‫همه سوار شدن!
‫اینجور روزها رو که می‌شناسی، یونگ‌ری؟
‫صبح از خواب بیدار میشی،
‫آهنگ مورد علاقه‌ت «سنجاقک قرمز» توسط ‫چو یونگ‌پیل...
‫تو رادیو پخش میشه.
‫عجب ترشی کاهوی خوشمزه‌ایه، نه؟
‫عاشقشم.
‫- آره. ‫- میری غذاخوری،
‫و یکی از مخلفاتی که میارن ترشی کاهوییه ‫که براش می‌میری.
‫یه تلفن عمومی پیدا می‌کنی که کلی ‫پول خرد توش مونده.
‫خورشید داره می‌درخشه.
‫نسیم زیبایی می‌وزه،
‫و بی‌اختیار ریتم یه آهنگ رو زیر لب می‌خونی.
‫روزیه که حس می‌کنی همه چی درست ‫اونطوری که دوست داری پیش میره.
‫سو جونگ‌هی؟
‫- چی شد؟ ‫- کجا میره؟
‫فرار کرد.
‫وای خدا.
‫ببخشید.
‫- وای. دردم گرفت. ‫- خوبید؟
‫متاسفم.
‫اون روز هم دقیقاً یکی از اون روزها بود.
‫از همون صبحش که اینقدر خوشحال بیدار ‫شدم باید می‌فهمیدم.
‫چرا وقتی دیدمش فرار کردم؟
‫«آره. من بلیت‌چی هستم.»
‫می‌خواستم وقتی دیدمش همین رو بهش بگم.
‫باید با اعتماد به نفس حرفم رو می‌زدم.
‫ولی الان که فرار کردم، دیگه...
‫یه دروغگوی به تمام معنام.
‫«قسمت پنجم: یک روز بد»
‫هی، راننده! کی می‌خوای راه بیفتی؟
‫بدو دیگه، دیر می‌رسم سر کارها!
‫گاز بده!
‫خودمم می‌خوام راه بیفتم.
‫ولی بدون بلیت‌چی نمیشه.
‫چطوری باید هم رانندگی کنم هم به ‫درها رسیدگی کنم؟
‫نمی‌تونم همزمان دو جای مختلف باشم که.
‫بلیت‌چی اومد.
‫عه، خانم کوه!
‫زود باشید سوار شید.
‫بفرمایید، مراقب باشید.
‫- هی. ‫- داریم میریم!
‫همه سوار شدن!
‫کوه یونگ‌ری؟
‫چی؟
‫اصلاً با عقل جور درمیاد؟
‫بلیت‌چی‌ای که وسط مسیر اتوبوس رو ول می‌کنه،
‫عین سربازیه که وسط جنگ اسلحه‌ش رو ول می‌کنه.
‫چه فرقی با هم دارن؟
‫تو تموم سال‌های کاریم...
‫تو بیست سالی که تو این شرکت کار کردم، ‫هیچوقت همچین چیزی ندیدم.
‫منم ده ساله مدیر پانسیونم،
‫- اولین باریه که... ‫- میشه ساکت شی؟
‫من...
‫چشم‌پوشی نمی‌کنم.
‫- هرگز! ‫- درسته.
‫ولی قربان، من...
‫بدون دردسر مسیر رو تموم کردم.
‫آره جون خودت!
‫مگه نمی‌دونی تو مسیر اتوبوس، ‫زمان چقدر باارزشه؟
‫بذار رک و راست بگم، ‫اگه اون دختره سو جونگ‌هی...
‫صندوق پول رو برمی‌داشت و فرار می‌کرد چی؟ ‫می‌خواستی چیکار کنی؟
‫مسئولیتش رو قبول می‌کردی؟
‫گردن می‌گرفتی؟
‫ولی اینطور نشد.
‫نمی‌تونم بگم چرا، ولی...
‫- چاره‌ای نداشتم... ‫- «چاره‌ای نداشتی؟»
‫اومد.
‫ببخشید.
‫امروز حقوق نمی‌گیرم.
‫پس اذیتش نکنید.
‫عجب رویی داره...
‫- برگرد اینجا ببینم! ‫- قربان.
‫ممنون که دوچرخه رو بهم قرض دادین. ببخشید!
‫فکر کردی با مودب بودنت می‌تونی ‫قسر در بری؟
‫- هی! ‫- آره، کوه یونگ‌ری؟
‫کوه یونگ‌ری!
‫خوبی؟
‫اومدم کلاهت رو بهت بدم.
‫با دوچرخه اومدم دنبالت و...
‫با هان جه‌پیل دیدمت.
‫حالم خوب نیست.
‫پشیمونم،
‫و خجالت می‌کشم.
‫از خودم متنفرم،
‫و از این وضعیت مزخرف هم متنفرم.
‫ولی می‌دونی بدترین بخشش چیه؟
‫الان باید برگردم سر کار.
‫برنامه کاری امروز خیلی فشرده‌ست.
‫اول می‌خوام یه چیزی رو حضوری بهت بگم.
‫نه، تلفنی نمیشه.
‫هی، جه‌پیل!
‫باورت نمیشه چی دیدم.
‫خواب که نمی‌بینم؟
‫نیشگونم بگیر. بگیر دیگه.
‫دردم گرفت.
‫هی، یونگ‌ری...
‫یونگ‌ری.
‫بلیت‌چیه.
‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫نگو از اول خبر داشتی.
‫سو جونگ‌هی هم همینطور؟
‫نوشیدنیه امشب خیلی لذیذ شده‌ها.
‫هی.
‫مامانم گفت اگه خودت برای خودت نوشیدنی بریزی ‫سه سال بدشانسی میاری.
‫حالا انگار بدشانس‌تر از اینم ممکنه بشم.
‫حس می‌کنم گیر کردم.
‫ای کاش امشب می‌تونستم برم لب دریا. ‫حواسم پرت میشد.
‫هی.
‫الان بریم؟ ‫بریم لب دریای اینچون؟
‫- الان؟ ‫- آره.
‫چطوری؟
‫با تاکسی؟
‫کرایه‌ش گرون درمیاد، نه؟
‫آره.
