‫«خودت بودن مسئولیت خیلی بزرگیه.»
‫«اگه آدم یکی دیگه باشه یا کلا هیچ‌کس نباشه، ‫خیلی راحت‌تره.» - سیلویا پلات
‫- داریم به تهش می‌رسیم. ‫- به ته چی؟
‫به ته فیلم. ‫به ته فیلم‌برداری.
‫- همیشه فیلم بعدی هم هست. ‫- اصلا گوشت بدهکاره؟
‫یهو چشمم خشک شد. ‫بی‌دلیل.
‫انگار مدام یه چیزی توش می‌رفت.
‫یه چشم‌پزشک اینجا بود. ‫همونی که لنز می‌ذاره.
‫سلام، ببخشید.
‫اسکیپ باید بررسی کنه. ‫گمون می‌کنه در رفته باشه.
‫پیراهن ابریشمی مشکل‌ساز شده.
‫نمی‌ذارم ماجرا بزرگ بشه. ‫گفتم: «من باید چیکار کنم؟»
‫می‌شه یه‌چیزی بگی جی؟
‫- خیلی دوستت دارم. ‫- لطفا یه‌کم بیشتر بگو.
‫ده، نه، هشت، هفت. ‫سه‌شنبه، پنج‌شنبه، چهارشنبه.
‫- جی، تو حرف نداری. ‫- حتما بهتر از من هم هست.
‫این‌دفعه کل دنیا رو می‌بینیم بچه‌ها.
‫این قطره رو بهم داد ‫و کلا رفع شد.
‫خشکیش از بین رفت.
‫باید تو بازی جلو باشی. ‫دو قدم جلوتر باشی.
‫من تصمیمم رو گرفتم. من نمی...
‫الان درجه اضطرابت دهه، ‫پس معلومه دلت می‌خواد کنار بکشی.
‫چون من باباتم، واسه همین می‌دونم.
‫موهات خیلی خوب شده. ‫از اون نرم‌کننده می‌زنی؟
‫- این بدترین بخششه، انتظارش خیلی بده. ‫- بذار پایین شلوارت رو ببینم.
‫خیلی عذر می‌خوام مزاحم می‌شم، ‫هیلی مایله اون کت خونی‌تره رو بپوشی.
‫فلفل آوردی یا راویولی؟ ‫باید راویولی می‌آوردی.
‫الان شیکم رو خوردم.
‫کی می‌خواد جوان باشه؟
‫- یه‌جایی قایم بشین بچه‌ها! ‫- می‌شه با سگه انجامش بدیم؟
‫جی سگه رو می‌خواد. ‫می‌شه سگه رو بیاریم؟
‫اون سگ از تک‌تک ما ارزشمندتره.
‫نور می‌پاشین؟
‫این نورپاشی بود؟ ‫این که هیچی نبود.
‫باور کن نورپاشی همینه.
‫من تو این مسابقات ‫شاهد شکوفاییت بودم.
‫سرویس دومت خیلی خوب شده.
‫خیال کردی کوکو نگران نمی‌شه؟ ‫نمی‌ترسه؟ به باباش زنگ نمی‌زنه؟
‫- الان کت خونی‌تر رو پوشیدم. ‫- خونی‌تر بهتره.
‫- اسپرسوت رو آوردم. ‫- مرسی.
‫نذار بعد از چهار ‫یه قلپ بیشتر بخورم.
‫البته معلوم نمی‌شه. ‫من قهوه ببینم می‌خورم.
‫آخرین فیلم همه‌مون می‌شه.
‫چراغ‌ها رو خاموش می‌کنن ‫و تمام.
‫معلومه که باید بهم زنگ می‌زدی عزیزم.
‫خودت رو بابتش سرزنش نکن.
‫الان داری از هر جهت ‫به خودت حمله می‌کنی.
‫پنج هزارتاییه دو برابر شد.
‫عذاب وجدان احساس ثانویه است.
‫- مرسی کلی. ‫- همیشه مایه افتخارمه جی.
‫من امروز نون نخوردم، نه. ‫برادرت خورد.
‫نظرت چیه؟ ‫دو سه‌تا خوب گرفتیم.
‫باید وقایع طبیعی باشه. ‫بذاریم خودش پیش بره.
‫- می‌خوای یکی دیگه بگیریم؟ ‫- ببینیم چی می‌شه.
‫خیلی‌خب، لطفا ساکت باشین! ‫واسه برداشته.
‫- صدابرداری آماده. ‫- آماده.
‫صدابرداری شد.
‫- لطفا ساکت باشین. ‫- اکو ۱۳۸، برداشت یازده.
‫وایستا عزیزم. ‫این برداشت رو تماشا کنم.
‫خب... حرکت!
‫دیگه نمی‌خوام اینجا باشم جری.
‫می‌خوام از این مهمونی برم.
‫راستش... خیلی زود اومد تو قاب. ‫می‌شه دوباره بگیریم؟
‫- یه‌کم جلوی جری رو بگیرین. ‫- کات!
‫- کات ندین. لطفا فیلم‌برداری کنین. ‫- فیلم‌برداری کنین.
‫بیشتر خمیر آنچووی بزن...
‫- لطفا ساکت باشین. ‫- مرسی.
‫- باشه. خیلی‌خب. ‫- بچه‌ها، دارم می‌گیرم.
‫حرکت.
‫دیگه نمی‌خوام اینجا باشم جری.
‫می‌خوام از مهمونی برم.
‫به نوبه‌ای...
‫همین الانش مرده‌ام.
‫من خوش‌شانسم.
‫وقتی هنوز زنده بودم ‫دوره‌ام سر رسید.
‫تونستم پایانش رو ‫قبل از پایانش ببینم.
‫باورنکردنیه. وقتی آدم می‌میره...
‫هر چیزی که خیال می‌کرد وجود داره...
‫حقیقت نداره.
‫تو سگ خوبی هستی.
‫خب... کات. عالیه!
‫- می‌شه دوباره بگیریم؟ ‫- واقعا؟
‫خوشحال می‌شم یکی دیگه بگیریم. ‫به نظرم می‌تونم بهتر بازی کنم.
‫لطفا ساکت باشین!
‫متفاوت بازی کنم. چه بدونم.
‫- ولی اگه تو راضی‌ای... ‫- خیلی راضی‌ام.
‫- خیلی‌خب. ‫- اگه پیشنهادی داری...
‫گمون کردم یه فکری دارم. ‫ولی تو راضی‌ای؟
‫من خیلی خوشحالم. ‫ولی مسلما می‌تونی یکی دیگه بگیری.
‫- حالت خوبه؟ ‫- خیلی خوبم.
‫- خیلی‌خب. ‫- دوتای اولی رو هم دوست داشتم.
‫ایول.
‫خوبه؟
‫خوبه.
‫خب، فیلم‌برداری جی کلی تموم شد!
‫فیلم‌برداری «هشت مرد از الان» هم تموم شد!
‫آفرین پسر. خیلی خوب می‌شه.
‫خیلی مایه افتخاره. ‫ممنون بهم اعتماد کردی.
‫ما به فینال تنیس رسیدیم ویوین. ‫باید خوشحال باشیم.
‫پس استراحت کن، آخه خانواده گرینبرگ ‫حریفان سرسختی‌ان.
‫ولی من مطمئنم خودم و خودت می‌بریم بچه‌جان.
‫خیلی دوستت دارم ویوی.
‫- خوزه! بابا! حرف ندارین! ‫- خیلی ممنون. ممنون.
‫- اسکیپ، هیچ‌وقت از شما قدردانی نمی‌شه. ‫- خیلی لطف داری.
‫- بعدا بهت زنگ می‌زنم عزیزم. ‫- از هدیه‌ات ممنونم.
‫خیلی‌خب بچه‌ها. بچه‌ها.
‫از همگی خیلی ممنونم. ‫کارتون حرف نداشت.
‫چندتا چیز رو یادآوری کنم. ‫فردا یازده صبح...
‫واسه رویداد اومگا میان دنبالت... ‫کندی...
‫ساعت نه اونجاست.
‫- داشتی تماشا می‌کردی؟ ‫- آره.
‫- چیزی نگفتی. ‫- اگه من نظر بدم می‌ره روی اعصابت.
‫اگه نظر ندی، فرض می‌کنم ازش متنفر بودی.
‫حرف نداشت، به نظرم برداشت هفتم بهتر بود.
‫چرا هفتم؟
‫- من شروع نمی‌کنم. ‫- چی رو شروع نمی‌کنی؟
‫هر وقت فیلمی رو تموم می‌کنی ‫این‌جوری می‌شی.
‫احساساتی می‌شی ‫و بعدش می‌گی تقصیر منه.
‫شاید هفتمی بهتر بود. ‫گمون کنم می‌تونن به سگه کات بزنن.
‫اون سگ حرف نداشت.
‫تجربه مرگ خودت چه حسی داره جی؟
‫- من که واقعا نمردم. ‫- نه، خودم میدونم.
‫ولی چطور کاری که تا حالا نکردی رو ‫بازی می‌کنی؟
‫- وانمود می‌کنم کندی. ‫- نمی‌دونم این قابلیت رو می‌خوام یا نه.
‫بچه‌ها، از همه‌تون ممنونم ‫که این‌قدر زحمت کشیدین...
‫و حرف نداشتین.
‫- بدون شما از پسش بر نمی‌اومدم. ‫- ممنون که باهامون کار کردی جی.
‫- حرف نداری. ‫- واقعا حرف ندارم.
‫چرا همیشه تو هر اتاقی می‌رم ‫یه تکه چیزکیک هست؟
‫تبصره قراردادته، میوه‌ها ‫و انواع مختلف آب رو...
‫هم شامل می‌شه.
‫چرا وقتی اصلا چیزکیک دوست ندارم ‫تبصره قراردادمه؟
‫یه‌بار گفته بودی دوست داری.
‫- هیچ‌وقت نگفتم. ‫- گفتی. فقط یادت نیست.
‫باید تو تبصره بنویسن «چیزکیک نباشه.» ‫هیچ‌وقت چیزکیک نباشه.
‫ضمنا... فردا با دیزی شام می‌خوری.
‫- سرآشپز ماریو تاماله مخصوص درست می‌کنه. ‫- عه، خوبه.
‫راستی، آنتونیو از فستیوال هنری توسکانی ‫دوباره زنگ زد.
‫- باید بابت بزرگداشت بهشون جواب بدی. ‫- گفتم نه.
‫من هم بهشون گفتم نه.
‫- ولی خیلی پافشاری می‌کنن. ‫- باز هم نه.
‫صرفا چون خیلی معتبرن اشاره می‌کنم.
‫عمرا.
‫- از اولش هم قرار بود پرکار باشی. ‫- هیچ‌وقت بزرگداشت نخواهم داشت.
‫فیلم‌برداری دو هفته دیگه ‫شروع می‌شه. خیلی‌خب.
‫گمون کنم همون موقع متوجه شدم ‫من از تو باهوش‌ترم.
‫منظورت چیه؟
‫- اطلاعاتم از تو بیشتره. ‫- واقعا؟
‫- نه، نیست. ‫- چرا، هست.
‫- راجع به چی؟ ‫- راجع به همه‌چی.
‫پایتخت کرواسی کجاست؟
‫من مرکز کالیفرنیا رو هم خوب بلد نیستم.
‫زن آگاممنون کی بود؟
‫ببین، این‌ها یه مشت حقایقن. ‫هر کسی می‌تونه حقایق رو بدونه.
‫من از مسائل احساسی بیشتر می‌دونم. ‫واسه این کار باید یه عمر زندگی کرد.
‫هوش احساسی من بیشتره.
‫نمی‌خوای من ازت زرنگ‌تر باشم؟
‫- مگه کل هدفت همین نیست؟ ‫- آره.
‫- به نظرت یه‌کم زود نیست؟ ‫- زمان‌بندیش دست من نیست.
‫- قشنگ شده. ‫- عه، واقعا؟
‫معلوم نیست.
‫آره، کارش درست بود. ‫یه‌کم خاکستری گذاشت.
‫- معمولا زیادی مشکی می‌کنن. ‫- الان نیست...
‫نه، نه، خیلی مناسبه.
‫به نظر من بهتره کلا خاکستری باشه.
‫آره، ولی هنوز زوده.
‫خیلی‌خب، من می‌رم به موزس و ریو ‫سر بزنم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫راستی، مگه امشب شام نمی‌خوریم؟ ‫ماریو تاماله درست می‌کنه.
‫هماهنگ کرده بودیم؟
‫خیلی‌خب.
‫برو. با دوست‌هات باش. ‫شام زیاده.
‫این آخرین رو تموم کردم. ‫فیلم برادران لوییس رو...
‫همین‌جا فیلم‌برداری می‌کنیم. ‫تابستون اینجام.
‫من با ریو و موزس و چندتا از دوست‌هام ‫می‌رم اروپا. بهت گفته بودم.
‫- خیال می‌کردم ژوئیه می‌ری. ‫- نه، از اول قرار بود ژوئن برم.
‫شنبه می‌رم پاریس ‫و بعدش می‌ریم توسکانی.
‫شنبه؟ خب... این که...
‫شنبه. خیلی زوده.
‫من دو هفته مرخصی دارم. ‫این‌جوری وقت نمی‌کنیم پیش هم باشیم.
‫- این آخرین تابستونته. ‫- واسه همین می‌خوام دوست‌هام رو ببینم.
‫اینجا بدون تو خیلی احساس تنهایی می‌کنم.
‫- نه، نمی‌کنی. تو هیچ‌وقت تنها نیستی. ‫- واقعا؟ به نظرم همیشه تنهام.
‫- مرسی سیلوانو. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ای بابا. خیلی‌خب.
‫هوم.
‫چطوره من هم بیام؟
‫خب، قراره تو فستیوال جز خیلی خفنی ‫تو پاریس شرکت کنیم...
‫که کلی آدم میان، ‫پس نمی‌تونی بیای.
‫بعدش با قطاری که فرست‌کلاس نداره ‫می‌ریم پینتزا...
‫که باز هم نمی‌تونی بیای. ‫قراره تو چادر بخوابیم.
‫باز هم... بی‌خیال دیگه.
‫- من کلا تو چادر بزرگ شدم. ‫- ولی الان دیگه نه.
‫خب، حافظه عضلانیم برقراره.
‫خیلی‌خب، خوبه. من باید برم.
‫- سلام رانی. ‫- دیزی.
‫ویوین کلی از تنیس پست گذاشته. ‫خیلی نازین.
‫وای. به فینال رسیدیم. ‫خیلی هیجان‌زده‌ایم.
‫الان دوستت اومد بابا.
‫تاماله می‌خوری؟
‫پیتر اشنایدر مرد.
‫ای خدا، باید بهش زنگ بزنم.
‫نه، همین الان خبردار شدم و اومدم اینجا.
‫مرده.
‫واقعا؟
‫تسلیت می‌گم.
‫می‌دونم چقدر دوستش داشتی.
‫پیغامش هنوز تو گوشیمه.
‫آخرین بار که دیدیش کی بود؟
‫نمی‌دونم. شاید شش ماه پیش.
‫عزیزم، می‌خوام برات ساندویچ درست کنم.
‫از دیدنت خوشحالم پیتر. ‫دلم برات تنگ شده بود.
‫چاقوهات رو کجا می‌ذاری؟
‫تو اون آهن‌رباییه بالای تخته.
‫- آها، باشه. ‫- باربارا، عذر می‌خوام.
‫- همین که تمیزکاری کردی، کثیف‌کاری کردیم. ‫- عیبی نداره جی.
‫ببین بابا...
‫اخیرا حس می‌کنم زندگیم زیاد...
‫واقعی نیست.
‫شاید بهتر باشه بگم...
‫حس نمی‌کنم زندگیم...
‫واقعی باشه.
‫شنیدم از اون مدل دست جدا شدی.
‫- جدایی مثل مرگ می‌مونه، مگه نه؟ ‫- هوم.
‫- مایونز؟ ‫- روی در یخچاله.
‫آها، آره.
‫دخترها چطورن؟
‫دیزی بهار امسال فارغ‌التحصیل می‌شه...
‫و بعدش می‌ره دانشگاه جانز هاپکینز...
‫بیوشیمی می‌خونه، باورت می‌شه؟
‫- دختر نابغه‌ایه. ‫- بعدش...
‫جس سن دیگوئه.
‫اصلا...
‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫یه‌کاریش می‌کنی. ‫روغن زیتون داری؟
‫آره، اونجاست.
‫اخیرا خیلی به خیابان کرنبری فکر کردم.
‫فیلم‌برداریش خیلی باحال بود، مگه نه؟
‫همیشه می‌خندیدیم.
‫می‌دونستی به زودی ‫سی و پنجمین سالگردشه؟
‫جس سال بعدش به دنیا اومد. ‫واسه همین می‌دونم.
‫کل خاطرات من فیلمن.
‫فیلم واسه ما همینه دیگه.
‫تکه‌هایی از زمانه.
‫تکه‌هایی از زمان.
‫- خیارشور داری؟ ‫- تو کمده.
‫گمون کنم.
‫آها، آره، اینجاست.
‫- تاریخ مصرفش رو ببین. ‫- خیارشور فاسد نمی‌شه عشقم.
‫قطعا می‌شه.
‫سالمن.
‫سی و پنج سال. واقعا ممکنه؟
‫همه‌چی ممکنه پسرم.
‫اون فیلم خیلی سحرآمیز بود.
‫لوس شده بودم. ‫خیال می‌کردم همه‌شون اون‌جوری می‌شن.
‫- نمی‌شن. ‫- به ندرت می‌شن.
‫خوشحالم که به فکرمون بودی.
‫من یه فیلمی دارم ‫که مایلم با هم بسازیم.
‫همون فیلم خلافکارهاست ‫که بهت گفته بودم.
‫- عه، واقعا؟ ‫- واقعا.
‫خب، من الان مشغول فیلم‌برداری‌ام ‫و بعدش سریع به فیلم دیگه دارم.
‫اون بچه‌ها، برادران لوییس رو می‌شناسی؟
‫بدجوری طرفدارتن.
‫از فیلمشون خوشم نیومد. ‫زیادی عین ام‌تی‌وی کات می‌زدن.
‫- نمی‌دونم چقدر در دسترس باشم. ‫- می‌تونم منتظرت بمونم عزیزم.
‫پیتر، بهت که گفتم ‫مناسب من نیست.
‫با دستیارم شلی بازنویسیش کردم.
‫گمون کنم تو افتتاحیه فیلم ‫اون احمق دیده باشیش.
‫معاصرترش کردیم. ‫گوشی دارن.
‫نمی‌خوام وارد اون عرصه بشم.
‫با خودم گفتم از دافنه بخوام ‫نقش زنش رو بازی کنه.
‫- اون بازنشسته شده. ‫- اگه تو بتونی بازی کنی میاد.
‫وکیلم می‌گه یه اسم کله‌گنده نیاز داریم.
‫نمی‌تونم.
‫رک و راست بهت بگم پسرم.
‫به پولش نیاز دارم.
‫- پولش رو بهت می‌دم. ‫- ولی من باید یه فیلم دیگه بسازم.
‫می‌خوام دو فیلم متوالی بسازم.
‫پشت هم.
‫خودت که می‌دونی تروفو چی می‌گفت.
‫«گاهی اوقات کمیت شگفت‌انگیزه.»
‫هنر شخصیه بابا. خودت هم می‌دونی.
‫متوجهم.
‫ولی اگه بتونیم اسمت رو بگیم ‫خیلی خوب می‌شه.
‫نمی‌شه.
‫شرمنده‌ام.
‫خوشمزه است.
‫خیارشور فاسد نمی‌شه.
‫بابای من هیچ‌وقت پیشم نبود.
‫دهه هفتاد و هشتاد ‫همیشه فیلم‌برداری بود.
‫وقتی کم‌کم به مشکل خورد...
‫و دو سه فیلمی ساخت ‫که شما هالیوودی‌ها...
‫می‌گین «خراب کرد»...
‫یا... عذر می‌خوام، من تو کارتون نیستم. ‫زبانتون رو بلد نیستم.
‫«شکست‌هایی» که الان نسل زد ‫خیلی دوستشون دارن.
‫بعد از این که صنعت پس از سومین ‫ورشکستگیش بهش پشت کرد،
‫بعد از اجبار به فروش ‫عمارت محبوبش،
‫کاسا دل اورو در بل ایر...
‫و نقل‌مکان به واحدی تک‌خوابه ‫در انسینو،
‫همیشه می‌خواست پول جمع کنه...
‫و در رویای فیلم بعدیش بود.
‫در بستر مرگش ‫رو به من گفت:
‫«می‌دونم فیلمه چه‌جوری تموم می‌شه.»
‫«راجع به عشقه.»
‫من رو به خاطر نمیاری مگه نه؟
‫- معلومه که میارم. ‫- نه، نمیاری.
‫- چرا، به یاد میارم. ‫- من رو از کجا می‌شناسی؟
‫من تو تنها فیلمش بودم ‫که سوار اسب کارگردانی کرده بود.
‫جفتتون رو خیلی دوست دارم. ‫گمون کنم باید برم جی رو نجات بدم.
‫به نظرت چقدر...
‫- من باید ساعت سه برم نظافت استخر. ‫- می‌رسونیمت.
‫- اگه دیر برسم، حساب نمی‌شه. ‫- با ماشین برو.
‫جای تعجب نداشت که بدترین فیلمش بود.
‫- تو اصلا من رو نمی‌شناسی. ‫- می‌شناسم. چرا.
‫باورم نمی‌شه.
‫مرسی که اومدی جی.
‫خیلی تسلیت می‌گم نیتن.
‫راستش، بابا همیشه می‌گفت ‫خیلی خوش‌شانس بود که پیدات کرده.
‫زندگیم رو عوض کرد.
‫خودش هم چنین نظری راجع به تو داشت.
‫می‌خواست یکی از دستمال‌گردن‌هاش رو ‫داشته باشی.
‫خوشحالم اومدیم. ‫این‌جوری خیلی واقعی‌تره.
‫- هیچی واقعی جلوه نمی‌کنه. ‫- می‌دونم.
‫مرگ همیشه خیلی غافلگیرکننده است، ‫مخصوصا تو لس آنجلس.
‫از دستمال‌گردنه خوشم میاد.
‫- می‌خوایش؟ ‫- ممنون.
‫چرا یه فیلم دیگه براش بازی نکردم؟
‫چون آدم خوبی هستی ‫چنین حسی داری.
‫فقط می‌ذاشتم اسمم رو بگه. ‫آخه می‌خواست اسمم باشه.
‫- جی؟ ‫- سلام پسر.
‫- تیم؟ ‫- آره.
‫تیموتی. سلام.
‫سلام. نگران نباش. ‫من تعقیبت نمی‌کنم.
‫نه، نه، نه...
‫- سلام، ما الان داشتیم... ‫- آره.
‫- آدم بزرگی رو از دست دادیم. ‫- آره، غم‌انگیره.
‫- خیلی خاص بود. ‫- همیشه سرمون شلوغه...
‫و کلی آدم می‌میرن.
‫ران، ایشون تیموتی، همخونه قدیمیمه.
‫با هم کلاس بازیگری می‌رفتیم. ‫رفیق قدیمی خودمه.
‫- رفیق. ‫- آره، آره. تیم. خوش‌وقتم.
‫من ران سوکنیک، ‫مدیر برنامه و دوست جی هستم.
‫- آره، ازش برات گفتم. ‫- کلی تعریفت رو شنیدم.
‫واقعا؟ واقعا شنیدی؟
‫خب، امیدوارم فقط تعریف بوده باشه.
‫آخه ما اون قدیم‌ها خیلی پسرهای بدی بودیم.
‫آره.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫زندگی می‌کنم. ‫تو چطوری؟
‫خب، سوال مسخره‌ایه. ‫تو خیلی خوبی.
‫بد نیستم. بد نیستم.
‫از دیدنت خوشحال شدم.
‫- همچنین. ‫- آره.
‫وای.
‫خیلی‌خب...
‫فعلا.
‫- خیلی‌خب. ‫- خوشحال شدم.
‫آره.
‫تعقیبت نمی‌کنم. ‫اینجا پارک کردم.
‫شاید بهتر باشه یه موقعی ‫بریم یه قهوه‌ای بخوریم.
‫وای، خیلی خوب می‌شه. ‫چه‌جوری...
‫با دفترت تماس بگیرم؟
‫- با من تماس بگیر. ‫- بهم خبر می‌دن...
‫- بفرما. ‫- آها. باشه.
‫خیلی‌خب. عالیه.
‫اگه حالش رو نداشتی، ‫اصلا مجبور نیستی.
‫راستش، الان وقت دارم.
‫عه، عالیه. ایول.
‫«شی جی» دم آب رو یادته؟
‫معلومه، آره، باشه. ‫اونجا می‌بینمت.
‫رفیق!
‫- دنبالتون بیام؟ ‫- نمی‌خواد سیلوانو، می‌تونی بری خونه.
‫با این آدم مشکلی نداریم؟
‫دوست قدیمیمه. ‫سال‌هاست ندیدمش.
‫- کلی آدم اونجاست. ‫- عیبی نداره.
‫مردم رو یادمه. ‫فردا می‌بینمت.
‫نه، نمی‌بینی. یادته؟ ‫با ویوی فینال تنیس داریم.
‫- درسته. موفق باشی. ‫- زیاد مصرف نکنی.
‫- باشه، حواسم هست. ‫- آخه امروز احساساتی هستی.
‫چیز سنگین مصرف نکن.
‫مرشد من می‌گه وقتی یکی رو به موته...
‫و داره به دنیای عرفانی ‫نزدیک می‌شه... ممنون.
‫کمتر از مرگ می‌ترسه.
‫مرشد داری پسر. عالیه.
‫مرگ کمتر واقعی می‌شه.
‫ضمنا..
‫مسلما قدرت و موفقیت ‫کاملا غیرواقعی می‌شن...
‫آخه دیگه مهم نیستن.
‫ولی به قول پیتر، تنها چیزی که می‌مونه...
‫عشقه.
‫- قشنگ بود. ‫- می‌دونم.
‫خیلی‌خب، من می‌گم.
‫- سلام. می‌شه یه عکس بگیرم. ‫- آره، حتما.
‫- خیلی‌خب، ممنون. ‫- آره، بفرمایین.
‫- گرفتی؟ ‫- آره.
‫خوشحال می‌شم شماره مرشدت رو بگیرم.
‫آره بابا، سحرآمیزه. ‫با پیام راحت‌تره.
‫اینجا خیلی باحاله.
‫آخرین بار که اینجا بودم...
‫با هم می‌رفتیم کلاس.
‫- کسی رو از کلاسمون نمی‌بینی؟ ‫- نه.
‫- نه. تو می‌بینی؟ ‫- آره بابا. تجدید دیدار داریم.
‫گمون کنم فقط تو ‫هنوز کار می‌کنی.
‫آها، سیندی کلی صداگذاری می‌کنه.
‫ولی تو الگوی همه‌مون بودی.
‫- نه بابا، نه، نه. ‫- چرا.
‫تو بهترینمون بودی. ‫متود بازی می‌کردی.
‫من متود بازی نمی‌کردم.
‫- تو متود بازی می‌کردی. ‫- من متود سبک بازی می‌کردم.
‫تو از پس هر کاری بر می‌اومدی. ‫می‌تونم هر کارت رو تماشا کنم.
‫می‌تونی همین منو رو بخونی ‫و تماشات کنم.
‫کارت رو بکن. بکن. ‫منو رو بخون. بیا.
‫باشه، خیلی‌خب. خیلی‌خب. ‫بدون احساس می‌خونم.
‫سیب‌زمینی پارمژان با ترافل،
‫کلم غنچه‌ای و عسل بالزامیک ‫و بیکن، دوازده دلار.
‫کاهو، نوشیدنی میگو،
‫اسکویید با سس آیولی لیمویی، ‫پونزده دلار.
‫ببین...
‫- حالا با یه احساس بخون. ‫- مطمئن نیستم پسر.
‫من دیگه این کار رو نمی‌کنم. ‫من روان‌کاو اطفالم.
‫بخون.
‫نگاه خیره جی کلی.
‫حرکت!
‫باشه. خیلی‌خب.
‫بذار ببینم. اگه لری بود چی می‌گفت؟
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، دارم چیزی رو به خاطر میارم ‫که خیلی برام مهمه.
‫می‌تونم ببینمش.
‫صداش رو می‌شنوم. ‫می‌تونم باهاش صحبت کنم.
‫سیب‌زمینی پارمژان با ترافل.
‫کلم غنچه‌ای و عسل بالزامیک ‫و بیکن.
‫دوازده دلار.
‫کاهو، نوشیدنی میگو،
‫اسکویید با سس آیولی لیمویی، ‫پونزده دلار.
‫بازیگری متود همینه.
‫شگفت‌انگیزه. وای خدایا.
‫نه، مشکل من این بود ‫که بلندپرواز نبودم.
‫کسب‌وکار خیلی سختیه. ‫دلم نمی‌خواد هیچ‌کس درگیرش بشه.
‫مدام با خودم می‌گم ‫شاید کنار بکشم.
‫نه، بی‌خیال. ‫تو کارت درست بود جی کلی.
‫من دو تصمیم بد گرفتم.
‫- عه، واقعا؟ ‫- آره.
‫می‌دونستی بازی تو نسخه اصلی «۹۰۲۱۰» رو ‫رد کرده بودم؟
‫داشتم تو لویی‌ویل «هملت» بازی می‌کردم.
‫عه، ایول. ‫خیلی وقته تئاتر بازی نکردم...
‫آخرین بار دبیرستان بود. ‫اون یکی چی بود؟
‫گذاشتم تو به اون آزمون بازیگری بیای.
‫ولی پسرهام تونستن هر روز من رو ‫دم مدرسه ببینن که اومدم دنبالشون.
‫گمون نکنم کم چیزی باشه.
‫معلومه که نیست. ‫خیلی مهمه. خیلی.
‫ببین، متأسفم. ‫خبر طلاق‌هات رو خوندم...
‫و حتما دخترهات تا الان بزرگ شدن.
‫دیزی پاییز امسال می‌ره دانشگاه.
‫خوش‌بختانه بازیگری اصلا براش مهم نیست.
‫ولی... دارم وحشت می‌کنم...
‫به رفتنش فکر می‌کنم.
‫حس می‌کنم از دستش دادم.
‫ببین...
‫مصیبت بچه‌داری همینه.
‫فقط وقتی نقشی تو زندگیشون نداشته باشیم ‫موفق شدیم.
‫- خیلی غم‌انگیزه. ‫- بی‌خیال.
‫تصمیماتت واسه خودت مناسب بودن.
‫تو فیلم می‌سازی پسر. ‫دنیا همین رو ازت می‌خواد.
‫دنیای من خیلی کوچک‌تره.
‫سگ‌ها رو می‌برم پارک. ‫پیش خانواده و مراجعانم هستم.
‫از دیدنت خوشحال شدم تیم.
‫صحبت از اون دوران قشنگه.
‫خوشحالم که با تو در ارتباطم و...
‫با اون آدم هم در ارتباطم.
‫اون آدمی که خودم بودم.
‫واقعا؟
‫آره.
‫گمون نکنم دیگه بخوای ‫اون آدم رو ببینی.
‫چی؟
‫رک و راست بهت می‌گم. ‫من نمی‌تونم تحملت کنم.
‫تو به نوبه‌ای زندگی من رو دزدیدی.
‫من هیچی از تو ندزدیدم.
‫واقعا؟ کارم رو دزدیدی. ‫عشقم رو دزدیدی.
‫تو ۲۳ سالگی، دار و ندارم همون بود.
‫الان هم هر بار مجله‌ای برمی‌دارم، ‫مجبورم از جی کلی...
‫و پیشینه شگفت‌انگیزش بخونم.
‫با دوستش به آزمون بازیگری ‫پیتر اشنایدر رفت،
‫ولی نقش به خودش رسید. ‫تصور کن.
‫ولی اصلا به دوستش فکر نمی‌کنن. ‫به کسی که اون نقش رو ازش گرفت.
‫من پیتر رو راضی کردم ‫بهت نقش بده.
‫سیاهی‌لشکر پر زرق و برق بودم.
‫- یه خط دیالوگ داشتم. ‫- من باید برم.
‫اگه مردم چیزهایی که من ‫ازت می‌دونم رو می‌دونستن...
‫باید صبح زود بیدار بشم.
‫- من حساب می‌کنم. ‫- خودم حساب کردم.
‫- سلام، می‌شه این رو برام امضا کنین؟ ‫- آره، ببخشید.
