‫«ترجمه از خشایار»
‫می‌تونم یه معما برات بگم؟
‫تو اولی رو بپرس، ‫چون مهم نیست بدونی یا نه.
‫سه فرمانروای فضایی هستن که
‫اگه عتیقه‌جات درست رو بهشون بدی،
‫می‌تونن کمکت کنن فرار کنی.
‫اسمشون تی، اف و آر هست.
‫تی همیشه حقیقت رو می‌گه.
‫آر... اف همیشه دروغ می‌گه.
‫و آر، تصادفی راست یا دروغ می‌گه.
‫تو زبانشون رو تا حدی رمزگشایی کردی
‫که بتونی سؤال بپرسی،
‫ولی نمی‌دونی «اوزو»
‫یا «اولو» یعنی بله یا نه.
‫ازشون می‌پرسی تا بفهمی کی به کیه
‫و عتیقه‌جات درست رو بدی؟
‫بیا فرض کنیم که
‫«اولو» یعنی بله.
‫اون‌وقت می‌شه...
‫اون‌وقت می‌فهمی که وسطی آر هست
‫و اون یکی احتمالاً تی.
‫ولی برای اطمینان
‫یه سؤال خیلی ساده و اتفاقی می‌پرسی.
‫اگه جواب غلط بده،
‫اون‌وقت می‌فهمی
‫که در واقع اون اف بوده.
‫ولی این غیرممکنه.
‫پس وسطی باید...
‫باید تی باشه
‫و اون سمت چپی
‫باید اف باشه.
‫ولی این قوانین فیزیک رو نقض می‌کنه
‫و در واقع کل معما رو به‌هم می‌ریزه.
‫پس جواب اینه که اولی رو بپرسی
‫چون واقعاً نمی‌دونی و مهم نیست.
‫آره، معلومه که می‌تونیم مهر و مومش کنیم.
‫دوباره بپرسم؟
‫هی، بابا. سمورها از کجا میان؟
‫بگو دیگه. حدس بزن.
‫- بگو دیگه، حدس بزن! ‫- نمی‌دونم، پسرم.
‫یه تیکه نخ میره توی یه کافه.
‫مسئول پیشخوان می‌گه،
‫«هی، ما اینجا به نخ سرویس نمی‌دیم. ‫تابلوها رو نمی‌بینی؟»
‫و نخ می‌ره بیرون...
‫[موزه هنر فرامینگهام]
‫شهردار شهر، اممم،
‫به دانشجوها آسیب می‌زنه.
‫به نظرم جالبه که اعضای هیئت علمی ‫که به دانشجوها حمله کردن
‫دادگاهی نشدن،
‫ولی اعضای هیئت علمی که توی اعتصاب بودن،
‫دادگاهی شدن.
‫این داره به مردم می‌گه
‫اگه اقدامی کنی،
‫دانشگاه علیه‌ت اقدام می‌کنه،
‫می‌گه چیزی که دانشگاه تأیید می‌کنه ‫سکوت هست.
‫هرچند «هملین» فکر می‌کنه اعتراضات دانشگاهی
‫روی امور بین‌المللی و ملی تأثیر گذاشته،
‫ولی مطمئن نیست که موفقیت
‫روحیه فعالان ضد جنگ رو بالا برده باشه.
‫ولی فکر می‌کنم در کل درسته
‫که احساسات عظیمی
‫از بی‌قدرتی، بدبینی،
‫بی‌تفاوتی بین عده زیادی ‫از مردم وجود داره و اینکه...
‫- بچه‌ها، شام آماده‌ست. ‫- ولی این درسته.
‫پسرها، برید دستاتون رو بشورید.
‫یعنی، این توی کل کشور درسته.
‫آره.
‫این یکی از چیزهایی هست که باهاش درگیرن
‫چون جنگ
‫و مبارزه علیه جنگ ‫وارد مرحله جدیدی شده.
‫«مرحله جدید» هملین الان
‫بیش از چهار ساله ادامه داشته.
‫آخرین موج دوباره ۱۷ آوریل گذشته شروع شد.
‫پنج روز بعد،
‫معترضان اعلام کردن قصد دارن
‫دانشگاه رو تعطیل کنن.
‫امروز پدر کیپ رو دیدم.
‫می‌گفت کیپ پروژه‌های زیادی توی شهر داره.
‫کیپ کارش خوبه.
‫اون چی می‌دونه که تو نمی‌دونی؟
‫همه‌ی مهارت‌های اون رو داری، نه؟
‫کیپ نمی‌تونه یه پنجره نصب کنه.
‫نمی‌تونه یه کابینت بسازه. ‫حداقل یه خوبش رو نمی‌تونه.
‫رئیس کسب و کار خودش شده.
‫به کل تیم می‌گه چی کار کنن.
‫کل وقتش رو صرف حساب و کتاب می‌کنه،
‫برنامه‌ریزی و تلفن زدن.
‫این‌ها وظایف رئیسه.
‫یه روش احمقانه برای گذروندن وقته.