‫احتمالاً باید کل درآمد امروزمون رو بدیم.
‫فکر کنم امشب باید به همین نوشیدنی راضی باشیم.
‫یونگ‌ری.
‫چرا زندگیم اینجوریه؟
‫انگار زندگیم از این لیوان نوشیدنی ‫هم تلخ‌تره.
‫ولی خب...
‫طعمی که نوشیدنی تو دهنم می‌ذاره...
‫خیلی شیرینه.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون خیلی رقیقه،
‫بهش شیرین‌کننده مصنوعی اضافه می‌کنن، ‫عین یه جور ادویه.
‫یعنی خود نوشیدنی خیلی تلخه.
‫که اینطور.
‫ممنون بابت این اطلاع جالبی که دادی.
‫خیالم راحت شد.
‫بفرما.
‫مگه از اول قصد نداشتی حقیقت رو ‫به هان جه‌پیل بگی؟
‫می‌دونم.
‫ولی خب اینکه خودم بگم یا اون مچم ‫رو بگیره با هم فرق دارن.
‫آدم تو یه ثانیه آبروش میره.
‫نه، یونگ‌ری؟
‫هی.
‫با من بنوش.
‫با این سرعت حالت بد میشه، می‌دونی دیگه؟
‫خیلی خب، نوش جان.
‫درام بزنید!
‫بانوی شایسته کره سو جونگ‌هیه!
‫هی، بیدارشون می‌کنی!
‫بیدار می‌شنا.
‫وایسا.
‫برنده یه تاج نیاز داره.
‫- اه. چته؟ ‫- بیا.
‫خیلی خب.
‫چه قشنگ شدی.
‫هی.
‫- عجبا. ‫- جونگ‌هی.
‫چیه؟
‫خیلی خوشگلی.
‫هم صورتت نازه...
‫هم هیکل خوبی داری.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫زیباترین چیزی که داری قلبته.
‫هیچی کم نداری، سو جونگ‌هی.
‫بگیر بخواب دیگه.
‫حتماً خیلی خوشحالی.
‫- بله، خانم. ‫- خب؟
‫بگیر بخواب.
‫اگه خوشحال نباشی،
‫باید به من جواب پس بدی.
‫ای کاش می‌تونستم خوشحال باشم.
‫[شیر اینچون]
‫بفرما، سه‌ری.
‫حالا مناسبت این سوپ مرغ جینسنگ چیه؟
‫منظورت چیه؟ درست کردم که ‫انرژیت رو به دست بیاری.
‫حتی از بخاری هم استفاده نمی‌کنی، چه برسه تنور.
‫نمی‌دونم چی ازت دیدم که باهات ازدواج کردم.
‫سر درست کردنش حتی درست نخوابیدم.
‫چرا نخوابیدی؟
‫«چرا...»
‫«چرا نخوابیدی؟»
‫بیخیال. فراموشش کن.
‫- جه‌پیل کو؟ ‫- اذیتش نکن.
‫دیشب نصفه شبی داشت طناب میزد،
‫صد در صد هنوز خوابه.
‫چرا باید نصفه شب طناب بزنه؟
‫الان باید سر درس و مشقش باشه.
‫برو بیدارش کن!
‫باید آخر هفته‌ها با هم غذا بخوریم.
‫خانواده‌ها همین کار رو می‌کنن دیگه، نه؟
‫ولی راحت نیستم بخوام بیدارش کنم.
‫چرا؟ ما که خیلی وقته یه خانواده‌ایم.
‫زود باش! برو بیدارش کن!
‫عجبا.
‫خودت هم می‌تونی بری بیدارش کنی.
‫سه‌ری نازم.
‫بابایی برات گوشت بذاره؟
‫- باشه. ‫- چشم.
‫جه‌پیل، صبحونه حاضره.
‫بابا گفت همه باید با هم غذا بخوریم.
‫جه‌پیل؟
‫هان جه‌پیل.
‫جه‌پیل، دارم میام تو، خب؟
‫جه‌پیل؟
‫کجا رفته؟
‫یا خدا.
‫فهمیدم خورشید امروز چرا اینقدر ‫روشن می‌تابه.
‫به خاطر اون منظره‌ست.
‫بس کن.
‫هر وقت یه پسر می‌بینی دیوونه میشی.
‫البته اعتراف می‌کنم. از پشت هیکلش یه مقدار خوبه.
‫«یه مقدار» و «خوب» مگه با هم ‫تناقض ندارن؟
‫ساکت شو.
‫ببخشید.
‫شما دنبال دوستتی؟
‫می‌تونیم برات صداش کنیم.
‫هان جه‌پیل؟
‫[یک ظهر جلوی ویوالدی، جه‌پیل]
‫جونگ‌هی!
‫بله؟
‫بیا بیرون! بدو.
‫چون...
‫وای خدا!
‫یه مرد خوش قیافه اومده دنبال یونگ‌ری.
‫- مرد؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونم بینشون چه خبره،
‫ولی دارن یواشکی صحبت می‌کنن.
‫می‌دونی دیگه.
‫یه صورت خوشگل و باکلاس داره،
‫و دستش پر عضله‌ست.
‫یعنی،
‫باورت میشه همچین مردی وجود ‫داشته باشه؟
‫جونگ‌هی.
‫هان جه‌پیل...
‫بیرون منتظرته.
‫می‌خواد باهات صحبت کنه.
‫[خوابگاه بلیت‌چی]
‫چی شده؟
‫برام مهم نیست.
‫اینکه کی هستی، دانش‌آموزی یا نه...
‫- برام مهم نیست. ‫- برای من مهمه.
‫پس...
‫دیگه نیا دنبالم.
‫معذب میشم.
‫پس چرا؟
‫چرا بهم زنگ زدی؟
‫چرا خواستی همدیگه رو ببینیم؟
‫می‌خواستم همین رو بگم.
‫که ازت خوشم نمیاد.
‫ببین.
‫خب...
‫من...
‫نمی‌خواستیم از اول بهت دروغ بگیم.
‫من و جونگ‌هی.
‫ما دانش‌آموز مدرسه شبانه هواران هستیم، ولی...
