‫دست چپت رو بیار بالا.
‫دست چپت رو بیار بالا!
‫باشه...
‫مارتین، می‌دونی الان ما کجا هستیم؟
‫می‌دونی الان ما کجا هستیم؟
‫- متوجه‌ام، نمی‌شه. ‫- آب... آب...
‫چاقو.
‫اسمت چیه؟
‫می‌تونی بهم بگی اسمت چیه؟
‫این اینجا...
‫آب... آب... آب.
‫می‌دونم.
‫مارتین. ‫اسم تو مارتین هوبی هستش.
‫مارتین. ‫می‌تونی تکرارش کنی؟
‫مارتین. اسمت؟
‫ما... مار... مارت...
‫- می‌تونی اسمت رو بنویسی؟ ‫- آب. چاقو.
‫بنویس... بنویسش. ‫مارتین...
‫آروم بگیر، مارتین، ‫درست می‌شه.
‫آروم بگیر! ‫خاموشش کن.
‫آفازی در کل خیلی نادره. ‫ولی در موارد شدید مثل این،
‫ارتباط اون با دنیای ما ‫کاملا قطع شده.
‫برای اینکه بدونین چطوریه ‫باید بگم،
‫هر کسی که از آسیب مغزی بی‌احساسی ‫در اثر...
‫سکته مغزی یا ضربه مغزی رنج برده،
‫چیزی مشابه با مرگ رو تجربه کرده.
‫خیلی بده.
‫فراموشی صحبت کردن.
‫درک نکردن چیزهایی که بقیه بهت می‌گن.
‫اینکه اصلا ندونی اطرافت چه خبره.
‫حتی نمی‌تونم تصورش کنم.
‫یه آدم باهوش و ژرفنگر.
‫متخصص برجسته‌ای بود.
‫بهترین دامپزشکی بودن که دیدم.
‫هر کاری از دستش برمی‌اومد ‫انجام می‌داد تا حیوانات رنج نکشن.
‫حتی اگه اسب رم کرده بود هم ‫یه راهی برای درمانش پیدا می‌کرد.
‫همیشه فعال و خوشبین بود.
‫عاشق شغلش بود، ‫عاشق حیوانات بود.
‫پنج سالگی، همه‌جا همراهم می‌اومد. ‫همیشه می‌خواست کمک کنه.
‫ده سالگی، زایمان یه گوساله کمکم کرد. ‫اکثر بچه‌ها از پس همچین کاری برنمیان.
‫پسر من...
‫باید از قبل اون رو می‌شناختین.
‫البته، درک می‌کنم که الان چطوریه.
‫خیلی کار داری اریکا. ‫سخته.
‫نمی‌تونی تا ابد منتظر بمونی.
‫ولی ما منتظر چیزی نیستیم.
‫سالاد می‌خوای مامان؟
‫شاد.
‫چی؟
‫هیچی.
‫گفتید که شوهرتون شاد بود.
‫قبل از حادثه، البته.
‫دو یا سه روز.
‫ولی درست می‌شه.
‫آها، آها... وای، وای!
‫خوبه، اینجاشه.
‫عادیه.
‫می‌خوای کمک کنی؟
‫یکی لازمه که دست‌هاش کوچیکه.
‫وای، وای!
‫ادای شاهدخت بودن درنیار.
‫بدون تو از پسش برنمیام، ‫برگرد اینجا!
‫هر ازدواجی مشکلات خودش رو داره.
‫پس متاسفم، اما دنیای ایده‌آل ‫شما عجیب به نظر میاد.
‫- شما متاهل هستی؟ ‫- طلاق گرفتم.
‫من متاهلم.
‫هیچ مشکلاتی ندارین؟
‫چرا، داریم.
‫به خوبی می‌دونم که مادر شوهرم ‫بهتون گفته.
‫اینکه خونه چقدر وضع بد بود.
‫اما زندگی متاهلی من کاملا عادی بود...
‫و شاد.
‫- آماده هستی؟ ‫- آره.
‫زین رو بگیر. ‫یک، دو، سه...
‫دیدی؟
‫خوبه.
‫نترس. دیدی؟ عالیه!
‫همینطوری.
‫می‌دونستم می‌تونی.
‫حادثه ١٣ اوت اتفاق افتاد، درسته؟
‫می‌دونم به یاد آوردنش برای شما ‫چقدر سخته.
‫الو؟
‫خودم هستم.
‫می‌شه بهم بگین مارتین هوبی کجا است؟
‫الان اتاق عمله.
‫اگه بخواین می‌تونین اینجا منتظر بمونین، ‫اما قراره طول بکشه.
‫متاسفم ولی من باید برم.
‫خانم هوبی؟
‫متاسفانه، کوبیدگی‌ها هر دو ‫سمت مغزش هستن.
‫یکی از سم اسب، ‫و اون یکی از دیوار طویله.
‫صدمه خیلی بزرگه.
‫اما زنده می‌مونه؟
‫به احتمال زیاد نصف بدنش ‫قراره فلج باشه.
‫اما ممکنه بهتر بشه.
‫لوب گیجگاهی صدمه زیادی دیده.
‫لوب پیشانی و هیپوفیز فقط ‫کمی آسیب دیدن.
‫در نتیجه، مرکز گفتاری مغز ‫آسیب جدی دیده.
‫ولی...
‫می‌تونه دوباره صحبت کنه؟
‫همیشه احتمالش هست.
‫اما با توجه به ذات آسیب، ‫احتمالش خیلی کمه.
‫واکنش شوهرتون به پیش‌آگهی ‫چی بود؟
‫شما چه احساسی پیدا می‌کنین اگه یهو ‫درک همه‌چی رو از دست بدین؟
‫زیاد خوب نبود.
‫مارتین عزیزم.
‫چیزی نیست.
‫درست می‌شه.
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫بدجور داغون شدی. ‫برو خونه بخواب.
‫من امشب رو پیشش می‌مونم.
‫الو؟
‫سلام، من یانا کلیمنتوا هستم.
‫بیمارستان شماره شما رو به من داد.
‫من صاحب اسبی هستم که ‫شوهر شما لگد زد.
‫آهان...
‫متاسفم که مزاحمتون می‌شم،
‫ولی فقط می‌خواستم بدونم ‫حال شوهرتون چطوره.
‫و اینکه وسایلشون بعد از حادثه ‫پیش من مونده،
‫تجهیزات دام‌پزشکی و یه ژاکت.
‫عمل جراحی داشت.
‫دکترها از نتیجه مطمئن نیستن.
‫متاسفم، ولی باید یک سری اسناد بیمه ‫امضا کنم.
‫می‌تونستم دادخواست بدم.
‫- صبح به خیر. ‫- صبح به خیر.
‫صبح به خیر پرستار.
‫متاسفم، گفتم برمی‌گردم ولی ‫فکر کنم خوابم برد.
‫ولی بهت گفتم بری بخوابی.
‫من و مارتین راحت بودیم.
‫من به نخوابیدن عادت دارم.
‫صبح به خیر...
‫از بدتر از این‌ها گذر کردیم، مگه نه؟
‫مثلا چی؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- چی از این بدتره؟
‫این به حد کافی بد نیست؟
‫حاضر نیستی قبول کنی که ‫خبری از گذر کردن از این قضیه نیست.
