‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫راه بیفت!
‫[اتوبوس چونگا]
‫آقای مدیر.
‫خواهش می‌کنم، ‫این‌دفعه باید بهم کمک کنید.
‫التماس می‌کنم، لطفا؟
‫مامانم عمل کرده.
‫اگه بتونید همین یه روز رو واسم درست کنید،
‫تا چند وقت بدون مرخصی کار می‌کنم.
‫کرایه‌های اتوبوس رو هم خودم حساب می‌کنم.
‫می‌دونید که حساب و کتاب ذهنی من خوبه...
‫حرفشم نزن!
‫نمی‌خوام تو کرایه‌ها رو حساب کنی.
‫همین‌طوری کمبود بلیت‌چی داریم.
‫آقای مدیر، همین یه بار...
‫انقدر آقای مدیر آقای مدیر نکن. ‫یه بار بهت گفتم، نمیشه!
‫خودت بشین فکر کن.
‫اگه برای هر داستان ناراحت‌کننده‌ای ‫که می‌شنوم استثنا قائل بشم،
‫چطوری این شرکت رو مدیریت کنم؟
‫اگه انقدر دلت می‌خوای یه چیزی ایجاد کنی، ‫چرا استعفا نمیدی؟
‫یه بار برای همیشه خودتو خلاص کن.
‫تنها چیزی که من می‌بینم ‫سوراخ جوراب توئه.
‫سوراخ جوراب کهنه‌تو کی واست می‌دوزه؟
‫مادر پیر و فرتوتت، آره؟
‫چون هنوز نتونستی زن بگیری.
‫اگه تو نمی‌خوای واسم بدوزی، ‫پس دهنتو ببند.
‫و مادر این دختر...
‫اون رو عمل کردن و بخیه زدن.
‫اونوقت می‌خوای دخترشو ‫به همین راحتی بیرون کنی؟
‫نهایت سنگدلیه!
‫ما جای یونگ‌ری می‌ایستیم.
‫اینطوری میشه، درسته؟
‫بچه‌ها...
‫نگاهشون کن، چه سر و صدایی بپا کردن.
‫چه نمایش دوستی تاثیر برانگیزی!
‫اما خیلی حیف شد.
‫صرفا وجود شما دخترها ‫برای پر کردن جای اون کافی نیست.
‫خب، حالا این پیشنهاد رو قبول می‌کنم یا نه؟
‫خانم کوه! قبول می‌کنم یا نه؟
‫پس منم شیفت می‌ایستم.
‫وقتی ما سه نفر باشیم، ‫می‌تونیم جای اونو پر کنیم.
‫جونگ‌هی.
‫به خاطر من بیش از حد ‫به خودتون فشار نمیارید؟
‫بدون مرخصی خیلی خسته میشید.
‫ببین.
‫دوست واسه چیه پس؟
‫داری ناراحتم می‌کنی.
‫دقیقا.
‫رک بگم،
‫اگه ما جای تو بودیم،
‫تو همین‌کار رو واسمون می‌کردی، نه؟
‫دقیقا.
‫دوست واسه همینه. غیر اینه؟
‫ولی اون دو تا تا کِی می‌خوان قهر باشن؟
‫آدم بهشون نگاه می‌کنه معذب میشه.
‫اونم فقط به خاطر یه مرد به‌درد نخور.
‫رابطه دوستی که از دستمال کاغذی ‫هم سست‌تر باشه، پاره‌پاره میشه.
‫دقیقا.
‫محض رضای خدا، ‫قبلا اون‌ها رو نمی‌شد از هم جدا کرد.
‫منم نمی‌فهمم.
‫یه عالمه مرد توی دنیا وجود داره. ‫چرا سر اون مرد قهر کردن؟
‫بگیر.
‫میشه از طرف من اینو به سو جونگ‌هی بدی؟
‫«قسمت چهارم: یک قدم عقب‌تر»
‫[دبیرستان جونگ‌سین]
‫بدبخت، عقب‌مونده، ابله، احمق.
‫- بدبخت، عقب‌مونده، کودن. ‫- تمام زورت همینه؟
‫محکم‌تر بزن.
‫احمق!
‫هی.
‫می‌دونی، اگه ماشین زمان داشتم ‫چیکار می‌کردم؟
‫مستقیم برمی‌گشتم سر مسابقه بوکس.
‫بعدش میرفتم جلوی دئوک‌گو...
‫و با یه آپرکات ضربه‌فنیش می‌کردم.
‫بعدش یونگ‌ری می‌گفت:
‫«خدای من. سانگ‌چول.»
‫«چطور می‌تونی انقدر مرد و محشر باشی؟»
‫«فکر کنم یه دل نه صد دل عاشقت شدم.»
‫همینو می‌گفت، نه؟
‫دیوونه.
‫دقیقا. من دیوونه‌ام.
‫من چه مرگم شده؟
‫حالا که می‌دونم کار از کار گذشته،
‫دلم واسش پر میزنه.
‫اگه انقدر دل‌تنگشی، ‫چرا نمیری بیمارستان ببینیش؟
‫برم بیمارستان؟
‫کی؟
‫محض رضای خدا، این کارها چیه؟
‫گفتم برو.
‫خدای من. تو خیلی کله‌شقی.
‫مثل خر لجبازی.
‫نیازی نیست برم.
‫گفتم که، همکارهام جای من می‌ایستن.
‫اگه اینطوریه،
‫باید بری خونه.
‫به بچه‌ها سر بزنی،
‫لباس‌ها رو بشوری و غذا بپزی، باشه؟
‫یونگ‌سیک دست تنها ‫از پس این همه کار برنمیاد.
‫همین‌طوری با درس و مشق ‫به‌قدر کافی سرش شلوغه.
‫خدای من.
‫مامان.
‫حتی با این حال و روز، ‫نگران حال یونگ‌سیک هستی؟
‫آره. اون ستون خانواده‌ست.
‫پس من چی‌ام؟
‫تو...
‫تو دختر منی. دختر بزرگم.
‫باشه.
‫من دختر بزرگم.
‫دختری که پول درمیاره ‫و از خواهر و برادرش مراقبت می‌کنه.
‫وقتی مادر خودم انقدر بد باهام رفتار می‌کنه،
‫دیگه کی تو دنیا می‌تونه ‫منو دوست داشته باشه؟ درست میگم؟
‫خدای من، از دست تو.
‫از دنده چپ بیدار شدی؟
‫چرا انقدر ایرادگیر شدی؟
‫نمی‌دونم.
‫امروز کلمه‌ها خودشون از دهنم بیرون میان.
‫ببین کی اومده، ستون خانواده.
‫من میرم مراقب بچه‌ها باشم، ‫لباس بشورم و غذا بپزم.
‫و تو ستون خان، مراقب مامان باش.
‫و همه کمپوت‌های هلو رو خودت نخور.
‫به مامانم بده.
