‫[انجیل‌های اَپوکریفا نوشته‌هایی از مسیحیان اولیه‌ هستند.]
‫[رویدادهایی را روایت می‌کنند ‫که در زمانبندی عهد جدید ذکر نشده‌اند.]
‫[روایت کودکی عیسی در انجیل توماس]
‫اونا میان سراغش!
‫پادشاه!
‫که بکشنش.
‫خواهش می‌کنم منو ببرید، ‫بچه‌م رو نبرید. التماس می‌کنم!
‫شماها، وایسید!
‫کیف! نشونم بده توش چیه.
‫راه بیفتید.
‫[مترجم: مریم سهرابی]
‫[سال 15 میلادی]
‫وقتی سرانجام به مرگ نزدیک می‌شویم، ‫چه چیزی در انتظار ماست؟
‫سال‌هاست که در خفا زندگی می‌کنیم.
‫از هر خانه‌ای رانده شدیم.
‫تو او را به اینجا فرستاده‌ای ‫تا بر زمین گام بردارد.
‫و با حضورش خدایانشان را تهدید کند.
‫و او حقیقتاً آنان را تهدید می‌کند.
‫قدرتی همراه خود دارد ‫که از درکش خارج است.
‫قدرتی که من نمی‌توانم مهارش کنم.
‫بدبختی همراهمان است.
‫راهنماییم فرما.
‫یاری‌ام کن او را زیر حمایت خود نگه دارم.
‫یاری‌ام کن ایمانم پا برجا بماند.
‫ایمان، تنها قدرتیه
‫که در برابر خودِ اهریمن تاب میارد.
‫خوب ساخته شده.
‫می‌تونم بهت کار بدم.
‫باید برای معبد آماده‌ش کنیم.
‫تو بُت نمی‌سازی.
‫خدای تو می‌بخشتت.
‫فعلاً همین کار رو داریم.
‫یه خانه و کار مهیا کردم.
‫نگاه کن، مادر.
‫تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫ممنونم.
‫اسمت چیه؟
‫لیلیت. لال ـه.
‫برو به پدرت کمک کن، فرزند‌م.
‫پسر زیباییه.
‫شبیه هم نیستین.
‫چی شده؟ پدر؟
‫اهل کجایید؟
‫غرب.
‫آن سوی صحرا.
‫اینطوری که در طول روز ‫در تاریکی خواهیم بود.
‫از راه‌حل‌های دیگه بهتره.
‫آخه سال‌ها گذشته.
‫اینجا در امانیم.
‫لیلیت، بیا تو!
‫این کار برای چیست، پدر؟
‫اگه روح پلیدی بخواد شبانه
‫وارد خونه بشه،
‫جای پای خروس توی ماسه‌ها ظاهر می‌شه.
‫چرا به همسایه‌مون دروغ گفتی
‫در مورد اینکه از کجا آمدیم؟
‫برای محافظت از تو بود.
‫از اونا فاصله بگیر.
‫دست‌هایت رو شستی؟
‫آدمای کثیف دیوانه می‌شن.
‫باید دعا کنی.
‫دعا کردم.
‫اگر یک زمانی مرتکب اشتباه شدی،
‫حتماً باید ازش بخشش بخوای.
‫پدر.
‫من روزه‌ام.
‫وقتشه تو هم همین کار رو بکنی، ‫بزرگ شدی.
‫این کار رو می‌کنم تا خودم رو تهی کنم.
‫در تهی بودن، قدرتی پیدا می‌کنی ‫که در برابر شیطان بایستی.
‫شیطان چه شکلیه؟
‫شبیه آدم‌هایی که در میان ما هستن.
‫می‌تونه به شکل همان چیزی ظاهر شود
‫که ضعف ما رو تحریک می‌کنه.
‫تا حالا دیدیش؟
‫من با خاخام اینجا هماهنگ کردم.
‫بعد از شنبه‌شب منتظرته.
‫در امور مدرسه کمکش می‌کنی.
‫منم، عزیزم.
‫هیس.
‫می‌دونم.
‫بیا.
‫منم.
‫هیس.
