‫همین‌جا.
‫آقای بائو، شمایید؟
‫اینجا نیستم. برو!
‫لطفا، باید باهاتون صحبت کنم.
‫من مایکل وانکوفسکی هستم.
‫من وکیل زندانی‌های پلاشوف هستم.
‫باز چی شده؟
‫می‌خوای از حزب نازی شکایت کنی...
‫که ازت عذرخواهی کنن؟
‫یا شاید بخاطر دست‌مزدهای عقب‌افتاده‌ی ‫ دوران اردوگاه کار اجباری؟
‫نه بابت عدالت شکایت می‌کنم.
‫فرانتس گروئن قراره دادگاهی بشه.
‫و می‌خوایم... نیاز داریم که ‫ برامون شهادت بدی.
‫این مرد دو بار تبرئه شده...
‫و باز هم تبرئه می‌شه.
‫از اتهاماتی که بهش می‌زنن مدرکی ندارن.
‫فرقی نمی‌کنه یکی یا هزار تا ‫از قربانی‌هاش بیان...
‫فقط کافیه که لبخند بزنه و بگه...
‫«حتما یکی دیگه بوده، من نبودم.»
‫«اون یکی نازی بوده که جماعت رو می‌کشته.»
‫و آزاد می‌شه.
‫قول می‌دم که این بار متفاوت خواهد بود.
‫چطور می‌تونی بهم قول بدی؟
‫نمی‌دونی من کیم؟
‫معلومه که می‌دونم کی هستی، یه وکیل دیگه...
‫که دوست داره پول موکلش رو بالا بکشه.
‫آخر هر پرونده، جز خودت کسی برنده نمی‌شه.
‫پس، روزبخیر!
‫خیلی‌خب، آقای بائو، خواهش می‌کنم آقای بائو.
‫یه فرصت گیرمون اومده.
‫خیلی‌خب، قضیه از این قراره.
‫وقتی می‌گم «بسه.» بی‌خیال می‌شی.
‫و وقتی که می‌گم «برو.» می‌ری.
‫قول می‌دم.
‫خب پس برو.
‫تا حالا ترس جلوت رو نگرفته بود.
‫یکم چای میل داری؟
‫ممنون.
‫می‌شه شیر آب رو واسم ببندی؟
‫حتما.
‫شنیدم که هنر بازتابی از روحه.
‫آهان.
‫پس هم وکیلی و هم منتقد هنر.
‫خوشحال شدم واقعا.
‫این...
‫هم...
‫اومدی به دیوارهام خیره بشی ‫ یا باهام حرف بزنی؟
‫بله، خب...
‫مشکلی داره که صداتون رو ضبط کنم؟
‫راحت باش.
‫این باعث می‌شه مجبور نشم برم وین دیگه؟
‫خب این که حضورا بیایید خیلی قانع‌کننده‌تره.
‫این شهادت آقای یوزف بائو هست.
‫پرونده‌ی دولت برعلیه نگهبان سابق اس‌اس، ‫ فرانتس گروئن، اکتبر سال ۱۹۷۱.
‫خب... مشکلی نداره؟
‫بله. خیلی خلاقانه‌ است. ممنون.
‫خب، اولین برخورد شما با مامور نگهبان ‫ سابق اس‌اس یعنی فرانتس گروئن...
‫در اردوگاه پلاشوف بود. خب پس بگید...
‫نه. روزهای آخرم در گتو بود...
‫که صرفا یه سرباز در ارتش نازی بود.
‫ببخشید قربان.
‫ببخشید قربان، من آلمانی بلد نیستم.
‫دارم می‌رم دفتر مدیریت.
‫بلند شو!
‫- دارم می‌رم... ‫- مدارکت رو نشونم بده.
‫شاید بشه که با اونتراشتورم‌فورر ‫ در مرودش حرف بزنین.
‫چیکار کنم؟
‫برو گمشو عوضی!
‫هر طور مایلی.
‫دروغه.
‫من دارم گواهی می‌دم یا تو؟
‫- شما. ‫- بوسیدم. گونه‌اش رو.
‫- آهان. ‫- و فرار کردم.
‫وای. ببخشید. ببخشید.
‫کلاهت!
‫یوزف...
‫ناتانیل، جلوم رو گرفتن.
‫فکر کردم الانه که بمیرم.
‫به نظر من که زنده میای رفیق. ‫کارت شناسایی‌ها رو آوردی؟
‫آفرین. کارت حرف نداشت. مرسی.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫من ازت ممنونم. که گذاشتی این کار رو بکنم.
‫خیلی خوب داره بهتر می‌شه.
‫عزیز، چرا وقتت رو...
‫واسه آدمی مثل من تلف می‌کنی؟
‫اگه یه آقا خوشتیپ باشه...
‫اصلا اتلاف وقت محسوب نمی‌شه.
‫خیلی به این پاتون فشار نیارید.
‫- بله. ‫- و از دردسر دوری کنین.
‫کلاه باشه واسه خودتون. بهتون میاد.
‫سلام یوزف.
‫سلام، سلام، سلام!
‫مامان.
‫شنبه خوبی داشته باشی یوزف.
‫دیر کردی.
‫هنوز که جعل کارت شناسایی نمی‌کنی؟
‫- یوزف، بهت که گفتم. ‫- هی.
‫این‌طوری بهش خوشامدگویی شنبه می‌گی؟
‫نه بابا، فقط توی کار نقشه‌ام.
‫این توی دردسر نمی‌اندازت. ‫هنوز نمی‌اندازه.
‫هر کاری که واسه مقاومت بکنی...
‫تو رو توی دردسر می‌اندازه.
‫تا همین الان نصف گتو رو به ‫اردوگاه‌های کار گزارش دادن.
‫انقدر بزدل نباش آبراهام.
‫هر کاری که این پسر بکنه که به ‫مردممون توی نبرد متقابل کمک کنه...
‫باید مایه‌ی افتخارت باشه.
‫مسئله خانوادگیه.
‫شاید مجبور باشیم توی این ‫ اتاق کوچیک با هم زندگی کنیم...
‫ولی تو عضو خانواده نیستی.
‫فکر می‌کنی یه قهرمانی.
‫انگار که باید بخاطر شجاعت ازت قدردانی بشه.
‫ولی صرفا فقط داری جون خودت...
‫و خانواده‌ات رو به خطر می‌اندازی.
‫من فقط می‌خوام به مردم امید بدم.
‫و دقیقا چطور می‌خوای امید بدی؟
‫با یادآوری این که...
‫یه سری چیزها رو نمی‌تونن از ما بگیرن.
‫خنده، لذت، روحیه‌مون.
‫و این که بیچاره نیستم. ‫اون‌ها صرفا مردانی مسلحن.
‫صرفا؟
‫انقدر ازش بازجویی نکن آبراهام. ‫نازی‌ها به اندازه‌ی کافی بازجویی می‌کنن.
‫ببخشید که فکر می‌کنم مهمه ‫که باور داشته باشیم...
‫چیزهایی مهم‌تر از این وجود داره.
‫فیلم جدیدی آوردی که نشونمون بدی؟
‫نه!
‫بسوزونش!
‫این نقاشی‌ها حکم مرگ هممون رو امضا می‌کنه!
‫ترست بزرگ‌ترین سلاح اون‌هاست.
‫اولین سلاحیه که باید ازشون بگیریم.
‫می‌خوام بدونی که، خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫فکر نمی‌کنم هیچکس، حتی پدرت...
‫بتونن به خوش‌بینیت لطمه‌ای بزنن. ‫خدا رو شکر.
‫چون امید چیزیه که این روزها خیلی مهمه.
‫پاشین! کامیون‌ها دارن میان!
‫کامیون‌ها دارن میان. پاشین!
‫که چی؟ باید ازشون تندتر بدویم؟
‫[منحل شدن گتو کراکوف.]
‫یوزف، به حرفشون گوش کن.
‫بهشون بهانه‌ نده که بهمون آسیبی بزنن.
‫هی.
‫[اردوگاه کار اجباری پلاشوف.]
‫تو اونی که کوچیک‌تره رو ببر.
‫من بزرگه رو می‌برم.
‫امروز فقط همین‌قدر نون گیرم اومد.
‫بسه آنیا.
‫همه دارن از گرسنگی می‌میرن.
‫ولی ما فقط خودمون رو داریم.
‫باید هر کاری از دستم برمیاد بکنم.
‫مامانم بود همین کار رو می‌کرد. ‫خودت می‌دونی، داداش کوچیکه.
‫مرسی. اسمت چیه؟
‫الکسی هستم. تو چی؟
‫یوزف.
‫چی شد که به این بدبختی افتادی؟
‫ببخشید که می‌گم‌ها، ‫ولی مشخصا با بقیه فرق داری.
‫پدرم رنگ پوستش اشتباه بود.
‫جدا؟ به چه جرئتی؟
‫مادرمه!
‫اینجا چه خبره؟
‫می‌گه که قبر مادرشه.
‫چه ناراحت‌کننده.
‫زندانی شماره‌ی ۶۹۰۴۸!
‫فرمانده باهات کار داره.
‫باهام بیا دفتر مدیریت.