‫نگران نباش. ‫به مردم نمی‌گم.
‫من چنین آدمی نیستم.
‫راستش، من واقعا نمی‌دونم ‫چه‌جور آدمی هستی.
‫اون‌قدرها برام مهم نیستی.
‫شاید واسه مردم مهم باشی، ‫ولی واسه من نیستی.
‫متأسفم چنین حسی داری، ‫تو همیشه برام عزیز بودی.
‫فقط من چنین حسی ندارم. ‫دخترت باهام موافقه.
‫دیزی؟
‫جسیکا.
‫تو فیس‌بوک دوستیم.
‫من تو سن دیگو بهش روان‌کاو معرفی کردم.
‫اون آدم خیلی عوضـ... ‫با جسیکا صحبت نکن.
‫می‌خوای بهم بگی با کی دوست باشم؟
‫من بهت نمی‌گم با کی دوست باشی.
‫می‌گه تو بی‌روحی.
‫شاید راست می‌گه.
‫واقعا روح داری؟
‫شاید تو...
‫واقعا وجود نداری.
‫ماشینم رسید. ‫بیا ولش کنیم.
‫همیشه رویاپردازی می‌کردم بزنمت.
‫باید چندین سال پیش این کار رو می‌کردم.
‫وای!
‫بیا ببینم.
‫عمرا اگه اون نقش رو بهت می‌دادن.
‫عمرا.
‫از پسش بر میای عزیزم.
‫می‌دونم. فقط اون حس همیشگی ‫بهم دست داده.
‫عیبی نداره. حالا باهاش خداحافظی کن.
‫دارم سعی می‌کنم.
‫ببخشید لیز، می‌شه ران بعدا بهت زنگ بزنه؟ ‫ویوین داره سرویس مسابقه رو می‌زنه.
‫- اوت بود. ‫- می‌دونم.
‫- فقط گفتم اوت بود. ‫- ولی میشل، بد گفتی.
‫- می‌تونه بعد از مسابقه بهت زنگ بزنه. ‫- ببخشید مامان.
‫- صدای مامان رو شنیدم و حواسم پرت شد. ‫- من هم شنیدم. درک می‌کنم.
‫عزیزم، نباید در حین بازیمون صحبت کنی.
‫می‌دونم. ببخشید. ‫لیز می‌گه ضروریه.
‫بابا، تو از اشباح خبر داری؟
‫وایستا، ویوین حق داره دوباره بزنه، ‫آخه حواسش پرت شده بود.
‫- بابا، نمی‌خوام دوباره بزنم. ‫- ران.
‫طبق چه قوانینی بازی می‌کنین؟
‫گوردون، اینجا که تنیس آزاد فرانسه نیست. ‫بذار یه سرویس دیگه بزنه.
‫اگه بذارم ویوین یه سرویس دیگه بزنه، ‫پس چرا نذاریم میشل یه سرویس دیگه بزنه؟
‫ای بابا، حالا که این‌طوره من هم می‌خوام ‫یه سرویس دیگه بزنم. بذاریم هرج‌ومرج بشه.
‫- ران. ‫- نمی‌خوام دوباره سرویس بزنم.
‫دوباره نیست، ‫آخه اون یکی نباید رخ می‌داد.
‫خیلی‌خب.
‫- بله؟ ‫- گوشیت رو جواب نمی‌دی؟
‫- داریم سرویس مسابقه رو می‌زنیم. ‫- الان بهت نیاز داریم ران.
‫- بابا. ‫- الان نمی‌تونم بیام.
‫- الان وسط بازی‌ایم. ‫- جی مشکل داره.
‫- بابا. ‫- جی می‌دونه مسابقه دارم.
‫جی داره از فیلمی که فیلم‌برداریش ‫یه هفته دیگه شروع می‌شه، کنار می‌کشه.
‫همون فیلم برادران لوییس؟
‫- بابا؟ ‫- دیوید، دهنت رو به حصار نزن.
‫از مزه‌اش خوشم میاد.
‫کنار نمی‌کشه. جی بعد از اتمام فیلم‌برداری ‫همین‌جوریه. کار همیشگیشه.
‫باور کن ران. وضع خرابه.
‫وضع خیلی خرابه.
‫ران.
‫- امروز بازی کنیم. ‫- تماس کاری داره.
‫بابا.
‫قبوله، اومدم.
‫- تو از اشباح خبر داری بابا؟ ‫- دارم دیوید.
‫اشباح روح مردگانی هستن ‫که اگه کار نیمه‌تمامی داشته باشن...
‫- میان روی زمین. ‫- وقتتون تموم شد. سرویس با ماست.
‫خب، برنامه عوض شد. ‫باید مسابقه رو لغو کنیم.
‫- مسابقه رو لغو کنیم؟ ‫- نه. امکان نداره ران.
‫یه کاری پیش اومده. باید برم.
‫- کجا؟ ‫- پیش جی.
‫اگه مسابقه رو لغو کنی، ‫یعنی واگذار کردی.
‫- کی گفته گوردون؟ ‫- قوانین مسابقات.
‫- اگه بارون می‌بارید چی؟ ‫- بارون نمی‌باره ران.
‫- بارون نمی‌باره بابا. ‫- ران.
‫حال من خوبه. می‌تونیم ببریم.
‫می‌دونم باید برم.
‫منتظرتن.
‫خدا رو شکر.
‫- دیروز چی شد؟ ‫- هیچی.
‫رفتیم مراسم یادبود پیتر. ‫یه دوست قدیمیش رو دیدی.
‫- رفتن بیرون گلویی تازه کنن. ‫- یه اتفاقی افتاده.
‫اگه کناره‌گیری کنه، ‫قرارداد رو زیرپا گذاشته.
‫احیانا کیسدیا درست نمی‌کنی؟
‫می‌تونم.
‫- جی کجاست؟ ‫- تو اتاق‌خوابشه.
‫- داره ساکش رو می‌بنده. ‫- واسه چی؟
‫نمی‌دونم.
‫کناره‌گیری ضرر مالی وحشتناکی داره.
‫اعتبارش رو هم نابود می‌کنه.
‫فروش فیلم‌هاش عین سابق نیست.
‫- فروش هیچ‌کس نیست. ‫- دیگه ۲۵ ساله نیست.
‫- دیگه ۵۵ ساله نیست. ‫- خیلی‌خب، الان استودیو زنگ زده.
‫تموم شد؟ حرف همه تموم شد؟
‫هیچ‌کس قرارداد رو زیرپا نذاشته. ‫جی تو فیلم بازی می‌کنه.
‫- خودش این‌طور نمی‌گه. ‫- خب، الان دیگه من اومدم.
‫خب، پس ببین چرا زیر چشمش کبود شده.
‫زیر چشمش کبود شده؟
‫جی؟
‫- سلام داداش. ‫- سلام عزیزم.
‫- چرا ساک می‌بندی؟ ‫- از بازیتون اومدی؟
‫با ویوین چیکار کردین؟
‫خب، پنج به چهار جلو بودیم ‫و سرویس ما بود...
‫من زیادی فیلم بازی می‌کنم.
‫- ولی عیبی نداره. چرا ساک می‌بندی؟ ‫- به نظرت زیادی فیلم بازی می‌کنم؟
‫به نظرم تعدادشون کاملا مناسبه.
‫- به نظرت من زیادی فیلم بازی می‌کنم؟ ‫- واقعا خیلی کار می‌کنین.
‫دیدی؟ باربارا راستش رو بهم می‌گه.
‫- دیشب چی شد؟ ‫- هرچی لباس زیر بیشتر بهتر. آها!
‫- چرا چشمت کبود شده؟ ‫- تو هواپیما بهت می‌گم.
‫کدوم هواپیما؟
‫هواپیمایی که گرفتم. ‫ساعت یک راه می‌افتیم.
‫- کجا می‌ریم؟ ‫- مگ، کجا می‌ریم؟
‫- فرانسه. ‫- فرانسه.
‫فرانسه؟
‫من با کلر، مامان ریو که دوست دیزیه ‫صحبت کردم،
‫ریو از کارت اعتباری مامانش استفاده می‌کنه ‫و ریو خریدهاش رو اینترنتی می‌بینه.
‫معلومه که می‌بینه.
‫دیزی و دوست‌هاش الان پاریسن...
‫و بعد از فستیوال جز که پنج‌شنبه است، ‫می‌رن ایتالیا.
‫درسته. امان از دست شما بچه‌ها ‫و کامپیوترهاتون. فرانسه.
‫- دوشنبه پرو لباس داریم. ‫- اگه پاریس باشیم، نداریم.
‫جفت برادران لوییس میان. ‫ماروین و یوسف.
‫اگه دو سه روز لازم داری ‫تا ذهنت آروم بشه، به استودیو می‌گم...
‫بهشون بگو می‌رم پیش دیزی و دوست‌هاش...
‫که فستیوال جز پاریسن، ‫بعدش با قطار می‌ریم ایتالیا.
‫داری با کارت اعتباری مادر دوستش ‫ردیابیش می‌کنی.
‫آخرین فرصتمه که باهاش وقت بگذرونم، ‫بعدش دیگه کلا می‌ره.
‫تقریبا مطمئنم دیزی نمی‌خواد تو..
‫با همراهانت تو اروپا دنبالش راه بیفتی.
‫من سفیر تبلیغاتی «دیور» هستم، ‫پس کاملا منطقیه برم پاریس.
‫بعدش اون جایزه بزرگداشت رو ‫تو توسکانی قبول می‌کنم.
‫به اون بزرگداشت جواب منفی دادم. ‫خودت گفتی نه.
‫- بهشون گفتم عمرا. ‫- بهشون زنگ بزن و قبول کن.
‫ببین، چند روز...
‫برو لب ساحل،
‫اون نوشیدنی محبوبت رو ‫تو «پست رنچ» سفارش بده.
‫حوله‌هاش رو یادته؟
‫این دیگه چه حرفیه؟
‫یادمه...
‫- چطوره بهشون بگم پرو رو بندازن سه‌شنبه؟ ‫- ببین.
‫اگه نمی‌خوای بیای، تنها می‌رم.
‫اگه تو بخوای تنها اروپا رو بگردی،
‫عین گشت و گذار یه آهوی کوچولو ‫تک و تنها تو سرنگتی می‌مونه.
‫ولی آهو هم نه. ‫یه سگ نژاد کوکر اسپانیل.
‫خب، این کوکر اسپانیل ‫تلاشش رو می‌کنه.
‫دیزی و دوست‌هاش امروز ‫رفته بودن لوور، کافه ده فلور،
‫یه بازار دست‌دوم فروشی ‫و ساکن یه اقامتگاه جوانان تو خیابون یازدهن.
‫حالا شد یه چیزی.
‫بعد از فرودمون، می‌تونیم تو فستیوال جز ‫غافلگیرش کنیم.
‫عالیه.
‫یعنی چی که جایزه بزرگداشت رو ‫به یکی دیگه می‌دن؟
‫بذار تعریف کنم. ‫وقتی جی جایزه بزرگداشت رو رد کرد،
‫راضیشون کردم به بن الکاک ‫پیشنهاد بدن.
‫جایزه جی رو به یکی دیگه ‫از بازیگرهات دادی؟
‫باید به یکی می‌دادن ‫و واسه بن خیلی مفیده.
‫یا خدا. جی خبر داره؟
‫با آنتونیو صحبت کردم. ‫دو جایزه بزرگداشت می‌دن.
‫ولی فعلا یه جایزه بهتر ندارن.
‫من از سه مراسم، ‫عکاسی جلد «ونتی فر»...
‫و لیگ خردسالان جاستین جا موندم...
‫- که به این گندکاری برسم. ‫- می‌دونم. ولی جیه دیگه.
‫- چرا چشمش کبود شده ران؟ ‫- به اون هم می‌رسیم.
‫آها. ‫واسه همین اصلا نتونستم زنت بشم.
‫چرا؟ چون وفادارم؟
‫نه. چون مشوق رفتارهای بدی.
‫♪ تو راه پاریسیم ♪
‫ای وای، حالا مجبوریم ‫به پیانو زدنش هم گوش بدیم.
‫♪ با هواپیما می‌ریم پاریس ♪
‫بخون رانی!
‫♪ ماجراجویی در جایی... ♪
‫♪ که... ♪
‫- شعرش رو بلد نیستم. ‫- اذیت نکن رانی.
‫جاستین تو تیم ثانویه است. ‫خیلی غم‌انگیزه.
‫بچه‌ها، نمی‌دونه کجا بره. ‫خیلی غم‌انگیزه.
‫ببین.
‫بیسبالش خیلی بده.
‫- باید نصفه بخورم یا کامل؟ ‫- دوزش چنده؟
‫- عینکت جا موند؟ ‫- باعجله حرکت کردم.
‫نمی‌تونم از دیوید خداحافظی کنم، ‫وگرنه فرو می‌پاشه.
‫روان‌کاوش گفت باید به هر حال ‫خداحافظی کنم...
‫که بدونه دارم می‌رم.
‫- چیزیش نمی‌شه. پنج سالشه. ‫- یادشون می‌ره.
‫پنج سالشه، ولی احتمالا ‫باید خداحافظی می‌کردم.
‫کامل بخور. وگرنه استرس می‌گیری ‫و آخرش من رو بیدار می‌کنی.
‫خب، آقائه تو پادکست می‌گفت...
‫که ما همیشه در تمام سن‌هاییم.
‫- یعنی واقعا؟ ‫- خب، نمی‌دونم واقعا یا نه.
‫آره، کامل می‌خورم.
‫یعنی وقتی ده ساله‌ام، ‫سی ساله و هشتاد ساله هم هستم.
‫برعکسش هم صادقه.
‫چرا چشمت کبود شده عزیزم؟
‫وقتی رسیدیم فرانسه بهت می‌گم.
‫ولی چیزی نیست که لازم باشه ‫الان بدونم، مگه نه؟
‫داری با عجله به جایی می‌ری ‫یا از چیزی فرار می‌کنی؟
‫- آره. ‫- وقتی مهدکودک رو به یاد میارم،
‫سن الانم هستم، مگه نه؟
‫من از کجا بدونم چه‌جوری ‫خودت رو به خاطر میاری؟
‫شهرت چه حسی داره؟
‫تا جایی که من می‌دونم ‫هیچ حسی نداره.
‫از شهرت و موفقیت ‫و آفتاب و خوشحالی می‌گی.
‫جوری از من می‌گی انگار پادشاهم.
‫ولی حرف‌هات فقط محبتی‌ان ‫که تو دهانت ناپدید می‌شن...
‫خیلی‌خب جی، می‌شه بس کنی؟
‫الان چه حسی داشتی؟
‫حس غرور داشتم. حس موفقیت.
‫- حس کردم ستاره‌ام. ‫- می‌خوای ستاره بشی؟
‫خب...
‫آره، چرا که نه؟
‫بگو. دیگه چی؟
‫از بالا به دختر جوانی نگاه می‌کردم ‫و لذت می‌بردم.
‫خیال می‌کردم پادشاهم.
‫به نظر شما قدرتمند و درخور پادشاهی بود؟
‫به نظر من زیاد ژست گرفت.
‫چند سالته جی؟
‫بیست و سه.
‫من تمایلی ندارم که ببینم سعی کنی ‫نویسنده مشهوری...
‫در روسیه قبل از انقلاب باشی.
‫می‌خوام اون بچه درب و داغونی رو ببینم ‫که تازه از اتوبوس کنتاکی پیاده شده...
‫و می‌خواد کل دخترهای خوشگل کلاس رو ‫تحت تأثیر قرار بده.
‫یعنی در واقع خودم باشم؟
‫می‌دونی خودت بودن چقدر سخته؟
‫آها.
‫اگه شانس بیاری ‫بازیگر حرفه‌ای بشی،
‫دروغ گفتن منبع درآمدت می‌شه.
‫هرچی بهتر دروغ بگی، ‫صادق‌تر جلوه می‌کنی...
‫و موفق‌تر می‌شی.
‫این حرف‌ها واسه مرد جوانی که اهل ‫درون‌گرایی نیست گیج‌کننده است.
‫می‌گی می‌خوای ستاره بشی.
‫خب، من چندتاشون رو می‌شناسم.
‫یه سطح دیگه از درگیری ذهنیه.
‫باید دو بار نقش بازی کنی.
‫یه بار موقع بازیگری، ‫یه بار وقتی خودت رو بازی می‌کنی.
‫باید واقعا بخوایش.
