‫روزی روزگاری،
‫یه سرزمین سرسبز بود که تا اونورِ
‫بلندترین کوه‌ها و عمیق‌ترین دره‌ها ادامه داشت.
‫قدرت‌های ملکه‌اش افسانه‌ای بود و
‫خیر و برکتش به همه‌ی ساکنینش می‌رسید.
‫وقتی ملکه اولین فرزندش به دنیا اومد، اسمش رو
‫«هِرا» گذاشت و بهش سه تا قدرت جادویی بخشید.
‫قدرت‌هایی که قرار بود برای
‫مردم سرزمین خوشبختی و سعادت ابدی بیاره.
‫اما سرنوشت جور دیگه‌ای رقم خورد وقتی ملکه
‫و پادشاه تو یه تصادف ناگوار از دنیا رفتن.
‫هِرا خیلی بی‌تابی می‌کرد.
‫اهالی قصر براش
‫کادو پشت کادو میاوردن به امید اینکه آرومش کنن.
‫اما فایده‌ای نداشت.
‫برعکس، هِرا سیری‌ناپذیر و بهانه‌گیر شد،
‫تا حدی که آخرش
‫عادت کرد که هر چی می‌خواد فوراً به دست بیاره.
‫سال‌ها گذشت و جادوی خوبی که
‫از پدر و مادرش به ارث برده بود،
‫تبدیل به جادوی سیاهی شد که روح هِرا رو تسخیر کرد.
‫بعد یه روز،
‫گذر یه شاهزاده‌ی جوون
‫از شمال به سرزمین هِرا افتاد.
‫والمونت عاقل، کنجکاو و مهربون بود.
‫اون همه چیزایی که هِرا می‌تونست بخواد رو داشت.
‫و اون خواست که والمونت پادشاهش بشه.
‫اما قلب والمونت برای اون نتپید.
‫و برای اولین بار تو زندگیش،
‫هِرا مجبور شد درخواست کنه،
‫حتی التماس کنه تا چیزی که می‌خواد رو به دست بیاره.
‫قلب والمونت رو.
‫اما فایده‌ای نداشت.
‫اونوقت بود که هِرا دچار یه خشم دیوانه‌وار و غیرقابل کنترل شد.
‫آسمون تیره و تار شد.
‫کوه‌ها لرزیدن.
‫هر چی که قبلاً قشنگ بود،
‫سیاه شد یا شکست.
‫از اون روز به بعد دیگه هیچکس
‫شاهزاده والمونت رو ‫ندید و خبری ازش نشنید.
‫نکن! غلغلکم میاد
‫آخ!
‫همه چی خوبه، نگران نباش.
‫اوه، نگاه کن!
‫مورچه‌ها تو دنیای خودشون زندگی می‌کنن،
‫به اندازه‌ی این جنگل جذاب، وقتی که…
‫نگاهم همین‌جوری سرگردان می‌چرخه...
‫قلبم از شادی پر میشه،
‫می‌خوام بفهمم دور و برم چه خبره.
‫چرا این همه چیز هست که من نمی‌دونم؟
‫چرا برگ‌ها این‌قدر سبزن و
‫بعد می‌شن طلایی؟ برو دیگه!
‫هر روز یه ماجراجوییه،
‫هر روز یه ماجراجوییه
‫و من فقط یه قسمتش رو می‌بینم،
‫چون دنیا تا اون دوردورا ادامه داره.
‫بیا!
‫می‌خوام بدونم و همه چیز رو کشف کنم.
‫برخلاف حرف بقیه، من می‌دونم که ازش نمی‌ترسم.
‫برای رفتن، فقط باید چشماتو،
‫بال‌هاتو، قلبتو باز کنی.
‫کافیه بالا بری.
‫تا ببینی تا کجا می‌تونی بری،
‫نگاه کن و هر آنچه
‫فراتر از دیدت هست رو تجربه کن
‫هر روز یه ماجراجوییه.
‫و من فقط یه قسمتش رو می‌بینم،
‫چون دنیا تا اون دوردورا ادامه داره.
‫اون دوردورا.
‫آخ!
‫سلام.
‫هی صدات کردیم.
‫اِ، جدی؟
‫آره، کلی صدات زدیم.
‫خب، یالا، باید بریم، دیرمون شده.
‫من فقط داشتم…
‫داشتی چیکار می‌کردی؟
‫این سومین سال پشت سر همه که اینقدر کم بارون میاد.
‫اگه محصول امسال هم مثل پارسال
‫بد باشه، نمی‌دونم زمستون رو چطور سر کنیم.
‫به‌خاطر همینه که مهمه
‫همه‌مون نهایت سعی‌مون رو بکنیم.
‫تمرکز و دقت.
‫سلام به تو.
‫از امروز تو زمین‌ها کار می‌کنیم.
‫لیو.
‫بله، ببخشید.
‫تو، مسئول باغچه سبزیجات میشی.
‫و تو، علف‌های هرز.
‫برید سر کارتون.
‫لیو.
‫بله؟
‫درست فهمیدی؟
‫اِم…
‫نمی‌فهمم چرا بازم بهش یه فرصت دیگه میده.
‫بله، فهمیدم.