‫از اون سمت.
‫اسم؟
‫هم، یوزف بائو.
‫خوشوقتم.
‫میتک، بیا اینجا! اشنل!
‫چشم‌هات پایین.
‫معمولا توی یه ساعت دو نفر رو نمی‌کشه.
‫باورم نمی‌شه.
‫چه ناراحت‌کننده.
‫فرش خراب شد.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نقشه‌کش جدیدتون هستن فرمانده.
‫عه؟ که این‌طور؟
‫خب...
‫من از آکادمی هنرهای زیبا...
‫در کراکوف مدرک دارم...
‫مهارت نقشه‌کشی...
‫- خطاطی گوتیک و طراحی... ‫- اوه.
‫خطاطی گوتیک؟
‫بله، خطاطی گوتیک.
‫درواقع تخصصم بود.
‫پس به دردم می‌خوری.
‫چه خوب. البته برای تو.
‫میتک، برام یه فرش جدید بیار.
‫و یه ناخن‌کار که بلد باشه ‫ دور ناخن رو بتراشه.
‫بله قربان.
‫خوبی؟
‫چطور این کار رو می‌کنی؟
‫طوری روی لحظاتم تمرکز می‌کنم ‫ که انگار آخرین لحظات زندگیمه.
‫این چطوری بهت کمک می‌کنه؟
‫اوه!
‫واقعا آشناهای خوبی داری.
‫می‌خواستم مطمئن بشم هر چیزی ‫ که می‌خوای رو داری...
‫که زنده بمونی.
‫وقتشه که از مهارت خاص جعل ‫ کارت شناساییت خوب استفاده کنی.
‫یه دفتر داریم که می‌تونی توش جادو کنی.
‫وای. این‌ها نوئن.
‫آره. بهترینن.
‫ناتانیل!
‫این برادرمه، ایتساک اشترن.
‫از اقداماتت در مقاومت بهش گفتم.
‫خواست باهات آشنا بشه.
‫حسابدار اسکار شیندلره.
‫مایه‌ی افتخاره.
‫اسکار شیندلر کیه؟
‫می‌ذارم دو تایی حرف بزنین.
‫باید برگردم سرکارم تا...
‫نگهبان نیومده دنبالم.
‫عیبی نداره من هم بیام؟
‫خب قطعا امیدوارم که این دفتر...
‫انتظارات زیاد من رو برآورده کنه.
‫من فقط کار بردگی برای هیولاهای روانی رو...
‫در تجملات شدید انجام می‌دم.
‫وای.
‫می‌بینم که از الان...
‫قراره شکایت کنم.
‫کسی خوشامدگویی نمی‌گه؟
‫پنکه و انگور نداریم؟
‫نمی‌دونم.
‫ظاهرا باید شکایتم رو ببرم ‫پیش اون آقا کوچولو...
‫که سیبیل خنده‌داری داره...
‫و کندذهن‌ترین آدم دنیاست.
‫آره، در این زمینه اوله.
‫اگه کارمون رو انجام بدیم...
‫شاید بتونیم از این جون سالم بدر ببریم...
‫که داستانمون رو تعریف کنیم.
‫و دنیا باید داستانمون رو بشنوه.
‫امکانش هست که صندلیم رو عوض کنم؟
‫ببین اینجا چی دارم.
‫اون رو واسه فرمانده درست کردم.
‫هر شب قبل از خواب بهش نشونش می‌دم.
‫یه لیوان شیر گرم هم می‌خوره.
‫بهتره یه نسخه هم واسه پیشوا درست کنی...
‫وگرنه حسادت می‌کنه.
‫ممکنه.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، بده من...
‫تا همه رو به کشتن ندادی. ‫و فرمانده...
‫گاهی‌اوقات شب خوابش نمی‌بره. ‫واسه همین کمکش می‌کنم.
‫اگه به حرفم گوش نکنه یا سرپیچی کنه، ‫چاره‌ای ندارم.
‫مجبورش می‌کنم سر جاش روی ‫ صندلی دفترش بشینه...
‫و سیلی می‌زنم توی گوشش.
‫و زود خوابش می‌بره.
‫- و ما کجاییم؟ ‫- ما اینجاییم قربان.
‫ولی بخوایم بهش فکر کنیم، ‫واقعا کجا هستیم؟
‫از نیچه بود.
‫نوبت اصلاح ناخنتونه قربان.
‫آره، خدا رو شکر.
‫به گزارش شما نیازه قربان.
‫صرفا تمرینه دیگه، نه؟
‫آره، آزمایشه.
‫آزمایش این که ببینن ساختمون...
‫در صورت انفجار بمب تخریب می‌شه یا نه.
‫بیا.
‫کجا... کجا داریم می‌ریم؟
‫نزدیک‌ترین پناهگاه. خیلی دور نیست.
‫فقط آروم باش.
‫خوبی؟
‫گاهی‌اوقات حس می‌کنم ذهنم نمی‌تونه تفاوت...
‫بین...
‫خاطره و واقعیت رو تشخیص بده.
‫درکت می‌کنم.
‫خوبیش اینه که به زودی می‌میرم دیگه...
‫یعنی پیر نمی‌شم.
‫- اتریشی بودی نه؟ ‫- آره.
‫چرا یه اتریشی مثل تو...
‫باید به ما یهودی‌ها اهمیت بده؟
‫خب یه چیزی هست که باید بهت بگم.
‫توجه، اکنون می‌توانید...
‫پناهگاه را ترک کنید.
‫- زنده‌ای؟ ‫- آره، آره.
‫خب...
‫هر چیز خوبی پایانی داره.
‫کارمون تموم شد.
‫- ولی من سوالات بیشتری دارم... ‫- خداحافظ مایکل.
‫باید اعتراف کنم که ازت خوشم اومد.
‫عقل خوبی داری و جرئتت هم بد نیست.
‫در مورد پروندت موفق باشی.
‫یه نقشه از پادگان مردان می‌خوام. ‫از شماره ۵۲ تا ۵۷.
‫سه نسخه تا امشب لازمه.
‫ولی الان که نور خورشید نیست.
‫نور لازمه که ترکیب خشک بشه.
‫برم یه نقشه‌ساز جدید پیدا کنم؟
‫نه. اصلا.
‫همین الان بهترین نقشه‌کش ‫ کشور رو در اخیتار دارید.
‫اصلا چهار تا براتون درست می‌کنم.
‫برو سراغ کارت.
‫اگه زخمیم کنی...
‫می‌کشمت.
‫بله فرمانده.
‫آروم‌تر.
‫ترسناکی پس، نه؟
‫خیلی اذیتم می‌کنی.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫این چطوری کار می‌کنه؟
‫خب منتظرم که خورشید بیاد بیرون.
‫بدون نور خورشید خشک نمی‌شه.
‫و گوت طبیعتا تا شب سه نسخه لازم داره.
‫ظاهرا به مشکل خوردی پس.
‫می‌تونی مثل خورشید بتابی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫راستی، من یوزفم.
‫آهای، برگرد پادگان زنان.
‫برگرد سرکارت!
‫نقشه‌کش!
‫یه پاگانینی معمولی.
‫و حالا چشم‌هام رو می‌بندم...
‫و آینده‌ای که می‌خوام رو می‌بینم.
‫وای نه، فقط سیاهی می‌بینم. خیلی‌خب.
‫نه، نه، نه، خرگوش نه.
‫خاخام می‌خواستم. ‫انگار ارواح سواد ندارن.
‫یوزف، یکی واسم درست می‌کنی؟
‫خب مشخصا یهودی نیستی.
‫پس جرمت چیه؟
‫فقط بگم که...
‫با عقایدم مخالف بودن.
‫دوست داری کارتت چی باشه؟
‫داشتم درس معماری می‌خوندم.
‫پس معماری می‌شه.
‫هوم.
‫دیدی وقتی خوب تشویق بشی ‫ چه کاری از دستت برمیاد؟
‫فقط یه کم تشویق لازمه.
‫- فرمانده. ‫- هوم.
‫نقشه‌کش جدیدمون داره ثابت می‌کنه...
‫که خیلی از قبلی بهتره.
‫این یهودی که اینجاست...
‫این یهودی صرفا یه نقشه‌کش نیست.
‫همچنین آدم خیلی بامزه‌ایه.
‫کارمون تمومه.
‫ممنون قربان.
‫خوب به حرفم گوش کن.
‫اون یهودی بامزه خیلی به کارم میاد.
‫پس اگه قصد داری کارش رو یه سره کنی...
‫بهتره یه نفر با همین ‫ اندازه مهارت پیدا کنی...
‫که جایگزینش بشه.
‫فقط یه لحظه وقت دارم.
‫- با یوزف حرف زدم. ‫- خوبه.
‫نگرانم می‌کنه ایتساک. خیلی دل‌رحمه.
‫از پسش برمیاد، برادرم هم ازش حمایت می‌کنه.
‫فقط همین رو نیاز دارم.
‫ایتساک...
‫- گوش کن. ‫- مهربانی رو با ضعیف بودن اشتباه نگیر.
‫اون مصممه.
‫و یه نابغه است.