‫با جوگیونگ دوستیم، همونی که قرار گروهی ‫رو هماهنگ کرد.
‫پرسید می‌تونیم جاش بیایم سر کار یا نه.
‫ازمون خواهش کرد،
‫واسه همین رفتیم.
‫من فقط...
‫حس کردم باید توضیح بدم چی شد.
‫مامانت خوبه؟
‫چی؟
‫آره.
‫خیالم راحت شد.
‫ممنون که گفتی.
‫اسمش سو جونگ‌یونه.
‫یکی اون بیرون گفت به عنوان بلیت‌چی دیدتش.
‫لطفاً با دقت نگاه کنید.
‫عکس قدیمیه، ولی...
‫صورت آدم که طی چند سال زیاد ‫تغییر نمی‌کنه.
‫نگاه کردم، ولی نشناختم.
‫مطمئنی اینجا کار نمی‌کنه؟
‫آره، خب...
‫فکر نکنم بلیت‌چی ما باشه.
‫[اتوبوس چئونگا، اتوبوس ایلپو]
‫باز پیدا نشد؟
‫اون عوضی مطمئن بود که دیدتش؟
‫- نکنه توهم زده؟ ‫- از کجا بدونم؟
‫گفت اونموقع شبیه جونگ‌یون بوده.
‫ولی شاید چیزی زده بوده و اشتباه دیده.
‫نکبت.
‫خودش بوده یا نه؟
‫من از کجا بدونم؟
‫بیخیال شو دیگه.
‫چند روز تو شرکت‌های اتوبوس‌رانی دنبالش گشتی؟
‫تازه، تو...
‫باید مراقب خودت باشی.
‫عوضی. الان جدی هستی؟
‫اگه قراره ضد حال بزنی، گمشو. ‫خب؟
‫شده تو کل کشور دنبال اون عجوزه می‌گردم.
‫باشه، گم میشم، ولی اول بیا بریم یه چیزی بخوریم.
‫گشنمه.
‫هی.
‫عجب بازیگر جذابی.
‫به خاطرش از کلارک گیبل دست بکشم؟
‫چقدر صورتش تراش‌خورده‌ست.
‫برخلاف بعضی‌ها.
‫[به خاطر یک مشت دلار]
‫منم می‌خوام اسب‌سواری کنم.
‫بزرگتر شدی یاد می‌گیری.
‫یا گواهینامه می‌گیری و اول ماشین می‌رونی.
‫چرا؟
‫ولی گفتن یونگ‌به و یونگ‌می یه سره ‫در حال اسب‌سواری هستن.
‫کی؟
‫خواهر و برادر کوچیکتر آقای کوه؟
‫آره.
‫خونه‌شون اسب دارن؟
‫آره!
‫[اسب‌سواری یونگ‌شیک]
‫ای بابا.
‫اینجا مال مادر آقای کوهه؟
‫البته اسبه دیگه.
‫هی، سه‌ری!
‫یونگ‌می! یونگ‌به!
‫خدای من.
‫درسته. یادم رفته بود.
‫اول باید پول می‌دادم.
‫چقدر میشه؟
‫شش سنت واسه پنج دقیقه، و ده سنت ‫واسه ده دقیقه.
‫همین؟ خیلی ارزونه که.
‫بفرمایید.
‫ای بابا.
‫کی واسه اسب‌سواری بچه‌ها یک دلار میده؟
‫یه سری‌ها خوشی زیر دلشون زده.
‫ببخشید.
‫ما هنوز به صورت رسمی اینجا رو باز نکردیم،
‫پول خرد ندارم. چیکار کنم؟
‫خب، در این صورت...
‫این یکی رو امتحان می‌کنم.
‫باید بُرشش بدم دیگه؟
‫- آره. ‫- درسته.
‫نشد.
‫ای وای.
‫باز نشد. ای بابا.
‫این...
‫از اونی که به نظر میاد سخت‌تره.
‫ای خدا.
‫- این یکی رو امتحان کن. ‫- ممنون.
‫اگه اینقدر آسون بود، مگه میشد ‫باهاش پول درآورد؟
‫واسه شما شاید عین گیر کردن هسته خرما تو دماغت ‫کار مسخره‌ای باشه،
‫ولی من باهاش هزینه غذا و لباس و ‫بزرگ کردن بچه‌هام رو میدم.
‫وای.
‫وای خدا. چرا هسته خرما باید تو دماغم گیر کنه؟
‫چه خانم بامزه‌ای هستید.
‫هسته خرما تو دماغم.
‫دلم درد گرفت.
‫تا حالا نشنیده بودی؟
‫سه‌ری، بهت خوش می‌گذره؟
‫آره، خیلی!
‫راستی، یونگ‌به، خیلی اسب‌سوار ‫خوبی هستیا.
‫واو. چقدر رفتی بالا!
‫باحال شدی، یونگ‌به!
‫به نظرت باحاله؟
‫پس سه‌ری، می‌خوای باهاش ازدواج کنی؟
‫چون خیلی پسر باحالیه.
‫نه، می‌خوام با یونگ‌شیک ازدواج کنم.
‫یونگ‌شیک باحال‌تره.
‫آره.
‫عین شاهزاده سوار بر اسب سفیده.
‫- هی، جلوش رو بگیر! ‫- بگیر.
‫- جلوش رو بگیر! ‫- بیا!
‫هی.
‫نمی‌دونستم اینقدر از خود راضیم.
‫یونگ‌ری.
‫نه، وایسا. از من بزرگتره؟
‫خب، بگذریم.
‫احساسی که به یونگ‌ری دارم...
‫فکر می‌کردم عین برف زمستون پاکه.
‫ولی خب، هیچی سریع‌تر از برف آب نمیشه.
‫هی، الان اونش مهم نیست، پسر.
‫بگذریم...
‫داغون شدم.
‫همونطور که می‌دونی، من تک بچه‌م.
‫و مامان و بابام مخالفت می‌کنن.
‫ولی نمی‌خوام ناراحت شدنش رو ببینم.
‫هی.
‫یه مقدار جوگیر نشدی؟
‫هی، آدم که از فرداش خبر نداره.
