‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫راه بیفت!
‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫هی، خوشحال باش.
‫داریم میریم قرار گروهی،
‫ختم که نمیریم.
‫باشه.
‫یه لحظه بده.
‫حالا شد، الان شبیه زنده‌ها شدی.
‫ممنون.
‫من...
‫احساس می‌کنم دارم مریض میشم.
‫قلبم تند تند میزنه. می‌شنوی؟
‫آره.
‫الانه منفجر بشه.
‫بیا، اینو بخور.
‫باعث میشه آروم بشی.
‫به قدرت ذهن بر جسم آگاهی، نه؟
‫دنیا، بیا جلو من آماده‌ام.
‫باشه؟
‫هیچ میزان اضطراب...
‫تفاوتی در آنچه...
‫قرار است اتفاق بیفتد...
‫ایجاد نمی‌کند.
‫چی؟
‫آلن واتسه.
‫یه فیلسوف بریتانیایی اینو گفته.
‫من آماده‌ام.
‫خیلی‌خب خانم‌ها.
‫از الان، ما همکلاسی هستیم.
‫بریم.
‫جونگ‌هی.
‫بعضی‌وقت‌ها، از اون روز پشیمون میشم.
‫اون روز...
‫اگه با تو نیومده بودم،
‫چه اتفاقی میفتاد؟
‫میگن سه اتفاق تصادفی، سرنوشت‌ساز می‌شود.
‫اگر به این فکر نمیفتادم
‫که شاید این شخص تقدیر منه،
‫دل به دلش نمی‌دادم،
‫و انقدر امیدوار نمی‌شدم، چی می‌شد؟
‫بسیار خب...
‫اول من شروع می‌کنم.
‫من پسر خوشگلهٔ دبیرستان جونگ‌سین هستم،
‫چهره اصلی گروه، ما سانگ‌چول.
‫و کنار من...
‫جه‌پیل، نمی‌خوای حرف بزنی؟
‫هان جه‌پیل هستم.
‫درسته. اون...
‫با جذبهٔ دبیرستان جونگ‌سینه؟
‫قدرتمند، ساکت، آره؟
‫درسته؟
‫صحیح.
‫من سو جووان هستم، ‫توی همه‌چیز به‌جز درس خوندن مهارت دارم.
‫ره. جووان.
‫من به این موفقیت دشوار رسیدم ‫که در حد کمال متوسط باشم.
‫من چوی سانگ‌موک هستم.
‫سانگ‌موک. آره.
‫من این قرار رو ترتیب دادم. ‫من لی جوگیونگ هستم.
‫من دوستش، کیم می‌ئه هستم.
‫من...
‫شنیدید که میگن ‫یا با تمام قوا پیش برو یا کلا رها کن.؟
‫خب، من می‌خوام با تمام قوا پیش برم...
‫من کوه یونگ‌ری هستم.
‫من سو جونگ‌هی‌ام.
‫انگار همه همسن هستیم،
‫پس تعارف رو کنار بذاریم.
‫چی؟ باشه.
‫اوه، چه دختر خونگرمی.
‫به‌جای تعارف، دیگه چی رو کنار بذارم؟ ‫موسیقی رو؟
‫شوخی کردم.
‫شوخی بود.
‫جه‌پیل.
‫من باید ازش دوری کنم.
‫خب بهتره وقت رو تلف نکنیم. ‫چطوره هر کدوم یه نفر رو انتخاب کنیم؟
‫خیلی‌خب آقایون، لطفا چشم‌هاتون رو ببندید.
‫یه چیزی از توی کیف‌تون بردارید ‫و روی میز بذارید.
‫هر چیزی.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫جه‌پیل، چشمتو ببند.
‫ببند.
‫خیلی‌خب، الان می‌تونید ‫چشم‌هاتون رو باز کنید.
‫- انتخاب کنید. ‫- باشه.
‫این خوبه. آره.
‫این...
‫قشنگه.
‫جه‌پیل، تو هم باید یکی انتخاب کنی.
‫اگه اون روز می‌دونستم که تیر سرنوشت...
‫قراره بهم بخوره...
‫ و منو بندازه تو یه طوفان غیرمنتظره.
‫اگه متوجه می‌شدم...
‫اگه می‌فهمیدم،
‫تو فکر اینم که ‫سرنوشت چطور رقم می‌خورد.
‫«قسمت سوم: سرنوشتی از جنس دیگر»
‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫خداحافظ.
‫صحیح.
‫می‌دونی، اون وسایل یه جورایی...
‫برعکس تصویر شما بودن.
‫من فکر می‌کردم آدامس واسه تو باشه،
‫و خودنویس برای تو.
‫چرا اونوقت؟
‫به قیافه من می‌خوره دردسر ساز باشم؟
‫نه.
‫اصلا چنین منظوری نداشتم.
‫هی، جه‌پیل. ‫تو نمی‌خواستی با من حرف بزنی؟
‫- خوب شد یادم اومد. ‫- چی؟
‫آره. می‌خواستی یه چیزی بهم بگی.
‫اون منو می‌ترسونه.
‫خیلی جدیـه. عین مامانم می‌مونه.
‫مگه نگفتی تایپ ایده‌آلت ‫یه زن مثل مادرت بود؟
‫گفتی اون باهوش و بی‌نظیر بود.
‫قبلا همین فکر رو می‌کردم.
‫ولی فهمیدم مامانم بابامو کتک میزد.
‫با چشم‌های خودم دیدم.
‫حالا هرچی. ‫من وقت‌کشی می‌کنم و بعد می‌پیچم به بازی.
‫خودت قول دادی یه ساعت بیشتر نمیشه.
‫وایسا. صبر کن.
‫این هفته.
‫این هفته تمیزکاری باشگاه با من. ‫خودم تنهایی انجام میدم.
‫این هفته؟
‫- یک ماه. ‫- برو گمشو دیگه.
‫همین روزها با دست خودم می‌کشمت.
‫یک ماه.
‫خب، چهار تایی بریم بیرون؟
‫یه سالن اسکی خوب می‌شناسم. ‫بریم اونجا.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫تو راضی‌ای، آره؟
‫دوباره حالت تهوع گرفتی؟
‫چی؟ آره.
‫ببخشید. پنجره رو باز می‌کنم.
‫یه لحظه.
‫سالن اسکیت نزدیک فروشگاه آنگانگه، پس...
‫ایستگاه بعدی باید پیاده بشیم ‫و سوار اتوبوس ۱۰۰-۱ بشیم؟
‫- از بلیت‌چی می‌پرسم. ‫- نه، اتوبوس ۱۰۰-۱ اونجا نمیره.
‫اتوبوس ۱۰۰-۱ از پارک جونگانگ،
‫کلیسای یونگوانگ، تقاطع چونگا،
‫دبستان چونگا،
‫دبیرستان جونگ‌سین، ‫ورودی معبد وونهاسا
‫مرکز بهداشت وونهوا، ‫و بعد تقاطع شهرداری میره،
‫بعدش دور میزنه.