‫- می‌خوام. ‫- می‌خوام.
‫- ببین تیم. ‫- بله؟
‫می‌خوای اجرا کنی؟
‫حتما.
‫نشونشون بده.
‫شهرت چه حسی داره؟
‫تا جایی که من می‌دونم، ‫هیچ حسی نداره.
‫تو از شهرت، موفقیت، آفتاب و خوشحالی می‌گی.
‫جوری از من می‌گی انگار پادشاهم.
‫ولی حرف‌هات عین محبتی‌ان...
‫که درجا تو دهنت ناپدید می‌شن.
‫به نظر من اصلا دوست‌داشتنی نیست.
‫باید سریع برم و دوباره بنویسم.
‫- تیم دچار حمله عصبی شده. ‫- چرا؟
‫آزمون بازیگری مهمی ‫واسه پیتر اشنایدر دارم.
‫- وای، شگفت‌انگیزه. ‫- تیم از آزمون بازیگری متنفره.
‫- تو آزمون بازیگری خراب می‌کنم. ‫- من تقریبا هیچ آزمونی نداشتم.
‫- اصلا آزمون استعداد نیست. ‫- آزمون یه چیزی هست.
‫استعدادت خودش رو نشون می‌ده. ‫همیشه می‌ده.
‫باهاش برو جی.
‫تو به بقیه آرامش می‌دی.
‫بعدش یه سر بیاین کافه. ‫نوشیدنی مهمون منین.
‫میایم.
‫«قبلا می‌خواستم بمیرم. ‫مراسم ختمم رو تصور می‌کردم.»
‫«گمون کنم اهل اینجا نباشه.»
‫«همه دخترهای خوشگل گریه می‌کنن.»
‫بعدش از آسمون و ستاره‌ها می‌گه.
‫بچه روستایی نباید این‌قدر شاعر باشه. ‫بیشتر باید...
‫«دل کلی دختر رو به دست نیاوردم.»
‫«یکیشون دیدی دافیه.»
‫چه بدونم...
‫مثلا بگه: «حتی شاید بزرگ‌تر بشم.»
‫«هنوز کلی کار نکردم، نمی...»
‫«نمی‌تونم بیانشون کنم.»
‫- بهتره. باید همین رو بگی. ‫- نباید فیلم‌نامه‌شون رو دست‌کاری کنم.
‫اون تو می‌ترکونی.
‫این‌جور مواقع خیلی مضطرب می‌شم.
‫خب، این رو ببین.
‫نشونه است. این نقش رو می‌گیری رفیق، ‫من حسش می‌کنم.
‫مرسی رفیق.
‫بخورش، خوش‌شانسی میاره.
‫- چی؟ ‫- بیا. فقط گوشه‌اش رو بخور.
‫- قدرتش رو کسب کن. ‫- بس کن پسر. داری می‌ترسونیم.
‫- تیم گالیگان. ‫- بله.
‫باهام اجرا می‌کنی؟
‫- آره. ‫- مرسی.
‫- سلام. ‫- ممنون.
‫مرسی.
‫- اومدی نقش کی رو اجرا کنی؟ ‫- با دوستم اجرا می‌کنم.
‫اگه عیبی نداره.
‫باشه.
‫مرسی.
‫- بهت فیلم‌نامه می‌دم. ‫- مرسی.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫چرا خصومت داری تیلی؟
‫- من خصومتی ندارم. ‫- واقعا؟ ولی از نگاهت پیداست.
‫اون خط پیشونیت از اینجا تا اینجا کشیده شده.
‫قبلا می‌خواستم بمیرم.
‫مراسم ختمم رو تصور می‌کردم.
‫کل دخترهای خوشگل گریه می‌کنن.
‫ولی الان نمی‌خوام بمیرم.
‫به حد کافی ندیدم.
‫درست و حسابی به این درخت‌ها ‫و آسمون نگاه نکردم.
‫- ولی الان که... ‫- خیلی ممنون.
‫- باز هم هست. تموم نشده بود. ‫- عیبی نداره. ممنون.
‫ممنون تیموتی. ‫خیلی ممنون. خیلی خوب بود.
‫عیبی نداره من هم اجرا کنم؟
‫نه، شرمنده.
‫- اگه ثبت‌نام نکرده باشی... ‫- نه عزیزم، عیبی نداره.
‫البته اگه عیبی نداره.
‫باشه.
‫چرا خصومت داری تیلی؟
‫- من خصومتی ندارم. ‫- واقعا؟ از نگاهت پیداست.
‫اون خط پیشونیت از اینجا تا اینجا ‫کشیده شده.
‫قبلا می‌خواستم بمیرم.
‫مراسم ختمم رو تصور می‌کردم.
‫کل دخترهای خوشگل گریه می‌کنن.
‫ولی الان نمی‌خوام بمیرم.
‫به حد کافی ندیدم.
‫هنوز دل کلی دختر رو به دست نیاوردم. ‫مثلا دیدی دافی.
‫ای بابا، شاید حتی بزرگ‌تر بشم.
‫هنوز کلی کار نکردم.
‫فقط نمی‌تونم بیانشون کنم.
‫من فقط تا آرچر سیتی رفتم. ‫ولی لازم نیست پاریس...
‫یا رم یا یکی از اون شهرهایی رو ‫که پادشاه دارن ببینم.
‫من پادشاه همین‌جام.
‫من پادشاه این ابر غبارم.
‫من پادشاه کوکا کولای خودمم.
‫من پادشاه خیابون کرنبری‌ام.
‫ممنون.
‫سختت می‌شه یه سکانس دیگه هم ‫اجرا کنی؟
‫با کمال میل.
‫راستی، ببخشید دیالوگ‌ها رو عوض کردم...
‫نه عزیزم، خیلی خوشمون اومد.
‫ممنون.
‫باشه، خیلی‌خب.
‫نه، بیاین...
‫درد داره؟
‫نه، چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫اصلا معلوم نیست.
‫پدرم قبلا می‌گفت:
‫«وقتی از هواپیما پیاده می‌شی، ‫اولین نفری که می‌بینی خودتی.»
‫- خب، باید بهت خوش‌آمد بگن. ‫- آخرین باری که پاریس بودیم رو یادته؟
‫مراسم «شنل» بود؟ ‫به احترام جنگ در سکوت برگزار شد.
‫مراسم «گوچی» رو یادمه، ‫ولی خیلی پرسروصدا بود.
‫شاید به احترام صلح بود.
‫خیلی ممنون آنتونیو.
‫- دارن یه جایزه دیگه واسه جی می‌سازن. ‫- عالیه.
‫رسیدیم پاریس و فردا میایم سمت شما.
‫پیام‌هام تازه رسیدن.
‫به نقل از مامان ریو، دیزی واسه قطار ‫ساعت ده به مقصد ایتالیا بلیت خریده.
‫- به اجرای جز نمی‌رن؟ ‫- ظاهرا نمی‌رن.
‫خیلی‌خب، بهتره یه‌راست بریم ‫سمت قطار.
‫اجرا لغو شد! ‫با قطار می‌ریم ایتالیا.
‫- قطار؟ ‫- وایستین.
‫ما که الان کنار هواپیماییم.
‫- پس چرا با هواپیما اومدیم پاریس؟ ‫- داریم میایم، ولی با قطار.
‫وای نه.
‫من واسه امروز بعدازظهر کار داشتم. ‫باید موی امانوئل ماکرون رو کوتاه کنم.
‫- می‌تونی لغوش کنی؟ ‫- اولین رئیس‌جمهورمه.
‫- وای خدایا. آره دیگه... ‫- ساعت ده.
‫سوار قطار ساعت ده می‌شیم.
‫شوخیت گرفته؟ ‫نباید جی کلی رو سوار قطار کنم.
‫راست می‌گی آنتونیو. ‫عاشقانه‌ترین روش سفره.
‫باید یه ماشین رسمی باشه.
‫با نشان باشه یا... گمون کنم...
‫من خداناباوری‌ام ‫که از کلیسای تحت حمایت حکومت حمایت می‌کنم.
‫همه‌چیش به جز خدا رو قبول دارم.
‫ولی اگه خدایی نباشه، ‫زندگی پوچ می‌شه.
‫خب، دقیقا.
‫یا خدا. اون جی کلیه؟
‫ممنون. ‫خیلی‌خب آقایون، عالیه.
‫اگه امضا کنه، هزارتا می‌فروشن.
‫- فقط سوارش کنین. ‫- بهت جایزه می‌دن.
‫- پس نمی‌خواد نگران باشی. ‫- مگه قرار بود جایزه ندن؟
‫کار من همینه. مشکلات رو حل می‌کنم ‫تا تو مجبور نباشی خبردار بشی.
‫اگه مجبور نیستم خبردار بشم، ‫چرا داری بهم می‌گی؟
‫چون دیر قبول کردیم و جایزه‌ات رو ‫به بن الکاک دادن.
‫- فقط یه... ‫- جایزه من رو به بن دادی؟
‫- خودت قبول نکردی عزیزم! ‫- بعدش قبول کردم.
‫عمرا اگه این حرف رو به بن بزنم.
‫بین خودمون می‌مونه، ‫ولی انتخاب اولشون تویی.
‫جایزه اصلی مال توئه. ‫خودت که می‌دونی عزیزم.
‫خیلی از صحبت باهات گیج شدم.
‫باورم نمی‌شه بابت این ماجرا ‫بهم می‌توپی.
‫دیزی! سلام!
‫نه.
‫نه، نه، نه. جی کلی نیست.
‫عذر می‌خوام.
‫صندلی چهل و هشت. ‫بهش نمیاد فرست‌کلاس باشه.
‫نیست.
‫جی کلی رو صندلی چهل و هشت می‌نشونیم؟
‫خودت بگو چیکار کنیم. ‫بلیت فرست‌کلاس نداشت.
‫شاید کلا فرست‌کلاس ندارن. ‫چه بدونم. اینجا همه‌شون فرانسوی حرف می‌زنن.
‫جی کلی بازیگر سینما همراه ماست.
‫شما فضای خصوصی ندارین؟
‫ولی...
‫پنجاه روز بعد از عید پاکه. ‫تو فرانسه عید خیلی شلوغیه.
‫نمی‌دونم از دست کی عصبانی باشم، ‫ولی خیلی از دست تو عصبانی‌ام ران.
‫از دست من عصبانی باش لیز. ‫قطار پیشنهاد من بود.
‫مشکلم همینه. ‫حق ندارم از دست تو عصبانی باشم.
‫به نقل از کلر، ‫ریو چهل و پنج دقیقه پیش...
‫تو «استارباکس» گارده ده لیون ‫یه لاته چای خورده.
‫واسه قهوه که نمی‌رن ایستگاه قطار.
‫خب، واقعا عجیبه.
‫جی کلی.
‫به نظرت وضعش خراب شده؟
‫تحقیق نقش بعدیشه.
‫ببخشید، بلندتر صحبت کن. ‫تو عید فرانسه سوار قطار فرانسوی شدم...
‫صبح دوشنبه میارمش اونجا.
‫چه بدونم، «فت نشنال.»
‫خب، پس پرو رو واسه اولین روز ‫فیلم‌برداری بندازین.
‫وایستا ببینم، چی؟ ‫آخرین حرفت رو تکرار کن.
‫صدام رو داری؟ ‫اینجا پنجاه روز از عید پاک گذشته، ببخشید.
‫دوباره بگو. می‌خوام درست بفهمم.
‫اینجا داریم شطرنج سه‌بعدی ‫یا چهاربعدی بازی می‌کنیم.
‫- داری سربه‌سرم می‌ذاری؟ ‫- می‌دونم جی این‌جوری نمی‌گه.
‫گفتم دیگه، برمی‌گردونمش.
‫وضع خرابه.
‫- وایستا. بذار برم یه‌جایی. ‫- بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫وصلش کن.
‫باورم نمی‌شه واقعا باهامون ‫سوار قطار شده.
‫- شما واقعی هستین؟ ‫- آره. گمون کنم.
‫از سرویس همین قطار استفاده می‌کنین؟
‫سعی می‌کنم یادم بمونه ‫نشیمنگاهش رو بخوابونم.
‫ایول، آدم عادیه.
‫- آدم خفنیه. ‫- خیلی خفنه.
‫خونده بودم هیچ‌وقت تو فیلم‌هاش ‫کسی رو گول نمی‌زنه.
‫ببخشید. اینجا کلی آدم هست.
‫بیست ساله سوار قطار نشدم.
‫- شاید سی سال باشه. ‫- مترو چی؟
‫آخرین بار که سوار مترو شدم ‫یادم نیست.
‫- آها، اون فیلم کوزاک. ‫- درسته، همون سکانس تعقیب و گریز.
‫روی صحنه بود، ‫ولی ابعادش خیلی درست بود.
‫دیدیم جایزه معتبر فستیوال هنری توسکانی رو ‫دریافت می‌کنین.
‫خیلی واسه جایزه بزرگداشت ‫جوان نیستین؟
‫خیلی لطف دارین، ولی نمی‌دونم ‫دیگه چندتا فیلم می‌تونم بازی کنم.
‫حداقل یکی دیگه.
‫کاش به من تو ایتالیا ‫جایزه بزرگداشت می‌دادن.
‫کلایو، تو ایتالیا یا هیچ‌جای دیگه ‫به برنامه‌نویس‌ها...
‫جایزه بزرگداشت نمی‌دن.
‫حتما کلی شیک می‌پوشین ‫و کل دوستان و خانواده‌تون رو دعوت می‌کنین.
‫حداقل من چنین کاری می‌کردم...
‫کلایو راست می‌گه. یه عمر فعالیت هنریه. ‫بیاد بزرگش کنیم.
‫بچه‌هات رو دعوت کن. ‫بابات رو دعوت کن.
‫- بابام؟ ‫- خب، می‌دونم، ولی چرا که نه؟
‫بچه‌هام. بابام رو مطمئن نیستم.
‫باباته. ‫تا ابد که زنده نیست.
‫باشه.
‫خیلی‌خب، ولی تو بهش زنگ بزن.
‫اگه بخواد می‌تونیم هواپیما بفرستیم.
‫- ردیفه. ‫- خیلی‌خب.
‫وای خدا...
‫با دیدن شما، کل زندگیم جلوی چشمم میاد.
‫با ریچ از استودیو حرف زدم.
‫- پرو رو عقب می‌اندازن. ‫- آلن زنگ زد.
‫جی دعوا کرده بود.
‫دماغ یه روان‌کاو اطفال رو شکونده.
‫- چی اطفال رو شکونده؟ ‫- تو خبر داشتی؟
‫چیزی نگفته بود؟
‫- خیلی دنبالش بودم. ‫- نه.
‫از شهرت خوشتون میاد؟
‫حتما زندگی خارق‌العاده و قشنگی دارین. ‫خیلی خوشحالین.
‫به نظر من شهرت وحشتناکه.
‫همه نگاهت می‌کنن، ‫باهات حرف می‌زنن.
‫- عین جنون می‌مونه، مگه نه؟ ‫- آره.
‫قطعا سفر با ما رو راحت‌تر نمی‌کنه.
‫خب، شما چیکار می‌کنین؟ ‫شما کجا می‌رین؟
‫میلان.
‫- تجهیزات کشاورزی. ‫- پدر من تو کار تجهیزات کشاورزی بود.
‫من می‌رم پیزا. آتش‌نشانم.
‫- من نقش آتش‌نشان بازی کرده بودم. ‫- فلورانس!
‫ما تو واتیکان کار می‌کنیم.
‫توضیح بده جریان چیه.
‫افکارم هنوز کامل شکل نگرفتن لیز.
‫- ما اومدیم سفر دخترونه. ‫- می‌ریم عشق و حال!
‫کامپیوتر. عروسی.
‫مربی زندگی. عروسی هم برگزار می‌کنم.
‫- آخرین باری که پاریس بودیم رو یادته؟ ‫- نمی‌خوام راجع بهش صحبت کنم.
‫آخه هیچ‌وقت...
‫راجع بهش صحبت نکردیم.
‫من بیست سال پیش ‫بالای برج ایفل تنهات گذاشتم.
‫نوزده سال پیش. ‫نمی‌خوام راجع بهش حرف بزنم.
‫جست‌وجوت کردم. شصت سالته.
‫- آره. ‫- نباید پیر بشی.
‫- اگه تو پیر بشی، یعنی خودم پیر می‌شم. ‫- اگه تو نشی، من هم نمی‌شم.