‫خب، شروع کنیم.
‫یه علف هرز اینجا، و یه علف هرز
‫اونجا، و بازم یه علف هرز دیگه.
‫اَه… با وجود این همه گیاه مختلف و قشنگ تو طبیعت،
‫من مجبورم با این همه علف هرز
‫احمقانه‌ی به دردنخور سر و کله بزنم.
‫اِ، این کیه اینجا؟
‫تا حالا اونور دره رو دیدی؟
‫اونجا چه خبره، هان؟
‫این چیه، لیو؟
‫یه هزارپاست.
‫بامزه‌ست، نه؟
‫پاهاشو دیدی؟
‫هزار تا نیست.
‫پس چرا بهش میگن هزارپا؟
‫شنیدی قبل از شروع کار چی گفتم؟
‫تمرکز و دقت.
‫تو از همه بزرگتری اینجا، لیو.
‫باید الگو باشی.
‫وقتشه که مسئولیت‌پذیر باشی.
‫هی!
‫اصلاً می‌شنوی و می‌فهمی
‫چی بهت میگم؟
‫وقتشه به خودش بیاد و بالاخره بزرگ شه.
‫وگرنه، بهت هشدار میدم، مجبور میشم که…
‫بیخیال، خودت که لیو ما رو می‌شناسی.
‫اون مثل ما نیست.
‫ولی خوبی‌های دیگه‌ای داره.
‫خوبی‌های دیگه، آره جون خودت!
‫انگار جمع کردن میوه‌ی کاج و
‫حرف زدن با جوجه‌تیغی‌ها هنره.
‫هنوز از خونه بیرون نرفته.
‫این دختره کاملاً به دردنخوره.
‫اصلاً به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫یالا، بیا عزیزم.
‫متاسفم، پدربزرگ.
‫باید این زن مزرعه‌دار رو تو جوونیش میدیدی.
‫شیطون‌ترین دختر کل روستا بود.
‫ولی حق با اونه.
‫من به هیچ دردی نمی‌خورم.
‫فکر کن به‌خاطر کنجکاوی
‫چقدر چیزا تجربه کردیم و یاد گرفتیم.
‫اگه اون نبود، اعتراف می‌کنم ‫هیچوقت نمی‌فهمیدم که شاه‌توت‌های قطبی
‫ خوشمزه‌تر از اوناییه که اینجا می‌چینیم.
‫یا هیچوقت شفق قطبی رو هم نمی‌دیدم.
‫چی؟
‫شفق قطبی رو دیدی؟
‫آره.
‫نمی‌دونستم تا حالا از دره بیرون رفتی.
‫لیو کوچولوی من، من وقتی همسن تو بودم،
‫یه کاشف حسابی بودم، می‌دونی.
‫جدی؟
‫راست میگی؟
‫هنوز خیلی چیزا هست که نمی‌دونی.
‫پدربزرگ، یکی از ماجراهاتو برام تعریف کن.
‫نه.
‫یالا دیگه، لطفاً، فقط یکی، تعریف کن، تعریف کن.
‫باشه.
‫برات تعریف می‌کنم یه بار چی شد.
‫رفتم سمت شمال، تو جنگل تریسیل.
‫یه ماهی غول‌پیکر هم گرفتم.
‫خیلی بزرگ بود.
‫وقتی راه افتادم یه پسر بچه‌ی خلاقی بودم.
‫ولی هیچوقت پشیمون نشدم.
‫چون اون ماجراجویی منو ساخت و اینی شدم که الان هستم.
‫بریم.
‫برو.
‫این برای تو.
‫بگیر.
‫صبر کن، کجا میری؟
‫چرخ‌ریسک خوشگله.
‫کجا قایم شدی؟
‫چرخ‌ریسک.
‫بیا پیشم.
‫چرخ‌ریسک.
‫برگرد پیشم.
‫برگرد، چرخ‌ریسک.
‫موجودات زیبا.
‫از جنگل‌ها و رودخونه‌ها.
‫من دوست شمام.
‫سنجاب، جوجه‌تیغی.
‫روباه یا موش.
‫جغد، کبوتر، گوزن و گربه.
‫زاغ‌ها و خرگوش‌ها و پرستوها.
‫سیاه‌گوش‌ها و مارمولک‌ها.
‫قورباغه‌ها و زنبورها.
‫چرخ‌ریسک کوچولو.
‫برگرد پیشم.
‫برگرد، چرخ‌ریسک.
‫موجودات زیبا.
‫از جنگل‌ها و رودخونه‌ها.
‫من دوست شمام.
‫حشره‌خوار کوچولو،
‫عنکبوت، آهو یا خفاش.
‫من اینجام، حواسم هست.
‫شام حاضره.
‫فرشته‌هام، برگردین پیشم…
‫برگردین فرشته‌هام.
‫کوچولوهای زیبا...
‫از جنگل و رودخونه‌ها...
‫من دوست شمام.
‫سلام.
‫تو هم می‌خوای؟
‫اوه، اینو ببین، چندتا بچه.
‫به نظر گرسنه میاین.
‫بفرمایید.
‫پارسال یادمه پنج تا بچه داشتی.
‫شما هم گرسنه‌این؟
‫ببخشید.
