‫«ترجمه از تورج پاکاری»
‫در کلاس ششم، از نورا خواسته شد انشایی بنویسه ‫که خودش در قالب یک شیء باشه.
‫اون فورا می‌دونست که خودش رو خونه‌شون جا می‌زنه.
‫توصیف کرد که وقتی اون و خواهرش ‫روی راه‌پله می‌دویدن و از در پشتی می‌رفتن بیرون
‫شکمش تکون می‌خورد.
‫که اونا رو می‌دید که از طریق حصار دور خونه میون‌بر می‌زدن ‫و می‌رفتن توی جاده،
‫و اونجا دیگه خونه اونا رو نمی‌دید.
‫کنجکاو بود که خونه خوشش میومد ‫خالی و سبک باشه،
‫یا خوشش میومد که پر و سنگین باشه.
‫اینکه دیوارها قلقلک‌شون میومد یا نه.
‫اصلا درد رو احساس می‌کرد.
‫و فکر کرد که بله، ‫احتمالا خوشش میومد پر باشه.
‫قبل از اونا، بقیه آدم‌ها و حیوانات خونگیشون
‫لحظات زندگی‌شون رو اونجا سپری کرده بودن.
‫پدربزرگِ پدربزرگش توی همون اتاقی فوت شده بود ‫که مادربزرگش توش به دنیا اومده بود،
‫که الان اتاق خواب پدر و مادرش بود.
‫پدرشون گفت که خونه یه ترک داشت ‫که یک قرن پیش بعد از ساختش
‫کشف شده بود.
‫نورا نوشت که انگار خونه در حال ریزش ‫و فرو ریختن بود،
‫ولی خیلی آهسته، ‫و اینکه زمان خانواده‌شون در اونجا
‫صرفا کسری از ثانیه بود.
‫بعدا که انشاش رو خوند ‫دید که از کلمه‌ی "دعوا" استفاده نکرده بود،
‫ولی درمورد "سر و صدایی" که ‫پدر و مادرش می‌کردن نوشته بود.
‫ولی چیزی که خونه بیشتر از سر و صدا بدش میومد، ‫سکوت بود.
‫وقتی پدرش برای همیشه رفت، ‫خونه سبک‌تر شد.
‫سر و صدایی که پدر و مادرش می‌کردن ‫محو شد.
‫ولی خونه دلش برای صداهای دیگه‌ای که ‫پدرش در میاورد تنگ شده بود.
‫معلمش بهش 20 داد ‫و پدرش خوشش اومد.
‫وقتی نوران دنبال یه مونولوگ برای آزمون ورودی دانشگاهش می‌گشت ‫دوباره خوندش،
‫ولی از نظرش به طرز ناامید کننده‌ای ‫فاقد احساسات بود.
‫به جاش مونولوگ نینا از "مرغ دریایی" رو انتخاب کرد.
‫"من یه مرغ دریایی‌ام. ‫نه. نه. یه بازیگرم.
‫بله، من بازیگرم".
‫«ارزش عاطفی»
‫نورا؟
‫- نورا؟ در رو باز کن. ‫- نمی‌تونم.
‫لطفا در رو باز کن.
‫حالت خوبه؟
‫فقط دارم دیالوگ‌هام رو مرور می‌کنم.
‫- قبلا هم حرفش رو زدیم. ‫- نه، اونطوری نیست.
‫نمی‌تونم انجامش بدم. ‫نمی‌تونم برم روی صحنه.
‫باشه. ‫یه نفس عمیق بکش.
‫فقط منو ببین. منو ببین. ‫نفس بکش.
‫باشه. ‫یه نفس عمیق بکش.
‫- توی این لباس نفسم بالا نمیاد. ‫- پایین درستش می‌کنیم.
‫فقط همراهم بیا.
‫- آب می‌خوام. ‫- پایین آب هست.
‫- جواب نمیده. پنج دقیقه دیر کردیم. ‫- مشکلی پیش نمیاد.
‫فقط بفرستش روی صحنه، باشه؟
‫اوه، سر جاش نیست.
‫نه، خوبه.
‫هی، میشه کمکم کنی؟
‫- پشت صحنه. ‫- الان؟
‫- آخه تو... ‫- باشه، پس منو بزن.
‫- فقط یه سیلی بهم بزن. ‫- نه!
‫وگرنه نمی‌تونم برم روی صحنه. ‫نمی‌تونم برم روی صحنه.
‫- حالت خوبه؟ لعنتی. ‫- آره. باشه.
‫هی!
‫نکن!
‫کمک! ‫نورا، نکن.
‫اینگوار؟ ‫20 ثانیه.
‫آماده‌ای؟
‫آماده هستیم؟
‫بله.
‫گوش کن!
‫تو گفتی که نجاتم میدی.
‫اما منو تا توی شعله‌های آتش دنبال کردی!
‫من بچه‌هات رو توی خونه‌ام راه دادم.
‫با این حال، تو علیه من شهادت دادی!
‫بهت گفته بودم که باید خدمات پذیرایی سفارش بدیم. ‫این کلا استرس‌آوره.
‫هی... هی...
‫من خوبم. خوبم.
‫- مامان؟ میشه بازم کیک بخورم؟ ‫- حتما.
‫من بهش گفتم دیگه نخوره. ‫تا الان چهارتا تیکه خورده.
‫- لطفا مامان؟ ‫- نه، قبلش یه چیز دیگه بخور.
‫سخنرانی قشنگی کردی.
‫از طرف هر دومون بود.
‫مامانت خیلی بهت افتخار می‌کرد، ‫همیشه درموردش حرف می‌زد.
‫- آره. ‫- خب، سیسل... خدایا.
‫اون بارها منو به تئاتر ملی بود.
‫می‌دونی، اون دفتر مامان‌بزرگ ‫قبل از مریض شدنش بود.
‫اونجا می‌نشست و با آدم‌ها حرف می‌زد، ‫سعی می‌کرد بهشون کمک کنه.
‫یا اونا درمورد رازهاشون باهاش حرف می‌زدن.
‫وقتی من بچه بودم، از داخل این اجاق ‫حرف زدن‌هاشون رو گوش می‌کردم.
‫- اجازه این کارو داشتی؟ ‫- نه. خبر نداشتن.
‫زمان زیادی می‌گذره، ولی...
‫به نظرم سخته که بدونی چیکار کنی، ‫تسلیت بگی یا تبریک.
‫خب، ما هر از گاهی حرف می‌زدیم.
‫- چیه؟ ‫- هیچی.
‫بابا اومده.
‫- تو خبر داشتی؟ ‫- نه.
‫ولی بهش اطلاع دادم.
‫سلام، بابا!
‫اینجایین! ‫ببخشید.
‫سلام.
‫سلام. دخترهای من.
‫- اریک رو ندیدی؟ ‫- نه، اینجاست؟
‫- توی کلیسا ندیدمت. ‫- حالش رو نداشتم.
‫اصلا چرا توی کلیسا؟
‫- مگه اون مذهبی شده بود؟ ‫- گفتم اینطوری خوب میشه.
‫این خیلی غم‌انگیزه.
‫اون مادر عالی‌ای براتون بود، درسته؟ ‫خیلی زیبا و...
‫- زیبا؟ ‫- مثل شما دوتا.
‫خیلی باهوش بود.
‫همیشه حق با اون بود.
‫- سلام! ببین، بابابزرگ اومده. ‫- خب، سلام!
‫ها؟ ‫صبح بخیر.
‫- آره. سلام، سلام. ‫- سلام. خیلی وقته ندیده بودیمت.
‫- اون اوِنه. ‫- معلومه که اوِن رو می‌شناسم.
‫سال‌هاست همدیگه رو می‌شناسیم.
‫وای، چقدر بزرگ شدی!
‫- تو قد بلندترین پسر توی کلاسی؟ ‫- نمی‌دونم. فکر نکنم.
‫تو هیولای کلاستونی؟
‫نه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بیا.
‫الان داشتم بهت فکر می‌کردم.
‫- این چیه؟ ‫- مال منن.
‫حالت خوبه؟
‫خب، چرا می‌پرسی؟
‫- باید تا وقتی توی شهرم حرف بزنیم. ‫- باشه.
