‫خبر فوری. ‫سرکرده تبهکاران بین‌المللی، لیام مک‌کافری
‫شب گذشته در زندان ‫در سن ۷۶ سالگی فوت کرد.
‫مک‌کافری که هیچ وارث شناخته‌شده‌ای نداره، ‫یک امپراتوری جهانی از ترور،
‫اخاذی و سرقت را برای چند دهه اداره می‌کرد.
‫با پیشینه‌ی نظامی، ‫مک‌کافری نیرو جذب می‌کرد…
‫[بوفالو، نیویورک]
‫بسته توی اتاق ۵۵۶ هست.
‫می‌خوام همین الان بری سراغش.
‫یه کارت کلید چسبونده شده ‫زیر پیشخوان پیدا می‌کنی.
‫برداشتمش.
‫از لابی دوری کن. دوربین زیاد داره.
‫- دیر می‌رسی؟ ‫- به موقع می‌رسم.
‫بسته رو می‌بینم.
‫بازش کن.
‫مطمئنی؟ انتظار نداشتم تنها این کار رو کنم.
‫وای، خدای من.
‫نظرت چیه؟
‫چی… الان از دیوار اومدی بالا؟
‫چیه، واقعا فکر کردی ‫برای قرار دیر می‌کنم؟
‫خیلی تحت‌تأثیر قرار گرفتم. ‫یکی داره سطحش رو بالا می‌بره.
‫[کایل]
‫ولش کن.
‫شب قراره، رفیق. چی شده؟
‫مکس بالا آورد، همین.
‫- وای... ‫- خب، تو پرستاری. پیش میاد.
‫باید تمیزش کنی. چی خورده بود؟
‫- گیتورید، چریوز، هویج… ‫- وای...
‫- فکر کنم. ‫- رو کاناپه‌ی جدید ریخت؟
‫یه خرده.
‫صورتیه.
‫باشه، این کار رو بکن.
‫یه قاشق غذاخوری سرکه سیب ‫توی یه لیوان آب گرم بده.
‫بگو جرعه‌جرعه بخوره، نه یک‌جا.
‫ما هم تا یه ساعت دیگه خونه‌ایم.
‫نیم ساعت؟ بیست دقیقه؟
‫الان میایم.
‫- باید قضیه‌ی مکس رو جمع کنیم. ‫- مجبوریم. هیچ‌وقت مریض نمی‌شه.
‫بیا بریم. زود باش.
‫♪ با سوال‌هات من رو خسته می‌کنی ♪
‫♪ می‌خوای هیچ دروغی نگم ♪
‫- کایل، می‌دونی که خوشت میاد. ‫- یالا!
‫- نه. ‫- باید با ما بخونی!
‫- زود باش، کایل! ‫- ♪ می‌گی من کم حرف می‌زنم ♪
‫♪ ولی وقتی حرف می‌زنم، احمقم ♪
‫♪ این وقتایی که گذروندم، فهمیدم… ♪
‫- کایل! ‫- یالا، کایل!
‫- یالا، کایل. بلدی. ‫- نمی‌خونم.
‫- ♪ چیزایی که می‌گی ♪ ‫- نه.
‫بس کن. زود باش.
‫- نمی‌خونم. ‫- ♪ چیزایی که می‌گی ♪
‫♪ باورنکردنی هستی! ♪
‫- سلام به همه! روز شکرگزاری مبارک! ‫- مامان!
‫سیب‌زمینی شیرین درست کردم.
‫سلام بابا!
‫اون رو دیدی؟
‫- فوق‌العاده بود. ‫- زود باش. برو، برو، برو!
‫سلام کایل. برات یه نِگرونی درست کنم؟
‫- نِگرونی چیه؟ ‫- نه.
‫به‌جاش برو از فریزر بزرگ یخ بیار، رفیق.
‫- یخ بیشتر به کار میاد. ‫- نظرت چیه، ماپ‌ماپ؟
‫امتحان کن.
‫- یخ؟ ‫- آره. آره، مرسی. همون‌جا.
‫بیشتر بریز.
‫چرا من سر میز بچه‌ها نشستم؟
‫سال دیگه شانس بیاری، عزیزم.
‫- یه بطری بیار! ‫- بذار خواهرت اینجا بشینه.
‫می‌خواد بچه‌ی محبوبش کنارش بشینه.
‫تقصیر منه که تنها دختر ‫یه خانواده‌ی پسرهای کله‌خرم؟
‫هی، هی، هی، ببین کی رو آوردم!
‫زنده از لندن، جایی که داره درس می‌خونه، ‫خانم نینا مورگان.
‫نینا!
‫سلام دوستان! خیلی دلم براتون تنگ شده. ‫ببخشید که اونجا نیستم.
‫صحبت از بچه‌ی محبوب شد.
‫اینجا روز شکرگزاری چیز خاصی نیست، ‫ولی یه ساندویچ بوقلمون گرفتم. پس…
‫حداقل یه کم بوقلمون داری. ‫بابابزرگ همه‌ی بوقلمون اینجا رو خورده.
‫هی نینا. روزنامه‌نگاری چطوره؟
‫از اون مرد وحشتناکی که ‫درباره‌ش مقاله نوشتی، شنیدم
‫همونی که مسبب اون قضیه توی لاس‌وگاس بود؟
‫هفته‌ی پیش توی زندان مُرد.
‫آره، شنیدم، بابابزرگ.
‫اون سال رو یادتونه که ‫هیچ‌کس بوقلمون نخورد
‫چون شما دوتا احمق خواستین سرخش کنین ‫و کل گاراژ رو آتیش زدین؟
‫آره.
‫ببخشید بابت چیزی که بابام گفت.
‫اشکالی نداره.
‫- اون مرد می‌خواست ما رو بکشه، جس. ‫- ولی بازم پدرت بود.
‫هر حسی داری، طبیعیه. باشه؟
‫مرسی.
‫مکس، مکس.
‫می‌شه لطفاً به مامان بدی؟
‫- آروم، اوسین بولت. ‫- می‌شه لطفاً به مامان بدی؟
‫- لطفاً؟ ‫- فکر کنم نوبت منه با نینا حرف بزنم، نه؟
‫- خیلی ممنون. ‫- بیا.
‫- می‌خوای بری پیش ماپ‌ماپ؟ ‫- نه راستش.
‫بیا دیگه. مگه دوست نداری ‫وقتی دندون‌هاش رو درمیاره
‫و بوس می‌کنه؟
‫سلام. چطوری؟ تیم چطوره؟
‫عالی. آره، دوباره داریم برای ‫قهرمانی ایالتی آماده می‌شیم.
‫- وای. ‫- در واقع یه پیشنهاد هم رسید.
‫- بگو. ‫- رئیس تیم دو و میدانی زنان اوهایو استیت.
‫جدی؟
‫- آره! آره! ‫- شوخی می‌کنی؟
‫عالیه. یه دانشگاه سطح یکه.
‫- آره، می‌دونم. ‫- خب معلومه...
‫- قبول می‌کنی، نه؟ ‫- هنوز تصمیم نگرفتم.
‫می‌دونی، حتی با بابات هم حرف نزدم.
‫- مامان. ‫- این...
‫یعنی باید بریم اوهایو، نینا. ‫همچین چیزی توی برنامه‌مون نبود.
‫می‌دونی بابات درباره‌ی بوفالو چه حسی داره.
‫به علاوه، کار خیلی بزرگیه.