‫ترسوندی منو.
‫خطری تهدیدت نمی‌کنه.
‫فقط می‌خواستم بهت سلام کنم.
‫تا حالا اینقدر بالا نیومده بودم.
‫از اینجا همه چیز خیلی متفاوت به نظر میاد.
‫فکرشو بکن.
‫چه تجربه‌ی فوق‌العاده‌ای باید باشه بری اون بالا.
‫حتماً از اونجا کل دنیا معلومه.
‫راستی، تو از کجا میای؟
‫از کوه‌ها؟
‫جدی؟
‫از اونجا میای؟
‫آه!
‫باشه، باشه، دارم میام.
‫اوه، باید برم.
‫کلی کار دارم.
‫باید بیشتر روز رو علف‌های هرز مزرعه رو بکنم.
‫الان دو ساله که محصول خیلی بده.
‫این ما رو فقیر کرده.
‫اینجوری دیگه، می‌دونی.
‫آره، خب، تو یه خرسی، پس فکر کنم برات مهم نیست.
‫به زودی میبینمت، آقا خرسه!
‫به زودی میبینمت، چرت و پرت میگم، دارم دیوونه میشم.
‫می‌تونم خرس قطبی صدات کنم؟
‫خوبه؟
‫نه، نه؟
‫نظرت چیه؟
‫به اینا میگن گوش‌موشی.
‫بهت میاد.
‫خدافظ، خرس قطبی.
‫خب، اینا آخرین بذرهاییه که داریم.
‫باید خیلی دقیق باشید.
‫باید طبق قوانین خیلی سفت و سختی کاشته بشه.
‫هر ۳۰ سانتی‌متر یه بذر.
‫نه بیشتر، نه کمتر.
‫هر ۳۰ سانتی‌متر، و تمام.
‫سی سانتی‌متر یعنی چقدر؟
‫لیو؟
‫بله؟
‫بله، بله.
‫هر ۳۰ سانتی‌متر یه بذر کوچیک.
‫اوه نه، بیچاره کوچولو.
‫الان برمی‌گردم.
‫گربه‌ی بدجنس!
‫حق نداری این کار رو بکنی، شیطون.
‫لیو؟
‫لیو، بیا پایین از اونجا!
‫اوه نه، بذرها!
‫چیکار کرد؟
‫برف میاد!
‫این دفعه دیگه تمومه.
‫آخ جون!
‫لیو کوچولوی من، من وقتی همسن تو بودم،
‫یه کاشف حسابی بودم، می‌دونی.
‫باشه.
‫برات تعریف می‌کنم یه بار چی شد.
‫رفتم سمت شمال، تو جنگل تریسیل.
‫سلام، خرس قطبی.
‫می‌دونی، خیلی امیدوار بودم اینجا پیدات کنم.
‫می‌دونی چیه؟
‫من این کار رو می‌کنم.
‫دوتایی انجامش میدیم، باشه؟
‫اوه، تو…
‫یعنی منو قبول داری؟
‫آره!
‫عالیه!
‫اوه، فوق‌العاده میشه!
‫همینجا منتظرم باش،
‫یه سر میرم خونه و برمی‌گردم.
‫خرس قطبی!
‫اِ صبر کن، بدون من نرو!
‫خرس قطبی!
‫خرس قطبی؟
‫خرس قطبی!
‫قهوه می‌خوری، لیو؟
‫لیو؟
‫لیو!
‫خب بالاخره کجا رفته بودی؟
‫کل جنگل رو گشتم تا پیدات کنم.
‫شاید تو هم گم شده بودی.
‫پس ما میریم…
‫آره!
‫از اون طرف، حق با توئه!
‫گرسنته؟
‫من که مثل خرس گرسنمه.
‫می‌تونیم بریم یه چیزی برای خوردن پیدا کنیم.
‫صبر کن!
‫باید بهش بگیم.
‫نه، نه، نه، نه.
‫ببخشید، ملکه‌ی من.
‫دیگه این دور و بر چوبی نمونده.
‫ما تا کیلومترها اونورتر هر چی چوب بود استفاده کردیم.
‫دیگه نمی‌دونیم چیکار کنیم.
‫هیچی نمونده!
‫وقتی پیداش کنیم و جایگاهش رو
‫توی قلمرو من بگیره،
‫این قصر باید بی‌نقص باشه!
‫شنیدین چی گفتم؟
‫بی‌نقص!
‫بله، بله، حتماً، ملکه‌ی من. ‫بی‌نقص.
‫فهمیدیم.
‫دورتر رو بگردید.
‫هر چقدر که لازم بود دورتر.
‫پیدات می‌کنم.
‫مراقب باش!
‫چی شده؟
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫چرا همچین صدایی درآوردی؟
‫چی؟
‫تو می‌تونی حرف بزنی؟
‫آره.
‫تو می‌تونی حرف بزنی.
‫بپر پشتم، نباید اینجا معطل کنیم.
‫اوه!
‫می‌تونم؟
‫جدی؟
‫می‌تونم سوار پشتت بشم؟
‫آره، یالا، بپر بالا.
‫باشه.
‫باورم نمیشه می‌تونی حرف بزنی.
‫اِم… آره.
