‫همه سوار شدن!
‫وایسا. اون جاینته.
‫هی!
‫تو دیگه چه جونوری هستی؟ یه مریض؟
‫باورم نمیشه.
‫دیرمون شد. بدو!
‫خسته نباشید دوستان.
‫مادرهاتون بهتون غذاهای گرم و ‫خوشمزه میدن،
‫اونوقت کل روز رو صرف دعوا می‌کنید؟
‫- قربان، اونطور که فکر می‌کنید نیست. ‫- حرف نباشه.
‫فکر کردید اینجا کجاست، مدرسه‌تون؟
‫انتظار دارید حضور غیاب هم بکنیم؟
‫بچه پرروها...
‫و این کیه دیگه؟
‫تو چی میگی؟ تازه‌واردی؟
‫- عجبا. ‫- وایسا! نزن!
‫دستت رو به کجا زدی؟
‫وظیفه پلیس محافظت و ‫خدمت‌رسانیه.
‫مگه شماها لاتید؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫برای چی بچه مردم رو میزنی؟
‫- اینجوری با قربانی رفتار می‌کنی؟ ‫- خب...
‫این پسره قربانی نیست.
‫و این دفعه قضیه حمله دو طرفه بوده. ‫خب؟
‫که چی!
‫صد در صد یه نفر مشت اول رو زده دیگه!
‫پسر من جرئت همچین کاری رو نداره.
‫پس مطمئنم کار اینا بوده، نه؟
‫حتی چک نمی‌کنی و اینجوری ‫رفتار می‌کنی؟
‫من واسه این رفتارهای شما مالیات میدم؟
‫باشه، قربان. متوجهیم. اول آروم باشید.
‫من که پدر تو نیستم!
‫برو رئیس رو صدا کن! ‫شماها من رو می‌شناسین؟
‫من هان گی‌بوک هستم!
‫خب؟
‫من و رئیس سر صبحونه کارت ویزیت ‫رد و بدل کردیم.
‫با هم رفتیم سونا. فهمیدین؟
‫من همچین مردی هستم.
‫حالیتونه؟
‫خیلی خب.
‫دفتر رئیس کو؟ اینه؟
‫- رئیس جانگ! رئیس جانگ جونگ‌پیل! ‫- قربان، خواهش می‌کنم!
‫عالی بود.
‫هی. کوه یونگ‌ری.
‫هی.
‫- بله؟ ‫- میشه به خودت بیای؟
‫و آب دهنت رو پاک کن.
‫خیلی فیلم خوبی بود.
‫اگه حین دیدنش اینقدر بهمون خوش گذشت،
‫فکر کن خود بازیگرها چقدر خوش گذروندن.
‫موندم چرا همچین کاری کرد.
‫یعنی تو چه مدل دردسری افتاده بوده؟
‫بازیگرها چند زندگی مختلف رو تجربه می‌کنن.
‫یه روز، میشی دختر یه مرد پولدار.
‫فرداش، میشی یه دختر روستایی.
‫حتماً خیلی هیجان‌انگیزه، موافقی؟
‫انگار آسیب دیده بود. ‫موندم سالمه یا نه.
‫شاید باید می‌رفتم دنبالش.
‫اصلاً گوش میدی چی میگم؟
‫با خودمم؟ ‫کوه یونگ‌ری!
‫- چی؟ ‫- چته؟
‫چی شد؟
‫یه سوال پرسیدم، ممنون میشم جواب بدی.
‫نه، فقط...
‫اون پسره بودا.
‫کدوم پسره؟
‫بازیگر نقش اصلی؟
‫نه، بازیگر رو نمیگم.
‫دانش‌آموزی که جلوی ورودی سینما بود رو میگم.
‫موندم چرا اونجوری کرد.
‫دانش‌آموز؟ بیخیال بابا.
‫معلومه از این دیوونه‌ها بود.
‫آدم گاهی اوقات با اینجور افراد روبرو میشه.
‫حتماً یونیفرم رو واسه تغییر قیافه پوشیده بود.
‫به نظر من که اینطور نمیومد.
‫می‌خوام یه بار دیگه فیلمه رو ببینم.
‫بیا دوباره بریم سینما!
‫«قسمت دوم: دوباره کجا همدیگه رو می‌بینیم، ‫و چه بلایی سرمون میاد؟»
‫دیالوگش اینجوری بود.
‫«اول، تو بکششون.
‫غرورم رو زیر پا می‌ذارم...»
‫مریض؟
‫بیخیال. امکان نداره.
‫«هر دفعه که خواستم بهت نزدیک بشم...»
‫وای خدا.
‫«بهت نزدیک بشم؟» باورم نمیشه!
‫«همیشه من رو با سنگدلی رد می‌کنی.
‫منم آدمم.
‫منم همین کار رو با تو می‌کنم.»
‫- وای خدا. ‫- چه باحال.
‫قلبم داره میزنه بیرون. ‫الان دیوونه میشم.
‫- اما یه زن مدرن واقعیه. ‫- هی. سه‌تا ذرت.
‫اوک‌هی. امروز نوبت توئه ماساژ بدی.
‫من؟
‫آره.
‫خیلی خب. باشه.
‫خب، کجا بودیم؟
‫آها.
‫منم همین کار رو با تو می‌کنم...»
‫ببخشید.
‫رفقا.
‫جایی رو می‌شناسید که جاینت تو اسمش باشه؟
‫مثلاً پاساژ جاینت یا همچین چیزی،
‫یا بیلیارد جاینت؟
‫تا حالا همچین جایی دیدین؟
‫«جاینت؟»
‫چرا دنبالشی؟ جای خوبیه؟
‫من تا حالا اسمش رو نشنیدم.
‫نه، چیزه...
‫پس دنبال چی می‌گردی؟
‫اگه دقیق‌تر نگی که نمی‌تونیم کمکت کنیم.
‫نه، بیخیال. هیچی نیست.
‫- بگو دیگه. ‫- ادامه‌ش رو بگو.
‫جه‌پیل.
‫سه‌ری؟ چیه؟ خوابت نمی‌بری؟
‫جه‌پیل.
‫جه‌پیل. صورتت چی شده؟
‫باز بابا کتکت زده؟
‫نه.
‫خوردم به ستون تلفن.
‫خیلی احمقم، نه؟
‫بیا اینجا.
‫ای خدا. این تخت واسه‌ت خیلی بلنده.
‫- خوابت نبرد؟ ‫- نه.
‫واسه شاهدخت سه‌ری خودم چی ‫بخونم خوابش ببره؟
‫♪ شاهدخت جادویی سه‌ری از ماه ♪
‫♪ اومده پایین روی زمین دیدنت ♪
‫- جه‌پیل؟ ‫- بله؟
‫عشق چیه؟
‫مامان میگه تشنه‌ی عشقه.
‫نمی‌دونم.
‫من تا حالا عاشق نشدم، خودمم نمی‌دونم.
‫ولی مطمئنم چیز فوق‌العاده‌ایه.
‫اگه فوق‌العاده‌ست، چرا تا حالا عاشق نشدی؟
‫چون فوق‌العاده‌ست دیگه.
‫گذاشتمش واسه بعد که بتونم ‫قدرش رو بدونم.
‫- حالا دیگه بخواب. ‫- باشه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫چرا پای من رو بغل کردی؟
‫داشتی خواب می‌دیدی؟
‫- چه خوابی؟ ‫- نه.
‫نه! خواب کجا بود.
‫نه.