‫بی‌خود افتضاح بودن وضعیت رو انکار نکن ‫و بهش نگاه بنداز.
‫اون فلج شده و نمی‌تونه صحبت کنه. ‫الان درست مثل یه بچه است.
‫- جلوش اینطوری صحبت نکن. ‫- مارتین؟
‫اسم من چیه؟
‫نمی‌دونی، نه؟
‫حتی نمی‌دونی داریم چی می‌گیم.
‫آره مارتین، بدبخت شدیم رفت.
‫حق نداری با پسرم اینطور رفتار کنی.
‫تو نمی‌دونی تو دلش چه حسی داره.
‫هیچی از دردش نمی‌دونی.
‫- بعد تو چی می‌دونی؟ ‫- خیلی چیزها.
‫اونقدر که می‌دونم چی نیاز داره ‫چون من مادرش هستم.
‫مگه نمی‌بینی داره بهتر می‌شه؟
‫جسمانی، آره.
‫ولی غیر این روحش هم خبر نداره ‫ما چی می‌گیم.
‫اما مادرش پیش‌آگاهی رو ‫اینقدر تاریک نمی‌دید.
‫اون گفت که بهبود سریع داشت.
‫اون چیزی رو می‌دید ‫که دلش می‌خواست ببینه.
‫خودتون گفتین که وضعیت ممکنه تغییر کنه.
‫اگه محیط عوض بشه، ‫اگه خونه باشه.
‫بهبود ممکنه سریع رخ بده.
‫اما جنبه‌ی ذهنی نقش بزرگی داره،
‫و این به عهده‌ی دکتر زیفولسکیه.
‫آسیب گسترده‌ای به گفتار و بقیه ‫عملکردهای شناختی‌اش رسیده،
‫ولی می‌تونیم یه کاریش بکنیم.
‫باید متوجه باشین که اون به ‫مراقبت بلندمدت و توان‌بخشی نیاز داره.
‫خودش نمی‌تونه از توالت استفاده کنه ‫یا غذا درست کنه.
‫یه نفر باید ٢٤ ساعته ازش مراقبت کنه ‫و تزریقاتش رو انجام بده.
‫می‌تونه بیاد خونه من.
‫مشکلی باهاش ندارم.
‫خوشحال می‌شم که ازش مراقبت کنم.
‫من هم همینطور، ولی یه سری ‫چیزها باید آماده بشه.
‫سلام.
‫ببخشید مزاحم می‌شم.
‫من یانا کلیمنتوا هستم. ‫تلفنی صحبت کردیم.
‫وسایلش رو آوردم.
‫اون صاحب اسبه.
‫من مادر مارتین هستم.
‫خیلی متاسفم.
‫می‌تونم بهش سلام کنم؟
‫سلام، حالت چطوره؟
‫نمی‌فهمه چی می‌گی.
‫اشکالی نداره...
‫از مدارک بیمه صحبت کردین؟
‫ممکنه به عنوان دامپزشک بیمه شده باشه، ‫ولی به عنوان صاحب اسب، مسئولیت با منه.
‫مرحله بعدی چیه؟
‫من به زودی می‌برمش خونه.
‫هر چی لازم بود، ‫لطفا بهم خبر بدین.
‫مادرش قراره کمکم کنه.
‫اما مطمئنم حتی با کمک مادرش ‫هم کار راحتی نیست.
‫خودکار دارین؟
‫شوهر شما بیشتر از ده سال ‫بود که از حیوانات من مراقبت می‌کرد.
‫بارها اسب‌های من رو نجات داده بود.
‫دوست دارم هر طور لازمه کمک کنم.
‫شوهر من هم یه بار آسیب دیده بود. ‫می‌دونم تجهیزاتش چقدر گرون هستن.
‫ماشین بزرگی دارم،
‫پس کمک لازم بود باهام تماس بگیرین.
‫- می‌دونم که قضیه کلا... ‫- افتضاحه.
‫افتضاحه.
‫خانم کلیمنتوا رو اولین بار اونجا دیدی؟
‫بله.
‫قبل از این اصلا اسمش رو نشنیده بودی؟
‫نه.
‫نه تا موقعی که باهام تماس گرفت.
‫نظرتون درباره خونه بودن شوهرتون ‫چی بود؟
‫خسته‌ام.
‫باشه...
‫برای امروز بسه.
‫- گرفتی؟ ‫- خدایا!
‫خوبه.
‫از اینجا به بعد رو می‌تونم، مرسی.
‫بذار کمکت کنم.
‫خوبه...
‫- آماده‌ام، بشمر. ‫- یک، دو، سه...
‫- حالا تخت. ‫- باشه.
‫خوبه؟
‫راحته.
‫چیزی میل داری؟
‫نوشیدنی؟
‫موقع حادثه شوهر من، دقیقا ‫همون تخت رو تو آشپزخونه داشتیم.
‫تا اتاق بود که گرمایش داشت.
‫اصطبل‌ها رو که خریدیم ‫خرابه بودن.
‫دیگه پول نداشتیم، پس ‫بازسازی رو خودمون انجام دادیم.
‫داشت سقف رو تعمیر می‌کرد ‫که افتاد.
‫بهتر شد؟
‫استخون لگنش رو شکست. ‫سخت بود ولی الان خوبه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- نوشیدنی می‌خوای؟ ‫- الان نه، بذار خونه رو نگاه کنه.
‫بیمارستان پنج سال پیش ‫سیستم نظارت رو نصب کرد.
‫دوربین‌ها رو به روی همدیگه نصب شدن ‫تا نقطه کور نباشه.
‫ممکنه کسی بدون اینکه متوجه بشین ‫به یکی از بیمارها دسترسی پیدا کنه؟
‫من که همیشه مانیتورها رو نگاه نمی‌کنم. ‫ولی دکترها می‌تونن، صد البته.
‫یادمه که اون دکتر اونجا بود. ‫پرستارها و نظافت هم همینطور...
‫و همسر و مادرش هم اومدن ‫که ببیننش.
‫- این هم فهرستی که می‌خواستین. ‫- خیلی خب.
‫از کجا می‌دونی همسر و مادرش بودن؟
‫پیرزنه یه بار سر و صدا به پا کرد ‫و از پرستارها پرسیدم که کیه.
‫درست می‌شه.
‫ولی باید برگردی سر کار، ‫مخصوصا اگه می‌خوای مسابقه بدی.
‫می‌دونی که چند سال پیش از ‫مسابقات خارج شدم.
‫رئیسم می‌ذاره پاره‌وقت کار کنم، ‫چند تا هم تمرین خصوصی دارم.
‫و یه پرستار هم تونستم پیدا کنم.
‫باشه.
‫ولی باید یه وقت جدا هم ‫فقط برای خودت بذاری.
‫اطراف مارتین هم باید کسایی باشن ‫که می‌شناسه.
‫پس فکر کردم شاید بتونم اتاق اون بخوابم.
‫خونه خودت می‌تونی راحت‌تر باشی.
‫اگه لازم باشه می‎‌تونم بهت زنگ بزنم.