‫بگذریم، بگم یا نگم، سوال اینه.
‫من از یونگ‌ری خوشم میاد، درسته؟
‫بگم؟ یا نگم؟
‫بگم! خیلی خب!
‫بزن بریم.
‫هر چی باشه، اونی که دوست دارم ‫خود کوه یونگ‌ریه.
‫یا بگم یا لال شم! میگم!
‫هی، خانم.
‫من؟
‫یه سوال دارم.
‫اینجا بلیت‌چی به اسم سو جونگ‌یون دارین؟
‫مطمئن نیستم.
‫تا حالا همچین اسمی نشنیدم.
‫این عکسشه. مطمئنی اینجا نیست؟
‫فکر نکنم تا حالا دیده باشمش.
‫مطمئنی؟
‫چشمت رو وا کن و درست نگاه کن.
‫من همه...
‫بلیت‌چی‌های اینجا رو می‌شناسم.
‫وقتی میگم اینجا نیست، یعنی نیست.
‫لعنتی.
‫اون مارمولک کجا در رفته؟
‫چیه؟ چی شد؟
‫- الان... ‫- خب؟
‫یه مرد عجیب و غریب...
‫اومد دنبالت.
‫«مرد عجیب؟»
‫گفت دنبال یکی به اسم سو جونگ‌یونه،
‫گفتم کسی رو به این اسم نمی‌شناسم.
‫ولی عکست رو نشون داد و پرسید مطمئنم یا نه.
‫حس بدی داشتم، واسه همین اصرار کردم نمی‌شناسمت.
‫ولی صد در صد عکس خودت بود.
‫چه خبر شده، جونگ‌هی؟
‫جونگ‌هی!
‫چی شده، جونگ‌هی؟ چیه؟
‫چی شده؟
‫باید فرار کنم.
‫با تمام سرعت.
‫آروم باش، جونگ‌هی.
‫چی شده؟ طرف کی بود؟
‫شرورترین آدم دنیا.
‫داداشم.
‫داداشت؟
‫وایسا ببینم.
‫کجا می‌خوای فرار کنی؟
‫اصلاً جایی واسه رفتن داری؟
‫قبل از اینکه وسایلت رو جمع کنی ‫به جایی فکر کردی؟
‫می‌دونی که چی میگن، عجله کار شیطونه.
‫اول مرخصی استعلاجی بگیر.
‫بعدش چی؟
‫خب؟
‫باید ناپدید بشی.
‫بدون اینکه ردی از خودت بذاری.
‫کاملاً.
‫مامان.
‫لطفاً سوالی نپرس.
‫بذار چند روز اینجا بمونه.
‫تو رو خدا؟ مامان؟
‫شرمنده، خانم.
‫وقتش که شد همه چی رو توضیح میدم.
‫الان یه مقدار گیج شدم.
‫مامان.
‫سیر کردن شکم خانواده خودم به اندازه کافی ‫سخته. چطوری یکی دیگه رو قبول کنم؟
‫مامان.
‫داری کیمچی درست می‌کنی.
‫وای. خیلی خوشمزه میشه.
‫جونگ‌هی، بیا کیمچی مامانم رو امتحان کن،
‫شوکه میشی. به خدا.
‫با این سالاد کیمچی تازه و صدف پهنه گلی تازه...
‫وای. فوق‌العاده‌ست.
‫مامان، بعد از اینکه بهشون نمک زدیم، ‫من و جونگ‌هی صدف بخوریم؟
‫هی، اونا رو نمک زدم و خشک کردم.
‫اگه می‌خوای جای کیمچی نمک بخوری،
‫باشه، بشین دوباره نمک بزن.
‫فکر کردم هنوز آماده‌ش نکردی.
‫برای موندنت زحمت می‌کشی دیگه؟
‫من نمیام به یه آدم علاف غذا بدم.
‫اگه قراره بشینی غذا بذارم جلوت، بری بهتره.
‫وایسا. مامان؟
‫مامان، یعنی جونگ‌هی می‌تونه پیشمون ‫بمونه؟ واقعاً؟
‫- ممنون، مامان! ‫- نکن، خیس شدم.
‫وای خدا، از دست این دختر.
‫ای خدا، چرا اینقدر آویزونی؟
‫- وای، مامان. ‫- خیلی ممنون، خانم.
‫خوب مراقب یونگ‌به و یونگ‌می هستم.
‫- آره! ‫- چرا مامان...
‫- من اومدم! ‫- برگشتی؟
‫یونگ‌شیک، جونگ‌هی از امروز قراره ‫پیش ما بمونه!
‫هی، برو اتاقت وسایلت رو باز کن. ‫بدو.
‫- بریم! ‫- ممنون.
‫بریم.
‫برو آشپزخونه.
‫بانوی موکپو می‌گفت...
‫واسه اینکه باهوش بمونی باید ‫این رو بنوشی.
‫بنوش.
‫چشم.
‫الان بنوش.
‫تا حواسشون پرته بنوش.
‫اگه ببینن، از دستت می‌گیرن.
‫- بدو. ‫- بعداً می‌نوشمش.
‫دوست یونگ‌ری قضیه‌ش چیه؟
‫نمی‌دونم. با رنگِ پریده اومد اینجا.
‫گفت نپرسم چه خبر شده.
‫آدم دردسرسازی به نظر نمیاد، ‫می‌ذارم چند روز بمونه.
‫بنوشی‌ها. یادت نره.
‫چشم.
‫به یونگ‌به و یونگ‌می هم نده.
‫بنوش.
‫گرم کردم که بهتر بخوابی.
‫ممنون.
‫می‌دونی، یه حسی بهم میگه...
‫مامانت این رو داده که خودت بخوری.
‫خیلی باهوشی.
‫پس باید زودتر بنوشمش.
‫اگه مامانت بفهمه، صد در صد پرتم می‌کنه بیرون.
‫شاید به من مربوط نباشه، ولی...
‫نمی‌دونم چه مشکلی برات پیش اومده،
‫ولی فرار کردن و قایم شدن جوابش نیست.
‫برای گذر کردن از یه اتفاق...