‫درسته که عجیب و غریبه، ‫ولی هنرمنده.
‫نگرانش نباش.
‫یه فرصت بهش بده.
‫بابا.
‫سلام.
‫باید غذا بخوری. بیا.
‫انقدر کله‌شق نباش. بیا.
‫هی.
‫یه نقشه دارم بابا.
‫چند راه واسه خروج از اینجا هست.
‫می‌خوام ترتیبش رو بدم که سوار...
‫- هان؟ ‫ - نقشه نه.
‫متوجه نیستی؟ خروجی در کار نیست.
‫هیچکدوممون نمی‌تونیم فرار کنیم.
‫این اطراف می‌چرخی و الکی به همه امید می‌دی.
‫ولی حقیقت اینه که فقط درد مونده.
‫زندگی اینجا مثل یه بازی شطرنجه.
‫با این تفاوت که با هر حرکت کیش و مات می‌شی.
‫بابا.
‫- گرفتمت. ‫- مرسی.
‫- بیا. ‫- مرسی پسرم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫این مرد دیگه کارش تمومه.
‫نه، لطفا! صرفا خسته است! ‫قویه، می‌تونه کار کنه.
‫نقشه‌کش بودی، نه؟
‫فرمانده الان گفت که...
‫خوب ازت مراقبت کنم.
‫پدرته؟
‫می‌بینم که شباهت دارین.
‫به پدرت کمک کن که...
‫لباسش رو بالا بزنه.
‫نه، تو رو خدا. به جاش من رو شلاق بزن!
‫می‌خوای تو به جاش شلاق بخوری؟
‫التماس می‌کنم. لطفا من رو شلاق بزن.
‫حالا که اصرار داری باشه.
‫نه، نه. پسرم!
‫نگران نباش. با دست‌های باارزشت کاری ندارم.
‫آلمانی بشمر!
‫یک!
‫دو!
‫سه!
‫دوباره!
‫از اول شروع کن!
‫جناب فرمانده...
‫دوست ندارم حتی بهش اشاره کنم ولی...
‫بله؟
‫دارن نقشه‌کشتون رو وسط حیاط کتک می‌زنن.
‫و متاسفانه ممکنه که در جایگزین کردنش...
‫به مشکل بخوریم.
‫دیگه حرف بامزه‌ای نداری؟
‫هان؟ باز هم شوخی کن دیگه. ‫چرا نمی‌کنی؟
‫چی گفتی؟ هان؟
‫- خب برو به قضیه رسیدگی کن. ‫- حتما فرمانده.
‫اشنل!
‫بیا، بالاخره داره خندم می‌گیره!
‫آقای گروئن، جناب فرمانده خواستن...
‫که فورا شما رو ببینن.
‫بله، وقتی که کارم تموم شد می‌رم.
‫نه، نه! گفت که فورا برید.
‫گفتم کارم که تموم شد می‌رم!
‫البته. الان به فرمانده خبر می‌دم.
‫هنوز تموم نشده.
‫سلام.
‫سلام. چطوری...
‫خواهرم توی آشپزخانه‌ی فرمانده کار می‌کنه.
‫عه، آشپزه پس!
‫مطمئنم کلی پیشنهاد...
‫از رستوران‌های خیلی خوب رو رد کرده که...
‫به اینجا برسه، نه؟ آخه...
‫چرا آدم باید بخواد یه جای دیگه کار کنه؟
‫همچنین ما بهترین مشتری‌های دنیا هستیم...
‫چون فرقی نمی‌کنه واسمون چی بپزی...
‫همیشه بهترین غذاییه که کل عمرمون خوردیم.
‫من یوزفم.
‫- من میکال هستم. ‫- اوهوم.
‫- خوشوقتم. ‫- همچنین.
‫چطوری؟
‫بدک نیستم.
‫فقط وقتی که بیدارم درد می‌کشم.
‫ممنون. که جلوش رو گرفتی.
‫ببخشید که زودتر نیومدم.
‫بیا. یه پیراهن جدید واست آوردم.
‫جالبه، الان فقط همین رو می‌تونم بکشم.
‫تجربه‌ی بهشتیم رو.
‫آره، ولی چنین پروژه‌های تفریحی‌ای ‫ باعث می‌شه به خطر بیفتی.
‫و مردم روت حساب می‌کنن که بهشون کمک کنی.
‫آخه می‌دونی، نقشه‌های زیادی ‫نیست که بشه کشید.
‫واسه همین به فرمانده گفتم...
‫که تابلوی اردوگاه چه وضع خرابی داره...
‫و اردوگاه‌های دیگه تابلوهای بهتر ‫و بزرگ‌تری دارن.
‫دستور داد که مستقیم دست‌به‌کار شم.
‫من...
‫امیدوارم حالتون از من بهم نخورده باشه.
‫چون برگشتیم سرکار.
‫ایتساک!
‫پیش خودمون راز بمونه.
‫آره.
‫سگ بد.
‫ممنون که مثل خورشید بهم می‌تابی.
‫نادان. خیلی کار احمقانه‌ای بود.
‫تو که نون می‌دزدی دیگه نگو.
‫می‌دونستی که «ربکا» یعنی کسی ‫که آدم اسیرش می‌شه؟
‫فعلا که خودم اسیرم.
‫من از اولش اسیرت شدم.
‫حتی اگه سعی می‌کردن هم ‫ نمی‌تونستن زندانیت کنن.
‫[ویلای خصوصی فرمانده گوت.]
‫[اسکار شیندلر، صنعتگر آلمانی.]
‫خیلی خوبه اسکار.
‫خب پس باز هم از زندانی‌هام می‌خوای؟
‫اگه اشتباه متوجه شدم بگو...
‫ولی مگه به حداکثر ظرفیت نرسیدی؟
‫آخه مگه چند نفر از این‌ها لازمه...
‫که تابه و قابلمه بسازن؟
‫باورت نمی‌شه فرمانده.
‫درخواست جدید واسه لوازم آشپزی شدیدا زیاده.
‫- هوم. ‫- بله.
‫و واسه فراهم کردنش ‫کارگرهای بیشتری لازم داریم.
‫و البته، خودم هم ازتون ممنونم.
‫این آقا عاشق ثروت و تجارتشه...
‫ولی مهم‌تر از همه...
‫عاشق سرزمین پدریشه.
‫سرزمین پدری!
‫بله.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- غذات رو یادت نره. ‫- آنیا.
‫اگه تو نبودی پادگان ما چیکار می‌کرد؟
‫مرسی.
‫غذامون چی شد؟
‫برو.
‫هوم. آره.
‫سوختم احمق!
‫ببخشید آقا، نمی‌خواستم...
‫الان یه پارچه میارم.
‫- برو. ‫- نه.
‫معذرت می‌خوام.
‫آمون، خدمتکاره دیگه.
‫مطمئنم قصد نداشته که...
‫نه، نه، نه اسکار.
‫آدم دیگه تا یه جایی فرصت گیرش میاد.
‫هوم.
‫نه!
‫کلم‌ترش رو امتحان کن.
‫گروئن وفادار من.
‫برو سر و صورتت رو بشور.
‫مرسی.
‫اوه!
‫یه فکری به سرم زد.
‫نظرت رو در مورد یه چیزی می‌خوام.
‫نقشه‌کش!
‫پوسترهام کجان؟
‫نظرت چیه که چند تا از این‌ها رو...
‫اطراف کارخانه‌ بچسبونی؟
‫خیلی...
‫تاثیرگذارن.
‫تیفوس فکر خودم بود.
‫یکی از کم‌گزارش‌ترین و مهم‌ترین...
‫- مشکلات یهودی‌هاست. ‫- هوم.
‫تاثیرگذار و آموزنده. مرسی.
‫تضمین می‌کنم که پنج بسته ‫از این آثار هنری...
‫در کارخانه نصب بشه، ‫به این شرط که...
‫کارگرهام رو فراهم کنید.
‫اسکار. خیلی خوب چونه می‌زنی.
‫مطمئنی که یه رگ یهودی نداری؟
‫پنج بسته. مرسی.
‫بشین لطفا.
‫خب، امشب اپرا داریم.
‫هی.
‫نمی‌تونستی نجاتش بدی.
‫مطمئن نیستیم. باید مقابله می‌کردیم.
‫باید اون مرد رو می‌کشتیم.
‫حتی اگه می‌کشتیش...
‫عمرا اگه از اون خونه زنده خارج می‌شدی.
‫باید زنده بمونی. بهت نیاز دارم.
‫چرا؟ هان؟
‫آمین.
‫می‌خواد انجامش بده.
‫از چشم‌هاش مشخصه.
‫خوبه دیگه.
‫هی.
‫می‌شه لطف کنی این رو نگه داری؟
‫بیا. مرسی. خیلی‌خب.
‫آره خوبه، به جاش با پات نگهش دار. بیا.
‫چیکار می‌کنه؟
‫ممنون که اون شب نون دادی.
‫بعد شلاق...
‫دردش غیرقابل تحمل بود.
‫ولی خب می‌دونی چی می‌گن دیگه، ‫زمان بهترین پزشکه.
‫البته من همیشه می‌گم چطور ‫ انقدر دکتر خوبیه اگه...