‫سخنان کژ را از خود دور کنید
‫و گفتار فریب‌کارانه را ‫از خویش بسیار دور بدارید.
‫سخنان کژ را از خود دور کنید
‫و گفتار فریب‌کارانه را ‫از خویش بسیار دور بدارید.
‫بگذار چشمانت مستقیماً به پیش بنگرند
‫و نگاهت متمایل به پیش رو باشد.
‫بگذار چشمانت مستقیماً به پیش بنگرند
‫و نگاهت متمایل به پیش رو باشد.
‫صراط مستقیم را در پیش بگیر.
‫و تمامی مسیرهای تو مطمئن خواهند بود
‫صراط مستقیم را در پیش بگیر.
‫و تمامی مسیرهای تو مطمئن خواهند بود.
‫به چپ یا راست منحرف نشو.
‫پای خود را از شر بازگردان.
‫مواظب باشید.
‫«آن بالا آسمان است.
‫این، زمینِ زیرِ پای ماست.
‫آن آبی‌ست که زیر زمین است.
‫به آن‌ها سجده مکن. ‫نه تو و نه هیچ خدمتکاری.
‫زیرا من خدای تو هستم
‫خدایی هستم
‫که گناهِ پدران را ‫بر فرزندان باز می‌تابانم.
‫تا نسل سوم و چهارم.»
‫دارم می‌بینمت!
‫بیا پایین!
‫به خودت آسیب می‌زنی.
‫کمکم نمی‌کنی؟
‫اسمت چیه؟
‫چرا مدرسه نیستی؟
‫پدرت وادارت نمی‌کنه بری؟
‫پدر ندارم.
‫مادرت چی؟
‫من تمام روز بازی می‌کنم.
‫میای با من بازی ‌کنی؟
‫جذام داره.
‫صبر کن.
‫نباید به ناپاک دست بزنیم.
‫ببین چقدر می‌تونی دستتو بهش نزدیک کنی.
‫یه بازیه.
‫هیس.
‫چیزی نیست.
‫نوبت توئه.
‫امتحان کن.
‫اون دست زد!
‫به ناپاک دست زد!
‫دور شین!
‫باید تبعیدش کنیم!
‫اون می‌میره!
‫هر سال در کنارش قدم بر می‌دارم
‫و تصویر کدر یک انسان را می‌بینم.
‫ناخالص.
‫ناپاک.
‫انسان.
‫خواهش می‌کنم به من بگو، ‫او از کجا آمده؟
‫از فرشته‌های تو یا از شیاطین؟
‫او پسر کیست؟
‫بیدار شو.
‫تو خوابت داری داد می‌زنی.
‫بذار تو خونه بخوابم.
‫هر وقت دیگه تو خوابت داد نزدی، ‫می‌تونی تو خانه بخوابی.
‫بذار بیام تو.
‫یه خواب بود.
‫با این سنت هم هنوز ‫نمی‌تونی تفاوت رو ببینی.
‫مادرم رو می‌خوام.
‫حالا دعا کن. زود باش.
‫درست انجامش بده.
‫همون‌طور که یادت دادم انجام بده.
‫تو که در پناهگاه متعال ساکنی،
‫و در سایه‌ی قادر مطلق منزل داری، ‫به خداوند خواهی گفت،
‫پناهگاه من و دژ من، ‫خدای من که به او توکل دارم.
‫دوباره!
‫تو که در پناهگاه متعال ساکنی،
‫و در سایه‌ی قادر مطلق...
‫و در سایه‌ی قادر مطلق منزل داری.
‫پناهگاه من و دژ من، ‫خدای من که به او توکل دارم.
‫پسر...
‫منو شفا دادی.
‫خواهش می‌کنم.
‫دستم رو بگیر.
‫دوباره دستم رو بگیر.
‫لطفاً آروم باش.
‫تو ربانی هستی.
‫باید بری.
‫تو الهی هستی. ‫تو الهی هستی.
‫لطفاً برو.
‫شفام بده، شفام بده.
‫امروز صبح بیرون از خونه‌ ‫یه پیشکش پیدا کردم.
‫باهاش چیکار کردی؟
‫تو نیزارها مخفیش کردم.
‫اینجا امن نیست.