‫باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫- الان نمی‌تونی بهم بگی؟ ‫- نه، اینجا نه.
‫به نظرم دیگه وقتشه که من و تو بشینیم ‫و درست و حسابی صحبت کنیم.
‫فردریک می‌تونه اینا رو با ماشین تویوتاش ببره.
‫- ببخشید. ‫- ای وای.
‫مشکلی ندارم، مرسی.
‫فقط امیدوارم که حس نکنه اون...
‫الان یهو باید بابا باشه و...
‫- بهم دلداری‌ای چیزی بده. ‫- نه.
‫ولی حداقل داره تلاش می‌کنه.
‫ممکنه برای خودش هم راحت نباشه.
‫ازش بپرس قصد داره با خونه چیکار کنه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- اون صاحب خونه‌ست.
‫- اوه؟ ‫- بعد از طلاق خونه گیر مامان اومد.
‫ولی هیچوقت کارهای قانونیش رو نکردن.
‫باشه؟
‫مایه‌ی تاسفه. ‫امیدوار بودیم یه پولی دستمون بیاد.
‫چرا خودت ازش نمی‌پرسی؟
‫تو هیچوقت جرات نداری ‫درمورد چیزی جلوش در بیای.
‫- جدی؟ که اینطور. ‫- جدی همینطوره.
‫- معلومه که جرات دارم. ‫- نه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خوشگل شدی. ‫چی میل داری؟
‫فقط یه قهوه.
‫- چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟ ‫- نه.
‫یه قهوه برای خانم زیبای جوان بیار.
‫- یه قهوه؟ ‫- بله، لطفا.
‫- شما چی؟ از غذاتون لذت بردین؟ ‫- هرچی که تو سِرو کنی برام لذت‌بخشه.
‫فکر می‌کنه ما یه زوج هستیم.
‫من خیلی بهت فکر کردم. ‫نگرانم.
‫باشه. ‫حالت چطوره؟
‫خب، خوبم. ‫سرم شلوغه.
‫ممکنه درباره مرور فیلم‌های من در فرانسه شنیده باشی.
‫- نه، از کجا باید می‌شنیدم؟ ‫- فیلمی که دارم می‌سازم مهم‌تره.
‫پس خوب می‌گذرونی.
‫ممکنه بهترین فیلمنامه‌ام باشه. ‫میکل هم موافقه.
‫- پس میکل هنوزم کار تهیه کنندگی انجام میده؟ ‫- میگه اوضاع داره بر وفق مرادم پیش میره.
‫مستندم داره توی کشورهای زیادی پخش میشه. ‫روی دور افتادم.
‫می‌خواستی درمورد چیزی باهام حرف بزنی؟
‫بله.
‫فیلم درمورد...
‫یه زن جوانه، یه مادری که...
‫خب، می‌خوام تو نقش اصلی رو بازی کنی.
‫برای تو نوشتمش.
‫فقط تو می‌تونی نقشش رو بازی کنی.
‫ممنون.
‫ولی تو تا حالا نقش‌آفرینی منو ندیدی.
‫معلومه که دیدم. چند بار هم دیدم. ‫توی نمایش "مده‌آ" دیدمت.
‫- موقع میان‌پرده گذاشتی رفتی. ‫- من از تئاتر خوشم نمیاد.
‫طراحی صحنه افتضاح بود. ‫ولی تو عالی بودی.
‫من دو دقیقه‌ای می‌فهمم که ‫یه بازیگر کارش درسته یا نه.
‫این نقش از جهت‌های زیادی برات خوبه.
‫تو لایق یه چیز شخصی‌تر از ‫یه مشت نمایشنامه‌های چند صد ساله‌ هستی
‫که برای یه عده پیرمرد و پیرزن ‫نقش‌آفرینی کنی.
‫این یه نقش واقعی توی یه فیلمه.
‫بله، ممکنه بودجه‌ای هم بتونی بگیری.
‫سریال من خیلی خوب عمل کرده.
‫آره، تا حدودی کمک می‌کنه.
‫با میکل حرف زدم. ‫مطمئنه که می‌تونه بودجه‌اش رو بگیره.
‫توی خونه‌مون فیلمبرداریش می‌کنیم.
‫- خونه‌ی ما؟ ‫- آره.
‫براش حرف نداره.
‫من این نقش رو بازی نمی‌کنم.
‫- می‌تونی یه مدت از سریال دور بشی. ‫- خیلی وقته که تموم شده.
‫تو خیلی بهتر از اینایی.
‫- دیدیش؟ ‫- معلومه.
‫خب، نظرت چیه؟
‫نظر من مهم نیست.
‫خیلی دوست دارم نظرت رو بشنوم.
‫ولی این چیزها مناسب من نیست. ‫جلوه بصری نداره.
‫اصلا چهره‌ات رو نمی‌بینیم. ‫چشم‌هات رو نمی‌بینیم.
‫ولی من چی حالیم میشه؟ ‫مردم خوششون میاد.
‫مهم نظر مردم نیست. ‫نظر خودت چیه؟
‫مشکلش تو نیستی.
‫این نقش
‫می‌تونه موفقیت بزرگ تو باشه.
‫ما با همدیگه کار نمی‌کنیم، بابا.
‫ما حتی نمی‌تونم باهم ارتباط برقرار کنیم.
‫فقط بخونش و خودم بهت زنگ می‌زنم.
‫نمی‌خواد بهم زنگ بزنی. ‫تو همیشه توی حال خودت نیستی.
‫ولی نگرانتم.
‫تو اصلا حق نداری نگران من باشی.
‫- فقط بخونش! ‫- چرا؟
‫هرگز به جایی نمی‌رسه.
‫ثابت بشین!
‫نباید تکون بخوری.
‫من موقع نمایش اثر نزدیک شما نشسته بودم ‫و بعضی اوقات بهتون نگاه می‌کردم،
‫و می‌دیدم که شما هم خیلی تحت تاثیر دیدنش قرار گرفته بودین.
‫بله.
‫ببخشید.
‫آخه احتمالا از زمانی که دیدمش ‫20 سال می‌گذره.
‫و خیلی واضح با جزئیات زمانش رو یادم میاد...
‫و همینطور روزهایی که سر صحنه بودیم. ‫آدم‌ها رو.
‫می‌دونین، من با دوستان فیلم می‌سازم.
‫اونا خانواده منن.
‫بله و توی این فیلم بیشتر هم هست، بله؟
‫منظورت دخترم اگنسـه؟ ‫آره.
‫اون نقش آنا رو بازی می‌کنه.
‫پس فقط یه سوال ازتون دارم.
‫به نظرم همه افراد حاضر می‌خوان اینو بدونن. ‫از 15 سال پیش که
‫فیلم "لیدیل" رو ساختین ‫دیگه فیلم بلندی نساختین.
‫آیا یه فیلم بلند دیگه از گوستاو بورگ خواهیم دید؟
‫خب، امیدوارم.
‫منم امیدوارم. ‫متشکرم، آقای بورگ.
‫اوه، گوستاو!
‫گوستاو!
‫ببخشید، ببخشید. ‫می‌دونی، ریچل کمپ خیلی فیلمت رو دوست داشت.
‫و می‌خواد بهش ملحق بشی. ‫توی هتل لکسلسیور شام می‌خوره.
‫می‌دونی؟
‫البته که جشنواره هزینه همه‌چیز رو میده.
‫من با کارگردان گوستاو بورگ اومدم. ‫ایشون می‌خوان به میز ریچل کمپ محلق بشن.
‫- ببخشید. یه دورهمی خصوصیه. ‫- گوستاو بورگ!
‫- ممنون که اومدی! ‫- بذار یه صندلی برات بیارم.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫فیلمت خیلی منو تحت تاثیر قرار داد.
‫- واقعا یه شاهکاره. ‫- اوه، آره.
‫- ممنون. ‫- واقعا استثناییـه.
‫زیباست.
‫نمایش فیلم تو چطور بود؟
‫- خوب بود. ‫- اوه بیخیال.
‫معرکه بود. سینما عاشقش شد. ‫اونو دوست داشتن. بازیش حرف نداره.