‫پنج دقیقه استراحت می‌کنه، ‫و بعد مسیر رو برمی‌گرده،
‫برمی‌گرده ایستگاه اول.
‫خدای من. تو معرکه‌ای.
‫چطوری حفظ کردی؟ ‫خوبه که بلیت‌چی نیستی.
‫اون...
‫سرگرمیش اینه مسیرهای اتوبوس رو حفظ کنه. ‫مگه نه؟
‫آره.
‫مطمئنم روی هر چی وقت بذاره ‫می‌تونه حفظ کنه.
‫دیگه چیو حفظی؟
‫- من؟ ‫- آره.
‫آواهای زبان کشور ما با چینی‌ها متفاوت است،
‫و لذا با حروف آن‌ها قابل بیان نیست.
‫به همین خاطر،
‫وقتی مردم نادان و بیچاره من ‫قصد حرف زدن دارند،
‫در نهایت...
‫این چی بود؟
‫واج‌های درست برای آموزش مردم.
‫چقدر جالب.
‫خدای من. تو حرف نداری!
‫دوستان، اینجا باید پیاده بشیم. ‫باید همین‌جا پیاده بشیم.
‫فکر کنم باید با اتوبوس خط ۹۹ بریم.
‫عذر می‌خوام. ببخشید.
‫اگه برعکس بیفتی،
‫دنبالچه‌ات می‌شکنه.
‫حداقل سه هفته خونه‌نشین میشی.
‫ممنون.
‫ولی...
‫ولی من خوبم.
‫شاید به خاطر ماهی آنچوی باشه.
‫استخوون‌های خیلی قوی دارم.
‫واقعا؟
‫اما ما...
‫ما قبلا جایی همدیگه رو ندیدیم؟
‫نه.
‫نه، مطمئنم تابه‌حال همدیگه رو ندیدیم.
‫کاملا مطمئنم اولین باره.
‫چطور انقدر مطمئنی؟
‫بند اسکیتت باز شده.
‫چی؟
‫آره.
‫می‌خوای واست ببندم؟
‫بستم.
‫ممنون.
‫هی، به نظرت امروز زیادی رو فرم نیستم؟
‫فکر کنم اولین باره میای اینجا.
‫می‌خوای بهت یاد بدم؟
‫نه، نیازی نیست.
‫خودم تنهایی تلاش می‌کنم.
‫باشه.
‫ولی باید...
‫ممنون.
‫اما جونگ‌هی کجاست؟
‫دوستم؟
‫اونجاست.
‫تنهایی می‌تازونه.
‫هی.
‫هی، چرا شما اسکیت‌سواری نمی‌کنید؟
‫هی!
‫داری واسه المپیک تمرین می‌کنی؟
‫اولین باره تو رو اینجا می‌بینم.
‫بذار حدس بزنم...
‫دبیرستان دخترونه یونگ‌سین؟
‫یا...
‫- هواران؟ ‫- مجبور نیستم جواب بدم.
‫و سر راهم هستید، برید کنار.
‫چرا انقدر پرخاشگری؟
‫مشخصه سلیقهٔ‌ ما هستی.
‫زود باش. بیا با ما.
‫سلیقهٔ شما؟ تو خواب ببینید.
‫هی.
‫گفتم سر راهم هستید، برید کنار.
‫لعنتی.
‫جونگ‌هی.
‫ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫می‌بینی؟ باید با ما بگردی. ‫آخه چرا انقدر ناز می‌کنی؟
‫هی.
‫بیا، با این بازی کنید احمق‌ها.
‫هی!
‫احمق؟
‫به ما گفتی احمق؟
‫آره.
‫می‌خواید دوباره بگم؟
‫احمق‌ها.
‫- انگار تنت می‌خاره. ‫- عوضی‌ها!
‫نوش جون کنید!
‫- چی؟ ‫- اون چی بود؟
‫- هی. ‫- بله؟
‫- فرار! ‫- چی؟
‫گفتم فرار کن.
‫وایستید!
‫[اغذیه فروشی ددوادو]
‫- ممنون خانم. ‫- ممنون.
‫- با خیال راحت بخورید. ‫- ممنون.
‫دامپلینگ‌های اینجا محشره. ‫هیچ‌جا به گرد پاش نمیرسه.
‫- زود باشید. بخورید. ‫- باشه.
‫بخوریم. بخورید.
‫ببخشید. تقصیر من شد.
‫حتی اگه تو نبودی، ‫با یکی دیگه دعوا می‌کردن.
‫دنبال دردسر می‌گشتن.
‫ولی...
‫خیلی خفن بودی.
‫اون وسیله اطفاء حریق رو ‫عین بمب پرت کردی.
‫من حتی بلدم نیستم چطوری ازش استفاده کنم.
‫یه مدت علاقه داشتم ‫گواهی‌نامه مدیریت ایمنی حریق بگیرم،
‫واسه همین یه‌کم مطالعه کردم.
‫گواهی‌نامه مدیریت ایمنی حریق ؟
‫واسه چی؟
‫می‌دونی، محض احتیاط.
‫اما شرایط احراز صلاحیت تا حدودی پیچیده بود،
‫واسه همین وسط راه بی‌خیال شدم.
‫تو خیلی غیر قابل پیش‌بینی هستی.
‫هی، حتما گشنه‌ات شده.
‫بیا، اینو بخور.
‫نه، نمی‌خوام. خودت بخور.
‫من نمی‌خورم. اونجا شوکه شده بودم. ‫اصلا اشتها ندارم.
‫غذای منم بخور.
‫می‌خورم، نباید اسراف کنیم.
‫- جونگ‌هی. ‫- بله؟
‫فکر کنم داره دیر میشه.
‫چی؟
‫خدای من. ساعت رو نگاه کن.
‫ببخشید. ما بهتره بریم.
‫امروز خیلی خوش گذشت.
‫- هی، صبر کنید! هی! ‫- خداحافظ!
‫چی شد؟
‫همین‌طوری رفتن؟
‫بدون قرار دوم؟
‫حتی شماره تلفن خونه‌شو نگرفتم.
‫می‌خواستی بازم باهاشون قرار بذاری؟
‫فکر کردم گفتی اون دختره ترسناکه.
‫دختر تو رو میگم، نه خودمو.
‫اصلا فکرشم نکن.
‫باشه؟
‫باشه.
‫خب...
‫راستش دختر عجیب و بانمکی بود.
‫آره، دقیقا!
‫سلیقهٔ من دختر عجیب و بانمکه
‫[اتوبوس چونگا]
‫سرپرست بزودی می‌خوابه.
‫بعد خاموشی بریم.
‫- باشه، همین‌کار رو می‌کنیم. ‫- باشه.
‫فهمیدن تو غیر ممکنه.
‫می‌دونم دوست داری.
‫بذار ببینم.
‫خانم گون عزیزم...
‫چه چشم‌های صاف و قشنگی داره،
‫مثل انعکاس نور ماه روی سطح دریاست.