‫باعث مرگ تمام بیمارانش می‌شه؟
‫خب کاملا درست نیست...
‫گاهی‎اوقات شکنجه ‌شون می‌کنه ‫ و باعث بیرون‌ رویشون می‌شه.
‫کاری می‌کنه که نازی‌ها با ‫شلاق مثل پنیر سوراخمون کنن.
‫به پنیر هم نمی‌خندی پس؟
‫آهان، الان فهمیدم.
‫نمی‌خوای که گلوله واست هدر کنن.
‫خیلی باملاحظه هستی میکال.
‫خواهرم رو بخاطر سوپ کشتن!
‫می‌دونم.
‫من اونجا بودم.
‫و متاسفم.
‫حالا فکرش رو بکن.
‫اگه اون حصار اونجا نبود، ‫کجا می‌رفتی؟
‫چیکار می‌کردی؟
‫می‌خواستی خباز بشی؟
‫نه!
‫نونت رو دادی رفت.
‫ورشکسته می‌شدی.
‫یا حتی...
‫ورزشکار پرش با میله؟
‫فکر نکنم که بتونی...
‫اگه می‌تونستی از روی حصار می‌پریدی.
‫نه.
‫یا شاید، یه چیز دیگه.
‫بیشتر از هر چیزی چی می‌خوای؟
‫انتقام.
‫وای، انتقام!
‫به این می‌گن یه هدف باارزش.
‫ولی، چرا اسمش رو نذاریم عدالت؟
‫اگه دنبال عدالتی...
‫باید زنده بمونی.
‫و وقتی از اینجا آزاد شدیم...
‫اولین کارت ویزیتت رو رایگان درست می‌کنم.
‫البته اگه واسم نون آوردی ممنونم.
‫نذار که برنده بشن میکال.
‫نذار برنده بشن.
‫می‌شه لبخند بزنی؟
‫حالا شد.
‫اون کیه؟
‫اسمش یوزفه.
‫واقعا خدا تو رو فرستاده.
‫نه بابا.
‫خوشحالم که تونستم کمک کنم.
‫سومی پایین. از سمت راست.
‫خوبه.
‫می‌شه بعدی من باشم؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اگه بگیرنت می‌کشنت.
‫ولی با لباس مبدل اومدم.
‫خیال کردی نمی‌تونم ایفای نقش کنم؟
‫به قیافم نمی‌خوره؟
‫- موضوع این نیست. ‫- ببخشید. باید می‌دیدمت.
‫لطفا. حالا که اومدم دیگه.
‫پنج دقیقه بهم وقت بده.
‫جبران می‌کنم.
‫جبران کنی؟ دیوانه شدی؟
‫بودم!
‫یه لحظه باهام حرف بزن. ‫به نفع خودته.
‫پنج دقیقه وقت داری.
‫حرفت که تموم شد...
‫خواهیم دید چطور جبران می‌کنی.
‫بیشتر از پنج دقیقه وقت لازمه.
‫شوخی کردم!
‫خوبه.
‫واقعا دیوانه‌ای.
‫دیدم که چیکار کردی.
‫جون میکال رو نجات دادی.
‫صرفا به یه پسر گیج یه نقاشی نشون دادم.
‫فقط این نبود.
‫حواسم رو پرت نکن.
‫فقط چند دقیقه وقت داریم.
‫داستانت رو بهم بگو.
‫می‌خوام بشناسمت.
‫می‌خوام همه‌چیز رو درباره‌ات بدونم.
‫همه‌چیز؟
‫خیلی وقت نداری.
‫خب...
‫راستش...
‫من پرستارم.
‫یعنی یه زمان توی گتو بودم.
‫الان فقط مسئول ناخنم.
‫نه، خیلی بیشتر از اینی.
‫حواسم بهت هست.
‫مواظب همه هستی.
‫از توانایی‌هام نهایت استفاده رو می‌کنم.
‫ولی کی مراقب توئه؟
‫وقت تمومه.
‫می‌بینمت.
‫مامان! چطوری؟
‫- زنده‌ام. پدرت چطوره؟ ‫- هست.
‫مامان، با یکی آشنا شدم!
‫با یه خانم خیلی محشر!
‫فقط تو می‌تونی توی چنین جایی...
‫چنین چیزی پیدا کنی یوزف.
‫راه بیفت.
‫هی.
‫مرسی.
‫واسه ربکا.
‫قدم بزنین؟ اینجا؟
‫می‌ری؟
‫نمی‌دونم.
‫چیزی ندارم که بپوشم.
‫خوبه، خوبه، آره. عالی.
‫- روزبخیر میتک. ‫- روزبخیر قربان.
‫احتیاط کن. شکستنیه.
‫زود برمی‌گرده.
‫ایتساک.
‫اسکار، با آقای بائو آشنا شدی؟
‫نه رسما.
‫اسکار شیندلر هستم.
‫با کارتون آشنایی دارم.
‫بله. ولی آخرین کارش رو دیدین؟
‫اوه.
‫عالیه.
‫واقعا استعداد یه خلافکار بزرگ ‫رو دارین آقای بائو.
‫شنیدین؟ می‌خوان کارخانه میناکاری ‫رو تعطیل کنن.
‫دارن تمام کارخانه‌هایی که...
‫محصولات جنگی ندارن رو تعطیل می‌کنن.
‫آره خب، ظروف لعابی به چه کاری میاد؟
‫رستوران‌ها مشتری ندارن.
‫مهمات، پول توی مهماته.
‫تجارتی پررونق که در چکسلواکی ‫به دنبالش هستم.
‫- درود بر هیتلر. ‫- درود بر هیتلر.
‫خب دوست من، امروز چی داریم؟
‫چیز زیادی نیست.
‫چند بطری نوشیدنی.
‫و یکم خاوریار بلوگا از دریای آدریاتیک.
‫عاشقشم اسکار. همیشه خوشحالم می‌کنی.
‫دو تا لیوان، اشنل. بیا.
‫این اسکار شیندلر کیه؟ ‫چطور بهش اعتماد کردین؟
‫اون صدها نفر از ما رو نجات داده.
‫نازی‌ها رو متقاعد کرده که ‫ از ما توی کارخانه‌اش...
‫به عنوان کارگر رایگان استفاده می‌کنه. ‫همه سود می‌کنن. کسی نمی‌میره.
‫من فهرست زندانی‌های شیندلر رو می‌نویسم.
‫اون از گوت می‌خواد که به عنوان ‫ کارگر استخدام بشن.
‫می‌شه گفت خدا بهمون یه ناجی داده.
‫اگه شیندلر با تایید گوت...
‫کارگرهای کارخانه‌اش رو جور کنه...
‫پس قضیه‌ی جعل کردن‌های من چیه؟
‫زیاد دونستن خطرناکه.
‫خب من دوست ندارم در خطر باشم.
‫نیروی مقاومت خیلی خلاقه.
‫قضیه‌ی اسکار صرفا بخشی از نقشه است.
‫در هفته، گوت فهرست دیگه‌ای...
‫از زندانیان رو برای اعدام می‌فرسته.
‫عامل نفودی ما که خیلی به گوت نزدیکه...
‫یه نسخه از اون فهرست رو برای ما می‌فرسته.
‫فهرست اعدامی‌ها از عامل نفوذی...
‫به پستچی گوت داده می‌شه.
‫عه!
‫اون فهرست رو به باغبان می‌ده...
‫باغبان فهرست رو به یه عضو مقاومت...
‫در سردخانه‌ی کراکوف می‌رسونه.
‫اون‌وقت کارت‌های شناساییِ
‫خانواده‌های غیر یهودی ‫که تازگی مردن رو پیدا می‌کنه
‫که میشه جعلشون کرد ‫تا با اسامی لیست بخونن.
‫اون کارت‌ها رو به باغبان برمی‌گردونه، ‫که بعد اونم...
‫میدتش به من. ‫منم میدم به تو،
‫و تو جادوت رو می‌کنی.
‫و بعد اونا قبل از اینکه اعدام بشن ‫قاچاقی خارج میشن.
‫پس، این نفوذی ‫که از داخل ویلای گوت،
‫داره لیست رو کپی می‌کنه ‫باید کارش خیلی درست باشه.
‫قطعاً همین‌طوره.
‫گوت یه کپی از لیست رو
‫هر هفته دقیقاً یه جای مشخص ‫روی میزش نگه می‌داره.
‫دوست داره وقتی ‫ناخن‌هاش رو مانیکور می‌کنن، مرورش کنه.
‫ولی... نه! ‫اگه یه وقت حین این کار ببیندش...
‫همه برای یه هدف بزرگتر،
‫جونشون رو به خطر میندازن.
‫وقت رفتنه. بیا.
‫خب، بگو ببینم، ‫توی ساختمون اداری اوضاع چطوره؟
‫سخته بچه‌ها.
‫همه‌ش خاویار و جگر چرب نیست.
‫پاته خرچنگ هم داریم. ‫اون فقط چهارشنبه‌هاست.
‫- نه! ‫- آره.
‫این نوکرهای کلم‌خور ‫پیش خودشون چی فکر کردن، هان؟
‫آدم باید چارچشمی این نازی‌ها رو بپاد.