‫باید توی پاییز که اکران میشه ببینیش.
‫این چطور کار می‌کنه؟
‫کاش منم می‌تونستم مثل تو فیلم بسازم.
‫امروز واقعا منو شوکه کرد.
‫مطمئن نیستم که تا حالا چنین فیلمی دیده باشم.
‫واقعا...
‫تحت تاثیر قرارم داد.
‫ممنونم.
‫راستش خیلی تو فکرم که ‫یه مدت از بازیگری فاصله بگیرم.
‫همین الانش هم کلی پروژه بهم پیشنهاد شده.
‫نقش‌های خوبی هستن، ولی...
‫- هیچ ارتباطی با من ندارن. ‫- خب قبول نکن.
‫اگه اینطوری می‌ذاشتم می‌رفتم ‫که سم زهره‌ترک می‌شد.
‫حق هم داره.
‫سم بره به درک.
‫زندگی خودته.
‫تو چی؟
‫روی فیلم جدیدی کار نمی‌کنی؟
‫نه. فکر می‌کردم قراره کار کنم، ‫ولی...
‫پولش جور نشد؟
‫یه چیزی توی همین مایه‌ها.
‫اون می‌برتت هتل.
‫ممنون.
‫- خیلی از آشناییت خوشحال شدم. ‫- خوشحال شدم.
‫- ریچ؟ ‫- ریچل!
‫- آقا! ‫- نه، نه، نه!
‫ریچ، گوشیت دست منه! ‫وای خدا!
‫آخه وقتی میری روی صحنه، ‫خیلی دور از انتظاره.
‫وقتی میری جلوی تماشاگرها ‫بدنت، کل بدنت داد می‌زنه.
‫- هیچ جایی واسه قایم شدن نداری. ‫- ولی همه اینا اضطراب نیست؟
‫نه، عاشقشم! ‫عاشقشم!
‫و این...
‫کلافگی، خشم، حس بی‌عدالتی،
‫بار مسئولیت.
‫وقتی میگه که شوهرش از درگیری اجتناب می‌کنه، ‫نشون میده که از چیه خودش متنفره.
‫من احتمالا بیشتر...
‫از ساختن یه شخصیت خوشم میاد. ‫که با فرض نقش یه نفر
‫وارد دیدگاه یا احساساتش بشم.
‫شاید امنیتی بهم بده تا با احساسات خودم ‫ارتباط برقرار کنم.
‫پس نمی‌خوای خودت باشی؟
‫اینطوری به نظر میاد.
‫مامان اگه بود راجع‌به تو چی می‌گفت؟
‫نه، داری تقلب می‌کنی. ‫برو عقب. نه.
‫نه، نمی‌تونی نزدیک‌تر بشی.
‫نه، نه. ‫اینجا، اینجا!
‫تو عشقی داری؟
‫نه والا.
‫نمی‌خوای داشته باشی؟
‫معلومه.
‫ولی همیشه به این راحتی‌ها نیست.
‫- ولی من دوستت دارم. ‫- آره.
‫منم دوستت دارم.
‫می‌خوام وقتی بزرگ شدم ‫باهات ازدواج کنم.
‫بهم لطف داری.
‫- ولی غیرممکنه. ‫- می‌دونم.
‫- خوابت برده بود؟ ‫- نه.
‫اون کلا خیلی با نمکه!
‫فکر کنم ازم خواستگاری کرد.
‫- مبارک باشه. ‫- این اتفاق کم پیش میاد.
‫امروز که از زمین بازی برگشت، ‫اومد پیشم،
‫یه راست بهم نگاه کرد و گفت: ‫"من می‌بینمت".
‫اینو از کجا آورده؟
‫- تو گفتی؟ ‫- شاید از مدرسه یاد گرفته.
‫"من می‌بینمت" رو توی مدرسه یاد گرفته؟
‫حالت خوبه؟
‫- ببخشید. ‫- هی؟
‫- چی شده؟ ‫- خوبم.
‫فکر کنم دیگه باید برم خونه.
‫نه، وایسا.
‫- حالم خوبه. ‫- مطمئنی؟
‫- واقعا؟ چیزی نشده؟ ‫- نه. طوری نیست. ببخشید.
‫باشه.
‫- حالش خوبه؟ ‫- آره.
‫- به نظرت دوباره اونطوری نشده؟ ‫- فکر نکنم.
‫فکر می‌کنم فقط تنهاست.
‫- این غمگینت می‌کنه؟ ‫- یه خرده.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫عجیبه.
‫وقتی مامان مریض شد، ‫به این فکر کردم
‫که خونه رو به دست بگیرم ‫و با اوِن و اریک اینجا زندگی کنیم.
‫- دلت می‌خواد اینجا زندگی کنی؟ ‫- نه.
‫پول خریدش رو نداریم.
‫همه اونا رو گشتم، همش اسناد قدیمی‌ان.
‫خب، بخاطر همه کارهات ممنونم.
‫حرف نداری.
‫هرچی می‌خوای رو نگه دار ‫و بقیه‌شون رو بریز برن.
‫ولی خیلی چیزهای خوبی اینجا هست.
‫چیزهایی که ارزش عاطفی دارن. ‫یه نگاهی بنداز.
‫مثلا این گلدون.
‫- آره، یه جورایی قشنگه. ‫- جدی؟
‫- چون من می‌خوامش؟ ‫- نه. باشه واسه خودت.
‫نه، مهم اینه که با همدیگه بگردیمشون ‫و حلش کنیم.
‫آره. ‫پس من برش می‌دارم.
‫خدای من.
‫[یادت باشه اجاق رو خاموش کنی]
‫- تا کِی قراره اینجا بمونه؟ ‫- نگفت.
‫ولی اومده کار فروش خونه رو انجام بده، درسته؟
‫نمی‌دونم والا...
‫ساعت 2 ظهر اینا میاد. ‫از خودش بپرس.
‫- فکر نکنم. ‫- نمی‌تونی وانمود کنی که اینجا نیست.
‫می‌تونم سعی‌ام رو بکنم.
‫اونطور که فکر می‌کردم ‫نمی‌خواد خونه رو بفروشه، ولی...
‫خب، اون یه پروژه داره.
‫دوباره بگو چی گفتی؟
‫چیز خوبیه. ‫داره یه فیلم جدید می‌سازه.
‫کدوم پروژه؟
‫همونی که شما درموردش حرف زدین.
‫فیلمی که برای من نوشته بود؟
‫آره، نقشی که تو نمی‌خواستی.
‫- بودجه‌اش رو جور کرده؟ ‫- حتما جور کرده.
‫چیز زیادی نگفت. ‫ولی پرسید که میای اینجا یا نه.
‫باشه.
‫- خودشه؟ ‫- آره.
‫لعنتی، اون ریچل کمپـه.
‫وای.
‫خب؟ بیا.
‫- لعنتی! ‫- هی؟ نورا؟
‫هی...
‫تقریبا عین قبله. ‫چیزی عوض نشده.
‫خیلی خوشحالم شدم دوباره دیدمتون.
‫چند دقیقه اونطرف‌تر یه کافه هست.
‫هروقت کارمون تموم شد، ‫ریچل بهتون خبر میده.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫نورا اینجاست؟
‫نه، مجبور شد بره.
‫ریچل، این دخترم اگنسـه.
‫سلام. ریچل هستم.
‫- خوشوقتم. ‫- خوشوقتم.
‫- تو هم کارت فیلمسازیه؟ ‫- اوه، نه.
‫نه، اون بعضی وقت‌ها توی تحقیقاتم کمکم میده.
‫من یه تاریخدان... ‫تاریخدان دانشگاهی هستم. آره.
‫ببخشید، نمی‌تونم درست صحبت کنم.
‫اونو به جا میاری؟
‫اون نقش آنا رو توی فیلمی که دیدی بازی کرد.
‫آره. اون خیلی وقت پیش بود.
‫معلومه. این...
‫تو آنایی! درسته! ‫حالا برام واضحه.
‫- میشه یه سلفی باهات بگیرم؟ ‫- آره، حتما.
‫دیدن توی ستاره شوکه‌ام کرد.
‫مرسی.
‫پس اون اینجاست، داره با پسرش حرف می‌زنه.