‫قبوله!
‫- بادوم‌زمینی می‌خواین؟ ‫- حتما، حتما!
‫به اون‌هایی که می‌گن ‫فقط نقش خودت رو بازی می‌کنی چی می‌گی؟
‫می‌دونی خودت بودن چقدر سخته؟
‫خودت امتحان کن.
‫راستش، شنبه تو توسکانی ‫بهم جایزه بزرگداشت می‌دن.
‫بهتره همه‌تون بیاین. ‫همه‌تون. آره!
‫آره، کافیه با مسئول امور تبلیغاتیم لیز ‫که اونجاست صحبت کنین.
‫- ساعت چنده جی؟ ‫- ببخشید.
‫از هیچی پشیمون نیستی؟
‫- اسمت چیه؟ ‫- فیبی.
‫خیلی سرسختی فیبی.
‫همه‌تون رو توسکانی می‌بینم!
‫به سلامت!
‫همه خیلی مهربونن. ‫مردم خیلی مهربونن.
‫راستی، بهترین بادوم‌زمینی‌هایی ‫که به عمرم خوردم همین‌هان. یکی بخور.
‫بادوم‌زمینی خوبیه. ‫بادوم‌زمینی اروپاییه.
‫به تو تعارف نکردم، ‫چون می‌دونم حساسیت داری.
‫درسته. ‫گلوم بسته می‌شه و می‌میرم.
‫وقتی مردم رو نبینم، ‫چه‌جوری نقششون رو بازی کنم؟
‫وقتی مردم رو لمس نکنم؟
‫مردم رو لمس نکن.
‫ببین عزیزم، یادته گاهی می‌گی...
‫«اگه واقعا لازم نیست بدونم، بهم نگین»؟
‫این از اون دفعات نیست...
‫چرا بهمون نگفتی دم کافه ‫با یه روان‌کاو اطفال...
‫دعوا کردی و بهش مشت زدی؟
‫- گمون نمی‌کردم... ‫- شکایت کنه؟ شکایت کرده.
‫می‌دونم صداقت سخته...
‫باید همه‌چی رو بهمون بگی، ‫وگرنه نمی‌تونیم کارمون رو بکنیم.
‫تحت هر شرایطی دوستت داریم. ‫کارمون سخت‌تر شده.
‫- چرا این‌جوری می‌گی؟ ‫- حقیقته. واقعا دوستش داریم.
‫تو دوستش داری. ‫من براش کار می‌کنم.
‫تو که می‌دونی خیلی برام عزیزی.
‫ولی وقتی به گوش مطبوعات برسه، ‫باید روایت خودمون رو ارائه بدیم.
‫اول اون تو رو زد؟ ‫واسه همین چشمت کبود شد؟
‫آخه «دفاع جی کلی از خودش ‫مقابل مزاحم روانی» خیلی بهتر از...
‫«کتک خوردن روان‌کاو اطفال بی‌دفاع ‫از دست جی کلی»ـه.
‫- این‌طور نبود. ‫- خب، ما از کجا بدونیم؟
‫مشکلی ندارم این فیلم ‫آخرین فیلمم بوده باشه.
‫- فعالیت هنری خوبی داشتم. ‫- جدی نمی‌گی.
‫دماغش رو شکوندی. ‫آلن می‌گه چنین ادعایی کردن:
‫«چندین شکستگی نیازمند جراحی، ‫علاوه بر کاهش دائمی حس بویایی...»
‫می‌گه من زندگیش رو دزدیدم.
‫«و بدشکلی بینی که ممکنه ‫غرامتش تا صد میلیون دلار بشه.»
‫جی کلی.
‫جی کلی. جی.
‫جی کلی.
‫جی.
‫کلی.
‫بیاین! زود باشین! جا می‌مونیم!
‫- زود باشین! ‫- دیزی، اومدم.
‫جی کلی.
‫گری کوپر.
‫کری گرانت.
‫جی کلی.
‫کلارک گیبل.
‫جی کلی.
‫رابرت دنیرو.
‫جی کلی.
‫خداحافظ عزیزم. خداحافظ مامان، فعلا. ‫آخرهفته خوبی داشته باشی.
‫باورم نمی‌شه تک و تنها از لس آنجلس ‫تا اینجا رانندگی کردی.
‫می‌خواستم تو و زندگی خودت رو ببینم.
‫تقریبا یه ساله سن دیگوئم.
‫خب، آخرین فیلمم طول کشید.
‫بعدش تو یونان تبلیغات داشتم،
‫- خلاصه شانس آوردم یه آخرهفته خالی دارم. ‫- می‌دونم سرت شلوغه.
‫سوار وانت شدم و تا اینجا رانندگی کردم.
‫خب، می‌شه...
‫الان می‌تونی تنهایی بری پمپ بنزین؟
‫آره، خودم بنزین می‌زنم ‫و کلاه بیسبالم رو تا چشمم می‌کشم پایین.
‫اگه بخوای بری سرویس چی؟
‫دم جاده.
‫امان از دستت بابا.
‫از دیدنت کنار اون بچه‌ها خیلی خوشحالم.
‫خیلی دوستت دارن.
‫خب، بالاخره فهمیدم ‫واقعا می‌خوام چیکار کنم.
‫خدا می‌دونه یه‌کم طول کشید. ‫راستش، بازیگری خیلی داغونم کرد.
‫خیلی آدم رو متزلزل می‌کنه. ‫نمی‌دونم چه‌جوری از پسش بر میای.
‫من متزلزلم.
‫نه، ولی تو همیشه استعداد داشتی.
‫حتی وقتی کوچولو بودی ‫و با خواهرت تو حیاط پشتی...
‫برنامه اجرا می‌کردی.
‫«برنامه کلی و کلی.»
‫نه، این‌جوری بود «کلی و کلی.»
‫خیلی برات خوشحالم.
‫ببین، اگه بتونم توی اجاره خونه کمکت کنم،
‫- یا به هر شکلی... ‫- نه، راحتیم بابا.
‫ولی خوشحالم اومدی.
‫بریم یه دوری بزنیم؟
‫محض اطلاعت هفته بعد تولد تئو می‌شه.
‫نه، می‌دونم.
‫لازم نیست بهم یادآوری کنی.
‫آره، خودت یکی رو داری ‫که بهت یادآوری می‌کنه.
‫نه، می‌دونم بیست و چهارمه.
‫براش یه کره‌اسب گرفتم ‫که اندازه کره‌اسب واقعیه...
‫ولی عروسکیه.
‫خیلی خوشش میاد.
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫- مدتیه پیش یه تراپیست می‌رم... ‫- هوم.
‫که تبدیل به بخش مهمی از زندگیم شده.
‫برای جفتمون پیش کارتر وقت گرفتم.
‫کارتر همون...
‫گرسنمه. نمی‌شه یه جا بزنیم کنار ‫غذا بخوریم و خودمون دو تا صحبت کنیم؟
‫واسه همین بهت نگفتم.
‫چون می‌دونستم قبول نمی‌کنی.
‫این قضیه خیلی برام مهمه.
‫[تغییر از خودت آغاز می‌شود]
‫شرمنده عینک دودی زدم.
‫مشکل شبکیه چشم دارم.
‫به نور زیاد حساسم.
‫همیشه بهش می‌گم ‫چهره مرموزی می‌گیره.
‫شما باید عینک دودی بزنی.
‫آره، وقتی آفتابیه.
‫موج‌سواری می‌کنی؟
‫یه‌کم. ولی کارم خوب نیست.
‫ولی حدس می‌زنم شما بلدی.
‫هوم. هر روز می‌کردم، ‫تا اینکه استخون پام شکست.
‫- بعدش هم مدرک روان‌شناسیم رو گرفتم. ‫- متاسفم.
‫ولی گمونم... خوبه دیگه؟
‫فرصت‌ها توی زندگی زیاده دیگه، نه؟
‫- آره. ‫- خب، لطف کردی اومدی.
‫شجاعت به خرج دادی.
‫خیلی‌خب.
‫من و جسی این چند هفته اخیر ‫خیلی با هم کار کردیم.
‫جسی یه نامه برات نوشته.
‫از طرف خود ده سالشه.
‫می‌خواد بخونیش.
‫چرا خودت نمی‌خونیش؟
‫چون بدون گریه نمی‌تونم بخونمش،
‫واسه همین تصمیم گرفتیم ‫که کارتر بخونه.
‫عه.
‫خیلی‌خب، پس اگه...
‫«جی عزیز،»
‫- «وقتی ترکم کردی...» ‫- وایستا، من که ترکت نکردم.
‫- این حرف‌های مادرته. ‫- بعد از تموم شدنش نظر بده.
‫من اون رو ول کردم، تو رو ول نکردم.
‫- من هم با اون بودم. ‫- صرفا چون کنارت نبودم،
‫به این معنی نیست ‫که دیگه بابات نبودم.
‫جسی یه‌کم درباره رابطه شما ‫با پدرتون بهم گفته بود.
‫من عین بابام نیستم.
‫بابام یه آدم عصبانی ‫و ترش‌رو و خودخواه بود.
‫شاید تلاش تو برای اینکه مثل اون نباشی،
‫باعث شده پدر بودن خودت رو فراموش کنی.
‫بقیه‌اش رو بخون.
‫«می‌گفتی دلت می‌خواد همیشه پیشم باشی.»
‫«ولی رفتارت با حرف‌هات همخونی نداره.»
‫«بدترین روز زندگیم ‫اون موقع بود که پرستارم...»
‫«فیلم تو و دافنه اسپندر رو کرایه کرد.»
‫«باورش نمی‌شد تا حالا ‫اون فیلم رو ندیده بودم.»
‫«توی اون فیلم...»
‫«یه بابای خوب بودی...»
‫«که خیلی با بچه خودت و دافنه...»
‫«خوب رفتار می‌کردی.»
‫«کلی گریه کردم.»
‫«انگار خانواده شادی داشتی.»
‫نمی‌تونم. نمی‌تونم.
‫- تموم نشده. ‫- نمی‌خوای کل نامه رو بشنوی؟
‫نه، اگه کارتر بخونه نمی‌شنوم.
‫می‌دونستم تهش یه کاری می‌کنی ‫قضیه روی خودت متمرکز بشه.
‫- کارتر گفته بود. ‫- کارتر که الان داره گریه می‌کنه.
‫به نظرم واقعا جالبه ‫که اشک تو در نمیاد.
‫بهترین راه برای در آوردن اشک مخاطب، ‫اینه که گریه نکنی.
‫می‌دونی از کجا فهمیدم ‫که دلت نمی‌خواد باهام وقت بگذرونی؟
‫چون باهام وقت نمی‌گذروندی.
‫توی واگن کافه است.
‫ران، توضیح بده. ‫اگه براش مهم نیست، چرا برای ما باشه؟
‫لیز، معلومه که براش مهمه. ‫ولی احساساتش رو اینطور مدیریت می‌کنه.
‫«چقدر مهربونن». ‫معلومه که مهربونن.
‫تو عملا از پرده سینما بیرون اومدی. ‫فکر کردی با همه انقدر مهربونن؟
‫واقعا گروه مهربونی به نظر میان.
‫ما سوار واگن درجه‌دو قطار فرانسوی ‫به مقصد نامعلوم شدیم و...
‫از یه بچه مراقبت می‌کنیم.
‫حتی بدتر. ‫بچه‌ای که یکی رو زده.
‫ما سی ساله می‌شناسیمش.
‫مشخصه اصلا جی رو نمی‌شناسیم.
‫کی می‌دونه دیگه اونجا چه خبره؟
‫هر غلطی که توی کنتاکی کرده...
‫ممکنه داستان بشه.
‫وقتی جوون بودیم فرق می‌کرد. ‫خوش می‌گذشت. جی عزیز دلمون بود.
‫- درستش می‌کنیم. ‫- این اداها توی شصت سالگی زشته.
‫مراسم بزرگداشت می‌بریمش. ‫احساس محبت دیدن می‌کنه.
‫یه جور رفتار می‌کنه انگار اولین کسیه ‫که دچار فروپاشی اضطرابی شده.
‫- یادت باشه... ‫- همه‌مون دچار فروپاشی شدیم ران.
‫- انگور داریم. ‫- می‌خوری؟
‫موز چی؟
‫هر لحظه‌ای که فکرش رو بکنی.
‫خیلی زشت بود.
‫چرا ران؟
‫چرا باید دنبال همچین بچه‌ای باشیم...
‫وقتی توی خونه بچه‌های خودمون رو داریم ‫که هر لحظه دارن بزرگ‌تر می‌شن؟
‫چون داریم از هنرمند بزرگی حمایت می‌کنیم ‫که به بقیه انسان‌ها نشون می‌ده...
‫چطور انسانیت نشون بدن.
‫ما هم انسانیم ران.
‫- حتی شاید بیشتر انسان باشیم. ‫- موضوع که ما نیستیم.
‫علاقه ما که مشروط نیست. ‫مثل حس والدین یا دوست‌های خیالیه.
‫توی تاریکی شب ناپدید می‌شیم. ‫بدون اینکه ردی به جا بمونه.
‫شاید ازمون یه کارت ویزیت ‫روی هوا معلق بمونه که...
‫معلومه چی داری می‌گی؟
‫طرف خانواده و دوست ما نیست.
‫اون که توی جشن ‫شونزده سالگی ویوین بود.
‫تو مراسم فارغ‌التحصیلی دیزی دعوت شدی؟
‫فکر کنم... مراسم کوچیکی بود.
‫دعوت نشده بودی. ‫چون علاقه شما یه طرفه است.
‫هیچ‌کس نمی‌خواد به روت بیاره. ‫ولی دقیقا همینطوره.
‫ما به همون اندازه براش ارزش نداریم.
‫مخالفم.
‫چی شد؟
‫خیلی‌خب. بابام جی کلیه.
‫هم اسم بازیگره است؟
‫آره، هم اسمش همونه، ‫هم خودش همونه.
‫علت اینکه دارم بهت می‌گم ‫اینه که درست اونجا وایستاده.
‫سلام!
‫سلام.
‫گمونم هم‌قطار شدیم.
‫آره، عجیبه. قبول داری؟
‫- عجیبه بابا. ‫- پاریس کار داشتم.
‫باید واسه کمپین دیور ‫و چند تا کار دیگه می‌رفتم.
‫بعدش سوار این قطار شدم...
‫تا به مراسم بزرگداشتم توی توسکانی برسم. ‫سلام ریو.
‫خب...
‫جشنواره جَز چطور بود؟
‫خب... ما که نرفتیم. ‫گیوم می‌گه همه‌چیش ادغام شده.
‫سلام. گیوم هستم.
‫- گیگی. ‫- گیگی؟ من جی‌ام. سلام.
‫گیوم پیش‌خدمت کافه دو فلور بود. ‫خواننده و فیلمسازه.
‫نه، اصلا. صرفا...
‫زشته جلوی شما ‫ادعا کنم فیلمسازم.
‫- نه بابا. ‫- اینطور نیست.
‫دیزی، چه حسی داره که قهرمان ‫خیلی از فیلم‌های بزرگ نسل ما...
‫بابات باشه؟
‫آره دیزی، چه حسی داره؟
‫گمونم واسه جواب دادن ‫به این سوال زیادی می‌شناسمش.
‫جی کلی قهرمان سینماست.
‫از این پسره خوشم میاد.
‫وای.
‫چی می‌خواستم بهت بگم؟
‫بگذریم، نمی‌خوام مزاحم بشم.
‫فقط اومدم همه‌تون رو...
‫به مراسم بزرگداشت ‫روز شنبه‌ام دعوت کنم.
‫می‌تونم واسه هر پنج نفرتون بلیت بگیرم.
‫از کی تا حالا مراسم بزرگداشت ‫برات انقدر مهم شده؟
‫نمی‌دونم. گمونم مهمه دیگه.
‫دارم بابام رو دعوت می‌کنم.
‫- می‌خوام جمع خانوادگی باشه. ‫- بابابزرگ رو دعوت کردی؟
‫- واقعا دلت می‌خواد باشه؟ ‫- دلم می‌خواد بیاد.
‫جسیکا رو هم دعوت کردم.
‫- جسی؟ ‫- آره.
‫شرایط با اون یه‌کم پیچیده‌تره. ‫چون من و تو توی یه کشوریم.
‫توی یه قطار هم هستیم.
‫می‌شه خبرش رو بهت بدم؟ ‫برنامه‌مون یه‌کم فشرده است.