‫خب، به نظر میاد تو
‫وقت زیادی در اختیار داری.
‫نقاشی‌ها همه توی یه گالری کوچیک
‫طبقه‌ی دوم هستن.
‫تابلوها از دیوار جدا می‌شن،
‫می‌رن توی جعبه‌ها و پایین
‫به سمت ماشینِ منتظر می‌رن.
‫کل ماجرا، از لحظه‌ی ورود
‫تا وقتی ماشین از موزه خارج بشه،
‫حدود هشت دقیقه طول می‌کشه.
‫بعد می‌رین «دن‌هلم».
‫ماشینتون طبقه‌ی بالا، ‫سمت شمال آماده‌ست.
‫ماشین تحت تعقیب رو ول کنین
‫و دوباره من رو دم «اکو» ببینین.
‫نمی‌دونم، جی‌بی.
‫نمی‌تونم چهار تا تابلو رو تنها حمل کنم.
‫تنها نمی‌ری.
‫رانی گیبسون باهات میاد.
‫صبر کن.
‫رانی گیبسون کوچولو؟
‫دیگه بچه نیست
‫و فروش مواد رو گذاشته کنار.
‫الان کارای دیگه می‌کنه.
‫بهم اعتماد کن.
‫خیلی بهش فکر کردم.
‫گیبسون عالیه. خیلی دل و جرأت داره.
‫پرروئه. اینو قبول دارم.
‫نه اینکه این کار خیلی جرأت بخواد.
‫همین رو هی می‌گی.
‫انگار اونجا نقاشی‌ها رو مفت می‌دن.
‫- اگه می‌شد، خودم انجامش می‌دادم... ‫- آره، معلومه.
‫خیلی اونجا می‌رم.
‫زیادی شناخته‌شده‌م.
‫می‌دونی ماشین رو از کجا بیاری؟
‫یه ایده‌ی کلی دارم.
‫بعدش چی؟
‫بعدش... هیچی.
‫بعد پولتونو می‌گیرین و همه می‌ریم خونه.
‫یعنی دقیقاً این تابلوها چطور
‫تبدیل به پول می‌شن؟
‫- هی همینو می‌پرسی. ‫- هی جواب نمی‌دی.
‫چون...
‫نمی‌خواد بدونین.
‫آره، ولی کنجکاویم.
‫من ۵۰ تای دیگه برای دزدیدن ماشین می‌خوام.
‫شاید.
‫آره. باشه.
‫یه پیشرفت بزرگ.
‫- پول داری که بهمون بدی؟ ‫- جی‌بی؟
‫- بله. ‫- کی اون پایینه؟
‫اه، بچه‌ها اینجان.
‫یه دقیقه دیگه می‌رن.
‫باشه. من می‌رم بخوابم.
‫یادت نره در رو قفل کنی.
‫باشه.
‫پول خیلی زیادیه.
‫اقرار می‌کنم انتظار همچین ‫درخواست بزرگی رو نداشتم.
‫می‌دونم. ‫می‌دونم خیلی زیاده
‫علاوه بر چیزی که از قبل بهت بدهکارم.
‫موضوع اینه که...
‫فقط به حرفم گوش کن.
‫یه فرصت خوب پیدا کردم.
‫با یه معمار ملاقات کردم که می‌خواد
‫یه خونه توی «وست اند» رو بازسازی کنه
‫و می‌خواد همه‌ی کابینت‌ها ‫سبک ژاپنی توی کل خونه باشن.
‫برای همین سراغ من اومده.
‫می‌دونه من آدم مناسب این کارم، ولی...
‫و همون‌طور که بابا می‌گه،
‫نیازی به واسطه ندارم که حق‌الزحمه بگیره.
‫ولی باید یه کارگاه اجاره کنم
‫و ابزارهایی بخرم که ندارم.
‫از این چیزها.
‫یه فرصت بزرگ
‫و سرنوشت‌ساز برای منه.
‫ولی اگه بخوام این کار رو بگیرم، ‫باید سریع عمل کنم
‫قبل از اینکه به کسی دیگه پیشنهاد بده.
‫و این قضیه واقعیه، جیمز؟
‫کار و معمار؟
‫مامان، واقعیه.
‫می‌خوام پولم برگرده.
‫من که پول‌ساز نیستم، جیمز.
‫نه. می‌دونم. می‌دونم.
‫من و پدرت می‌خوایم بازنشسته بشیم.
‫همین که پول رو گرفتم،
‫مستقیم بهت برمی‌گرده.
‫خب، این یه خرده مبهمه.
‫وقتی از این معمار برنامه گرفتی،
‫یه برنامه‌ی پرداخت واقعی می‌خوام.
‫باشه. مشکلی نیست.
‫این بین خودمون بمونه.
‫نمی‌خوام پدرت بفهمه.
‫مرسی.
‫شبیه چوب باارزش می‌مونه...
‫امیدوارم این آدم‌ها بچه نداشته باشن.
‫مردم هرچی بخوان، می‌خوان.
‫بقیه کجان؟
‫نمی‌دونم.