‫هه‌جا، احیانا...
‫تابه‌حال کلمه «یونسول» رو شنیدی؟
‫یونسول؟
‫دختره کیه؟
‫خدای من. چقدر بامزه‌ای.
‫یونسول.
‫تلالو دریا توی مهتابه.
‫چشم‌هات اینطوری می‌درخشه، هه‌جا.
‫بس کن!
‫- الکی میگم نمی‌دونم. ‫- ساکت.
‫منظورت چیه...
‫بذار مهتاب رو دوباره ببینم.
‫بریم.
‫یه‌کم بیشتر بمونیم.
‫خدای من. نمی‌دونم جواب بده یا نه.
‫خیلی قدیمیه.
‫باید تا اولین برف امسال صبر کنی.
‫چون تا اون موقع، به هر حال، ‫یه مرد واست جور می‌کنم.
‫خدای من. امیدوارم.
‫بگذریم، الان ساعت چنده؟
‫دخترها که رفتن مدرسه کجا موندن؟
‫خدای من. راست میگی.
‫هی، بیاید اینجا. زود باشید.
‫بیاید...
‫- داریم با حنا لاک میزنیم. ‫- چرا انقدر دیر اومدید؟
‫اینو بی‌خیال.
‫اگه بفهمید الان چی دیدیم ‫ممکنه غش کنید.
‫غش می‌کنید.
‫- چی؟ چی دیدید؟ ‫- چی شده؟ بگید.
‫- چی شده؟ ‫- چی دیدید؟ چیه؟
‫هه‌جا.
‫نه، راحت باشید. ‫به کارتون ادامه بدید.
‫کتابتو بخون.
‫راحت باشید.
‫فکر می‌کنید دارید چیکار می‌کنید؟
‫هه‌جا خسته‌ست. ‫چرا تختشو مرتب نکردید؟
‫هی، جوون!
‫اوک‌هی.
‫مگه خودم دست ندارم؟
‫خودم می‌تونم تختمو مرتب کنم.
‫به کارتون ادامه بدید.
‫خیلی‌خب.
‫ناخن‌هاتون چقدر قشنگ شده.
‫ببخشید. به کارتون ادامه بدید.
‫ببخشید.
‫اون چه‌ش شده؟
‫سرش ضربه خورده؟
‫هی.
‫منم باید ناخن‌هامو حنا بزنم.
‫من نمی‌خوام.
‫[اتاق سه]
‫می‌خوای واست ببندم؟
‫[اتوبوس چونگا]
‫خدای من. اون زن عوضی، سو ریون.
‫نگاهش کنن، با راننده کیم چه گرم گرفته.
‫- دختره عین خلال دندون می‌مونه. ‫- بده من.
‫لباسشو انقدر گشاد کرده، ‫و داره توجه‌شو جلب می‌کنه.
‫تنگ کرده، نه گشاد.
‫حالا هر چی!
‫فعلا حواست به اون باشه، خب؟
‫مخصوصا...
‫اگه دیدی داره به راننده کیم نزدیک میشه،
‫آب دستت بود بذار زمین ‫و فورا بیا به من بگو، باشه؟
‫خیلی‌خب، باشه.
‫نمک. داره واسش نمک میریزه.
‫خدای من.
‫فکر کنم خانم امروز آب رو درست نگرفت.
‫عوضی.
‫نمی‌دونم توی اون مرد عیاش بی‌خاصیت چی دیده.
‫اصلا نمی‌فهمم.
‫منظورت چیه؟ خوش‌قیافه‌ست.
‫توی خط اتوبوس چونگاه، ‫اون خوشتیپ‌ترین راننده‌ست.
‫و خیلی چرب‌زبونه.
‫خدای من.
‫این آدم‌های چاپلوس...
‫اگه صد تاشون رو هم اینجا به صف کنید، ‫من یه بار هم نگاهشون نمی‌کنم.
‫منم علاقه‌ای به مردهای چاپلوس ندارم.
‫تو چی، یونگ‌ری؟
‫چی؟
‫من غذا رو ترجیح میدم.
‫چی میگه؟
‫فکر کنم هنوز خوابه.
‫باید کتک بخوره تا درست بشه.
‫خدای من.
‫خانم چا، امروز همراه من میاید؟
‫امروز روز شانس منه.
‫چطور؟
‫تو بانمک‌ترین دختر اتوبوس چونگا هستی.
‫می‌دونی...
‫الان که تو رو از نزدیک می‌بینم،
‫چشم‌های صاف و قشنگی داری.
‫خانم چا، احیانا...
‫تابه‌حال کلمه «یونسول» رو شنیدی؟
‫چی هست؟
‫به درخشش نور ماه روی دریا میگن.
‫مثل چشم‌های تو می‌درخشن.
‫نباید این اتفاق بیفته.
‫هه‌جا راننده کیم رو دوست داره.
‫عشق زندگیت مرد خوش‌شانسیه.
‫اینکه می‌تونه به این چشم‌ها نگاه کنه.
‫اصلا درست نیست. ‫اون راننده کیمه.
‫آخرین اتوبوس امروز ساعت چند میره؟
‫دوست داری شب بریم سینما؟
‫[باشگاه بوکس جاینت]
‫خدای من.
‫[باشگاه بوکس جاینت]
‫مربی!
‫سعی کردم واسه تابلو پول ذخیره کنم، ‫و این نصیبم شد.
‫به خشکی شانس.
‫الان هزینه بیمارستان ‫از تعمیر تابلو بیشتر میشه.
‫شانس آوردی اتفاق بدتری نیفتاد.
‫اگه سرت ضربه می‌دید چی؟
‫دقیقا.
‫ولی داری جاهای اشتباهی خساست به خرج میدی.
‫مربی، تو واقعا به درد کار و کاسبی نمی‌خوری.
‫ذهنت کوچیکه.
‫چی گفتی، عوضی؟
‫هی!
‫فکر می‌کنی اگه چاره‌ای داشتم ‫به این کار ادامه می‌دادم؟
‫هیچ‌کس عضو باشگاه نمیشه. ‫این ماه،
‫حتی نمی‌تونه اجاره رو دربیارم.
‫توی این وضعیت، ‫پول تعمیر تابلو رو از کجا بیارم؟
‫چرا خودتونو مظلوم کردید؟
‫نمی‌خواد اینطوری بهم نگاه کنید.
‫بازار بالا و پایین داره. درست میشه.
‫تازه، من یه مقدار ‫بروشور تبلیغاتی سفارش دادم.
‫اول اون‌ها رو پخش می‌کنیم ‫و ببینیم به کجا میرسه.
‫اگه اینم جواب نداد...
‫خدای من. اینجا رو می‌بندم!
‫میرم کارگری می‌کنم...
‫و سر سفره بچه‌هام غذا می‌ذارم. ‫تموم شد و رفت.
‫- مربی! ‫- چیه؟
‫اون بروشورها جواب میدن؟
‫اگه می‌خواید کاری انجام بدید، ‫بهتره سنگ تموم بذاری.