‫هنوز مطمئن نیستم قضیه‌شون چیه،
‫ولی فکر نکنم بشه کاملاً بهشون اعتماد کرد!
‫برگردین سر کار. سریع‌تر!
‫می‌خوای بذاری اونجوری باهات حرف بزنه؟
‫چه حرفایی که بعداً قراره بار اون مرد کنم.
‫ناتانیل، اونقدر بترسه که
‫نتونه آب گلوشو قورت بده.
‫سه تا سیب گلو در میاره، یه عالمه.
‫بعداً خصوصی حسابشو می‌رسم.
‫متوجه شدم وقتی جلوی جمع تحقیرش می‌کنم،
‫فکر می‌کنه ما با هم رابطه داریم.
‫و هنوز آماده‌ی همچین تعهدی نیستم.
‫پس، می‌شناسیش؟
‫آره. فرانتس گروئن.
‫ازش دوری کن.
‫همگی، بلند شین! همه پا شن! ‫برین بیرون! بجنبین!
‫یالا!
‫برو اون تو!
‫شما یهودی‌ها، همه‌ش ناله می‌کنین!
‫الان دوستات فکر می‌کنن بامزه‌ای؟ داغه؟
‫سردته، یهودی؟ خوک‌ها!
‫الکسی. می‌دونی چرا دارن این کارو می‌کنن؟
‫فکر نکنم دلیلی لازم داشته باشن.
‫دفعه بعد، ‫تعطیلی ها میریم یه جای گرمسیر، باشه؟
‫همیشه بهت می‌گفتم ‫طبق قوانین بازی کن،
‫ولی ببین کارمون به کجا کشید.
‫باید این روز رو می‌دیدم. ‫باید ازت محافظت می‌کردم.
‫من پدرتم، وظیفه منه که... ‫ازت محافظت کنم.
‫بابا، تو سعی داشتی ‫از خانواده‌ت محافظت کنی.
‫منم که باید متاسف باشم.
‫همیشه با قوانین خودت بازی کردی، یوزف.
‫و فکر کنم این ‫خیلی وقت بود که منو می‌ترسوند.
‫ولی دیگه نه.
‫و خیلی خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫احسنت!
‫- فکر کردم منو کاشتی. ‫- هرگز.
‫تو توی اون آسایشگاهی بودی ‫که تمام شب بیرون نگه‌شون داشتن.
‫شنیدم چی شد.
‫ببخشید که قرارمون رو عقب انداختم.
‫واقعاً دوست ندارم سردم بشه.
‫- الان گرمته، آره؟ ‫- آره، قطعاً داره گرم‌تر میشه.
‫- باید برم. ‫- صبر کن.
‫اون نقشه‌ها رو برای فرمانده داری؟
‫چرا داشتی نقشه‌کش منو شکنجه می‌دادی؟
‫مجبورش کردی تمام شب توی سرما بمونه.
‫اینقدر احمقی؟ ‫اگه کشته بودیش چی؟
‫چطور باید بدون نقشه ‫یه اردوگاه کار اجباری بسازم؟
‫داشت بهم بی‌احترامی می‌کرد.
‫جرئت می‌کنی جواب منو بدی؟
‫برام مهم نیست داشت چیکار می‌کرد.
‫جایگاهت رو اینجا فراموش نکن.
‫من تو رو از توی جوب جمع کردم،
‫وقتی فقط یه بوکسور پست بودی،
‫که برای یه لقمه نون کتک می‌خورد!
‫حالا، خودت کتک می‌زنی.
‫ولی هر وقت من بگم.
‫می‌فهمی؟
‫سرتو تکون بده، پسره‌ی احمق.
‫اون چیه؟
‫روی گونه‌ت؟
‫داری گریه می‌کنی؟
‫رقت‌انگیزه!
‫گریه نکن!
‫برو بیرون.
‫شبیه توئه.
‫- بدش به من. ‫- نه.
‫این مال منه. من کشیدمش.
‫نه؟
‫آقای گروئن! ‫این دروغه، می‌دونین کار منه.
‫یه یهودی دروغگو؟
‫اگه میگه نقاشی اونه، ‫پس حرفشو باور می‌کنم.
‫خب...
‫نقاشی توئه؟
‫آره.
‫- بابا، خواهش می‌کنم! ‫- هیس.
‫قسم می‌خوری؟
‫بله، قسم می‌خورم.
‫خب...
‫خیلی بابت این متاسفم.
‫بابا. بابا.
‫مامان...
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫همون کاری که ‫بارها و بارها التماسم کرد نکنم،
‫باعث کشتنش شد.
‫نباید هیچ‌وقت...
‫می‌دونی که کار تو نبود. ‫تو نکشتیش.
‫هیچ‌کدوم از این گناه‌ها ‫گردن تو نیست. نه.
‫دیگه هیچ منطقی پشت هیچ اتفاقی نیست.
‫خدای عزیز، چرا این کار رو با ما کردی؟
‫یه چیزی هست باید ببینی.
‫پاکسازی؟
‫کل اردوگاه. ولی تایید نشده.
‫و فعلاً، فقط یه پیشنهاده.
‫اسکار می‌دونه؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫تو.
‫«دنیا را مکان پاک‌تری می‌کنیم».
‫باید نژاد باشه.
‫«دنیا را نژاد پاک‌تری می‌کنیم».
‫نه؟
‫بله، قربان.
‫حق با شماست، «نژاد پاک‌تر» خیلی بهتره.
‫فوراً درستش می‌کنم.
‫گفتم می‌تونی بری؟
‫می‌تونم همین الان بکشمت،
‫بعد بشینم و چاییمو تموم کنم،
‫و ککِ هیچ‌کس هم نمی‌گز‌ه.
‫همون همیشگی، فرمانده؟
‫امروز...
‫روز شانسته.
‫گمشو بیرون!
‫بله، چیه؟
‫توی دو هفته، کل اردوگاه؟
‫و انتظار داری چطور این کار رو بکنم؟
‫غیرممکنه.
‫اونجاست.
‫اون‌وری.
‫بابت پدرت متاسفم.
‫تنها چیزی که بهش فکر می‌کنم ‫اینه که نمی‌تونم تو رو هم از دست بدم.
‫این کابوس...
‫- نمی‌دونم چطور متوقفش کنم. ‫- ولی می‌دونی.
‫می‌دونی.
‫تو...
‫شعبده‌بازی.
‫رویاسازی.
‫کسی که همه‌ی ما بهش امید بستیم.
‫هر وقت دلی سرد شد،
‫تو دوباره زنده‌ش کردی.
‫می‌دونم چون...
‫برای من این کار رو کردی.
‫نذار اونو ازت بگیرن.
‫اگه همین الان هم از بین رفته باشه چی؟
‫اگه از اولش هم واقعی نبود چی،
‫و فقط داشتم خودمو گول می‌زدم؟
‫خب، منم گول زدی.
‫پس، به تظاهر کردن ادامه بده.
‫اینجا، ما آزادیم.
‫خودت اینو بهم یاد دادی.
‫می‌شنوی؟
‫صدای ویولنه؟
‫چهارتا؟ گفتی سه تا!
‫نه. نظرم عوض شد. ‫الان شد چهارتا.
‫چه خوب که از خوردن متنفرم.
‫ربکا تننبام.
‫تا ابد هر چقدر که هست،
‫با من شریکش شو.
‫هنوزم فکر می‌کنم دیوونه‌ای.
‫اگه نظرت عوض شد خبرم کن.
‫متاسفانه جشن نامزدی خیلی کوتاهی میشه.
‫راستش، از قبل کارت‌های دعوت رو فرستادم.
‫سیلا!
‫یه عاقد زن؟
‫خاخام واسه یواشکی وارد شدن ‫کارش سخت‌تر بود.
‫می‌دونی، اون به خوشگلی من نیست.
‫خیلی‌خب.
‫هیس.
‫خب؟ کجان؟
‫چی؟
‫- پایه‌های تابلوی منو آوردین، آره؟ ‫- چه پایه‌هایی؟
‫خب، منتظر بودم، بهم گفته بودن که
‫یکی داره برام پایه میاره تا این تابلوها رو
‫اطراف آسایشگاه زنان نصب کنم.
‫چه تابلوهایی؟
‫برای شیوع وبا.
‫بوی کنار توالت زنان واقعاً وحشتناکه.
‫یه مورد همگانی از اسهال انفجاری، مثل...
‫انگار بمب ترکیده.
‫خب، این کار توئه، خودت حلش کن.
‫برو!
‫- بله قربان. ‫- برو، برو، برو!
‫انجامش دادی؟
‫عروسی؟ باورم نمیشه!
‫ایتساک! هی.
‫خب، بعدش چی؟ ‫کارت‌های شناسایی بیشتر؟
‫متاسفانه وقت این کار تموم شده.
‫- چه خبر شده؟ ‫- پاکسازی قراره انجام بشه.
‫میتک یادداشت‌های تاییدش رو دیده.
‫برنامه دارن که ‫هیچ ردی برای روس‌ها باقی نذارن.
‫این برای ما چه معنایی داره؟
‫نابودی.