‫این صحنه آخره. پایان فیلم.
‫داره یه غذایی برای پسرش آماده می‌کنم.
‫براش مهمه. ‫شاید آخرین لمس مادرانه‌اش باشه.
‫بیا.
‫همدیگه رو بغل می‌کنن ‫و پسرش میره.
‫و همین که در بسته میشه، ‫یه چیزی درونش عوضش میشه.
‫تقریبا انگار آروم میشه، موافق نیستی؟
‫پسره داره میره دیدن پدرش، ‫بخاطر همین اون عجله نداره.
‫- و اینجا سیمی هست که روش لباس می‌ذارن خشک بشه. ‫- یه طناب لباس.
‫- طناب رخت‌شویی. ‫- آره، طناب رخت‌شویی.
‫و بعد میاد اینجا ‫و شروع به آماده شدن می‌کنه.
‫ناگهان...
‫صدای باز شدن در ورودی رو می‌شنوه. ‫بیا.
‫پسرشه. پرچمش رو فراموش کرده. ‫پرچم نروژ.
‫آره، 17ام مِی هست. ‫روز ملیه.
‫بله.
‫گفته بودم که همه اینا قراره ‫توی یه سکانس فیلمبرداری بشه؟
‫- توی یه سکانس؟ ‫- آره.
‫کلش؟
‫کل پایان فیلم در یه سکانس فیلمبرداری میشه. ‫بدون ویرایش.
‫- کاملا هماهنگ بین زمان و مکان. ‫- عجب.
‫پس...
‫پسره همینطوری اونجا وایمیسته ‫و بهش نگاه می‌کنه.
‫یه جای کار می‌لنگه. ‫نمی‌فهمه چیه.
‫واسه همین فقط پرچمش رو برمی‌داره و میره.
‫اونم میاد اینجا تا مطمئن بشه ‫که این دفعه واقعا رفته.
‫ما فقط صدای بسته شدن در حیاط رو می‌شنویم، ‫چون...
‫دوربین اینجا روی زنه‌ست.
‫و این خیلی مهمه.
‫حالتی که اون اینجا داره.
‫داره به چی فکر می‌کنه؟
‫دقیقا.
‫بعد برمی‌گرده اینجا.
‫- پس اینجا جون خودش رو می‌گیره؟ ‫- آره.
‫به نظرت وزنش رو تحمل می‌کنه؟
‫خب، با مادرم همینطوری اتفاق بود.
‫- مادرت؟ ‫- آره.
‫- ولی نگو که همینجا؟ ‫- آره.
‫- واسه خیلی سال پیشه. ‫- نه!
‫از همون استفاده کرده بود.
‫- این؟ ‫- آها.
‫تا بتونه ارتفاعش رو بالا ببره.
‫ولی ما اینو نمی‌بینیم.
‫سکانس رو با برگشتنش به داخل اتاق ‫و بستن در تموم می‌کنیم.
‫فقط صدا رو می‌شنویم.
‫زمانی که دوربین حرکت می‌کنه میره.
‫میشه بپرسم که چرا بعد از این اتفاق ‫از اینجا نرفتین؟
‫خب، بعدش رفتیم.
‫رفتیم سوئد. ‫پدرم سوئدی بود.
‫خب، دوست دارم بیشتر راجع‌به مادرت بشنوم.
‫اونی که توی فیلمنامه‌ست مادرم نیست، می‌دونی.
‫درسته، ولی بازم اجازه میدن که انجامش بدم؟ ‫آره.
‫- آره، می‌دونم. ‫- این عالی میشه.
‫اون انگیزه‌اش رو داره.
‫بهش گفتم که اون زیرپایی
‫همونی بود که مامانم توی خودکشی کردنش ‫ازش استفاده کرده بود.
‫همونی که از ایکه‌آ گرفتیم؟
‫"مشکل از منه"؟
‫طرز فکرم، طرز احساساتم،
‫اینکه چطور می‌خوابم یا نه...
‫آخه نمی‌فهمم این چطور...
‫- می‌تونه تقصیر من باشه. ‫- قبلا هم توی این شرایط بودی.
‫- پس خودت رو نمی‌شناسی؟ ‫- نه.
‫خیلی سال پیش، دفتر روانشناس "کتابخانه" بود.
‫بیشتر اوقات خالی بود. ‫کارین، دختر بزرگ خانواده،
‫اونجا با دوست‌هاش وقت می‌گذروند ‫و موسیقی گوش می‌کرد.
‫وقتی جنگ شروع شد، ‫کارین به نیروی مقاومت پیوست.
‫یک عصر پاییزی در سال ۱۹۴۳، ‫پلیس ایالتی اومدن اون رو بازداشت کنن.
‫اون دو سال زندانی شد. ‫هرگز راجع‌به اردوگاه زندانیان حرف نزد.
‫بیا. اینو گوش بده.
‫بعد از جنگ، کارین ازدواج کرد ‫و توی خونه خانوادگی زندگی کرد.
‫در سال 1951 گوستاو رو به دنیا آورد.
‫خیلی سال بعد که گوستاو فیلمساز شده بود، ‫دوست داشت بگه:
‫"هیچی زیباتر از سایه نیست".
‫اون خونه‌ی دوران بچگیش رو تصور می‌کرد.
‫وقتی ادیث مرد، گوستاو تنها وارثش بود.
‫در سال 1986، ‫به اون خونه و تمام خاطراتش برگشت.
‫دو نسخه از داستان اینکه چطور گوستاو ‫با همسرش سیسل آشنا شد وجود داره.
‫سیسل گفت اون به عنوان بیماری که بی‌خوابی داشت ‫بهش مراجعه کرده بود.
‫برای سیسل واضح بود که برگشتن به اون خونه ‫خیلی پیچیده‌تر از چیزیه
‫که گوستاو حاضر بود اقرار کنه.
‫نسخه‌ی گوستاو قشنگ‌تر بود.
‫اون حیرت‌آور بود.
‫فهمیدم اون روانشناسه، ‫منم یه سری مشکل روانی واسه خودم تراشیدم.
‫6 ماه بعد، سیسل باردار شد.
‫- پس افتضاحه؟ پیش ما بودن افتضاحه؟ ‫- منظورم این نیست!
‫آخه چرا باید باز اون قضیه قدیمی ‫رو پیش بکشی؟
‫بعد از طلاق، گوستاو به سوئد برگشت.
‫خونه سبک‌تر و سبک‌تر شد.
‫[سلفی لطفا؟]
‫با پیتر حرف زدی؟
‫پیتر یه پیرمرده.
‫ده ساله که فیلمبرداری انجام نداده.
‫منم انجام ندادم.
‫نه، ولی اون بازنشسته شده.
‫برای من انجامش میده. ‫خودم باهاش حرف می‌زنم.
‫- اجازه نمیدم کس دیگه‌ای فیلمبرداریش کنه. ‫- باشه، ولی...
‫- خودت باید بری باهاش حرف بزنی. ‫- باشه حتما.
‫"باشه حتما"؟ ‫فقط انجامش بده.
‫- اون سنش از تو بیشتر نیست. ‫- زر نزن.
‫خب، از نروژ خوشت میاد؟
‫اوه، من عاشق نروژ ام.
‫زیباست.
‫مردمش خیلی دوستانه‌ان.
‫خیلی ازم استقبال شده.
‫این فیلم تولید نتفلیکس هست. ‫در سینماها هم پخش میشه؟
‫حتما، دیگه کجا می‌خواد پخش بشه؟
‫هنوز داریم مذاکره می‌کنیم، ‫ولی برنامه همینه.
‫یه سوال دیگه برای ریچل کمپ.
‫درباره استقبال از آخرین فیلم شما، ‫"انتخاب کتی" هست.
‫حتما یکم شما رو ناامید کرده.
‫من خیلی به اون فیلم افتخار می‌کنم.
‫فکر نمی‌کنم که امروز بخاطر اون ‫اینجا جمع شده باشیم، غیر از اینه؟
‫استرس داشتین قبل از اینکه...
‫توی یه فیلم درام واقعی بازی کنین؟
‫من دارم کار می‌کنم... ‫دارم این فیلم رو بخاطر...