‫یه فکر عالی دارم.
‫چه فکری؟
‫مسابقه برگزار کنیم.
‫یه تورنمنت کوچیک به میزبانی باشگاه جاینت.
‫همه آشناها رو دعوت می‌کنیم،
‫توی مدارس اطراف و خیابون تبلیغ می‌کنیم،
‫و بعد اینکه مردم اومدن، ‫واسشون نمایش اجرا می‌کنیم.
‫وقتی بهشون نشون دادیم ‫بوکس چقدر جالب و لذت‌بخشه،
‫مردم جذب میشن.
‫نظرت چیه؟
‫خب؟
‫- هی. ‫- بله؟
‫خب؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫من چیکار می‌کنم؟
‫چی داری میگی؟
‫معلومه می‌خوام یه کاری کنم.
‫می‌خوام واسه مسابقه ‫یونگ‌ری رو دعوت کنم.
‫باشه. بعدش چی؟
‫مبارزه می‌کنیم. من برنده میشم.
‫- می‌خوای بهت ببازم؟ ‫- آره.
‫برو کنار.
‫هی.
‫ما توی دو تا لیگ متفاوت هستیم،
‫تازه نگم که توی یه وزن هم نیستیم.
‫مسئله همینه.
‫مسابقه شروع میشه، ‫من که توی لیگ تو نیستم میام وسط،
‫ضربه فنیت می‌کنم.
‫اگه دختر بودی، عاشقم نمی‌شدی؟
‫و چرا باید چنین کاری کنم؟
‫بی‌خیال. احمق‌بازی درنیار.
‫مبارزه‌ست‌ها.
‫کاملا برخلاف روحیه جوانمردیه.
‫هی، مسابقه رسمی نیست.
‫ببین، واسه اولین بار...
‫با اینکه ته حقارته، اولین بار منه...
‫بگذریم!
‫دوستت عاشق شده.
‫برای این فرصت ‫مغز علیل خودمو به کار انداختم،
‫و حتی حاضر نیستی فداکاری کنی؟
‫- آره. ‫- انقدر دوستی ما بی ارزشه؟
‫- انقدر تو خالیه؟ ‫- آره.
‫آره، و من کاملا موافقم.
‫اصلا فکرشم نکن التماسم کنی.
‫اذیت نکن، جه‌پیل!
‫اون خیلی خوشتیپه.
‫سلام.
‫اون خیلی خوشتیپه!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫پسر خوشتیپ اینجاست!
‫این‌کارها لازمه؟ من میرم.
‫هی.
‫می‌دونم پوست کلفتم، ولی اذیت نکن.
‫تنهایی از پسش برنمیام، ‫مخصوصا جلوی دبیرستان دخترونه.
‫حتی دو تایی هم بریم غیر ممکنه.
‫خیلی‌خب.
‫- نیم ساعت. ‫- بریم. خیلی‌خب، باشه.
‫- داری آبرومو می‌بری. باشه. ‫- فقط نیم ساعت.
‫اونجا چه خبره؟
‫سلام.
‫- فکر کنم واسه همین مدرسه‌ست. ‫- من قبلا دیدمش.
‫چی؟
‫اون قیافه‌ها خیلی آشناست.
‫- هی، چرا وایستادی؟ ‫- فقط...
‫همون پسرهای دیروزی هستن، آره؟
‫- اینجا چیکار می‌کنن؟ ‫- لطفا.
‫لعنتی.
‫بریم.
‫صبر کن.
‫مگه همه دانش آموزها ‫سر یه ساعتِ خاص مرخص نمیشن؟
‫یادت رفته؟
‫اون‌ها فکر می‌کنن ‫ما دبیرستانی هستیم، یادت رفته؟
‫درسته.
‫همه دارن با یونیفرم میان.
‫و می‌خوای بقیه ما رو با لباس معمولی ببینن؟
‫فکر کنم رفتن. چیکار کنیم؟
‫توقع داری چیکار کنم؟
‫چی؟
‫- مسابقه بوکس؟ ‫- مسابقه بوکس؟
‫آره. می‌خواستن شما بیاید ‫و اصرار داشتن اینو به شما بدم.
‫باورم نمیشه چند بار ‫از کلمه «اصرار» استفاده کردن.
‫انگار حسابی عاشق شما شدن.
‫واقعا؟
‫من که حتی با اون پسره دو کلام حرف نزدم.
‫واقعا؟
‫پس حتما از یونگ‌ری خوشش اومده.
‫منظورت چیه؟
‫اون پسر خوشتیپه.
‫اون حتما از تو خوشش اومده.
‫جای تعجب نداره.
‫این همه راه اومد و یه کلام حرف نزد.
‫همه‌اش دوستش حرف میزد.
‫می‌دونید که یه دکتر ‫نمی‌تونه خودشو درمان کنه.
‫مطمئنم اینطور نیست.
‫نمی‌دونم. از نظر من اینطوره.
‫خدای من. تو خیلی سریعی، یونگ‌ری.
‫نه، اینطور نیست.
‫به کلاس دیر میرسیم. بیا بریم. عجله کن.
‫اسمش عشقه!
‫سرخ شدی.
‫امروز، می‌خوایم تعریف معین رو یاد بگیریم.
‫خیلی‌خب. تعریف معین.
‫خب، کلمه معین هم ریشه با تعریف کردن میاد،
‫به معنی اشاره به یک اسم خاص است.
‫مثل این می‌مونه که ‫یه چراغ قوه بگیری رو کلمه...
‫ تا دقیقا نشون بدید منظور شما کدومه.
‫«من یک گربه دارم.»
‫«این گربه باهوش است.»
‫«یک گربه» توی جمله اول تعریف نامعین است.
‫یعنی یک گربه از هزاران گربه، خب؟
‫ولی وقتی دوباره اسم اون گربه رو بیاریم، ‫به «این گربه» تبدیل میشه.
‫یعنی «این گربه باهوش است.»
‫خب، توی یه جمله یا یه مکالمه،
‫وقتی همون اسم دوباره میاد، ‫از حرف تعریف قبل از آن استفاده می‌کنید...
‫تا اون اسم رو مشخص و معین کنید...
‫به چی فکر می‌کنی؟ ‫داری به هان جه‌پیل فکر می‌کنی؟
‫خیلی‌خب، جمله بعد.
‫«لندن پایتخت انگلستان است.»
‫خب لندن کجاست؟
‫پایتخت انگلستان.
‫- درس گوش بده. ‫- پایتخت انگلستان یعنی...
‫یه معنی داره، خب؟
‫خیلی‌خب، جملهٔ بعد.
‫«من به مغازه رفتم.»
‫«من...»
‫گفتم تا آخر هفته کار نکن.
‫راستش، وقتی انقدر کله‌شق هستی ‫کی می‌تونه جلوتو بگیره، مامان؟
‫من حالم خوبه.
‫فکر می‌کنی پول از آسمون میاد؟
‫باید کار کنم یه لقمه نون دربیارم.