‫می‌دونی، سر و کله زدن ‫با مدیرهای ورزشی و ورزشکارهای نخبه
‫و خیّرها و فارغ‌التحصیل‌ها… ‫خدایا، من کی باشم که قبول کنم؟
‫نه مامان. اینجوری نگو، باشه؟
‫حق داری توی حرفه‌ت پیشرفت کنی.
‫می‌دونم. فقط یه وقتایی حس می‌کنم ‫این قضیه به ضرر ما تموم می‌شه.
‫یعنی خانواده‌مون.
‫باشه، دیگه حرف از من بسه.
‫تصمیم گرفتی چه روزی برای کریسمس برمی‌گردی؟
‫آره.
‫راجع به اون...
‫نه، نه، نه، نه. جس، خانواده‌ی مورگان ‫همیشه کریسمس رو با هم می‌گذرونن.
‫قابل مذاکره نیست.
‫باید یه پرواز رفت و برگشت ‫بین‌المللی بگیره، دن.
‫برای چی؟ دو سه روز قبل از شروع کلاس‌هاش؟
‫و می‌دونی که همین الانش هم بابت ‫ردپای کربن خودش نگران شده.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- کایل،
‫می‌تونی کریسمس بدون نینا رو تصور کنی؟
‫- آره. ‫- مرسی. خیلی کمک کردی.
‫دن. اون ۲۰ سالشه.
‫با دوست‌هام برنامه دارم. ‫بعداً می‌بینمتون، باشه؟
‫- دوستتون دارم. ‫- باید بیاد خونه.
‫ببینیم چی می‌شه.
‫باشه، خب، من یه کار دارم، پس…
‫کجا می‌ری؟ نه. هیچ جا نمی‌ری.
‫هنوز تنبیه هستی.
‫شوخی می‌کنی؟
‫کل پرونده‌ی نمرات دبیرستان تفت رو پاک کردی.
‫آره، خب؟ این یه شوخی سال آخریه.
‫نزدیک بود بری زندان.
‫بازی کردن یه چیزه. هک غیرقانونیه.
‫خب، الان ۱۸ سالمه ‫و تو دیگه قیم قانونی من نیستی،
‫پس نمی‌تونی تنبیه‌م کنی.
‫باشه. ولی من صاحب خونه‌ایم ‫که توش زندگی می‌کنی.
‫من خرج غذات، اینترنتت ‫و همه‌ی چیزای دیگه‌ت رو می‌دم.
‫هیچ جا نمی‌ری.
‫باید روی درخواست دانشگاهت کار کنی.
‫- می‌رم روی درخواستم کار کنم. ‫- آره، همین رو می‌خواستم.
‫اینجا چه خبره، رفیق؟
‫کریسمسه.
‫- می‌خوای نینا بیاد خونه؟ ‫- آره.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر، رئیس.
‫هی، ایسا، به نظرت من ‫زیادی برای کار سفر می‌کنم؟
‫جسیکا چیزی گفت؟
‫خب، نمی‌دونم. شاید.
‫ولی داری کسب‌وکارت رو می‌سازی، نه؟
‫دقیقاً. همین رو گفتم و درسته.
‫ولی دیگه هیچ‌وقت خانوادگی کنار هم نیستیم.
‫یعنی مثل کشتی‌هایی شدیم ‫که شب از کنار هم رد می‌شن.
‫- اخیراً پیشنهادی بین‌المللی نرسیده؟ ‫- چرا.
‫یه استارتاپ تکنولوژی توی اسلو. ‫می‌خوان امنیتشون تست بشه.
‫نه. باشه، مرکز توزیع فدکس توی مکزیکوسیتی…
‫انگلستان چی؟
‫یه بانک هفته‌ی پیش از لندن تماس گرفت.
‫[بانک کادوگان]
‫خیلی‌خب. این بیشتر به کار میاد.
‫باشه، به تیم بگو ‫آماده‌سازی اولیه رو شروع کنن.
‫باشه. فهمیدم.
‫عملیات کریسمس خانواده‌ی مورگان شروع شد.
‫کریسمس توی لندن؟
‫آره، فکرش رو بکن.
‫یه کار سریع انجام می‌دم ‫و کل سفر خرج کاری حساب می‌شه.
‫خودش هزینه‌ش رو درمیاره.
‫هی! حالت ۵ و ۷ وجود نداره.
‫دست‌ها باید همیشه روی ۱۰ و ۲ باشه ‫وگرنه حق رانندگیت رو از دست می‌دی.
‫باشه. خب، دیگه مثل بچه باهام رفتار نکن. ‫امتحانم رو قبول شدم.
‫نمی‌خوام برم لندن. سرم شلوغه.
‫موقع کریسمس؟ با چی؟
‫یه تورنمنت هست.
‫علاوه بر این، لازم نیست ‫پنج هزار کیلومتر پرواز کنم
‫که نقش دوم رو برای بچه‌ی طلاییت بازی کنم.
‫از چی حرف می‌زنی؟
‫ما بچه‌ی محبوب نداریم.
‫- تو زودتر رسیدی، برو. ‫- می‌دونم، ولی داره چشمک می‌زنه.
‫این علامت بین‌المللیه برای «برو».
‫باشه، علامت بین‌المللی برای ‫«دست از دخالت در رانندگی بردار» چیه؟
‫دن، لندن خیلی دوره ‫و مکس هیچ‌وقت سوار هواپیما نشده.
‫خب، یه روز باید شروع کنه.
‫صبر کن، گیج شدم.
‫الان نمی‌خوای کریسمس رو توی لندن بگذرونی؟
‫فکر کردم خیلی خوشحال می‌شی.
‫نه، فقط به نظرم باید کریسمس رو ‫توی خونه خودمون جشن بگیریم.
‫کی می‌دونه چندتا کریسمس دیگه با هم داریم؟
‫دقیقاً منظور منم همینه.
‫نینا و کایل زودتر از چیزی که فکر کنیم ‫خانواده‌ی خودشون رو تشکیل می‌دن.
‫من حداقل یه دهه قراره مجرد باشم.
‫- چندش‌آوره. ‫- لطفاً.
‫می‌دونی چیه؟ برو توی لاین راست، هف.
‫ببین، فقط می‌خوام خانواده‌مون ‫با هم باشه. فقط همین رو می‌خوام.
‫ایده‌ی خیلی خوبیه، مامان.
‫آره. آره، راست می‌گی.
‫یعنی، تا وقتی با هم باشیم، ‫همون‌جا خونه‌ست، نه؟
‫خونه با یه شهر یا یه ساختمان تعریف نمی‌شه.
‫- مگه نه؟ ‫- آره، می‌تونه جواب بده.
‫می‌ریم پیش نینا ببینیم کریسمس ‫توی یه جای جدید چه حسی داره.
‫خب، ما که به بوفالو گره نخوردیم، ‫مگه نه بچه‌جان؟
‫- خب، بوفالو رو دوست داریم. ‫- نه. لندن. آره، بریم.
‫- آره. ‫- علامت ایست!
‫لعنت!
‫می‌دونی چیه؟ مامان راست می‌گه.
‫لندن ایده‌ی خیلی خوبیه. بیاین بریم.
‫[لندن - انگلیس]
‫می‌دونی، نمی‌تونم تشخیص بدم ‫این خفن بوهِمیه یا خیلی نگران‌کننده‌ست.
‫چی؟ به نظرم مشکلی نداره.
‫نباید طبق برنامه بعداً ‫توی هتل نینا رو ببینیم؟
‫نه، نه. اگه توی هتل می‌موندیم، ‫همه‌مون خوابمون می‌برد
‫و بعدش جِت‌لگ می‌گرفتیم.