‫- اون چه‌ش شده؟ ‫- نمی‌دونم.
‫سر کارش اتفاقی افتاده؟
‫پا بزنید.
‫- پاک کن. ‫- پاک کن.
‫- جونگ‌هی. من بلدم، نه؟ ‫- آره. حرف نداری.
‫- منم بلدم، نه؟ ‫- تو هم حرف نداری!
‫- محکم‌تر! پا بزنید. ‫- جونگ‌هی.
‫- یونگ‌ری! ‫- یونگ‌ری!
‫اومدی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی، ‫اونم بدون اینکه به من بگی؟
‫کی رسیدی؟
‫تازه اومدم.
‫اونجا رو ببین.
‫می‌دونم دیروز نرسیدی بیای کلاس.
‫می‌دونی که من در حالت عادی ‫جزوه نمی‌نویسم، آره؟
‫ولی با خودنویسی که بهم دادی ‫یه جزوه کامل و با جزییات نوشتم.
‫و اگه دستخطم خرچنگ قورباغه‌ست ‫ازم ایراد نگیر.
‫نهایت تلاشمو کردم.
‫پا بکوبید!
‫منتظر چی هستی؟ ‫باید به بچه‌ها غذا بدیم، مگه نه؟
‫با جون و دل دارن کار می‌کنن، ‫مطمئنم گرسنه‌شون شده.
‫- آره. ‫- مگه نه؟ گرسنه‌تون شده، آره؟
‫- آره! ‫- آره!
‫خیلی‌خب.
‫میرم غذا درست کنم.
‫باغچه خونه‌تون رو خیلی دوست دارم.
‫گل‌های قشنگی دارید،
‫و سبزیجات خوبی هم کاشتید.
‫حال مامانت خوبه، آره؟
‫آره.
‫ولی...
‫تا وقتی کاملا خوب نشده ‫اجازه نمیدم مرخص بشه.
‫می‌ترسم دوباره بره کار کنه.
‫آره، از مامانت بعید نیست.
‫وقتی فهمیدم عمل کرده ‫خیلی شوکه شدم.
‫نزدیک بود غش کنم.
‫نباید دوباره این اتفاق بیفته.
‫آره.
‫بیا.
‫جونگ‌هی؟
‫بله؟
‫بگیر.
‫این چیه؟
‫روزی که مامانم از حال رفت،
‫توی خیابون جه‌پیل رو دیدم.
‫هان جه‌پیل؟
‫[هان جه‌پیل]
‫دربه‌در دنبال تاکسی بودم،
‫و اون منو تا بیمارستان رسوند...
‫با ماشین خانوادگی‌شون.
‫واقعا؟
‫خیلی لطف کرد.
‫اون...
‫ازم خواست اینو بهت بدم.
‫- به من؟ ‫- آره.
‫می‌دونی که اون ما رو ‫به باشگاه بوکس دعوت کرد؟
‫فکر کنم به‌خاطر تو بود.
‫و من نمی‌دونستم.
‫من خیلی زود قضاوت کردم ‫و دلم رو صابون زدم.
‫واقعا؟
‫چه آدم عجیبیـه.
‫نمی‌دونم.
‫ولی به هر حال، یادداشتشو بهت دادم.
‫ماموریت با موفقیت انجام شد!
‫تو چی؟
‫فکر می‌کردم تو بهش علاقه داری.
‫من؟
‫نه، من فکر می‌کردم اون به من علاقه داره.
‫واسه همین تصمیم گرفتم ‫بهش یه فرصت بدم.
‫می‌دونی، یه همچین چیزی.
‫نه، علاقه‌ای ندارم.
‫اصلا سلیقه‌ام نیست.
‫واقعا؟
‫برای چی؟
‫ازش خوشت نمیاد؟
‫مسئله این نیست که ازش خوشم میاد یا نه.
‫حال و حوصلهٔ قرار گذاشتن رو ندارم.
‫انرژی و توان لازم رو ندارم.
‫تازه،
‫اون دربارهٔ من هیچی نمی‌دونه.
‫میرم بازم خوراکی بیارم.
‫واسه تو هم بیارم؟
‫صبر کن. واقعا؟
‫اتفاقی توی خیابون اونو دیدی؟
‫آره.
‫باید من می‌اومدم!
‫من باید می‌رسوندمت، ‫حتی اگه شده وانت قرض می‌کردم.
‫شاید بهتر باشه برم بیمارستان.
‫برو.
‫ولی نمی‌دونم از دیدنت خوشحال بشه یا نه.
‫هی، تو هم بیا!
‫تو بهونه داری بری اونجا، ‫چون به هر حال رسوندیش.
‫شاید بهونه داشته باشم...
‫اما میلی ندارم. چرا باید...
‫چرا باید...
‫چی؟
‫بریم.
‫بریم. باهات میام.
‫واقعا؟
‫خدای من. خیلی هیجان دارم.
‫گل ببرم یا میوه؟
‫سکسکه‌ام گرفت. نگاه کن.
‫سلام.
‫خب، از جه‌پیل شنیدم چی شده و...
‫اگه نشنیده بودم یه چیزی، ‫اما نمی‌تونم خودم به نفهمیدن بزنم.
‫درست نبود، به‌عنوانِ یه دوست.
‫خب، ما چندان دوست نیستیم، ‫ولی خب غریبه هم نیستیم.
‫توصیف این رابطه خیلی سخته.
‫چی؟ چیزی گفتی، جه‌پیل؟
‫اون گفت باید ‫از غذای بیمارستان خسته شده باشی.
‫- آره. ‫- آره.
‫می‌دونی، والدینِ سانگ‌چول ‫توی بازار یه غرفه دارن.
‫آره.
‫یه کسب و کار کوچیک فروش غذا داریم.
‫برای یه غرفه بازار، کار بزرگیه.
‫ترشی سبزیجات ‫و غذای دریای تخمیر شده می‌فروشن.
‫و بازارمون خیلی پر رونقه.
‫قصد پز دادن ندارم،
‫ولی همه میگن کار ما عالیه.
‫همه غذای ما رو دوست دارن.
‫خیلی‌خب. این برای توئه.
‫ممنون.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- حتما می‌خورم.
‫حال مامانت چطوره؟ بهتره؟
‫بله، به لطف تو.
‫راستش، اتفاقا داشت می‌پرسید ‫اون دوستم که رسوندش بیمارستان کی بود.
‫گفت ازت تشکر کنم.
‫کاری نکردم.
‫چه حرفیه. خوشحال شدم.
‫هی.
‫میشه یه لحظه خصوصی حرف بزنیم؟
‫چی؟
‫خب...
‫بله؟
‫بابتِ یادداشت اون روز...
‫اوه، آره.
‫به دستش رسوندی، آره؟
‫چی گفت؟
‫خب...
‫جونگ‌هی در واقع...
‫در حال حاضر در موقعیتی نیست ‫که بخواد با کسی آشنا بشه.
