‫[کافه موسیقی ویوالدی، طبقه دوم]
‫راه بیفت!
‫- ممنون. ‫- خداحافظ.
‫سلام.
‫- لطفا عجله نکنید. ‫- بجنبید.
‫لطفا هل ندید.
‫همه سوار شدن!
‫«تا اون‌زمان...»
‫ایستگاه بعدی، بانک گیونگین.
‫اگه خواب بمونید، خودتون ضرر کردید.
‫آماده باشید پیاده بشید.
‫ببخشید.
‫زود باشید.
‫- مراقب باشید. ‫- خدای من.
‫- آروم باشید. ‫- در رو ببند.
‫لطفا برید عقب اتوبوس.
‫صبر کنید. دارم سوار میشم!
‫فایده‌ای نداره.
‫مطمئنم در بسته نمیشه.
‫لطفا برید توی راهرو!
‫- ببخشید. ‫- باید هل بدم.
‫- هیچ فایده‌ای نداره. ‫- امکان نداره.
‫حتی زن بیونیک هم بیاد ‫کاری ازش ساخته نیست.
‫- یه‌کم دیگه برید و! ‫- لطفا یه‌کم حرکت کنید!
‫- لطفا برید تو. ‫- پشت سرت.
‫- هل نده. ‫- لطفا یه‌کم دیگه جابه‌جا بشید!
‫- خطرناکه. ‫- نگاه کنید.
‫- به نظرم داره موفق میشه. ‫- آره.
‫دو!
‫- سه! ‫- خدای من.
‫همه سوار شدن راننده!
‫لطفا، باید بهم کمک کنی.
‫اگه امروز هم دیر کنم، کلاهم پس معرکه‌ست.
‫جا نیست. کسی رو سوار نکن تا راه بیفتیم.
‫هی. می‌تونی نفستو حبس کنی؟
‫چی؟
‫خیلی‌خب، نفس عمیق بکش.
‫- یک، دو. ‫- بهت گفتم جا نیست!
‫- زود باش. ‫- کافیه دیگه!
‫گفت اگه دیر بره کارش ساخته‌ست.
‫باید هوای همدیگه رو داشته باشیم.
‫- دیرمون میشه. ‫- بجنب!
‫راننده، من هنوز سوار نشدم!
‫وایسا!
‫راننده!
‫وایسا!
‫من هنوز سوار نشدم! وایسا!
‫راننده، بلیت‌چی سوار نشده!
‫راننده!
‫وایسا!
‫وایسا! راننده!
‫و داستانِ ما این‌طوری شروع شد.
‫ما جوون بودیم، اما زندگی‌مون ‫خسته‌کننده و فقیرانه بود.
‫ولی چون همدیگه رو داشتیم، ‫توانستیم به اوج درخشش برسیم.
‫یادآور من و تو در آن دوران طلایی.
‫و...
‫«قسمت اول: زیبایی دوران جوانی»
‫پیاده میشد جلوی پاتون رو نگاه کنید.
‫مراقب باشید.
‫همه سوار شدن!
‫خدای من. نزدیک بود.
‫آخه چطور بلیت‌چی اتوبوس ‫از اتوبوس خودش جا می‌مونه؟
‫اگه اون خانم جوان نبود،
‫راننده بدون اینکه شستش خبردار بشه ‫همین‌طوری به مسیر ادامه می‌داد.
‫- بذار اتوبوس ۱۰۱ رو ببینم. ‫- خدای من.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[اتوبوس چئونگا]
‫- خدانگهدار. ‫- ممنون.
‫مهمونِ من.
‫به خاطر من، حتی شالتو از دست دادی.
‫اونوقت با بلیت ندادن بی‌حساب میشیم؟
‫شالم گرون بود، می‌دونی؟
‫بعدا با سودش بهم پس بده.
‫راستی...
‫توی اتوبوس کتاب نخون.
‫باعث میشه حالت تهوع بگیری.
‫خدای من.
‫توی اولین دیدار از بالا به پایین حرف میزنه؟
‫بدجنس.
‫[اتوبوس چئونگا]
‫خدای من.
‫- عینکم! افتاد! ‫- خدای من!
‫خدای من. عینکم کجا افتاد؟
‫- خدای من. ‫- ببخشید.
‫- عینکم! ‫- بیا.
‫- عینکم کجا افتاد؟ ‫- هی. حالت خوبه؟
‫- خدای من! ‫- می‌بینی؟
‫[توجه: لطفاً از عدم تقلبی بودن ‫بلیت‌ها اطمینان حاصل فرمایید.]
‫[بلیت واقعی، بلیت جعلی در کپی رنگی]
‫[انواع نمونه‌های بلیت جعلی]
‫[صندوق]
‫بفرمایید.
‫امروز عالی بودی.
‫این روزها بچه‌ها...
‫چقدر زیاد.
‫[حضور و غیاب]
‫[تابلوی وضعیت اعزام]
‫[بلیت‌چی‌ها]
‫[مدیریت]
‫- خدای من. ‫- فکر می‌کنی داری چیکار می‌کنی؟
‫خانم.
‫هزینه‌های سوخت ماه فوریه مطابقت نداره.
‫- میشه بررسی کنید؟ ‫- ای بابا.
‫خیلی‌خب.
‫- خدای من. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫بهت گفتم با دقت بررسی کنی، نگفتم؟
‫- آره. ‫- نباید کسری بیاریم، فهمیدی؟
‫چشم خانم.
‫آقای مدیر.
‫لطفا، التماس می‌کنم.
‫لطفا، بذارید برگردم سر کار.
‫قسم می‌خورم، اولین بار بود سرسری خوندم.
‫برو پی کارت.
‫بازم این جمله رو می‌شنوم. ‫همین آش و همین کاسه.
‫«قسم می‌خورم بار اولم بود.»
‫خدای من.
‫ببین. اگه تو جای من بودی، باور می‌کردی؟
‫منو احمق فرض کردی؟
‫ولی من دارم راستشو میگم.
‫من سه روزه کار نکردم.
‫و باید پول بفرستم شهرمون واسه خانواده‌ام.
‫لطفا، بذارید کار کنم.
‫تکرار نمیشه، باشه؟
‫حرفشم نزن.
‫برو کنار!
‫آقای مدیر.
‫سلام.
‫شما؟
‫اوه، تا استخدامی جدید هستی ‫که منتظرش بودیم؟
‫بله. بفرمایید.
‫نه.
‫نوشته سابقه کاری به‌عنوان بلیت‌چی رو نداری.
‫- کارمون سخته. ‫- صبر کن.
‫تجربه رو تو مسیر به دست میاری، مگه نه؟
‫یه‌کم ظریف نیستی؟
‫واسه بلیت‌‌چی اتوبوس بودن، ‫باید قد و هیکل مناسبی داشته باشی.
‫و باید ریه‌هات قوی باشه...
‫کسی پیاده نمیشه؟
‫اگه نه، راه میفتیم!
‫خوبه.
‫استخدامی.
‫[باشگاه بوکس جاینت]
‫[مسابقات بوکس جام شهرداری اینچون]
‫[جاینت، دهمین سالگرد، ۲۱ مه ۱۹۸۲]
‫مشت بزن.
‫هی. جه‌پیل! فقط جا خالی نده. مشت بزن!
‫کم‌کاری نکن.
‫عقب بکشی، کتک می‌خوری.
‫دارم خسته میشم!
‫خیر سرت مسابقه داری‌ها، دئوک‌گو!
‫حواست به مساقه باشه!
‫اگه مسابقهٔ واقعی بود، ‫به خاطر خطا بازنده اعلام می‌شدی.