‫باید امروز رو تحمل کنیم…
‫- آره. ‫- بعدش خوب می‌شیم.
‫به علاوه، خیلی ذوق می‌کنه ‫ما رو ببینه. درسته، کایل؟
‫آره، واسم مهم نیست. ‫باید برم دستشویی، پس…
‫- اینجاست، پلاک ۱۸. ‫- چی؟ اینجا؟
‫- مواظب باش. ‫- چی؟
‫چی؟ اون… فکر می‌کنی… داخله؟
‫- نمی‌دونم. ‫- فکر نمی‌کنم اینجا باشه.
‫کایل، صبر کن.
‫فکر کنم دخترمون یه مستاجر غیرقانونیه.
‫فوری باید برم دستشویی.
‫کریسمس مبارک، بینز.
‫- زود رسیدین. ‫- سلام، عزیزم.
‫باید وانمود کنی از دیدن مامانت خوشحال شدی.
‫ببین چه نور طبیعی زیادی داره.
‫مگه قرار نشد تو هتل همدیگه رو ببینیم؟
‫هی. خانم کوچولوی طرفدار محیط زیست، ‫شیر آب رو باز گذاشتی.
‫آره، اون... می‌شه لطفاً بذاری باشه؟ فقط…
‫خیلی‌خب، یکی رو دیدم. ‫خطر غریبه. یه مرد.
‫- یعنی چی... ‫- اوه.
‫نه. نه، نه. ولش کن. چیزی نیست...
‫اون... نامزدمه.
‫مامان، بابا. عمر.
‫چه عضلاتی داره.
‫عمر، خانواده‌ی مورگان.
‫- سلام، ددی. ‫- آروم باش، رفیق.
‫چی؟ نامزدته؟ این یارو…
‫عضلانیه.
‫مامان، حالم بد شد.
‫ببخشید، من جسیکا مورگانم. ‫خیلی خوشبختم.
‫خوشبختم. حالا می‌فهمم ‫زیبایی نینا از کجا میاد.
‫خدای من. عاشق لهجه‌ت شدم.
‫- آره. آروم باش، خانم رابینسون. ‫- مرسی.
‫پس فرانسوی‌ای؟
‫آره، فرانسوی-مراکشی.
‫چند سالته؟
‫بیست ‌و چهار.
‫برای دوستی با دخترم زیادی بزرگ نیستی؟
‫نه، فکر نمی‌کنم بزرگ باشه.
‫چی؟ توی انگلیس، فرانسوی یاد گرفتی؟
‫موندم چرا.
‫بازجوییت تموم شد؟
‫نه.
‫کارش چیه؟
‫- آشپزی می‌کنم. ‫- سرآشپزه.
‫خیلی تحسین‌برانگیزه.
‫پارکور هم می‌کنم.
‫- معلوم شد چرا. ‫- آره.
‫- دی‌جی هم هستم. ‫- استعداد در سه زمینه.
‫آره، عمر در کارهای زیادی استعداد داره.
‫می‌تونه لباس بپوشه؟
‫آره، ددی.
‫الان من رو ددی صدا زد؟
‫خب، عمر؟
‫پسر خوبیه.
‫خیلی من رو می‌خندونه ‫و خیلی به دنیا اهمیت می‌ده.
‫هی، ما هم به دنیا اهمیت می‌دیم.
‫آره، می‌دونم.
‫منظورم رو می‌فهمی. ‫مثلاً باهام میاد راهپیمایی.
‫می‌خواد تغییر ایجاد کنه. اون…
‫اون واقعاً خیلی جذابه.
‫یعنی، ببخشید…
‫فقط نسبت به ترور خیلی بهتره.
‫درسته.
‫واقعاً برات خوشحالیم.
‫مگه نه، دن؟
‫- عاشقشم. ‫- آره.
‫خیلی عالیه.
‫فقط نیارش بوفالو.
‫اونجا براش خیلی سرده. ‫احتمالاً برف رو دوست نداره، نه؟
‫- بریم یه قهوه بگیریم؟ ‫- درباره‌ی اوهایو استیت بهش نگفتی؟
‫- چی؟ ‫- چون خیلی خسته‌م. خیلی خسته‌م، دن.
‫پس تو همون آقای بیپ‌بیپ بوپ‌بوپ بزرگ هستی؟
‫هیچ‌وقت این‌طوری نشنیده بودم، ولی آره.
‫بازی می‌کنی؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫زندگی بازی منه.
‫آره، اون رو بازی کردم.
‫بعد یه مدت خسته‌کننده می‌شه.
‫مثل الان. داریم چی کار می‌کنیم؟
‫می‌تونستم الان توی تورنمنت باشم،
‫ولی حس می‌کنم دارم ‫توی یه دایره‌ی بی‌پایان راه می‌رم.
‫هر جا ارزش خودش رو داره.
‫- خیلی عمیق بود، عمر. ‫- نه، جدی می‌گم.
‫مثلاً اون‌جا.
‫چی می‌بینی؟
‫یه دیوار؟
‫می‌دونی من چی می‌بینم؟
‫چیزی غیر از یه دیوار؟
‫وای!
‫همین رو می‌بینم.
‫می‌خوام امتحان کنم.
‫پارکور!
‫- حالت خوبه؟ آره؟ ‫- کاملاً خوبم.
‫- مکس! ‫- هی، هی، هی!
‫- عالی بود. ‫- مکس، خوبی؟
‫هی. این چه کاری بود؟
‫- حالش خوبه، ددی. ببین. ‫- خوبی؟
‫- چهارسالشه. اینقدر بهم نگو ددی. ‫- مطمئنی؟
‫فقط می‌گم، بابام وقتی بچه بودم ‫زیادی مراقب بود
‫و الان با هم حرف نمی‌زنیم. ‫بچه‌ها باید آزاد باشن.
‫- آره، بابا. ‫- می‌دونستم این یارو دردسرسازه.
‫یعنی چه جور بچه‌ای با باباش حرف نمی‌زنه؟
‫- اون فرق داره. ‫- راستش من باید برم.
‫چون یه امتحان آخر قبل از تعطیلات دارم، پس…
‫- منم باید برم. یه نمایش با والکی‌ری... ‫- نه.
‫- واسم چیده شده. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫کریسمس خانواده‌ی مورگان چی شد؟ ‫این سفر برای وقت با هم بودنه.
‫کل برنامه رو برای همه‌مون چیدم.
‫معلومه که چیدی.
‫این حرفت یعنی چی؟
‫باشه. ببین، تو صبح جلسه داری.
‫چطوره همه کاری که باید انجام بدیم رو ‫انجام بدیم، یعنی با جت‌لگ‌مون کنار بیایم
‫و فردا رسماً کریسمس ‫خانواده‌ی مورگان رو شروع کنیم؟
‫- موافقین یا نه؟ ‫- آره، موافقم.
‫- موافق. ‫- موافق؟
‫- باشه. ‫- موافقم.
‫چی؟
‫به بابات زنگ بزن، باشه؟ ‫زیادی مراقبه چون دوستت داره.
‫اشکالی نداره.
‫- مشکلی نیست. بیا. ‫- کایل، دیدی پارکور رفتم؟
‫بیدار شو، کایل. تقریباً کریسمسه.
‫قراره امنیتشون رو بررسی کنیم،
‫نقاط ضعفشون رو پیدا کنیم،
‫و با یه ساعت کار، کل تعطیلات ‫کریسمس رو با حقوق کامل داریم.