‫این دیگه چه‌جور سوال مسخره‌ایه؟
‫ریچل کمپ بهترین بازیگر زن نسلشه.
‫تو خوش شانسی که اون اینجاست.
‫باید ازش ممنون باشی.
‫برو بیرون!
‫- برو بیرون! ‫- باشه. ممنونم.
‫عجب خریه.
‫مگه سوالات از قبل نباید مشخص باشن؟
‫- این ممکن نیست. ‫- یارو ترول تیک تاکیه.
‫نگو که دوباره ای‌اس‌ام‌آره؟ ‫آدم رو به خواب می‌بره.
‫- اون به منم یاد داد. ‫- منم باهاش انجامش دادم.
‫نمی‌خوام سخنرانی کنم، ‫ولی حس می‌کنم
‫وجودم از این قدردانی پر شده.
‫فقط می‌خوام بگم که کار کردن با تک تک شما ‫خیلی فوق‌العاده‌ست.
‫- البته که هنوز کارموم تموم نشده... ‫- اون موقعی راجع‌بهش حرف زدیم.
‫ما هم زیاد حرف زدیم.
‫قبل از پخش درستش می‌کنیم.
‫و یاکوب، می‌دونم که توی خونه مشکلاتی داری.
‫ولی...
‫بابت کارت ازت ممنونم ‫و اگه چیزی بود، بهم بگو.
‫- همیشه. ‫- ممنون. حتما.
‫ولی... خیلی‌خب.
‫ولی به نظرم قراره معرکه باشه.
‫- منم همین فکر رو می‌کنم. ‫- به افتخارش!
‫- به افتخارش!
‫ولی به من نگفته بودی که داری طلاق می‌گیری.
‫نه، آخه همش درگیر تمرین بودیم و... ‫خب...
‫آره.
‫- برام سخت بود که لحظه مناسبی براش پیدا کنم. ‫- معلومه خب.
‫دلیلش...
‫- بخاطر ما که نیست. ‫- نه، بخاطر این نیست.
‫من هستم اگه...
‫اگه نیاز به درد و دل کردن داشتی.
‫- کس دیگه‌ای نمیاد شنا؟ ‫- بپر داخل!
‫- یک، دو... ‫- خیلی‌خب.
‫- سه! ‫- یوهو!
‫حالا دیگه مجبور نیستیم قایم بشیم.
‫گوش کن، مطمئن نیستم.
‫- سلام! ‫- سلام!
‫- بابا اینجاست؟ ‫- هنوز نه.
‫- اینجایی! تبریک میگم! ‫- ممنون.
‫وای! ‫پاپیون بهت اومده!
‫سلام! ‫پیتزا داریم؟
‫سلام. ‫من اینطوری سلام می‌کنم.
‫رکوردش هنوز دست منه.
‫نه.
‫از اونجا شروع کن.
‫سلام. خوش اومدی.
‫- از دیدنت خوشحالم. ‫- همچنین.
‫خب، مبارک باشه. ‫تولدت مبارک!
‫مَرد نُه ساله. ‫دیگه پسر بزرگی شدی.
‫به گمونم شما از زمان عروسی ما ‫همدیگه رو ندیدین.
‫من هرگز نمی‌تونم زنی مثل تریسا رو فراموش کنم.
‫- سلام. چه خوب. از کجا گرفتیش؟ ‫- فقط برو لیوان بیار.
‫سلام، بابا.
‫سلام.
‫آره، بزنش.
‫فیلمت چطور پیش میره؟
‫- خوبه. ‫- من خبرش رو شنیدم.
‫چه هیجان‌انگیز!
‫- کار کردن با ریچل کمپ چطوریه؟ ‫- هی...
‫فقط دارم ازش می‌پرسم که ‫کار کردن با اون چطوریه.
‫خب، هنوز به اونجاش نرسیده. ‫ولی می‌رسه.
‫شنیدم که اونو با یه زیرپایی از ایکه‌آ گول زدی.
‫اون می‌خواد کل روز سرش توی تبلت باشه؟
‫20 دقیقه از وقت کار کردنش با گوشی مونده.
‫کی؟ اوِن؟
‫فقط می‌خوام بدونم که چند دقیقه از وقت تو مونده. ‫وقتت تموم نشده؟
‫- چقدر از وقت کار کردنم با گوشی مونده؟ ‫- اونم زمان به خصوصی داره؟
‫- بذارش کنار. ‫- پیتزا حاضره.
‫- آخه من... ‫- همین الان.
‫- خیلی‌خب. باید چی بگی؟ ‫- ممنون.
‫اینجا رو ببین. ‫مونیکا بلوچیه.
‫و این فیلم باعث میشه که تو زن‌ها ‫و روابط مادرانه رو درک کنی.
‫چه خوب.
‫- مرسی، ولی ما دستگاه دی‌وی‌دی نداریم. ‫- خدا رو شکر.
‫- یه جوری می‌بینیمشون. ‫- من دیگه به ندرت فیلم می‌بینم.
‫تو باید خودت فیلمنامه بنویسی.
‫آره، این نظر توئه.
‫چرا منتظر یه پیرمرد نکبت بمونی ‫تا اجازه بده نقش اوفلیا رو بازی کنی؟
‫- من نقش هملت رو بازی می‌کنم. ‫- در این مورد با ریچل حرف زدم.
‫اونم داره پروژه‌های خودش رو به دست می‌گیره. ‫الان یه شرکت تولید داره.
‫بازیگر زن بودن سخته.
‫هیچی رو خودت تصمیم نمی‌گیری. ‫فقط منتظری تا مردم بخوانت.
‫- در دراز مدت برات ضرر داره. ‫- من...
‫اعتماد به نفست رو از بین می‌بره
‫و نیازت به توجه غیرقابل تحمل میشه.
‫من هرگز نمی‌تونستم با یه بازیگر ازدواج کنم.
‫ولی باهاشون پلکیدن مشکلی نداشت؟
‫هنرمندهای امروزی خیلی خرده‌بورژوازی هستن.
‫با رفتن سر تمرین فوتبال
‫یا مقایسه کردن بیمه ماشین ‫یه رمان اولیس دیگه نوشته نمیشه.
‫آزادی هنرمندانه چی شد؟ ‫هنرمندها نیاز به آزادی دارن.
‫و بچه‌دار نشی، بابا؟
‫این حرف رو نزن، نورا.
‫تو الان چند سالته؟
‫وقتی سیسل همسن تو بود، ‫دوتا بچه داشت.
‫زمونه عوض شده، بابا.
‫شما دوتا بهترین اتفاقی هستین که ‫برای من رخ داده.
‫بهترین اتفاقی که برات افتادیم؟
‫پس چرا نبودی؟
‫همه از دست بابا عصبانی‌ان، ها؟
‫شما دوتا که آدم‌های خوبی از آب در اومدین، غیر از اینه؟
‫از کجا می‌فهمی؟
‫تو اصلا ما رو نمی‌شناسی.
‫- اینقدر بزرگش نکن. ‫- بزرگش می‌کنم؟
‫آره.
‫می‌دونم که برات سخت بوده. ‫خودم رو توی تو می‌بینم.
‫ولی تو خیلی عصبانی هستی.
‫سخته آدم یکی که سرشار از خشمه رو ‫دوست داشته باشه.
‫درست میگم؟ ‫نمی‌خوای که تا ابد تنها باشی.
‫برای هنرت هم خوب نیست.
‫تو به یکی نیازی داری که بهش اهمیت بدی. ‫بچه‌ای چیزی.
‫آدم هیچوقت از بچه آوردن پشیمون نمیشه.
‫پیتر؟
‫سلام.
‫از دیدنت خوشحالم. ‫سلام.
‫عجب خونه‌ای داری.
‫آره، به لطف لاسه هالستروم، نه تو.
‫اون تازه بعد از دیدن "رودخانه‌ی زمان" ‫باهات کار کرد.
‫حتما واسه نوه‌هات عالیه.
‫خب، هنوزم با دنیل اختلاف دارم.
‫بدیش اینجاست که بچه‌هاشن که زجرش رو می‌کشن.