‫باید درست و حسابی تجربه‌ش کنی.
‫البته اگه بخوای از سر بگذرونیش.
‫درست میگی.
‫حق داری، ولی...
‫ولی می‌دونی دیگه.
‫مثل وقتی که میری مدرسه واکسن بزنی،
‫و با اینکه مجبوری واکسن بزنی،
‫هی میری ته صف.
‫گمونم وقتی آدم بترسه اینجوری میشه.
‫آدم‌ها گاهی اوقات خیلی احمق میشن.
‫آدمیزاد به صورت ذاتی احمقه.
‫مخصوصاً من یکی.
‫ادای آدم‌های پوست کلفت رو درمیارم،
‫ولی خیلی بزدلم.
‫- خوب خوابیدین؟ ‫- آره.
‫برنج رو گذاشتم بپزه. ‫بعدش میز رو می‌چینم.
‫وا، کِی بیدار شدی که اینهمه کار ‫انجام دادی؟
‫وای خدا. حتی حیاط رو جارو کردی؟
‫به این زودی میری؟ بدون صبحونه؟
‫آره، کلاس دارم.
‫من دیگه میرم.
‫وای خدا!
‫ای وای.
‫ای وای! چت شد؟
‫- آسیب دیدی؟ ‫- ای وای. چیکار کنم؟
‫آفرین.
‫اینقدری بزرگ شدین که خودتون ‫کفش‌هاتون رو بشورین، خب؟
‫- چشم. ‫- آفرین.
‫واو. یونگ‌می، خیلی بلدیا!
‫آفرین، یونگ‎به! باریکلا!
‫یونگ‌شیک.
‫اینا رو بپوش.
‫بچه‌ها، من اومدم خونه!
‫- یونگ‌ری! ‫- و دامپلینگ آوردم!
‫دامپلینگ!
‫- به بقیه هم بدید، خب؟ ‫- دامپلینگ آوردی؟
‫باشه.
‫چه بوی خوبی داره.
‫اول فوت کنید. داغن.
‫حتماً خیلی خسته شدی.
‫خیلی یه دفعه‌ای مرخصی استعلاجی گرفتم. ‫حتماً برنامه کاری به خاطر من خیلی بهم ریخته.
‫نه، نگران نباش.
‫نسبت به اون دفعه که به خاطر مریض شدن ‫مامانم جای من شیفت وایسادی،
‫این که چیزی نیست.
‫بهرحال...
‫حتماً مدیر کارکنان
‫و مدیر پانسیون خیلی عصبانین.
‫می‌دونی، یونگ‌ری، نشستم فکر کردم.
‫فکر کنم از امروز باید برگردم سر کار.
‫به این زودی؟
‫مطمئنی می‌تونی؟
‫خب، اون عوضی...
‫احتمالاً دیگه بیخیال شده و از محل رفته.
‫تازه، من که نمی‌تونم تا ابد قایم بشم.
‫بهتره باهاش روبرو بشم.
‫قرار نیست من رو بکشه که.
‫الان میرم.
‫باشه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫آخرین باری که تعطیل بودیم رو یادم نیست.
‫برنامه‌مون خیلی سنگینه. ‫خیلی سخته.
‫همین رو بگو.
‫هم برنامه کاری سنگینه، هم اون ‫دختره‌ی نکبت مرخصی استعلاجی گرفته.
‫ولی چرا یه دفعه‌ای مرخصی استعلاجی گرفت؟
‫حتی مریض هم به نظر نمیومد.
‫نمی‌دونم. فکر نکنم مریض باشه.
‫یه مقدار افسرده‌ست.
‫اصلاً نمیشه از کارش سر درآورد.
‫هه‌جا.
‫نباید به جای افسرده می‌گفتی مرموز؟
‫حالا هر چی!
‫معلومه تو خانواده درستی بزرگ نشده.
‫موندم قبل از اینکه بیاد اینجا ‫چیکار می‌کرده.
‫معلومه داره یه چیزی رو قایم می‌کنه.
‫واسه همین به بهونه مریضی رفته.
‫- درسته دیگه؟ ‫- بله.
‫- ممنون. ‫- روز خوبی داشته باشین.
‫خداحافظ.
‫- از اونجا چه خبر؟ ‫- همه چی خوبه!
‫وای. جونگ‌هی!
‫- جونگ‌هی! ‫- خوبید؟
‫بهتر شدی؟
‫مریض شده بودی، نرفته بودی تعطیلات که. ‫خیلی نگرانت بودم.
‫خوبم.
‫خیلی اذیت شدین، نه؟
‫بریم داخل. کلی خوراکی آوردم!
‫یه لحظه.
‫- بذار شلنگ رو ببندم. ‫- منم دستم رو بشورم.
‫جونگ‌یون!
‫- وای خدا! ‫- تو.
‫- ولش کن! ‫- بکش کنار!
‫- بس کن! به دوستم دست نزن! ‫- هی.
‫عجب رویی داری.
‫جونگ‌هی.
‫چه مرگشه؟
‫رفقا، خیسش کنید!
‫- زود باش! بدو! ‫- خیسش کن.
‫آفرین!
‫- هی! ‫- فکر کردی کی هستی؟
‫یالا، جونگ‌هی.
‫یونگ‌ری، قراره چیکار کنیم؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟ ‫باید فرار کنیم.
‫مگه نگفتم؟
‫محض احتیاط گواهینامه پایه یک گرفتم.
‫وای خدا. یونگ‌ری!
‫- تو کی هستی؟ چی می‌خوای؟ ‫- چیه؟
‫هی، آقا! چیکار می‌کنی؟
‫موتور منه‌ها!
‫وایسا ببینم!
‫گفتم وایسا!
‫سو جونگ‌یون، میگم وایسا!
‫- چه خبر شده؟ ‫- چی شد؟
‫انگار تصادف شده.
‫حتماً تصادف شده.
‫جونگ‌هی.
‫بدو، زود باش!
‫- زود باش! ‫- باشه.
‫بیا اینجا ببینم!
‫هی، سو جونگ‌هی نیست؟
‫بیا اینجا.
‫ولم کن!