‫هی. مچ پات سالمه؟
‫مطمئنی؟ به نظر می‌اومد پیچ خورده.
‫- من خوبم. ‫- مطمئنی؟
‫به نظرم خوبه.
‫هی. آب بده.
‫هی.
‫مگه تو قدیسی‌چیزی هستی ‫که از خیرِ چنین آپرکاتی می‌گذری؟
‫باید در جا میزدی!
‫یه فرصت عالی واسه ضربه فنی بود.
‫بی‌خیال. جه‌پیل بد شانس.
‫الان می‌بردم چه سودی داشت؟
‫مسابقه رسمی که نیست.
‫منم همینو میگم.
‫با این مهارت، ‫چرا واسه مسابقات اسم نمی‌نویسی؟
‫حداقل دلیلشو بگو.
‫چون مسابقات هدف من نیست.
‫خدای من.
‫خدای من. نگاهش کن.
‫خدای من.
‫خدای من. زاویه فکشو ببین.
‫نگاهش کن.
‫الان می‌بُره.
‫- ای‌بابا. جای خوبش بودا. ‫- عجب.
‫عین این خل‌وچل‌ها ماتت زده.
‫نگو که حسودیت میشه.
‫فکر می‌کنی من پول برق میدم ‫تا بشینی این سریال‌های آبکی رو نگاه کنی؟
‫خدای من.
‫این نوع نگاهت.
‫دقیقا مثل گذشته بود.
‫می‌دونی، وقتی که منو ‫از دست اون مشتری بی‌ادب نجات دادی.
‫این نگاه عاشقانه و پر شور.
‫این مدل حرف زدن با شوهرت درسته؟
‫خدای بزرگ.
‫آب بیار.
‫باشه.
‫قبلا خیلی عاشق‌پیشه بود.
‫اون هان گی‌بوک کجا رفت؟
‫و اون مرد با موهای سفید کیه اونجا ایستاده؟
‫دلم واسش تنگ شده.
‫یخ.
‫عجب. نمیشه یه جا بگی؟
‫من اومدم.
‫- جه‌پیل! ‫- برگشتی.
‫وایسا. صبر کن!
‫برای بچه‌ای که باید درس بخونه،
‫موهات خیسِ آب شده.
‫می‌خواستم ورزش کنم ‫و تا خونه رو دوییدم.
‫چرا دوییدی؟ تو سال آخر دبیرستانی.
‫باید هر ثانیه که بیداری رو درس بخونی.
‫مخصوصا که پارسال رو مرخصی گرفتی.
‫همین‌جوریش خیلی عقبی.
‫بچه‌جون تو که کودن نیستی.
‫آی‌کیوت ۱۴۰ئه.
‫چرا نمی‌تونی نمره‌هاتو بالا ببری؟
‫این چیه؟
‫الان دیگه لباس‌هامو هم می‌گردی؟
‫برو بالا و دست و صورتتو بشور.
‫منم برم دوش بگیرم؟
‫بعد اینکه سه‌ری رو خوابوندم؟
‫جه‌پیل!
‫منو ترسوندی.
‫سه‌ری.
‫شاهدخت جادویی کوچولوی من.
‫من شاهدخت جادویی نیستم.
‫شاهدخت جادویی مینکیه.
‫تو دورهٔ من، سه‌ری بود.
‫چیه؟
‫می‌خوای بازم عروسک کاغذی بِبُرم؟
‫آره. مامان میگه اگه عاشقی داشته باشه ‫نمی‌تونه نگاه نکنه.
‫آخه تو چی از عشق و عاشقی می‌دونی؟
‫بیا ببینم. بیا.
‫آره.
‫خیلی‌خب. سعی می‌کنم دمشو نبرم...
‫مثل دفعه قبل بشه.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫گرفتمت.
‫به سمت نور برو. ‫امیدوارم دفعه بعد یه انسان متولد بشی.
‫خدای من. خیلی ترسیدم.
‫خدای من.
‫خدای بزرگ. ‫اون یه آدم عادی نیست.
‫هی، بیا آب بخور.
‫اگه همین‌جوری بخوری، دهنت زخم میشه.
‫این چهارمیه که می‌خوری؟
‫بگذریم، خانم کوه اینجاست. ‫عجب آدمیه‌ها، نه؟
‫بلیت‌چی اتوبوس که همه‌اش ‫توی حرکت حالت تهوع می‌گیره.
‫همیشه حالت تهوع داره ‫ولی اشتهاش تمومی نداره.
‫عین خوک غذا می‌خوره، ‫ولی عین مداد لاغره.
‫و با این بدن ترکه‌ای، ‫مثل آب خوردن سوسک‌ها رو می‌کشه.
‫چون حالت تهوع داشتم ‫نتونستم ناهار بخورم.
‫الان باید هر چی می‌تونم بخورم.
‫یونگ‌ری. باید عینک بزنی.
‫هونگ‌جا که اتاق بغله میگه ‫واسه تهوع توی ماشین کمک می‌کنه.
‫ولی اون وقتی بارون هم میاد ‫حالت تهوع می‌گیره.
‫فکر کردم عینکمو درآوردم...
‫من چه‌م شده؟
‫هی. خنده‌دار نیست؟
‫تو حس شوخ‌طبعی عجیبی داری.
‫اینم عین آدم‌ها نیست.
‫هی. عوضی‌ها!
‫دهنتونو می‌بندید؟
‫امروز، حالم...
‫بده و همه‌چیز رو اعصابم میره، خب؟
‫رژیم گرفته، واسه همین یه‌کم حساس شده.
‫داشتم زور می‌زدم بخوابم.
‫و یه‌دفعه، بوی نون شیرین به مشامم می‌خوره، ‫از بس که با ولع می‌خوری.
‫و اون یکی همه‌اش فک میزنه.
‫نمی‌تونید ساکت بشید...
‫و بی‌فرهنگ باشید؟
‫هه‌جا.
‫فکر کنم منظورت با فرهنگ باشه، نه بی‌فرهنگ.
‫سه ذرت.
‫بیاید وسط.
‫وقت نمایشه. بخونید و برقصید.
‫و تا وقتی حالم خوب نشه، حق ندارید بشینید.
‫اگه خوشم نیومد، یه آهنگ دیگه بخونید.
‫«رقص و آواز.» شروع کنید.
‫نمی‌دونید شروع یعنی چی؟ ‫یعنی می‌تونید انجام بدید.
‫- دوستان عزیز ما ‫- دوستان عزیز ما
‫- بیاید جمع بشیم ‫- بیاید جمع بشیم
‫خیلی‌خب، کافیه!
‫دوستان ابدی رو بخونید.
‫- مثل بال‌های فاخته ‫- مثل بال‌های فاخته
‫- دایره آسمان آبی ‫- دایره آسمان آبی
‫ذرت‌ها، صداتون رو نمی‌شنوم. ‫بلندتر بخونید!
‫- دلمان به پرواز درمی‌آید ‫- دلمان به پرواز درمی‌آید
‫- و در فراز آسمان به اوج برسد ‫- و در فراز آسمان به اوج برسد
‫- همه می‌خندیم و لبخند میزنیم ‫- همه می‌خندیم و لبخند میزنیم
‫- زندگی در مسیر تحقق آرزوها ‫- زندگی در مسیر تحقق آرزوها
‫- برای فردایی کاملا تازه ‫- برای فردایی کاملا تازه
‫- ای دوستان ابدی ‫- ای دوستان ابدی
‫- قلب‌هایی مملو از شور و شعف ‫- قلب‌هایی مملو از شور و شعف
‫- چه... ‫- چه زندگی شادی
‫آره.
‫بیا تو.
‫خیلی‌خب. گوش کنید.