‫انگار یکی خبر رو نگرفته.
‫کدوم خبر؟
‫اون که یادآوری می‌کرد ‫امروز روز کاری معلم‌هاست.
‫تامی، برگه رو به مامانت ندادی؟
‫فکر نکنم یکی بهم داده باشن.
‫می‌دونستی بچه‌ها امروز مدرسه ندارن؟
‫این که مورد اضطراری نیست.
‫می‌تونی به جون زنگ بزنی
‫و ازش بخوای مراقب بچه‌ها باشه؟
‫الان سر کارم. به یکی از دوستات زنگ بزن.
‫چرا نمی‌تونن پیش تو باشن؟
‫کار دارم.
‫چه کاری؟ مثل چی؟
‫کار. خرید و رفت ‌و آمد.
‫یه لحظه. وایستا.
‫ای آشغال.
‫هی، کارل، بس کن.
‫اگه واقعاً می‌خوای بدونی،
‫- ممکن بود اونجا خفه بشم. ‫- بیاین.
‫شما دوتا دردسر درست نکنین. شنیدین؟
‫و تامی، نذار داداشت کلی آت و آشغال بخوره.
‫ساعت ۲ دوباره اینجا می‌بینمتون.
‫تامی؟
‫ساعت ۲.
‫باشه!
‫بقیه رو بعدش حساب می‌کنیم.
‫لری، بهتره حرکت کنی، باشه؟
‫متأسفانه از اینجا به بعد رو ‫باید خودت ادامه بدی.
‫چی؟
‫متأسفانه از اینجا به بعد رو ‫باید خودت ادامه بدی.
‫صبر کن ببینم.
‫جا می‌زنی؟
‫نمی‌تونی. همینه.
‫کی قراره رانندگی کنه؟
‫متأسفم.
‫متأسفی؟
‫برای جبران چند تا پلاک نیوجرسی هم گذاشتم.
‫لری، روی تو حساب کردم.
‫لری!
‫این کارت خیلی افتضاحه، داداش.
‫خیلی افتضاحه!
‫سلام.
‫- لری کجاست؟ ‫- سوار شو.
‫اوه، پسر.
‫چی؟
‫چی کار می‌کنه؟
‫خدایا.
‫خجالت بکش.
‫شرمنده، خانم.
‫هی. فکر می‌کنی چقدر طول بکشه؟
‫واقعاً حدود ده یا پانزده دقیقه.
‫فقط باید چندتا یادداشت بردارم.
‫بیا.
‫نه. با خودت ببرشون.
‫نه. فهمیدم.
‫ببینیم چی می‌شه.
‫«همه...
‫بی‌ثبات،
‫دروغگو،
‫پر‌حرف،
‫ریاکار،
‫مغرور و ترسو،
‫حقیر
‫و لذت‌جو،
‫همه‌ی زن‌ها دو رو،
‫مکار، خودبین،
‫کنجکاو
‫و فاسدن.»
‫دارن اونجا تمیزکاری می‌کنن.
‫اوه.
‫حواست به در باشه.
‫«ولی من عاشق بودم.
‫این منم که زندگی کردم،
‫نه یه موجود ساختگی که غرور
‫اون رو خلق کرده باشه...»
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- دهنت رو ببند.
‫دستاتو بیار پایین.
‫برو اون زیر.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫اون رو بذار کنار.
‫- هیچی نمی‌بینم. ‫- خفه شو.
‫هلن؟
‫هی!
‫هی، آروم‌تر، پسر. آروم.
‫شیشه رو ول کن. سوار ماشین شو.
‫لعنت.
‫- خب، بوق بزن یا یه کاری کن. ‫- صبر کن.
‫اوه، این کار خوب نیست.
‫- چه غلطی می‌کنی؟ ‫- ماشینو حرکت بده.
‫فکر می‌کنی خنده‌داره؟
‫تابلوی ایست.
‫ما صریحاً گفتیم اسلحه نباشه.
‫شانس آوردی که یکی داشتم.
‫باید قیافه‌ی دختره رو می‌دیدی.
‫هی، پسر، بذارش کنار. همه‌ش هست.
‫بعداً می‌بینمتون بچه‌ها.
‫پسر.
‫چه روانی‌ای بود.
‫خیلی هیجان‌زده‌ام.
‫می‌خوای بریم یه چیزی بخوریم؟
‫یه چیز قوی؟ آره.
‫قطعاً یه چیز قوی.
‫من باید برم خونه.
‫احتمالاً بهتره یه مدت با هم نچرخیم.
‫خب،
‫با بقیه‌ش موفق باشی.
‫آره. مرسی.
‫زمانه‌ی عجیبیه، نه؟
‫گفتم غذای آشغال نخورین.
‫من صندلی جلو می‌شینم!
‫می‌خوای من ببرمشون؟
‫نه. خودمون می‌ریم.
‫[سرقت آثار هنری ارزشمند]
‫[دزدان نقاشی‌های آرتور داو را بردند]
‫یه پروژه‌ی هنری داشت
‫و ماشین مادرم دستم بود،
‫واسه همین ما چهارتا دختر ‫سر از اونجا در آوردیم.