‫این واقعاً دیوونگیه.
‫کاش پدربزرگ می‌تونست اینو بشنوه.
‫می‌دونستی پشمات واقعاً نرم‌ترین چیز تو دنیاست.
‫من هیچوقت اینور کوه‌ها نیومدم.
‫اینجاها رو خوب بلدی؟
‫چجور جاییه؟
‫سرد.
‫و خالی از سکنه.
‫جای آدمیزاد نیست.
‫ولی با این حال، خیلی باشکوهه.
‫ناراحت نمیشی اگه سرعتم رو بیشتر کنم؟
‫نه، مشکلی نیست.
‫پس، محکم بچسب.
‫چسبیدم!
‫نگران نباش!
‫یه یخچال طبیعی!
‫محشره!
‫اوه، چقدر بزرگه!
‫آره، خیلی بزرگه.
‫آره، به یخچال طبیعی من خوش اومدی.
‫هی هو!
‫واو!
‫خودتو ببین!
‫اینجا خیلی سرده.
‫با این همه یخ.
‫چی قراره بخوریم؟
‫و از همه مهم‌تر، چی قراره بنوشیم؟
‫بهت که گفتم،
‫اینجا جای آدمیزاد نیست.
‫می‌تونیم آتیش روشن کنیم؟
‫آتیش؟
‫فکر نکنم فکر خوبی باشه.
‫اوه، چوب!
‫لیو؟
‫نه، بهتره بذاری سر جاش باشه.
‫خوبه!
‫بهش دست نزن!
‫مواظب باش!
‫ببخشید.
‫نمی‌خواستم…
‫خب.
‫من… باید…
‫من شب رو میرم یه جای دیگه.
‫ولی تو هر چی لازم داری اینجاست.
‫هان؟
‫چی؟
‫یه بطری؟
‫یه رومیزی و یه قیچی؟
‫اِم… این تمام چیزیه که لازم دارم؟
‫همین، آره.
‫به چیز دیگه‌ای احتیاج نداری.
‫یادت نره که با مهربونی درخواست کنی.
‫با مهربونی درخواست کنم؟
‫یعنی چی؟
‫سردمه.
‫سردمه…
‫از نوک موهام تا نوک انگشتام.
‫قیچی جان، میشه گرمم کنی؟
‫یه شنل؟
‫خواب نمی‌بینم؟
‫ممنون قیچی.
‫آره ممنون.
‫تشنمه، تشنمه.
‫انقدر تشنه که یه رودخونه هم سیرابم نمی‌کنه.
‫بطری جان، میشه بهم آب بدی؟
‫آب؟
‫نه، باورم نمیشه!
‫ممنون بطری، ازت ممنونم!
‫اوه، همه‌ی چیزای ضروری
‫هیچ هزینه‌ای ندارن!
‫جادو همه نیازهام رو برآورده می‌کنه.
‫به لطف یه رومیزی مهربون
‫یه بطری و یه قیچی!
‫خیلی گرسنمه، خیلی گرسنمه!
‫می‌تونم یه دنیا غذا بخورم!
‫رومیزی جان، چیزی داری؟
‫کیک! باورم نمیشه!
‫ممنون رومیزی، ازت ممنونم!
‫اوه، همه‌ی چیزای ضروری
‫هیچ هزینه‌ای ندارن!
‫جادو تمام نیازهای منو برآورده می‌کنه!
‫به لطف یه رومیزی مهربون!
‫یه بطری و…
‫یه قیچی!
‫به لطف اونا من همه چیز دارم.
‫یه شفق قطبی!
‫دارم یه شفق قطبی می‌بینم!
‫اوه، شکی نیست،
‫این نرم‌ترین تختیه که تا حالا دیدم!
‫خرس قطبی؟
‫اِم، تویی؟
‫بیا، شاهزاده والمونت!
‫تخت پادشاهی من منتظرته!
‫یه زندگی فوق‌العاده خواهی داشت!
‫خیلی خب!
‫آخرش بهم بله رو میگی!
‫من تا ابد وقت دارم!
‫چی؟
‫بگیر!
‫بیا، اینا رو بگیر!
‫اینا هر چی لازم داشته باشی بهت میدن!
‫برو!
‫فرار کن!
‫بدو!
‫با تمام سرعتت بدو!
‫بدو!
‫فرار کن!
‫چیکار کردید؟
‫پیداش کنید!
‫و به خصوص اونو برام بیارید!
‫رومیزی مهربون!
‫میشه بازم ژامبون داشته باشم؟
‫خیلی ممنون!
‫و لطفاً، شیری هم باقی مونده؟
‫ممنون!
‫سلام!
‫ژامبون و شیر می‌خوای؟
‫ممنونم ازت،
‫ولی من بعداً یه فکری برای خوردن می‌کنم.
‫این چیزایی که بهم دادی، واقعاً…
‫جادویی‌ان!
‫درسته، هستن!
‫کلی پرنده‌ی کوچولو دیدم که اون سمت پرواز می‌کنن!
‫مطمئنم گرسنه‌شونه!
‫بیا!
‫باید پیداشون کنیم!
‫آره!
‫بریم پیداشون کنیم!
‫می‌بینیشون؟
‫اونجا!