‫داریم می‌ریم یه مسابقه ‫اسب‌دوانی باستانی.
‫خوش می‌گذره.
‫عه...
‫خب، آم...
‫پاریس خوب بود؟
‫- حرف نداشت. ‫- همه‌چی رو برام تعریف کن.
‫از روی صخره پریدیم ‫توی حوضچه جنگل‌ها.
‫رفتیم یه کافه عجیب ‫که دیوید لینچ طراحی کرده بود.
‫من اونجا مغز خوردم.
‫خونه دلاکروا رفتیم.
‫نقاشی‌هاش رو دیدی؟ ‫واقعا خیلی قشنگن.
‫بابا، گوشت با منه؟
‫می‌شنوم. وقتی گوش می‌دم ‫این شکلی می‌شم.
‫- گفتی از پاریس تعریف کنم. ‫- دوباره بگو. دو تا جمله برگرد عقب.
‫خیلی بیش‌فعالی داری. ‫می‌رم خوراکی بگیرم.
‫نه، خوراکی نگیر. ‫بمون، بمون. بی‌خیال شو.
‫معذرت می‌خوام. عجیبه.
‫خیلی خوبه، ولی...
‫عجیبه از تجربه‌هات می‌شنوم و...
‫انقدر مستقل می‌بینمت.
‫معذرت می‌خوام. ‫خب، تعریف کن.
‫- عه، پس مغز خوردی. ‫- مغز خوردم.
‫با بچه‌های تانگو جلوی ‫اپرا جشن و پایکوبی گرفتیم.
‫فکر کنم دلم می‌خواد بازیگر بشم.
‫عجب.
‫خیلی‌خب.
‫اگه بعد از دانشگاه حس کردی ‫همچنان دلت می‌خواد بازیگر بشی...
‫فکر کنم فعلا دلم نمی‌خواد ‫برم دانشگاه درس بخونم.
‫گیگی داره توی سیسیل فیلم می‌سازه ‫و ازم خواسته توش بازی کنم.
‫یه فیلم کوچیک درباره خواب و خاطره است.
‫باید دانشگاه بری.
‫حسابی براش زحمت کشیدی ‫و الان فرصت فوق‌العاده‌ای داری.
‫- فرصتی که حتی من نداشتم. ‫- هیچ‌وقت به خاطر تو...
‫به خودم اجازه ندادم به بازیگری فکر کنم، ‫ولی کارم خوبه.
‫می‌دونم همیشه می‌گفتی ‫که جسی بچه با استعدادته.
‫به نظرم تو یکی از باهوش‌ترین ‫آدم‌هایی هستی که دیدم.
‫- فقط فکر نکنم دنبال اون زندگی باشی. ‫- واقعا آدم ریاکاری هستی.
‫- بازیگری کل زندگی تو بود. ‫- واسه همین می‌دونم چقدر سخته.
‫چقدر آدم ضرر می‌کنه ‫و چقدر دیوونه می‌شه،
‫و چقدر احساس تنهایی می‌کنه.
‫تو که هیچ‌وقت تنها نبودی.
‫- مرسی سیلوانو. ‫- نوش جان.
‫فعلا روی مراسم بزرگداشت فکر کن.
‫حتی اگه رفتین اسب‌دوانی ‫یا هر جا که بودین، جورش می‌کنم.
‫براتون ماشین یا هلیکوپتر می‌فرستم.
‫دنبال بابابزرگت جت فرستادم. ‫هر چی لازم بود بگو.
‫بابا، چطوری سر از این قطار در آوردی؟
‫خب...
‫می‌دونستم.
‫عه...
‫می‌دونستم، چون...
‫ریو از کارت اعتباری ‫مامانش استفاده می‌کنه.
‫وای خدا. خیلی کارت زشته.
‫ریو، مامانت امکست رو چک می‌کنه.
‫گندش بزنن.
‫- می‌خواستم سورپرایزت کنم. ‫- تا اروپا یواشکی دنبالم اومدی.
‫اومدم اینجا چون نمی‌شه که ‫آدم از خونه بره و...
‫یهو دیگه بچه نباشه.
‫- به حد کافی پیشت نبودم. ‫- مشکلم با خودت و اطرافیانته.
‫- بی‌خیال. من که همچین آدمی نیستم. ‫- چرا، اتفاقا هستی.
‫نمی‌شه از «هلیکوپتر» حرف بزنی ‫و همچین آدمی نباشی.
‫فقط می‌خوام راحت بیای.
‫من هلیکوپتر و جت شخصی نمی‌خوام. ‫همین قطار درجه‌دو باشم و...
‫توی خوابگاه و چادر بخوابم.
‫می‌خوام بدون حضور تو ‫توی این مسافرت باشم بابا.
‫ازت متنفرم مامان. ‫تو از روسیه هم بدتری.
‫- ببخشید. ‫- هیچ‌وقت نمی‌بخشمت.
‫نه!
‫- کارت رو کنسل نکن. ‫- خوشحال شدم.
‫نرو.
‫بهت نیاز داره.
‫- من بهت نیاز دارم. ‫- از طرفم از جی عذرخواهی کن.
‫سگم یه پیچ خورد. ‫براش عذرخواهی نوشتم.
‫مثل همینه که همیشه می‌گیم.
‫اگه حس خوبی داره، ‫پس انجامش نده.
‫این هم لباس‌های مراسمه. ‫رنگ‌بندی شدن.
‫ولی من می‌رم.
‫اون شب یهو زدی بیرون.
‫همون موقع که برج ایفل بودیم.
‫تازه نشسته بودیم سر شام. ‫می‌خواستم گوشی‌هامون رو خاموش کنم.
‫ولی تو گفتی محض اطمینان روشن بذاریم.
‫مسلما هم زنگ زدن.
‫جی با دختر سفیر فرانسه عکس گرفته بود.
‫یکیمون باید می‌رفتیم.
‫من موندم تا میز رو نگه دارم.
‫خیلی مضطرب بودم...
‫چون توی گناش بعد از شام ‫یه انگشتر قایم کرده بودم.
‫این بخشش رو نمی‌دونستم.
‫آره، عین فیلم‌های عاشقانه بود.
‫ولی در نهایت اصلا عاشقانه نشد، چون...
‫جنابعالی اصلا برنگشتی.
‫آخه پیش جی بودم.
‫تو هم زنگ می‌زدی.
‫جی همیشه اولویت اوله.
‫امکان نداشت چند لحظه فقط ‫بتونیم برای خودمون باشیم.
‫بابت شام برج ایفل متاسفم.
‫اشکال نداره. خوشحالم.
‫می‌دونم.
‫من هم خوشحالم.
‫خیلی هم شرمنده‌ام.
‫ممنون.
‫خودت رو نجات بده.
‫چی گفتن؟
‫تهویه هوا دیگه کار نمی‌کنه.
‫آها. چه خوب.
‫- سلام. ‫- پاهای ویوین جوری ورم کردن...
‫- که تا حالا اینطوریش رو ندیده بودم. ‫- وایستا، وایستا. چطوری ورم کردن؟
‫مثل بعد از اجرای ویولن‌سل؟
‫- خیلی بدتره ران. ‫- دیگه پام توی جردن نمی‌ره بابا.
‫مجبور شدم کراکس بپوشم.
‫- پاش شبیه بالن شده. ‫- داریم می‌ریم پش دکتر فنر.
‫دارم هر کاری در توانمه ‫می‌کنم که دیوونه نشم.
‫خیلی چندشه بابا. ‫مایکل برانفمن می‌گه بدشکل شده.
‫مایکل برانفمن خودش بی‌شعوره.
‫بابا.
‫- این بار تورمش از کی شروع شد؟ ‫- دقیقا بعد از تنیس.
‫- وای خدا. ‫- تقریبا همزمان بعدش.
‫فهمیدم. حالا تقصیر من شد؟
‫- نگفتم تقصیر توئه ران. ‫- کرم چی؟ جواب نداد؟
‫- کرم هیچکارش نکرد. ‫- چون باید حسابی زیاد بزنی.
‫ران، کلی کرم زدیم. ‫ادویل هم بهش دادیم.
‫وای خدا. معذرت می‌خوام.
‫مامان، از چراغ قرمز رد شدی.
‫گندش بزنن. ببخشید عزیزم.
‫جریمه می‌شیم.
‫ویوی. هیچی نمی‌شه، می‌شنوی؟
‫- واقعا؟ ‫- جدی می‌گم.
‫بابا، من چیزیم می‌شه؟
‫نه خیر. هیچیتون نمی‌شه.
‫- تو هم همینطور لوئیس. تو قهرمانی. ‫- الان داریم می‌رسیم ران.
‫- از مطب دکتر بهت زنگ می‌زنیم. ‫- بابا، فکر کنم مامان رو بیشتر دوست دارم.
‫همه‌تون رو خیلی دوست دارم.
‫- شنیدی لوئیس؟ ‫- آره، شنیدم ران. صدات روی پخشه.
‫خیلی ناراحتم که الان پیشتون نیستم.
‫- صدات قطع می‌شه ران... ‫- همه‌تون برام عزیزید.
‫- دوستتون دارم... ‫- مامان...
‫- جی عزیز. ‫- جی عزیز.
‫- می‌گفتی... ‫- می‌گفتی دلت می‌خواد همیشه پیشم باشی.
‫ولی رفتارت با حرف‌هات همخونی نداره.
‫برو...
‫آره، سوئیچ رو بررسی کن.
‫ببخشید، فکر کنم باید قبلش...
‫یه‌کم با هم آشنا می‌شدیم.
‫بعضی وقت‌ها بهتره آشنایی‌ها ‫همینطوری خودجوش رقم بخورن.
‫یا حداقل وانمود کنن ‫همدیگه رو می‌شناسن.
‫برای تو پیش اومده بخوای ‫تظاهر کنی که کسی رو می‌شناسی؟
‫چند باری شده. ‫ولی واقعا تجربه جالبی نیست.
‫آبروی آدم می‌ره.
‫- یه سکوتی حاکم می‌شه. ‫- آره.
‫انگار جو یه جوری سنگینه ‫که هیچ حرفی با هم نداریم.
‫عین مراسم ختم می‌مونه ‫که هیچ‌کس حرفی نمی‌زنه.
‫دقیقا.
‫خیلی‌خب.
‫- وقتشه برگردیم مدرسه. ‫- می‌شه دوباره بگیریم؟
‫واقعا؟
‫- یه فکری به سرم زده. ‫- مگه خوب نبود؟
‫خوب بود؟
‫- می‌شه از معلمش خواهش کرد؟ ‫- آره.
‫وای.
‫- خوبه؟ ‫- خیلی خوبه.
‫نمی‌ذارم ببری‌ها. ‫روحیه رقابتی دارم.
‫یعنی تو هم این خاطره رو اینطوری یادته؟
‫کارت بالاتر دارم. بفرما.
‫تازه ازدواج کرده بودم ‫و جسیکا به دنیا اومده بود.
‫اون روز سر صحنه نشستیم ‫و با پسره کارت‌بازی کردیم.
‫- دافنه، تقلب کردی. ‫- نه بابا.
‫اگه کارت‌هات رو انقدر باز نگه می‌داری، ‫مگه می‌شه نگاه نکنم؟
‫حواس‌پرتیمون بود.
‫تا وقتی اون بود، ‫می‌تونستیم وقت بگذرونیم.
‫وانمود کنیم که...
‫مثلا خانواده‌ایم.
‫ایتالیا. این جذابیت مرگبارش از چیه؟
‫فکر می‌کنم یه‌جور ‫اجازه‌ای برای انسان بودنه.
‫که بقیه جاها خیلی وقته ‫این رو از دست دادن.
‫دیشب خوابت رو دیدم.
‫توی خوابم هم مثل واقعیت ‫برام آدم عزیزی بودی...
‫واقعا؟ خب؟
‫من خواب دیدم وسط بدنم پنجره باز شده، خب؟
‫ولی نمای داخلش نمای دستشوییه.
‫یهو چیزهایی یادم اومده ‫که خیلی وقته بهشون فکر نکردم.
‫- خانواده‌ام دارن دیوونه می‌شن. ‫- انگار دارم نقش خودم رو بازی می‌کنم.
‫- خودم رو می‌بینم... ‫- ببخشید، دوباره بگو.
‫- نشنیدم چی گفتی. ‫- گفتم یه چیزهایی داره یادم میاد.
‫واسه چیه؟
‫- حافظه آدمه؟ ‫- اون که آره.
‫شاید ذهنت می‌خواد یه چیزی ‫درباره وضعیت فعلیت بگه.
‫- مثلا چی؟ ‫- نمی‌دونم. خسته‌ام.
‫- با دیزی دعوام شد. ‫- کاش می‌تونستم کمکشون کنم.
‫- چی؟ ‫- چی؟ هیچی.
‫- آها... ‫- صرفا... خسته‌ام...
‫کاش می‌تونستم باهاش بیشتر ‫وقت بگذرونم. همیشه سر کار بودم.
‫خب، من همیشه هماهنگی‌های ‫پرواز آخر هفته تو رو می‌کردم،
‫- تا برم خونه و بچه‌ها رو ببینم. ‫- خیلی سخت بود که...
‫- حرفت چیه؟ ‫- دارم می‌گم مثلا بن...
‫هر آخر هفته می‌ره خونه ‫تا خانواده‌اش رو ببینه.
‫- بن؟ بن الکاک؟ ‫- مقایسه نمی‌کنم.
‫- ولی انگار داری مقایسه می‌کنی. ‫- منظورم اینه تصمیماتی که گرفتیم...
‫- مثل همین که من اومدم این سفر. ‫- صرفا تصمیم که نیستن.
‫اینکه حرف دلم رو به لیز بزنم.
‫حرف دلت رو به لیز بزنی؟
‫- ...که الان بخوام خونه باشم. ‫- چیزی به لیز گفتی؟
‫- نه، اون اصرار داشت. ‫- اصلا لیز کو؟
‫لیز رفت. کریستا هم رفت. ‫سگش پیچ خورده بود.
‫سگ کریستا رو می‌گم، نه سگ لیز.
‫لیز صرفا عصبی شده بود.
‫این نامه رو برات گذاشت.
‫کریستا رو می‌گم، نه لیز.
‫یعنی لیز واقعا تا ابد رفت؟
‫اصلا تا ابد یعنی چی؟
‫بن الکاک واقعا آخر هفته‌ها می‌ره خونه؟
‫بن که قدیس نیست. ‫این ازدواج دومشه.
‫- پرستار بچه‌اش بود. ‫- حالا تو سر طرف نزن.
‫نمی‌خوای هیچ‌وقت ‫بهم بگی که تیموتی چی شد؟
‫- گفتم که می‌گم. ‫- آره، ولی نگفتی.
‫می‌تونی برام آب بگیری؟
‫نمی‌تونی خودت بگیری؟
‫وایستا! دزد!
‫کیف دستیم رو دزدید!
‫نه، نه... نه.
‫وای!
‫گندش بزنن!
‫وای، وای! سیلوانو! اومدم.
‫وای. وای.
‫واقعا قهرمانه.
‫- می‌خوام برم بیرون. ‫- خدایا، شیفته رفتارتم.
‫پنج دارم.
‫- برو! ‫- نه، انصاف نیست.
‫باورم نمی‌شه.
‫- وای! ‫- هوف!
‫- گرفتمت بی‌شرف! ‫- باید می‌رفتی کلایو.
‫جی دزد رو گرفت!
‫- آفرین! ‫- واقعی بود.
‫- بفرمایید. ‫- مرسی عزیز جان.
‫- یه بادمجون هم پای چشمش کاشت! ‫- حقش بود.
‫وای.
‫احسنت. احسنت.
‫- خیلی‌خب. ‫- بفرما.
‫- احسنت. ‫- چقدر مرد خوبی هستی.
‫انقدر به من نگاه نکن ‫و در موردم صحبت نکن.
‫لطفا مراعات کنین. ‫فقط باید داروش رو بخوره.
‫آدم خوبیه. مرد خانواده است.
‫سه تا بچه قشنگ داره. ‫معمولا این طوری نیست.
‫واقعا یه پا قهرمانی پسر.
‫خوبی؟
‫- بیا. ‫- می‌شه...
‫ببریش پیش دکتر؟
‫می‌رم برات آب بیارم.
‫من هم الان میام.
‫یه حیوون کوچولوی پشمالو...