‫بیشترمون تقریباً بلافاصله ‫به آشویتس فرستاده میشیم.
‫خوش‌شانس‌ها با شیندلر میرن،
‫به کارخونه‌ش توی برونلیتز.
‫حتماً کار دیگه‌ای هست که بتونیم بکنیم.
‫حتماً هست!
‫وقتی رسیدی به کارخونه‌ی شیندلر ‫راجع‌بهش فکر می‌کنیم.
‫ربکا، اونم باید فرستاده بشه به کارخونه.
‫باید وارد لیستش کنیم.
‫- و مادرم. ‫- نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم اسم دیگه‌ای اضافه کنم. ‫تعداد کل نهاییه.
‫متاسفم.
‫ایتساک!
‫پس بذار من جاشونو بگیرم.
‫اونا رو جای من ببر.
‫من نفوذی شما توی آشویتس میشم.
‫خواهش می‌کنم! کمکشون کن.
‫ببینم چیکار می‌تونم بکنم.
‫و یوزف...
‫عروسیتون مبارک.
‫اینجا خبر خوب زیاد نمی‌شنویم،
‫برای همین وقتی می‌شنویم، ‫خیلی سریع می‌پیچه.
‫[ربکا تننبام]
‫فکر کردی داری چه غلطی می‌کنی؟
‫فقط دارم آماده‌سازی می‌کنم، فرمانده.
‫فکر می‌کنی نمی‌بینمت که
‫همه‌ش داری دور و بر رو دید می‌زنی؟
‫همه جا، مثل یه موش کوچولو ‫که دنبال پنیره.
‫شاید یه چیزایی پیدا کردی؟
‫می‌دونی این چیه؟
‫می‌دونی؟
‫نه.
‫این آدما به یه کارخونه فرستاده میشن،
‫جایی که برای رایش کار می‌کنن.
‫باید براشون خوشحال باشی.
‫چرا داشتی به این لیست نگاه می‌کردی؟
‫دلیلی نداشت، فرمانده. ‫چشمم بهش افتاد.
‫نیت بدی نداشتم.
‫خائن!
‫شما یهودی‌ها همه‌تون مثل همدیگه‌این.
‫همیشه‌ی خدا ترسیدین.
‫ولی تو دیگه مشکل من نیستی!
‫گمشو بیرون!
‫- یوزف اینجا نیست. ‫- اومدم با تو حرف بزنم.
‫چرا اسم من توی لیست شیندلره
‫و اسم یوزف نیست؟
‫اون مجبورت کرد عوضش کنی. ‫تا منو نجات بده.
‫برش گردون.
‫- ربکا، خواهش می‌کنم... ‫- باید این کارو بکنی، ایتساک. خودتم می‌دونی.
‫اون خیلی بیشتر از من ‫برای مقاومت ارزش داره.
‫ببین، نمی‌خوام...
‫از دستت عصبانی میشه، ‫نگران من میشه.
‫ولی این در برابر صدها نفری که ‫می‌تونه کمک‌شون کنه، هیچ اهمیتی نداره.
‫ماموریت ما اینه.
‫نه نجات یک نفر.
‫نجات صدها نفر. هزاران نفر.
‫من جون‌سخت‌ام.
‫یه راهی پیدا می‌کنم.
‫مراقبش باش.
‫بهش هیچی نگو.
‫[انحلال اردوگاه کار اجباری پلاشوف] ‫[دسامبر ۱۹۴۴]
‫تمام زندانی‌ها ‫فوراً خودشون رو به سکوی قطار معرفی کنن.
‫وای، چه خوشگل شدی؟
‫مسافران آشویتس، برین سکوی چهار.
‫بقیه مسافرها برین سکوی سه.
‫بیرون!
‫ربکا.
‫یوزف؟ یوزف...
‫- یوزف. ‫- ربکا.
‫یوزف.
‫عشقم.
‫- چیزیم نمیشه، قول میدم. ‫- اینو برای تو نوشتم.
‫پیدات می‌کنم. هر طور شده.
‫دوستت دارم. دوستت دارم.
‫این یکی مال منه.
‫فکر کردی کجا داری میری؟
‫عاشقتم!
‫بریم.
‫مخصوصاً از فرمانده خواستم که
‫بذاره یه خداحافظی ویژه باهات داشته باشم.
‫اون ممنوعش کرد.
‫حالا اون نیست که جلومو بگیره، مگه نه؟
‫این یکی توی لیست کارخونه‌ی شیندلره.
‫اون چیه؟
‫بدش به من.
‫اشتباه کردین! ‫اونو جای من ببرین.
‫ربکا!
‫این چیزیه که خودش خواست!
‫[برونلیتز]
‫[آشویتس]
‫نگاهت را با نگاهم به خاطر سپردم،
‫موهایت را تک به تک شمردم.
‫و در عطش تو،
‫خوبی‌هایت را از حفظ خواندم.
‫خوشحالم می‌بینمت، دوست من.
‫بفرما.
‫خب، چیزی برام آوردی؟
‫عالیه.
‫این باید دوستامون رو ‫به سلامت برسونه آرژانتین.
‫و اون روس‌ها چی؟
‫دارن میان... ‫متاسفم، من فقط...
‫تازگی خیلی فکرم مشغول بوده.
‫چیزی هست که بخوای راجع‌بهش حرف بزنی؟
‫خوبم.
‫می‌دونی یوزف، ‫شاید آدم نمک‌نشناسی به نظر بیام،
‫ولی سازمان برای تو و کارت ‫ارزش زیادی قائله.
‫خب، تصمیم گرفتی شهادت بدی یا نه؟
‫هیچی از زیر دست سازمان اطلاعات در نمیره.
‫شهادت...
‫چه فایده‌ای داره، ها؟
‫قرار نیست که کسی رو برگردونه.
‫بحث برگشتن نیست، ‫بحث رو به جلو رفتنه.
‫[کارخانه اسلحه سازی شیندلر] ‫[برونلیتز، ۱۹۴۵]
‫یوزف.
‫سری بعدی مدارک کی آماده میشه؟
‫اسکار.
‫توی آشویتس چه خبره؟
‫هیچی تایید نشده.
‫فقط می‌دونم متفقین دارن پیشروی می‌کنن،
‫و رایش مدام دستور میده که
‫تمام مدارک اردوگاه‌ها نابود بشه.
‫گوت رو دار زدن.
‫نازی‌ها یه انبار پر از ‫اموال زندانی‌ها پیدا کردن.
‫دزدی از رایش ‫هیچ‌وقت فکر خوبی نیست.
‫ولی درباره‌ی آشویتس چی شنیدی؟
‫حتماً بازمانده داره، درسته؟
‫چیز خیلی کمی از آشویتس گزارش شده.
‫همون چیز کم چیه؟
‫داری سوالی می‌پرسی
‫که جوابش رو از قبل می‌دونی.
‫همه‌ش شایعه‌ست.
‫یه دوست قدیمی... از انبار گوت.
‫بدش به من!
‫هیچ‌وقت ناامید نشو. ‫معجزه اتفاق می‌افته.
‫[۹ می ۱۹۴۵]
‫توجه! تمام زندانی‌ها ‫به کارخونه‌ی شیندلر بیان.
‫هی، ایتساک، یوزف.
‫- آلمان تسلیم شد! ‫- جنگ تموم شد؟
‫این... این یعنی چی؟
‫یعنی زنده موندیم.
‫سرزمین پدری تسلیم شده.
‫این تلگراف تاییدش می‌کنه.
‫دلیلی نداره که ‫توی اردوگاه اسرای روسیه بمیرین
‫یا شکنجه بشین و ‫مرگ دردناکی داشته باشین.
‫نه، بهترین کار اینه که فرار کنین، سریع.
‫برین! نگران نباشین، ‫فرارتون رو گزارش نمیدم،
‫خیالتون راحت. برین.
‫بقیه‌ی تلگراف
‫بهش دستور داده ‫تمام یهودی‌های این ساختمون رو نابود کنه.
‫حیف شد، ‫قبل از اینکه کارم تموم بشه رفتن.
‫اسکار. تو چیکار می‌کنی؟
‫خب معلومه، منم باید فرار کنم.
‫ولی الان موضوع من نیستم.
‫الان وقت جشن گرفتنه.
‫- به افتخار آزادی. ‫- به افتخار آزادی.
‫به افتخار آزادی!
‫پس... می‌تونیم بریم؟
‫- همین‌جوری؟ ‫- آره.
‫آزادیم که بریم، یوزف. ‫هر کاری دلمون بخواد می‌تونیم بکنیم.
‫خب، پس بعداً می‌بینمتون، دوستان عزیز.
‫[اردوگاه کار اجباری آشویتس]
‫[کراکوف، لهستان] ‫[۱۹۴۵]
‫[مرکز مکان‌یابی اعضای گمشده خانواده]
‫دنبال کی می‌گردی؟
‫یه بازمانده‌ی آشویتس. تننبام.
‫ربکا تننبام. شاید ربکا بائو.
‫مطمئنی فرستادنش آشویتس؟
‫سال ۴۴. ‫ماهش رو نمی‌دونم.