‫واقعا؟
‫پس چرا اصلا واسه قرار گروهی اومد؟
‫واسه سرگرمی اومده بود؟
‫خب، نه اینکه کار بدی کرده باشه.
‫اینم میشه، آره.
‫شرمنده که باعث کدورت شدم.
‫با مریضی مامانت، عذاب وجدان گرفتم ‫باعث اذیتت شدم.
‫نه، نگران نباش. ایرادی نداره.
‫[بیمارستان وونهوا جه‌ایل]
‫خدای من. چه ادایی درآوردی ‫که از قرار گروهی خوشت نمیاد.
‫خیلی خویشتندار بودی، ناز کردی.
‫تمومش کن.
‫کِی این اتفاق افتاد، گربهٔ ناقلا.
‫گفتم تمومش کن. هیچی نگو.
‫بی‌خیال. کِی عاشقش شدی؟
‫توی سالن اسکیت؟ ‫وقتی جونگ‌هی کتشو درآورد؟
‫یا وقتی سعی داشت جلوتو بگیره؟
‫نگو که عشق در نگاه اول بود.
‫وقتی من گفتم از یونگ‌ری خوشم میاد ‫یه‌سره سوال می‌پرسیدی.
‫و خودتو ببین، صبح تا شب ‫به جونگ‌هی فکر می‌کنی.
‫پس نگو چه خبر بوده!
‫باشه! غلط کردم!
‫- نگفتم هیچی نگو؟ ‫- باشه، چیزی نمیگم!
‫جه‌پیل! حرف نمیزنم!
‫هیچی نمیگم، باشه؟
‫تو دردت چیه؟
‫جه‌پیل.
‫بگو دوست داری چی بخوری.
‫تا طرد شدنت رو جشن بگیریم، ‫به حساب من.
‫گفتم من حساب می‌کنم. چیکار می‌کنی؟
‫مهمون من!
‫کِی اومدی؟
‫فکر کنم خوابت سبک نیست. ‫فقط هر جا باشه خوابت می‌بره.
‫اتفاقا خوابم سبکه.
‫معمولا این‌جور جاها می‌خوابم. ‫عادت کردم.
‫بچه‌ها، داداشتون اومده.
‫چی؟ یونگ‌سیک.
‫یونگ‌سیک.
‫بازی کردید و اذیت نکردید؟
‫- آره. ‫- آره.
‫یونگ‌سیک. نگاه کن.
‫اینو جونگ‌هی واسم کشیده. ‫خیلی قشنگه، نه؟
‫خدای من، نقاش خوبی نیست، نه؟
‫قبول دارم.
‫آدم مجبور نیست ‫توی همه‌چیز خوب و کاربلد باشه.
‫بریم توی خونه بازی کنیم.
‫هنوز غذا نخوردی، نه؟
‫یونگ‌ری خوراک کیمچی و مخلفات پخته.
‫- واست بِکشم؟ ‫- نه، نمی‌خواد. دیگه باید بری.
‫تو هم باید استراحت کنی.
‫روز تعطیل استراحت نکنی اذیت میشی.
‫فکر کردم بعدا کلاس داری. ‫می‌خوای بچه‌ها رو تنها بذاری؟
‫یونگ‌می گفت شب‌ها ترسناک‌تر میشه.
‫یه کاریش می‌کنم.
‫- بابت همه‌چیز متشکرم. ‫- خدای من.
‫من قصد کار خیر دارم، ‫چرا حس می‌کنم داری بیرونم می‌کنی؟
‫الان خندیدی.
‫پس بلدی بخندی.
‫کم‌کم داشتم فکر می‌کردم ‫به خندیدن حساسیت داری.
‫نمیری؟
‫- میرم. ‫- باشه.
‫- کاملا سبک منه. ‫- چقدر خوشگله.
‫هی، نگاه کن.
‫- این قشنگ‌تره. ‫- دقیقا.
‫- ولی فکر کنم این یکی بیشتر بهت بیاد. ‫- واقعا؟
‫این یکی.
‫تنهایی لذت نداره.
‫دلم واسه کوه یونگ‌ری تنگ شده.
‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫هی.
‫خودش نیست؟
‫سو جونگ‌هی؟
‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫[سوپرمارکت جونگانگ]
‫کِی اومد اینجا؟
‫- یونگ‌سیک! ‫- خوشمزه‌ست؟
‫خیلی‌خب، یه بار دیگه از اول.
‫تا من از سر کلاس خصوصی برنگشتم، ‫شما باید چیکار کنید؟
‫همین‌جا ساکت منتظر می‌مونیم.
‫و اصلا تکون نمی‌خوریم.
‫آفرین.
‫- یونگ‌بی، مراقبش باشه. ‫- باشه.
‫و اگه خواستی بری دستشویی، ‫به خانم توی سوپرمارکت بگو.
‫- باهاش صحبت کردم. ‫- باشه.
‫وقتی برگشتم، میام واستون ‫یه خوراکی خوشمزه‌تر می‌خرم.
‫خوراکی خوشمزه‌تر؟ جاجانگمیون؟
‫خوشمزه‌ست.
‫- آقای کوه. ‫- سلام.
‫و این دو نفر کی هستن؟
‫خواهر و برادرت هستن؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ولی اینجا چیکار می‌کنن؟
‫خدای من. نگو که مجبورشون می‌کنی ‫اینجا صبر کنن؟
‫آره، مادرم بیمارستان بستریه، ‫چاره‌ای نداشتم.
‫که اینطور.
‫خدای من. نباید اینجا بذاری‌شون. ‫مخصوصا الان که شبه و توی این سن،
‫اینکه این بیرون تنها باشن...
‫انگار هم‌سن سه‌ری هستن.
‫و حتی به‌نظر میاد خواهرت کوچیک‌تر باشه.
‫دست نزن.
‫چی شده؟
‫خدای من.
‫هنوز شام نخوردید، درسته؟
‫بفرمایید.
‫امیدوارم املت برنج دوست داشته باشید.
‫یکی از غذاهای محبوب سه‌ریه.
‫دوست دارید؟
‫- بله. ‫- خوبه. خوشحال شدم.
‫زود باشید، بخورید.
‫نوش جان.
‫اسم اون جوجوئه.
‫بابام وقتی رفته بود سفر کاری پاریس ‫اینو واسم سوغاتی آورد.
‫خودم اسمشو جوجو گذاشتم.
‫پنج سالشه.
‫اینو بابام وقتی واسه سفر کاری ‫رفته بود فنلاند واسم خرید.
‫اینجا خونهٔ بابانوئل و رودالفه، می‌دونید؟
‫آره.
‫بگیر.
‫خدای من.
‫اسم این جعبه موسیقیه.
‫- دوستش داری؟ ‫- آره.
‫پس واسه تو.
‫هدیهٔ من به تو.
‫- واقعا؟ ‫- آره!