‫من و دیزی تو ماشین منتظر موندیم
‫در حالی که دوستامون رفتن داخل.
‫تو میدون نگه داشتم
‫که یهو دو تا مرد با نقاشی‌ها دویدن بیرون.
‫نقاشی‌ها توی این
‫ کیسه‌های بالشتی بزرگ بودن.
‫یهو یه مرد اسلحه رو سمت ما گرفت.
‫دقیقاً همون‌جا وایستاده بود ‫که الان شما هستی.
‫من تا حالا اسلحه ندیده بودم.
‫می‌دونین، فقط سعی کردم آروم بمونم.
‫ماشین رو گذاشتم دنده و رفتم کنار
‫تا اونا با سرعت از موزه بیرون بزنن.
‫هنوز یه کم می‌ترسم.
‫یعنی، اون مرد مستقیم نگاهم کرد.»
‫به نظرم غیرقابل‌باوره...
‫که این نقاشی‌های انتزاعی
‫ارزش این همه دردسر رو داشته باشن.
‫کاملاً مطمئن نیستم که ‫خوب فکرشو کرده باشن.
‫من و جیمز تازه اونجا بودیم.
‫تامی، آرنج‌هاتو از روی میز بردار.
‫چه اتفاق وحشتناکی برای اون دخترای جوون بود.
‫شوخی می‌کنی؟
‫احتمالاً هیجان‌انگیزترین چیزی بوده ‫که تا حالا براشون اتفاق افتاده.
‫تا آخر عمرشون درباره‌ش حرف می‌زنن.
‫البته...
‫بازارهای سیاه هم هست.
‫فکر کنم آدم بتونه اونجا
‫هر جور کالایی بخره.
‫شاید یه نقاشی زیبا.
‫ولی متأسفانه این دیگه خارج از تخصص منه.
‫ما عضو موزه‌ایم.
‫واقعاً باید از این به بعد بیشتر بریم.
‫«خارج از تخصص من.»
‫اوه، پسر.
‫خیلی بیش از حده.
‫بله.
‫این‌جوری تلفن رو جواب می‌دی؟
‫اوه. سلام، مامان.
‫جیمز، نمی‌خواستم جلوی همه بپرسم، ‫[دو هزار دلار جایزه]
‫ولی برنامه‌هات چطور پیش می‌ره؟ ‫[برای بازگرداندن امن آثار هنری سرقت‌شده]
‫برنامه‌هام؟
‫با معمار ملاقات کردی؟
‫اوه، آره. ‫آره.
‫خوب بود.
‫راستش الان دارم روش کار می‌کنم.
‫می‌شه بعداً بهت زنگ بزنم؟
‫خب، پدرت امروز زود میاد خونه.
‫ولی کار، قطعی شده؟
‫آره.
‫آره، داره انجام می‌شه.
‫عالی شد.
‫می‌ذارم برگردی به کارت.
‫باشه مامان.
‫اوه، لعنت.
‫لعنت.
‫جیمز؟
‫آره.
‫فقط رفتم بیرون چند تا دونات بگیرم.
‫اینجا چه خبره؟
‫شماها کی هستین؟
‫پسرها، برین بیرون بازی کنین.
‫تری،
‫تو هم بهتره باهاشون بری.
‫زیاد طول نمی‌کشه.
‫بیاین.
‫من کارآگاه لانگ هستم.
‫ایشون مأمور کارول هست.
‫بله؟
‫شبیه پلیس‌ها نیستین.
‫خب، مأمور کارول
‫متخصص جرایم هنریه.
‫کارول از واشنگتن اومده ‫تا توی این سرقت موزه کمک کنه.
‫اوه، جدی؟
‫فکر کردیم شاید بتونی کمکی بکنی.
‫چطور؟
‫خب،
‫عاشق هنر هستی، مگه نه؟
‫به اندازه‌ی بقیه.
‫پدر و مادرم عضو چند تا موزه توی شهر هستن.
‫ببین جیمز، به ما گفتن تو
‫توی این سرقت موزه دست داشتی.
‫خب، این دیگه عجیبه.
‫از کجا همچین چیزی شنیدین؟
‫خب، یکی از مظنون‌ها رو
‫الان دستگیر کردیم.
‫رونالد گیبسون؟
‫جیمز،
‫داریم بهت فرصت می‌دیم
‫به خودت کمک کنی.
‫فکر می‌کنیم شاید اهمیت
‫برداشتن نقاشی‌ها
‫از مکان‌های عمومی رو درک نکردی.
‫خب، نمی‌دونم چطور به این نتیجه رسیدین،
‫ولی اشتباه فکر می‌کنین.
‫متأسفانه اطلاعات غلطی به دستتون رسیده.
‫خب، این گیبسون،
‫حسابی به دردسر افتاده.
‫احتمالاً حکم سنگینی می‌گیره.
‫می‌دونی این آدم چی بهمون گفته؟
‫می‌گه تو مغز متفکر
‫کل ماجرا هستی.