‫- هیچ سابقه‌ای ازش نیست. ‫- مطمئنی؟
‫با هیچ‌کدوم از اسم‌ها.
‫متاسفم.
‫یوزف؟
‫دیتا!
‫اون کجاست؟
‫قبل از اینکه اردوگاه‌ها آزاد بشن،
‫یه تعدادمون رو ‫از آشویتس بردن لیخت‌وردن.
‫نازی‌ها سعی داشتن ‫از متفقین جلو بزنن. ولی...
‫بالاخره، اونا خیلی نزدیک شدن و...
‫بیشتر نازی‌ها فرار کردن.
‫من و ربکا فرار کردیم،
‫روی یه گاری بیرون سیلسیا.
‫ولی...
‫یه تصادف شد.
‫گاری چپ کرد.
‫و... من پرت شدم بیرون ولی...
‫ربکا، اون... اون زیر گیر کرد و...
‫دویدم کمک بیارم، ‫ولی خیلی تاریک بود،
‫و نتونستم راه برگشت پیش اونو پیدا کنم.
‫همین‌جوری اونجا ولش کردم.
‫خیلی متاسفم، یوزف. خیلی متاسفم!
‫و مادرم؟
‫متاسفم.
‫به گشتن دنبال ربکا ادامه میدم، ‫هر چی هم که بشه.
‫[سیلسیا، چکسلواکی]
‫[بیمارستان فرودنتال]
‫ربکا، ربکا تننبام.
‫نه.
‫طبقه بالا رو بگرد.
‫ربکا؟
‫ربکا تننبام؟
‫ربکا بائو؟
‫ربکا تننبام؟
‫ربکا.
‫این یهودی خیلی بیشتر از یه نقشه‌کشه.
‫- این یکی مال منه! ‫- ربکا!
‫[وین، اتریش] ‫[۱۹۷۱]
‫آقای بائو.
‫من کارل ریکتر هستم.
‫وکیل مدافع اصلی متهم.
‫می‌خواستم بگم، ‫من یکی از طرفداران کارهای شما هستم.
‫و بابت از دست دادن ‫عزیزتون توی جنگ متاسفم.
‫عزیزانم.
‫خشم رو می‌بینم.
‫دلیلی نداره اونو سمت من بگیرین.
‫باور ندارین هر متهمی لایق دفاعه؟
‫برین سال ۱۹۴۳، ‫به اردوگاه زندانیان پلاشوف،
‫و همین سوال رو بپرسین.
‫حرف خنده‌داری نداری بزنی؟
‫گفتم دوباره شروع کن!
‫آقای ریکتر.
‫دارین از گپ زدن با شاهد من ‫لذت می‌برین؟
‫اسمشو نمیشه گپ گذاشت، جناب وکیل.
‫فقط یه عرض ادب بود.
‫توی جایگاه شهود می‌بینمتون.
‫می‌خوای چیزی رو مرور کنیم؟
‫نه.
‫نه مروری.
‫نه تمرینی، نه نصیحتی. نه تشویقی.
‫چیزی که باید بگم رو میگم. و تمام.
‫می‌دونی، یه چیزی هست
‫که می‌خواستم بهت بگم.
‫عدالت.
‫تو به‌خاطر من اینجا نیستی.
‫من به‌خاطر تو اینجام.
‫میکال؟
‫تو بهم یه آینده دادی.
‫نه.
‫فقط یادت انداختم که وجود داره.
‫عجب.
‫به افتخار عدالت.
‫حالا، بیا جرئتمون رو نشون بدیم.
‫خب، پس شما در واقع ندیدین متهم
‫آنیا وانکوفسکی رو بزنه.
‫شنیدم که تا حد مرگ زدش.
‫ولی ندیدین اتفاق بیفته.
‫صداها وحشتناک بودن.
‫غیرقابل اشتباه.
‫کس دیگه‌ای رو می‌شناسین ‫که ممکنه دیده‌ باشه؟
‫من همون‌جا بودم. ‫می‌دونم چی شد.
‫و با این حال هیچی ندیدین.
‫ممکن نیست که تجربیات آسیب‌زای شما
‫توی اردوگاه...
‫که مطمئنم زیاد هم بوده،
‫خاطراتتون رو کمی غیرقابل اعتماد کرده باشه؟
‫آیا این‌طور نیست که برخی پرونده‌های پزشکی
‫میگن شما دچار موج‌گرفتگی شدین.
‫نوعی بیماری روانی؟
‫می‌تونم همین الان بکشمت،
‫و ککِ هیچ‌کس هم نگز‌ه.
‫فکر نمی‌کنین ‫این روی حافظه‌تون اثر بذاره؟
‫تو شعبده‌بازی.
‫اینجا، ما آزادیم.
‫نذار اونو ازت بگیرن.
‫می‌دونم سخته آقای بائو
‫که مروری داشته باشین به چیزایی که
‫توی جنگ از دست دادین.
‫می‌تونم تصور کنم آسیب ناشی از
‫از دست دادن یکی از اعضای نزدیک خانواده ‫چقدر شدیده.
‫که چطور... ذهن رو آشفته می‌کنه.
‫اعتراض دارم. آیا سوالی در کاره؟
‫برین سر اصل مطلب، آقای ریکتر.
‫آقای بائو.
‫تا جایی که می‌دونین، ‫آیا وکیل شما متحمل از دست دادنِ
‫یکی از اعضای خانواده در طول جنگ شده؟
‫بله. خواهرش.
‫آنیا وانکوفسکی.
‫قربانی‌ای که موکل منو به قتلش متهم کردین.
‫این‌همه فقدان.
‫این‌همه رنج.
‫و فقط یه مقام نازی اینجاست
‫که تقصیرها رو گردنش انداخت.
‫آقای بائو، این غریزه‌ی طبیعی نیست که
‫خشمتون رو روی اون خالی کنین؟
‫خب...
‫لیاقتش رو داره.
‫شما معتقدین متهم گناهکاره،
‫به خاطر جنایات وحشتناک و مکرر.
‫بله.
‫ازش متنفرین؟
‫بله.
‫و با این حال رفتار‌تون خیلی آروم
‫و بدون احساسه. چرا؟
‫چون موکل شما دیگه منو نمی‌ترسونه.
‫منظورتون چیه؟
‫از موکل‌تون بپرسین. اون یادشه.
‫چی رو یادشه، آقای بائو؟
‫لحظه‌ی انتقام من.
‫بیشتر توضیح بدم؟
‫الان نه.
‫حق پرسش مجدد رو ‫محفوظ می‌دونم، عالیجناب.
‫عالیجناب، تقاضای تنفس کوتاه دارم.
‫نه، ادامه بده. ‫با من حرف بزن.
‫راستش، درخواست پرسش مجدد دارم، عالیجناب.
‫موافقت میشه.
‫آقای بائو...
‫آیا تا حالا ‫واقعاً دیدین متهم کسی رو بکشه؟
‫بله.
‫اون پدرمو درست جلوی چشمم کشت.
‫مشکلی ندارین که اون تجربه رو
‫برای ما شرح بدین؟
‫نه ندارم.
‫حادثه‌ی محرکش ‫در واقع خیلی شگفت‌انگیزه.
‫- شگفت‌انگیز؟ ‫- بله.
‫من هنرمندم، برای همین توی اردوگاه
‫گاهی کاریکاتور می‌کشیدم،
‫برای بقیه‌ی زندانی‌ها، می‌دونین،
‫تا روحیه‌شون رو حفظ کنم.
‫کاریکاتور؟
‫بله، اکثراً نقاشی‌هایی که
‫تحقیر شدن نگهبان‌های نازی رو ‫به روش‌های مختلف نشون می‌داد.
‫و چون متهم، با اختلاف، ‫مضحک‌ترینِ نگهبان‌ها بود،
‫اکثراً سوژه و قربانیِ تمسخر و
‫دست انداختن ما بود.
‫تمسخر بابت چی؟
‫عمدتاً کم‌هوشیش.
‫و استیصال رقت‌انگیزش
‫برای تحت تاثیر قرار دادن مافوق‌هاش.
‫آره، به‌خصوص فرمانده گوت.
‫گروئن عقده‌ی گرفتن تایید فرمانده رو داشت،
‫کاری که هیچ‌وقت نتونست انجامش بده.
‫اون روز، من یه طرح کاملاً دقیق و با جزئیات
‫از صورت متهم کشیده بودم،
‫روی یه رول دستمال توالت.
‫سکوت!
‫راستش، عکس هیتلر بود.
‫متهم سکوت رو رعایت کنه.
‫اون نقاشی رو ‫قبلاً به ده‌ها زندانی نشون داده بودم،
‫و استقبال فوق‌العاده‌ای شده بود.
‫انگار مونالیزا رو کشیده بودم.
‫ولی می‌دونین کی بیشتر از همه عاشقش شد؟
‫فرمانده گوت.
‫اون روز قبلش به فرمانده نشونش داده بودم.
‫می‌دونین، من نقشه‌کشش بودم،
‫و خب تماس نزدیک و شخصی زیادی ‫باهاش داشتم.
‫همدیگه رو دوست می‌دونستیم.