‫بیا ببین!
‫سلام پرنده‌ها!
‫ببینید چی براتون دارم!
‫هیچوقت بهم نگفتی کس دیگه‌ای هم مثل تو هست؟
‫نه!
‫فکر نکنم کس دیگه‌ای باشه!
‫با حیوونای دیگه هم حرف می‌زنی؟
‫اونا… اِم… خیلی اهل حرف زدن نیستن، می‌دونی؟
‫آره، می‌تونم تصور کنم!
‫ولی در عوض، عاشق گوش دادنن!
‫سلام!
‫من اگه کسی رو نداشتم باهاش حرف بزنم دیوونه می‌شدم!
‫آره، حق با توئه، آدمو دیوونه می‌کنه!
‫اوه!
‫یه ماهی قزل‌آلا!
‫می‌دونستی که ماهی‌های قزل‌آلا می‌تونن هم
‫تو آب شور زندگی کنن و هم تو آب شیرین؟
‫همه‌ی اینا رو از کجا یاد گرفتی؟
‫فکر کنم یه جایی خوندم!
‫خوندن هم بلدی؟
‫آره!
‫و اِم… از آدما سر در میاری؟
‫دوستی داری؟
‫ترجیح میدم تا جایی که ممکنه از آدما دور بمونم.
‫اینجوری بهتره.
‫اونا از من خوششون نمیاد…
‫و فکر کنم منم از اونا خوشم نمیاد.
‫خب؟
‫خرس قطبی؟
‫اِم… اشکالی نداره، می‌دونی.
‫بالاخره این کاریه که خرس‌ها می‌کنن، مگه نه؟
‫آره.
‫ظاهراً، این کاریه که بعضی خرس‌ها می‌کنن.
‫هی!
‫هی.
‫اونجا چه خبره؟
‫اوه!
‫چیز مهمی نیست.
‫هی!
‫نگاه کن!
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫انگار دارم سُر می‌خورم!
‫لیو!
‫ببخشید!
‫نمی‌تونم خودمو نگه دارم!
‫لیو!
‫وای!
‫پدربزرگم همیشه میگه سفرها
‫از تو کتاب‌ها شروع میشن.
‫اگه دوست داری می‌تونی بخونیش.
‫غیرممکنه.
‫تو… تو خوندن بلد نیستی؟
‫من همیشه مجبور بودم کار کنم.
‫سال‌هاست که تو دره، حتی
‫بچه‌های پولدارها هم دیگه مدرسه نمیرن.
‫می‌تونی بهم یاد بدی؟
‫منم همیشه آرزو داشتم
‫خوندن و نوشتن بلد باشم.
‫من… من دقیقاً نمی‌دونم با… چطوری از پسش برمیام.
‫تو… پنجه داری؟
‫آره!
‫ل…
‫ی…
‫و… و خونده میشه… لیو!
‫باشه!
‫ل… ی…
‫و… لیو!
‫بهم چیزای دیگه هم نشون بده!
‫باشه.
‫ولی من الان باید برم.
‫فردا دوباره شروع می‌کنیم.
‫می‌تونیم یه درس کامل‌تر داشته باشیم.
‫خب، ما «آ» رو داریم…
‫لیو، نگاه کن!
‫یه «ایگرگ»!
‫آره!
‫این یه «ایگرگ»ـه!
‫اوه!
‫یه «اُ»!
‫آره!
‫شاه‌توت‌های قطبی!
‫یک، ‫دو, سه, چهار, پنج!
‫اینو دیدی، آقا خرسه؟
‫یک, دو, سه, چهار, پنج, شیش, هفت, هشت, نه, ده, یازده…
‫پنجاه و چهار!
‫درسته، باشه.
‫بیا.
‫خورشید.
‫درسته.
‫خورشید.
‫این غروب خورشیده.
‫من باید برم.
‫چی؟
‫صبر کن، کجا میری؟
‫چرا هر شب میری؟
‫اوه!
‫شمایید؟
‫اینجایید؟
‫اوه!
‫چقدر از دیدنتون خوشحالم!
‫بفرمایید!
‫خیلی عجیبه.
‫روزای فوق‌العاده‌ای رو می‌گذرونیم،
‫ولی شبا غیبش می‌زنه.
‫واقعاً برام سواله که کجا میره و چیکار می‌کنه.
‫ولی قصد دارم بفهمم.
‫آه!
‫بالاخره پیداتون شد!
‫خب؟
‫فکر کنم اگه جرئت کردید برگردید،
‫برای اینه که پیداش کردید.
‫چی رو ازم قایم می‌کنید؟
‫نشونم بده!
‫کجا میری؟ چرا شبا نمی‌مونی؟
‫عالیه، فقط باید منتظر بمونم.
‫نمی‌تونه مقاومت کنه.
‫و اون مال من میشه.
‫برای همیشه.
‫هر شب کجا میری؟
‫آه!
‫شما کی هستید؟
‫منم.
‫کی؟
‫خودمم.
‫برو گمشو!
‫خرس قطبی، کجایی؟
‫من اینجام.
‫منم.
‫من خرس قطبی‌ام.
‫منم، خرس قطبی.
‫خرس قطبی؟
‫آره.