‫یواش یواش میرم و خودمو خسته نمیکنم.
‫اگه مشتری‌ها بیان و من اینجا نباشم، ‫میرن یه جای دیگه.
‫ولی بازم...
‫بی‌خیال شو.
‫من همه‌چی رو حاضر کردم.
‫ولی در عوض، خانم پارک، ‫باید سر قولتون بمونید.
‫فقط سه ساعت، باشه؟
‫باشه. اگه می‌گفتی هم ‫بیشتر از این کار نمی‌کردم.
‫تو برو دیگه. ‫گفتی درس داری.
‫اون باید درس بخونه.
‫تو چی؟
‫واسه من گفتن نداره.
‫یونگ‌بی. ساعت بلدی؟
‫آره.
‫وقتی این دست اومد روی سه ‫و برگشت اینجا،
‫به مامان بگو وقت رفتنه.
‫اگه اصرار کرد بمونه، ‫بگو که به من میگی.
‫منظورمو می‌فهمی، آره؟
‫باشه. فهمیدم.
‫محض رضای خدا، خودم فهمیدم. ‫بس کن دیگه.
‫بچه‌ها رو هل بده.
‫- زود باش. ‫- چشم خانم.
‫- یونگ‌می، کدومو می‌خوای؟ ‫- سفید.
‫سفید؟ باشه.
‫- حاضری؟ ‫- آره.
‫چند روز نبودم،
‫و پرنده هم پر نمیزنه.
‫خدای من. گندش بزنن.
‫با این وضع، امروز یه مشتری هم نمیاد.
‫خدای من.
‫ببین. مامان، می‌خوام اسب سوار بشم.
‫- چی؟ ‫- اون یکی.
‫- به نظر جالب میاد. ‫- آره.
‫اما نمی‌تونی سوار بشی.
‫اگه تعادلشو از دست بده و بیفتی چی؟
‫اسب‌ها یه‌کم مشکوک میزنه.
‫حرفشم نزن. اصلا.
‫ولی انگار غذای خیلی خوشمزه‌ای داره.
‫- آره؟ ‫- من می‌خوام ببوکی بخورم.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫- خدای من.اما نباید بخورم. ‫- اینو بخورید.
‫نه، نمی‌تونم.
‫واسه دسر، کیک خوردیم.
‫امروز خیلی شکر خوردم.
‫خوشمزه‌ست.
‫راننده سان. لطفا راه بیفت
‫بعدا نباید بری دفتر؟
‫انگار تصمیم‌تون رو گرفتید،
‫- پس راه میفتم. ‫- من یکی می‌خوام!
‫باشه.
‫نه!
‫- چرا؟ ‫- چون من میگم!
‫ولی اون‌ها سوار شدن!
‫محض رضای خدا.
‫این چه کاری بود؟ اصلا چرا نگاه کردن؟
‫الکی هیجان‌زده شدم. لعنتی.
‫ای‌وای. همه‌اش سوخت.
‫لعنتی. امیدوارم پنچر کنن.
‫حالا با این چیکار کنم؟
‫کاست تموم شد.
‫باید برم.
‫ببین کی اینجاست.
‫- اینجایی؟ ‫- سلام.
‫خدای من.
‫خدای بزرگ.
‫چند روز گذشته، اما حسابی از پا افتادی.
‫می‌تونی کار کنی؟
‫خب، چاره دیگه‌ای دارم
‫وقتی نون‌آور خونه‌ای و مثل یه عالمه ‫جوجه گرسنه چشم‌شون به توئه،
‫حتی وقتی حالم خوب نیست باید کار کنم.
‫اما بازار خلوته.
‫امروز حتی یه فروش هم نداشتم.
‫اگه اینطوریه، می‌تونی پس فردا بهم کمک کنی؟
‫واسه یه مهمونی بزرگ سفارش گرفتم،
‫و دست تنهام.
‫همین‌طوری اومدم اینجا ‫به این امید که تو رو پیدا کنم.
‫پشیمون نمیشی.
‫- پشیمون نمیشم؟ ‫- آره.
‫درباره چقدر حرف بزنیم؟
‫خیلی! خدای من.
‫یالا. بیا باهام کار کن.
‫[اتوبوس چونگا]
‫پاشو.
‫آماده. شروع کنید.
‫- یک، دو، سه، چهار، ‫- سر تکون ندید و تمرکز کنید.
‫- آره. ‫- پنج، شش، هفت، هشت.
‫دو، دو، سه، چهار،
‫- پنج، شش، هفت، هشت. ‫- به خودت بیاد.
‫یک، دو، سه، چهار،
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫دو، دو، سه، چهار،
‫پنج، شش، هفت، هشت. ‫یه بار دیگه.
‫یک، دو، سه، چهار،
‫- پنج، شش، هفت، هشت... ‫- امروز میای، آره؟
‫- دو، دو، سه، چهار، ‫- چی؟
‫- پنج، شش، هفت، هشت. ‫- باشگاه بوکس دیگه.
‫بریم یه سر بزنیم. ‫به نظرم خوش بگذره.
‫چهار، پنج، شش، هفت، هشت.
‫- دو، دو، سه، چهار، ‫- چی؟ حالا ببینیم چیم میشه.
‫پنج، شش، هفت. یه بار دیگه.
‫یک، دو، سه، چهار...
‫نباید انقدر به خودتون زحمت بدید.
‫قرار که نیست.
‫چی؟ فکر کردم گفتی دعوتت کرده.
‫پس قراره دیگه.
‫خیلی‌خب، بیا موهات رو ‫یه‌کم اینجوری بزنیم عقب.
‫باید عجله کنیم قبل اینکه ‫شیفتم شروع بشه.
‫- بذار ببینم. ‫- به نظرم صورتی بهتره.
‫مژه‌هاش خیلی افتاده نیست؟
‫کجا؟ بذار ببینم.
‫خدای من. خیلی افتاده‌ست.
‫آره. الان که گفتی، به نظرم افتاده.
‫خدای من.
‫اون چیه؟
‫چشم‌هاتو...
‫اینطوری کن.
‫آره، اینطوری.
‫آره.
‫ترسناکه.
‫انگار می‌خوای منو اتو کنی.
‫این کار رو کنی شبیه سوفی مارسو میشی.
‫اگه جواب نداد، هر چی می‌خوای بگو. باشه؟
‫تموم شد!
‫خدای من.
‫می‌تونی با همین چهره و آرایش ‫وارد مسابقه دختر شایسته کره بشی.
‫خدای من. راست میگی.
‫خوشگل شد.
‫چقدر قشنگ.
‫این چیه؟
‫به نظرم بهم نمیاد.
‫قشنگ شد.
‫[مسابقات بوکس جاینت]
‫- سلام! ‫- خوش اومدید.
‫بفرمایید.
‫[جاینت]
‫خوش آمدید!
‫- مربی. ‫- سلام.
‫- از مسابقه لذت ببرید. ‫- ممنون.