‫ای خدا. چه صبح زیباییه!
‫نه!
‫وای خدا. هه‌جا!
‫- لعنتی. ‫- هه‌جا. خوبی؟
‫- دردت گرفت؟ ‫- وایسا.
‫کوه یونگ‌ری. چته؟ چرا هُلم دادی؟
‫نه، نمی‌خواستم هُلت بدم.
‫ما با اون حوله پاهامون رو پاک می‌کنیم.
‫می‌خوام بگم...
‫ببخشید، هه‌جا.
‫دخترهای این اتاق هر روز ‫دارن عجیب‌تر میشن.
‫عجب سراب‌شده‌ایه!
‫هه‌جا. خراب‌شده درسته، نه سراب‌شده.
‫خوبی؟ بس کن دیگه!
‫هی.
‫با تو هستم.
‫این قضیه جاینت چیه؟
‫داری یه چیزی رو قایم می‌کنی، نه؟
‫قایم؟ چی مثلاً؟
‫خب...
‫حس ششمم میگه پای یه پسر در میونه.
‫پسر؟ چی میگی واسه خودت؟
‫آره. از قیافه‌ت معلومه.
‫هی. کیه؟
‫بگو دیگه.
‫جاینت کیه؟
‫میگم اینطور نیست.
‫هی.
‫می‌خوای ازم مخفی‌کاری کنی؟
‫کیه؟
‫- کیه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫نمی‌شناسمش.
‫«نمی‌شناسیش؟»
‫وای خدا.
‫هی! اینی که نمی‌شناسی کیه؟
‫هی!
‫- جه‌پیل. شنیدی؟ ‫- بیا اینجا.
‫گفتن مدیر دئوک‌گو و بقیه رو صدا کرده دفترش.
‫به زودی قراره جلسه انضباطی تشکیل بشه.
‫هی.
‫می‌خوای چی بگی؟
‫می‌خوای بری بگی چرا ما رو تنبیه نکردن؟
‫دئوک‌گو قراره تو جشنواره ورزشی دبیرستان ‫شرکت کنه.
‫اگه تنبیه بشه، شاید نتونه مسابقه بده.
‫این کارها بی‌فایده‌ست، احمق.
‫فکر کردی اگه بری و بگی، «لطفاً من رو ‫هم مجازات کنید،»
‫میگن، «تو هم می‌خوای مجازات بشی؟
‫باشه.» فکر کردی همین رو میگن؟
‫اینجوری بیشتر نمک به زخمش می‌پاشی. ‫بیخیال شو.
‫داشتن یه پدر با نفوذ همیشه ‫هم چیز خوبی نیست.
‫باورم نمیشه اینقدر عذاب وجدان دارم.
‫ببخشید.
‫من دنبال یه دانش‌آموز به اسم ‫جانگ دئوک‌گو می‌گردم.
‫می‌دونین از کجا می‌تونم پیداش کنم؟
‫شما پدربزرگشید؟
‫نه، باباشم.
‫که اینطور.
‫نمی‌خوام مزاحم بشم، ولی میشه این رو ‫بهش بدی؟
‫من باید برم سر کار.
‫فکر کنم خجالت می‌کشه براش غذا بسته‌بندی می‌کنم، ‫واسه همین همیشه خونه جا می‌ذارتش.
‫بهش بگو امروز غذای ویژه درست کردم.
‫لطفاً بهش بگو خوب غذاش رو بخوره، خب؟
‫- چشم. ‫- ممنون.
‫با اجازه.
‫اومدی تماشا کنی؟
‫که عین بدبخت‌ها نشستم و دارم انشای ‫پشیمونی می‌نویسم؟
‫بابات گفت این رو بهت بدم.
‫تو...
‫به بابام گفتی اینجام؟
‫اگه حرفت رو زدی، چرا نمیری؟
‫بابات گفت همه غذات رو بخور.
‫گفت نهار امروز ویژه‌ست.
‫گفتی چندتا خبرنگار اومده؟
‫بله، قربان.
‫روزنامه دسونگ، سئول دیلی و مجله تجارت.
‫با حساب کردن گروه فیلمبرداری، ‫کلاً هشت نفرن، قربان.
‫فروشگاه دونگین می‌خواد فروشگاهش رو ‫گسترش بده...
‫و تمرکزش رو بذاره روی تجربه...
‫نه!
‫من قراره مصاحبه مدیرعامل برجسته رو انجام بدم.
‫سوالات باید درباره من باشه. ‫ناسلامتی موضوع مصاحبه منم!
‫ولی...
‫فروشگاه هم مال منه، پس در هر صورت ‫تمرکز روی منه، نه؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫الان باید مدرسه باشی.
‫تعلیق رو کنسل کن.
‫چی؟
‫دئوک‌گو و بقیه.
‫اگه دئوک‌گو تعلیق بشه، نمی‌تونه تو ‫مسابقات ملی شرکت کنه.
‫خودم باهاش تسویه حساب می‌کنم.
‫- پس... ‫- کافیه.
‫نمی‌تونی تو زندگی واسه یه سری‌ها ‫استثنا قائل بشی.
‫وگرنه چطوری قراره تو این دنیای ‫بی‌رحم دووم بیاری؟
‫حرف مفت نزن و برو پی کارت.
‫مصاحبه دارم.
‫این شکایت انجمن آموزش و پرورشه. ‫چه به موقع رسیدم.
‫شاید باید اول خودم این رو تحویل ‫خبرنگارها بدم.
‫«مدیرعامل یک فروشگاه بزرگ، که در رای‌گیری ‫به عنوان مدیرعامل برجسته انتخاب شد...
‫با پارتی‌بازی پسر خود را از پرونده کتک‌کاری ‫نجات می‌دهد...
‫در حالیکه با سوءاستفاده از قدرتش...
‫باعث تعلیق دانش‌آموزان دیگر شد.»
‫فکر کنم خبرنگارها عاشق همچین خبری میشن.
‫بچه پررو...
‫داری پدر خودت رو تهدید می‌کنی؟
‫آره.
‫اینقدر می‌شناسمت که بدونم یه خواهش ‫ساده روت جواب نمیده.
‫چیکار کنم؟
‫برم تو؟
‫در رو باز کنم؟
‫باشه.
‫تعلیق.
‫حلش می‌کنم.
‫ولی...
‫منم شرط دارم.
‫اگه قراره توسط پسر خودم اخاذی بشم،
‫باید یه چیزی به خودمم برسه.
‫معلم خصوصی بگیر.
‫وگرنه،
‫نمی‌تونی تو یه دانشگاه خوب قبول بشی.
‫قبول.
‫پس بذار بوکس کار کنم. ‫همه‌ش هفته‌ای سه بار.
‫عجب رویی داری.
‫- دو بار. ‫- سه بار.
‫پایین نمیام. کمتر از سه‌بار ورزش به حساب نمیاد.
‫عوضی. عجبا.
‫باشه. ولی آموزش خصوصی رو جدی بگیر ‫و نمراتت رو ببر بالا.
‫حق نداری تنبلی کنی. خب؟
‫باشه.
‫حرفت رو پس نگیری.
‫این پسره به کی رفته که اینقدر...
‫شجاعه؟
‫چیه؟ چته؟
‫چیزی می‌خوای بگی؟
‫نه، قربان.
‫جاینت.
‫راننده! درست رانندگی کن!
‫نزدیک بود بیفتم!
‫- ببخشید. یه ماشین پیچید جلوم. ‫- مراقب باش دیگه.