‫اون اغلب راجع‌به گروئن ‫پیش من درددل می‌کرد.
‫وقتی این شاهکار دستمال توالت رو ‫نشونش دادم،
‫براش خیلی سرگرم‌کننده بود.
‫راستش ازم خواست براش یه کپی بگیرم،
‫یکی برای خودش، و یه تعداد اضافه،
‫که گفت می‌خواد «به دوستاش بده».
‫من... خیلی واضح یادمه، ‫وقتی داشتم از اتاق می‌رفتم بیرون،
‫فرمانده به نقاشی نگاه کرد
‫و با خنده گفت...
‫«درست همون جایی که بهش تعلق داره».
‫«اون تیکه کثافت».
‫سکوت!
‫اعتراض دارم!
‫شاهد داره موکل منو تحریک می‌کنه.
‫وارد نیست.
‫آیا این همون «لحظه‌ی انتقام» بود
‫که بهش اشاره کردین؟
‫اوه، نه. حتی نزدیکش هم نیست.
‫اون یه مقدمه بود.
‫اواخر همون روز،
‫داشتم با پدرم راه می‌رفتم،
‫و وقتی داشتم نقاشی رو نشونش می‌دادم افتاد.
‫متهم روی زمین دیدش.
‫متهم کاملاً با هنر من آشنا بود
‫و می‌دونست کار منه.
‫ولی پدر نازنینم داد زد ‫که خودش اونو کشیده،
‫می‌خواست از من محافظت کنه.
‫ولی... فایده نداشت.
‫نه.
‫متهم اسلحه‌ی لوگرش رو درآورد...
‫و یه چیزی گفت ‫که لابد فکر می‌کرد بامزه‌ست،
‫چون خندید.
‫ولی پدرم...
‫پدر بیچاره‌م...
‫که تمام عمرم منو امن نگه داشته بود.
‫- خواهش می‌کنم. بابا، خواهش می‌کنم. ‫- هیس.
‫و؟
‫بعدش شلیک کرد توی صورتش.
‫ولی بعد...
‫اون لحظه رسید.
‫می‌خوای این تیکه‌ش رو تو بگی، فرانتس، ‫یا من بگم؟
‫شاهد صحبت‌هاش رو ‫فقط خطاب به وکیل بگه.
‫بعدش چی شد، آقای بائو؟
‫خب، از روی خشم،
‫خودمو انداختم روی گروئن.
‫تنم کوبیده شد به اسلحه، ‫اون ولش کرد،
‫قاپیدمش و کوبوندمش توی صورتش!
‫- محاله اینو باور کنین! ‫- سکوت!
‫با تمام زورم بازوش رو کشیدم
‫و اون از اسب سرنگون شد.
‫دروغه. این یه دروغه!
‫توی برف پهن شده بود، ‫و همه‌ داد می‌زدن،
‫«بکشش، بکشش!»
‫و تفنگ رو فشار دادم روی گوشش،
‫درست همین‌جا! همین‌جا!
‫یهودی دروغگوی کثیف! ‫همین الان تمومش کن!
‫اگه متهم یه بار دیگه داد و بیداد کنه،
‫توهین به دادگاه بهش تفهیم میشه.
‫و یه کم خون ریخت روی برف.
‫و من هرگز، هرگز ‫نگاه توی چشمای اون مرد رو فراموش نمی‌کنم.
‫و اون نگاه چی بود؟
‫وحشت. وحشت مطلق.
‫دوباره با دسته تفنگ کوبیدم ‫به کناره‌ی صورتش،
‫و همه‌ دورم بودن و داد می‌زدن،
‫«بکشش! بکشش!»
‫و لوله‌ی تفنگ رو ‫گذاشتم درست توی چشمش،
‫و اون داشت برای جونش التماس می‌کرد، ‫گریه می‌کرد،
‫اشک از گونه‌هاش سرازیر بود!
‫مثل یه سگ ترسیده ناله می‌کرد و می‌لرزید!
‫و سرش داد زدم، ‫«می‌زنم صورتت رو می‌ترکونم!»
‫«این‌طوری می‌میری، ‫در حال التماس برای بخشش،»
‫«درمونده و تنها، شکست‌خورده»
‫« با دست یه یهودی!»
‫- جهود دروغگو! ‫- فرانتس گروئن، بشین!
‫تو برای بخشش التماس کردی!
‫من پدر ضعیف و به‌درد‌نخورت رو
‫درست جلوی چشمت زدم!
‫خودشه. نازی ترسوی ضعیف.
‫من شاید فقط یه نفر باشم،
‫ولی نماینده‌ی شش میلیون دیگه از اینام.
‫باید وقتی فرصتشو داشتم می‌کشتمت.
‫من یه وطن‌پرست بودم!
‫داشتم دستورات رو اجرا می‌کردم.
‫من... یه وطن‌پرست بودم.
‫نگهبان‌ها، فوراً این مرد رو ‫از دادگاه من ببرین بیرون.
‫شاهد مرخصه.
‫ربکا؟
‫به سوت زدن ادامه بده!
‫ربکا؟
‫ربکا!
‫ربکا؟
‫کجایی؟
‫ربکا؟
‫خیلی تاثیرگذار بود، آقای بائو.
‫برای همچین مرد کوچیکی ‫حرفای گنده‌ای بود.
‫از بهترین آدم یاد گرفتم.
‫تو همیشه نور امیدم بودی.
‫یه کافه کوچیک و خوب ‫همین بغل می‌شناسم،
‫یه براندی آلبالوی معرکه سرو می‌کنن.
‫امیدوارم کوشر باشه.
‫معلومه که کوشره!
‫به نظر که عالیه.
‫و اون یه چیزی که ‫هیچ‌وقت نتونستم فراموش کنم؟
‫- چی؟ ‫- نازی‌ها...
‫شوخی سرشون نمیشه.
‫هی. می‌شنویش؟
‫چی رو؟
‫ویولن‌ها رو.
‫افتخار میدی؟
‫[فعالیت‌های جوزف برای مقاومت]
‫[چه در گتوی کراکوف] ‫[و چه در اردوگاه کار اجباری پلاشوف]
‫[نزدیک به هزار زندانی را نجات داد]
‫[ربکا نیز با فعالیتش در مقاومت پلاشوف]
‫[از جمله به خطر انداختن جانش] ‫[به عنوان جاسوس در دفتر گوت]
‫[به نجات جان افراد زیادی کمک کرد]
‫[پس از جنگ، او خستگی‌ناپذیر ] ‫[در شش جلسه دادگاه نازی شهادت داد]
‫[ جایی که نقش اساسی در اجرای عدالت] ‫[برای قربانیان هولوکاست داشت]
‫[ربکا به کارش به عنوان] ‫[متخصص زیبایی ادامه داد ]
‫[و از طریق آن به بازماندگان] ‫[از نظر عاطفی کمک کرد]
‫[سال‌ها پس از جنگ، یوزف شغل پردرآمد] ‫[ طراحی گرافیک خود را در لهستان رها کرد]
‫[و همراه ربکا در سال ۱۹۵۰ به خانه بازگشتند]
‫[پس از هولوکاست، او با تبدیل شدن به] ‫[ جاعل اصلی سازمان اطلاعات]
‫[تلاش‌های خود را] ‫[به نمایندگی از یهودیان ادامه داد]
‫[جوزف برای بسیاری مدارک شناسایی جعلی ساخت]
‫[مانند جاسوس جنگ شش روزه، الی کوهن]
‫[و کسانی که آدولف آیشمن سرهنگ نازی را] ‫[در آرژانتین دستگیر کردند]
‫[استیون اسپیلبرگ در فیلم جاودانه] ‫[و برنده جایزه اسکار خود، فهرست شیندلر]
‫[یاد عروسی بائو در اردوگاه پلاشوف را] ‫[گرامی داشت]
‫[آنها او را مردی دوست داشتنی] ‫[ بامزه و خلاق به یاد می‌آورند]
‫[که صرف نظر از شرایط] ‫[همیشه در زندگی شاد بود]
‫[سیلا و هاداسا اکنون] ‫[موزه‌ای را به نام پدرشان مدیریت می‌کنند]
‫[جایی که او بیش از ۴۰ سال] ‫[در آن کار کرد]
‫[آنها با شور و اشتیاق، هنر، فلسفه] ‫[و خوش‌بینی یوزف بائو را زنده نگه می‌دارند]
‫[تا بتوانند همچنان الهام‌بخش دیگران باشند]
‫[ربکا و جوزف به پاس شجاعت و قهرمانیشان] ‫[در نجات سایرین در طول هولوکاست]
‫[نشان ناجیان مردم را دریافت کردند]
‫[هم یوزف و هم ربکا میراثی آگاهانه]
‫[از ازخودگذشتگی، شادی] ‫[خنده و عشق به جا گذاشتند]
‫[وقتی قبل از مرگ جوزف] ‫[پرستاری در بیمارستان از او پرسید]
‫[چطور در طول هولوکاست] ‫[قدرت زنده ماندن پیدا کردی؟]
‫[جوزف پاسخ داد] ‫[مسئله قدرت نیست، مهمترین چیز عشق است]