‫رفت توی سوراخ قایم شد. دیدی؟
‫یه خرس کوچولوی بامزه ‫داره کت می‌پوشه.
‫اوهوم.
‫بعدش خورشید از نمای رودخونه غروب کرد...
‫مواظب دوچرخه‌تون هستم، خب؟
‫دیزی، می‌شه لطفا بهشون بگی؟
‫دیزی.
‫دیزی؟
‫می‌شه بگی واقعیت نداره؟
‫چی رو می‌گی؟
‫یعنی اسب می‌تونه بدون...
‫خوش بگذره.
‫می‌بینمت بابا. دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم.
‫کار خوبی کردی که گذاشتی بره.
‫خب، با آلن صحبت کردم، ‫نامه حقوقیش رو آماده کرده.
‫امضا شده. یه بیانیه هم باید آماده کنیم...
‫محض اینکه تیموتی ‫بخواد سراغ مطبوعات بره.
‫یه نسخه اینجا دارم، ‫می‌خوام بخونیش و تاییدش کنی.
‫این هم مال خودته.
‫می‌دونم حرفت رو بلدی. ‫هر چی بشه، می‌شه.
‫دیزی دوست من هم بود. ‫بهش نارو زدم.
‫صرفا به وظیفه‌ات عمل کردی.
‫این بهونه رو نازی‌ها میارن. ‫حس می‌کنم آدم بدی‌ام.
‫تقصیر منه مگ. گوش کن...
‫استراحت کن. ‫برو ایتالیا سفر.
‫من چیزیم نمی‌شه. عه...
‫ران، تو همراهت... آم...
‫ممنون جی.
‫محض اطلاعت بگم از خدام بود ‫بابای من توی اروپا دنبالم بیفته.
‫آها، امانوئل مکرون داره ‫کندی رو می‌بره ژنو.
‫خلاصه یه آرایشگر دیگه لازم داری.
‫عزیزی و مبارک باشه.
‫آقای کلی! ببخشید.
‫آقای کاترپیلار. سلام.
‫سلام، آلبا هستم. راننده‌تون.
‫پدرتون با آنتونیو...
‫و کمیته میزبان توی رستوران منتظرتونن.
‫- بابام؟ ‫- بله.
‫بابات رو می‌گه. زنگ زدم و براش ‫هواپیما فرستادم. خیلی هیجان‌زده است.
‫گندش بزنن. ‫فکر نمی‌کردم واقعا بیاد.
‫من شما رو می‌برم پیش پدرتون.
‫همه هستن؟
‫- هوم. ‫- آره؟ خیلی‌خب.
‫می‌شه یه چمدون برداری؟
‫- خودت بردار. ‫- چی؟
‫بردار.
‫خدایا.
‫عه، یادم رفت این رو ‫بهتون بدم آقای کلی.
‫آقای کاترپیلار. چیزکیک شماست.
‫- عالیه. ممنون. ‫- درخواست من بود. تو بخور.
‫ما اینجا توی ایتالیا ‫دوست داریم سخت کار کنیم.
‫ولی همزمان وقتی کارمون تموم می‌شه، ‫استراحت می‌کنیم و غذای خوب می‌خوریم.
‫بعضی وقت‌ها گریه می‌کنیم، ‫ولی اگه بامزه باشین، ممکنه بخندیم.
‫بعضی وقت‌ها ازدواج می‌کنیم...
‫از کندی عصبانی نشو. ‫یه آرایشگر دیگه پیدا می‌کنیم.
‫همینطوریش کلی آدم دورم بود.
‫به چند نفر که نیاز داری، نه؟
‫بعضی وقت‌ها بحثمون می‌شه. ولی...
‫- یه حسابدار بد نیست. ‫- وکیل. آلن رو می‌خوای.
‫دیگه چی؟ مدیر رسانه. سرآشپز.
‫یا من. به من نیاز داری.
‫آره ران. بهت نیاز دارم.
‫گندش بزنن. ‫فکر کنم به خرگوش زدم.
‫آلبا، جایی هست که بتونیم ازش ‫برای بابام کادو یا هدیه‌ای بگیریم؟
‫آره، آره.
‫می‌شه من رو برسونی ‫رستوران دو رزا؟
‫کجا می‌ری؟
‫یه قرار پنج بعدازظهر دارم. ‫سریع تموم می‌شه.
‫تا شام برگشتم. ‫برام تیرامیسو نگه دار.
‫با کی ساعت پنج قرار داری؟
‫عه، بن الکاک. ‫آخه... باید یه‌کم بهش وقت بدم.
‫چون اون هم قراره ‫جایزه بزرگداشت بگیره؟
‫آره، البته دومیشه.
‫پس می‌خوای من رو ‫پیش بابام تنها بذاری.
‫من که کنارتم. همیشه هستم.
‫از ساعت هفت به بعد هم ‫تا کل این مسافرت کنارتم.
‫مهم نیست. برو پیش بن الکاک. ‫توی لیستش چیه؟
‫در واقع لیست بن خیلی ساده است.
‫گم شو بابا.
‫- خداحافظ آقای ران. ‫- ممنون آلبا.
‫یه‌کم خوش بگذرون. ‫از طرفم به بابات سلام برسون.
‫وقتی اینجا می‌خوابی ‫ممکنه روح ببینی.
‫روح‌ها معمولا راهب‌های کوچیکی هستن ‫که خودشون رو نشون می‌دن.
‫به نظرم خیلی دوست دارن ‫با جی کلی آشنا بشن.
‫خلاصه وزنه زدن رو ول کردم ‫و سراغ یوگا رفتم.
‫الان توی بهترین وضعیت زندگیمم.
‫هنوز لاغرم، ولی زور دارم.
‫ذهنم هم سعی کردم قوی نگه دارم. ‫سودوکو حل می‌کنم.
‫- عه. ‫- سلام.
‫- پسر ستاره سینمام. ‫- سلام خوش‌تیپ.
‫عه.
‫- خوش‌تیپ رسید. ‫- عه.
‫بیا با کاپیتان جنی و لوردس آشنات کنم.
‫با همون هواپیمای کوچیکی ‫که برام گرفتی اومدن.
‫خانم خلبان هستن.
‫پدرتون از مین تا فلورنس ما رو ‫با خاطرات فوق‌العاده...
‫و گاها توهین‌آمیزشون سرگرم کردن.
‫عجب شخصیتی دارن.
‫جی، واقعا باید گفت ‫پسر کو ندارد نشان از پدر.
‫خب...
‫این ران معروف کجاست؟ ‫انتظار داشتیم کل تیم باشن.
‫آره. فکر می‌کردیم آقای کاترپیلار ‫با تعداد زیادی بیان.
‫نه، ران معروف یه قرار ‫ساعت پنج داشت.
‫ران خیلی هواتون رو داره.
‫خیلی نگران حجم و اندازه جایزه‌تون بود.
‫مطمئنم به دلم می‌شینه.
‫جووانی، یکی از هنرمندان محلی ما،
‫به قول شما آمریکایی‌ها ‫شب‌زنده‌داری کرد و خودش ساختش.
‫جووانی بابت ماسک عذرخواهی می‌کنه. ‫از کووید بی‌پایان رنج می‌بره.
‫جی کلی. ‫چیزکیک شما آماده است.
‫خدایا.
‫ممنونم. دستتون درد نکنه. مرسی.
‫من بهترین دوست همه دوست‌هامم، ‫ولی به نفعته دشمنت نباشم.
‫بهت قول می‌دم. ‫چون حرفی که می‌زنی...
‫وایستا... بذار حرف بزنم!
‫چون حرفی که داری می‌زنی ‫دقیقا شبیه اخاذیه.
‫کاش اشتباه کرده باشم،
‫ولی اگه قضیه این باشه، ‫همین الان گوشی رو قطع می‌کنم.
‫حتما بکن. با تیموتی حرف بزن ‫و دوباره بهم زنگ بزن.
‫آلن، پشت خطی؟ ‫کثافت می‌خواست اخاذی کنه.
‫کارش تموم شد. ‫خبری از کارآگاه نشد؟
‫دستمال گردنت قشنگه.
‫خیلی‌خب. تو صبر کن. ‫فعلا باید با بنی خان نوشیدنی بخورم.
‫آره، آره. بهم بگو. ‫بعدش بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه. خداحافظ.
‫چقدر گرمه. خدایا.
‫- چی شد؟ چی گفتی؟ ‫- عه، گفتم دستمال گردنت قشنگه.
‫جدی؟ آره. خیلی‌خب.
‫خوش‌تیپ شدی بن الکاک، ‫با اون چشم‌های آبی رویاییت.
‫- پرواز خوب بود؟ ‫- هواپیمای دوکلاسه بود. فرست کوچیک گرفتم.
‫ولی تخت‌خواب داشت، پس...
‫- پس تهش خوب بود. ‫- آره.
‫- چیزی سفارش دادی؟ ‫- دارم آب گازدار می‌خورم.
‫- آها... خب. ‫- هواپیماتون تازه نشست؟
‫با قطار اومدیم. کلا داستانی بود... ‫ولی خوب بود. همه‌مون خوبیم.
‫جی رو فرستادم با اعضای ‫جشنواره شام بخوره.
‫- جی شام دعوت شده؟ ‫- تو هم دعوت شدی.
‫- توی برنامه‌ام نوشته بود «به صرف نوشیدنی». ‫- به نفعته شام پیششون نری.
‫تو خانواده‌ات رو آوردی. ‫عین آدم‌های عادی هستی.
‫جی مجرد و عجیب‌غریبه ‫و باید سرگرم بشه.
‫لازم نیست جی رو کوچیک کنی ‫که من حس بهتری داشته باشم.
‫- این کار رو زیاد می‌کنی ران. ‫- من جی رو دوست دارم. براش عین پدر بودم.
‫ولی خیلی پیچیده‌تره ‫چون بیشتر شبیه برادرشم.
‫نوشیدنی بیارن بد نمی‌شه‌ها!
‫خلاصه داشتم فکر می‌کردم ‫و با ملانی صحبت کردم...
‫و حس می‌کنم راستش ‫به حد کافی تو رو نمی‌بینم.
‫واقعا؟ من که الان اینجام پسر جون. ‫چی بوده که من نبودم؟
‫می‌دونم توی کار جی کلی هستی ‫و نمی‌تونم باهاش رقابت کنم.
‫اصلا مشکلی ندارم.
‫یعنی می‌دونم علت اینکه ‫این جایزه رو دارم می‌گیرم...
‫- اینه که اون ردش کرد. ‫- و بعد دوباره قبول کرد.
‫شرمنده همه‌چی قاطی شد.
‫ولی نگران نباش. ‫جفتتون جایزه می‌گیرین.
‫ولی باید یه‌کم هم از تو بگیرم.
‫ببین. جف یکی از مشتری‌هامه. ‫ولی تنها مشتریم نیست.
‫چطوری بهتر بشم؟
‫می‌خوام یه مدت بدون مدیربرنامه باشم.
‫- وایستا. ‫- فقط یه وکیل و ایجنت می‌خوام.
‫- و یه مدیر روابط عمومی. ‫- خیلی‌خب.
‫با یه مدیر کسب و کار.
‫تو دومین مشتری قدیمی منی.
‫ما از زمان سریال‌های دیزنی ‫با هم کار می‌کنیم.
‫- می‌دونم. ‫- من توی خونه کلی مشکل دارم.
‫- ویوین اضطراب و مشکل تورم پا داره. ‫- متاسفم.
‫تو تازه یه سریال موفقیت‌آمیز تموم کردی.
‫- اصلاحش یه‌کم طول می‌کشه. ‫- یه‌کم که شده.
‫وارد میان‌سالی شدی. ‫ولی به نظرم به جاهای خوبی می‌رسی.
‫فقط باید یه مدت امتحانش کنم.
‫من توی عروسیت بودم. ‫به افتخارت سخنرانی کردم.
‫- می‌دونم! می‌دونم! ‫- ما خانواده‌ایم. من دوستت دارم.
‫بس کن. بس کن. بس کن.
‫می‌دونستم کار سختیه.
‫می‌خواستم بعد از بزرگداشت ‫برات یه ایمیل بفرستم.
‫ولی ملانی گفت بهتره حضوری بهت بگم.
‫لزومی نداشت.
‫من در طول روز کارهایی می‌کنم ‫که تو اصلا ازشون خبر نداری.
‫نه، سعی نکن... ‫سعی نکن منصرفم کنی.
‫نه، گریه نکن.
‫- تو داری گریه می‌کنی. ‫- نه، می‌دونم.
‫ولی دلیل نمی‌شه تو هم گریه کنی.
‫باشه، تو گریه کن عزیز. ‫اول تو گریه کن.
‫معذرت می‌خوام. صرفا...
‫توی سفر حالم بد شده، ‫خیلی خسته‌ام، خیلی پیرم.
‫حالش خوبه.
‫فنر می‌گه استرس تو بهش رسیده ‫و داره روی پاش تاثیر می‌ذاره.
‫چطوری استرس من روی ‫پای ویوین تاثیر گذاشته؟
‫آروم باش رانی. ‫اگه بهش فکر کنی منطقیه.
‫می‌خوای بذاری یه دکتر پا بچه رو ‫تجزیه و تحلیل کنه؟ مشکلت چیه؟
‫باهام اینطوری حرف نزن. ‫دارم تنهایی ازش مواظبت می‌کنم.
‫- همه‌مون هم ویروس دیوید رو گرفتیم. ‫- معذرت می‌خوام. واقعا برام عزیزی.
‫صرفا... روز خیلی بدی داشتم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- نه.
‫الان اخراج شدم. دارم گریه می‌کنم. ‫تنها توی ایتالیام و دارم گریه می‌کنم.
‫می‌دونم ازم عصبانی‌ای. ‫ولی می‌شی بگی که برات عزیزم؟
‫- جی اخراجت کرد؟ ‫- نه، بن اخراجم کرد.
‫- جی بابا رو اخراج کرده؟ ‫- نه، بن اخراج کرده. برگرد داخل.
‫مرتیکه کثافت!
‫تازه براش جایزه بزرگداشت هم گرفتی.
‫همون رو بگو.
‫جی رو که هنوز داری، نه؟
‫آره، آره. جی رو هنوز دارم.
‫اگه بتونم راضیش کنم ‫توی این فیلمه بازی کنه.
‫- می‌شه لطفا بهم بگی؟ ‫- صدای چیه؟
‫زنگوله. اینجا پر از مرگ و...
‫تیراندازیه!
‫ران، الان دیدم توی «پیج سیکس» ‫درباره جی چی نوشتن.
‫چی؟ چی نوشتن؟
‫درباره جی چی نوشتن؟
‫لوئیس؟
‫من چرا اینجام خوش‌تیپ؟ ‫کی رد کرد؟
‫هیچ‌کس. مخصوصا تو رو دعوت کردم.
‫- عه؟ ‫- آره.
‫اولین بار بعد از سال‌هاست ‫که خوش‌تیپ من رو مهمونی دعوت کرده.
‫وقتی دهه نود رفته بودم گلوبز ‫تهدید شده بود.
‫اینطور نیست.
‫بابای جی اون زمان خیلی خوش‌تیپ بود.
‫سوزان ساراندون دلش پیشم گیر کرده بود.
‫خب، خوشحالم که اینجایی.
‫حتی یه ویدیو برام فرستاد که یه بچه فیل ‫برمی‌گرده پیش خانواده‌اش.
‫- از دیدنش خوشحال بودن؟ ‫- موضوع همین بود.
‫خیلی بامزه و ملوس بود.
‫این واسه چیه؟
‫واسه چیزی نیست. کادوئه.
‫- خب... ‫- سویشرته.
‫آفرین.
‫واقعا سویشرته. کشمیر هم هست.
‫مال خودت.
‫- واسه بابات زیادی گرونه. ‫- نه، واسه تو گرفتم.
‫سویشرت رو بگیر.
‫نوه عزیزم کجاست؟
‫ران گفت قراره بیاد.
‫سرش با کارهای خودش گرمه. ‫به اون سن رسیده.
‫هیجده سالگی رو که یادته.
‫واکس مو رو که یادمه. ‫حسابی تیپ می‌زدیم.
‫آقای کلی پدر؟
‫- هوم؟ ‫- شما هم مثل پسرتون هنرمندین؟
‫هنرمند؟ نه.
‫کارگر ساده‌ام.
‫سی و پنج سال توی ‫شرکت جان دیر کار کردم.