‫چقدر هیجان‌انگیز.
‫ساعت چنده؟ چرا روشنه؟
‫نگفتم جِت‌لگ می‌گیری؟
‫گفتم بازی نکن…
‫- درسته. ‫- و توی هواپیما بخواب.
‫- سلام. ‫- صبح بخیر، بینز.
‫- صبح بخیر. ‫- نینا با قهوه.
‫مامان، بانمک شدی.
‫- مرسی. ‫- خیلی کریسمسی شدی.
‫خیلی‌خب، من رفتم. برای ناهار می‌بینمتون.
‫- کریسمس خانواده‌ی مورگان… ‫- باشه.
‫رسماً ۳ ساعت و ۲۸ دقیقه دیگه شروع می‌شه.
‫آره.
‫و تو، خانم خوش‌شانس، ‫مسئول نگه‌ داشتن بلیت‌ها هستی.
‫اول تور اتوبوس، بعد چشم لندن، ‫بعد شام و نمایش امشب.
‫- برنامه‌ی فشرده. ‫- خیلی آرامش‌بخشه.
‫- عاشقشم. ‫- عالی می‌شه.
‫یادت باشه، فقط خودمون می‌ریم.
‫- آره، ما و عمر. ‫- باشه؟
‫نه، فقط خودمون.
‫- خانواده‌ی نزدیک. ‫- باشه. فهمیدم.
‫ببینیم چندتا بلیت هست. باشه.
‫- برو. ‫- خداحافظ.
‫«عمر رو نیار بوفالو.»
‫هنوز درباره‌ی پیشنهاد ‫اوهایو استیت بهش نگفتی.
‫فقط منتظر لحظه‌ی مناسبم.
‫باشه، شاید حتی خودخواهانه باشه ‫که بهش فکر کنم.
‫- باشه مامان. مامان، مامان. لطفاً. ‫- نینا، جدی می‌گم.
‫نه. ببین، ۲۰ ساله توی ‫بوفالو زندگی کردی، باشه؟
‫به نظرم باید یه بار بهت بدهکار باشه.
‫فقط برای گفتنش زیادی صبر نکن.
‫بگذریم، می‌خوام بچه‌ها رو با عمر ‫ببرم پارک سنت جیمز.
‫پس می‌تونی یه کم استراحت کنی.
‫هر کاری دلت می‌خواد، ‫سرویس اتاق سفارش بده،
‫هرچی دوست داری.
‫چون دقیقاً سه ساعت و ‫بیست ‌و هفت دقیقه وقت داری
‫که تصمیم بگیری چطور به بابا بگی ‫قراره بریم اوهایو.
‫بگو. باشه؟
‫موفق باشی!
‫مکس!
‫[بانک کادوگان]
‫- سلام. حالتون چطوره؟ ‫- سلام.
‫- دن. ‫- دنبال یه…
‫من ادامه می‌دم، آنت. مرسی.
‫ایدن کلارک.
‫تلفنی صحبت کردیم. پروازت چطور بود؟
‫- عالی. ‫- دروغگو.
‫باشه، قبول.
‫بچه‌م کل شب بیدارم نگه داشت، می‌پرسید ‫بابانوئل چطور ما رو توی لندن پیدا می‌کنه.
‫خب، همون‌طور که گفتم،
‫ما تازه شعبه‌ها رو گسترش دادیم ‫و داریم استانداردشون رو بالا می‌بریم.
‫همکارت گفت شما ‫«ارزیابی حرکتی» ارائه می‌دی.
‫یعنی نمایش ضعف‌هامون؟
‫اون سرویس ویژه‌ی ماست.
‫ما یه بانک ویژه‌ایم.
‫می‌خوای به بانکت نفوذ کنم؟
‫الان؟
‫کارت همینه، نه؟
‫باشه. با من بیا. راحت و عادی.
‫این یه در با کارت ورودیه.
‫و امیدوارم انتظار نداشته باشی ‫از کارت من استفاده کنی.
‫نه، از اسکنر فرکانس رادیویی ‫خودم استفاده می‌کنم.
‫کارت یکی که الان وارد شد رو کلون کردم.
‫خب...
‫از همین حالا ناامیدکننده‌ست.
‫تازه دارم گرم می‌شم. اول شما.
‫دن، یه چیزی هست که باید…
‫دن، می‌دونی همیشه می‌گیم،
‫«والدین خوشحال یعنی بچه‌های خوشحال.»
‫می‌دونی چی فوق‌العاده قشنگه؟ ‫اوهایو توی بهار.
‫سرویس اتاق.
‫من قبلاً غذا خوردم.
‫بیشتر این دوربین‌ها بی‌سیم هستن. اشتباهه.
‫باید سیمی باشن،
‫وگرنه یه هکر مناسب می‌تونه ‫همه‌جای اینجا رو ببینه.
‫خیلی‌خب، می‌خوای کجا نفوذ کنیم؟
‫اتاق صندوق امانات؟ همین پایین…
‫این طرفه. می‌دونم.
‫وای. نگاه کن. سنت‌کام ۵۸۴ام.
‫مدل خوبیه. جز یه ضعف.
‫بذار حدس بزنم. ‫اسکنر فرکانس رادیویی؟
‫نه، یه گیره‌ی کاغذ قدیمی.
‫ببخشید، نمی‌تونید اینجا باشید.
‫داگ. دقیقاً کسی که دنبالش بودم.
‫یه چیزی بین دندون‌هاته
‫و یه مشتری خیلی ناراضی جلوی در منتظرته.
‫اعتماد به ‌نفس و یه کم تحقیر ‫خیلی جواب می‌ده، نه؟
‫خیلی‌خب، حالا بهتر شد. فولاد تقویت‌شده.
‫بذار حدس بزنم. ضد گیره‌ی کاغذ؟
‫و بیشتر از اون. این یکی ‫با اسکن فرکانس رادیویی باز نمی‌شه.
‫یه کارت واقعی لازم داری.
‫بیا از کارت داگ استفاده کنیم.
‫ندیدم برداشتیش.
‫اونم ندید. یه آموزش خاص دیدم.
‫- بریم؟ ‫- اول شما.
‫نه، اصرار دارم. لطفاً.
‫تو دیگه کی هستی و اینجا چه خبره؟
‫داگ نشناختت، آنت هم همین‌طور.
‫دست‌هات زبره.
‫تو مدیر بانک نیستی.
‫پس دوباره می‌پرسم. کی هستی؟
‫جیب.
‫یواش.
‫عوضی.
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوام کارت رو تموم کنی، شان.
‫صندوق امانات ۴۱۱. سریع باش.
‫برای یه حرفه‌ای مثل تو نباید مشکلی باشه.
‫زود باش، شان. دلم نمی‌خواد ‫به اون زن قشنگت آسیبی بزنم.
‫بیا.
‫به چیزی که می‌خواستی رسیدی. بذار بره.
‫بازش کن.
‫مگه اینکه بخوای مکس کوچولو بی‌پدر بشه.
‫خب،
‫تشخیص دادی چیه؟
‫یه کلید دیجیتاله.
‫بیشتر از اینه و خودت می‌دونی.
‫این کلید پادشاهیه.
‫چطور ازش خبر داری؟
‫خب...
‫شاید این کمک کنه.
‫چه پسر خوش‌تیپی بودی.
‫می‌دونی کجاست؟
‫آره. پُرترین. جایی که بابام اهلش بود.
‫اون چی؟
‫بچه‌ی خدمتکار بود. اون…
‫فین؟
‫الان با اسم وسطیم ‫و فامیل مادرم شناخته می‌شم.