‫ایشون استخدامی جدید شرکته که امروز اومده.
‫سو جونگ‌هی.
‫سابقه کاری نداره،
‫پس به اون آموزش بدین.
‫عادت بدی یادش ندید.
‫حالا بگیرید بخوابید!
‫گفتی اسمت چیه؟
‫سو جونگ‌هی.
‫خب، خیلی زود صمیمی نشدی؟
‫بهت میاد چهار پنج سال از من کوچیک‌تر باشی.
‫چند سالته؟
‫۲۳.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫هم‌سن هستیم.
‫- هم‌سنیم؟ ‫- آره.
‫مگه سن مهمه؟ قدمت و سابقه مهمه.
‫دخترهٔ تازه‌کار، جلوی صورت بزرگ‌ترش ‫آدامس باد می‌کنه.
‫بچه پررو.
‫روز اولش چه عالی شد.
‫منظورت افتضاحه، نه عالی.
‫عالی وقتی استفاده میشه ‫که منظره قشنگ باشه.
‫هی. تو دیوونه‌ای؟
‫فکر می‌کنی کی هستی که حق داری با...
‫بعدِ سو چی بود؟
‫- جونگ‌هی. ‫ باشه.
‫جونگ‌هی. دینگ‌دانگ. هر چی.
‫خیلی باهوشی، نه؟
‫خیلی باهوشی...
‫شهامتت بیشتر از مغز تو کله‌ات هست.
‫آره؟
‫ببین.
‫اصلا می‌دونی من توی این اتاق کی هستم؟
‫[اتاق سه]
‫«تا اون زمان.»
‫«نگه دار.»
‫گرامر انگلیسی...
‫[گرامر انگلیسی]
‫کتاب خوبیه.
‫ولی باید مثل بقیه بگیری بخوابی.
‫ببخشید.
‫تو واقعا هم‌سن هه‌جا هستی؟
‫چی؟ معلومه که نه. دروغ گفتم.
‫خب تو چی؟ ‫سال پلنگ بدنیا اومدی؟
‫یا سال خرگوش؟
‫من...
‫سال خرگوشم.
‫زل نزن.
‫خب، ما هم‌سن هستیم.
‫خدای من. چه اجرایی داشتی.
‫[اتوبوس چئونگا]
‫خدای من. به این زودی صبح شد؟
‫باید بیدار بشی.
‫بیدار شو.
‫[اتوبوس چئونگا]
‫شروع کنید.
‫یک، دو، سه، چهار،
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫دو، دو، سه، چهار.
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫یک، دو، سه، چهار،
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫دو، دو، سه، چهار.
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫یک، دو، سه، چهار،
‫- پنج، شش... ‫- اون دخترهٔ عوضی...
‫دختر عادی نیست، نه؟
‫آره، انگار قبلا اینجا بوده.
‫بهش نمی‌خوره عادی باشه.
‫و مطمئنم اون کثافت سنشو هم دروغ گفت.
‫باید از همین اول کار اونو سرجاش بشونم.
‫لعنتی.
‫صبح بخیر آقا.
‫- جه‌پیل. برسونمت؟ ‫- سلام.
‫تظاهر کن منو ندیدی، آقا.
‫من رفتم.
‫[اتوبوس چئونگا]
‫اتوبوس شماره سه.
‫بلیت‌چی اتوبوس شماره سه. ‫کجایی؟ عجله کن و بیا.
‫دو دقیقه دیر کردی!
‫اینجایی. کوه یونگ‌ری.
‫هی. بیا اینجا.
‫امروز کارآموز داری.
‫چی؟
‫هه‌جا بهتره...
‫حرف نزن. ‫اون صادق‌ترین آدم شرکته،
‫و بهترین کارمند ماست.
‫روی تو حساب باز می‌کنم. ‫شما دو تا رو تنها می‌ذارم.
‫لطفا راه و چاه رو بهم نشون بده.
‫تو صادق‌ترین و بهترین کارمند شرکتی.
‫لطفا. بهترین؟ نه بابا.
‫انگار من در جایگاهی‌ام که چیزی آموزش بدم.
‫[نظم خیابان را حفظ کنید.]
‫پیاده میشد جلوی پاتون رو نگاه کنید.
‫مهم نیست چند تا مسافر پیاده میشن،
‫باید وقتی پیاده میشن ازشون کرایه بگیری.
‫چون توی اتوبوس، نمی‌فهمی ‫کی پول داده و کی پول نداده.
‫و مسافرهایی که پول نقد میدن، ‫سختیش پول خرد دادنه.
‫باید هر طوری شده، ‫سریع و دقیق باشی.
‫با تمرین زیاد، ‫می‌تونی دستت رو توی جیبت کنی،
‫و می‌تونی حس کنی یه سنتی یا ده سنتی.
‫تو آدم با استعدادی هستی.
‫باید استعدادتو جهت کار خیر استفاده کنی. ‫بلیت اصلیت رو بده.
‫لعنتی.
‫خدای من. با واقعی مو نمیزد. ‫از کجا فهمیدی تقلبیه؟
‫جنس کاغذ فرق داره، ‫ولی طرز نگاه‌شون همه‌چی رو لو میده.
‫آدم‌هایی که بلیت تقلبی میدن ‫همیشه چشم‌هاشون رو می‌دزدن.
‫ایول.
‫لطفا سوار بشید!
‫بریم.
‫راننده. همه سوار شدن!
‫لطفا به نوبت پیاده بشید. ‫مراقب باشید.
‫- نفر آخر حساب می‌کنه! ‫- نفر آخر حساب می‌کنه.
‫صبر کن.
‫چرا یه دونه بلیت؟ ‫باید پول دوست‌هاتو هم حسابی کنی.
‫دوست‌های من؟
‫چی میگی؟ من تنها سوار شدم.
‫یونگ‌ری.
‫- یونگ‌ری. کجا میری؟ ‫- چی شد؟
‫خدای من. باز رفت.
‫باورم نمیشه.
‫سه تا بلیت.
‫رد کن بیاد. همین الان.
‫اگه می‌خواستم پول بدم، ‫فکر می‌کنی فرار می‌کردم؟
‫مامانم همیشه می‌گفت...
‫حتی یه پشه هم غرور داره.
‫میشه با دست خالی زندگی کرد، ‫ولی نمیشه با بی آبرویی زندگی کرد.
‫صبر کن!
‫صبر کن.
‫میشه یه راه دیگه رو امتحان کنیم؟
‫من حالت تهوع شدید دارم.
‫چی میگی؟
‫امکان نداره. ‫تا پول ندی هیچ‌جا نمیری.
‫گفتم پول بلیت رو بده!
‫سه تا. الان.
‫برو پی کارت. باشه؟
‫برو گمشو!
‫آخرین هشداره.
‫برو.
‫یک، دو،
‫سه!
‫باید پول می‌دادی.
‫الان هزینه دکترت بیشتر میشه.
‫تو...
‫صبر کن!
‫کجاست؟
‫ممنـ...
‫خوبی؟
‫آره.
‫[جاینت، دهمین سالگرد، ۲۱ مه ۱۹۸۲]
‫هی! برو اونجا!
‫هی! می‌خواید برید؟
‫بخواب!
‫گفته بودم سر وقت بیاید!
‫نفر بعد.
‫این کیه؟ باز دیر کردی؟ ‫تو دو تا بیشتر می‌خوری.
‫خدای من. زهره‌ترک شدم.
‫فکر کردم مدیر اومده.
‫خب، پسر رئيس انجمن اولیا و مربیان ‫یواشکی میاد مدرسه.
‫هی.
‫شنیدم به تو میگن ‫شاهزاده سوار بر اسب سفید.