‫هرگز نمی‌تونن بیان بابابزرگشون رو ببینن.
‫ولی هی...
‫این فیلمنامه...
‫بد نیست، ها؟
‫- حیرت‌آوره. ‫- پس پایه‌ای؟
‫آره، باید خودم انجامش بدم.
‫زود باش، بیا یه نوشیدنی بخوریم.
‫نه. اوه.
‫فکر نکنم زیاد توی این فیلم ‫دوربین دستی استفاده میشه.
‫تو فکرم که از پایه چرخ‌دار و سه‌پایه استفاده کنم.
‫شرمنده که باهات در تماس نبودم.
‫بلد نیستم بین فیلم‌ها با کسی معاشرت کنم.
‫منم همینطور، می‌دونی. ‫منم همینطور.
‫باید بهت بگم که اگه این جور شد.
‫نتفلیکس هم می‌خواد حق نظر داشته باشه.
‫ازمون می‌خوان که با بقیه هم صحبت کنیم.
‫خیلی‌خب، پس اینطوریه؟
‫آره.
‫اینطوریه.
‫سلام، نورا. ‫فقط می‌خواستم بهت زنگ بزنم و بگم...
‫ما باید با همدیگه حرف بزنیم.
‫نباید در این صورت باشه که...
‫مثلا من دوست ندارم تئاتر برم.
‫و بخاطر اینم نیست که از تئاتر خوشم نمیاد.
‫فقط طاقت تماشا کردنش رو ندارم.
‫ولی آثار چخوف...
‫می‌تونم آثار چخوف رو بخونم.
‫واقعا...
‫مشکل از نمایشنامه‌ها نیست، ولی...
‫من آدم حساسی‌ام. ‫تو هم همینطوری.
‫از این لحاظ مثل همدیگه‌ایم.
‫لعنتی.
‫اوه، ممنون.
‫کنجکاوم بدونم...
‫"تو" کیه؟
‫اون میگه "تو می‌دونی". ‫منظور از تو کیه؟
‫به نظر خودت کیه؟
‫فکر نمی‌کنم مادرش باشه. ‫هرگز اینو بهش نمیگه.
‫حس می‌کنم فقط یه صدای درونی باشه.
‫آخه حس عجیبی داره که حرف بزنی ‫و با کسی صحبت نکنی.
‫عالیه.
‫- بیا یه بار با گوش دادن اینگرید انجامش بدیم. ‫- دارم همین کارو می‌کنم.
‫بیا اینجا. ‫سعی کن اینجا بشینی.
‫- امتحانی. ‫- باشه.
‫و از اینجا ادامه میدی...
‫"من یه همچین بحرانی داشتم". ‫با اینگرید حرف بزن.
‫اگه می‌خوای، می‌تونی بهش دست هم بزنی. ‫حس کن که مادرشی.
‫و یادت باشه، اون هرگز اینو به کسی نگفته.
‫بخاطر اینطوری دعا کردن خجالت می‌کشه.
‫شاید سعی کنی قایمش کنی ‫یا به خودت بخندی، ولی...
‫خجالت می‌کشی.
‫از ضعیف بودن خجالت می‌کشی.
‫خیلی‌خب.
‫"من یه همچین بحرانی داشتم.
‫دوباره توی خونه تنها بودم،
‫روی تختم دراز کشیده بودم، ‫گریه می‌کردم.
‫می‌دونم که همه روی تخت دراز می‌کشن، ‫گریه می‌کنن، ولی...
‫یکی گفت که دعا کردن ‫درواقع حرف زدن با خدا هست.
‫و اذعان به ضعیف بودنت.
‫تا خودت رو به زمین بندازی ‫چون فقط همین کار ازت برمیاد.
‫مثل دراز کشیدن با دلی شکسته نیست، ‫که با خودت فکر می‌کنی...
‫لطفا بهم زنگ بزن. ‫لطفا منو ببخش.
‫لطفا باهام آشتی کن.
‫و...
‫من گند زده بودم.
‫و تنها بودم،
‫و داشتم گریه می‌کردم.
‫و بعد برای اولین بار،
‫روی زمین نشستم
‫و دعا کردم.
‫نمی‌دونم به کی گفتم، ‫ولی بلند گفتمش.
‫کمکم کن.
‫دیگه طاقت اینو ندارم.
‫دیگه به تنهایی نمی‌تونم.
‫من یه خونه می‌خوام.
‫یه خونه می‌خوام.
‫کاش... کاش...
‫- مادرش توی فیلم اینطوری بود. ‫- آره.
‫دقیقا.
‫- مطمئنی که ساخت این فیلم به زبان انگلیسی جواب میده؟ ‫- آره، معلومه.
‫شاید بهتره یه لهجۀ نروژی داشته باشم، ‫مثل اینگرید؟
‫من لهجه ندارم. ‫دارم؟
‫- اون سوئدیـه. ‫- دارم؟
‫لهجه‌ات اصلا به چشم نمیاد. ‫فقط منظورم اینه که عجیب نمیشه
‫که مثلا همه لهجۀ اسکاندیناویایی داشته باشن ‫بعد من اینطوری حرف بزنم؟
‫شاید. بهش فکر می‌کنم.
‫- میشه یکم بیشتر درمورد شخصیت سوال کنم؟ ‫- حتما.
‫به نظرم هنوزم سوال اصلی من "چراست"؟
‫چرا تصمیم به خودکشی می‌گیره؟
‫آره. ‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫می‌فهمم که مثل مادرش افسرده‌ست.
‫ولی یه بچه داره.
‫خب، اینم همون سوالیه که فیلم داره می‌پرسه، مگه نه؟
‫فکر می‌کنم باید دلیل خودت رو براش پیدا کنی.
‫میشه درمورد مادرت ازت سوال کنم؟
‫قصد فضولی ندارم، ‫فقط حس می‌کنم که ممکنه یه جوری به فیلم ربط داشته باشه.
‫خب، این درمورد مادرم نیست.
‫[اگنس بورگ پترسن]
‫این کارت ثبت اون در پلیس ایالتیه ‫و اینم پرونده‌ی اردوگاه زندانیانش هست.
‫بیانیه‌ی شاهد کارین ایرگنس اینجاست.
‫درخواست دسترسی به کل پرونده رو دادی بودین.
‫و این پرونده شامل عکس‌هایی از ‫بازسازی روش‌های شکنجه‌ست.
‫- خب، تصاویر ناراحت کننده‌ان. ‫- باشه.
‫گفتم بهتره بهتون بگم.
‫ولی من مرتبط‌ ‌ترین اطلاعات رو ‫با برچسب مشخص کردم.
‫باشه.
‫خب، متشکرم.
‫[ایرگنس، کارین]
‫[محکوم به جرم: تبلیغات ضد نازی]
‫[محاکمه‌ی خیانت]
‫[فهرست اسناد، در رابطه با موارد شکنجه]
‫[موضوع: جرایم خیانت متهم] ‫[شکنجه‌ی کارین ایرگنس]
‫[اونقدر گیره‌های پا رو محکم کردن تا جیغ کشیدم]
‫[بازجو منو به اجاق بست. ‫خیلی داغ بود.]
‫[با یه میله منو زدن]
‫[خیلی درد داشت. ‫دردی که تا چند ماه کشیدم.]
‫بعدا که درموردش به اوِن گفت، ‫به نظر نمیومد که چیزی برای اضافه کردن داشته باشه.
‫اونا از قبل بیشترش رو می‌دونستن.
‫گفتنش سخت بود که چرا ‫چنین تاثیر قوی‌ای روش گذاشته بود.
‫آیا بخاطر بیانیه‌ی مادربزرگش بود، ‫بخاطر شیوه‌ی
‫خشک و بی‌احساسی که توصیفش کرده بود؟
‫یا بخاطر این بود که اون فقط یکی از افراد زیادی بود
‫که توی اون پرونده شهادت داده بودن؟
‫گزارش پلیس 15 سال بعد ‫درمورد خودکشیش ضعیف بود.
‫عکسی وجود نداشت. ‫ولی اسم پدرش بود.
‫ازش سوال پرسیده بودن.
‫اون موقع همش هفت سال داشت.
‫بعد با سرعت زیاد دوربین رو می‌چرخونی.