‫می‌گه نقاشی‌ها دست توئه.
‫خب، این دیگه خیلی عجیبه.
‫فکر کنم،
‫همون‌طور که خودتون گفتین...
‫تو موقعیت بدی گیر کرده
‫و ممکنه هر حرفی بزنه.
‫نمی‌دونم مشکلش چیه، چرا اسم منو آورده.
‫به نظرم بهتره کفش‌هاتو بپوشی
‫و با ما بیای مرکز شهر.
‫باشه.
‫فقط بذار اول به بابام زنگ بزنم.
‫بابامو می‌شناسین، قاضی مونی؟
‫قاضی مونی؟
‫اون پدرته؟
‫آره.
‫خیلی روی قوانین و روندها حساسه.
‫می‌خواد بدونه
‫حکم بازرسی هست یا نه و...
‫شاید این...
‫شاید این گیبسون از پدرم ‫کینه‌ای قدیمی داشته باشه یا همچین چیزی.
‫قبلاً هم پیش اومده.
‫آره.
‫حتماً همینه.
‫متأسفم نمی‌تونم کمکی کنم.
‫این شماره‌ی منه، اگه خواستی تماس بگیری.
‫مطمئنم همه فقط
‫دنبال اینن که نقاشی‌ها سالم برگردن.
‫باشه؟
‫تری.
‫الو؟
‫این مزخرف رو دیدی؟ چه خبره؟
‫بانک زده؟
‫- این یارو چه جور حیوونیه؟ ‫- آره، می‌دونم. آروم باش.
‫فقط یه دقیقه بذار فکر کنم.
‫من فوراً پول بیشتری لازم دارم.
‫اوه، بی‌خیال، گای.
‫من و تو حسابمون صافه.
‫به اون سادگی نیست.
‫حساسیت روش زیاد شده.
‫می‌تونی بیای منو ببینی؟
‫نمی‌خوام پشت تلفن لعنتی حرف بزنم.
‫- لعنت بهت! ‫- تری، تری!
‫نه، نه، نه!
‫لعنت!
‫چرا این کار رو کردی؟
‫تری؟
‫تری،
‫داری وحشت می‌کنی یا...
‫چی شده؟
‫سرزنشت نمی‌کنم اگه ترسیدی،
‫ولی فقط...
‫باید یه کم به من اعتماد کنی.
‫می‌دونم اوضاع بد به نظر میاد،
‫ولی واقعاً، خب...
‫این‌ها تمیزن؟
‫فقط یه کم وقت لازم دارم
‫تا همه‌چی رو مرتب کنم.
‫همه‌چی رو به روال درست برگردونم.
‫می‌گم، یه کم اعتماد خیلی کمک می‌کنه.
‫الان واقعاً سخت می‌شه بفهمم چی توی ذهنته.
‫خیلی خوب می‌شد اگه یه چیزی بگی.
‫هنوز اینا رو می‌پوشی؟
‫من صندلی جلو می‌شینم!
‫تامی کجاست؟
‫توی اتاقش در رو قفل کرده.
‫تامی؟
‫تامی، بیا دیگه. در رو باز کن.
‫تامی، می‌دونم امروز خیلی عجیب بوده، ولی...
‫می‌خوایم بریم یه مدت
‫خونه‌ی مادربزرگ مونی بمونیم.
‫- بابا هم میاد؟ ‫- معلومه تامی. معلومه.
‫بابا الان نمیاد.
‫تامی، بهت دستور می‌دم این در رو باز کنی.
‫واقعاً، جیمز؟
‫من نمیام و نمی‌تونین مجبورم کنین.
‫خب، به مامان و بابام چی بگم؟
‫بگم چرا اومدیم اونجا؟
‫خب، یه چیزی به ذهنت می‌رسه.
‫- سلام، سم. ‫- چه خبر، جی‌بی؟
‫می‌خواستم ببینم می‌تونم ماشینتو قرض بگیرم؟
‫فقط دارم این اطراف کار می‌کنم.
‫راستش هیچ کاری نمی‌کنم.
‫هی تامی، سال دیگه میای بیسبال؟
‫بهش فکر کن، باشه؟
‫می‌تونیم ازت توی بیس دوم استفاده کنیم.
‫مرسی سم.
‫زیاد طول نمی‌کشه.
‫یه ساعت دیگه برمی‌گردیم.
‫مشکلی نیست.
‫می‌خوام ده دقیقه با این یارو حرف بزنم.
‫بعد می‌برمت پیش بابابزرگ و مامان‌بزرگ.
‫تامی، گوش می‌دی؟
‫مرسی که اومدی، جی‌بی.
‫اون کیه؟
‫بابا!
‫شماها پلیسین؟
‫اشکال نداره اینا رو تموم کنم؟
‫راستش رو بخوای،
‫به نظرم خوب فکر همه ‌جاش رو نکرده بودی.
‫توهین نباشه.
‫من همیشه می‌گم...
‫هیچ‌وقت با...