‫اسمش رو برای همه ‫آشکار خواهیم کرد.
‫پسربچه‌س.
‫ناپاکه.
‫خودشو آلوده می‌کنه، ‫همیشه کثیفه.
‫تو می‌خوای اون ریشه بدوونه ‫و یاد بگیره.
‫بذار یاد بگیره.
‫چرا فقط باید مجازاتش کنیم؟
‫من از تنبیه کردنش لذت نمی‌برم.
‫باید اینطوری یاد بگیره.
‫وظیفه. ایمان. فداکاری.
‫بذار این چیزا رو یادش بدیم.
‫چرا چشماتو از من بر می‌گردونی؟
‫برای شرم و حیا.
‫اون پسر الهیه.
‫اون پسر...
‫اون پسر الهیه.
‫خیلی کوتاه نیستن؟
‫همون یه دونه‌س، همونطور که گفتی.
‫یکی و نصفی. من اینو گفتم.
‫تو گفتی یک دونه.
‫قیمت هر قفسه ده تا بود.
‫طولش درست نیست.
‫پس هشت تا حساب کن.
‫من نمی‌خوامش.
‫چرا؟
‫تو هلم دادی.
‫خوشت اومد؟
‫مگه نه؟
‫بازی‌ با نامؤمنان ممنوعه.
‫کی ممنوع کرده؟
‫پدرم.
‫چقدر ظالمه.
‫نگهش دار.
‫راز باشه.
‫انجام کارها به صورت مخفی لذت بیشتری داره.
‫می‌خوای یه رازی رو بدونی؟
‫من یکی رو می‌شناسم که می‌تونه آزادت کنه.
‫منو بین مریضان پیدا کن.
‫بیا، بیا.
‫ایمانم شده یک عصای شکسته.
‫التماست می‌کنم.
‫چقدر دیگر باید صبر کنم ‫تا دوباره نورت را ببینم؟
‫لیلیت.
‫کمکمون کن. لیلیت!
‫کمکمون کن! کمکمون کن!
‫یکی به دادمون برسه!
‫تو، تو این کار رو کردی؟
‫پسره، پسره!
‫چی شده؟ ولش کن.
‫تو وارد خونه‌شون شدی؟
‫- چطور جرات می‌کنی متهمش کنی. ‫- شدی یا نشدی؟
‫نه...
‫من حرفش رو باور نمی‌کنم.
‫برام مهم نیست ‫که حرفم رو باور نمی‌کنی.
‫پدر.
‫این رو از کجا آوردی؟
‫- دعا کن! ‫- نه.
‫شروع کن!
‫چرا باید به حرف تو گوش کنم؟
‫می‌دونم به حرف من گوش نمی‌کنی،
‫ولی به حرف مادرت گوش می‌کنی.
‫و اون به حرف من گوش می‌کنه.
‫من با مادرم می‌رم.
‫تو می‌تونی بری، اما اون با تو نمیاد.
‫تو رو
‫توی برهوت تنها می‌ذارم ‫که هر جور دلت می‌خواد پرسه بزنی.
‫کدوم طرف میری؟ ‫چطور آب پیدا می‌کنی؟
‫به گدای فراری تبدیل می‌شی، ‫که از کشیش‌های مریض
‫طلب کمک می‌کنه ‫که به تمساح‌های مقدسشون غذا می‌دن
‫و زیر لب با بت‌هاشون حرف می‌زنن.
‫یا خواهی مُرد!
‫بدون حمایت من!
‫خواهی مُرد!
‫باید بریم!
‫دیگه چی می‌خوای ببینی؟
‫بهت می‌گم باید بریم.
‫خوبه.
‫چند روز دیگه که کار تموم شد، می‌ریم.
‫اون بیگناهه.
‫تو از کجا می‌دونی بیگناهه؟
‫به خاطر ایمانمون.
‫چون می‌دونیم اون کیه.
‫اما آیا خوبه؟ عادلانه‌ست؟
‫اون منجی ماست.
‫تو او را به وظیفه‌ش خواهی رساند.
‫اومدی.
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫همونجا بمون. تکون نخور!