‫- خوبه؟ ‫- هی.
‫شاهزاده سوار بر اسب سفید، آره؟
‫به خاطر بیماری یه سال مدرسه نیومد.
‫باید بهش اعلی‌حضرت بگی، احمق.
‫اعلی‌حضرت.
‫چیه؟
‫یه نخ می‌کشی، اعلی‌حضرت؟
‫خودت بکش.
‫ساکت!
‫بشینید.
‫خیلی‌خب. اعلامیه ویژه‌ای در کار نیست.
‫صندلی خالی واسه کیه؟
‫هان جه‌پیل، آقا. رفت دستشویی.
‫اوه، جه‌پیل.
‫و موقع زنگ تفریح در و پنجره‌ها رو باز کنید.
‫معلم‌های خانم با اشک و گریه میان پیش من.
‫میگن انقدر کلاس بوی گندی میده ‫که نمی‌تونن تدریس کنن.
‫- چشم قربان. ‫- چشم قربان.
‫همین بود.
‫چی شده؟ ‫بازم خواب موندی، جه‌پیل بدشانس؟
‫بهم نچسب. خیلی گرمه.
‫نمی‌خوام. ‫می‌خوام عین چسب بهت بچسبم.
‫فکر می‌کنم من عطش لمس شدن دارم.
‫بابا و مامانم انقدر درگیر کار ‫و شغل‌شون بودن که وقتی بچه بودم منو زیاد...
‫بغل نکردن.
‫وایسا ببینم.
‫خدای من. اختاپوس تند تفت‌داده شده!
‫مادر خونده‌ات نمی‌دونه ‫تو نمی‌تونی غذا تند بخوری؟
‫نمی‌تونم بخورم؟ چی میگی؟
‫خیلی هم راحت می‌تونم بخورم، خب؟
‫بی‌خیال بابا. تو همیشه کیمچی‌تو می‌شوری. ‫کیو گول میزنی؟
‫اون متوسطه اول بودم. بده من.
‫خیلی بامزه‌ای.
‫بامزه‌ست. تو و غرورت.
‫واسه مسابقه فردا میای، آره؟
‫آره.
‫زنگ هفتم ورزش داریم، بزنیم بیرون.
‫[جاینت، دهمین سالگرد، ۲۱ مه ۱۹۸۲]
‫یونگ‌ری.
‫چرا حوله‌ای که واسه خشک کردن ‫دست و پامون استفاده می‌کنیم رو اتو میزنی؟
‫الکی زحمت می‌کشی.
‫حوصله‌ام سر رفته بود.
‫ولش کن.
‫چرا جای اتو زدن، ‫نمیای حوله‌های پاره رو رفو کنی؟
‫من نمی‌تونم.
‫ولی تو کلاس خیاطی رفتی ‫و مدرک داری، نه؟
‫خدای من.
‫خدای بزرگ.
‫تو نمی‌تونی یه جا بشینی، نه؟ ‫انگار کرم داری.
‫توی کارگاه که کار نمی‌کنی،
‫چرا رفتی مدرک گرفتی؟
‫آدم از آینده خبر نداره.
‫خیلی حرفه‌ای هستی.
‫هی. تازه‌کار.
‫بیا اینجا و شونه‌مو ماساژ بده.
‫هی. خوب ماساژ بده، باشه؟
‫سطح دو.
‫خیلی‌خب. سطح سه.
‫خیلی سرده.
‫دخترا. گرسنه‌تون نیست؟
‫همه دعوت من.
‫هی. تازه‌وارد.
‫تازه‌وارد.
‫- منو میگی؟ ‫- آره، با تو هستم.
‫تازه‌واردها همیشه مسئول خرید خوراکی هستن.
‫فقط یه بار میگم، پس با دقت گوش کن.
‫برو سر چهارراه، اغذیه‌فروشی ددوادو،
‫ده تا دامپلینگ بزرگ، ‫و دو بسته دوکبوکی بدون پیازچه،
‫سه دست سونده بدون جگر سفید،
‫ولی با قلب و جگر بگیر.
‫و پنج کیک‌ماهی چوبی بگیر، ‫از این تا شده‌ها نباشه،
‫با یه عالمه آبگوشت بگیر بیا.
‫بعد برو سوپرمارکت هاجنگ ‫که بغل همون‌جاست،
‫پنج بسته کرکر، چهار تا آبنبات رنگین‌کمونی،
‫چهار تا شکلات بادومی ‫و دو تا شیر یه لیتری بخر.
‫فهمیدی؟
‫برو. زود باش.
‫می‌تونی تکرار کنی؟
‫چی؟
‫خوبه گفتم یه بار بیشتر نمیگم.
‫اگه دیر بیای، سوء هاضمه می‌گیریم.
‫تا ساعت ده برگرد. ‫دیرتر بیای در خوابگاه قفل میشه.
‫نمیری؟
‫۲۹ دقیقه بیشتر وقت نداری.
‫ده تا دامپلینگ بزرگ، ‫و دو بسته دوکبوکی بدون پیازچه،
‫و واسه سونده...
‫گفت قلب نباشه؟ یه لحظه.
‫جگر سفید نباشه و قلب و جگر باشه. ‫سه دست.
‫و پنج تا کیک‌ماهی چوبی، ‫از این تا شده‌ها نباشه،
‫با یه عالمه آبگوشت لطفا.
‫هی.
‫میشه لطفا اول اینو درست کنید؟ زود باشید.
‫یه دقیقه. ‫اول باید این فیش رو تموم کنم.
‫بیستا دامپلینگ بزرگ، ۳۵ سنت.
‫سه تا دوکبوکی...
‫میشه ۲۷ سنت.
‫سونده ۱۵ سنته.
‫کیک‌ماهی...
‫۲۴ سنت میشه.
‫فریترها ۲۲ سنته.
‫و بعد کیم‌باپ. ‫یه، دو، سه رول...
‫باید از اول حساب کنم.
‫نه، نمی‌خواد. بده من. من حساب می‌کنم.
‫۳۵ بعلاوه ۲۷ بعلاوه ۱۵...
‫بعلاوه ۲۴، بعلاوه ۲۲ و ۳۰.
‫در مجموع میشه ۱.۵۳ دلار.
‫خدای من. چقدر سرعتت زیاده.
‫خیلی هم غذا خوردن.
‫حقه‌های زیادی توی آستینت داری؟
‫و کِی یاد گرفتی از چرتکه استفاده کنی؟
‫خب، فکر کردم نمی‌فهمی، ‫چون من مدرک چرتکه دارم.
‫ولی گوش کن، باید مراقب باشی.
‫اگه با هه‌جا در بیفتی، ‫زندگی توی خوابگاه سخت میشه.
‫توی اتاق ما، حرف حرفِ اونه.
‫چرا؟
‫خب، برای مثال، اون بزرگ‌تره.
‫و قدمتش بیشتره.
‫- و شخصیتش... ‫- خیلی عوضیه، نه؟
‫اینطور به نظر میاد.
‫منم ازش خوشم نمیاد.
‫- درسته. هی. ‫- بله؟
‫می‌تونی این‌ها رو خودت ببری؟
‫باشه. تو کجا میری؟
‫خب...
‫حالا که اومدم بیرون، ‫گفتم برم یه سر به مامانم بزنم.
‫باید سریع برگردی، باشه؟ خب؟
‫زود باش. برو. باشه؟
‫عجله کن!
‫مامان.
‫- مامان. ‫- چیه؟
‫هی. چرا می‌دوی؟
‫خوبه گفتی وقتی بدویی ‫سرگیجه می‌گیری و بالا میاری.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫توی محله بودم ‫و گفتم شاید هنوز اینجا باشی.