‫ولی… ولی چطوری؟
‫روزها، من خرس قطبی‌ام
‫و شبا، مثل تو، یه آدمم.
‫همین.
‫چی؟
‫یعنی الان تو یه آدمی؟
‫آره.
‫اسم واقعی من والمونته.
‫ولی… این داستان باورنکردنیه.
‫بذار ببینمت.
‫نه.
‫نه، نمی‌تونی.
‫بهم قول بده هیچوقت سعی نکنی منو ببینی.
‫ولی باید بذاری ببینمت.
‫نه!
‫اگه این کار رو بکنی اتفاق وحشتناکی میفته.
‫ولی چرا؟
‫من طلسم شدم
‫توسط یه جادوگر.
‫اون منو طلسم کرده.
‫اون می‌خواست
‫که من… که من…
‫اون کیه؟
‫من…
‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫متاسفم.
‫نمی‌تونی یا نمی‌خوای؟
‫نمی‌تونم.
‫چرا از همون اول بهم نگفتی؟
‫می‌تونستی زودتر بهم بگی که آدمی؟
‫نه، لیو.
‫لیو.
‫نمی‌تونستم.
‫فکر می‌کردم می‌شناسمت.
‫ولی همه‌ش دروغ بود.
‫بهم نشون بده کی هستی.
‫نه.
‫و مهم‌تر از همه، بهم قول بده هیچوقت سعی نکنی صورتمو ببینی.
‫لیو؟
‫لیو، نرو!
‫نرو!
‫لیو، صبر کن!
‫برگرد.
‫با من بیا.
‫می‌خوام یه چیزی بهت نشون بدم که خوشت میاد.
‫مطمئنم.
‫دارم میام.
‫از این طرفه.
‫قصد داری بهم بگی چرا شبا تبدیل به آدم میشی؟
‫راستش، نه.
‫ولی در عوض، می‌تونی بهم بگی از کجا میای؟
‫آره، اینو می‌تونم.
‫آره.
‫می‌تونم بهت بگم.
‫وای، این…
‫واقعاً محشره!
‫می‌شنوی؟
‫چی رو؟
‫این موسیقی، یه دعوت به جشنه.
‫به جشن؟
‫آره.
‫ افتخار میدی، گلوله‌ی پشمالو؟
‫یالا، بیا!
‫من… من باید چیکار کنم؟
‫دستمو بگیر، اینجوری.
‫آه!
‫وای نه!
‫نه!
‫من… من متاسفم، نمی‌خواستم… دردت گرفت؟ ببخشید.
‫چیزی نیست.
‫نگران نباش.
‫واقعاً متاسفم.
‫خرس قطبی!
‫والمونت!
‫والمونت، برگرد!
‫سلام.
‫من باید چیکار کنم؟
‫راستش، من هیچی ازش نمی‌دونم.
‫اون کیه؟
‫تو کی هستی؟
‫چرا خودتو از من قایم می‌کنی؟
‫نکنه ناامیدت کردم؟
‫روزها زیر پوست خرس،
‫شبا یه انسان گوشه‌گیر.
‫این موجود کیه؟
‫تو کی هستی؟
‫من هیچی از تو نمی‌دونم،
‫ولی تو همه چیز رو از من می‌دونی.
‫این والمونت کیه؟
‫اون کیه؟
‫آره، تو کی هستی؟
‫اون کیه؟
‫تو کی هستی؟
‫اون کیه؟
‫تو با یخ احاطه شدی،
‫که انگار قلبت توش زندانیه.
‫با این حال این پرتوها رو حس می‌کنم،
‫که از بالا گرمم می‌کنن.
‫بگو دوست من،
‫تو کی هستی؟
‫من هیچی از تو نمی‌دونم، ‫من هیچی از تو نمی‌دونم،
‫ولی تو همه چیز رو از من می‌دونی.
‫این والمونت کیه؟
‫اون کیه؟
‫آره، تو کی هستی؟
‫ولی تو کی هستی؟
‫تو کی هستی؟
‫تا پرسه بزنی،
‫تا رود رو کمی دیوانه کنی.
‫اما من هیچی از تو نمی‌دونم،
‫ در حالی که تو همه‌چیزو از من می‌دونی.
‫این والمونت کیه؟
‫اون کیه؟
‫آره، تو کی هستی؟
‫این والمونت کیه.
‫اون کیه؟
‫تو کی هستی؟
‫اون کیه؟
‫والمونت؟
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫چیکار کردی؟
‫تو حق نداشتی منو ببینی.
‫هیچکس هیچوقت نمی‌تونه منو ببینه.
‫من فقط می‌خواستم…
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫مگه انقدر جدیه؟
‫تو نمی‌تونی صورت منو ببینی.
‫به‌خاطر نفرین.
‫نفرین؟
‫من برای همیشه خرس می‌مونم.
‫نگاه کن،
‫انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫ساکت
‫والمونت!
‫چی شده؟
‫آقای والمونت
‫و اینم از این.
‫می‌دونستم که نمی‌تونه مقاومت کنه.
‫حالا، تو مال منی.
‫والمونت!
‫همونجا بمون!
‫حالا، بیا.
‫خرس قطبی!