‫لیلیت... مُرده؟
‫تو سایه‌ی بلندِ خواب
‫که نزدیک به مرگه استراحت می‌کنه...
‫به‌زودی می‌میره...
‫تو می‌تونی کمکش کنی.
‫مجازات انسانه.
‫چی کار کردن؟
‫به جادوگری متهم شدن.
‫جادوگران کارهای پلید.
‫عجیبه، نه؟
‫چطور می‌تونه غیر از این باشه؟ ‫همه‌مون از
‫گوشت، استخوان، خون خلق شدیم.
‫بعضی از ما شرور می‌شیم.
‫و بعضی از ما بنده صالح می‌شیم.
‫با این حال، ‫اصلاً به کی می‌گن آدمِ شرور؟
‫یعنی وقتی از فهمیدن چیزا
‫دست بکشی.
‫من اینو تو گُلگُتا خواهم فهمید. ‫[محل تصلیب مسیح]
‫این تو رو می‌ترسونه؟
‫نه.
‫ناراحتم می‌کنه.
‫می‌تونم دردش رو حس کنم.
‫و درد تو رو.
‫باید برگردم پیش پدرم.
‫اون نیست.
‫اون نیست. چی نیست؟
‫اون پدرت نیست.
‫تو کی هستی؟
‫تو می‌دونی من کی هستم.
‫اما تو کی هستی؟
‫وقتی غایب هستی، ‫چی صدات می‌زنن؟
‫من مدت‌هاست دنبال تو می‌گردم!
‫اونا بهت دروغ گفتن.
‫می‌فهمی که من راست می‌گم.
‫بیا با هم از اینجا بریم.
‫می‌تونم ازت محافظت کنم.
‫می‌دونم می‌تونی.
‫هر جا بریم، ‫همین آدم‌ها رو پیدا می‌کنیم.
‫خیلی زود می‌ریم.
‫خواسته‌ی پدرته.
‫اون پدرمه؟
‫- چرا همچین سوالی می‌کنی؟ ‫- هست؟
‫کی اینو تو سرت انداخته؟
‫کی؟
‫- یه بچه. ‫- کدوم بچه؟
‫بچه‌ای که بین مریض‌ها زندگی می‌کنه.
‫اون پدرمه؟
‫آره.
‫پدرته.
‫داری به من دروغ می‌گی.
‫حرف بزن.
‫اسمت چیه؟
‫حرف بزن!
‫از ما چی می‌خوای؟
‫اومدی که عذابمون بدی؟
‫کی این بلا رو سرت آورد؟
‫می‌تونی منو بکشی؟
‫خواهش می‌کنم.
‫اگه منو نمی‌کشی، پس تنهام بذار.
‫تنهام بذار!
‫عقاب. عقاب ماهی‌خوار.
‫کرکس. سنقر.
‫انواع شاهین‌ها.
‫تو.
‫شروع کن.
‫- انواع کلاغ‌ها... ‫- نه.
‫از حفظ بگو.
‫انواع کلاغ‌ها.
‫شترمرغ. شاهین شبگرد.
‫مرغ دریایی.
‫انواع عقاب‌ها.
‫و...
‫- نمی‌دونی؟ ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫پس بگو.
‫بگو!
‫تو دروغگویی!
‫بلد نیستی.
‫من بیشتر از اینکه فقط این کلمات رو ‫بگم می‌دونم.
‫این پسر نجار نیست؟
‫- چی کار کرده؟ ‫- من بهش درس نمی‌دم.
‫حرفایی زد که هیچ‌کس نباید بدونه.
‫دست از سر پسرم بردار!
‫بذار بره.
‫چی گفت؟
‫بهش گفتم چند سال زندگی می‌کنه.
‫نمی‌خوام به بچه‌های دیگه نزدیک بشه.
‫تو بیکار نمی‌مونی.
‫اگه مجبور باشم هر روز ‫در حین کار کنارم باشی،
‫کاری می‌کنم که ‫اینجا یه ارزشی داشته باشی.
‫ملخوت رو از بر بخون.
‫وقتی کار می‌کنم، ‫اونا رو برام بخون.
‫شروع کن.
‫«توجه نمایید و هیچ باری ‫را در روز سبت حمل نکنید.