‫پیداش کردم! جاینت!
‫وایسا.
‫آسیب دیدید؟
‫متاسفم.
‫کوه یونگ‌ری. کجا میری؟
‫- هی. نمی‌خوای غذا بخوری؟ ‫- نه، نمی‌خورم!
‫هی. کجا؟
‫نوش جونتون!
‫همچنین. نوش جونت.
‫یونگ‌ری کجا رفت؟ ‫چرا تنهایی؟
‫نمی‌دونم. گفت گشنه‌ش نیست.
‫عجله‌ای رفت جایی.
‫اون شکم‌پرست چش شده؟
‫دختره به شرطی غذا رو می‌پیچونه ‫که ماشین گرفته باشدش.
‫وای خدا. حتی اگه خسته باشه هم ‫باید غذاش رو بخوره.
‫موندم چی شده.
‫چند وقته چم شده؟
‫چون سال بالاییشون اینور نشسته.
‫و هیچکدومشون بلند نمیشن یه ذره ‫آب برام بیارن.
‫قدیما ما خیلی زحمت می‌کشیدیم. نه؟
‫هی! کَرید؟
‫گفت تشنشه!
‫من میارم.
‫نمی‌خواد.
‫خودم میارم.
‫بفرمایید، ارشد عزیز.
‫راننده کیم.
‫کو؟
‫خانم کیم. موهاتون رو فر کردید؟
‫قشنگ شده.
‫نوش جان.
‫اینم از خانم چوی و هوسوک...
‫هوسوک. خیلی خوشگل شدی.
‫نکنه با کسی قرار می‌ذاری؟
‫این چه حرفیه.
‫ای بابا. از این خبرها نیست.
‫مطمئنم یه خبرهایی هست.
‫یه فرقی کرده، ولی چه فرقی؟
‫راننده کیم.
‫اینجا جا هست.
‫خانم گون. مشتاق دیدار. ‫اینجا رو واسه من نگه داشتی؟
‫- بله، قربان. ‫- ممنون.
‫ایشون تازه استخدام شده؟
‫بله.
‫یه لحظه صبر کنید. الان آب میارم.
‫ممنون، خانم گون. دستتون درد نکنه.
‫اوک‌هی. غذات رو بخور. بشین.
‫ولی اوک‌هی، تو موهات از قبل فر بود، نه؟
‫درسته. فر موهای من...
‫- ای وای! ‫- یخ زدم!
‫ای وای. ببخشید!
‫به خدا من دست و پا چلفتی نیستم.
‫عیبی نداره. وای، چه سرده.
‫ای وای. ببخشید، راننده کیم.
‫من آب گرم می‌نوشم، اونوقت واسه من ‫آب سرد آورد.
‫لباسش خیس شد. چه وضعی.
‫عیب نداره، خانم گون. مشکلی نیست.
‫بهش نمی‌خورد آدمی باشه که اینجا ‫وقت بگذرونه.
‫- بفرمایید. ‫- باشه.
‫حمله کردن! پلیس‌ها اومدن!
‫تو. بدو از اون طرف فرار کن.
‫و تو! از این سمت!
‫من نیستم!
‫- من زیر سن قانونی نیستم! ‫- بیا اینجا. بدو.
‫بگیرینشون!
‫درست وایسا.
‫اگه کارت ملی داشتی، چرا در رفتی؟
‫خب آخه...
‫ترسیدم.
‫وقتی شما افتادید دنبالم، بدون اینکه ‫فکر کنم فرار کردم.
‫ای بابا. از دست یه سری آدم‌ها...
‫هی! نمی‌تونی درست وایسی؟
‫شما که حتی پشت لبتون هم سبز نشده.
‫بدویید. زود باشید!
‫کوه یونگ‌ری؟
‫کوه یونگ‌ری!
‫کجا بودی؟
‫می‌دونی ساعت چنده؟
‫هی.
‫نگو رفته بودی دنبال جاینت...
‫سو جونگ‌هی.
‫یه سیلی بهم بزن.
‫چی؟
‫باید به خودم بیام.
‫یالا. بزن. محکم بزن.
‫جدی؟
‫آره، جدی میگم.
‫قول میدم ازت کینه به دل نگیرم.
‫بزن.
‫وایسا.
‫نزن.
‫نیشگونم بگیر. بهتره.
‫کجا بودی؟
‫حالا جاینت رو دیدی یا نه؟
‫از الان به بعد،
‫جاینت رو فراموش می‌کنم.
‫و...
‫به جاش اونجا ثبت نام می‌کنم.
‫اگه ثبت نام کنم،
‫مطمئنید شرکت بهم مرخصی میده؟
‫آره.
‫چک کردم. مطمئنم.
‫ولی من و درس خوندن با هم جور نیستیم.
‫و یه چیز مهم‌تر هم هست.
‫ظاهراً واسه شرکت تو مسابقه دختر شایسته کره ‫باید دیپلم داشته باشی.
‫وای. چقدر همه‌شون خوشگلن.
‫ما هم خوشگلیم.
‫آره. خودت رو میگی دیگه.
‫تو هم خوشگلی.
‫البته من یه مقدار خوشگل‌ترم.
‫بگذریم...
‫جاینت رو فراموش می‌کنی...
‫هی. باز چرا بحثش رو کشیدی وسط؟
‫دیگه اسمش رو نیار.
‫نکن دیگه.
‫جاینت.
‫باز مجبورم بیام مدرسه.
‫حالا که مجبوریم بیایم مدرسه،
‫دانش‌آموزهای مدرسه شبانه هم باید یونیفرم بگیرن.
‫دانش‌آموزهای شبانه و روزانه. ‫تبعیض خیلی واضحی نیست؟
‫می‌دونی دیگه، یونیفرم هزینه‌بره.
‫گمونم ما مجانی داریم اینجا درس می‌خونیم.
‫چه ناراحت‌کننده.
‫از بس غصه خوردم گشنه‌م شد.
‫بیا بریم یه چیزی بخوریم.
‫غذا؟
‫یه جای خوب سراغ دارم که دوئن‌جانگ جیگه داره.
‫میای بریم؟
‫بزن بریم.
‫- بریم. ‫- باشه!
‫همینجاست.
‫کوه یونگ‌به. کوه یونگ‌می.
‫- یونگ‌ری! ‫- یونگ‌ری!
‫چطورید؟
‫سلام بدید. این دوستمه.
‫سلام.
‫یالا. سلام بده.
‫سلام.
‫سلام، فسقلی‌ها.
‫من دوست آبجیتون هستم،
‫سو جونگ‌هی.
‫بیا. یه چیزی براتون گرفتم!
‫شیرینی!
‫ایول. شیرینی!
‫شیرینی!
‫یونگ‌می. بیا، آب بخور.
‫تو هم بخور، یونگ‌به.
‫کوه یونگ‌می.
‫می‌دونی چهار تقسیم بر چهار چند میشه؟
‫نه. چند؟
‫یک. چهار نفر اینجان و چهارتا کیک،
‫یعنی نفری یکی.
‫فکر کنم خانوادگی حساب و کتابتون خوبه.
‫ولی...
‫حتی تو ریاضی هم میشه یه مقدار ‫زیرآبی رفت.
‫بگیر.
‫امروز روز شانسته.
‫باشه.
‫ممنون.
‫یواش بخور.
‫به یونگ‌به هم بدم؟
‫- مامان. ‫- ای بابا. تو هم که همیشه اینجایی.