‫نمی‌تونم که هر روز از اون سر تا این سر ‫شهر رو بیام.
‫قرار نیست هر روز باشه.
‫داریم کجا می‌ریم؟ دستشویی؟
‫می‌ریم دستشویی؟
‫باشه پس.
‫مارتین!
‫مارتین نه!
‫نمی‌تونی!
‫شوهر شما ظاهرا ٣ اوت ‫سعی کرد خودکشی کنه.
‫منظورتون از ظاهرا چیه؟
‫می‌تونین تاییدش کنین؟
‫درست مثل اون فکر می‌کنین.
‫مثل کی؟
‫مادرش.
‫اون هم باور نکرد که مارتین بخواد ‫همچین کاری بکنه.
‫چرا شما رو باور نکرد؟
‫چون اطراف اون خیلی متفاوت رفتار می‌کرد.
‫مثل یه پسر خوب بدون مشکل، ‫اگه منظورم رو بفهمین.
‫اینکه اون بخواد خودکشی کنه؟
‫اصلا و ابدا.
‫اما در حضور شما سعی کرد؟
‫چندین بار.
‫- دنبال چی هستین؟ ‫- فقط سوال می‌پرسیم.
‫چرا باید این رو تحمل کنم؟
‫سوال رو جواب بدین.
‫چرا؟
‫اگه پا بشم و برم چی می‌شه؟
‫شما مظنون یه پرونده جنایی هستین، ‫پس می‌تونیم تا ٤٨ ساعت اینجا نگه‌تون داریم.
‫با اینکه هنوز هیچ اتهامی بهتون ثبت نشده.
‫می‌تونم تو یه ساعت حکم دادستانی رو بگیرم.
‫چیز دیگه‌ای لازم ندارین؟
‫ویتامین؟
‫تغذیه‌تون خوبه؟
‫قهوه حسابه؟
‫یه سیب خوردم.
‫بقیه چیزها رو حذف کردین؟
‫چون نباید با این مصرف بشه.
‫جای نگرانی نیست.
‫بیا، ریخت زمین!
‫منتظر موند من برم حموم.
‫می‌خواست یه پاکت کامل ‫قرص خواب بخوره.
‫یه لحظه هم نمی‌تونم در طول روز ‫تنهاش بذارم.
‫شب‌ها، همه‌اش بیدار می‌شم ‫که مطمئن بشم یه وقت...
‫کنار اومدن باهاش خیلی برام سخته.
‫خوشبختانه، رئیسم بهم وقت داده ‫که ببینم چیکار می‌تونم بکنم.
‫فقط وقتی مادر شوهرم اینجا است ‫می‌تونم راحت باشم،
‫چون اون پرستار رو انداخت بیرون. ‫گفت بهش اعتماد نداره.
‫ولی همین هم اصلا خوب نیست ‫چون همیشه دنبال برنامه چیدنه.
‫بدتر از همه، خیلی خوشبینه، ‫که خیلی برام خسته‌کننده است.
‫ولی حداقل وقتی اون اینجا است، ‫مارتین از این کارها نمی‌کنه.
‫با اون همچین کاری نمی‌کنه.
‫شاید من بتونم گاهی بیام.
‫می‌تونم یکی دو ساعت کمک کنم.
‫برو بابا، تو خودت زندگی داری.
‫کمترین کاریه که از دستم برمیاد.
‫بی‌خیال، تو پسر بچه داری.
‫می‌تونه بیشتر بمونه مدرسه.
‫یا می‌تونم صبح‌ها بیام.
‫وضعیت روانی مارتین وقتی شروع به کمک به ‫خانم هوبی کردین رو چطور توصیف می‌کنین؟
‫نمی‌دونم چطور توصیفش کنم.
‫یه ایده مسخره داشتم که اتاق زین‌ها رو ‫نارنجی رنگ کنم.
‫ولی خوب در اومد، ‫انگار خورشید اونجا می‌تابه.
‫زیاد جالب نیست، هان؟
‫وایسا، می‌تونم چند تا عکس جدید نشونت بدم.
‫عکس.
‫اون بردا است.
‫آره، بردا.
‫- بر-دا. ‫- بردا! آره.
‫- بردا. ‫- بردا.
‫کنار خورشید خیلی خوب افتاده.
‫حیوانات یا طبیعت...
‫از اون چیزها خوشش میاد.
‫اون‌ها یادش میان و آرومش می‌کنن.
‫دقیقا چیزیه که لازم داره.
‫تحریک بیشتر، آدم‌های جدید. ‫باید از رخوت دربیاد.
‫اریکا شماره من رو داره. ‫شاید بتونه بیاد یه سری به اونجا بزنه.
‫ممنونم، ایده‌ی خوبیه.
‫من فرصت‌های ممکن رو دیدم، ‫مادرش دانا هم همینطور.
‫حاضر بود هر کاری رو امتحان کنه.
‫ببخشید، همسرمه.
‫ولی ایده از شما بود.
‫بله، از من...
‫فقط می‌خواستم کمک کنم چون ‫حادثه خونه من اتفاق افتاده بود.
‫ولی...
‫اریکا...
‫حس می‌کردم که اون انگار ‫تسلیم شده بود.
‫یا اینکه زیادی براش سخت بود.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫یادشه که مارتین یه جور دیگه بود.
‫واکنش من هم همین می‌بود.
‫من هم گریه می‌کردم و فرار می‌کردم.
‫بی‌خیال، اون نمی‌تونه درک کنه.
‫تو که نمی‌دونی.
‫خیلی خب، از این سمت...
‫اینجا کاملا خرابه بود.
‫چهار سال طول کشید ‫ولی خودمون تعمیرش کردیم.
‫اول اصطبل رو تعمیر کردیم تا ‫بتونیم جا اجاره بدیم،
‫این یه کم کمک کرد.
‫برو اونجا.
‫فکر کنم اون...
‫اسبی که بهش لگد زد اونجا است.
‫اون موقع، یه عفونت بد ‫تو پای چپ جلوییش داشت.
‫صرفا یه ریفلکس بود. ‫اسب بدی نیست.
‫دانا فکر می‌کرد کمکش می‌کنه.
‫برای ارتباط گرفتن با حیوانات ‫نیازی به زبان و گفتار نیست.
‫هانزا، هوا سرده. ‫ژاکت بپوش.
‫همه‌چی با شرکت بیمه رو به راهه؟
‫آره، خوبه.
‫ممنون.
‫برامون سوال شد که نکنه کاری که می‌کنیم ‫در واقع بهش آسیب می‌زنه؟
‫همسرش اون موقع از نظرتون چطور بود؟
‫نمی‌دونم...
‫خیلی برای اون سخت بود.
‫دقیق‌تر توصیفش کنین.
‫خب...
‫احساس می‌کردم که دیگه ‫شوهرش رو دوست نداره.
‫شرمنده، پرستار بچه نیومد ‫و نمی‌خواستم کنسل کنم.
‫خوب رفتار می‌کنه. ‫مگه نه، هانزا؟
‫البته.
‫- سلام هانزا. ‫- سلام.
‫من رو یادته؟
‫- بفرمایید تو. ‫- ممنون.
‫سلام.