‫شما مجاز به افروختن آتش ‫در روز سبت نمی‌باشید.
‫نبایست...
‫می‌تونی لیستشون کنی.
‫کاشتن. شخم زدن.
‫درو کردن.
‫جمع کردن. خرمن کوبی. باد دادن.
‫مرتب کردن. آسیاب کردن.
‫الک کردن.
‫ورز دادن. پختن. پشم چینی.
‫سفید کردن. ‫باز کردن گره. رنگرزی.
‫ریسندگی. نصب تار.
‫رد کردن دو نخ. حلقه‌سازی.
‫گِره زدن. ‫باز کردن گره.
‫دوختن. دریدن. به دام انداختن. ‫ذبح کردن. پوست کَندن.
‫برو بیرون.
‫تو از هیچ کسی پیروی نمی‌کنی.
‫باشه.
‫برو یه مرد تنها باش.
‫چی شده؟
‫چه بلایی سرش اومده؟
‫چی کارش کردی؟
‫چه کار کردی؟
‫اشکال نداره.
‫مثل یه خوک جیغ می‌کشی.
‫اینجا در امان نیستی.
‫باید بری.
‫در مورد تو به جهانیان خواهم گفت.
‫شما حق قضاوت ندارید!
‫تنها من قضاوت خواهم کرد.
‫تقریباً تموم شده بود.
‫افتاد و شکست. ولی من ‫تمومش می‌کنم. تمومش می‌کنم.
‫وسایلتو بردار. ‫همین الان برو!
‫- چرا؟ ‫- فرزندت شیطان ـه!
‫جادوگره.
‫اون این کار رو با روستا کرده.
‫اونا پسرتو می‌کشن.
‫با پسرم چی کار کردی؟
‫با من حرف بزن.
‫- چی کار کردی؟ ‫- ولش کن!
‫کسی که در جوارشه، نزدیک آتیشه!
‫چی کار کردی؟ ‫داری جادوی سیاه انجام می‌دی!
‫- چی کار کردی؟ ‫- ولش کن!
‫لیلیت!
‫تو همیشه بهش شک داشتی.
‫حتی قبل از اینکه به دنیا بیاد.
‫درست مثل اینکه به من شک داری.
‫هر کسی جای من بود شک می‌کرد.
‫زود باش. گریه و زاری کن.
‫به مکاشفات خودت باور نداری؟
‫حالا قدرتش بیشتر از یه خواب نیست.
‫چقدر باید منتظر یکی دیگه باشم؟
‫بعد اگه هیچ کدومش راست نبوده چی؟
‫اگه اینطور باشه، ‫تمام این مدت کنار یه زن ناپاک
‫زندگی می‌کردم.
‫اگه حقیقت این بوده چی؟
‫اگه اینطوره، منم به اندازه تو ناپاکم.
‫- تو پر از شک و تردیدی! ‫- آره! پُرم!
‫من ویرانم!
‫ایمانم به خاطر تو و اون پسر نابود شده.
‫این رحمت چطور می‌تونه ‫با وجود گناهانت خوب باشه؟
‫بذار راهمو برم.
‫- اون از کجا اومده؟ ‫- بهت گفتم. بذار رد بشم.
‫بذار رد شم!
‫پسر یه رومی ‌ـه؟
‫نامشروعه؟ ‫از کجا آمده؟
‫بزدل!
‫تو همیشه می‌ترسیدی.
‫خیلی می‌ترسیدی.
‫اگه من گناه کرده بودم ‫و تو پنهانش می‌کردی،
‫با قانون هرود می‌جنگیدی.
‫اگه من رو ‫به عنوان فردی خاطی نزد بنی اسرائیل آشکار می‌نمودی
‫در حالی که کودک من از جانب فرشتگان بود،
‫خون مقدسش رو ‫به سرنوشت مرگ تسلیم می‌کردی.
‫وسایلمون رو آماده کن، ‫دارن میان.
‫برگرد!
‫باید بریم.
‫کجا رفتی؟
‫زود باش، زود باش. وقت نداریم.
‫عقب بایست!
‫بگو پدرم کیه.