‫خب، می‌خوای تا آخر عمرت یه خرس بمونی؟
‫یا پادشاه بشی، کنار ملکه‌ات؟
‫انتخاب با خودته.
‫کافیه سرتو خم کنی.
‫باشه، منتظر می‌مونم.
‫بهش عادت کردم.
‫والمونت!
‫صبر کن!
‫اشکاتو نگه دار.
‫دیگه خیلی دیره.
‫تو اونو از دست دادی.
‫اون مال منه.
‫یالا، راه بیفت، حیوون احمق.
‫نه!
‫والمونت!
‫عجله کنید!
‫مراقب باشید!
‫زود باش!
‫زود باش، عجله کن!
‫خرس قطبی.
‫من همه چیو خراب کردم.
‫لیو!
‫لیو برگشته!
‫آره، من اینجام.
‫لیو!
‫بذارید هر دوتونو ببینم.
‫دندون جلوم افتاده!
‫آره.
‫می‌بینم.
‫ولی، اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫پدربزرگ؟
‫لیو!
‫پدربزرگ!
‫عزیز کوچولوی من، تو برگشتی.
‫خب، ماجراجویی چطور بود؟
‫خب، اون… خوب پیش نرفت.
‫بهم بگو، اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫مزرعه؟
‫محصولات غلات و سبزیجات؟
‫ما از یه خشکسالی وحشتناک رنج بردیم.
‫تمام تابستون حتی یه قطره آب هم نبارید.
‫ذرت‌ها خشک شدن و بذرهای
‫سبزیجاتمون هیچوقت سبز نشدن.
‫انگار زمین هر چی برامون مونده بود رو مکیده.
‫ما تقریباً هیچی برای خوردن نداریم.
‫صبر کن.
‫من یه راه حل دارم که بتونیم غذا بخوریم.
‫بیا.
‫واو!
‫فرشته‌های من.
‫لیو؟
‫لیو.
‫می‌دونی…
‫هر چیزی که نابود شده همیشه
‫می‌تونه بازسازی بشه.
‫تو اینطور فکر می‌کنی؟
‫اوه آره.
‫و من فقط یه نفر رو می‌شناسم
‫که از پس این کار برمیاد.
‫اونم تویی، لیو.
‫شاید بتونم از پسش بر بیام، آره.
‫شاید بتونم نجاتش بدم.
‫اگه قلبت حرف می‌زنه، باید بهش گوش کنی، لیو.
‫فقط اون می‌دونه چیکار باید کرد.
‫باشه.
‫باید هر چه سریع‌تر پیداش کنم.
‫این کاریه که باید بکنم.
‫تو بیشتر از ما بهش احتیاج داری.
‫ممنون، پدربزرگ.
‫ما هم باهات میایم.
‫آره، ما هم باهات میایم.
‫نه، من تنها میرم.
‫شماها هم یه مأموریت دارین.
‫باید از خونه محافظت بشه.
‫و باید مراقب پدربزرگ باشین.
‫هان؟
‫آه، آره.
‫باشه.
‫می‌تونی رو ما حساب کنی.
‫آره.
‫ممنون، اِدا.
‫و ممنون، آزا.
‫خیلی مراقب خودت باش.
‫خداحافظ.
‫سلام، رفقا.
‫شماها با من میاین؟
‫بزن بریم.
‫دیگه هیچی نمونده!
‫بزن بریم.
‫هیچی نیست.
‫همه‌چی…
‫بطری.
‫آب لازم داریم.
‫یه عالمه آب.
‫طاقت بیار.
‫خیلی خطرناکه.
‫از اینجا تکون نخورین.
‫سرنوشت این بود که یه روز
‫مال من بشی، پادشاه من بشی.
‫رویاهام هیچ‌وقت بهم دروغ نگفتن.
‫دیدم که تاجم روی سر تو قرار می‌گیره.
‫من همیشه به هر چیزی که خواستم رسیدم.
‫هیچ‌چیز از دسترس من دور نیست و
‫هر چیزی که دلم بخواد رو برمی‌دارم.
‫اما… تمام عمرم
‫فقط منتظر تو بودم.
‫اون، روحم رو لمس می‌کنه.
‫تو فقط مال من میشی.
‫قلب‌هامون برای همیشه به هم گره می‌خوره.
‫فکر «نه» گفتن هم به سرت نزنه.
‫واسه رهایی از این پوست خرس.
‫و از نفرین من.
‫فقط بگو.
‫اما.
‫سرت رو خم کن، زنجیرت رو بشکن
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداری.
‫ازم اطاعت کن، موجود فانی.
‫بگو آره و ملحق شو.
‫تمام عمرم فقط منتظر تو بودم.
‫تو مردِ من میشی!
‫تو فقط مال من میشی.
‫خودت می‌بینی.
‫قلب‌هامون برای همیشه به هم گره می‌خوره.
‫بذار هماهنگ با هم بتپیم.
‫و مبادا فکر «نه» گفتن به سرت بزنه.
‫و مبادا فکر گفتن…
‫نه.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫یالا بیا کمکم کن، بیا!