‫معتادها،
‫قاچاقچی‌ها...
‫یا آدم‌های غیرقابل‌پیش‌بینی کار نکن.
‫اون بچه، گیبسون؟
‫باید تصور کنی همچین بچه‌ای
‫همیشه داره دهن‌لقی می‌کنه...
‫به هر کسی که گوش بده پُز می‌ده...
‫که بانک زده.
‫وای.
‫خیلی‌خب، نمی‌تونستی ‫همچین چیزی رو پیش‌بینی کنی.
‫به هر حال،
‫برای دفعه‌ی بعد گفتم.
‫برو ببینم!
‫تامی، بیا بریم.
‫وای، جی‌بی. پسر، اوه پسر.
‫- سوار شو. ‫- عجب کابوس عجیبی بود.
‫خوشحالم چیزی که می‌خواستن رو دادی،
‫چون اون یاروها هیچ اهمیتی نمی‌دن.
‫هی رفیق.
‫منم برسون!
‫چی؟ حرصتو سر من خالی نکن!
‫چی کار می‌تونستم بکنم؟
‫همه‌ش تقصیر توئه، جی‌بی!
‫همه‌ش تقصیر توئه، مرد!
‫همه‌ش گردن توئه!
‫بی‌خیال!
‫تامی،
‫بذار امروز بین خودمون بمونه.
‫یه مدت می‌تونی اینجا بمونی.
‫چرا نمی‌تونم باهات بیام؟
‫چون باید اینجا بمونی
‫مراقب مامانت باشی،
‫بری مدرسه.
‫می‌تونی به مربی سم خبر بدی؟
‫بهش بگو ماشینش توی ایستگاه یونیونه.
‫می‌ذارمش توی پارکینگ جنوبی،
‫کلید رو هم می‌ذارم زیر پادری جلو، باشه؟
‫می‌تونی دوباره بگی تا مطمئن شم فهمیدی؟
‫به مربی بگو ماشینش توی ایستگاهه.
‫کدوم ایستگاه؟
‫ایستگاه یونیون.
‫پارکینگ جنوبی.
‫اسمش توی دفترچه تلفنه.
‫فامیل مربی سم، «کوچار» هست، با کِی.
‫تامی.
‫به پیشنهادش برای بازی توی بیس دوم فکر کن.
‫به نظرم برات خوبه.
‫یالا تامی.
‫بیا تو.
‫شب بخیر.
‫«دانشجوی اخراجی هنر، ‫از موزه دزدی کرد.
‫روز ۱۴ اکتبر،
‫دو مرد نقاب‌دار وارد موزه‌ی هنر فرامینگهام
‫در ماساچوست شدند،
‫یک نوجوان رو با اسلحه تهدید کردند...
‫نگهبان موزه رو کتک زدند
‫و چهار نقاشی از آرتور داو رو
‫دزدیدند.
‫مرد مسلح، رونالد گیبسون از راکسبری،
‫جمعه دستگیر شد،
‫زمانی که داشت از یکی از شعبه‌های
‫اتحادیه اعتباری شهرستان ووستر دزدی می‌کرد.
‫به جرم سرقت مسلحانه متهم شده است.
‫پلیس دنبال ماشینی است
‫که گفته می‌شود دزدیده شده
‫- و پلاک ماساچوست داشته است.» ‫- سلام، ماد.
‫سلام، جیمز.
‫«گای هیکی و جیمز بلین مونی،
‫پسرِ قاضی دادگاه شهرستان،
‫ویلیام مونی، همچنان متواری هستند.
‫برای دستگیری آن‌ها ‫حکم بازداشت صادر شده است.»
‫اوه، پسر.
‫الان قاضی دیوونه شده؟
‫خب، حتماً شده.
‫یه تخم‌مرغ می‌خوای؟
‫آره، مرسی.
‫هر چی شماها می‌خورین.
‫ما قبلاً خوردیم.
‫ما روستایی‌ها
‫زود بیدار می‌شیم.
‫فکر کنم خیلی خسته بودم.
‫آره.
‫آره، خسته بودی.
‫آره، واقعاً قدردان اینم
‫که هر از گاهی،
‫یکی که می‌شناسم و دوست دارم، ‫میاد و منو شگفت‌زده می‌کنه.
‫و تو، آقا،
‫منو شگفت‌زده کردی.
‫دیگه نمی‌خوای کم‌کم پیش بری، نه؟
‫این دفعه، همه‌چی رو منفجر کردی.
‫آره، واقعاً هفته‌ی فرد رو ساختی.
‫فقط راه می‌ره و روزنامه می‌خونه.
‫ولی نظرت چیه فعلاً دیگه درباره‌ش حرف نزنیم؟
‫چون یه کم ناراحت‌کننده‌ست.
‫آره، منم موافقم.
‫- مرسی، ماد. ‫- بفرما.
‫خیلی‌خب. ممنون.
‫خب،
‫شماها این مدت چی کار می‌کردین؟
‫ماد مشغول باغبانی بوده.
‫الان دیگه تموم شده.