‫می‌خوای تعطیل کنی؟
‫آره.
‫خدای بزرگ.
‫امروز حتی واسه اسب‌سواری مشتری داشتم.
‫برگشت گفت اسبت خیلی کهنه‌ست. ‫فنرش درست کار نمی‌کنه.
‫شدیدا ایرادگیر بود. خیل رو اعصاب بودن.
‫حداقل چند نفر آخر شب اومدن.
‫و چندتا برگه قرعه‌کشی فروختم.
‫بگذریم...
‫بهترین منظره دیدن پشت مشتری‌ها ‫موقع رفتنشونه.
‫خیلی خب. شما دوتا، بپرید پایین.
‫- چشم. ‫- بیاید اینجا.
‫- یالا. ‫- بدو، یونگ‌می.
‫بریم.
‫آفرین، دستیارهای کوچولوی من.
‫بگیرید.
‫بیا، تو هم بگیر.
‫قبل اینکه بری بخور قند خونت بره بالا.
‫چه شیرینه.
‫از چشمات خواب می‌باره، یونگ‌می.
‫انگار هیچی کم نیست.
‫نگفتم کوکی تخم‌مرغی هم بخری؟
‫نه.
‫مطمئنم اگه گفته بودی یادم می‌موند.
‫نمی‌خواید میز رو بچینید؟
‫- می‌خواید میز رو هم من بچینم؟ ‫- اومدم، هه‌جا.
‫ای خدا.
‫چیه؟
‫تازه‌وارد. تو هم می‌خوای بخوری؟
‫حیف شد. هنوز کارت تموم نشده.
‫کدوم کار؟
‫پتوها هر ده روز شسته میشن.
‫اینم وظیفه تازه‌وارده.
‫مگه نه؟
‫خب معلومه، هه‌جا.
‫اگه تازه‌وارد این کار رو انجام نده، کی انجام بده؟
‫چه باکلاس.
‫سر غذا اینقدر قیافه میای. باورم نمیشه.
‫هی.
‫چی گفتی؟
‫هیچی.
‫گفتم، «نوش جان.»
‫منتظر چی هستید؟ میز رو بچینید.
‫- ممنون بابت غذا. ‫- ممنون بابت غذا.
‫یونگ‌شیک همیشه اینقدر دیر می‌کنه؟
‫البته.
‫فقیر بودن یه نفرینه.
‫تو این سن باید تمرکزش روی درسش باشه،
‫ولی به جاش نگران پول درآوردنه.
‫هر وقت یاد داداشت میفتم،
‫غصه‌م می‌گیره. دلم براش می‌سوزه.
‫از درون داغون میشم.
‫تو که فقط دلت واسه یونگ‌شیک می‌سوزه.
‫شهریه من چی؟
‫میدم دیگه. هنوز که از وقتش نگذشته.
‫مامان.
‫ببین.
‫نظرت چیه از عمو کمک بگیریم؟
‫کدوم عمو؟ تو که عمو نداری.
‫من حتی حاضر نیستم مسیرم سمت اونا بیفته.
‫هر چقدر بدبخت بشیم، حق نداری بری ‫ازشون کمک بگیری.
‫همین که بابات مُرد، قبرستان خانوادگی ‫رو فروختن.
‫از آدم‌هایی که اینقدر راحت قید ما رو ‫میزنن چه انتظاری داری؟
‫به خدا دل سنگ بیشتر برای ما می‌سوزه.
‫یونگ‌می. داری تنبلی می‌کنی، نه؟
‫مشخصه اصلاً هُل نمیدی.
‫زور بزن دیگه. بجنب.
‫اینجوری مامان کمتر اذیت میشه.
‫یالا.
‫- یک، دو. ‫- یک، دو.
‫- ای خدا.
‫داریم می‌رسیم! یک، دو!
‫بیا بیرون!
‫بیا بیرون دیگه!
‫ای وای!
‫هی! اوک‌هی. زده به سرت؟
‫- دیگه نمی‌تونم خودم رو نگه دارم! ‫- دیوونه شدی؟
‫الان خودم رو خیس می‌کنم!
‫ببخشید، خب؟
‫به خدا الان می‌ریزه. ببخشید.
‫- ببخشید! ‫- بیا بیرون!
‫اینجا چه خبره؟
‫وای خدا. دارم می‌میرم.
‫نمی‌دونم.
‫از صبح، انگار تو شکمم توفان شده.
‫و...
‫- حال همه‌مون بد شد... ‫- حس می‌کنم دل و روده‌م داره میاد بیرون.
‫ساکنین بقیه اتاق‌ها خوبن.
‫لعنتی.
‫چی خوردین که اینقدر مریض شدین؟
‫شما دوتا خوبین؟
‫بله.
‫- بله، منم خوبم. ‫- وای. درد دارم.
‫ای وای. عجب وضعی. اتوبوس‌ها کم‌کم راه میفتن.
‫چطوری اینهمه شیفت رو پر کنیم؟
‫ای وای. الان حالم بد میهش.
‫همه‌تون بلدید دیگه؟
‫یه وضعیت اضطراریه.
‫واسه همین حق ندارید بگید «این کار من نیست،» خب؟
‫پس باید دست به دست هم بدیم ‫و زودتر تمومش کنیم.
‫اگه اصرار دارید باشه.
‫ولی با این چیکار کنیم؟
‫خب یکی باید کرایه رو جمع کنه دیگه.
‫- فعلاً... ‫- فعلاً!
‫سوار اتوبوس بشید. کافیه در رو باز و بسته کنید.
‫کرایه رو جمع کنید و برید.
‫ساده‌ست، خب؟ بدش من.
‫وقت تلف نکنید. زود باشید آماده بشید!
‫چیکار می‌کنید؟ راه بیفتید.
‫راه بیفتید. برید.
‫کوه یونگ‌ری! نمیای؟
‫کارآموز!
‫امروز با یه اتوبوس دیگه میرید!
‫زود باشید!
‫مردک.
‫اگه اینقدر وضعیتش بده،
‫باید همون موقع یه چیزی می‌گفتی!
‫حالا چیکار کنیم؟
‫ای خدا.
‫تازه مسابقه هم داری!
‫وای. دارم روانی میشم.
‫اگه مسابقه سبک‌وزن‌ها رو از دست بدیم، ‫بدبخت میشیم.
‫می‌تونم مبارزه کنم.
‫باید یه کم دیگه روش یخ بذارم.
‫هی. فکر کردی با یخ خوب میشه؟
‫می‌خوای من رو آدم بده جلوه بدی.
‫ممکنه کل دوران حرفه‌ایت تموم بشه، احمق! ‫می‌شنوی؟
‫نمی‌دونم باید بکشمت یا نه.
‫دارم روانی میشم.
‫- مربی! ‫- بله؟
‫مربی.
‫ما اومدیم.
‫تا همینجا دویدیم‌ها.
‫جه‌پیل.
‫میشه این یه دفعه یه لطفی در حقم کنی؟
‫من؟
‫امکان نداره. چرا باید همچین کاری کنم؟
‫یعنی چی که «امکان نداره؟»
‫پس چرا همه مریض شدن؟
‫فقط تو و یونگ‌ری خوبید، چون ‫با ما غذا نخوردید.
‫یه چیزی تو غذا ریختی، نه؟
‫چی ریختی؟ ملین؟
‫هی.
‫من هیچوقت نمیام اینقدر خودم رو کوچیک کنم.
‫- من که مثل تو نیستم. ‫- چی گفتی؟
‫بچه پررو. تو چند سالته؟
‫بگو ببینم! چند سالته، عوضی؟
‫مگه سن آدم رو تبدیل به خانواده سلطنتی می‌کنه؟
‫ای وای. عجب جونورهایی هستید.