‫حال عمو خوبه، هانزا.
‫زیاد صحبت نمی‌کنه. ‫همونطور که توضیح دادم، یادته؟
‫قراره یه کم باهاش وقت بگذرونیم. ‫تو می‌تونی اینجا بشینی.
‫- پس می‌تونم برم؟ ‫- البته.
‫- می‌تونی فعلا با این بازی کنی. ‫- مرسی!
‫یک آزمایش واقعیه اما ‫به اجرای خدا.
‫باید توپ‌ها رو حرکت بدی ‫تا امتیاز بیشتر بگیری.
‫یه دور دیگه هم بدویم.
‫راه نداره.
‫خوب هم داره. ‫مانع فقط تو ذهنته.
‫نمی‌خورمش، ‫نمی‌خورمش.
‫تقریبا دو ساعت بازی کرد، ‫بدون مشکل.
‫فکر کنم از این چیزها خوشش بیاد.
‫مشخصا درکش می‌کنه.
‫عالیه.
‫کلاهش...
‫- پنجشنبه بعد؟ ‫- آره.
‫خیلی ممنونم، یانا.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ هانزا.
‫توپ‌ها؟
‫باشه...
‫مامان، یکی زنگ می‌زنه.
‫الو.
‫سلام یانا... ‫مزاحمت شدم؟
‫صدات یه کم عجیبه.
‫یه سوال: اسم اون بازی که ‫مارتین دوست داشت چیه؟
‫اون!
‫این یکی؟
‫باشه...
‫[پیام‌ها]
‫[بی‌صبرانه منتظرم.]
‫[تقریبا ظهر اونجام.]
‫[میای؟ کجا هستی؟]
‫شما ادعا می‌کنین که اون شب ‫با خانم کلیمنتوا صحبت نکردین.
‫اما تاریخچه گوشی نشون می‌ده ‫که باهاش تماس گرفتین.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫بهش زنگ زدم چون...
‫یادم نمیاد.
‫سعی کنین یادتون بیاد.
‫ببخشید دیر کردیم، ‫ولی هانزا می‌خواست برای مارتین نقاشی بکشه.
‫اشکالی نداره، ‫یه ساعت دیگه برمی‌گردم.
‫باشه.
‫بعد مردم واسه این پول می‌دن!
‫برای قتل خودشون.
‫عمو نگاه!
‫ببین می‌چرخونمش.
‫اینطور که می‌چرخونم ‫دوباره برمی‌گرده.
‫این نگاه‌های مرموز رو جلوی ‫آینه تمرین می‌کنین؟
‫نمی‌دونین شوهرتون همسر سابق داشته؟
‫چطور تونستی؟
‫گوش کن چی می‌گم!
‫من جلوت رو گرفتم؟
‫آره؟
‫دیدمت! تو پسر بدی هستی! ‫پا شو!
‫این رو می‌گم!
‫عوضی، ازت متنفرم!
‫سلام، گفتم یه سری بزنم.
‫دیروقته، باید زنگ می‌زدی.
‫می‌خواستم بیام اینجا رو ‫برای هفته بعد آماده کنم.
‫از هفته بعد، ‫پرستار قراره بیاد.
‫چی؟
‫ولی گفتیم که غریبه‌ها...
‫به خوبی ما ازش پرستاری می‌کنه.
‫من می‌تونم مراقبش باشم.
‫ممنونم دانا، من خیلی خسته‌ام.
‫بهم اجازه نداد که اون رو ببینم.
‫بدخلق بود.
‫پاک مشخص بود که یه طوریه.
‫فکر می‌کنینی یا می‌دونین؟
‫می‌دونم!
‫مشخصا استرس براش زیادی بود.
‫دیگه اون آزادی که پسرم در ازدواج ‫بهش داده بود رو نداشت.
‫پرستارهای بیمارستان می‌گن بارها ‫سر عروستون داد زدین.
‫می‌دونین تعریف شاهد چیه؟
‫کسی که فکر می‌کنه یه چیزی دیده.
‫با حقایق پرونده بسازین و بفهمین ‫کی به پسرم آسیب زد.
‫تحمل درماندگی رو ندارم.
‫و اذیتم می‌کنه که نمی‌دونم ‫اون چی می‌خواد.
‫ولی گمونم می‌دونم.
‫اون می‌خواد بمیره.
‫می‌خواد نباشه.
‫گاهی انگار هر دو ما مرده‌ایم.
‫افسردگی بین بیمارهای آفازی حاد ‫رایجه.
‫ولی این زندگی کردن نیست.
‫حمایت نزدیکان مهمه.
‫آره، حتما.
‫خیلی حس بدی دارم.
‫یه نسخه برای سرترالین ‫برات می‌فرستم.
‫باعث فرونشینی مسائل می‌شه، ‫اونه هم بیشتر می‌خوابه.
‫افکار خودکشی‌اش رو هم کمتر می‌کنه.
‫این به آرامشت کمک می‌کنه، ‫شماره تلفنم رو هم بهت می‌دم.
‫هر موقع لازم شد صحبت کنی ‫باهام تماس بگیر.
‫در سوابق پزشکی ذکر شده که شوهرتون ‫چندین برش روی دست چپ،
‫و زخم چاقو و برش روی ‫ران چپش داشته.
‫ادعا می‌شه که ٢٧ نوامبر ‫خواسته خودکشی کنه.
‫منظورتون چیه که ادعا می‌شه؟
‫فکر می‌کنین من می‌خواستم بکشمش؟
‫پس چرا نذاشتم خونریزی کنه؟
‫اون موقع بیمارستان یادتون نبود.
‫باورم نمی‌شه.
‫یه مدت بخش روان بیمارستان ‫بستری می‌مونه.
‫در همچین مواردی روش معموله.
‫بهتر می‌تونم داروهاش رو درجه‌بندی کنم،
‫و تحت نظارت دائم قرار می‌گیره.
‫حالت خوبه؟
‫خانم هوبی بیمار من نبود ‫پس من هیچ نظری ندارم.
‫مطابق با بخش ١٥٨، بند ٨ ‫از قانون کیفری،
‫فردی که اظهاریه می‌ده ‫متعهده که حقیقت رو بگه...
‫و چیزی رو حذف نکنه.
‫اون به طور قابل درکی ناراحت بود.
‫جزئیات خاصی فهمیدین؟
‫نه.
‫ما مدرک داریم که کسی ‫آقای هوبی رو به قتل رسونده.
‫مسئله اینه که با قصد کشته شده ‫یا از سر غفلت.
‫چه خبره؟
‫[یانا کلیمنتوا]
‫من می‌دونم که مارتین هرگز ‫همچین کاری نمی‌کرد.
‫احساس می‌کنم ازش متنفر شد وقتی...
‫فهمید که مارتین از ازدواج قبلی ‫بچه داره.
‫به نظرتون ازدواج عروس شما ‫با پسرتون داشت به سمت طلاق می‌رفت؟
‫نمی‌دونم.
‫اما به هر حال، اون اصلا آدم خانواده نبود.
‫اون قدغن کرد که من بیمارستان ‫به ملاقات مارتین برم.
‫از وضعیتش بی‌خبر بودم.
