خبر شده؟
‫جونگ‌هی...
‫جونگ‌هی چی؟
‫بلایی سرش اومده؟ جونگ‌هی کجاست؟
‫جونگ‌هی...
‫حالا چیکار کنم؟
‫[هفت سال بعد، سال ۱۹۸۹]
‫سلام.
‫[لطفاً از ژتون استفاده کنید.] ‫[ژتون چهارده سنت، پول نقد پونزده سنت]
‫[اتوبوس مسیر سی]
‫[سالن زیبایی جوری]
‫- سلام. ‫- اومدی؟
‫[سالن زیبایی جوری]
‫برای چک کردن حرارت آهن، ‫جلوی دماغت نگهش دار.
‫اگه حرارتی حس کردی یعنی حاضره، خب؟
‫ممنون.
‫یونگ‌ری. زود باش لباست رو عوض ‫کن و برو پایین.
‫چی؟
‫ساعت کاری من ده شروع میشه. ‫هنوز دیر نکردم.
‫می‌دونم.
‫به خاطر اون نمیگم.
‫یه مشتری سختگیر داریم، ‫از مشتری‌های ثابت مدیره.
‫کوتاهی موش تموم شده، ولی اصرار می‌کنه ‫تو موهاش رو بشوری.
‫میگه لمس تو جادوییه.
‫وای، خیلی رو اعصابه.
‫و ادب هم نداره؟
‫انگار مردم رو تحقیر می‌کنه.
‫اگه مشتری نبود، به خدا...
‫باشه، بگو الان میرم پیشش.
‫چته؟ دیوونه شدی؟
‫چیزی شده، قربان؟
‫انگار سر درد شدیدی دارید.
‫دستم رو گذاشتم روی نقطه فشار.
‫خوشتون نیومد؟
‫کدوم نقطه فشاری اینقدر درد می‌گیره؟
‫آخه هیچوقت اینقدر سر و صدا نمی‌کنین.
‫به شرط اینکه سرتون خیلی درد بیاد.
‫شاید یه مقدار زیادی فشار داده باشمش.
‫می‌خواید یه کم یواش‌تر بشورم؟
‫یونگ‌ری، عشقت اومد.
‫«روز رز؟»
‫حتماً اینم یکی از اون روزهاییه که ‫باید عشقت رو ابراز کنی؟
‫شاید اینم فرصتته...
‫که بالاخره به جه‌پیل بگی چه حسی داری؟
‫جه‌پیل؟ این چه حرفیه؟
‫نه، اگه چیزی بگم جفتمون معذب میشیم.
‫تا کی قراره معطل بذاریش؟
‫یه حرکتی بزن دیگه، احمق.
‫این هفته درباره شب دانشجوهای پزشکیه.
‫راسته که میگن اگه کسی همراهت نباشه ‫جریمه میشی؟
‫الو؟
‫این یکشنبه وقت داری؟
‫یونگ‌ری چیِ تو میشه؟
‫برات بیشتر از یه دوسته؟
‫مطمئنی عیبی نداره که بیام؟
‫البته.
‫چون تویی دعوتت کردم دیگه.
‫- جونگ‌هی؟ ‫- یونگ‌ری!