‫فکر کردی خیلی زرنگی؟
‫حتی اسمت رو عوض کردی.
‫هی، پولم کو؟
‫تو کی باشی؟
‫نه، اول این عوضی من رو زد.
‫من قربانیم!
‫با این منطق، تو بودی که اول به ‫جونگ‌هی حمله کردی.
‫مگه نه؟
‫چی؟ به خدا، این دختره...
‫ساکت!
‫شما سعی کردی موتور یکی رو بدزدی. ‫به چه حقی حرف میزنی؟
‫و شما، خانم، اتوبوس شرکت رو برداشتی.
‫اول از همه، اتوبوس برگردونده شده، ‫پس با شرکتت صحبت کن.
‫ای خدا. سابقه‌ش رو چک کردم.
‫اینجا رو باش.
‫چیه؟
‫چه خبره؟ شرط‌بندی، سرقت، حمله.
‫وای خدا. عجب سابقه بلند و بالایی.
‫تازه واسه کلاهبرداری هم تحت تعقیبی.
‫چه رویی داری.
‫اونوقت صدات رو هم می‌بری بالا؟
‫هی، اون یه مسئله جداست. ‫من قربانی این ماجرام.
‫این عوضی پولم رو برداشت و فرار کرد.
‫می‌خواستم پولی که خواهرم بهم بدهکاره ‫رو پس بگیرم.
‫مگه جرمه؟
‫- آره؟ ‫- ببخشیدها!
‫چرا بهش میگی دزد؟
‫من یه چیزهایی شنیدم، می‌دونی؟
‫تو بودی که...
‫نه، تو رو میگم. تو بودی که...
‫کل پولی که جونگ‌هی درآورد رو ‫با شرط‌بندی به باد دادی!
‫پس دزد واقعی ماجرا...
‫تویی، آقا!
‫- چی؟ ‫- ای بابا.
‫هی، ببرش داخل.
‫ولم کن!
‫چرا همه ریختن سر من؟
‫منم قربانیم.
‫هی، سو جونگ‌یون.
‫فکر کردی با عوض کردن اسمت، ‫خودت هم عوض میشی؟
‫- میگم من قربانیم! ‫- بس کن دیگه!
‫سو جونگ‌یون! هوی!
‫تو...
‫ببخشید! نمی‌تونید اینجا پارک کنید!
‫[کلانتری وونهوا اینچون]
‫باهام تماس گرفته بودید. ‫من سرپرست کوه یونگ‌ری هستم.
‫یونگ‌شیک.
‫خوبی؟
‫آسیب دیدی؟ خوبی دیگه؟
‫خوبم.
‫تو...
‫پرونده حمله دو طرفه بوده، ‫فکر می‌کردم تو دردسر بیفتی.
‫ولی طرف سابقه‌داره و تحت تعقیب بوده.
‫الان که افتاده بازداشتگاه، ‫به این زودی‌ها آزاد نمیشه.
‫تو باید جه‌پیل باشی.
‫من تو رو واسه تدریس خصوصی ‫بهش معرفی کردم.
‫- پسر بزرگ هواشین. ‫- که اینطور.
‫ببخشید که امروز تو زحمت افتادید.
‫من دیگه باید برم.
‫جونگ‌هی.
‫منم میرم.
‫تو کلاس می‌بینمتون، آقای کوه.
‫هی، جه‌پیل. وایسا.
‫خواهش می‌کنم.
‫تو رو خدا دست از سرم بردار.
‫من فقط...
‫حالا که تو این حال و روز من رو دیدی...
‫حس می‌کنم تو بدترین حالت ممکن من رو دیدی.
‫اینقدر حس می‌کنم تحقیر شدم می‌خوام بمیرم.
‫پس...
‫چرا برنگشتی و راهت رو نکشیدی بری؟
‫چرا...
‫حالا چه کتک خورده باشم یا نه،
‫نباید دخالت می‌کردی و باید می‌رفتی!
‫چرا!
‫چرا...
‫مهم نیست کی هستی،
‫یا زندگیت چطوری بوده،
‫یا خانواده‌ت کی هستن.
‫پس خواهش می‌کنم...
‫عین یونگ‌ری،
‫بذار به عنوان یه دوست کنارت بمونم.
‫چون نگرانتم،
‫و مدام تو فکرتم،
‫و دارم دیوونه میشم.
‫چش شده؟
‫وای خدا.
‫ای خدا. اتوبوس چش شد؟
‫- وای خدا. خوبید؟ ‫- هی، راننده!
‫ای بابا. یه میخ تو لاستیک گیر کرده.
‫با این وضع نمی‌رسیم به ایستگاه.
‫«نتونستن» جزو گزینه‌هامون نیست. ‫باید یه کاریش بکنی.
‫تازه، این اتوبوس خیلی قدیمیه.
‫خب...
‫انتظار داری درستش کنم؟
‫آب و هوا...
‫ابزارم.
‫وای خدا.
‫چه مرگش شده؟
‫آخیش. خسته نباشی.
‫هی، چرا اینجوری می‌کنی؟
‫چیز عجیبی خوردی؟ ‫خل شدی؟
‫خودت می‌دونی چرا اینجوری می‌کنم.
‫واقعاً ازم متنفری؟
‫اگه ازم متنفری بگو. ولت می‌کنم.
‫اگه مردم ببینن چی؟
‫خب؟
‫خب دیگه...
‫بریم یه جای خلوت؟
‫ای وای.
‫چطوری سه ساعت یه سره خوابیدی؟
‫همه‌ش که خواب نبودم.
‫هر وقت یکی برگه‌ش رو تحویل می‌داد ‫بیدار می‌شدم.
‫عجبا.
‫می‌دونی، خواب دیدم. کابوس وحشتناکی بود.
‫سو جونگ‌نام گردنم رو گرفت و پیچوند.
‫فکر کردم قراره بمیرم.
‫ای خدا.
‫موندم اینجا موندن و فرار نکردن ‫کار درستیه یا نه.
‫گفتن تا یه مدت آزاد نمیشه.
‫تازه، بدون من کجا می‌خوای بری؟
‫اصلاً بدون دیدن من می‌تونی زندگی کنی؟
‫نه، معلومه که نه.