‫کاملا احساس ناتوانی می‌کردم.
‫من...
‫من می‌دونم الان درباره من ‫چی فکر می‌کنین...
‫ولی هنوز دوستش داشتم.
‫ازدواج مخفیانه بود، ‫هر دو ما از این بابت راضی بودیم.
‫قبل بچه‌دار شدن طلاق گرفتیم. ‫تصمیم من بود که بچه رو بزرگ کنم.
‫هیچ مشکلی با تنها بزرگ کردنش نداشتم.
‫من هیچی از مارتین نمی‌خواستم.
‫هانزا اصلا نمی‌دونه.
‫برای اون، اون فقط...
‫عمو مارتین بود.
‫و تصمیم خودش بود که بخشی ‫از زندگی هانزا باشه.
‫به هر حال پدرشه. ‫اسمش تو گواهی تولد هانزا است.
‫مواظب مامانت باش.
‫- بعدا می‌بینمت. ‫- خدافظ عمو.
‫چند بار درباره این صحبت کردیم؟
‫از همون اول می‌دونستیم که ‫قرار نیست آسون باشه.
‫نمی‌دونی چقدر برای من سخته ‫که فقط عموش باشم؟
‫پس نباش.
‫پیش ما بمون.
‫متاسفم، ولی باید برم.
‫می‌خوای کل زندگیش ‫به اون دروغ بگی؟
‫مشخص بود که همسرش رو ترک نمی‌کنه.
‫چرا؟ اون‌ها بچه نداشتن.
‫مادرش می‌گفت خیلی بچه می‌خواست.
‫دقیقا.
‫چی؟
‫مگه نمی‌دونین؟
‫سال‌ها سعی کردن ‫ولی بچه‌دار نشدن.
‫مارتین می‌دونست که اریکا ‫چقدر از این بابت ناراحت بود.
‫می‌دونست که اون چقدر بچه می‌خواست،
‫و نمی‌خواست نمک روی زخمش بریزه.
‫تلقیح مصنوعی...
‫همیشه موفقیت‌آمیز نیست.
‫متاسفانه.
‫مهم نیست عزیزم.
‫دوباره امتحان می‌کنیم.
‫پنج بار؟
‫پس ترکت می‌کنم!
‫نمی‌خوام چون دلت برام می‌سوزه ‫باهام بمونی.
‫لعنتی، من باهات نموندم ‫چون دلم برات می‌سوزه!
‫من پیشتم چون می‌خوام پیشت باشم.
‫نمی‌فهمی؟
‫چرا این رو از مادرش مخفی نگه داشتین؟
‫اون فکر می‌کنه که بچه نمی‌خواستین.
‫چون خوشم نمی‌اومد تو زندگی ‫ما فضولی کنه.
‫با اون اخلاق سرسختش. ‫ولی حق ندارین بهش بگین.
‫بگذریم، حالا دیگه نوه‌ای که ‫همیشه می‌خواست رو داره.
‫چه احساسی داشتین ‫از این که فهمیدین...
‫شوهرتون بچه داره؟
‫چی می‌خواین بشنوین؟
‫اینکه فکر کردم خیلی زرنگم؟
‫البته که از اون زن متنفر بودم.
‫و از شوهرم.
‫ولی به این معنی نیست که ‫من کشتمش.
‫آقای هوبی آخرین باری که بیمارستان ‫بستری بود چطور به نظر می‌اومد؟
‫با توجه به اینکه فلج ناقص بود ‫و کلی خون از دست داده بود،
‫داروهای دیگه‌ای براش تجویز شدن.
‫در زمان مرگش،
‫برای عفونت مجرای ادرار ‫آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کرد،
‫و داروهای دیگه برای مشکلات گوارشی.
‫اما این مشکلات بین افراد بستری شده ‫رایج هستن.
‫شما به طور مرتب وضعیت اون ‫رو ثبت می‌کردین...
‫و از همکارهاتون درباره‌اش ‫مشورت می‌گرفتین.
‫درباره روش‌های درمانی آزمایشی ‫صحبتی کردین؟
‫در همچین مواردی، تقریبا همه ‫روش‌های درمان آزمایشی هستن.
‫پالس تراپی رو امتحان کردیم، ‫داروهای محرک روان...
‫اما بررسی تاثیرشون سخته،
‫چون بازخورد خیلی کمی دریافت می‌کنیم.
‫می‌خوایم بدونیم که از کارافتادگی کامل ‫اندام‌های داخلی‌اش،
‫که در گزارش دلیل مرگ ثبت شده،
‫غیرعادی بوده یا نه.
‫برای مثال، به نظرتون ممکنه ‫یکی از افراد کادر شما...
‫از انجام کاری غفلت کرده باشه؟
‫نه.
‫بفرستش آزمایشگاه.
‫- چی شد؟ ‫- از کار افتادگی اندام.
‫یک، دو، سه!
‫سر یک. حالا! وایسا.
‫حالا! دو. حالا!
‫بله؟
‫- اجازه هست؟ ‫- البته.
‫داشتم این رو می‌ذاشتم بایگانی ‫که متوجه یه چیزی شدم...
‫نوشته ٠.٧ میلی‌مول بر لیتر.
‫گلوکز خونش شدیدا پایینه.
‫بابت توضیح ممنونم.
‫از آزمایشگاه پرسیدم.
‫گفتن سعی کردن باهاتون تماس بگیرن، ‫ولی جواب نمی‌دادین.
‫متخصص داخلی یا کس دیگه‌ای ‫این رو ندید؟
‫نه، اون طبقه بالا است.
‫می‌خواستم بدونم بایگانی ثبتش کنم یا...
‫ممنونم، خودم حلش می‌کنم.
‫پس ادعا می‌کنین که آقای هوبی ‫نمی‌تونست به خودش انسولین تزریق کنه.
‫از نظر جسمانی ناتوان بود.
‫نمی‌تونست اصلا از کسی بخواد، ‫یا بنویسه که کسی بخونه.
‫گفتین داروی مسکن قوی داشت؟
‫بله، یعنی نه.
‫چهار هفته بعد از تلاش خودکشی،
‫یه داروی قوی ضداضطراب ‫و ضدافسردگی دریافت کرد.
‫اما به درخواست همسرش ‫دارو رو قطع کردیم.
‫اما اون همیشه تحت نظارت بود.
‫حتی روز مرگش؟
‫ببینین، می‌دونم که پرونده‌های ‫بیمارستان رو بررسی کردین.
‫کسی به ذهنتون می‌رسه که ممکنه ‫خواهان مرگ آقای هوبی بوده باشه؟
‫فکر نکنم کسی می‌خواست بهش ‫آسیب بزنه.
‫- سعی می‌کردن کمکش کنن. ‫- شما، برای مثال.
‫من حامی مرگ ترحمی نیستم، ‫به عنوان دکتر نمی‌تونم باشم.
‫احساساتی که مردم بهش رو میارن ‫ممکنه گذرا باشه.
‫جوری صحبت می‌کنین که انگار ‫بیمارتون به ترحم مرده.
‫از نظر ما همچنان قتله.
‫شما با قاطعیت کالبدشکافی رو رد کردین،
‫با اینکه در پرونده‌های مرگ مشکوک ‫ضروریه.