‫گفتم تو روز تعطیلیت بخواب.
‫چرا هی میای اینجا؟
‫وای. خیلی لجبازی.
‫مامانم زبون خیلی نیش‌داری داره.
‫با اینکه از دیدنم خوشحاله.
‫خوشحال؟ من غلط بکنم.
‫چرا باید از دیدن یه غذاخور دیگه ‫خوشحال بشم؟
‫و ایشون کیه؟
‫سلام، من...
‫هم‌اتاقی یونگ‌ری هستم. سو جونگ‌هی.
‫جدی؟
‫ببینش.
‫چقدر خوشگلی.
‫حالا که اومدید، بمونید.
‫خدا رو شکر بهت نمیاد پر خور باشی.
‫بدش من.
‫منظورش این بود که خوشحاله اومدیم اینجا.
‫مامانم کلاً این مدلیه.
‫متوجه شدم.
‫مامان. یونگ‌شیک امروز هم دیر میاد خونه؟
‫حس می‌کنم خیلی وقته ندیدمش.
‫سلام، داداش!
‫هیون. سلام.
‫سلام.
‫حتی آقای محبوب هم خسته میشه.
‫خسته؟ نه بابا.
‫اگه با لبخندم بتونم حتی یه نفر رو ‫خوشحال کنم...
‫پس طبق ماده ده قانون اساسی کره،
‫«تمام شهروندان حق تلاش برای خوشبختی را دارند.»
‫برای هر چیزی یه بهونه پیدا می‌کنی، نه؟
‫تازه رسیدی؟ سر کلاس ندیدمت.
‫نه، دارم میرم.
‫تصمیم گرفتم کلاس رو بپیچونم.
‫هوای قشنگیه، داشتم فتوسنتز می‌کردم.
‫هی. ولی چرا به این زودی داری میری؟
‫درسته. امروز همون روزه، نه؟
‫واسه تدریس خصوصی. کار فرعیت.
‫ممنون که معرفیم کردی.
‫اولین حقوقم رو که بگیرم مهمونت می‌کنم.
‫نگران نباش. ‫فکر کن من چقدر خونه‌تون غذا خوردم.
‫می‌دونی تو محل ماست دیگه؟
‫همین طرفام، کارت که تموم شد...
‫چرا؟
‫دوباره؟
‫قانون اساسی کره، ماده هفدهم.
‫«تمام شهروندان حق داشتن حریم خصوصی و آزادی ‫نسبت به دخالت را دارند.»
‫پس بهم زنگ بزن. تا نزنی شام نمی‌خورم.
‫بفرما. دیگه تعارف نمی‌کنم.
‫چشم، خانم.
‫زن رئیس شرکت هواشین الکترونیکس گفت...
‫که شما شاگرد اول دانشگاه مینگوک هستی.
‫فکر می‌کردم قیافه‌ت یه مقدار عجیب باشه،
‫ولی خیلی خوشتیپی.
‫تا حالا...
‫کسی بهت گفته شبیه کلارک گیبل هستی؟
‫می‌دونی، بازیگر فیلم «بربادرفته؟»
‫به نظرم چشم و فکتون شبیه همه.
‫- اینطور فکر می‌کنید؟ ‫- آره.
‫در هر صورت...
‫جه‌پیل من خیلی دانش‌آموز خوبیه،
‫ولی انگار به بن‌بست خورده.
‫و چون تنها پسر شوهرمه...
‫راستی، تو چی؟ خواهر و برادر داری؟
‫دوتا خواهر کوچیکتر و یه برادر ‫کوچیکتر دارم.
‫فکر کنم داداشت هم‌سن خواهر من باشه.
‫سلام.
‫فکر کنم جه‌پیل لباس‌هاش رو عوض کرد.
‫بریم بالا، آقای کوه؟
‫باشه.
‫- کجا؟ طبقه دوم. باشه. ‫- طبقه دوم.
‫شاگرد اول رشته حقوق به صورت ‫غیرقانونی تدریس خصوصی انجام میده؟
‫فکر کنم نمرات و شخصیت‌های آدم‌ها ‫تو دوتا قطب مخالف هم قرار دارن.
‫چی بگم.
‫ولی خب وجدان و فقر که صد در صد تو ‫دو قطب مخالفن.
‫چیزی که احتمالاً هیچوقت قرار نیست ‫تجربه کنی.
‫فعلاً روی انگلیسی و ریاضی تمرکز می‌کنیم.
‫امروز با ریاضی شروع می‌کنیم.
‫اول این یکی رو حل کن.
‫وقت می‌گیرم، خودت زمان‌بندی کن.
‫اگه به قول خودت نمره‌های خوب مساوی ‫با شخصیت بد باشن،
‫پس شخصیت خیلی خوبی داری؟
‫پس اون شخصیت خوبت رو به کار بگیر، ‫تلاش کن،
‫و نمراتت رو ببر بالا. خب؟
‫واسه اشتباه جواب دادن به سوال اول دیگه ‫خیلی باید زور زده باشی.
‫ولی چون تونستی همچین کار سختی رو ‫انجام بدی،
‫مطمئنم می‌تونی به موانع دیگه هم غلبه کنی.
‫و حالا که مثلاً اینقدر باهوشی...
‫خب، دوباره شروع کنیم؟
‫ببین.
‫- غلطه. ‫- وای خدا.
‫ببین کف پاشون چقدر سیاه شده.
‫مگه تو چاه زغال بازی می‌کردن؟
‫الان دیگه کلاغ‌ها میان باهاتون دوست میشن.
‫- یونگ‌ری. ‫- بله؟
‫برو پای یونگ‌به و یونگ‌می رو بشور.
‫کوه یونگ‌به. کوه یونگ‌می. با شمارش ‫دو پاشید. پاشید. یالا!
‫- یک، دو! ‫- یک، دو!
‫خیلی خب، من برم بشورمشون.
‫- باشه. ‫- بریم.
‫بریم.
‫بیا. کفشت رو بپوش.
‫- اینجا اتاق یونگ‌ریه؟ ‫- اول من؟
‫پاهات رو ببین!
‫یک کلمه هم ازش نمی‌فهمم.
‫تو کی هستی؟
‫سو جونگ‌هی. با یونگ‌ری کار می‌کنم.
‫ببخشید سرزده وارد شدم.
‫عیبی نداره.
‫سو جونگ‌هی اسم قشنگیه. ‫خوشبختم.
‫این کیه؟
‫این سو جونگ‌هیه. همکار یونگ‌ری.
‫شما همدیگه رو می‌شناسید؟
‫نه، منم الان باهاش آشنا شدم.
‫جونگ‌هی، اینجا...
‫یونگ‌شیک. کی اومدی؟
‫انگار جونگ‌هیون باز هم اینجاست.
‫سلام، بی‌ریخت.
‫مشتاق دیدار. از قبل هم زشت‌تر شدی.
‫این نیست، نه؟
‫عجیب هم نیست.
‫سلام. شما باید داداش یونگ‌ری باشی.
‫من سو جونگ‌هی هستم.
‫منظورش از «عجیب هم نیست» چی بود؟
‫برو بیرون وایسا.
‫- دارم یه حس عجیبی می‌گیرم. ‫- بدو. زود باش.
‫- مامان. ‫- چیه؟
‫اینکه توی دوئن‌جانگ ‌جیگه ‫کدو تنبل ریختی یه‌کم عجیبه.
‫چه عیبی داره؟
‫کدو تنبله دیگه.