‫بهش هدیه داد.
‫اگه من بودم و یه آب‌نبات رنگین‌کمونی داشتم ‫قایم می‌کردم تا یونگ‌می ازم نگیره.
‫چه لبخند زیبایی داره، مثل شاهدخت قصه‌هاست،
‫به خواهرم یه هدیه گرون داد.
‫تا جلسهٔ بعدمون اینو تموم کن.
‫و اون‌هایی که بلد نیستی رو علامت بزن.
‫باشه.
‫الکی علامت نزن.
‫می‌فهمم.
‫باشه.
‫چشم آقا.
‫چیزی شده؟ گیج میزنی.
‫از اول کلاس تمرکز نداشتی.
‫آخه من کی واسه درس خوندن...
‫انگیزه داشتم؟
‫آقای کوه.
‫تابه‌حال دست رد به سینه‌ات زدن؟
‫دست رد زدن یعنی پیشنهاد دادم و قبول نشدم،
‫پس نه، یه بار هم نشده.
‫می‌دونی آدم رومخی هستی، آره؟
‫می‌دونم.
‫خب، زن‌ها...
‫جذب چه چیز مرد میشن؟
‫مثلا باید مثل تو باهوش باشم؟
‫مثل تو فرهیخته باشم؟ ‫و مثل تو لباس بپوشم؟
‫دختره کیه؟
‫درباره خودم حرف نمیزنم.
‫فقط کنجکاو بودم، همین.
‫کلاس تموم شد، باید بری. ‫خواهر و برادرت منتظرن.
‫و من باید برم باشگاه.
‫[باشگاه بوکس جاینت]
‫هی، هان جه‌پیل!
‫اومدی.
‫سلام ارشد.
‫- اومدی. ‫- آره.
‫یه اطلاعات خفن واست دارم ‫که مطمئنم عاشقش میشی.
‫حدس بزن وقتی داشتم ‫میرفتم مغازه مامانم کیو دیدم؟
‫کیو دیدی؟
‫نمی‌دونم.
‫باید بهت بگم یا نه؟
‫نگو. واسم مهم نیست. تمومش کن.
‫پشیمون میشی. جدی میگم.
‫سو جونگ‌هی رو دیدم!
‫کی هست؟
‫اونو می‌شناسم؟ تا حالا این اسمو نشنیدم.
‫الان از سر غرور مردونه‌ات اینو میگی؟
‫خب...
‫رفت کافه موسیقی ویوالدی، ‫همون‌جایی که قرار گروهی داشتیم.
‫اینکه تنهایی اونجا رفت، ‫حتما مشتری ثابت اونجاست.
‫نمی‌خواد ده بار تلاش کنی، ‫ولی حداقل یه بار رو می‌تونی.
‫نه؟ تسلیم میشی؟ به همین راحتی؟
‫تسلیم میشی؟
‫چرا اینجا رو گرد و خاک گرفته؟ ‫اینو بگیر.
‫چی؟
‫میرم لباس عوض کنم.
‫می‌خوای تسلیم بشی؟
‫باشه.
‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫لعنتی.
‫خیلی عمر کرد، ولی بالاخره تسلیم شد.
‫حالا چیکار کنم؟
‫نه.
‫خودت می‌خوای چی بپوشی؟
‫من؟
‫اینجوری.
‫خب پلاستیکو به من بده.
‫نه، من دمپاییم پاره شد.
‫بپوش.
‫می‌خوای بری سوپرمارکت، آره؟
‫من دارم میرم خوابگاه.
‫نه، نمیشه. مسخره‌ست.
‫باید وجه‌تو حفظ کنی.
‫عوضی.
‫معذرت می‌خوام، هه‌جا.
‫نمی‌دونم چه مرگم شد.
‫نه، من باید معذرت خواهی کنم.
‫موهای تو همین‌جوری نازک هست ‫و من موهاتو کشیدم.
‫بدون تو، هیچ دوستی ندارم ‫با من وقت بگذرونه
‫و باهام صحبت کنه.
‫راننده کیم واسه تو.
‫نه، واسه تو. اون مناسب توئه.
‫نه، اصرار می‌کنم. واسه تو.
‫نه، واسه تو.
‫نه، واسه خودت باشه. ‫راننده کیم برای خودت.
‫هه‌جا.
‫- واسه تو. ‫- نه، راننده کیم واسه تو.
‫واسه تو! تو مناسبش هستی.
‫شیفت اضافه شوخی‌بردار نیست.
‫خدای من. سخته.
‫حتی اگه دو نفر بودم ‫بازم از پسش برنمی‌اومدم.
‫خدای من.
‫امروز به‌جای خانم کوه کار می‌کنی، خانم چوی؟
‫- آره. ‫- حالا فهمیدم.
‫دیشب خواب دیدم.
‫می‌دونی، خانم چوی.
‫الان که از نزدیک تو رو نگاه می‌کنم،
‫چشم‌های خیلی شفافی داری.
‫مثلا تلالو اقیانوس زیر نور ماه.
‫می‌درخشن.
‫هه‌جا، احیانا،
‫تابه‌حال کلمه «یونسول» شنیدی؟
‫شعر و شاعری رو بی‌خیال شو.
‫صداتو چرا مخملی کردی؟
‫بریم سر کار. امروز خیلی سرم شلوغه.
‫راه بیفت.
‫آره، بهتره بریم.
‫بریم.
‫سوار شو.
‫داستان ماشین چیه؟ ‫فکر کردم فقط دوچرخه داری.
‫ماشین مامانمه. ‫می‌خواست بندازه بیرون، من ازش گرفتم.
‫راستی، حال مامانت چطوره؟
‫می‌خواستم برم عیادتش.
‫حالش خوبه. توی اتاق شش نفره‌ست، ‫اصلا جا نیست.
‫هزینه‌های بیمارستان رو دادی؟
‫آره، شرایطم رو به خانواده‌ای ‫که میرم خونه‌شون درس میدم گفتم...
‫و سه ماه حقوقم رو الان دادن.
‫خیالم راحت شد.
‫الان داری میری بیمارستان؟
‫نه، من شب بیمارستان بودم، ‫امروز نوبت یونگ‌ریه.
‫باید برم پیش بچه‌ها.
‫واقعا؟
‫- پیاده شو. ‫- چی؟
‫با اتوبوس برو. یه کاری پیش اومد.
‫زود باش پیاده شو.
‫برو.
‫خیلی‌خب.
‫این یارو مریضه؟ ‫اول میگه سوار شو بعد میگه پیاده شو.
‫چه آدم عجیبیه.
‫منو بگیرید!
‫نذارید در بره.
‫برو کنار!
‫- بگیرش! ‫- ولم کن!
‫خدای من.
‫این پسر بچه‌ها رو می‌بینم ‫یاد داداش‌های کوچیکم میفتم.
‫دلم واسشون تنگ شده.