‫- ببینشون. ‫- هی. ولم کن!
‫- ای وای. ‫- هی!
‫الان موهاش رو از جا درمیاره، نه؟
‫وای خدا. عجب دختر بدجنسیه.
‫فقط با دم شیر بازی نکرد.
‫موهای گون هه‌جا رو گرفته می‌کشه؟
‫- چت شده؟ ‫- هی.
‫به نظرتون اول کی ول می‌کنه؟
‫من که میگم گون هه‌جا.
‫- بس کنید دیگه. ‫- هی!
‫- هی. بس کنید. ‫- تمومش کنید!
‫من که میگم کارمند جدیده.
‫یونگ‌ری، تو چی؟ روی کی شرط می‌بندی؟
‫- وای خدا. من رفتم. ‫- بس کنید.
‫هی.
‫وای. منم...
‫نزن تو صورتش!
‫هی، ول کن!
‫خیلی خب. با شمارش سه باید ول کنید. ‫شنیدید؟
‫یک، دو، سه!
‫معلومه که ول نکردن. عجبا!
‫- هی. ول کن! ‫- تو ول کن!
‫- یک، دو، سه! ‫- یک، دو...
‫عجب دردسرسازهایی هستید.
‫گون هه‌جا. مطمئنی دیگه؟
‫میگم مطمئنم!
‫به خدا کار خودش بود!
‫اگه کار اون نباشه، فامیلیم رو عوض می‌کنم.
‫جای گون میشم کُن.
‫اصلاً استعفا میدم.
‫گوش کن. احتمال بُرد اون بیشتره، پس...
‫روی دفاع تمرکز کن. تو حالت دفاعی بمون و...
‫حمله نکن. زوری نباشه.
‫به همون دفاع بچسب و از فرصت استفاده کن. ‫خب؟
‫شروع کنید!
‫درسته!
‫- مشت بزن! بزن تو سرش! ‫- هی!
‫- بزن تو سرش! ‫- نه، نزن!
‫جه‌پیل. خوبی؟
‫نه، دست از سرم بردار!
‫گفتم که!
‫خواهش می‌کنم تمومش کن!
‫مامانم میگه نمی‌خواد بیاد!
‫نه!
‫یک!
‫دو!
‫سه!
‫چهار!
‫پنج!
‫خوبی؟
‫- خوبه. ‫- خودشه.
‫- از این لحظه استفاده کن! ‫- شروع کنید!
‫یک، دو، سه،
‫چهار، پنج،
‫- شش، هفت... ‫- یالا، طاقت بیار!
‫- هشت، نُه! ‫- هشت، نُه!
‫ده!
‫موفق شدی!
‫تلویزیون جدید آرورا ساخته شرکت ‫شینهونگ الکترونیکس...
‫همه جا تبلیغ شده.
‫پنجاه سانتیه.
‫و به خاطر سازگاری با نسل جدید رنگ‌ها،
‫این مدل حتی کنترل رنگ هم داره.
‫- خوبه، نه؟ ‫- ممنون.
‫رنگش قشنگه.
‫- بزن یه کانال دیگه. ‫- چشم، قربان.
‫[تلویزیون رنگی رویال]
‫امروز در مسابقات قهرمانی بوکس جوانان ‫شاهد شکست غیرمنتظره‌ای بودیم.
‫این پسره چقدر شبیه پسر منه.
‫یه تازه‌کار ناشناس تونست...
‫شبیهش نیست. فکر کنم خود جه‌پیله.
‫- چی؟ ‫- با اعلام اسم برنده،
‫ورزشگاه پر از صدای تشویق و شوک شد.
‫با این برد، این تازه‌کار ناشناس...
‫ممکنه در راه رسیدن به شهرت باشه. ‫همه منتظر مسابقه بعدیش هستن.
‫- پسره‌ی بیشعور. ‫- متخصص‌ها میگن...
‫این بازیکن پتانسیل خوبی نشون داده.
‫یونگ‌ری. می‌خوای بری حموم؟
‫بیا.
‫چرا؟ چی شده؟
‫خب...
‫چند دقیقه پیش...
‫موش زبونت رو خورده؟
‫واسه چی رفته بودی مشت‌زنی، بیشعور!
‫مشت‌زنی نیست. اسمش بوکسه.
‫چی؟
‫عجب رویی داری...
‫وقتی علاف باشی همین میشه دیگه.
‫واسه همین برخلاف باهوش بودنت نمره‌هات ‫اینقدر فاجعه‌ن، احمق!
‫نمی‌خوای بری دانشگاه؟
‫همین الانش هم یک سال عقبی. ‫می‌خوای هی امتحان مجدد بدی؟
‫فکر کردی پوستم به عنوان رئیس انجمن ‫اولیا و مربیان داره کنده میشه...
‫و پولم رو می‌ریزم دور که تو هر غلطی ‫خواستی بکنی؟
‫اینقدر مسخره بازی درنیار و یه ‫معلم خصوصی بگیر.
‫بهترین معلم رو برات پیدا می‌کنم.
‫نه. تازه، این کار غیرقانونیه.
‫عجبا...
‫از کی تا حالا قانون‌مدار شدی، نکبت؟
‫همین که گفتم!
‫باید بری دانشگاه، شنیدی؟
‫نه.
‫دانشگاه رویای من نیست.
‫بیشتر حسرت دانشگاه نرفتن خودته. ‫رویای توئه، نه من.
‫چی؟
‫بچه پررو.
‫می‌خوای چیکار کنی؟ ‫وایسی به من زل بزنی، گستاخ؟
‫دستت رو بذار روی میز.
‫میگم دستت رو بذار روی میز، بچه پررو!
‫به چه حقی با بابات اینجوری رفتار می‌کنی؟
‫چی گفتی واسه خودت؟
‫دانشگاه حسرت منه؟
‫اگه می‌دونی،
‫پس باید دندون رو جیگر بذاری ‫و بیشتر تلاش کنی!
‫باز با معلم خصوصی مخالفی؟
‫الان چی؟
‫و الان!
‫دردم میاد.
‫[لی سوک‌جا]
‫[داروخانه داوون]
‫چیکار می‌کنید؟
‫هی!
‫واسه چی این وقت شب رفتین سراغ ‫کیف من؟
‫چه خبره؟
‫چرا داد میزنی؟ ‫خوابم پرید.
‫خب، اینا عین گربه‌های ولگرد دارن قایمکی ‫تو کیفم می‌گردن!
‫چه خبر شده؟
‫الان دزدی هم می‌کنی؟
‫ایناها.
‫[داروخانه داوون]
‫این چیه؟
‫داروی کیف سوک‌جا.
‫مطمئنم ملینه.
‫تو دستشویی که بودیم،
‫دیدم داره نون خامه‌ای می‌خوره.
‫کی وقتی حالش بده نون خامه‌ای می‌خوره؟
‫نخوردم!
‫هه‌جا، کار من نبود.
‫داره نتیجه الکی می‌گیره.
‫پس این چیه؟
‫این...
‫داروی سرماخوردگیه.
‫از دیروز،
‫دارم سرما می‌خورم.
‫پس بذار منم امتحان کنم.
‫اونوقت می‌فهمیم داروی سرماخوردگیه ‫یا ملین، نه؟
‫چون من مثل شماها مریض نشدم.
‫چیه؟ خبری نیست؟
‫وایسا ببینم. نکنه داروی سرماخوردگیه؟
‫[دستشویی]
‫خدا رو شکر.
‫بالاخره تاثیرش رو گذاشت.