‫چرا؟
‫چون نمی‌خواستم پاره پاره‌اش کنن.
‫اما اون موقع که دکتر زیفولسکی ‫رو دیدین،
‫بهت نگفت که شوهرتون از ‫اوردوز انسولین مرده؟
‫بهم گفتن قند خونش کم بود، ‫ولی ممکنه به خاطر...
‫به خاطر چی باشه؟
‫خدایا، نمی‌دونم!
‫اون کلی قرص می‌خورد. ‫ولم کنین.
‫شاید اول به قتل فکر نکردی،
‫اما وقتی متوجه شدی که ناتوانی شوهرت ‫دائمیه....
‫اگه همچین فکر می‌کردم، ‫کافی بود که کاری نکنم.
‫یک لحظه توجه ازش برمی‌داشتم ‫و می‌تونستم به زندگی خودم ادامه بدم.
‫و هیچکس هیچی نمی‌تونست بهم بگه.
‫- مجرد، پولدار... ‫- دقیقا.
‫اما الان باید آپارتمانمون رو بفروشم ‫و همه دارایی‌مون رو با اون نصف کنم.
‫کی فهمیدین که شوهرتون نصف دارایی ‫خودش رو برای...
‫خانم کلیمنتوا و پسرش ‫به ارث گذاشته؟
‫تقریبا یک ماه بعد از مرگش،
‫وقتی من و وکیلش باید به بیمه عمرش ‫رسیدگی می‌کردیم.
‫همه‌اش رو گذاشت برای اون.
‫تا گیر نکردی بس کن. ‫اصلا همه‌چی غرق آبه.
‫کل تابستون یه قطره هم نبارید، ‫حالا محصولات دارن فاسد می‌شن.
‫یانا، من یونجه خشک رو می‌خرم.
‫لطف داری ولی کمکی نمی‌کنه. ‫برای هانزا پول فرستادی.
‫خب، اگه پول یونجه رو هم برای ‫هانزا بفرستم چی؟
‫مارتین بهم گفته بود اگه اتفاقی بیفته ‫ترتیب نیازهای ما داده می‌شه.
‫ولی، البته، ‫من نمی‌دونستم چطور.
‫و بهش هم فکر نمی‌کردم.
‫اما بعد از حادثه، فهمیدین که ‫بیمه به اسم شما است.
‫دلیل کافی‌ایه تا مظنون آوردن انسولین ‫به اتاق اون باشین.
‫هر ماه بهش پول می‌فرستاده...
‫ولی مبالغ متغیر بودن.
‫به علاوه این، ‫پیش‌فرض نبوده که...
‫بعد از حادثه‌اش ادامه داشته باشه.
‫پس وقتی آقای هوبی زنده ‫و در اون شرایط بود،
‫خانم کلیمنتوا حمایت مالی نداشت ‫و پسرش هیچ ارثی نداشت،
‫چون مسائل مالی آقای هوبی ‫به عهده همسرش بود.
‫خانم کلیمنتوا پرورش‌دهنده‌ی اسبه، ‫پس دامپزشک‌های دیگه‌ای هم می‌شناخته.
‫ممکنه به داروهای قوی دسترسی داشته باشه،
‫مثل انسولین.
‫حداقل، می‌تونست کسی رو پیدا ‫کنه که براش جورش کنه.
‫بعد هم تزریقش می‌کرد به اون ‫و بیمه... مال خودش بود.
‫اما اون پدر بچه‌اش بود.
‫همه زن‌ها دیوونه هستن.
‫و همونطور که گفتی، یه زن ‫هم ندیدم که دروغ نگه.
‫بخور بچه.
‫البته که شوکه شدم.
‫اما خوشحال هم بودم بعد اینکه ‫فهمیدم نوه دارم.
‫و یه چیزی تو زندگی مارتین هست ‫تا براش تلاش کنم...
‫حتی تو این وضعیت.
‫کی باخبر شدین؟
‫سلام.
‫ممنونم که بهم زنگ زدی. ‫اریکا زنگم رو جواب نمی‌ده.
‫واقعا می‌ترسیدم.
‫چی دستته؟
‫این یه تراکتوره و این هم عموئه.
‫تراکتور و عمو؟
‫بگو ببینم، چطور یه پسر کوچولو ‫اینقدر نقاشی کشیدنش خوبه؟
‫هست دیگه.
‫- چند سالته؟ ‫- شش.
‫تا من می‌رم قهوه بگیرم اینجا می‌مونین؟
‫واقعا درک نکرده بودم چرا یانا ‫می‌خواست به اریکا کمک کنه.
‫اون یه مادر بود که ‫باید یه اصطبل هم اداره می‌کرد.
‫ولی وقت داره به یه زن که نمی‌شناسه ‫کمک کنه؟
‫بعد وقتی اون رو کنار مارتین دیدم...
‫خب... می‌دونین...
‫خوشحال بودم.
‫مارتین اون سن دقیقا همون شکلی بود.
‫سلام.
‫- برو بیرون! ‫- من بهش زنگ زدم.
‫هر دوتون برین بیرون!
‫بعد اریکا از کادر بیمارستان خواست ‫جلوی یانا رو بگیرن تا ویزیت نیاد.
‫متوجه نیستی که این درباره تو نیست؟
‫یا...
‫یا درباره اون هم نیست؟
‫مارتین باید بدونه که ما می‌تونیم ‫این مسئله رو حل کنیم.
‫و اون باید هانزا رو ببینه.
‫تو از کجا می‌دونی؟ ‫زبون باز کرد بهت گفت؟
‫احساسش می‌کنم.
‫و من احساس می‌کنم ‫به آرامش نیاز داره.
‫من هم همینطور!
‫می‌تونی نگاه کنی ببینی سر راه ‫شکستن یا نه؟
‫اگه شکستن، من یه تراش دارم.
‫الکتریکیه.
‫مارتین حتما می‌خواست که از تو و پسرت ‫مراقبت بشه.
‫پس اگه پول یا چیزی لازم بود، ‫خوشحال می‌شم کمک کنم.
‫هر چیزی که باشه. ‫فهمیدی؟
‫نمی‌دونی از داشتن شما دو تا ‫چقدر خوشحالم.
‫رفتارهای بین خانم هوبی ‫و دکتر زیفولسکی رو...
‫چطور می‌دیدی؟
‫اون می‌رفت دفتر دکتر.
‫ویزیت‌هاش طولانی بودن،
‫ولی عادیه.
‫همه اینجا عذاب می‌کشن، ‫می‌دونین؟
‫بزن استپ.
‫روزی که مرد، از ساعت چند ‫پیش آقای هوبی بودی؟
‫تقریبا از دو.
‫کاتترش رو عوض کردم، ولی بار ‫اولی که اومدم اینجا هم بهتون گفتم.
‫به نظرتون ممکنه مرگش به خاطر...
‫تغییر داروها بوده باشه؟
‫فکر نکنم. آقای هوبی دیابت نداشت.
‫گزارش پزشکی نوشته ‫قند خونش بالا بوده.
‫خیلی از داروها روی سوخت و ساز ‫گلوکز اثر می‌ذارن.