‫خانم مغازه‌دار می‌خواست کدو تنبل رو ‫که یه‌کم چاک خورده بود بندازه بیرون.
‫منم ازش گرفتم.
‫خدای من. جدی مامان؟
‫عجب تصمیم خوبی گرفتی. ‫پس مادهٔ مخفیش همینه.
‫خدای من.
‫- آره. ‫- خیلی چرب‌زبونی.
‫خب، چطور شده؟ خوشمزه‌ست؟
‫دفعه بعد کدو تنبل تازه میریزم.
‫نمی‌خواد مامان.
‫از کدو خیلی بهتره.
‫خدای من. ‫بخورید. الکی ایراد نگیرید.
‫چشم‌هات صرفا خسته نیست. ‫کاملا گود افتادن.
‫این چهره آدمه یا جمجمه‌ست؟
‫بردار. بخور.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫- هی. تو... ‫- نه.
‫نمی‌خوای؟ باشه.
‫- واسه من؟ ‫- بخور.
‫بیاید. شما بخورید.
‫- خدای من. ‫- نه.
‫وایسا ببینم، با دست می‌خوری؟
‫آروم. آروم بخور.
‫خدای بزرگ.
‫دعوا نکنید.
‫- راستی مامان... ‫- بله؟
‫من...
‫با جونگ‌هی واسه ‫مدرسه شبانه درخواست دادیم.
‫چی؟
‫مثل این می‌مونه بخوای از سنگ خون بگیری.
‫آخه کدوم درس؟
‫و شهریه رو می‌خوای از کجا بیاری؟
‫شهریه نداره. شرکت پرداخت می‌کنه.
‫گفتن دولت پوشش میده.
‫با این‌حال، بازم کلی آب می‌خوره.
‫کیف و لوازم تحریر چی؟ ‫فکر می‌کنی مفت و مجانیه؟
‫نگران نباش مامان.
‫اگه دولت پوشش میده، ‫احتمالا اکثر هزینه‌ها رو تقبل کنه.
‫بگذریم، دخترهٔ زشت.
‫واسه دبیرستان باید خوشگل‌تر بشی. ‫تو درسر میفتی.
‫اگه زشت باشی، می‌ندازنت بیرون.
‫سو جونگ‌هی. نخند.
‫اصلا واکنش نشون نده. ‫زود باش غذاتو بخور.
‫واسه چی؟
‫هی. راست میگم. جدی‌ام.
‫می‌تونی رکورد بزنی؟
‫- بس کن. ‫- آبجیت خیلی زشته.
‫- غذاتو بخور. ‫- تو داداش من هستی؟
‫- من باباتم. زود باش بخور. ‫- بخور.
‫واقعا؟
‫چرا این پسره همیشه میاد ‫خونهٔ ما غذا می‌خوره؟
‫واقعا خانوادهٔ پولداری داره؟
‫میگه دستپخت مامان ‫از دستپخت خدمتکارشون بهتره.
‫این چیه؟
‫گفتی می‌خوای بری مدرسه.
‫کتاب‌های قدیمی منه. ‫گفتم شاید به کارت بیاد.
‫برو دیگه.
‫منو بگو که فکر می‌کردم واسش مهم نیست.
‫بریم.
‫جدی میگم.
‫اون خیلی باهوشه،
‫و خوشتیپ هم هست.
‫بر اسا قیافه، معلم خصوصی رو انتخاب می‌کنن
‫بهت گفتم واسه معلم خصوصی مصاحبه کنی،
‫نه اینکه واسه ستاره سینما تست بگیری.
‫انقدر درباره‌ قیافه‌اش حرف نزن.
‫بی‌خیال. اگه برابر باشن، باید بهترین‌شو انتخاب کنم. ‫خوشتیپ بودن امتیاز محسوب میشه.
‫در هر صورت...
‫حسم بهم میگه...
‫اون آدم مناسبیـه که می‌تونه ‫جه‌پیل رو به بهترین دانشگاه ببره.
‫شک ندارم.
‫غریزه‌ام بهم میگه آدم قابل اعتمادیه.
‫ببینیم و تعریف کنیم.
‫آب بیار.
‫جه‌پیل.
‫این ساعت کجا میری؟
‫باشگاه بوکس.
‫خدای من. حتما دیوونه شدی.
‫می‌خوای بابات باز کتکت بزنه؟
‫تو چه‌ت شده؟
‫زود برگرد.
‫دیر نیا.
‫خب، اولین باره.
‫خب، الان باید کارد بزنی خونش درنیاد.
‫آقای هان چه‌ش شده؟
‫می‌دونی که چی میگن. ‫تغییر خلق و خق یعنی مرگ نزدیکه.
‫حرف خاصی داری؟
‫چی؟
‫نه، هیچی.
‫خیلی‌خب، خدا به همراهت.
‫فهمیدن این بچه از هان گی‌بوک هم سخت‌تره.
‫خیلی‌خب، اول تو بزن.
‫یک دو.
‫- آپرکات... ‫- یه لحظه.
‫خب الان هر موقع ‫دلت بخواد می‌تونی بیای باشگاه؟
‫آره، سانگ‌چول.
‫هزار بار گفتی. شروع کن.
‫آخه باورم نمیشه!
‫جدا میگم، بابات سرش ضربه خورده؟
‫تعلیق دوست‌هاتو لغو کرد ‫و حتی اجازه میده بوکس کار کنی...
‫مثل همون مثل قدیمه، ‫اگه یه‌دفعه آدم تغییر کنه...
‫بگذریم، عجیبه.
‫خیلی‌خب، بزن.
‫خوبه.
‫درست مشت بزن. زود باش.
‫برای جشن از بابت اینکه آزاد شدی،
‫یه برنامه خفن تدارک دیدم.
‫- نمی‌خوای بوکس کار کنیم؟ ‫- باید بیای.
‫حق نداری نه بگی، خب؟
‫چه خوابی دیدی باز؟
‫چیز خاصی نیست، نگران نباش.
‫می‌دونی امتحان‌ها نزدیکه، درسته؟
‫روزی که تموم شد،
‫بریم قرار چهار تایی.
‫کریسمس امسال...
‫می‌خوام با یه دختر باشم ‫که کریسمس رو کنارش باشم.
‫اون دختره توی اغذیه فروشی ددوادو چطوره؟
‫اونو میگی؟
‫انگار با یکیه.
‫واسه همین می‌خوام تو هم باشی. ‫قرار گروهی.
‫اذیت نکن. ضد حال نزن. ‫نظرت چیه، جه‌پیل؟
‫قرار گروهی؟ بی‌خیال. من نیستم.
‫ای‌بابا. واسه چی؟
‫تو همیشهٔ خدا ساز مخالف میزنی.
‫می‌دونی سه تا چیز مهم توی زندگی چیه؟
‫ایمان، امید و عشق!
‫و بزرگ‌ترینش عشقه. می‌فهمی؟
‫بعدا نبینم با اشک بیای پیشم.
‫وقتی داداش بزرگت بهت فرصت میده، ‫باید دو دستی بقاپی.
‫کی می‌دونی؟ ممکنه عشق زندگی‌تو ببینی.
‫باشه. بس کن و پاشو بیا.
‫هی. الان گفتی باشه.
‫- شروع شد. ‫- پس پایه‌ای.
‫باشه. بیا.
‫- هستی یا نه؟ ‫ مشت بزن!
‫- هستی یا نه؟ ‫- مشت بزن.