‫خانم، لطفا از مسابقه لذت ببرید.
‫بله، از این‌طرف! از این سمت!
‫- خیلی خوش می‌گذره. ‫- خیلی شاد میاد.
‫خیلی‌خب!
‫- خانم، امیدوارم لذت ببرید. ‫- ممنون.
‫- ممنون.
‫صبر کن.
‫اول من یه جب میزنم.
‫و یه آپرکات!
‫وقتی ضربه فنی شدی، ‫باید قابل باور بازی کنی.
‫یه واکنش خفن نشون بده.
‫چرا انقدر بازیگر بدی هستی؟
‫هی، اومد.
‫اینجا!
‫سلام.
‫- باز همدیگه رو دیدیم. ‫- سلام.
‫ممنون که اومدید.
‫بدون یونیفرم شما رو نشناختم.
‫خب، این‌ها لباس‌های عادی منه.
‫عجیبه؟
‫نه، خوشگل شدی.
‫می‌تونی با سوفی مارسو رقابت کنی.
‫فکر کنم حالا باید حرفمو پس بگیرم، نه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫- بریم داخل؟ ‫- آره. بریم.
‫- بریم. ‫- خیلی‌خب.
‫شاید از بیرون خرابه به نظر بیاد،
‫ولی توی باشگاه واقعا قشنگه.
‫آره.
‫- تا اینجا اومدید اذیت شدید؟ ‫- نه، نه راستش.
‫- غذا خوردی؟ ‫- آره.
‫خوبه. امیدوارم از مسابقه لذت ببرید.
‫[باشگاه بوکس جاینت]
‫سال آخری ما هستن.
‫یونگ‌ری، بیا تو.
‫اینجا باشگاه ماست.
‫و ایشون مربی ما هستن.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چیکار کنیم؟
‫جین‌ته نتونست بیاد. رو دل کرده.
‫وقتی دیروز تند تند گوشت نپخته می‌خورد ‫حدس میزنم اینطوری بشه.
‫بهش گفتم نخور. ‫اون عوضی. لعنت بهش.
‫خب مسابقه جین‌ته و سانگ‌اون رو چیکار کنیم؟
‫خب، فکر کنم چاره‌ای نداریم.
‫فعلا، در صورت ضرورت، بر اساس ‫رده وزنی مسابقه رو می‌چینیم...
‫و مسابقه‌ها رو تغییر میدیم.
‫آره. باید مسابقه‌ها رو تغییر بدیم.
‫مسابقه‌ها رو تغییر میدید؟
‫خیلی‌خب. شروع می‌کنیم،
‫مسابقه اول باشگاه بوکس جاینت.
‫شروع می‌کنیم! یه کف مرتب!
‫خیلی‌خب. فایترها رو معرفی می‌کنم.
‫اول.
‫با دستکش قرمز،
‫عضو همین باشگاه بوکس جاینت،
‫پسر خوشگل ما،
‫ما سانگ‌چول!
‫معرکه شدی! آره!
‫خیلی‌خب. و نفر بعد با دستکش آبی!
‫اونم از همین باشگاه بوکس جاینت هست،
‫قهرمان ما،
‫جانگ دوک‌گو!
‫[جاینت]
‫ضربه خوبی بود!
‫بس کن!
‫این چی بود؟
‫کافیه.
‫تمومش کن.
‫نزن، خواهش می‌کنم.
‫[تحویل نسخه]
‫صبر کن!
‫ببخشید. پماد می‌خوام...
‫بالای چشمش زخم شده.
‫میشه یه پماد بدی؟
‫باشه، بیا تو.
‫ممنون.
‫حالت خوبه؟
‫چرا خوب نباشم؟
‫خودت داری می‌بینی.
‫چرا اون کار رو کردی؟
‫برای چی اون کار رو کردی؟
‫توی باشگاه.
‫ترسیده بودم.
‫فکر کردم داری می‌میری.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫[باشگاه بوکس جاینت]
‫جونگ‌هی.
‫- بیا بریم. دیر وقته. ‫- چی؟
‫اونجا یه‌کم زیاده‌روی کردم، نه؟
‫نه.
‫زیاده‌روی؟ نه بابا.
‫خب...
‫چرا اون کار رو کردی؟
‫الکی.
‫الکی؟
‫شاید چون خون دیدم ‫کنترلمو از دست دادم؟
‫خب، معمولا...
‫وقتی خون می‌بینم میزنه به سرم.
‫واقعا؟
‫آره.
‫آره، منم همین‌طوری‌ام.
‫من وقتی چیزهای نازک و دراز ‫مثل کرم خاکی و مار می‌بینم کنترلمو از دست میدم.
‫تحمل‌شون رو ندارم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫به نظر من بامزه‌ان.
‫چی؟
‫بازم...
‫واکنشم افراطی بود.
‫توی مسابقه یه نفر دیگه ‫داستان درست کردم، نه؟
‫نه، عیب نداره.
‫هی، پیش میاد.
‫بیا بریم.
‫خدای من.
‫خدای من. چقدر خوشگله.
‫خیلی قشنگه، نه؟
‫هه‌جا. نوشابه‌ات.
‫ببخشید دیر کردم.
‫آره، دیر کردی.
‫چرا انقدر دیر کردی؟ ‫مگه رفتی نوشابه درست کنی؟
‫دستگاه بازی درآورده بود.
‫پول انداختم، اما نوشابه رو نمی‌داد،
‫مجبور شدم با لگد بزنم ‫و سر و صدا کنم تا بالاخره نوشابه رو داد.
‫بیا. بخور.
‫خودت بخور، دخترهٔ خائن!
‫هه‌جا. چی شده؟
‫خائن؟
‫خودتو به موش‌مردگی نزن.
‫تو...
‫شنیدم دیشب با راننده کیم رفتی سینما ‫و آخر وقت فیلم دیدید.
‫جه‌سوک که اتاق بغله گفت تو رو دیده.
‫گفت خیلی با هم جیک تو جیک بودید.
‫تازه از پیش راننده کیم میای، نه؟
‫آره؟
‫هه‌جا.
‫چند وقته؟
‫چند وقته با راننده کیم آشنا شدی؟
‫و منو خر فرض کردی که متوجه نمیشم.
‫من مثل خواهرم ‫باهات رفتار کردم، دخترهٔ مارموز.
‫هه‌جا، ولم کن. می‌تونیم صحبت کنیم.
‫لطفا.
‫باشه.
‫- بیا حرف بزنیم. ‫- باشه.
‫شمرده و آروم.
‫از اول توضیح بده.
‫واقعا فکر کردی قانع میشم، دخترهٔ خائن!
‫چطور تونستی باهام این کار رو کنی؟
‫- خدای من. یکی جلوشونو بگیره. ‫- مامان!
‫- نمی‌تونم! ‫- دخترهٔ خائن!
‫کارت ساخته‌ست! ‫امروز یا من می‌میرم یا تو!
‫با دست خودم خاکت می‌کنم.
‫- چی شده؟ ‫- دخترهٔ خبیث!