‫خیلی‌خب. کی اینجا شوتش از همه قوی‌تره؟
‫- اون! ‫- خیلی‌خب. نشونم بده چی بلدی.
‫بدک نبود. اینو نگاه کنید.
‫میزنم بره توی آسمون و پایین نمیاد.
‫اینطوری میزنن.
‫- یه بار دیگه! ‫- یه بار دیگه!
‫- فقط یه بار دیگه. ‫- لطفا.
‫نه، برید بازی کنید. باشه؟
‫اون بلده. جون‌هو هم بازیش خوبه.
‫یاد داداش‌هام افتادم.
‫هم‌سن اون‌ها هستن.
‫راننده کیم، شما پسر بزرگ خانواده هستید؟
‫بچهٔ اولی؟
‫- آره. ‫- بریم.
‫منم دختر بزرگ خانواده‌ام.
‫واقعا، خانم چوی؟
‫- ماشین پر دود! ‫- ماشین پر دود!
‫- بریم دنبالش! ‫- بریم دنبالش!
‫خب...
‫ممنون.
‫این چیه؟ سر کار صدمه دیدی؟
‫نه، اینطور نیست.
‫تکون نخور.
‫از این دارو استفاده می‌کنی ‫یا نگاهش می‌کنی؟
‫می‌خوای...
‫هی.
‫خدای من. تو سنی نداری!
‫دستت شده عین زن‌هایی که ‫چندین سال کار خونه انجام میدن.
‫دستتو بده. زود باش.
‫- لازم نیست. ‫- خدای من.
‫از کِی دست من واست مهم شده؟
‫نه. خب...
‫هی بی‌ریخت.
‫عه، اومدی؟
‫آره.
‫مامانم روی تخته.
‫- من اومدم، خانم پارک. ‫- باشه.
‫سلام.
‫بفرمایید.
‫حالتون چطوره؟
‫- من خوبم اما... ‫- چی؟
‫اما نمی‌دونم این اواخر اون چه‌ش شده.
‫شاید دچار بلوغ دیررس شده.
‫هی بی‌ریخت!
‫سردت نیست؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- چیزی شده؟ ‫- نه.
‫فقط...
‫چون...
‫از خودم بدم میاد.
‫بی‌خیال.
‫آخه از چه چیز خودت بدت میاد؟
‫تو آدم خوبی هستی و سخت‌کوشی.
‫از خواهر و برادرت مراقبت می‌کنی، ‫و حواست به مامانت هست.
‫می‌بینی؟ از دیدِ من، ‫هیچ‌چیز بدی درباره‌ات وجود نداره.
‫به جز صورتت.
‫هی بی‌ریخت.
‫می‌دونی، توی قانون اساسی ما،
‫توی هر صفحه یه بند وجود داره.
‫«تمامی شهروندان حق قانونی دارند ‫تا به دنبال خوشبختی بروند.»
‫اما این بند به این معنی نیست...
‫که خوشبختی رو به همه قول داده باشه.
‫پس چی؟
‫خوشبختی نسبیه، می‌دونی.
‫بنابراین، فارغ از تعریفی که ‫از خوشبختی ارائه میدیم،
‫یعنی این وضعیت از تلاش ما ‫برای رسیدن بهش حمایت می‌کنه.
‫واسه همینه که حق پیگیری خوشبختی رو داریم، ‫نه شاد بودن.
‫منظورم اینه،
‫خوشبختی در نهایت...
‫چیزی که باید خودت دنبالش بری.
‫اگه می‌خوای کاری انجام بدی، انجام بده.
‫اگه چیزی رو می‌خوای،
‫برو دنبالش.
‫روی دل و جرئتت کار کن.
‫و نمی‌دونم برای چی از خودت متنفری،
‫ولی باید دنبال چیزی بری...
‫- هیون. ‫- بله؟
‫من...
‫باید برم جایی.
‫بابت نصیحتت ممنونم.
‫هی بی‌ریخت.
‫کوه یونگ‌ری؟
‫یه حسی بهم میگه مسئله عشق و عاشقیه.
‫شاید بهتر بود حرف نمیزدم.
‫[دکه]
‫الو؟
‫ببخشید...
‫ببخشید، می‌خواستم بدونم...
‫هان جه‌پیل هست؟
‫جه‌پیل؟
‫هنوز از مدرسه نیومده. ‫امروز هفت تا زنگ دارن.
‫شما؟
‫بسیار خب.
‫دبیر امور وزرات کارمندان دولت چه بود؟
‫در وزارت کارمندان دولت، دبیر این اداره و...
‫جناح غرب...
‫به غربی‌ها معروف بودند.
‫بسیار خب، جلسهٔ بعد ‫جناح‌بندی سیاسی چوسان رو ادامه میدیم.
‫می‌تونید برید.
‫ممنون.
‫هی، به‌نظرت تاریخ کره خسته‌کننده نیست؟
‫باعث میشه خوابم بگیره.
‫هی، یه دقیقه صبر کن. ‫جه‌پیل، کجا میری؟
‫هنوز کلاس اجتماعات مونده.
‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫آقا.
‫اینم از قهوه وین، سفارش شما.
‫- نوش جان. ‫- متشکرم.
‫کوه یونگ‌ری؟
‫سلام.
‫سلام، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خب...
‫تنهایی؟
‫هان جه‌پیل کجاست؟
‫جه‌پیل؟
‫همین که زنگ خورد، ‫مثل موشک رفت.
‫حتما جایی کار داشته.
‫که اینطور.
‫بگذریم، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نگو اومدی منو ببینی.
‫خب...
‫- مراقب باش. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫نجاتم دادی.
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫سلام.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خب...
‫راستش من مشتری ثابت کافه‌ام.
‫که اینطور.
‫بعد از قرار گروهی،
‫گاهی میام اینجا ذهنمو خالی کنم.
‫واقعا؟ غافلگیر شدم.
‫بفرمایید. مهمون ما.
‫امیدوارم شما رو زیاد ببینم.
‫غریبه که نیستیم. ‫می‌تونم اینجا بشینم؟
‫حتما.
‫مهمون من.
‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫خب این آهنگ رو دوست داری؟
‫منم دوست دارم.
‫آره.
‫یونگ‌ری این آهنگ رو دوست داره، ‫منم خوشم میاد.
‫این آهنگ خیلی محبوب شده، نه؟
‫آره.
‫این دادش‌ها فوق العاده‌ان.
‫اون‌ها مرحله مقدماتی ‫فستیوال موسیقی کالج رو قبول شدن،
‫ولی چون فارغ التحصیل شده بودن ‫رد صلاحیت شدن،
‫دانشجو نبودن.
‫و حالا نگاه کن چقدر معروف شدن.
‫این که گفتی سانولریم بود.
‫تازه، این آهنگ واسه سونگلمه‌ست.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫اشتباه کردم.
‫ولی وکالیست گروه عالیه. ‫بائه چول‌سوئه، درسته؟
‫وکالیست گروه کو چانگ‌موئه.
‫بائه چول‌سو گیتار میزنه.
‫زیاد پاپ گوش نمیدی، نه؟
‫علاقه‌ای نداری، نه؟
‫چی؟ نه، چرا.
‫خوشم میاد.
‫امروز همه‌چی رو اشتباه می‌کنم.
‫واقعا؟
‫پس بشین و بیشتر گوش کن.
‫من یه کاری دارم.
‫- به این زودی میری؟ ‫- آره.
‫دنگ منه. با هم پرداخت کن.
‫الان حساب می‌کنم.
‫صبر کن، وایسا.
‫بیا بریم غذا بخوریم.
‫غذا؟
‫خب...
‫امروز تولد منه.
‫نمی‌خوام تنهایی غذا بخورم.
‫لطفا بیا باهام غذا بخور.
‫اوه، بخور.
‫جون منو نجات دادی.
‫الان که جون منو نجات دادی، ‫تا ابد مسئولیت من گردن توئه.
‫هی.
‫شوخی می‌کنم. چرا شوکه شدی؟
‫ممنون.
‫فکر کنم تو و جه‌پیل زیاد میاید اینجا.
‫اینجا؟
‫آره.
‫میشه گفت من و جه‌پیل ‫همیشه اینجا غذا می‌خوریم.
‫جه‌پیل این غذا رو دوست داره؟
‫آره، معلومه. عاشق این غذاست.
‫اما نمی‌تونه غذای تند بخوره.
‫یه لقمه بخوره، پشتش باید یه پارچ آب بخوره.
‫- خیلی جالبه، نه؟ ‫- آره.
‫دیگه چی؟
‫دیگه چی دوست داره؟
‫کی؟ من؟
‫نه، جه‌پیل.
‫- جه‌پیل؟ ‫- آره.
‫جه‌پیل؟ خب...
‫جه‌پیل.
‫خب، بیشتر موسیقی راک گوش میده.
‫و بسکتبالش خوبه.
‫میشه گفت به طور ذاتی ورزشکاره.
‫و شنیدم آی‌کیو بالایی داره.
‫نه اینکه مدرکی‌چیزی دیده باشم.
‫اما...
‫نسبت به من کنجکاو نیستی؟
‫تو؟
‫خب...
‫خواهر و برادر داری؟
‫دوست داشتی اینو بدونی؟
‫- آره. ‫- من تک پسرم،
‫و بابام بین چهار تا برادرش، کوچیک‌ترینه.
‫پس لازم نیست ‫نگران تعهدات سنگین خانوادگی باشی.
‫و از همه مهم‌تر، توی خانوادهٔ من، ‫زن‌ها دست به سیاه و سفید نمیزنن.
‫مردها همه‌کاری انجام میدن.
‫خدای من. به نظر خوشمزه میاد.
‫باید با یونگ‌ری بیام.
‫باید خیلی صمیمی باشید. ‫همه‌اش درباره یونگ‌ری حرف میزنی.
‫من چی؟ خب...
‫خب، از من سوالی نداری؟
‫تو؟
‫بذار ببینم.
‫مشتری ثابت اینجا هستی؟
‫- خب... ‫- مامان.
‫اینو می‌خوای؟ ذرت چی؟
‫معمولا با مامانم می‌اومدم.
‫خیلی وقت میشه نیومدم. ‫بیا غذا بخوریم.
‫باشه، بخوریم.
‫بخور.
‫خب چرا چند وقته نیومدی؟
‫مامانت از بس اومده اینجا، حالش بد شده؟
‫نه.
‫دیگه اینجا نیست.
‫ خوبی؟ ‫- ببخشید.
‫نه، موردی نداره.
‫بذار تمیز کنم.
‫- ولش کن. ‫- لباست.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫تموم شد.
‫بهتره زود بریم.
‫چی؟ کجا؟
‫می‌خوام یه جایی ببرمت.
‫[فروش فوق‌العاده با دو برابر امتیاز ‫و تخفیف‌های بی‌نظیر فروشگاه دونگین ۱۹۸۲]
‫[دونگین]
‫[فروش فوق‌العاده با دو برابر امتیاز ‫و تخفیف‌های بی‌نظیر فروشگاه دونگین ۱۹۸۲]
‫اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫خودت گفتی امروز تولدته.
‫منو به صرف ناهار دعوت کردی. ‫حداقل کاریه که از دستم برمیاد.
‫یه چیزی انتخاب کن. ‫واست کادو می‌خرم.
‫نه، مجبور نیستی واسم چیزی بخری.
‫جواب نه قبول نمی‌کنم.
‫من پول دارم.
‫زود باش.
‫چی بهت میاد؟
‫ژاکت؟
‫- ژاکت چطوره؟ ‫- خوبه.
‫خیلی بهت میاد.
‫آره.
‫- دوست نداری؟ ‫- چی؟
‫چیز دیگه‌ می‌خوای؟
‫پلیور چطوره؟ این یکی قشنگه.
‫چرا انگار بی‌میلی؟
‫می‌خوام واست هدیه بگیرم. ‫میشه یه‌کم شوق داشته باشی؟
‫نه، جفتشون قشنگه.
‫هر کدوم رو بگیری دوست دارم. ‫بهتره عجله کنیم.
‫- کدوم یکی... ‫- هی!
‫بشین!
‫چی شده؟
‫چیه؟
‫چرا پنجره‌های فروشگاه کثیفه؟
‫مگه نمی‌دونی پنجره فروشگاه ‫حرف اول رو میزنه؟
‫این پنجره هیچ برجستگی نداره!
‫واسه این به شما حقوق میدم؟
‫فورا درست می‌کنم، قربان.
‫محض رضای خدا.
‫خب...
‫مدیرعامل فروشگاه بابای توئه؟
‫و اصلا امروز تولدت نیست؟
‫اگه زودتر می‌فهمیدم،
‫ازت هدیه می‌گرفتم، هدیه نمی‌خریدم.
‫خب، یه چیزی قطعیه.
‫از بین آدم‌هایی که می‌شناسم، تو...
‫از همه پولدارتری.
‫خدای من.
‫پولدار.
‫درسته. آره.
‫فکر کنم پولدارم،
‫ولی بابای من پول داره، نه من.
‫ولی در نهایت به خودت میرسه، نه؟
‫خب...
‫چرا انقدر خودت رو ‫به آب و آتیش میزدی قایم کنی؟
‫اگه می‌دیدیش چی می‌شد؟ کتکت میزد؟
‫حتی مدیرعامل فروشگاه ‫پسر خودشو کتک میزنه.
‫خب...
‫اولین باره می‌شنوم.
‫اون همیشه عصبانیه،
‫اما همیشه انقدر خشن نبود.
‫تا قبل فوت مامانم اینطوری نبود.
‫نمی‌تونه خودشو کنترل...