‫نه، صبر کن.
‫حالا توجه کن.
‫کات.
‫نشونم بده.
‫خوبه، ها؟
‫میشه ببینم؟
‫عالیه!
‫چطوره باهم بریم افتتاحیه‌ی نمایش نورا؟
‫می‌تونیم اول اینجا شام بخوریم.
‫فکر کنم باید مستقیما از دفتر تاکسی بگیرم.
‫- ولی میای که؟ ‫- معلومه.
‫می‌خوام اریک توی فیلمم بازی کنه.
‫- اون حرف نداره. ‫- باشه؟
‫دیالوگ کمی داره، ولی نقش کلیدی‌ای هست، ‫نقش پسر ریچلـه.
‫خوبه، ولی...
‫نمی‌دونم، اون دقیقا مثل بچه‌های بازیگر نیست.
‫منم از اون بچه بازیگرها نمی‌خوام.
‫هیچی بدتر از بازیگرهای کودکی نیست ‫که جلوی دوربین ژست می‌گیرن.
‫انگار توی یه اثر موزیکالی چیزی هستن.
‫اریک یه خصوصیت خاصی داره.
‫اون اسراری داره.
‫تو هم یکم خجالتی بودی، درسته؟
‫ولی توی فیلم محشر بودی.
‫باید ادامه می‌دادی.
‫- "من سه لیوان آبمیوه می‌خوام". ‫- "من سه لیوان آبمیوه می‌خوام".
‫- "ممنون که لباس‌هام رو شستی". ‫- "ممنون که لباس‌هام رو شستی".
‫تقریبا جرات ندارم چشم‌هام رو ببندم.
‫می‌ترسم که وقتی بازشون کنم، ‫اون دیگه نباشه.
‫بیاین یه استراحت کنیم.
‫به نظر میاد یکم حواست پرت شده.
‫آخه یکم خسته‌ام.
‫اینجا هیچ اشتباهی نمی‌تونی انجام بدی.
‫تنها اشتباهی که می‌تونی انجام بدی ‫گوش ندادنه.
‫و عجله هم نکن.
‫باشه؟
‫بیا یه بار بدون لهجه انجام بدیم.
‫از اینجا ادامه می‌دیم... ‫از...
‫صفحه قبلی، از اولش.
‫- سلام. خیلی از دیدنت خوشحالم. ‫- از دیدنت خوشحالم.
‫- ببخشید که منتظر موندی. ‫- نه، ممنون که تو وقت گذاشتی.
‫البته. البته.
‫چرا تو نخواستی نقش رو بازی کنی؟
‫من نمی‌تونم باهاش کار کنم.
‫چرا؟
‫ما نمی‌تونیم باهم حرف بزنیم.
‫- ولی اون می‌خواست تو انجامش بدی. ‫- آره.
‫آره.
‫نمی‌دونم والا.
‫فقط مدام فکر می‌کنم که اون...
‫اشتباه کرده.
‫فقط نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم از زنه سر در بیارم، می‌دونی؟
‫هرچی بیشتر درموردش مطالعه می‌کنم،
‫در تلاش برای اون شدن ‫بیشتر احساس سردرگمی می‌کنم.
‫انگار غم اون...
‫بخش خیلی مهمی از اونه.
‫مضمون زیباییه.
‫ولی نمی‌فهمم که این
‫دلیل همه‌چیزه
‫یا...
‫نمی‌دونم. ‫نشانه‌ای از یه چیز عمیق‌تره؟
‫نمی‌خوام پدرت رو ناامید کنم، می‌دونی.
‫خب، اون...
‫آدمیه که به سختی میشه باهاش کنار بیای.
‫ولی کارگردان خیلی خوبیه، ‫و یه چیزی توی تو دیده.
‫پس حماقته که بذاری بری.
‫من به این وضع عادت ندارم. ‫عادت دارم کنترل دست خودم باشه.
‫و اگه کنترل دستم نباشه، ‫ازش لذت می‌برم.
‫می‌فهمی؟
‫حالا زیادی پیر شدم.
‫روی چمنزار سیم خاردار کشیده شده. ‫عین آخرین موهیکان.
‫و یارو جدیده مدام برام تابلوی ایده می‌فرسته.
‫خدایا، واقعا دلم واسه پیتر تنگ شده.
‫اون از کِی اینقدر ناتوان شد؟
‫زیادی خسته شدم، میکل.
‫آخه چی شد؟ ‫15 سال پیش، 55 سالم بود.
‫شاید حق با تو باشه.
‫شایدم ما زیادی پیر هستیم.
‫این ممکنه آخرین فیلم‌مون باهم باشه.
‫فقط بهم نگو که باید بروز باشی ‫یا همچین چیزی.
‫اینو بهم قول بده.
‫این مضمون...
‫می‌دونیم که قبلا هم روش کار کردی.
‫ولی تا حالا اینطوری به تصویر نکشیدیش.
‫اینقدر خالصانه. ‫اینقدر شخصی.
‫باشه؟ ‫بخاطر همین این همه سال طول کشید
‫تا به اینجا برسی.
‫ولی تو این فیلم رو می‌سازی، لعنتی.
‫و به روش خودت هم بساز.
‫فهمیدی؟
‫- آره. ‫- فقط باید...
‫باشه.
‫صبر کن.
‫میشه یکم شلش کنی؟
‫بیا.
‫- سلام. ‫- سلام! تبریک میگم.
‫تو معرکه بودی.
‫- واقعا عالی بودی. ‫- مرسی.
‫همه فکر می‌کنن که خیلی هیجان‌انگیزه.
‫به گمونم انجامش دادیم رفت.
‫خب، حال داد. ‫آره.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫- اخیرا جواب تماس‌هام رو ندادی. ‫- می‌دونم.
‫- همراه بابا اومدی؟ ‫- نه، نتونست بیاد.
‫ما پرستار بچه گرفتیم، ‫پس داریم می‌ریم کافه‌ی تکتوپا نوشیدنی بخوریم.
‫می‌خوای بهمون ملحق بشی؟
‫ببخشید؟ ‫واقعا باید بهت تبریک بگم.
‫- اجرای فوق‌العاده‌ای بود. ‫- خیلی ممنونم.
‫بله، الان دارم میام اونجا. ‫بهت خبر میدم.
‫ولی امشب نمی‌تونم.
‫من خیلی اوقات صحنه‌هراس شدم.
‫تا حالا اجرایی رو کنسل نکردم، ‫ولی این ممکن نیست.
‫خیلی شرمنده.
‫آره، ممنونم. ‫مرسی.
‫باشه. خدافظ.
‫- اریک کجاست؟ ‫- به زودی میاد.
‫چرا به افتتاحیه‌ی نمایش نورا نیومدی؟
‫اون نمی‌خواست بیام.
‫بذار ببینم، این نسخه‌ی اصلیه.
‫و اینم ترجمه شده‌ست.
‫تا اریک بتونه دیالوگ‌های انگلیسیش رو تمرین کنه. ‫نگران لهجه‌اش نباش.
‫با میکل حرف زدی؟
‫باید از مدرسه مرخصی بگیره.
‫مطمئن نیستم فکر خوبی باشه.
‫فکر عالی‌ایه! ‫معرکه میشه.
‫- نه، مطمئن نیستم دلش بخواد. ‫- معلومه که می‌خواد.
‫- تو از کجا می‌دونی؟ ‫- باهاش حرف زدم.
‫- باهاش حرف زدی؟ ‫- آره، گفته بودم که.
‫- خیلی خوشحال شده بود. ‫- نمی‌تونی بدون حضور من باهاش حرف بزنی!
‫وقتی تو توی فیلمم بازی کردی...
‫اون قشنگ‌ترین خاطره‌ایه که دارم.
‫اینم خوب میشه. ‫بیا فقط صحنه‌ها رو نگاه کنیم.
‫فکر کنم ریچل لذت می‌بره که ‫صحنه‌ها رو با اریک فیلمبرداری کنه.
‫توشون خوشی هم هست. ‫اون باید جوانب دیگه‌ی...
‫حرف نزن. بس کن.
‫- من نمی‌خوام اریک توی فیلم باشه. ‫- ولی اگنس...