‫ببین، بابامون هیچ‌وقت نذاشت ‫از اسمش استفاده کنم.
‫تو برادرمی؟
‫آره، شان.
‫آره.
‫متأسفانه، دیدار مجددمون کوتاهه.
‫جایزه‌ی من اینه.
‫جایزه‌ی تو اینه که همه‌ی ‫تقصیرها گردن تو بیفته.
‫ببین، این مدرک همه‌ی کارهای ‫وحشتناکیه که برای بابا کردی،
‫پس اگه نمی‌خوای اعدامت کنن،
‫بهتره درباره‌ی من چیزی به پلیس نگی.
‫زندان بهتره، باور کن.
‫و فقط این رو بدون،
‫بدون تو هم می‌تونستم این کار رو بکنم،
‫ولی این‌طوری خیلی شیرین‌تره.
‫دو تا پرنده با یه سنگ.
‫چطور می‌خوای ما رو از اینجا ببری بیرون؟
‫آره.
‫لازم نیست من ببرم، برادر. ‫تو باید ببری.
‫پس قانع‌کننده باش،
‫مگه اینکه بخوای کل خانواده‌ت رو بکشم.
‫اون اسلحه داره!
‫- بخوابید! بخوابید! ‫- همه، بخوابید زمین!
‫دیوونه‌ست!
‫می‌گه من رو می‌کشه.
‫خفه شو.
‫راه برو.
‫خیلی خوب داری پیش می‌ری، شان.
‫آوردمت بیرون. کجاست؟
‫کجاست؟
‫آوردمت بیرون. کجاست؟
‫همیشه فکر می‌کردم اگه دوباره ببینمت، ‫چه حسی داره.
‫شان مک‌کافری بزرگ.
‫مایه‌ی افتخار و شادی بابا.
‫خوبی؟
‫اگه از من بپرسی، یه کم ناامیدکننده‌ست.
‫زندان خوش بگذره، برادر.
‫- چرا تفنگت دستته؟ ‫- به دستم چسبوندنش.
‫چه خبر شده؟
‫فکر می‌کنن از بانک دزدی کردم.
‫- زود باش، باید از اینجا بریم. ‫- اسلحه رو بنداز!
‫- ما آدم‌های خوبیم! اون‌ها پلیسن! ‫- داستانش طولانیه! باشه؟
‫باید بچه‌ها رو پیدا کنیم.
‫ایست! پلیس مسلح!
‫اوه، لعنت.
‫- توی کوچه سمت راست برو. ‫- چی؟
‫- اینجا، اینجا، اینجا. برو، برو، برو! ‫- چی؟ چی؟ چی؟
‫- وای، خیلی سریعی. ‫- خب، مربی دو و میدونم. بدو.
‫- می‌تونی اون تفنگ رو بندازی؟ ‫- نه، نمی‌تونم!
‫خب، باید قایمش کنی!
‫- برو تو. برو اینجا. برو اینجا. ‫- چی؟ چی؟
‫فقط برو تو. زود باش.
‫اوه، لعنت.
‫- اوه، لعنت. ‫- اون اسلحه داره!
‫اسلحه داره!
‫خیلی ببخشید.
‫نه. اون چیزی نیست که فکر می‌کنی. ‫نه! نه، چیزی نیست. نمی‌خوام بهت آسیب بزنم.
‫- چیزی نیست. نگران نباش. یه کیف بدهکار شدم. ‫- خیلی ببخشید.
‫زود باش. این طرف.
‫خدای من. باورم نمی‌شه کیفش رو دزدیدیم!
‫- برگرد. ‫- کجا بریم؟
‫افسران مسلح در تعقیب. ‫فراری‌ها رویت شدن؟
‫برگشتن به هتلشون. ‫اون عوضی بدون بچه‌ها نمی‌ره.
‫میدان سنت جیمز.
‫برو. همین الان!
‫ادامه بده، ادامه بده، ادامه بده.
‫خوبه. خیلی خوبه.
‫خوش‌شانسی که این‌قدر از خونه دوری، رفیق.
‫بابا خیلی رو اعصابمه.
‫منم همین حس رو داشتم، ولی راستش،
‫حالا که هر روز بالای سرم نیستن، ‫یه کم دلم براشون تنگ شده.
‫بابا باید قبول کنه که همیشه
‫نمی‌دونه بهترین چیز برای ما چیه.
‫- آره. ‫- می‌خوام بالاتر برم.
‫هی، عمر!
‫عمر! خیلی بالا نبر، باشه؟ ‫فقط چهار سالشه!
‫وای. دارم مثل بابا حرف می‌زنم.
‫خیلی شیرینه. بالاخره مکس ‫یه دوست هم‌سطح خودش پیدا کرد.
‫خیلی بامزه‌ای.
‫- زنگ قشنگی داری، بیچاره. ‫- باباست.
‫سلام، بابا.
‫آره، هر دو اینجان. چی شده؟
‫همون‌جا بمونین. آره ‫و گوشی‌هاتون رو بندازین دور.
‫- چی شده؟ ‫- بابا دوباره درباره‌ی گوشی‌ها غر می‌زنه.
‫درباره‌ی گوشی‌ها غر نمی‌زنم، کایل!
‫- یه کم غر به نظر میاد. ‫- گوشی رو بده خواهرت!
‫گفتم گوشی رو بده خواهرت!
‫بابا رو ترجمه کن، لطفاً.
‫سلام.
‫باشه.
‫آره. آره، فهمیدم. ‫حتما. آره، فهمیدم.
‫- یعنی چی؟ ‫- دردسر پیش اومده.
‫آره. الان دردسر شد. ‫تازه خریده بودم.
‫نه، احمق. منظورم دردسر باباست. ‫مثل ماجرای وگاس.
‫عمر! وقت بازی تموم شد. ‫مکس رو لازم دارم.
‫- ولی خیلی خوب داره پیش می‌ره. ‫- نه، عمر. همین الان!
‫گوشیت رو بده.
‫- گوشیت رو بده. ‫- دوباره؟
‫زود باش!
‫نینا! کایل!
‫دور بزن. دور بزن!
‫مکس!
‫اوه، خدا.
‫- گوشی‌هاتون رو انداختین دور؟ ‫- چه خبر شده؟
‫بعداً توضیح می‌دم، باشه؟ الان باید بریم.
‫یالا، بدویین. از این طرف. زود باشین!
‫بیا، مکسی. پیش بابا بمون.
‫وایستا، وایستا، وایستا.
‫آره.
‫پیداش کردم. برو. برو!
‫- کی تو ماشینه؟ ‫- عموتون.
‫صبر کن، چی؟ عموی ما؟
‫- الان وقتش نیست، بچه‌ها! ‫- به نظر میاد وقتشه.
‫- نینا، بلیت‌ها رو بده. ‫- دن، لطفاً بگو یه نقشه داری.
‫یه نقشه دارم.
‫اونجان. اونجان!
‫بهتره قبل از اینکه سوار اتوبوس بشیم ‫کیفت رو بندازی دور.
‫قضیه کیف چیه؟
‫- چیزی نیست، عزیزم. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫بیاین.
‫- اوه، خدا. ‫- زود باشین، بچه‌ها.
‫- وای، خدا.
‫- بلیت لطفاً. ‫- بفرما، آقا.
‫خیلی، زود باشین. سوار اتوبوس بشین.
‫به تور اتوبوس خودکار لندن خوش اومدید
‫که اطلاعات جالبی بهتون می‌ده.