‫- هستی، آره؟ ‫- درست مشت بزن.
‫- هستی؟ ‫ خوبه.
‫گفتم هستی. با هم میریم!
‫حرکت پا.
‫- هی. ‫- امروز موفق باشید!
‫خدای من. سخت بود.
‫خدایا. خسته‌ام.
‫مدرسه رو دوست دارید؟
‫چیزی هم یاد میدن؟
‫حرف منم همینه.
‫چی؟
‫خب، نگاه کن چقدر قشنگه.
‫دست نزن!
‫خدای من.
‫چطور بود؟
‫عصبانیتم خوب بود، آره؟
‫ترسوندمت؟
‫عالی بود، نه؟
‫زبونم بند اومد.
‫خدای بزرگ. ‫نزدیک بود سکته‌ام بدی، دختر.
‫نزدیک بود بهت فحش بدم.
‫ولی واقعا توی این کار استعداد داری‌ها.
‫یه روزی بازیگر میشی.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫حالا که فکرشو می‌کنم، راست میگی.
‫یونگ‌ری. واسه مدرسه دیرمون میشه.
‫- بهتره عجله کنیم. ‫- باشه.
‫- بابت تعریفت متشکرم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫از خیابون رد میشید مراقب باشید!
‫خدای من. بریم مدرسه.
‫مدرسه.
‫حتی توی خوابم هم تصور نمی‌کردم.
‫واقعا دارم میرم مدرسه.
‫فکر می‌کنی من تصور کردم؟
‫درس بخونیم. خدای من.
‫چطوری به اینجا رسیدیم؟
‫بگیر.
‫این چیه؟
‫واست یکی گرفتم.
‫یه کادوی کوچولو ‫تا روز اول مدرسه رو جشن بگیریم.
‫با زبون بی زبونی میگی ‫که سخت درس بخونم؟
‫خدای من. ‫دقیقا همیشه همینو می‌خواستم!
‫فقط...
‫امیدوارم بتونیم با همدیگه ‫فصل جدیدی از زندگی‌مون رو بنویسیم.
‫از اینکه همراه من میای مدرسه ‫ازت ممنونم، سو جونگ‌هی.
‫تو...
‫حالا نمی‌تونم سر کلاس بخوابم، نه؟
‫منو کاملا مطیع خودت کردی، کوه یونگ‌ری.
‫آره. اگه ببینم چرت میزنی، ‫میام بیدارت می‌کنم.
‫زن ترسناکی هستی‌ها.
‫تو یه روباه حیله‌گری ‫که خودشو گوسفند جا زده.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫چون...
‫چون انقدر به فکر بودی، ‫همیشه پیش خودم نگه می‌دارم.
‫ولی قول نمیدم باهاش درس بخونم.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫- این چیه؟ ‫- نگاه کن.
‫بامزه‌ست.
‫چه قشنگه. منم باید بنویسم.
‫ببخشید. یه لحظه. ‫فکر کنم وسیلهٔ من زیر میز باشه.
‫همین‌جاست. خدا رو شکر.
‫ببخشید. ‫شما بلیت‌چی اتوبوس ۱۰۰ نیستید؟
‫وقتی دیرم شده بود، شما منو سوار کردید.
‫اوه، آره!
‫تو همون دانش آموز هستی.
‫خودمم. باورم نمیشه شما اینجایید...
‫- خیلی خوشحالم می‌بینمت! ‫- منم خیلی خوشحالم!
‫چقدر عجیبه. ‫احتمالش چقدره...
‫آهای؟
‫اون روز منم بودم‌ها، یادت رفته؟
‫پس تو هم بیا.
‫خیلی جالبه.
‫- مامان. ‫- بله؟
‫چرا امروز زود تعطیل می‌کنی؟
‫خب، به ندرت پیش میاد هوا انقدر خوب باشه.
‫هر چی شکر آورده بودیم رو فروختیم.
‫و از صبح مشتری‌های اسب زیاد بودن.
‫خدای من.
‫اگه هر روز مثل امروز شلوغ باشه، ‫خیلی زود پولدار میشیم.
‫واقعا؟ ما الان پولدار هستیم، مامان؟
‫آره! واسه ما خیلی پوله.
‫یونگ‌بی. یونگ‌می. یه لحظه بیاید.
‫باشه!
‫بگیرید.
‫بیا. برید واسه خودتون بستنی بخرید.
‫خدای من. بستنی!
‫بریم یونگ‌می!
‫خدای من.
‫با چیزهای کوچیک خیلی خوشحال میشن.
‫خدای من!
‫نه!
‫نه.
‫خدای من.
‫کوه یونگ‌ری. زود بیا خونه!
‫واسه مامان حادثه پیش اومده و صدمه دیده!
‫مامان!
‫مامان، خوبی؟ حالت خوبه؟
‫این ادا و اطوارها چیه؟
‫من که نمردم. انقدر گنده‌اش نکن.
‫چی شد؟
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫داشت گاری رو میاورد بالا و افتاد.
‫زانو و دستش یه‌کم خراش افتاده.
‫و بهش گفتم بره بیمارستان ‫یه وقت خونریزی داخلی نداشته باشه،
‫اما مثل همیشه حرف تو گوشش نمیره.
‫مامان، این چه کاریه. ‫دلم هزار جا رفت.
‫باید بریم بیمارستان.
‫بیمارستان؟ حرف الکی نزن.
‫مزخرف نگو.
‫بیمارستان حداقل نگرانی منه.
‫گاری رو ببین. با گاری چیکار کنم؟
‫واسه خرید همین مجبور شدم ‫برم پیش مسئول صندوق پس انداز...
‫و التماسش کردم اولین پرداختی رو بده ‫تا بالاخره تونستم اینو بخرم.
‫هنوز یه سال از قسطش مونده، ‫و حالا نابود شد.
‫چه خاکی توی سرم بریزم؟ خدای من.
‫- مامان. ‫- مامان.
‫انگار نمیشه از سرنوشت فرار کرد.
‫دهنمو باز کردم و گفتم اوضاع‌مون خوبه. ‫چشم زدم.
‫چطوری شکم پنج تا بچه‌ام رو سیر کنم؟ ‫آخه من چیکار کنم؟
‫بچه‌های طفلکم. چی سرشون میان؟
‫مامان.
‫لطفا به نوبت سوار بشید.
‫عجله کنید.
‫همه سوار شدن!
‫آقای مدیر،
‫نمیشه این یه بار رو استثنا قائل بشید؟
‫لطفا آقا. همین یه بار.
‫توی وضعیت بدی قرار دارم.
‫یونگ‌ری. انقدر وضعیتت ناجوره؟
‫بله.
‫خب، من مشکلات بزرگ‌تری دارم. خب؟
‫شرکت داره بابت آمار سپرده‌ها ‫بهم فشار میاره.
‫این شغل آخرش منو می‌کشه.
‫و من دوست دارم عمر طولانی داشته باشم.
‫آقای مدیر.
‫فراموش کن. تک‌تک شما ‫یه داستان ناراحت‌کننده دارید.
‫بابا یا مامان یکی‌تون داره می‌میره.
‫یکی دیگه میاد میگه یه روز در میون ‫خونه‌شون رو سیل برده و نابود شده.
‫خب، اگه بخوام همه‌اش ‫این داستان‌هاش ناراحت‌کننده رو بشنوم،
‫چطوری این شرکت سر پا بمونه؟
‫مگه اینجا خیریه باز کردیم؟
‫فکر می‌کنید پول از درخت رشد می‌کنه؟
‫اینکه هر وقت خواستیم بچینیم؟
‫پس...