‫می‌دونی...
‫از این داستان‌های ناراحت‌کننده.
‫خب، من دیگه عادت کردم، ‫پس ناراحت نیستم.
‫ولی وقتی اونجا باهام بودی،
‫یه‌کم...
‫ولی تو هم حالت خوب نیست.
‫نمی‌خواد ادای سرسخت‌ها رو دربیاری.
‫اگه همیشه تظاهر کنی حالت خوبه، ‫یه‌دفعه از پا درمیای.
‫وقتی ناراحتی به نفعته بگی.
‫آره.
‫از کجا انقدر اطلاعات داری؟
‫چون تجربه‌اش کردم.
‫سرسخت بازی درآوردم و بعدش...
‫بعضی‌وقت‌ها بهم زنگ بزن.
‫می‌تونیم آخر هفته بریم کتابخونه.
‫قبلا بهم شماره‌تو دادی و رد کردم.
‫می‌دونم.
‫چون یه بار دست رد به سینه‌ام زدی،
‫فهمیدم دفعه دوم کم‌تر ناراحت میشم.
‫من...
‫می‌خوام با تو باشم.
‫[بیمارستان وونهوا جه‌ایل]
‫- بفرمایید. ‫- خدای من. ممنون.
‫- امیدوارم کافی بوده باشه. ‫- چه حرفیه.
‫- ممنون. ‫- مراقب خودت باش.
‫خیلی‌خب.
‫- خدای من. ‫- خدای بزرگ.
‫مگه کوری؟ چطوری اینو ندیدی؟
‫منو ترسوندی.
‫هنوز بیداری؟
‫بیا.
‫هر بار دستتو می‌شوری به دستت بزن.
‫کرم دستیـه که جوون‌ها استفاده می‌کنن.
‫تو...
‫اینو واسه من خریدی، مامان؟
‫معلومه. ‫فکر کردی از آسمون اومده؟
‫جوونی تو از طلا با ارزش‌تره.
‫تا جوونی باید این کرم رو بزنی.
‫وگرنه دستت مثل دست مامانت چروک میشه.
‫خدای من. چی شده اینو خریدی؟
‫بوی خوبی داره.
‫خدای من. خسیس‌بازی درنیار.
‫- مرخص شدم بازم واست می‌خرم. ‫- حس می‌کنم حروم میشه، مامان.
‫چی حروم بشه؟ ‫گفتم بازم واست می‌خرم.
‫خیلی نرمه.
‫- دوست داری؟ ‫- آره.
‫بیا به دست تو هم بزنم، مامان.
‫- نه، نمی‌خوام. ‫- بذار دیگه.
‫من دیگه خیلی پیر شدم.
‫یونگ‌می.
‫بله؟
‫به نظرت صورتم روشن‌تر شده؟
‫نه، فرقی نکرده.
‫تیره‌ست.
‫- یونگ‌بی؟ ‫- بله؟
‫اون املت برنج خیلی خوشمزه بود، نه؟
‫خیلی زرد و پف‌دار بود.
‫آره.
‫و توش گوشت بود، آره؟
‫آره، درسته.
‫دلت نمی‌خواد دوباره بخوریم؟
‫چرا.
‫سه‌ری گفت می‌تونیم دوباره بریم.
‫خدای من. شما دو تا اینجا چیکار می‌کنید؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سه‌ری ما رو دعوت کرد.
‫که اینطور.
‫ولی این چیه؟
‫مامانم میگه وقتی میرید مهمونی،
‫نباید دست خالی برید.
‫باشه.
‫- واسه شماست. ‫- باشه.
‫خدای من.
‫خیلی‌خب. ‫کفش‌تون رو دربیارید و برید تو.
‫یونگ‌بی‌! یونگ‌می!
‫سه‌ری!
‫سلام.
‫کدوتنبلِ سیندرلاست.
‫آره.
‫گفتی اونو دیدی، عوضی.
‫کِی و کجا اونو دیدی، عوضی؟
‫تقاطع یونگپونگ دیدمش،
‫اما تو حال خودم نبودم.
‫شماره اتوبوس رو نفهمیدم.
‫عوضی.
‫اول مطمئن نبودم ‫چون یونیفرم بلیت‌چی اتوبوس پوشیده بود.
‫ولی مطمئنم. خواهرت بود.
‫یونیفرم بلیت‌چی؟
‫اون عوضی بلیت‌چی اتوبوس شده؟
‫نمی‌تونی جای دور بری.
‫- یونگ‌ری! ‫- سلام!
‫سلام!
‫خدای من. چند روز بیشتر نیست، ‫اما انگار یه عمر گذشته.
‫صورتت رو یادم رفته بود.
‫حالت خوبه؟
‫این چند روز به خاطر من اذیتت شدید، نه؟
‫هی، کوه یونگ‌ری.
‫چند وقتی میشه ندیدمت.
‫بفرما!
‫به نظر خوشمزه میاد.
‫بذار واست بریزم. صبر کن.
‫بفرما، بخور.
‫اگه تو رو ببینن، فکر می‌کنن خودت مریض بودی.
‫خیلی لاغر شدی.
‫سعی کردم خوب غذا بخورم.
‫این کاسه رو تموم کردی بازم بخور. ‫دوباره درست می‌کنم.
‫باشه.
‫اینم واسه دسر.
‫ممنون.
‫دیروز جه‌پیل رو دیدم
‫فکر کنم فهمیده همیشه میرم ویوالدی.
‫منتظرم بود.
‫تولدش بود، رفتیم غذا خوردیم.
‫بعد رفتیم هدیه خریدیم.
‫فروشگاه دونگین رو می‌شناسی، آره؟
‫فهمیدم واسه اون‌هاست.
‫باباشو دید و سعی کردم از دستش قایم بشه.
‫فکر کنم باباش آدم آزارگری باشه.
‫و مامانش فوت کرده.
‫به‌گمونم واقعا پول خوشبختی نمیاره.
‫راستی...
‫بعد شماره‌شو بهم داد...
‫و بهم گفت آخر هفته بریم کتابخونه.
‫خب؟
‫تو چی؟
‫چی؟
‫تو هنوز...
‫بهش علاقه‌ای نداری؟
‫حتی یه ذره؟
‫نمی‌دونم.
‫یه چیزی تو وجودش هست.
‫از یه طرف، انگار همه‌چیز داره،
‫ولی از طرف دیگه، انگار هیچی نداره.
‫به نظر تنها میاد.
‫به طرز عجیبی ذهنمو درگیر کرده.
‫خب چرا بهش شانس نمیدی؟
‫به مردی که میگه واسه قرار بریم کتابخونه؟
‫حرفشم نزن. خیلی ضایع‌ست.
‫اینکه اون اصلا از من شناخت نداره،
‫و اینکه باهاش روراست نیستم...
‫هیچ‌کدوم رو نمی‌پسندم.