‫آخرین روز عمرته، می‌شنوی؟ ‫امروز یا من می‌میرم یا تو!
‫چی شده؟ هه‌جا. چه خبر شده؟
‫کوه یونگ‌ری. از سر راه برو کنار. ‫اون اصلا انسان نیست.
‫نه! لطفا آروم باش.
‫- گفتم برو کنار. ‫- خودتو خسته نکن...
‫تو!
‫کافیه! بسه!
‫کافیه.
‫فکر می‌کنی داری چیکار می‌کنی؟
‫یا من یا تو! لعنتی!
‫[مدیر نوه سانگ‌سیک]
‫چند وقتی میشه. ‫بریم کافه یه لبی تر کنیم؟
‫تا بقیه تا دیر وقت کار می‌کنن.
‫اون زن جوان چقدر زیباست
‫خیلی گمراه کننده س
‫اون مرد مسن مارموز میزنه
‫خیلی آب زیرکاه‌ست
‫باید تمام شب رو کار کنم تا پول دربیارم
‫- من باید... ‫- ببخشید.
‫باید فورا بیاید اتاق سه.
‫اتاق سه؟ چرا؟
‫- چرا؟ چی شده؟ ‫- عجله کنید.
‫چی شده؟
‫- هی! ‫- هی!
‫- ول کن! ‫- ولم کن!
‫هی!
‫بس کنید!
‫بسه!
‫با دقتِ تمام بذارید. باشه؟
‫اردو که نیومدید. تنبیه شماست.
‫اگه یه دونه موش ببینم، ‫خدا به دادتون برسه.
‫خودم همه‌تونو ‫روی این تله‌های چسبی آویزون می‌کنم.
‫چرا ما به خاطر اون‌ها تنبیه شدیم؟
‫نصفه‌شب چسب موش می‌ذاریم.
‫همینو بگو.
‫بگذریم، اصلا نمی‌فهمیم.
‫این موضوع بیشتر ‫برای مردها صدق می‌کنه، می‌دونی؟
‫دنبال یه مرد خوشگل نیستی.
‫یه مرد واقعی بهترین گزینه‌ست.
‫درست میگم؟
‫چرا فکر می‌کنی بانوی عمارت همیشه ‫به کارگر اصطبل اینقدر خوب غذا می‌داد؟
‫چون اشتهاش زیاده؟
‫البته که نه، کله‌پوک.
‫یه مرد...
‫برای کار توی آسیاب باید توان داشته باشه،
‫نه اینکه انرژی‌شو صرف یواشکی رفتن ‫به اینور و اونور کنه.
‫صدای موش می‌شنوم؟
‫موش!
‫- کجا؟ ‫- کجاست؟ کجا؟
‫کجاست؟
‫موفق شدی!
‫برنده شدی.
‫بزن.
‫نه، نرفت.
‫من اومدی.
‫- اومدی. ‫- جه پیل!
‫یه لحظه صبر کن.
‫صبر کن. خدای من.
‫چشمت چی شده؟
‫- صدمه دیدی؟ ‫- چیزی نیست.
‫منظورت چیه چیزی نیست؟ ‫بذار ببینم.
‫خدای من. باید چیکار کنم؟ ‫صورت قشنگشو نگاه.
‫همین‌جا بمون. باید پماد بزنیم.
‫نه، من...
‫جه‌پیل.
‫بابا باز سرت داد زد؟
‫نه، این نیست.
‫بذار نگاه کن.
‫ببینم.
‫خودم میزنم...
‫خیلی‌خب، باشه.
‫نه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خیلی فشار دادم.
‫جه‌پیل! بیا معاینه‌ات کنم!
‫بلدی، خانم دکتر؟
‫بیا اینجا.
‫خیلی‌خب.
‫خب، کجا درد داری؟
‫چشمت؟
‫آره، اینجا بریده، خانم دکتر.
‫خیلی درد داره.
‫یه لحظه.
‫خانم دکتر.
‫بالای چشمم زخم شده. ‫اینو چرا میزنی؟
‫رویهٔ عادیه.
‫تکون نخور، باشه؟
‫ببخشید.
‫تمومش کن!
‫نزن، خواهش می‌کنم.
‫جه‌پیل.
‫قلبت خیلی سریع میزنه.
‫ترسیده بودم.
‫فکر کردم داری می‌میری.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫خیلی سریع‌تر شد.
‫سریع‌تر.
‫- مراقب باشید. ‫- ممنون.
‫- مگه زود نمیری؟ ‫- نه.
‫موتور اتوبوس مشکل پیدا کرده، ‫گفتم برن تعمیرش کنن.
‫گفتن دو سه ساعت طول می‌کشه.
‫خوش‌به‌حالت. پس استراحت کن.
‫عجله نکن.
‫[داروخانه]
‫به زخمش پماد زد؟
‫ممکنه جاش بمونه.
‫خیلی‌خب.
‫چه ضرری داره اینو بهش بدم؟
‫میگم رفتم داروخونه و اینو خریدم.
‫من میرم باشگاه.
‫باشگاه بوکس؟
‫امروز رو استراحت کن.
‫بعداً باید بریم به جشن سالگرد شرکت.
‫سنت که تمام اعضای خانواده ‫با همدیگه برن.
‫اگه توی نیای زشته.
‫زود میام.
‫فایده‌اش چیه؟
‫باید زود بریم.
‫اگه یه روز نری بوکس چی میشه؟
‫کاش انقدر به درس و مشقت اهمیت می‌دادی.
‫مگه اینکه به صندلی بچسبی.
‫مخصوصا با این هوش زیادت.
‫برمی‌گردم.
‫اگه برنگشتی،
‫ما میریم و میگیم راننده سون بیاد دنبالت.
‫خیلی‌خب. زود بیا.
‫هی.
‫دستت درد می‌گیره‌ها.
‫چرا انقدر محکم طناب میزنی؟ ‫خوبه داری گرم می‌کنی.
‫از دست چیزی عصبی هستی؟
‫- هی. ‫- چیه؟
‫بی‌خیال.
‫گوش کن...
‫فقط...
‫چیه؟
‫واقعا نمی‌خوای بهم بگی؟
‫بریم یه کاسه اودون بخوریم ‫و تو صحبت کن.
‫بهت گفتم، ‫باید دست و صورتمو بشورم و فورا برم.
‫حتی وقت ندارم موهامو بشورم.
‫اگه دیرتر برم، بابام پوستمو می‌کنه.
‫قبل اینکه بابات تو رو بکشه،
‫خودم می‌کشمت.
‫نه.
‫نمی‌تونم.
‫ببخشید. ای‌وای.
‫مامان.
‫من اومدم.
‫- یونگ‌ری. ‫- یونگ‌می.
‫غذا خوردی؟
‫آره، اما از لوبیا حالم بهم می‌خوره.
‫ولی فقط لوبیا داریم.
‫باید لوبیا رو بخوری.
‫مفیده.
‫مامان کجاست؟
‫الان وقت کار نیست.