‫باید قند خونش رو کاهش بدی، خسته هستی، ‫حواست نیست...
‫دوز زیاد تزریق می‌کنی ‫و تمام.
‫پای من رو این وسط نکشین.
‫من نمی‌دونم چی می‌گفتن.
‫قبل اینکه من برسم، مادرش ‫اون رو کشیده بود تون اتاق.
‫پس فقط شنیدم که قرار نیست ‫داد و بیداد کنن.
‫و از من عذرخواهی کرد.
‫اون دو تا دیگه چی؟
‫منظورتون چیه؟
‫چه حسی به اون‌ها داشتین؟
‫غیرعادی نبود؟ ‫چیزی که غافلگیرت کنه؟
‫نه.
‫شاید فقط اینکه همسرش ‫اصلا تحمل زن سابق...
‫و پسر بچه رو نداشت.
‫ولی بعد دیگه اون نمی‌اومد.
‫اون روز چند بار پیش آقای هوبی رفتین؟
‫بهش صبحونه دادم...
‫و یه بار هم قبل از راندها ‫دیدمش.
‫ویدیو دوربین نشون می‌ده وقتی ‫هر سه اون‌ها ویزیتش می‌کردن اونجا بودی.
‫درسته...
‫من برگشتم...
‫چون روی میز سیپروفلوکساسین ‫جا گذاشته بودم.
‫این یه آنتی‌بیوتیک برای عفونت ‫مجرای ادراریه.
‫و وقتی رفتم تو...
‫فضا یه کم... عجیب بود.
‫دوباره بهم نشون بده خانم کلیمنتوا ‫کجا ایستاده بود.
‫ایستاده نبود، نشسته بود. ‫صندل اونجا بود.
‫و خانم هوبی؟
‫کنار پنجره.
‫دست‌هاش رو دیدی؟
‫فکر نکنم.
‫نه.
‫فضا خیلی سنگین بود ‫پس سریع اومدم بیرون.
‫مادرش کنار سینک بود.
‫و وقتی وارد شدم اون دو تا ‫به من پشت کردن.
‫کدوم دو تا؟
‫مادرش و همسرش.
‫پرستارها هیچ انگیزه‌ای ندارن.
‫ممکنه برای دکتر داستان رو حفظ کرده باشن؟
‫ممکنه.
‫به لطف آزمایش‌های دکتر زیفولسکی، ‫قند خون آقای هوبی بالا بود.
‫دکتر باید قند خونش رو پایین بیاره.
‫دوز بد.
‫می‌تونه پشت پرستارها قایم بشه.
‫به نظرتون ممکنه وقتی که پیش ‫پسرتون بودن، یه کم قبل از...
‫اینکه عروس شما یا خانم کلیمنتوا...
‫چیزی به تزریقاتش اضافه کرده باشن؟
‫نه، نه اون موقع.
‫ولی عروستون قبل از همه اونجا بود،
‫پس یه مدتی باهاش تنها بود.
‫اگه شما می‌گین، شاید.
‫به نظرت...
‫ممکنه همچین کاری کرده باشه؟
‫من که می‌خواستم برم بخوابم.
‫زیاد از عروستون خوشتون نمیاد، نه؟
‫نه، حق با شما است.
‫من واقعا ازش خوشم نمیاد.
‫حتما بالاخره تصمیم گرفتن براش ‫خیلی سخت بوده.
‫مارتین نمی‌تونست بعد چیزهایی ‫که بهشون گذشته بود ترکش کنه.
‫منظورت چیه؟
‫چرا بهم نگفتی؟
‫چرا بهم نگفتی که می‌خواستین ‫بچه‌دار بشین؟
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫یانا.
‫توضیح نده، ‫برای این نیومدم.
‫اومدم عذرخواهی کنم.
‫معذرت می‌خوام، ‫درک نمی‌کردم.
‫حالا می‌فهمم چقدر حس بدی داشته...
‫وقتی از هانزا باخبر شدی.
‫واقعا متاسفم.
‫درباره همه‌اش.
‫من رو ببخش.
‫می‌دونی چی بالاخره یه کم حالم رو بهتر کرد؟
‫حداقل می‌دونم که اون ‫این تجربه رو داشت.
‫چیزی که اینقدر می‌خواستش.
‫تونست اون رو داشته باشه.
‫وقتی شما سه نفر اتاق شوهرتون بودن، ‫ممکنه که...
‫خانم کلیمنتوا یا مادر شوهر شما...
‫چیزی به تزریقات اضافه کرده باشن؟
‫بیشتر زمان رو داشتیم صحبت می‌کردیم.
‫ولی شما به دکتر زیفولسکی ‫و کادر درمان گفتین...
‫که نمی‌خواستین کلیمنتوا ‫به ویزیت شوهرتون بیاد.
‫برای همین همراه مادر شوهرم می‌اومد.
‫وگرنه اجازه نمی‌دادن وارد بشه.
‫به خاطر اون نمی‌گم، ‫به خاطر مارتینه.
‫اگه اون رو اونجا ببری، ‫می‌بینه که اون رو بخشیدی.
‫فکر کنم همه‌مون الان به این نیاز داریم.
‫احتمال بهبودش الان چقدره؟
‫اریکا، همونطور که می‌دونی...
‫ما نمی‌تونیم روی هیچ استراتژی ‫ارتباطی حساب باز کنیم.
‫از درمانگر گفتار بپرس.
‫حتی نمی‌تونه تصاویر و نوشته‌ها ‫رو درک کنه.
‫پس طبیعتا احساس حقارتی ‫که داره، رو به افزایشه.
‫داره ارزش خودش رو از دست می‌ده،
‫و نمی‌تونه باهاش کنار بیاد.
‫و تحرک محدود؟
‫فکر نکنم بهبود اساسی ببینه.
‫پس ما گیر کردیم.
‫آمین.
‫لازم نبود بهش بگی!
‫چون نمی‌دونست اونطور ‫بد باهات رفتار می‌کرد. برای همین گفتم.
‫من هم باهات بد رفتار کردم.
‫نمی‌دونم چیکار کنم. ‫از خودم خجالت می‌کشم.
‫قبلا خجالت نمی‌کشیدی؟
‫نه، قبلا تو رو نمی‌شناختم.
‫صرفا زن دومش بودی.
‫اینطور تصورت نکرده بودم.
‫پس چطور تصورم کرده بودی؟
‫نمی‌دونم.
‫سعی می‌کردم اصلا تصورت نکنم.
‫یا اونقدر که به خودم بگم ‫چرا لیاقت مارتین...
‫من و هانزا بودیم.
‫بعد فهمیدم که اون دوستت داره،
‫و اینکه من رو کلا ترک می‌کرد، ‫اگه هانزا رو هم ترک نمی‌کرد.
‫هر وقت از پیش ما می‌رفتم، ‫دیگه تو ملکه ذهنش بودی.
‫این خیلی دردناک بود.
‫گاهی آرزو می‌کردم ‫که کاش وجود نداشت.
‫چون نمی‌تونستم جلوش رو بگیرم.
‫هر کسی ممکنه بهش انسولین داده باشه.
‫هر دکتر یا کادری.