‫درسته.
‫کار من بود!
‫خسته شدم از بس بیکار موندم و ‫یه قرون هم پول درنیاوردم.
‫حالم بد میشه می‌بینم اینقدر ‫خوشحال و قانعید.
‫می‌خواستم بفهمید سر کار نرفتن و ‫پول درنیاوردن چه حسی داره.
‫واسه همین تو آبِ کیک‌ماهی ملین ریختم.
‫- خب که چی؟ ‫- هی.
‫می‌فهمی داری چی میگی؟
‫دختره روانی شده!
‫آره! دیوونه شدم!
‫فکر کردی اگه عقلم سر جاش بود همچین ‫کاری می‌کردم؟
‫بیاید روراست باشیم.
‫یعنی هیچکدومتون تا حالا یه مقدار از ‫پول رو واسه خودتون برنداشتین؟
‫چرا فقط من باید تنبیه بشم؟
‫چرا فقط من؟
‫چقدر هم اعتماد به نفس داشتی.
‫و من مجرم نبودم، نه؟
‫خب؟
‫خودت به مدیر کارکنان و مدیر پانسیون گفتی، نه؟
‫که اگه کار من نباشه،
‫تو...
‫از اینجا استعفا میدی.
‫که چی؟
‫انتظار داری سر همچین موضوع احمقانه‌ای ‫استعفا بدم؟
‫به چه حقی من رو تهدید می‌کنی!
‫من از یه چیزی متنفرم اونم خشونته.
‫این مسئله بین خودمون بمونه.
‫من می‌تونم نگاه کسایی که فکر می‌کنن ‫من مجرم هستم رو...
‫تحمل کنم.
‫ولی...
‫بقیه دخترها رو مجبور نکن ماساژت بدن.
‫بعد از انجام کارشون خسته میشن.
‫[شیر آتش‌نشانی]
‫- خوبی؟ ‫- نه.
‫خوب نیستم. پنجمین...
‫باریه که میام دستشویی.
‫هی. می‌خوای بریم بیمارستان؟
‫- یا شاید... ‫- واسه اون نیست.
‫فقط گشنمه.
‫از بس اومدم دستشویی.
‫مطمئنی اشکالی نداره همچین چیزی بخوری؟
‫این نودل به شکمت نمی‌سازه‌ها.
‫برام مهم نیست.
‫تا وقت هست می‌خوام بخورم.
‫حتی اگه حالم رو بد کنه.
‫یه عجیب و غریب سری هستی، نه؟
‫عجیب و غریب سری؟ یعنی چی؟
‫یعنی کسی که به صورت پنهانی آدم عجیبیه.
‫از اونایی که به صورت واضح ‫عجیب و غریبن ترسناک‌تره.
‫الان دیگه فهمیدی.
‫صد در صد از اون مدل عجیب‌هایی.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- جدی؟
‫اینجا رو. یه چیز باحال نشونت میدم.
‫حتی می‌تونم با گردنم بزنم.
‫ببین.
‫نگاه کن.
‫باحاله، نه؟
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫آره.
‫نگو مدرک آموزش حلقه زدن رو هم داری.
‫همیشه خیلی باانگیزه‌ای.
‫هزارتا مدرک داری و تو وقت آزادت درس می‌خونی.
‫یه سری برنامه‌ی پشتیبان دارم دیگه.
‫ولی رویای واقعیم...
‫دانشگاه رفتنه.
‫بعد از اینکه دیپلم گرفتم.
‫دانشگاه؟
‫وای. چه تاثیرگذار.
‫مدرک ادبیات کره‌ای می‌گیرم.
‫و معلم یا استاد میشم.
‫شاید یه کم طول بکشه، ولی...
‫اوضاع خانواده‌م که بهتر شد،
‫هر کاری لازم باشه رو انجام میدم.
‫تو چی؟
‫رویایی داری؟
‫پس چی.
‫من...
‫می‌خوام بشم دختر شایسته کره.
‫بعدش بازیگر میشم.
‫مردم رو می‌خندونم و به گریه می‌اندازم ‫و تحت تاثیر قرارشون میدم.
‫میشم ستاره‌ای که از تموم ستاره‌های ‫اون بالا بیشتر می‌درخشه.
‫چه باحال.
‫مطمئنم موفق میشی.
‫مطمئن نیستم.
‫با این اوضاع، تا آخر عمرم قراره داد بزنم، «همه سوار شدن!»
‫تو کتابی که دارم می‌خونم،
‫یه نقل‌قول نوشته.
‫«پسرها، جاه‌طلب باشید.»
‫یعنی چی؟
‫«پسرها، جاه‌طلب باشید.
‫نه برای پول یا موفقیت خودخواهانه خودتان.
‫و نه برای چیز زودگذری که مردم آن را ‫شهرت خطاب می‌کنند.
‫بلکه برای رسیدن به کمال انسانی.»
‫واسه همین هر روز صبح، یه شعار میدم.
‫«دخترها، جاه‌طلب باشید.»
‫کی گفته فقط پسرها می‌تونن جاه‌طلب باشن؟
‫دخترها هم باید جاه‌طلب باشن.
‫ما که اول جوونیمونه.
‫فکر کنم خیلی ازت خوشم اومد.
‫خب...
‫من که از قبل ازت خوشم میومد.
‫همون موقع که تو اتوبوس یه حباب ‫گنده با آدامست درست کردی.
‫جدی؟
‫خیالم راحت شد. پس با هم خوبیم.
‫چون من اهل دوستی‌های یک طرفه نیستم.
‫آها.
‫راستی...
‫دیدی که ما دو روز دو روز کار می‌کنیم و ‫یک روز تعطیلیم، درسته؟
‫تو روز تعطیلت چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی اگه کل روز بخوابم حس می‌کنم وقتم تلف شده.
‫- میای بریم مرکز شهر؟ ‫- آره!
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫بیا با هم بریم مرکز شهر!
‫- با همدیگه؟ ‫- آره!
‫خیلی خوش می‌گذره!
‫باشه!
‫یه بار دیگه اون حرکت رو نشونم بده.
‫- خیلی باحال بود، نه؟ ‫- آره.
‫خیلی خب. ببین.
‫- یک، دو، سه، چهار. ‫- وای خدا.
‫- پنج، شش، هفت، هشت. ‫- بذار منم امتحان کنم.
‫- می‌خوای امتحان کنی؟ ‫- آره.
‫مراقب باش. بیا اینجا.
‫یک...
‫اینجوری خم شو، بعد...
‫[اتوبوس چئونگا]
‫واسه خودت رو بخون.
‫بگو عا.
‫خودت بخور.
‫ایناها. چند روز پیش اینجا رو پیدا کردم.
‫آهنگ درخواستی قبول می‌کنن و گاهی اوقات ‫اجرای زنده هم دارن.
‫به ویوالدی خوش اومدید.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫هر جا راحت بودید بشینید.
‫اونجا چطوره؟
‫چی شد؟ بزن قدش دیگه.
‫- بزن قدش. ‫- آره!
‫من رفتم.
‫- برو! ‫- می‌بینمت!
‫- پرسیدی؟ ‫- آره.
‫آهنگ ما رو پخش کردن!
‫خب، امروز کجا بریم؟
‫- امروز؟ ‫- آره.
‫ویوالدی.
‫ویوالدی. بریم.
‫[ویوالدی]
‫- چرا نشد؟ ‫- یه بار دیگه امتحان کن.
‫نمی‌تونم.
‫یه بار دیگه.
‫می‌خوای با هم امتحان کنیم؟
‫بابات عجب آدمیه‌ها.
‫کار اشتباهی نکردی که.
‫بوکسه دیگه.