‫یادت میاد؟
‫وقتی با هم روی کوه‌های یخی ‫اسب‌سواری می‌کردیم؟
‫وقتی دوتایی شاه‌توت می‌خوردیم؟
‫وقتی زیر آبشار جشن گرفتیم؟
‫خرس قطبی؟
‫اونجایی؟
‫والمونت؟
‫والمونت، خرس قطبی.
‫یادت بیار کی هستی.
‫خاطراتی که با هم داشتیم رو یادت بیار، ‫من و تو.
‫لیو و خرس قطبی.
‫لیو و والمونت.
‫می‌دونم، می‌بینم که اینجایی.
‫لیو.
‫خیلی ممنونم.
‫تو فرصتی رو بهم دادی که
‫خیلی وقته منتظرش بودم.
‫یه اهرم فشار عالی.
‫می‌بینم که اون برات چه ارزشی ‫داره، والمونت.
‫پس باید انتخاب کنی.
‫می‌تونی سرنوشتت رو به ‫سرنوشت من گره بزنی و
‫شوهرم و پادشاه قلمرو من بشی.
‫یا اینکه… نه.
‫می‌تونی وایستی و تماشا کنی ‫که سگ‌هام تیکه‌پاره‌ش می‌کنن.
‫انتخاب کن.
‫والمونت!
‫والمونت، منو نگاه کن!
‫می‌دونم که اینجایی!
‫والمونت، منو نگاه کن!
‫والمونت، صدامو می‌شنوی؟
‫خب؟
‫صدامو می‌شنوی!
‫کدوم رو انتخاب می‌کنی؟
‫بگیرینش!
‫نه!
‫کمک!
‫والمونت بیا کمکم کن!
‫برید دنبالش!
‫عجله کن، والمونت!
‫سریع‌تر!
‫مراقب باش
‫والمونت، بیا!
‫والمونت، نه!
‫این کار رو نکن!
‫نه!
‫قایم شو!
‫نه.
‫والمونت!
‫والمونت! مراقب باش!
‫والمونت!
‫فرشته‌های من…
‫برگردین، فرشته‌های من…
‫من…
‫بادبان‌ها و رودخانه‌ها…
‫من روح شما هستم…
‫و خرگوش…
‫مرغ مگس‌خوار
‫بیا ای موش، بیا ای سهره…
‫غمم را تسکین دهید… فرشته‌های من…
‫برگردین، پیش من برگردین… فرشته‌های من…
‫همه‌ی موجودات…
‫از جنگل‌ها…
‫برگردید پیش من!
‫بیا، ای گوزن!
‫بیا، ای خرگوش صحرایی!
‫بیاین، ای موش‌های صحرایی!
‫بیا، ای جغد، بیا ای قرقاول!
‫منتظرتونم!
‫فرشته‌های من، برگردید پیشم،
‫برگردید فرشته‌های من!
‫از جنگل‌ها و رودخونه‌ها!
‫من اینجام، دارم میام!
‫والمونت!
‫والمونت، نه، نه!
‫بیدار شو!
‫ت…
‫حق نداری بمیری!
‫نمیر!
‫والمونت، خرس قطبی!
‫ترکم نکن.
‫هیچ‌وقت فراموشت نمی‌کنم.
‫والمونت؟
‫لیو؟
‫والمونت!
‫من اینجام.
‫شما نفرین خودتون بودین.
‫نفرین شکسته شده.
‫ما دوباره خودمون شدیم.
‫اما…
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫اون قلعه‌ی زیبا کجاست؟
‫با باغ و پارکش؟
‫من چیکار کردم؟
‫همه‌چیز رو نابود کردم.
‫قلمرو خودم رو نابود کردم.
‫می‌دونین، هر چیزی که خراب ‫شده رو میشه دوباره ساخت.
‫شما قدرت این رو دارین که بذر بکارین،
‫آبیاری کنین، و به زمین‌ها کود بدین.
‫همه‌چیز می‌تونه مثل قبل بشه.
‫من به تنهایی نمی‌تونم این کار رو بکنم،
‫از پسش برنمیام.
‫ببینین، من مباشر این قلعه‌ام،
‫بالاخره مقامی دارم.
‫و من، جنگلبان،
‫ما با هم کار می‌کنیم.
‫آره، و شما این اشیاء رو هم دارین.
‫ممکنه به دردتون بخورن.
‫آره.
‫اشیای جادویی.
‫و بالاخره، اون شاهزاده‌ش رو پیدا کرد.
‫و اون‌ها تا آخر عمر به ‫خوبی و خوشی زندگی کردن.
‫پِف، پَف، پوُف!
‫قصه‌ی ما به سر رسید.
‫کتاب تموم شد.
‫بعدش چه اتفاقی برای اون دختره افتاد؟
‫اون یه پرنسس شد؟
‫نه.
‫می‌دونی، خیلی اهل این ‫چیزای پرنسسی نبود.
‫اون ترجیح میده بخونه،
‫بنویسه، ریاضی و جغرافیا درس بده.
‫تاریخ، زیست‌شناسی، شیمی،
‫فیزیک، جانورشناسی، گیاه‌شناسی و…
‫آخرش هم معلم شد.
‫نگاه کن!
‫چی؟
‫تو چی… لیو؟
‫وایسا، لیو!
‫لیو!