‫بازنشسته شدم و اون عوضی‌ها فقط ‫یه حقوق ناچیز و خودکار مسخره بهم دادن.
‫بابات جایزه و چیزکیک نمی‌گرفت.
‫شما زحمت کشیدین ‫تا پسرتون به رویاهاش برسه.
‫خوشم اومد. ‫خیلی قشنگ بیانش کردی.
‫آره، وقتی بچه بود...
‫فکر می‌کردم وقتی بزرگ شد ‫از همنشینی باهاش لذت ببرم.
‫ولی فکر اینجاش رو نمی‌کردم.
‫آره، من نقش گردن‌کلفت‌ها رو ‫بازی کردم که مجبور نباشم واقعا باشم.
‫فیلم‌های اکشن مزخرفن. همه‌چیزشون الکیه.
‫عه.
‫از اول می‌دونستین ‫که جی قراره ستاره بشه؟
‫خب، تا پنج ساله نشده بود ‫که اصلا صحبت نمی‌کرد.
‫یه روز صبح، بیدار شد ‫و اومد سر میز صبحونه،
‫و به لهجه جنوبی شروع ‫به صحبت کردن کرد.
‫خیلی دست و پا چلفتی شده بود.
‫مامانش فکر می‌کرد دیوونه شده، ‫ولی من گفتم...
‫«سلیا، نه، نه. فکرش رو نکن. ‫داره نقش بازی می‌کنه.»
‫داشتم ادای عمو مارکم رو در می‌آوردم.
‫آره. همیشه می‌گفت «جدی!»
‫که تیکه کلام عمو مارکش بود.
‫«بچه خوبی هستی. جدی!»
‫- انگار داشت تیکه می‌نداخت. ‫- خدایا. ترکیدم از خنده.
‫تا حالا ندیده بودم تو و مامان ‫اینطوری زیر خنده بزنین.
‫همیشه وقتی توی جمعمون بود ‫خیلی ناراحت بود.
‫- عمو مارک کجاست؟ ‫- واسه جعل نامه زندانه.
‫- جدی؟ ‫- جدی!
‫واقعا...
‫ببخشید که زل زدیم، ‫ولی الان همه‌جای اینترنتین.
‫یه ویدیو پخش شده.
‫- توی گوشیت؟ ‫- توی گوشی همه‌مون هست.
‫- یه درگیری نمایشیه. ‫- با یکی دیگه.
‫«بازیگر جی کلی پس از دستگیری یک مجرم...»
‫«به شیوه‌ای دراماتیک و سینمایی...»
‫«تبدیل به قهرمانی در دنیای واقعی می‌شود.»
‫ببینین چطوری دارین با اون ‫کفش‌های شیک می‌دوئین! بدو جی! بدو!
‫«از زمانی که جی کلی از قطار پرید، ‫هیچ اکشن و کاتی گفته نشد.»
‫من از خشونت بیزارم. ‫واقعا دوره لگد پروندن تموم نشده؟
‫ولی باید از خودش دفاع می‌کرد.
‫اینجا نوشته طرف یه دزد روانی بود ‫که اسپندکس پوشیده بود.
‫دیوونه نبود. صرفا...
‫- شاید تعرض کرده بود. ‫- نه!
‫نه، نه. اینطور نبود.
‫بالاخره کت و شلوارت رو خاکی کردی خوش‌تیپ؟
‫حالا وقتشه یه مهمونی واقعی...
‫برای قهرمان واقعیمون بگیریم.
‫می‌دونی این حومه شهر ‫من رو یاد چی می‌ندازه؟
‫بیکرزفیلدِ کالیفرنیا. ‫جای قشنگیه.
‫ولی اونجا همه بی‌کارن. ‫ناراحت‌کننده است.
‫من قبلا توی بیکرزفیلد ‫کلی کار می‌کردم.
‫فکر کنم حالت تهوع داشت.
‫داشت اسپاگتی می‌خورد و یوگا کار می‌کرد ‫که تعادلش به هم خورد.
‫- کجاست؟ ‫- با دکتر توی آشپزخونه است.
‫بابا؟
‫آهای.
‫حالت خوبه خوش‌تیپ؟
‫هه. تعادلم رو از دست دادم.
‫- این خونه؟ ‫- نه، سس بلونزه.
‫می‌گه حالش خوبه.
‫- زیادی غذا خورده. ‫- آها.
‫باید استراحت کنه.
‫آهای.
‫چقدر اینجا نورانیه.
‫کاری از دستم بر میاد؟
‫کاش دیزی بود می‌دیدمش.
‫آره.
‫هیجده سالگی رو که یادته.
‫این سوال رو قبلا ازم پرسیدی. ‫گفتی واکس مو رو ازش یادمه.
‫آره. شرمنده.
‫- دیگه می‌خوام برم خونه. ‫- یه‌کم بخواب.
‫نه، می‌خوام الان برم.
‫- بمون. ایتالیا رو ببین. ‫- دیدم.
‫آدری برام از پیزا ‫یه پرواز ساعت هشت گرفته.
‫ازم عصبانی‌ای؟
‫نه.
‫فقط می‌خوام بهت خوش بگذره. ‫می‌خوام تا فردا بمونی.
‫شاید فرصت بشه ‫یه‌کم با هم وقت بگذرونیم.
‫- تاکسی رسید. ‫- عه...
‫واسه بزرگداشتم بمون.
‫بی‌خیال بابا. لطفا بمون.
‫کیفم کو؟
‫توی تاکسیه.
‫خوشحال شدم دیدمتون.
‫آهای.
‫- خداحافظ آلبا. ‫- خدانگهدار.
‫آهای.
‫- بابت مهمونی ممنون خوش‌تیپ. ‫- بابا. بی‌خیال.
‫آهای. وایستا.
‫بابا. بابا!
‫بابا!
‫بی‌خیال!
‫جی کلی هستی؟
‫سلام.
‫- خوبی پسر؟ ‫- آره. سلام.
‫خوشحالم قراره بزرگداشتمون ‫با همدیگه باشه رفیق.
‫- مرسی بن. ‫- سلام.
‫- خانمم ملانی رو که می‌شناسی. ‫- آره.
‫دخترهام سرافینا، لیلی و بریجت هستن. ‫پسرهام کاسیان و کول...
‫اون‌طرف هم آرلو رو داریم ‫که تازه بهمون ملحق شده.
‫نانا و نونو رو داریم. تری و ارنی هستن. ‫باجناقم اسپایک اینجاست.
‫طرفدار پروپاقرصتونم.
‫دستیارم پم. ‫بابت ماشین‌های دلقکی شرمنده.
‫ببخشید من کسی رو ندارم ‫که بهت معرفی کنم.
‫فقط توی ایتالیا به دو تا سفیدپوست ‫میان‌سال جایزه می‌دن.
‫باورت می‌شه؟ توی این لحظه؟
‫گمونم باید بابتش ‫از ران تشکر کنیم، نه؟
‫آره، خیلی ناجور شد. ‫آخه راهم رو از ران جدا کردم.
‫- کِی؟ ‫- چند ساعت پیش.
‫خیلی دلم براش سوخت. ‫آخه خیلی دوستش دارم.
‫ولی حس کردم یه کسی مواظبمه...
‫که خودش نیاز به مواظبت داره.
‫همیشه یا مشکل بچه‌هاش بودن، ‫یا پای ورم‌کرده،
‫یا لوئیس و هر مشکلی که داره.
‫خدا همراهش باشه. ولی من یه آدم ‫جوون‌تر و با عطش‌تر می‌خوام.
‫- یا پیرتر ولی قوی‌تر. ‫- درسته.
‫تو هم باهاش وارد اون ‫بحث‌های روان‌شناختی شدی.
‫آره، آره. ‫خیلی شبیه پدرمه.
‫- یا حداقل می‌خواد باشه. ‫- آره.
‫باید به خودم یادآوری کنم: ‫اون‌ها خانواده تو نیستن.
‫- دوستت هم نیستن. ‫- دقیقا.
‫ما به این‌ها پونزده درصد ‫کل زندگیمون رو می‌دیم،
‫ولی عین دوستمون رفتار می‌کنن.
‫- کدوم دوستی پونزده درصد می‌گیره؟ ‫- دقیقا.
‫آها.
‫- راستی، درباره اقدام شجاعانه‌ات شنیدیم. ‫- آره، دمت گرم داداش.
‫- آره. ‫- جی کلی باید رئیس‌جمهور بشه!
‫نه، یعنی جدی می‌گم. ‫حاضری نامزد بشی؟
‫نه، فقط...
‫عه...
‫چند لحظه من رو می‌بخشین؟
‫عه، راستش اگه بلیت اضافه داری ‫واسه خانواده‌مون بلیت می‌خواستیم.
‫همه‌شون رو می‌تونم بیارم بن.
‫مرسی برادر. یکی طلبت.
‫فقط یکی برام نگه دار، خب؟
‫باشه. حتما.
‫سوار شید. بریم.
‫- الو. ‫- سلام جس. بابام.
‫- سلام. ‫- سلام، الان وقت داری حرف بزنی؟
‫- چی شده؟ ‫- خب، الان ایتالیام.
‫- درباره اقدام قهرمانانه واقعیت خوندم. ‫- مقاله خبریه دیگه. درست نیست.
‫- آره، ولی دوباره گولشون زدی. ‫- آره.
‫- چرا زنگ زدی؟ ‫- خب، گوش کن.
‫بابت آخرین بار که همدیگه رو دیدیم ‫حس بدی داشتم.
‫واقعا شرمنده‌ام.
‫صرفا تحمل اون طرف رو نداشتم. ‫هنوز می‌ری پیشش؟
‫آره.
‫خب، می‌خواستم با تو حرف بزنم، ‫واسه همین...
‫- اگه می‌خوای حرف‌هات رو بشنوم و... ‫- آها.
‫ببین، یه مراسم بزرگداشت برام ‫توی توسکانی گرفتن. خیلی دوست دارم باشی.
‫- از کی تا حالا بزرگداشت برات مهم شده؟ ‫- خب...
‫سوال خوبیه. عه...
‫من که توی اون فیلم‌ها بازی کردم.
‫پس فکر کردی اگه بیام ‫و کارنامه هنری و نبوغت رو...
‫کنارت جشن بگیرم، ‫باعث می‌شه ببخشمت؟
‫- نه، نه. ‫- شاید همینه جی.
‫خب... شاید آره.
‫سی و پنج سال از عمرمه.
‫- من سی و چهار سالمه. ‫- فقط می‌خوام باهام بیای.
‫ببینی چیکار کردم. ‫که باشی و جشن بگیریم.
‫حتما این همه زحمتم ‫یه معنایی داشته.
‫اگه نداشته باشه چی؟
‫جس، من می‌تونستم برات ‫خیلی بابای خوبی باشم.
‫واقعا دلم می‌خواست.
‫این مسائلی که با مادرت داشتم ‫و فاصله‌ای که افتاد...
‫باعث شد نتونم اونطور ‫که دلم می‌خواست باشم.
‫- صرفا... ‫- فقط باهام روراست باش جی.
‫انقدر همه‌چی رو منطقی جلوه نده ‫و از خودت دفاع نکن.
‫تمومش کن.
‫جوون بودم و بدجور دنبال اهدافم بودم.
‫می‌ترسیدم اگه ازش غافل بشم، ‫دیگه نتونم بهش برسم.
‫ترسم به جا بود.
‫هیچ راه دیگه‌ای نداشت.
‫به قیمت این بود که...
‫قید تو رو بزنم.
‫ولی قرار بود صرفا موقتی باشه.
‫فقط...
‫تا وقتی که به هدفم برسم و...
‫ولی بعد مجبور شدم نگهش دارم.
‫بچه ده ساله‌ی درونم ‫داره بهت فحش می‌ده.
‫خود الانت چی؟
‫لازم نیست نگران من باشی بابا.
‫حالم خوبه. از کارم راضی‌ام. ‫دوست و رفیق دارم.
‫زندگی خیلی خوبی دارم. ‫ولی پیش تو نمی‌تونم باشم.
‫تو هم وضعت خوبه، می‌دونی؟
‫چون... ‫ستاره سینمای خوبی شدی.
‫خیلی‌ها رو خوشحال کردی.
‫می‌خوام از بازیگری کنار بکشم.
‫فقط عکس معلم تئو رو امضا کن. ‫از طرفدارهای پروپاقرصته.
‫چی؟ عه.
‫باشه. جس، خیلی برام مهم بود...
‫- به اسم هلن. ‫- چی؟
‫- اسم هلنه. ‫- باشه. هلن.
‫- ببخشید بابا. ‫- جس، خواهشا...
‫تئو داره زنگ می‌زنه. ‫مراسم بزرگداشت خوبی داشته باشی.
‫خداحافظ جی.
‫جس!
‫وای! ران معروف! ‫جی کلی رو ندیدی؟
‫از دیشب که ندیدمش.
‫- بعدا می‌بینمت. ‫- مراسم راس ساعت پنجه.
‫ممنون.
‫ران! آهای! ران!
‫آهای.
‫- بزن کنار. نگه دار، نگه دار. ‫- باشه.
‫حالت خوبه؟
‫نفس بگیر.
‫چیزی نیست.
‫ببین، معذرت می‌خوام که...
‫ببخشید.
‫آم...
‫لطف داری.
‫ولی تو فکر رفتم.
‫دیشب کلا بیدار بودم ‫داشتم با لوئیس حرف می‌زدم.
‫به نظرم تو درست می‌گی.
‫آدم باید یه جایی ‫زندگیش رو ارزیابی کنه.
‫دوستت دارم. واقعا می‌گم.
‫ممنونم که عذرخواهی می‌کنی.
‫ولی...
‫دیگه نمی‌تونم باهات کار کنم.
‫واسه خودم خوب نیست.
‫ایتالیایی‌ها دنبالت می‌گردن.
‫چند ساعت دیگه مراسم ‫بزرگداشتت شروع می‌شه.
‫من باید به پروازم برسم. ‫ولی سعی کن بهش برسی، خب؟
‫این همه راه که اومدی.
‫ران...؟
‫باهام بیا مراسم بزرگداشتم. ‫به عنوان دوستم.
‫یعنی...
‫ما با هم به اینجا رسیدیم.
‫بیشتر از همه می‌خوام تو کنارم باشی.
‫موضوع اینه فقط من برات موندم.
‫خوب شد.
‫[برنده‌ی جایزه‌ی درخت توت‌فرنگی ‫جی کلی]
‫سلام عرض شد.
‫تو کی هستی؟
‫بزن بریم.
‫دوست دارم خودم رو ‫مرد خانواده فرض کنم،
‫چه خوشمون بیاد، چه نیاد، ‫سر و تهش همینیم.
‫خانواده‌ایم.
‫دیگه این حرف‌ها مهم نیست، ‫چون تا دو ثانیه دیگه مردی!
‫احیانا که فکر نمی‌کردی این بار ‫قراره یه گوشه بشینم، نه؟
‫تنها راهش اینه کاری که ازش ‫وحشت داری رو انجام بدی،
‫و بعدا شهامتش رو جمع کنی.
‫ناامیدتون نمی‌کنم قربان.
‫حالا تصمیمت چیه؟
‫با آره یا نه جواب بده.
‫به این می‌گن یه نمایش خفن!
‫من با تمام وجودم...
‫جلوت ایستادم.
‫بابا، هنوز تموم نشده. برنامه‌ی...
‫کلی و کلی شده!
‫- با هنرنمایی کلی! ‫- و کلی!
‫حالا وقتشه ملّق معروف ‫دیزی جنویو کلی رو ببینید!
‫حالا وقت جادو کردنه. ‫بابا! تموم نشده.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- کلی!
‫حالا... وایستا بابا! ‫از دستش می‌دی‌!
‫واسه دیزی... ‫بابا، از دستش می‌دی‌ها!
‫حالا حرکت چارلستون معروف ‫در سطح هالیوود دیزی رو داریم!
‫خیلی‌خب بیا.
‫حرکات پای معروف جسیکا ‫در سطح کالیفرنیا رو داریم.
‫کلی!
‫شرمنده.
‫- کلی و کلی! ‫- نه، کلی و کلی هستیم!
‫- نه، کلی و کلی هستیم.
‫- کلی و کلی هستیم. ‫- کلی و کلی!
‫کلی بوگندو، تلویزیونت رو ببین.
‫می‌شه دوباره برم؟
‫یه فرصت دیگه می‌خوام.