‫کمربندها رو ببندید، ‫دوربین‌هاتون رو نگه دارید…
‫خب، از کِی تا حالا یه عموی دیگه داریم ‫و چرا می‌خواد ما رو بکشه؟
‫آره. رازهای بیشتری داری، دن؟
‫چیزی درباره‌ش نمی‌دونستم، جس. ‫قسم می‌خورم.
‫باشه. خب، اون دیگه کیه؟
‫بگو، شان.
‫بهش بگو.
‫بگو چطور بابا من رو روی ‫یه صخره‌ی خالی رها کرد…
‫بدون اینکه حتی اسم مک‌کافری رو داشته باشم.
‫همه‌چیز رو به تو داد
‫و همه‌ش رو انداختی دور.
‫برای چی؟
‫برای بزرگ کردن بچه‌های جوش‌دار و لوس.
‫کلید رو بده، شان. همین الان.
‫چه کلیدی؟
‫تا سه می‌شمارم.
‫یک، دو…
‫برو کنار.
‫سمت چپتون رو نگاه کنید، ‫فواره‌ی یادبود شفتسبری رو می‌بینید،
‫که با اسم اروس شناخته می‌شه…
‫هرچند در واقع آنتروس، ‫ایزد عشق متقابل رو نشون می‌ده.
‫ساختمان پارلمان.
‫و البته، بالاتر از همه، برج ساعت بیگ بن.
‫راسته که بیست سال ‫ماشین دست‌دوم فروختی؟
‫ماشین‌های کارکرده‌ی تأییدشده.
‫وقتی تو این کارو می‌کردی، من داشتم ‫کارهای کثیف بابا رو انجام می‌دادم.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫کلید، شان.
‫می‌خوایش؟
‫بیا بگیرش.
‫نه!
‫زود باش. باید بچه‌ها رو برداریم.
‫می‌دونی، بابا، هرچی آدم بیشتری ‫از طرف خانواده‌ی تو می‌بینیم،
‫بیشتر قدر خانواده‌ی مامان رو می‌دونم.
‫ببینین، شما رو آوردم این رستوران
‫چون یه نفر اینجاست ‫که می‌تونه کمکمون کنه.
‫چی، یکی دیگه از همکارای قاتلت؟
‫خیلی قشنگ گفتی، نینا.
‫باورم نمی‌شه...
‫شان مک‌کافری.
‫واقعاً خودتی؟
‫خوشحالم می‌بینمت، زیمو.
‫احتمال داره هنوز کیفم دستت باشه؟
‫هرچی لازم داره اینجاست.
‫من رو از دردسرهای کشورم نجات دادی.
‫خودت دردسر بودی، زیمو.
‫می‌دونستی بابا چینی بلده؟
‫نه، نمی‌دونستم.
‫خیلی‌خب، همین باید کافی باشه. خوبه.
‫برای چی؟
‫یه سفر طولانی پیش رومونه. ‫همه یه چیزی بخورین، باشه؟
‫می‌شه کل قضیه‌ی عمو رو توضیح بدی؟
‫بابام توی ایرلند یه خونه داشت. ‫تابستون‌ها می‌رفتیم اونجا.
‫خدمتکار اونجا یه بچه داشت، فین.
‫آره. مثل توله‌سگ دنبالم می‌کرد.
‫صبر کن… یعنی بابات و خدمتکار…
‫آره. همین‌طوره، کایل.
‫بابام هیچ‌وقت چیزی نگفت.
‫قطعاً هیچ‌وقت قبول نکرد ‫که فین بچه‌ی خودش بود.
‫نمی‌تونم تصور کنم زندگی فین چطور بوده.
‫داری برای کسی که می‌خواد ‫ما رو بکشه دلسوزی می‌کنی؟
‫خب، کدوم بدتره؟
‫بزرگ شدن با بابایی مثل من یا مثل فین؟
‫کاملاً رها شده.
‫یعنی چطور ممکنه کسی همچین ‫کاری با گوشت و خون خودش بکنه؟
‫مثل اینه که مکس رو توی خیابون ‫ول کنی تا خودش سر کنه.
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌ذارم ‫ بچه‌ها از جلوی چشمم دور بشن.
‫متوجه شدیم.
‫خب، حالا چی؟
‫- باید فوری از لندن بریم. ‫- نه.
‫نه، من اینجا یه زندگی کامل دارم.
‫کلاس دارم و عمر رو دارم. نمی‌تونم.
‫- تموم شد، نینا. ‫- باشه، من خودم یه آدم بالغم.
‫پس فکر می‌کنم باید توی بحث دخیل باشم.
‫هیچ بحثی وجود نداره.
‫با اون کلید، فین به سرور ‫رمزگذاری‌شده‌ی بابام دسترسی داره.
‫یعنی همه‌ی پولش، همه‌ی آدمکش‌هاش،
‫همه‌ی امکانات نظارتیش.
‫هیچ‌جا نمی‌شه قایم شد. ‫ما رو پیدا می‌کنه.
‫واضحه که ازم متنفره. حتی با اینکه ‫خبر نداشتم، فین من رو مقصر می‌دونه.
‫- و نمی‌تونم برم پلیس. ‫- چرا؟
‫یه جورایی از بانک دزدی کردم، باشه؟
‫بابا آدم بده.
‫واقعاً از بانک دزدی نکردم. ‫کاری کردن انگار کار من بود، عزیزم.
‫حالا همه فکر می‌کنن از بانک دزدی کردم.
‫همچین کاری نکردم، قسم می‌خورم.
‫به علاوه، فین حالا مدرک ‫همه‌ی کارهای گذشته‌م رو داره.
‫درست می‌شه. یه راه فرار دارم. ‫اگه فقط برسیم به…
‫می‌شه یه لحظه تنها باشیم، عمر؟
‫چرا؟
‫اگه ندونه کجا می‌ریم، امن‌تره.
‫- می‌تونه غذاش رو اون‌طرف بخوره. ‫- امن‌تر؟
‫عموی آشغال دیدش با ما بود.
‫نمی‌دونم دیدش یا نه.
‫بهم گفتن راحت جلب توجه می‌کنم.
‫باشه خب، معلومه با ما میاد، نه؟
‫اون… می‌تونه با ما بیاد.
‫می‌خوای بیای؟
‫آره. هرجا بری، منم میام.
‫باورنکردنیه. باشه، تو هم میای.
‫آره!
‫توی چی؟
‫توی دردسر بزرگ.
‫[پاریس - فرانسه]
‫خیلی‌خب.
‫- رسماً از آب‌های بریتانیا خارج شدیم. ‫- بزن قدش.
‫عالی. ممنون بابت خروجی که هیچ‌کس نمی‌خواست.
‫کایل.
‫خب، معلومه برادرت هیچ‌وقت من رو نمی‌بخشه.
‫چه انتظاری داری؟
‫کل دنیامون رو زیر و رو کردی.
‫دوباره.
‫من اولین کسی‌ام که می‌گم ‫دنیای «کایل‌بوی» خیلی مسخره‌ست،
‫ولی دنیای مسخره‌ی خودشه.
‫می‌فهمی؟ مثل…
‫همون‌طور که لندن مال من بود.
‫دیدم اونجا چقدر خوشحال بودی. متأسفم.
‫و می‌دونم فکر می‌کنید دیوونه‌بازیه که
‫من واقعاً بتونم دنیا رو تغییر بدم، ولی…
‫نه. فکر نمی‌کنیم دیوونه‌بازیه.