‫دیگه نمی‌دونم.
‫هر چی خدا بخواد همون میشه.
‫راستی.
‫امروز امتحان جه‌پیل تموم میشه، ‫قرار شد همدیگه رو ببینیم.
‫تو هم بیا.
‫نه، نمی‌خوام. میرم خونه استراحت می‌کنم.
‫شما دوتا برید.
‫منظورت از «شما دوتا» چیه؟
‫سانگ‌چول هم آویزونشه، ‫اونم میاد.
‫بیا دیگه. امتحان‌های ما هم تموم شدن.
‫یه تنوعی میشه. ‫شاید بریم دوچرخه سواری؟
‫ولی واسه این امتحان تا صبح بیدار بودم.
‫خیلی خسته‌م. واقعاً نمی‌تونم بیام.
‫هر وقت مُردی می‌تونی بخوابی، خب؟
‫بیا دیگه.
‫نه، نمیام. اصرار نکن.
‫اذیت نکن، کوه یونگ‌ری!
‫هی!
‫هی، جه‌پیل. وایسا!
‫گفتم که دوچرخه‌سواری بلد نیستم!
‫هی، کوه یونگ‌ری! وایسا!
‫جونگ‌هی، پا بزن!
‫خیلی داره خوش می‌گذره!
‫هی، جه‌پیل!
‫- هی، هان جه‌پیل! ‫- یواش‌تر برو!
‫نمی‌تونم!
‫وای خدا. هی.
‫خیلی باحاله!
‫یک، دو، سه.
‫برو. آره!
‫واو. چطوری پرتش کردی؟
‫فکر کنم انتخاب سنگ هم مهمه.
‫- وای خدا. ‫- بیا، بگیر.
‫اینجوری نگهش دار.
‫دستت رو اینجوری نگه ندار.
‫افقی بچرخونش.
‫به اینجاش فشار بیار.
‫و با چرخش مچ...
‫خیلی خب. بذار امتحان کنم.
‫- خوبه! ‫- دیدی؟
‫انگار آموزشم جواب داد.
‫بلدی‌ها.
‫یونگ‌ری، بذار نشونت بدم.
‫باشه.
‫هی، یه سنگ بده.
‫یه سنگ درست بده دیگه.
‫امیدوارم گند بزنی!
‫بس کن. اذیت نکن. ‫بحث جدیه.
‫ایناها.
‫دیدین؟
‫هی، این چه واکنشیه؟
‫هی، به منم یاد بده. بکش کنار.
‫- بد بود؟ ‫- چی؟ به نظر من خوبه.
‫به نظرم سنگ بدی بهم دادی.
‫افقی بگیرش.
‫- افقی؟ ‫- آره.
‫- اینجاش رو فشار بده. ‫- باشه.
‫و اینجوری...
‫- از من بهتر پرت کردی. ‫- کارت درسته.
‫هی، داره عکس می‌گیره.
‫کیمچی!
‫یک، دو، سه.
‫شیر می‌خوای؟ از تندیش کم می‌کنه.
‫به خاطر تند بودنش نیست.
‫من خوبم.
‫فکر کنم به خاطر گرمای هواست.
‫بس کن. الکی ادا درنیار.
‫وگرنه آتیش می‌گیریا...
‫اگه تو نمی‌خوری، من می‌خورم.
‫وای خدا. چقدر خوب بود.
‫من هیچوقت شیر نمی‌خوردم.
‫از وقتی یونگ‌شیک بهم شیر داد، ‫دیگه خوشم اومد.
‫داداشم بهت شیر داد؟
‫آها، جونگ‌هی. همون موقع که ‫خونه ما می‌موندی؟
‫آره.
‫خوابم نمی‌برد، رفتم تو حیاط.
‫برام شیر گرم آورد.
‫اولین بار که داداشت رو دیدم،
‫فکر می‌کردم آدم سرد و بداخلاقیه.
‫ولی خیلی باملاحظه‌ست.
‫هی.
‫- خوبی؟ ‫- هی!
‫خودت رو سوزوندی؟ ‫دستت رو ببینم.
‫خوبی؟ داغ نیست؟
‫خوبم.
‫بیا، با این پاکش کن.
‫- خوبم. ‫- دستت رو ببینم.
‫هی، تو...
‫از قصد زدی ریختیش که غذای تند نخوری، نه؟
‫اتفاقاً من تحمل غذای تند...
‫دستش رو ببین.
‫عجبا. شیر بخور!
‫بارون گرفت؟
‫چه بارونی میاد.
‫خیلی خب، نمی‌تونیم اینجا بمونیم.
‫- بدویید از زیر بارون بریم. ‫- باید بریم.
‫جونگ‌هی چی شد؟
‫نمی‌دونم.
‫مطمئن نیستم.
‫همین چند ثانیه پیش جلوتر از من بود.
‫فکر کنم الان قطع میشه.
‫هواشناسی نگفته بود قراره بارون بیاد.
‫همین رو بگو.
‫- احتمالاً الان بند میاد. ‫- آره.
‫چرا یه دفعه بارون گرفت؟
‫حتی نصف رامیونم رو نخوردم.
‫اگه اینقدر ناراحتی،
‫برو رامیونت رو که الان نصفش آب ‫بارونه رو بخور.
‫یونگ‌ری و جه‌پیل کجا رفتن؟
‫حتماً همین طرفان.
‫چرا خودت جدا نرفتی دیدن یونگ‌ری؟
‫چی؟
‫مگه از همدیگه خوشتون نمیاد؟
‫نمی‌خواید تنهایی با هم برید سر قرار؟
‫یونگ‌ری رو دعوت کن سر قرار.
‫نمی‌دونم.
‫به نظرت یونگ‌ری...
‫از من خوشش میاد؟
‫چی؟
‫ناسلامتی دوست صمیمی هستین.
‫ولی انگار زیاد دوستت رو نمی‌شناسی.
‫خب، شاید من الکی شک کردم.
‫بارون کی بند میاد؟
‫چرا یه دفعه بارون گرفت؟
‫عجبا.