‫فکر نمی‌کنی واسه اینه که...
‫کم‌کم داری بهش علاقه پیدا می‌کنی؟
‫وگرنه انقدر ناراحت نمی‌شدی.
‫جدا؟
‫اصلا نمی‌دونم چه حسی دارم.
‫ولی از یه چیز مطمئنم.
‫فکر کنم باید یه بار دیگه اونو ببینم.
‫احتمالا باید باهاش روراست باشم.
‫بهش بگم دانش آموز نیستم، ‫بلیت‌چی اتوبوسم.
‫و بقیه‌شو یه کاری می‌کنم.
‫خب، یا ادامه میدیم یا نه، درست میگم؟
‫آره.
‫اون روز شیفتم.
‫پس اصلا وقت ندارم.
‫من جای تو میرم شیفت.
‫تو یه بار جای من رفتی.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫واقعا میری؟
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫باشه.
‫میرم بهش زنگ بزنم.
‫غذاتو بخور و اینجا رو تمیز کن.
‫باشه.
‫بله، بفرمایید؟
‫الو؟
‫اگه زنگ زدی، حداقل یه چیزی بگو.
‫شما؟
‫تو کی هستی، عوضی؟
‫این مزاحم کثافت. ‫مزاحم شدی؟
‫تو کی هستی، عوضی؟
‫باورم نمیشه.
‫بگذریم، این آدم‌ها رو باید ‫دستگیر کنن و بندازن زندان.
‫عوضی‌ها.
‫قوانین این کشور خیلی سبکه.
‫الو؟
‫سلام.
‫منم، سو جونگ‌هی.
‫سلام.
‫چی؟
‫از تلفن سکه‌ای زنگ میزنم، ‫و آخرین سکه‌ام رو خرج کردم.
‫پس سریع میگم، گوش کن.
‫باشه.
‫یک‌شنبه ساعت یک ظهر بیا ویوالدی.
‫باید یه چیزی رو شخصا بهت بگم.
‫نه، نمیشه پشت تلفن گفت.
‫خیلی‌خب.
‫در هر صورت آخرش این‌طوری می‌شد.
‫بیشتر از سه باری که ‫سرنوشت منو باهاش روبه‌رو کرد،
‫تنها برخورد اون‌ها ‫سرنوشتی قوی‌تر و قدرتمندتر بود.
‫خب...
‫من ادعای خوشبختی‌مو پس می‌گیرم.
‫چون...
‫تو هم حق داری خوشبختی خودتو دنبال کنی.
‫و...
‫تنها آدمی که دلم می‌خواد ‫بعد از خودم خوشبخت بشه،
‫تویی.
‫آره.
‫قیافه‌اش خوبه.
‫چی شده یه دفعه حریره کدو تنبل درست کردی؟
‫خواهر و برادر معلم خصوصی آوردن.
‫- خواهر و برادرش؟ ‫- آره.
‫داداش کوچیکش هم‌سن سه‌ریـه،
‫و خواهرش چند سال کوچیک‌تره.
‫فکر کنم معلم خصوصی‌مون پسر بزرگ خانواده‌ست.
‫باباشون توی سن پایین فوت شده...
‫نیازی نیست...
‫انقدر توی زندگی مردم فضولی کنی.
‫غریبه نیست.
‫- سه‌ری، بیا. ‫- آره، سه‌ری.
‫- بشین. ‫- بیا اینجا بشین.
‫- حریره‌تو بخور. ‫- دختر خوب.
‫- داغه، حواست باشه... ‫- بخور.
‫قبل اینکه بخوری فوت کن.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫خوشمزه‌ست؟
‫- مامان؟ ‫- بله؟
‫کدوتنبل سیندرلایی من کجاست؟
‫گذاشتم اونجا، اما الان نیست.
‫می‌خواستم تو اتاقم بذارم.
‫اونو میگی؟
‫مامانم باهاش حریره درست کرد.
‫الان خوردیش، سه‌ری.
‫- یه کاسه دیگه واسه من میریزی؟ ‫- آره.
‫کدوتنبل سیندرلاییم!
‫- چرا خوردی؟ ‫- من رفتم.
‫می‌خواستم کالسکه بسازم!
‫- قبل اینکه بری، حریره بخور. ‫- ازت بدم میاد، مامان.
‫شنبه‌ست، امروز ظرف غذا نداری.
‫نه، میل ندارم.
‫- من دیگه میرم. ‫- کدوتنبل سیندرلاییم!
‫به این زودی برگشتی؟
‫امروز زود اومدی.
‫آره، چون شنبه‌ست خلوته.
‫چیه؟
‫چون...
‫خیلی خوشگل شدی.
‫آره.
‫من یکی از زیباترین ‫بلیت‌چی‌های خط چونگا هستم.
‫آره.
‫حتی الان.
‫خیلی‌خب.
‫فردا بهش میگی، آره؟
‫باید بگم.
‫- من رفتم. ‫- باشه.
‫جونگ‌هی!
‫سو جونگ‌هی! کلاهتو یادت رفت!
‫لعنتی.
‫خب، اگه اداره بازرسی انجام بده،
‫به خاطر نقض قانون لباس ‫توی دردسر میفته.
‫اینو بگیر، بده من.
‫- میرم بهش میدم. ‫- چی؟
‫اتوبوس حرکت کرد. ‫چطوری می‌خوای بهش برسی؟
‫حالتون خوبه؟ همه سالم هستن؟
‫خدای من. ببخشید.
‫پنجر کردیم.
‫متاسفانه باید پیاده بشید ‫و با اتوبوس بعدی برید.
‫- خدای من. ‫- عذر می‌خوام.
‫- لطفا پیاده بشید. ‫- ببخشید.
‫لطفا پیاده بشید. عذر می‌خوام.
‫زود باشید.
‫نزدیک بود.
‫عذر می‌خوام.
‫اگه دیر برسم، باز میگن تمیزکاری کن.
‫با اتوبوس بعدی میرم و...
‫اینجوری سریع‌تر میرسم؟
‫مگه قصد نداشتی بهش بگی؟
‫می‌دونم.
‫ولی اینکه بهش بگم ‫و مچمو بگیره زمین تا آسمون فرق داره.
‫واسه من مهم نیست.
‫واسه من مهمه.
‫دیگه دنبالم نیا.
‫یه سوال دارم.
‫اینجا یه بلیت‌چی به اسم سو جونگ‌یون دارید؟
‫یه مرد غریبه دنبال سو جونگ‌یون می‌گشت.
‫جریان چیه، جونگ‌هی؟
‫- نباید وایستیم. ‫- وایسا!
‫باید سریع‌تر بریم.
‫- وایسا! ‫- لطفا تنهام بذار.
‫همین که الان فهمیدن ‫به قدر کافی خجالت می‌کشم.
‫ولم کن!
‫بذار کنارت باشم، ‫حتی شده به‌عنوان دوستت.