‫رفت رستوران خانم موکپو.
‫رستوران خانم موکپو؟
‫اونجا چیکار می‌کنه؟
‫امروز کلا هوا بارونیه.
‫حداقل بعد از شلوغی شروع شد، ‫حالا مگه چی شده؟
‫با این وضع خیلی سریع پولدار میشی.
‫اگه تو نبودی، خیلی اذیت می‌شدم.
‫- ممنون، جدی میگم. ‫- حرف الکی نزن.
‫- مامان! ‫- اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مامان.
‫آخه اینجا چیکار می‌کنی؟
‫تو از پس کار خودت برنمیای، ‫چه برسه بیای رستوران کار کنی.
‫صداتو بیار پایین. ‫مگه توی اصطبل بزرگ شدی؟
‫محض رضای خدا.
‫چرا توی مغازه مردم داد و بی‌داد می‌کنی؟
‫مامان.
‫الکی گنده‌اش نکن.
‫من نمی‌تونم یه جا بشینم.
‫اگه خونه بمونم آروم و قرار ندارم.
‫من فقط یه استراحت کوچیک می‌خواستم. ‫چند روز استراحت کردم. کافیه.
‫من حالم خوبم. بهتره بری.
‫- بذار کمک کنم. ‫- برو. خودم می‌تونم.
‫مامان؟ مامان، چی شد؟
‫- خوبی؟ ‫- من خوبم.
‫چرا خوب نباشم؟
‫مامان!
‫مامان، حالت خوبه؟
‫چی شده؟ چی شد؟
‫تاکسی!
‫مامان، طاقت بیار.
‫مامان، نباید بیهوش بشی. باشه؟
‫مامان، صدای منو می‌شنوی؟
‫تاکسی!
‫مامان!
‫چی شده؟
‫مامانم...
‫زود سوار شو.
‫آقا، لطفا عجله کنید. ‫میشه لطفا یه‌کم سریع‌تر برید؟
‫باشه.
‫[بیمارستان وونهوا جه‌ایل]
‫[اتاق عمل]
‫بد به دلت راه نده
‫حالش خوب میشه.
‫نباید بری جایی؟
‫مطمئنی می‌تونی بمونی؟
‫آقای دکتر، حالش چطوره؟
‫حال مامانم خوب میشه؟
‫آره، عمل خوب پیش رفت اما...
‫ایشون احیانا این اواخر زمین خوردن؟
‫چند وقت پیشِ، از تپه افتادن پایین.
‫و زخمی شد.
‫که اینطور.
‫باید همون‌موقع ‫می‌اومد بیمارستان معاینه می‌شد.
‫خونریزی داخلی جزئی که اون زمان داشتن...
‫به نظر به پریتونیت تبدیل شده.
‫اینکه دردش عود کرد و تونست زود جراحی کنه...
‫ واقعاً شانس آورد.
‫ممنون.
‫خیالم راحت شد.
‫ولی چرا دارم گریه می‌کنم؟
‫من...
‫نباید گریه کنم.
‫خواهر و برادرم الان میان.
‫اگه ببینن دارم گریه می‌کنم،
‫نگران میشن.
‫ببخشید.
‫الان می‌تونی گریه کنی.
‫جونگ‌هی.
‫سه بار بود.
‫یه بار یا دو بار نبود.
‫حال مامانت چطوره؟
‫حالش خوبه.
‫یه لحظه بیدار شد، بعد دوباره خوابید.
‫خیالم راحت شد.
‫خدا رو شکر.
‫بعد از اینکه سه بار اونو ‫به صورت تصادفی دیدم،
‫فهمیدم سرنوشت ماست.
‫فکر کنم می‌خواستم باور کنم کار سرنوشته.
‫در نهایت، من همیشه رویای عشقی رو داشتم ‫که انگار تقدیر بوده.
‫ممنون...
‫ازت بابت زحمت‌هایی که امروز کشیدی ممنونم.
‫می‌دونم این نوشیدنی جای تشکر رو نمی‌گیره،
‫ولی الان فقط همینو دارم.
‫نگران نباش. همینم خیلیه.
‫خب...
‫واقعا نباید بری؟
‫نه.
‫جشن سالگرد شرکت بابام هست، ‫ولی...
‫راستش، اصلا دلم نمی‌خواست برم.
‫عذاب وجدان گرفتم. تقصیر منه.
‫می‌دونی...
‫دوستت...
‫- جونگ‌هی؟ ‫- آره.
‫توی یه محله زندگی می‌کنید؟
‫آره.
‫یه همچین‌چیزی.
‫که اینطور.
‫خیلی صمیمی هستید.
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫من دیگه میرم.
‫بابت نوشیدنی ممنونم.
‫و بری یه لحظه، امید به زندگی پیدا کردم.
‫و اینطوری سعی کردم شجاعتی رو که ‫فکر نمی‌کردم داشته باشم، در خودم ایجاد کنم.
‫- هی. ‫- هی.
‫- اول تو بگو. ‫- نه.
‫تو بگو.
‫ای کاش اون روز اصرار نکرده بودم ‫اون اول حرف بزنه...
‫اگه فقط دارو رو بهش داده بودم...
‫ دارویی که حس منو بهش همراه خودش داشت...
‫خب...
‫بله؟
‫صبر کن.
‫آقا، یه لحظه صبر کن.
‫بگیر.
‫میشه از طرف من اینو به سو جونگ‌هی بدی؟
‫داستان ما...
‫به شکل دیگه‌ای رقم می‌خوره؟
‫به نظرت اینطوری میشه، جونگ‌هی؟
‫دوست عزیز من.
‫جه‌پیل. الان می‌دونم خیلی دیره،
‫خیلی دلم واسش تنگ شده.
‫اگه انقدر بده، ‫چرا نمیری بیمارستان اونو ببینی؟
‫سلام.
‫درباره یادداشت اون روز...
‫بهش دادی، آره؟
‫تو چی؟ فکر می‌کردم تو بهش علاقه داری.
‫نه، فکر می‌کردم اون از من خوشش میاد.
‫من علاقه‌ای به قرار گذاشتن ندارم.
‫تازه، اون در مورد من هیچی نمی‌دونه.
‫بی‌ریخت، چرا ناراحتی؟
‫چون از خودم متنفرم.
‫چرا از خودت بدت میاد؟
‫خوشبختی به هر آدم بستگی داره، می‌دونی.
‫چیزیه که خودت باید دنبالش بری.
‫صبر کن، وایسا.
‫بیا غذا بخوریم.
‫خب تو چی؟
‫به طرز عجیبی ذهنم پیش اونه.
‫[داستان بازگو نشده]
‫آقا، میشه لطفا بایستی؟
‫ولی رئيس گفتن شما رو مستقیم ‫به جشن ببرم.
‫- می‌ترسم دوباره عصبانی بشن. ‫- من گردن می‌گیرم.
‫هواتو دارم. میگم من گفتم.
‫لطفا بزن کنار. همین الان.