‫من جایگزین معلم‌ها ‫توی مدرسه‌ی راهنمایی بودم.
‫ریشمو زدم.
‫خوبه.
‫فکر کردم خواب بودی.
‫خوابیده بودم. الان بیدار شدم.
‫این آخریه. می‌خوای نصف کنیم؟
‫نه، مرسی.
‫خب، ماد، چه خبره؟
‫یه جورایی سرد و بی‌تفاوتی.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫اون نقاشی‌های آرتور داو رو دزدیدی
‫که پروفسور پرویت بفروشه.
‫چی؟
‫این رو از کجا آوردی؟
‫اون نقاشی با خورشید قرمز و مارپیچ.
‫توی دفتر پرویت آویزون بود.
‫اون استاد پایان‌نامه‌ت بود.
‫حتماً چند میلیون بار دیدیش.
‫وای. عجیبه.
‫اون واسطه‌ت بود.
‫واسطه‌ی من؟
‫از دهن تو می‌شنوم، خنده‌دار می‌شه.
‫نمی‌خوام بعد از امشب دیگه اینجا بمونی.
‫جدی می‌گم.
‫زنگ هم نزن.
‫نمی‌خوام با فرد حرف بزنی.
‫می‌خوام تنهامون بذاری، باشه؟
‫این...
‫خیلی خشن بود، ماد.
‫ببین همین اومدنت به اینجا،
‫چه وضعیتی برامون درست کرده.
‫باشه؟
‫نمی‌خوام زندگی‌مون رو هم خراب کنی.
‫امیدوارم یه جوری برات درست بشه. ‫واقعاً امیدوارم.
‫ولی...
‫خب، به اندازه کافی واضح گفتی.
‫شب بخیر.
‫چه لباس‌های قشنگی.
‫خوب به نظر میای.
‫واقعاً؟
‫حس می‌کنم یه جورایی مضحک شدم.
‫بی‌احترامی نباشه.
‫کاش می‌تونستی یه کم بیشتر بمونی.
‫مطمئنی باید بری؟
‫آره. باید برم. باید حرکت کنم.
‫با خودم گفتم برم کلیولند،
‫یه سری به جو و کلیر بزنم.
‫هنوز همون‌جا هستن، نه؟
‫تا جایی که می‌دونم.
‫یه کم ارتباطم باهاشون قطع شده.
‫ماد و کلیر هنوز با هم حرف می‌زنن.
‫مرسی ماد.
‫برم کلیدها رو بیارم.
‫باشه.
‫باشه، خیلی‌خب.
‫اوه، پسر.
‫مطمئنی چیزی لازم نداری؟
‫نه.
‫مراقب خودت باش، جیمز.
‫باشه. مرسی.
‫باید واقعاً به مزرعه فکر کنی.
‫الان ۹۳ کیلومتر با مرز فاصله داری.
‫برادرم حدود چهار ساعت و نیم شمال‌غربیه
‫وقتی از مرز رد بشی.
‫دارم بهت می‌گم، جی‌بی،
‫اونجا برات یه پناه و همراهی فراهم می‌کنه.
‫دیگه این‌جوری سرگردون نمی‌مونی
‫تنها،
‫بی‌دفاع.
‫من برم جامعه‌ی اشتراکی؟
‫اونجا کیا هستن؟ یه مشت فراری از سربازی؟
‫فراری‌های سربازی،
‫فمینیست‌های رادیکال،
‫معتادها.
‫آدم‌های خوب.
‫به نظر نمیاد جای مناسب من باشه.
‫به هر حال،
‫فکر نمی‌کنم توی یه کشور دیگه دوام بیارم.
‫فقط می‌رم کلیولند، یه سری به جو می‌زنم.
‫- توی کانادا اسمت توی روزنامه‌ها نیست. ‫- فرد.
‫باشه، باشه.
‫یه گزینه بود.
‫قدردانشم. ای بابا.
‫خیلی قهوه خوردم.
‫اگه خواستی باهام تماس بگیری،
‫بهتره برام به فروشگاه عمومی نامه بدی.
‫فروشگاه عمومی هاپر، جاده‌ی ۹۹.
‫به دستم می‌رسونن.
‫سلام رفیق.
‫دنبال جو و کلیر می‌گشتم.
‫خونه نیستن.
‫دیروز رفتن.
‫ماشینشون رو حسابی بار زده بودن.
‫می‌خوای پیغامت رو بهشون بگم؟
‫نه، نمی‌خواد.
‫کل طبقه مال خودته.
‫می‌خوای حساب کنی؟
‫نمی‌دونم، پسرم.
‫مامان هست؟
‫آره. فکر کنم بیرونه.
‫دقیقاً بیرونه؟
‫هی.
‫ماه پیش رئیس‌جمهور ایالات متحده
‫گفت هر کاری که شما جوون‌ها بکنید ‫هیچ تأثیری روش نداره.
‫خب، من پیشنهادی برای ‫رئیس‌جمهور ایالات متحده دارم...
‫- اوه! هی! ‫- ببخشید.