‫اگه نمی‌تونید دو ماه مساعده بهم بدید...
‫- یه ماه مساعده می‌تونید؟ ‫- هی.
‫اگه مساعده رو برداشتی و فرار کردی چی؟
‫چطوری جبران کنم؟
‫داری کار رو سخت می‌کنی.
‫محض رضای خدا.
‫می‌دونید من چنین آدمی نیستم.
‫آقا، من هیچ‌وقت فرار نمی‌کنم.
‫به زندگیم قسم می‌خورم. راست میگم.
‫قسم می‌خوری؟
‫می‌دونی من چی رو باور نمی‌کنم؟ ‫قسم آدم‌ها رو. می‌فهمی؟
‫و حتی به آدم‌ها کم‌تر اعتماد دارم.
‫حرفشم نزن. برو بیرون.
‫آقای مدیر لطفا.
‫کسی رو ندارم بهش رو بزنم.
‫ساکت! برو بیرون! برو. برو سر کارت.
‫برو بیرون!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بعید می‌دونم اومده باشی بهم سر بزنی.
‫عمو.
‫پولی که از بابام قرض کردی...
‫میشه لطفا پس بدی؟
‫چی؟
‫شما...
‫همیشه از این پول حرف میزنید.
‫وقتی داداشت رفته بود دانشگاه...
‫مامانت اومده بود اینجا و قشقرق بپا کرد.
‫من اون پول رو پس دادم. ‫چند بار باید بهت بگم؟
‫اما پس ندادی.
‫ما همه‌چی رو می‌دونیم.
‫پس...
‫پس یه‌مقدار قرض بده.
‫قول میدم پس میدم.
‫مامانم دچار سانحه شد، ‫و گاریش از بین رفت.
‫زخمی شده.
‫اما حتی حاضر نیست بره بیمارستان.
‫پس میدم.
‫قول میدم یه راهی پیدا کنم ‫تا یه روزی پول رو پس بدم.
‫این اواخر بازار خراب بوده.
‫ما خودمون هیچ پولی...
‫نداریم.
‫و راستشو بگم...
‫مادر تو از اول رابطه‌شو با ما قطع کرد.
‫توی تعطیلات حتی حاضر نیست ‫زنگ بزنه و ما رو می‌پیچونه.
‫ولی تو هر وقت پول می‌خوای ‫سر و کله‌ات پیدا میشه.
‫بگیر. واسه بلیت اتوبوس.
‫خدای من. چی شده؟
‫من حالم خوبه.
‫ای خرفت.
‫اگه بارون میاد، می‌تونستی ‫حداقل یه چتر ارزون بخری.
‫زیر بارون راه میرفتی؟
‫سرما می‌خوری.
‫ای‌وای.
‫و ناخنت چی شده؟
‫این چیه؟
‫داغون شدم، نه؟
‫تکون نخور. بذار برم باند بیارم.
‫تو همیشه یه چیزیت میشه، کوه یونگ‌ری.
‫سرپرست همیشه شکایت داره...
‫که پول اتاق‌مون کم میاد.
‫حق نداری مریض بشی و سر کار نیای.
‫خودتو مرده حساب کن.
‫بگیرید بخوابید.
‫به حرف هه‌جا گوش بدید، دخترا.
‫چطوری زخمی شدی؟
‫من خوبم.
‫اگه اون ستاره‌ها پول بودن،
‫تا صبح بیدار می‌موندم،
‫هر چقدر هم طول می‌کشید،
‫و همه‌شون رو جمع می‌کردم،
‫تا دونه آخرشو.
‫چیکار می‌کنی؟
‫بیا تو.
‫چیکار می‌کنی، خانم کوه؟
‫بهت نمیاد زیر نور ماه تمرین کنی.
‫چرا داری تمیزکاری می‌کنی؟
‫احتمالا فردا صبح انجام ندم،
‫الان تمیز می‌کنم.
‫باشه.
‫تمیزکاری ساعت ۴ صبح شوخی‌بردار نیست.
‫ولی من همون فردا تمیز می‌کنم.
‫به خاطر حادثه‌ای که ‫واسه مامانت رخ داده ناراحتی، نه؟
‫فکر کنم نمی‌دونی من قدرت‌های قهرمانی دارم.
‫راستش...
‫من فضایی‌ام ‫و از ستاره‌ای به اسم آندرومده اومدم.
‫و واسه همین...
‫می‌تونم ذهن آدم‌ها رو بخونم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫منم دوست دارم همینو بگم اما...
‫امروز انرژی کافی ندارم.
‫از کجا فهمیدی؟
‫حدس زدم.
‫بگیر.
‫این واسه چیه؟
‫هدیه‌ست.
‫تو هم به من هدیه دادی.
‫شاید به قیافه‌اش نیاد،
‫ولی جثه‌اش خیلی بزرگه.
‫نمی‌تونم...
‫اینو بگیر و واسه مامانت گاری جدید بخر.
‫همین‌جوری که بهت نمیدم.
‫قرضه.
‫وقتی معلم شدی و حقوق گرفتی بهم پس بده.
‫و ازت سود نمی‌گیرم.
‫نه، نمی‌تونم قبول کنم.
‫آخه چطوری می‌تونم این پول رو قبول کنم؟
‫قبول کن.
‫پول واسه همینه.
‫حرف نباشه.
‫جونگ‌هی، ولی راستش...
‫بس کن. قبول کن.
‫باشه. پس به‌عنوان پاداش کارم، ‫یکی طلب من باشه.
‫ هر طوری شده، باید انجامش بدی. باشه؟
‫اما بازم، نمی‌تونم قبول کنم.
‫قبول کنم.
‫اگه قبول نکنی، ناراحت میشم.
‫اگه حالت بهتر میشه،
‫ماهانه خرد خرد پس بده.
‫هی.
‫چی شده؟
‫کوه یونگ‌ری. گریه می‌کنی؟
‫گریه نمی‌کنم. بارونه.
‫بارون بند اومده.
‫خدای من. کوه یونگ‌ری.
‫خیلی ساده‌ای. ‫با چندرغاز پول اشکت دراومد؟
‫آره. من خریدنی‌ام. من عاشق پولم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫ولی جدا...
‫بعد از این قضایا،
‫به این نتیجه رسیدم که پول حرف اول رو میزنه.
‫چشمم رو باز کرد.
‫اگه مامانم...
‫آسیبِ جدی می‌دید چی؟
‫پول ترسناکه، نه؟
‫الان به نتیجه رسیدی؟
‫می‌دونی.
‫جدیدا خاطراتم رو می‌نویسم.
‫با خودنویسی که بهم دادی.
‫و حدس بزن چی؟
‫می‌دونی دیدم اکثرا چی نوشتم؟
‫«با یونگ‌ری فلان کار رو کردم.»
‫«خوش گذشت.»
‫«خیلی خندیدم. خوشحال بودم.»
‫من آدمی نبودم که از این کلمات استفاده کنم.
‫ولی به خاطر تو، زندگی یه‌کم قشنگ‌تر شد.
‫پس می‌دونی...
‫اصلا قابل مقایسه نیست.
‫تو چیزی ارزشمندتر به من میدی.
‫یه‌کم...
‫ضایع بود، سو جونگ‌هی.
‫می‌دونم.
‫همین که گفتم پشیمون شدم.
‫این آهنگو خیلی دوست دارم.