‫می‌خوری؟
‫الحق که با هم دوستید.
‫اینجا رو باش.
‫وای خدا.
‫چطوری باد کردی؟
‫جونگ‌هی گفت...
‫قلق داره.
‫- آره. ‫- ببین.
‫اینجوری.
‫هی!
‫چی شد؟
‫مامانم عاشق این آهنگ بود، ‫منم به خاطر اون خیلی دوستش دارم.
‫خیلی وقت بود نشنیده بودمش.
‫اون روز،
‫این آهنگ داشت پخش میشد.
‫اولین روزی که همدیگه رو دیدیم.
‫خوبی؟
‫و...
‫اوه؟
‫بارون کم‌کم داره بند میاد.
‫بریم؟
‫اول من بودم.
‫من...
‫اول دیدمت.
‫قبل از جونگ‌هی.
‫چی؟
‫بلیت‌چی که سر کرایه با یه ‫مسافر دعواش شد.
‫همونی که بهش کمک کردی.
‫من بودم.
‫تو سینما هم همدیگه رو دیدیم.
‫قرار گروهی سومین باری بود که ‫همدیگه رو می‌دیدیم.
‫انگار کار سرنوشت بود.
‫عجیب هم نیست.
‫از همون بار اولی که دیدمت برام آشنا بودی.
‫و...
‫اونی که اول عاشقت شد...
‫من بودم.
‫هزار بار سعی کردم بهت بگم.
‫ولی هیچوقت بهم فرصت ندادی.
‫فقط یک بار،
‫میشه به منم...
‫فرصت بدی؟
‫- آبنبات مجانی برای این خانم زیبا. ‫- ممنون.
‫شبیه قلبه.
‫یونگ‌ری.
‫کوه یونگ‌ری؟
‫بله؟
‫نمیای؟
‫چرا.
‫اومدم.
‫قلبم امروز می‌خواد این رو بهت بگه...
‫کجان؟
‫شاید هیچوقت به گوشت نرسه.
‫امکان نداره دور شده باشن.
‫حداقل همین یک بار،
‫- بهش صدای شنیده شدن میدم. ‫- بیا بریم دنبالشون.
‫و الان،
‫بالاخره این عشق یک طرفه رو تموم می‌کنم.
‫خداحافظ، پسر مورد علاقه اولم.
‫بدرود، عشق اولم.
‫[اتوبوس چئونگا]
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫دو، دو، سه، چهار،
‫پنج، شش، هفت. یک بار دیگه.
‫یک، دو، سه، چهار،
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫دو، دو، سه، چهار،
‫پنج، شش، هفت، و تمام.
‫خیلی خب، توجه کنید!
‫بیاید امروز هم تمام تلاشمون رو بکنیم، خب؟
‫و سپرده‌هاتون یه مدته کم شده.
‫می‌دونین دیگه؟
‫همه شعار شرکتمون رو بلدید، درسته؟
‫«با مسافرها مثل خانواده رفتار کنید.»
‫حتی اگه اتوبوس پر شده باشه، ‫به زور یکی دیگه رو جا بدید داخل.
‫یه مسافر دیگه!
‫خب دیگه، مرخصید!
‫[اتوبوس چئونگا]
‫راستی. وایسید!
‫خیلی باکلاس گفت، «با درِ باز راه بیفتید.»
‫از کی تا حالا آدم با خانواده خودش عین ‫قلک رفتار می‌کنه؟
‫همین رو بگو.
‫راستی، انگار جونگ‌بون باز شب برنگشته.
‫حال مامانش خیلی بده؟
‫آره فکر کنم.
‫چون رفت خونه و از اونجا مرخصی ‫استعلاجی گرفت.
‫خیلی خب!
‫یه چیز دیگه.
‫یکی امروز مرخصی گرفته، برنامه کاری ‫خیلی بهم ریخته.
‫امروز هر کی تعطیله یا برنامه سنگینی نداره...
‫می‌تونه جاش شیفت وایسه؟
‫کی می‌تونه؟
‫من.
‫خوبه. تو با جونگ‌بون صمیمی هستی. ‫امروز جاش شیفت وایسا.
‫مرخصید!
‫«جاینت.»
‫[جاینت، دهمین سالگرد، ۲۱ مِه سال ۱۹۸۲]
‫ببخشید. لطفاً یواش بیاید بیرون.
‫بفرمایید.
‫یه مقدار برید داخل.
‫یواش، عجله نکنید!
‫یه کم فشار بدید!
‫- زود باش! ‫- میشه برید جلوتر؟
‫مراقب باشید.
‫اتوبوس پُر شد بابا!
‫یه کم دیگه!
‫خیلی خب، حله.
‫- ای بابا. مگه میشه؟ ‫- خانم.
‫هی، اون جلو جا هست.
‫یالا. یه کم برید جلوتر.
‫خانم. تو رو خدا بذار منم سوار شم!
‫- وگرنه دیرم میشه! ‫- بریم دیگه!
‫- تو رو خدا! ‫- فشار ندید!
‫زود باش، برو تو.
‫- ممنون. ‫- یه کم بیشتر!
‫خیلی ممنون.
‫جا نیست!
‫ممنون.
‫- یه کم برید جلوتر! ‫- جا نیست!
‫هُل ندید!
‫همه سوار شدن!
‫به نظرت یونگ‌ری از من خوشش میاد؟
‫ناسلامتی دوست صمیمی هستین.
‫ولی انگار زیاد دوستت رو نمی‌شناسی.
‫خب...
‫حس ششمم میگه پای یه مرد در میونه.
‫مرد؟ کدوم مرد؟
‫هی.
‫- خوبی؟ ‫- هی!
‫خودت رو سوزوندی؟ ‫دستت رو ببینم.
‫خوبی؟ داغ نیست؟
‫خوبم.
‫بیا، با این پاکش کن.
‫[جاینت، دهمین سالگرد، ۲۱ مِه سال ۱۹۸۲]
‫- وایسا ببینم. ‫- چی شد؟
‫یکی کمک خبر کنه!
‫آمبولانس خبر کنید!
‫لعنتی. آمبولانس خبر کنید!