‫وکیلم به قاضی می‌گه
‫که بهتره برم خدمت،
‫می‌گه درستش می‌کنن
‫و وقتی برگردم به درد جامعه می‌خورم.
‫اوه. گیرت انداختن.
‫اوه خب، راستش، مشکلی نداشتم.
‫آره.
‫می‌خواستم ببینم ‫چه جور آدمی هستم، می‌دونین؟
‫شجاع بودم؟ ترسو بودم؟
‫چی فهمیدی؟
‫لعنت، رفیق.
‫رسیدم به پاریس آیلند و...
‫اوضاع جدی شد.
‫[بازیابی آثار داو]
‫[مظنون همچنان فراری است]
‫یگان براوو، تیپ پنجم، سواره‌نظام هفتم
‫دو هفته پیش وارد کامبوج شد
‫و به طور مداوم با دشمن درگیر بوده است.
‫در عرض ۱۴ روز
‫این یگان در ۲۰ مأموریت جداگانه علیه
‫نیروهای ویتنام شمالی جنگیده است.
‫و توی پیانو قایمش کرده بود
‫- که از بابابزرگ مخفیش کنه... ‫- خب؟
‫چون می‌دونست عصبانی می‌شه.
‫- قاضی خیلی عصبانیه، نه؟ ‫- آره.
‫انگار می‌خواست سکته کنه یا...
‫کِی می‌خوای برگردی خونه؟
‫مطمئن نیستم، تامی.
‫گوشی رو بده مامان.
‫گوشی رو بذار، تامی.
‫اونجا اوضاع خیلی شلوغه.
‫مامان و بابام واقعاً اعصاب‌خردکنن، نه؟
‫تامی، گوشی رو بذار. جدی می‌گم.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫آره.
‫خب...
‫فقط زنگ زدم بگم حالم خوبه.
‫باشه.
‫و...
‫می‌خواستم بگم متأسفم.
‫می‌دونم احتمالاً...
‫هیچ کمکی نمی‌کنه
‫یا برات معنایی نداره، ولی...
‫واقعاً متأسفم.
‫خیلی خراب کردم.
‫لازم نیست بهت بگم. خودم می‌دونم.
‫فقط می‌خواستم بگم همین.
‫خیلی چیزا هست که می‌خواستم بگم...
‫چیزایی که می‌خوام بهت بگم، ‫ولی نمی‌دونم...
‫الان وقت خوبیه یا نه...
‫تری، می‌دونم خیلی منطقی نیست.
‫ولی همه‌ی کارایی که کردم...
‫برای تو و بچه‌ها بوده.
‫و برای خودم، آره.
‫آره. برای خودم هم بوده.
‫ولی بیشترش، تری، نیت‌هام،
‫کارایی که کردم...
‫سه چهارم کارایی که کردم،
‫برای خیر خانواده‌مون بوده.
‫خیلی ساکتی.
‫کاش سرم داد می‌زدی یا یه چیزی می‌گفتی.
‫خیلی خوشحالم حالت خوبه، جی‌بی.
‫باید قطع کنم.
‫باید برم بچه‌ها رو بخوابونم.
‫روز خیلی سختی بوده.
‫همه‌مون خسته‌ایم.
‫پس گوشی رو می‌ذارم.
‫تری، صبر کن.
‫موضوع اینه...
‫یه جورایی گیر کردم.
‫واقعاً دوست ندارم بگم، ‫ولی پول لازم دارم.
‫زیاد نمی‌خوام.
‫فقط به اندازه‌ی رسیدن به مقصد بعدی.
‫نمی‌دونم چیزی هست
‫که بتونی کمکم کنی یا نه.
‫ولی شاید بتونی از مادرم بخوای.
‫فکر نمی‌کنم به تو نه بگه.
‫الان می‌خوام قطع کنم، جیمز.
‫تری، صبر کن.
‫ممنون.
‫بلیت ساعت سه به تورنتو، یه‌طرفه.
‫یازده دلار و شصت و پنج سنت.
‫یک بلیت به کلمبوس.
‫خب، چرا برای کشورت نمی‌جنگی.
‫فقط وایستادی!
‫- نمی‌ارزه! ‫- شرط می‌بندم کار نداری!
‫- هیپی! ‫- چندش‌آور، مرد.
‫آقایون، لطفاً برگردید سر میزتون.
‫- یه کار مفید بکنین. ‫- یه مشت مفت‌خور کثیف!
‫آقایون.
‫یه کتک حسابی لازم دارن.
‫هی! هی!
‫هی، کمک! یکی بیاد!
‫اون مرد کیفمو دزدید!
‫جلوشو بگیرین!
‫اون مرد دزده! کیفمو گرفت!
‫بگیریدش!
‫هی!
‫صبر کن!
‫تو!
‫آقا.
‫- این از دستت افتاد. ‫- مرسی، رفیق.
‫باید بذاریش توی جیب کتت.
‫هی!
‫نه، نه، نه.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن. ‫یه اشتباهی شده.
‫«ترجمه از خشایار»