‫ترک بوفالو و بودن توی لندن،
‫این حس رو داد که واقعاً ‫ممکنه بتونم تغییر بدم.
‫و به خاطر گذشته‌ی تو، ‫حالا همه‌مون دوباره فراری شدیم،
‫یه دیوونه‌ی واقعی دنبالمون افتاده.
‫و شاید بذاری یه لحظه از دستت عصبانی باشه.
‫مرسی.
‫سلام، ویکرام.
‫می‌دونی من کی‌ام؟
‫می‌دونم.
‫می‌دونی واقعاً کی‌ام؟
‫این یعنی می‌دونی.
‫خب، حالا که بابای عزیزمون مرده،
‫برگشتم خونه تا کسب ‌و کار ‫خانوادگی رو به دست بگیرم.
‫اگه پدرت همچین قصدی داشت،
‫حتماً قبل از مرگش ‫راهی پیدا می‌کرد که بهم بگه.
‫پیدا کرد.
‫به خونه خوش اومدی، ارباب فین.
‫[دارایی کل: ‎۵۳۷٬۵۴۷٬۶۹۴ دلار]
‫خیلی‌خب، پیرمرد.
‫بذار ببینیم چی داری.
‫[بندر ناشناخته - فرانسه]
‫حق با شماست.
‫دیگه نباید از مشکلات گذشته‌ی من فرار کنین.
‫برای همین می‌رم پاریس. می‌خوایم ‫همه‌چی رو یه بار برای همیشه تموم کنیم.
‫باشه، چرا پاریس؟
‫خب، چون برادرم الان اونجاست. ‫جایی که بزرگ شدم.
‫چی؟ تو پاریس بزرگ شدی؟
‫بهت نگفته بودم؟
‫منم همین‌طور.
‫راستش بچگیم رو جاهای مختلف گذروندم.
‫بابام همیشه برای کار سفر می‌کرد، ‫واسه همین...
‫الان وقتش نیست، عمر.
‫ببخشید، فکر کردم داریم ‫از دست عموی عوضی فرار می‌کنیم.
‫می‌خواست ما رو بکشه.
‫ببینین، می‌خوام از این وضعیت ‫نجاتمون بدم، قول می‌دم.
‫ولی یعنی دیگه فرار نمی‌کنیم.
‫باید رودررو با فین بجنگم.
‫بابا، می‌تونی به بابانوئل بگی ‫کجا می‌ریم تا ما رو پیدا کنه؟
‫آره، معلومه عزیزم.
‫بیا، یه سواری مخصوص برات دارم.
‫یه مسیر کوتاهه. بیاین.
‫واقعاً فکر نمی‌کردم ‫اولین تجربه‌م از پاریس اینجوری باشه.
‫- نه. به نظرم یه جورایی رمانتیکه. ‫- مگه نه؟
‫آره.
‫نگاه کنین، نگاه کنین.
‫- برج ایفل! می‌خوای ازش بری بالا؟ ‫- خیلی باحاله.
‫وای خدای من.
‫- مکس، جادوییه. ‫- شهر عشقه.
‫شهر آشنا شدن‌هاست.
‫مگه نه؟
‫دلم می‌خواد غذا بخورم
‫- یا مثلاً به سرپناه برم. ‫- آره.
‫خب، می‌دونم کجا می‌تونیم ‫هر دو رو پیدا کنیم، ولی مامانت خوشش نمیاد.
‫- چی؟ ‫- چرا؟
‫صبر کن، یعنی از اون زن خوشم نمیاد.
‫داریم درباره‌ی یه قاتل جذاب ‫مثل گوئن حرف می‌زنیم؟
‫نه. سوتلانا مأمور اطلاعات روسیه بود.
‫سوتلانا؟
‫یه اسم رایج روسی‌ایه، جس.
‫- مثل سوزان. ‫- جدی می‌گی؟
‫دیگه حرفی ندارم.
‫پس تو و سوتلانا...
‫جدی نبود.
‫- آشنایی ساده بوده. ‫- چرا می‌خوای دعوا راه بندازی؟
‫ببخشید. من...
‫خیلی‌خب. رسیدیم.
‫حداقل بگو که باقیِ اسمش زشته.
‫سوتلانا رومانووا.
‫لعنتی.
‫اگه یکی از مردهای سابق زندگی تو ‫ما رو از وضعیت خلاص می‌کرد، من مشکلی نداشتم.
‫اگه اسمش مک‌لانگ‌دانگ بود چی؟
‫مک‌لانگ‌دانگ. ‫چی...
‫خب، از راد می‌پرسیدم که خانواده مک‌لانگ‌دانگ ‫اهل کدوم بخش اسکاتلنده
‫و طرح تارتان‌شون چیه.
‫هیچ مشکلی ندارم.
‫تو ذهن کثیفی داری.
‫- سعی کن زل نزنی، کایل. باشه؟ ‫- هیچ قولی نمیدم.
‫- شان! ‫- سوتلانا؟
‫- یا خدا. ‫- وای.
‫هی. اینو نگه دار.
‫- باشه. ‫- اون حساسیت داره به...
‫نه. نه، نه، نه.
‫بله، بله، بله.
‫- نه. نه. سلام. بله. ‫- سلام. من جسیکام، زنش.
‫- خیلی از دیدنت خوشحال شدم. ‫- شان.
‫این همه مدت کجا بودی؟
‫- و نامه هم که نمی‌نویسی. ‫- پیش من.
‫خیلی از دیدن همه‌تون خوشحالم.
‫سلام.
‫این خانواده توئه؟
‫بله. به جز اون.
‫خب چیه، فراری هستین، بچه‌ها؟ ‫میاین داخل؟
‫یا خدا! ‫بازم گربه داری.
‫خیلی‌خب. ‫بیاین تو، بیاین تو.
‫- این چه بوییه؟ ‫- مکسی...
‫ببخشید، من درخت کریسمس ندارم.
‫که باید براش بیرون برم، ‫که واسه بیرون رفتن هم باید لباس بپوشم.
‫پس بشینین، بشینین. ‫خونه من و شما نداره.
‫عین بانی و کلاید شدین، ها؟
‫وای، خدای من.
‫طوری نیست.
‫شیطون کوچولو.
‫واقعا خوش ندارم بگم، ‫ولی خلاف بهت میاد.
‫خیلی جذاب شدی.
‫دیگه هیچکس بهم کار نمیده.
‫نگران نباش.
‫مثل من بازنشسته شو.
‫من الان جدول حل می‌کنم.
‫به عنوان زن، وقتی توی این سن هستیم ‫خیلی برای مغزمون خوبه.
‫خیلی برای مغز این سن‌مون مفیده. ‫امتحانش کن. خیلی لازمه.
‫اونم جدول دوست داره.
‫بله. گرسنتونه؟
‫- تو به نظر گرسنه میای. ‫- دارم ضعف می‌کنم.
‫جدی؟ ‫تازه سوپ برش درست کردم.
‫سوپ برش دوست داری، پسر؟
‫- خوبه. خوبه. ‫- خوشمزه‌ست.
‫خیلی خوبه.
‫خیلی براتون مفیده.
‫خیلی خوبه.
‫به به، به به، به به. ‫توی شکمم شکمم، به به.
‫به نظرت هنوزم بتونی یه پیغام به سرور رمزگذاری شده‌ی پدرم بفرستی؟
‫ولی فکر می‌کردم اون مرده. ‫چند متری زیر زمینه.
‫آره مرده. ‫ولی یه نفر جدید جاش رو گرفته.