‫اون منشأ همه‌ چیز ـه.
‫اسمشو بگو.
‫گفتنش گناهه.
‫اسمشو بگو.
‫نمی‌دانم.
‫صبر کن!
‫برگرد!
‫اینجاست! پیداش کردم.
‫پیداش کردم.
‫پیداش کردم!
‫حالا حقیقت رو می‌دونی.
‫بیا.
‫من تو رو پیش پدرت می‌برم.
‫پسرم کجاست؟
‫پیداش می‌کنم.
‫بچه‌ام کجاست؟
‫یکی حقیقت رو بهش گفته.
‫فرار کرد.
‫بچه‌ای که بین مریض‌ها بود ‫بهش گفت.
‫پیداش می‌کنم.
‫صبر کن.
‫غمگینی.
‫دلم برای خانواده‌ام تنگ میشه.
‫حالا اونا ازت متنفرن.
‫اما تو دونستن آزادی هست.
‫حالا می‌دونی که آدمیزاد ظالمه؟
‫کارهایی که به اسم اون می‌کنن ‫حال منو بد می‌کنه.
‫من یه پسر رو کشتم.
‫در راه اومدن به اینجا.
‫اون می‌خواست به روستا خبر بده.
‫نه.
‫اینجا یه قفس
‫پر از هر پرنده ناپاک و منفور ـه.
‫تو.
‫تو آزادش کردی!
‫من هم تعداد بیشماری رو ‫از این مکان وحشتناک آزاد کردم.
‫درباره‌ی پدرم بهم بگو.
‫من اونو می‌شناختم.
‫نزدیکش زندگی می‌کردم.
‫من یه چیزِ...
‫زیبا بودم.
‫چیزی که با کلمات ‫نمی‌تونم توصیفش کنم.
‫اون... من رو طرد کرد.
‫اجازه نمی‌داد کسی باهاش برابر باشه.
‫ولی یه خونه برام آماده کرد.
‫اونجا پاکی وجود داره.
‫نظم.
‫حالا تو با منی.
‫با هم می‌ریم اونجا.
‫تو کی هستی؟
‫من متهم‌کننده‌ی روشنایی‌ام.
‫من دشمن ابدی‌ام.
‫به جلو نگاه کن.
‫بگو، چی می‌بینی؟
‫هیچی.
‫یه سایه است.
‫نه، یه گذرگاهه.
‫سیترا اچرا! ‫[قلمرو شرارت]
‫نگاهش کن.
‫حالا واردش شو.
‫بهم بگو.
‫من چی هستم.
‫پلیدی و شر؟
‫و چرا اینجا هستم؟
‫تا منو عذاب بدی.
‫آره.
‫حالا اسمم رو بگو.
‫ابلیس.
‫تو رو قبلاً دیدم.
‫خوار و خفیفش خواهم کرد.
‫ولش کن.
‫چرا اون برات مهمه؟
‫اون بهت دروغ گفت!
‫از این حیوان دور بمون.
‫ساکت!
‫تو ظالمی.
‫ظلم یک فضیلته.
‫نگاه کن.
‫اون منو به خاطر ظلمم تکریم می‌کنه.
‫چون از من می‌ترسه!
‫ترس رو القا کن.
‫اون برات لشکر میاره.
‫زود باش، دروغگو رو بکُش!
‫اینو انجام بده و من هرچیزی ‫که می‌خوای بدونی رو بهت می‌گم.
‫بسیار خب.
‫بیا! بیا دنبال پسرت.
‫اون منو نادیده می‌گیره. ‫اون ما رو دوست نداره.
‫اون تو رو دوست نداره.
‫یشوآ.
‫از جان این حیوان... بگذر.
‫قصد داره تو رو وسوسه کنه.
‫باید بهش یاد بدی که قرار نیست
‫قدرتت رو... برای شرارت
‫به کار بگیری.
‫تو باید...
‫ببخشیش.
‫بذار برم.
‫وقتی به سمت مرگ می‌ریم، ‫چی در انتظارمونه؟
‫خاک.
‫تو برای آدم‌های بدبخت جون میدی.
‫و ازت قدردانی نمی‌شه.
‫ما شبیه همیم.