‫و بله، خیلی خوب بود بابا.
‫محشر بود. خیلی بهم خوش گذشت. ‫تونستم با تو وقت بگذرونم.
‫من شده بودم مرکز جهان.
‫بعدش تو رفتی. ‫مدت زیادی ندیدمت.
‫ولی معرکه بود!
‫آره.
‫ولی نمی‌فهمم.
‫نمی‌فهمم چطور می‌تونی اینقدر با آدم صمیمی و روراست باشی ‫بعد ناپدید بشی بری.
‫ناگهان یکی دیگه میشه مرکز جهان.
‫- فقط بخونش! ‫- یا خدا!
‫برام مهم نیست! ‫برام مهم نیست که خوبه یا نه.
‫اریکه که برام مهمه.
‫سلام!
‫- بابابزرگ دیگه داشت می‌رفت. ‫- اوه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چطوری؟
‫- خوبم. ‫- از دیدنت خوشحالم.
‫امروز دلتنگ شده بودم.
‫- منم همینطور. ‫- جدی؟
‫- پس خوبه که الان اومدم. ‫- درسته؟
‫خیلی خوبه. ‫تا بابات میاد چیکار کنیم؟
‫سلام.
‫چرا چنین افتخاری نصیبم شده؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، گمون کنم.
‫بیا تو. ‫چایی دم می‌کنم.
‫- بفرما. ‫- مرسی.
‫پس دیگه نمی‌خوای توی فیلم بازی کنی.
‫من...
‫آخه...
‫نمی‌خوام ناامیدت کنم.
‫اگه واقعا می‌خوای بمونم ‫کنار نمی‌کشم.
‫فقط من اینطور فکر می‌کنم؟ ‫این حس درستی نداره.
‫واسه تو هم حس درستی نداره، مگه نه؟ ‫که من نقش رو بازی کنم.
‫معلومه که حس درستی داره.
‫فکر نکنم داشته باشه.
‫می‌دونی، ازم خواستی که موهام رو
‫هم‌رنگ موهای دخترت رنگ کنم.
‫و تو نمی‌خوای که فیلم به زبان انگلیسی باشه، می‌خوای؟
‫این برای تو هم به نظر اشتباه میاد. ‫درسته؟
‫و منم نمی‌خوام ناامیدت کنم.
‫متاسفم.
‫من ناامیدت کردم، ریچل. ‫من متاسفم.
‫بیشتر بازیگرها حتی اگه حس درستی نداشته باشه ‫نقش رو بازی می‌کنن.
‫یا می‌ذارن میرن و اجازه میدن ‫مدیر برنامه‌هاشون قضیه رو راست و ریست کنه.
‫ولی تو اومدی اینجا.
‫تو آدم خوبی هستی.
‫بیخیال.
‫لطفا اینو یه شکست در نظر نگیر.
‫تو بازیگر محشری هستی. ‫اینو از ته دل گفتم.
‫ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ببخشید که اینطوری یه دفعه اومدم،
‫ولی چرا جواب تماس‌هام رو نمیدی؟
‫ببخشید.
‫- حالت خوبه؟ ‫- هوم.
‫باید جواب گوشیت رو بدی.
‫خودت می‌دونی که وقتی جواب گوشیت رو نمیدی ‫چقدر استرس می‌گیرم.
‫چی شده؟ مریضی؟
‫نه.
‫دیروز با بابا دعوام شد.
‫عصبانی بودم. ‫می‌خواد اریک روی توی فیلم بازی بده.
‫من اینو نمی‌خوام.
‫ولی بعد فیلمنامه رو خوندم.
‫و خیلی عالی بود. ‫اصلا چیزی که تصور می‌کردم نبود.
‫درسته. می‌دونم که نمی‌خوای ‫کاری به فیلم داشته باشی.
‫ولی بازم می‌خوام بخونیش.
‫چون حس می‌کنم درمورد توئه.
‫یا...
‫فکر می‎‌کنم برای تو نوشتتش. ‫درمورد مادر خودش نیست.
‫خب.
‫میشه این تیکه رو بخاطر من بخونی؟
‫اینو ولش کن که...
‫خب، یکم رونویسی شده.
‫فقط بخونش.
‫می‌دونی، من اصلا اعتقادات زیادی ندارم.
‫ما از خونه‌ای اومدیم که همه اینا بی‌اهمیت بود.
‫ما غسل تعمید نشدیم. ‫من و خواهرم فقط برای پول توی یه مراسم کوچیک شرکت کردیم.
‫بعدش من یه همچین بحرانی داشتم.
‫دوباره توی خونه تنها بودم،
‫روی تختم دراز کشیده بودم، ‫گریه می‌کردم.
‫می‌دونم که بالاخره همه روی تخت دراز می‌کشن، ‫گریه می‌کنن، ولی...
‫یکی گفت که دعا کردن ‫درواقع حرف زدن با خدا هست.
‫و اذعان به ضعیف بودنه.
‫تا خودت رو به زمین بندازی ‫چون فقط همین کار ازت برمیاد.
‫مثل دل‌شکستگی نیست.
‫که بگی بهم زنگ بزن. ‫لطفا نظرت رو عوض کن.
‫باهام آشتی کن.
‫من اونجا بودم. ‫همه‌چی رو خراب کرده بودم.
‫اونجا تنها دراز کشیده بودم و گریه می‌کردم.
‫و بعد برای اولین بار،
‫روی زمین نشستم و دعا کردم.
‫توضیح دادنش سخته.
‫نمی‌دونم به درگاه کی دعا کردم، ‫ولی بلند گفتم.
‫کمکم کن.
‫دیگه طاقت اینو ندارم.
‫دیگه به تنهایی نمی‌تونم.
‫من یه خونه می‌خوام.
‫تو به بابا درمورد...
‫- اقدام به خودکشی کردن من گفتی؟ ‫- نه، معلومه که نه.
‫منم همین فکر رو کردم. ‫اون از کجا می‌دونه؟
‫با کلی چیز درمورد مادرش قاطی شده.
‫ولی توی بعضی از صحنه‌ها ‫طوریه که انگار همون موقع اونجا بوده.
‫خب، نبود.
‫تو بودی.
‫چطور اینطوری شد؟
‫تو خوب از آب در اومدی ‫و من داغون شدم.
‫این حقیقت نداره.
‫چرا دوران کودکی‌مون تو رو از بین نبرد؟
‫به منم همیشه راحت نگذشته.
‫ولی تونستی تشکیل خانواده بدی.
‫- یه خونه واسه خودت داشته باشی. ‫- آره.
‫این یه فرق بزرگ در نحوه‌ی بزرگ شدن ماست.
‫من تو رو داشتم.
‫می‌دونم که فکر می‌کنی تو قادر به اهمیت دادن نیستی، ‫ولی کنارم بودی.
‫وقتی مامان مریض بود.
‫تو موهام رو می‌شستی.
‫شونه‌اش می‌کردی.
‫منو می‌بردی مدرسه.
‫من احساس امنیت می‌کردم.
‫دوستت دارم.
‫همچنین.
‫منظورم اینه که منم دوستت دارم.
‫خوبه؟
‫چه دل‌انگیزه که موقع بیدار شدن ‫چنین خانم زیبایی می‌بینم.
‫تو لبخند قشنگی داری. ‫عشقت هم اینو میگه؟
‫باید بگه.
‫خب، راستش میگه. ‫قبلا هم اینو شنیدم.
‫خدایا! چیز دیگه‌ای ندارین؟ ‫مثلا دلستر؟
‫دلستر؟
‫میشه بهم کلوچه هم بدی؟
‫- می‌دونی... ‫- عمر و بقیه همیشه کلوچه میارن.
‫- از اون شکلاتی‌ها. ‫- اول ساندویچت رو تموم کن.
‫خیلی‌خب.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫- سلام. چی شده؟ ‫- گوشیم رو یادم رفت.
‫- خدافظ. ‫- خدانگهدار.
‫خیلی‌خب.
‫کات.
‫- بی‌نقص بود. ‫- کات کردیم.
‫از این صحنه می‌گذریم.
‫«ترجمه از تورج پاکاری»