‫اونوقت برات راننده تمام‌وقت گرفته؟ ‫باورم نمیشه.
‫باز میری جایی یا مستقیم میری خونه؟
‫شاید؟
‫باشگاه بدون تو خوش نمی‌گذره. ‫انگیزه ورزش کردن ندارم.
‫به این حال و روزت میگن اختلال اضطراب جدایی.
‫از این فرصت استفاده کن و خودت رو ‫از شر من خلاص کن.
‫و یاد بگیر رو پای خودت بایستی.
‫عمراً. نمی‌خوام.
‫دوست دارم با هم بریم ‫اغذیه فروشی ددوادو.
‫یه دختره هست، مشتری ثابته، ‫چشمم اون رو گرفته.
‫هی.
‫جای غصه خوردن،
‫نظرت چیه یه نقشه بکشی؟
‫نقشه؟
‫بعداً بیا، خب؟
‫هی. قایم شو.
‫[هفتمین نمایشگاه سالانه جامع آثار دانش‌آموزی]
‫خیلی خب، یکی بگیرید و برید.
‫خیلی خب. برید.
‫دمتون گرم.
‫بگیر و برو. برید.
‫وایسا. جی‌هون!
‫بازیگریت عالی بود. خب؟
‫خیلی طبیعی بود. تو دوتا بگیر.
‫باریکلا. آفرین.
‫هی. واسه یه دوکبوکی خوردن...
‫بلیط اتوبوس دو هفته رو دادم رفت.
‫کار خودت بود دیگه. برنامه‌ریزی، ‫کارگردانی، و بازیگری.
‫گفتم من پایه نیستم، یادته؟
‫اذیت نکن.
‫ولی باور کن، اون دختره تو اغذیه فروشی ددوادو ‫خیلی خوشگله.
‫می‌خواستم نشونت بدم چه شکلیه...
‫- ببین. چه جذابه. ‫- وای خدا.
‫دیدی؟
‫دیدی چطوری نگاهت کرد؟
‫دیدم.
‫از دست تو شاهزاده سوار بر اسب سفید. چیکارت کنم؟
‫پسره‌ی پولدارِ باهوشِ محبوب.
‫هی. حق نداری بشی شاگرد اول.
‫اگه شاگرد اول بشی، غیرقابل تحمل میشی.
‫اونموقع دیگه باهات نمی‌گردم.
‫- یواش بیا پایین. ‫- باشه.
‫وای خدا. خیلی وقت بود روز تعطیل نداشتیما.
‫آره.
‫عجب هواییه، نه؟
‫عالیه!
‫[تابلوی اخبار]
‫[فرم درخواست مدرسه شبانه]
‫چیکار می‌کنی؟ بدو دیگه. ‫واسه فیلم دیرمون میشه‌ها.
‫باشه. اومدم.
‫[اتوبوس چئونگا]
‫یه بار دیگه میگی اسم فیلمه چی بود؟
‫حالا خودت می‌بینی.
‫این فیلمه شخصیت آدم رو می‌سازه.
‫راستی، مطمئنی نیاز نیست بری خونه؟
‫خیلی وقته نرفتی.
‫نه، نیاز نیست.
‫وایسا ببینم!
‫- وایسا، عوضی! ‫- اگه خودت جای من بودی متوقف می‌شدی؟
‫لعنتی.
‫بیا اینجا ببینم.
‫به خدا نمی‌شناسمش. تا حالا ندیدمش.
‫پس چرا در رفتی؟
‫چون مجرمی، نه؟ عوضی.
‫نه، آخه...
‫یه جوری بودی که حس کردم اول ‫باید فرار کنم.
‫یه نگاه دیگه بنداز. خب؟
‫اسمش سو جونگ‌یونه.
‫چون یکی طرف‌های شما دیدتش ‫دارم می‌پرسم، نکبت.
‫واقعاً نمی‌شناسیش؟
‫تخصص من حفظ کردن قیافه هر زنیه ‫که می‌بینم، ولی...
‫به خدا این یکی رو تا حالا ندیدم.
‫لعنتی.
‫خب...
‫می‌خوای اینا رو چیکار کنی؟
‫- چندتا بیشتر نمونده. ای خدا. ‫- وای.
‫هان جه‌پیل!
‫مشتاق دیدار.
‫من زیاد مشتاق نیستم.
‫من می‌ترسم.
‫چرا چند وقته نمیای باشگاه؟
‫بعد از مسابقه‌ای که به خاطر من برات ردیف شد،
‫ذوقت پرید؟
‫دیگه بوکس رو در حد و اندازه خودت نمی‌بینی؟
‫ولی با دیدن حال و روزی که داری،
‫حس می‌کنم به زودی سود گندکاری‌هات ‫به من می‌رسه.
‫چی گفتی، نکبت؟
‫اگه به خاطر تو نبود، من باید مبارزه می‌دادم.
‫راستش،
‫از همون اول هم بلایی سر قوزک پام نمیومد.
‫همه‌ش تقصیر توئه، شنیدی؟
‫دئوک‌گو، چت شده؟
‫دخالت نکن، احمق!
‫بس کن.
‫هی!
‫جه‌پیل!
‫چه خبره؟
‫چه خبره؟ چیکار می‌کنید؟
‫بدویید!
‫- وایسا ببینم! ‫- هی! برگردید اینجا!
‫برگردید اینجا.
‫- هی! ‫- لعنتی.
‫- هی! ‫- هی.
‫[بانو اما]
‫پس این...
‫باید واسه ما فیلم مهمی باشه؟
‫البته.
‫خیلی برامون مفیده.
‫ببین. ما که زیر سن قانونی نیستیم. ‫چی میشه بریم ببینیمش؟
‫بیا با سربلندی بریم تو.
‫بزن بریم.
‫- برگردید اینجا! ‫- هی. وایسا سر جات!
‫وایسا!
‫- هی! ‫- هی. برگرد ببینم!
‫برگرد اینجا.
‫- برگرد. ‫- هی!
‫- جونگ‌هی. ‫- بله؟
‫من میرم دستشویی.
‫- تو برو. ‫- من میرم تو.
‫[سالن تماشا به سمت راست است]
‫اونموقع،
‫عطشی درون ما بود که فقط با ‫فرار سیر میشد.
‫لعنتی.
‫نمی‌دونستیم چی می‌خوایم،
‫ولی نمی‌تونستیم دست برداریم.
‫شبیه رانندگی بدون ترمز بود.
‫و آخر اون مسیر،
‫با تو آشنا شدم.
‫و این داستان همینجوری شروع میشه.
‫حالا جاینت رو دیدی یا نه؟
‫جاینت رو فراموش می‌کنم.
‫و جاش اونجا ثبت نام می‌کنم.
‫انگار برای شرکت کردن تو مسابقه دختر شایسته کره ‫باید دیپلم داشته باشی.
‫ای خدا. بازگشت به مدرسه.
‫مدرسه.
‫هی. می‌خوام یه قرار باحال بچینم.
‫بیا باهاشون بریم سر قرار چهار نفره.
‫قرار گروهی؟ بیخیال.
‫- چی؟ ‫- چقدر خوشگله.
‫- دست نزنید! ‫- وای خدا.
‫چند وقته دارم تو دفترچه خاطرات می‌نویسم.
‫«امروز با یونگ‌ری یه کاری انجام دادیم.
‫خوش گذشت. خوشحال بودم.»
‫این کلمات هیچوقت جزو فرهنگ لغات من نبودن.
‫ولی به لطف تو، زندگیم خیلی جالب‌تر شده.
‫مدیر، میشه ایندفعه استثنا قائل بشید؟
‫[شش ماه پیش]