‫- مملو از عشق ‫- مملو از عشق
‫- من و تو تنها ‫- من و تو تنها
‫- کجا و به چه صورت ‫- کجا و به چه صورت
‫- باید دوباره همدیگه رو ببینیم ‫- باید دوباره همدیگه رو ببینیم
‫خدای من. خیلی خوشگلن.
‫از قبلی خوشتیپ‌تره.
‫حتما خیلی خرج داشته.
‫واقعا حقوقت رو زودتر گرفتی؟
‫مدیرتون چه‌ش شده؟ ‫از دست اون آب نمی‌چکید.
‫- خب... ‫- خب، یونگ‌ری...
‫توی کارش خیلی کاربلده.
‫اگه میرفت یه شرکت دیگه، ‫خودشون ضرر می‌کردن.
‫واسه همین چاپلوسی‌شو می‌کنن.
‫خب، حداقل وقتی چیز خوبی ببینه ‫قدرشو می‌دونه.
‫می‌تونم از فردا کارمو شروع کنم. مگه نه؟
‫- مامان. ‫- مامان.
‫نه. می‌خوای بری کار کنی؟
‫باید این هفته رو استراحت کنی. ‫از هفته آینده شروع کنی.
‫چرت نگو.
‫چند روزه بیکارم و دارم دیوونه میشم.
‫من حالم خوبِ خوبه.
‫منظورت چیه حالت خوبه؟ ‫قیافه‌ات داد میزنه باید بری تو تشکت.
‫زود باش و برو استراحت کن. ‫تشکت رو آماده می‌کنم.
‫- زود باش. برو. ‫- بی‌خیال. گنده‌اش نکن.
‫- برو. برو تو. ‫- هی، بچه...
‫کِی انقدر قوی شدی؟ خدای من.
‫- بهت گفتم حال من خوبه! ‫- برو تو.
‫یونگ‌ری بهم گفت.
‫دستت درد نکنه. ‫قول میدم پس میدم.
‫این چه حرفیه. ‫غصهٔ پول رو نخور.
‫شما دو تا خواهر و برادر خیلی خوبی هستید.
‫همین الان که اون پول رو احتیاج ندارم.
‫اگه اصرار داری پس بدی،
‫می‌تونی با یونگ‌ری سنگ‌کاغذ قیچی بازی کنی.
‫دیر جنبیدم.
‫خیلی‌خب. مدادها پایین!
‫دست‌ها روی سر!
‫نفرات آخر، برگه پاسخ‌ها رو دست به دست کنید.
‫پاسخ‌ها...
‫بگیر.
‫سر امتحان همیشه گردن درد می‌گیرم.
‫شاید به خاطر این باشه که همیشه ‫سرم روی میزه و خوابم میره؟
‫اینجا؟
‫- همین‌جا. دقیقا. ‫- خدای من.
‫نباید به این کارت افتخار کنی.
‫هی! موهامو خراب کردی.
‫نمی‌دونی امروز صبح چقدر وقت گذاشتم.
‫خیلی چسبناکه.
‫این چیه؟ موس زدی؟
‫- آره. ‫- چرا؟
‫چون، قبلا هم گفتم،
‫امروز آخرین دیت ناشناس ما ‫توی سال آخر دبیرستانه.
‫پس میای، آره؟
‫خیلی واضح گفتم نمیام. ‫خودت تنهایی برو.
‫اذیت نکن. هی.
‫نمی‌تونی در حق دوستت یه کار کوچیک کنی؟
‫دیگه کاری نمیشه کرد!
‫دوست خوشتیپ و باحال من ‫که از قضا خیلی هم وفاداره. جه‌پیل.
‫داداش!
‫الان من داداشت شدم؟ ‫هر وقت ازم چیزی می‌خوای میگی داداش.
‫- التماس می‌کنم. ‫- نه.
‫- لطفا، فقط یه ساعت! ‫- ولم کن.
‫لطفا، فقط یه ساعت!
‫- خدای من. ‫- مدیونت میشم. فقط یه ساعت.
‫داری دیوونه‌ام می‌کنی. داداش!
‫لطفا.
‫سویونگ و جونگ‌هوی قرار بود بیان،
‫ولی وقتی واسه «ده آهنگ برتر» ‫بلیت گیرشون اومد پیچوندن.
‫باید بهم کمک کنید، همین یه باره.
‫قرار چهار به چهاره. ‫مگه میشه دو تایی رفت؟
‫حرفشم نزن. من از این چیزها بدم میاد.
‫همینو بگو. ‫همیشه یه مشت آدم بدبخت و بی‌عرضه میان.
‫ولی گفتن یکی‌شون خیلی محبوبه.
‫راست میگم!
‫- گفتم نه. ‫- خودت تنها برو.
‫ببینید...
‫مای‌مایـم رو بهتون میدم.
‫می‌تونید آهنگ گوش بدید.
‫- لطفا. ‫- واکمنه.
‫این نوع معامله‌ها بین دوست‌ها ‫اصلا درست نیست.
‫گفتی چند نفر این دیت ناشناس رو پیچوندن؟
‫- دو نفر؟ ‫- دو نفر.
‫باشه.
‫ما جاشون میایم.
‫سو جونگ‌هی! چی میگی؟
‫کلاس داریم.
‫قرار گروهی؟ حرفشم نزن.
‫امکان نداره.
‫امکان نداره. محاله.
‫چرا محاله؟
‫همیشه دلم می‌خواست یه بار ‫قرار گروهی رو امتحان کنم.
‫بیا تا فرصتش هست امتحان کنیم. باشه؟
‫کلاس‌مون چی؟
‫و تازه...
‫احساس خوبی ندارم که بیام ‫و تظاهر کنم دانش آموز روزانه‌ام.
‫چرا؟ به نظرم خوش می‌گذره.
‫و جو گیونگ گفت می‌تونه ‫یونیفرم بهمون بده.
‫بیا بریم، یونگ‌ری. لطفا؟
‫نه. من نمی‌تونم.
‫می‌دونی که من بلد نیستم دروغ بگم.
‫- نمی‌تونم. ‫- هی.
‫با تمرین، دروغ گفتنت بهتر میشه.
‫بیا بریم. لطفا؟
‫خیلی‌خب، باشه.
‫پس همین الان بدهیم رو نقد می‌کنم.
‫می‌دونی، همون آرزویی که گفتم، ‫و قول دادی برآورده کنی؟
‫یادت که نرفته، نه؟
‫ولی این...
‫- هی. ‫- چیه؟
‫فقط یه ساعت.
‫نهایت یه ساعت می‌مونیم. ‫بعد میرم باشگاه.
‫باشه. هر طور راحتی.
‫تو همین‌جا بشین و خوشگل باش.
‫هر چی نباشه، تنها کار تو...
‫اینه که با جذابیت بصری خود ‫سطح متوسط ما رو بالا ببری.
‫هی. اومدن.
‫- امروز خوش گذشت. ‫- خداحافظ!
‫هی. همین‌طوری میرن؟
‫قصد داری بازم باهاشون قرار بذاری؟
‫چی؟
‫یه فکر عالی دارم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫مسابقه بوکس؟
‫گفتن بهت بگم که می‌خوان تو رو دعوت کنن.
‫اون پسر خوشتیپه گفت.
‫اون از یونگ‌ری خوشش میاد.
‫بعید می‌دونم.
‫امروز میای؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بریم.
‫خوش می‌گذره.
‫کافیه!
‫بسه.