‫شاید قند خونش به خاطر داروها ‫بالا رفته بود.
‫انگار شما یه چیزی درباره این می‌دونین.
‫ممکن نیست کار من باشه.
‫من کل مدت پیش اون‌ها بودم.
‫باید دیوونه باشم که بخوام جلو ‫مادر و همسرش اون رو بکشم.
‫من دیوونه به نظر میام؟
‫کریسمس پیش چی؟
‫هانزا ازش پرسید...
‫از بابا نوئل چی می‌خواد.
‫گفت دوست داره یه نقاشی ‫بگیره که بزنه دیوار.
‫خب...
‫ولی وقتی رفت ‫و ما تنها بودیم،
‫گفت کاش دیگه مجبور نبود کریسمس ‫دروغ بگه.
‫یعنی...
‫اینکه دیگه هیچوقت ‫مجبور نباشه دروغ بگه.
‫خب پس، به آرزوش رسید.
‫اولا، من می‌دونم.
‫دوما، اون دیگه نمی‌تونه صحبت کنه.
‫ممنونم.
‫برای چی؟
‫که ما اینطور اینجا هستیم.
‫حداقل می‌تونیم این کار رو براش بکنیم.
‫- این آهنگ رو دوست دارم. ‫- من هم.
‫فکر کنم شاید کاری از دستمون بربیاد.
‫فکر کنم باید به اون بگیم.
‫به عنوان یه مادر، اگه بچه من بود ‫می‌خواستم که بدونم.
‫اجازه نمی‌ده. می‌دونم.
‫فکر کنم اون رو دست کم گرفتی.
‫و فکر کنم چندین ساله که اون رو می‌شناسم.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫ادامه‌اش رو چطور تصور می‌کنین؟
‫زندگی‌اش.
‫اگه بشه اسمش رو زندگی گذاشت.
‫مارتین هرگز نمی‌ذاشت یه حیوان ‫اینطور زجر بکشه.
‫مارتین حیوون نیست.
‫و ما نمی‌دونیم چی فکر می‌کنه.
‫نمی‌دونیم؟
‫به زودی می‌تونه بره دستشویی. ‫داره بهتر می‌شه.
‫شاید.
‫ولی فعلا دو نفر لازمه که کمکش کنن...
‫چون مسکن قوی مصرف می‌کنه.
‫ولی بدون مسکن، ‫سعی می‌کنه به خودش آسیب بزنه.
‫چون بهبود نمی‌بینه.
‫پسرت به هیچ وجه همکاری نمی‌کنه.
‫- کافی بهش رسیدگی نمی‌کنی. ‫- چی؟
‫رسیدگی بهش برات سخت شده.
‫بذار یه چیزی بهت بگم: همه چی ‫برای اون سخت شده.
‫افکار و احساسات داره، پس کامل ‫محدودیت‌های خودش رو درک می‌کنه.
‫نمی‌تونه حرف بزنه یا بنویسه، ‫و نصف بدنش تحت کنترلش نیست.
‫اون نمی‌خواد به سقف زل بزنه ‫یا سربار کسی باشه.
‫ناتوانی در ارتباط یکی از بدترین ‫ناتوانی‌ها است.
‫متاسفم...
‫ولی حسی که از اون می‌گیرم...
‫اینه که نبرد بین جسم و روح رو ‫از قبل باخته.
‫عذر می‌خوام، ‫بیمارهای دیگه‌ای دارم.
‫می‌خوام هر سه ما اونجا باشیم، ‫تا بدونه که مسائل بینمون حل شده.
‫تا یه فرصتی داشته باشه ‫که در آرامش خدافظی کنه.
‫می‌خوام کاملا آگاه باشه...
‫تا واقعا بدونیم چی می‌خواد.
‫اون روز، هیچکدوم از ما نمی‌تونه ‫اونجا باهاش تنها باشه.
‫و هیچکس نباید بدونه که ما ‫با همدیگه صحبت می‌کنیم...
‫یا اینکه شما دو تا با هم مشکلی ندارین.
‫من و تو هم نه.
‫آدم باید همه چیز زندگی رو ‫تا آخرین نفس تجربه کنه.
‫درباره قطع کردن مسکن مطمئن نیستم.
‫وضعیت روانی‌اش ثابت نیست.
‫از کجا می‌دونی؟
‫این وضعیت روانی اون نیست، ‫وضعیتیه که تو اون رو توش گذاشتی.
‫و من می‌خوام ببینم شوهرم ‫واقعا چطوره.
‫تو نمی‌خوای بدونی؟
‫اگه درخواست شما است، ‫مسکن رو قطع می‌کنم.
‫با اجازه شما.
‫- اون اینجا چیکار می‌کنه؟ ‫- من دعوتش کردم.
‫- نمی‌خوام اینجا باشه. ‫- فقط تصمیم تو نیست.
‫- شوهر منه. ‫- و پسر من.
‫من نمی‌خوام تو اینجا باشی!
‫چون تو به فکر اون نیستی.
‫تو به چی فکر می‌کردی که نذاشتی ‫با زندگی جدیدش باشه؟
‫صلح جهانی؟
‫زشته جر و بحث کردن جلو کل بیمارستان.
‫من می‌رم قهوه بگیرم.
‫می‌خواستم باهاش صحبت کنم، ‫به خاطر هانزا و به خاطر دانا.
‫ولی دیگه جواب تلفنم رو نمی‌داد.
‫مجبور شدم متقاعدش کنم ‫که اجازه بده ببینمش.
‫خیلی ازشون خجالت می‌کشیدم.
‫آخرین چیزی که لازم داشت ‫این بود که دعوای ما رو ببینه.
‫- بهش غذا می‌دین؟
‫هنوز حس بدی دارم که حتی یه نفر از ‫ما اون روز به مارتین توجه نکرد.
‫به جاش فقط دعوا کردیم.
‫شاید اگه دعوا نمی‌کردیم، ‫ممکن بود به موقع متوجه بشیم.
‫شاید یه کاری از دستمون برمی‌اومد.
‫کل مدت احساس کردم که...
‫ما بودیم که مارتین رو کشتیم.
‫به خاطر جر و بحث‌های مسخره‌مون.
‫و اون متوجه‌اش بود، به خاطر ‫تغییر داروهاش.
‫فکر کنم تسلیم شد ‫چون اون صحنه آزارش داد.
‫وقتی فهمیدم به خاطر این نبود ‫خیالم راحت شد.
‫کل عمرمون رو باید دونستن ‫این زندگی می‌کردیم.
‫یه چیز دیگه هست...
‫اگه قراره برای مارتین پرونده داشته باشین، ‫این هم باید توش باشه.
‫نه فقط از بعد حادثه‌اش.
‫مطمئنی این درسته؟
‫پیشنهاد می‌دم به تحقیقات خاتمه بدیم.
‫نتونستیم مدارک لازم برای دادخواهی ‫رو جمع‌آوری کنیم.
‫در واقع، هیچ مظنون مشخصی نیست.
‫تصمیم بستن پرونده رو ‫به دادستانی ارسال می‌کنم.
‫درست می‌شه، نگران نباش.
‫باید بشه.
‫به هانزا سلام برسون.