‫مگه قرار نبود تو جاش رو بگیری؟
‫خب، من خیلی وقت پیش ‫مسیرم رو عوض کردم.
‫من الان یه بابام، یه شوهرم.
‫مخفیانه کار می‌کنی. ‫خوشم اومد.
‫نیازی داری به باباش نزدیک بشی ‫یا همچین چیزی؟
‫نه، اون پدرزن معرکه‌ایه.
‫آره، معلومه که هست.
‫چه زوج نازنینی هستین.
‫برش.
‫چــی؟
‫به حق چیزهای ندیده.
‫مکس هیچوقت چیزی نمی‌خوره.
‫این پسر خوبیه. ‫از این خوشم میاد.
‫مشکل تو چیه؟ ‫بخور.
‫- کایل. ‫- خیلی بخاطرش معذرت می‌خوام.
‫نه، آخه من خوردم...
‫بخور!
‫از این یکی خوشم میاد.
‫- فین قبول کرد باهم ملاقات کنیم. ‫- ملاقات؟
‫باید سعی کنم باهاش به تفاهم برسم، جس.
‫اصلا به نظر آدم منطقی‌ای نمیومد، دن.
‫اگه فین برادرت نبود ‫این کارو باهاش می‌کردی؟
‫نه، احتمالا نه.
‫ولی نمی‌تونم همینطوری مثل یه قلچماقی که بابام فرستاده ‫بزنم بکشمش، جس.
‫اون هم‌خون منه.
‫فین قدیما بچه خوبی بود.
‫بابام اینطوریش کرده.
‫باید سعی خودم رو بکنم.
‫کجا قراره همدیگه رو ببینین؟
‫توی یه موزه. ‫اونجا رو خوب بلدم.
‫حسگر تشخیص فلز دارن. ‫فین مسلح نمیاد.
‫اگه حس کردم یه جای کار می‌لنگه ‫بهش نزدیک نمی‌شم.
‫احتیاط می‌کنم.
‫خب، تو خیلی جرات داری که ‫خواستی همدیگه رو ببینیم.
‫با اینحال تو اومدی.
‫برگشتن به این شهر ‫حس عجیبی داره.
‫یه جورایی به مردن بابا ‫حس واقعی بودن میده.
‫اون کل عمرم واسه من مرده بود.
‫وقتی 12 سالم بود،
‫چند ساعت زیر بارون سرد ‫بیرون عمارت‌تون منتظر موندم،
‫فقط واسه اینکه یه نگاهی به زندگی‌ای که داشتی بندازم.
‫در نهایت، اومدین بیرون،
‫هر دوتون، پالتوی سِت پوشیده بودین، ‫از اونایی که توی نیروی دریایی بهت میدن.
‫و با اینکه به نظر...
‫شبیه آدم‌های عوضی میومدین،
‫خیلی حسودیم شده بود.
‫می‌خواستم بدوئم دنبالتون، ‫سر هر دوتون داد بزنم و بگم که من از خون شمام.
‫ولی سرما پاهام رو بی‌حس کرده بودن.
‫و تو رفتی و بابا با افتخار بهت نگاه می‌کرد.
‫طوری که فکر می‌کردی نبود، فین.
‫من اون زندگی رو ول کردم.
‫این مثلا باید حالم رو بهتر کنه؟
‫که تو اصلا چیزی که بهت داده بودن ‫رو نمی‌خواستی؟
‫دارم بهت میگم که نداشته باشیش بهتره.
‫گفتنش واسه تو که راحته، ‫شاهزاده کوچولوی بابایی.
‫- اینطوری صدام نکن. ‫- چیه، شاهزاده کوچولوی بابایی؟
‫گفتم، "اینطوری صدام نکن".
‫می‌دونی که بابا سعی کرد منو بکشه، درسته؟
‫آره.
‫راستش رو بخوای، حقت بود.
‫تو و بابا عین همین.
‫هر دوتون هم‌خون‌تون رو ول کردین.
‫من بخاطر هم‌خون‌ام حاضرم جون بدم.
‫هیچی مهم‌تر از خانواده نیست.
‫من خانواده‌ات بودم.
‫حالیت نیست، فین؟
‫اگه می‌دونستم که تو برادرم بودی،
‫از همون اول برات برادری می‌کردم.
‫من گفتم الان همدیگه رو ببینیم ‫تا بهت بگم که هنوزم دیر نشده.
‫تو همین الان این جریان رو تموم کن،
‫دست از عین بابا بودن بکش،
‫تا هنوزم بتونیم برادر باشیم.
‫پیشنهادت اینه؟
‫من از یه امپراتوری با منابع نامحدود بگذرم
‫و در عوض تو نصیبم بشه؟
‫که چی؟
‫کباب بزنیم و فوتبال ببینیم؟
‫بهم کارت تولد بدیم؟
‫گمشو بابا.
‫گوش کن پسر کوچولو، بابا آدم‌ عالی‌ای نبود.
‫روانی بود، خب؟
‫اگه می‌خوای پولش رو بردار. ‫واسه من مهم نیست.
‫ولی مثل اون نشو.
‫اصلا نمی‌خوای دست‌هات به همچین خونی آغشته بشه.
‫حالا می‌خوای نقش برادر بزرگترم رو بازی کنی؟
‫بابا مرده، خب؟
‫چیزی نداری که به اون یا من ثابت کنی.
‫بیخیال شو.
‫آره، نمی‌تونم این کارو کنم، داداش بزرگه.
‫چیزی که مال منه رو می‌گیرم.
‫دیگه بیرون توی سرما منتظر نمی‌مونم.
‫متاسفم که اینو می‌شنوم.
‫امیدوار بودم بتونم قانعت کنم.
‫مشخصه که نمی‌تونم.
‫پس به جاش بهت هشدار میدم.
‫این قضیه رو تموم کن.
‫وگرنه چی؟
‫وگرنه نشونت میدم که بابا ‫منو چه آدمی آموزش داده.
‫من تا الان دن مورگان بودم.
‫یه پدر، شوهر و مرد خانواده‌دار مهربون.
‫اصلا دلت نمی‌خواد با شان مک‌کافری مواجه بشی.
‫اون رحم و مروت سرش نمیشه.
‫خیلی ادعا می‌کنی، شاهزاده کوچولو.
‫اگه دوباره نزدیک خانواده‌ام بشی...
‫تیکه تیکه‌ات می‌کنم.
‫اومدن؟
‫بله، قربان.
‫برادر احمق من به پاریس اومد ‫تا سعی کنه جلوم رو بگیره.
‫هرکی جلوی اونو بگیره ‫سه برابر دستمزد می‌گیره.
‫هرچی نیاز داری بردار.
‫اینجا.
‫زنت خیلی ناراحت به نظر میاد. ‫مهربون باش.
‫می‌دونم.
‫هی.
‫گمونم انگار خیلی خوب پیش نرفته.
‫آره.
‫اوضاع بچه‌ها چطوره؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫این کریسمسی که تصور می‌کردیم نیست، دن.
‫ما در ایام کریسمس توی پاریس هستیم.
‫فقط باید خاصش کنیم.
‫یالا. بچه‌ها رو جمع کن.
‫- وای، خدای من. چی؟ ‫- وای.
‫وای.
‫مکسی، ما توی بوفالو زندگی می‌کنیم. ‫همیشه برف می‌بینیم که.
‫ولی مزه‌ی برف اینجا فرق داره.
‫آفرین پسر خوب.
‫دوستت دارم، رفیق.
‫امشب، دقیقا به چیزی که دنبالش بودم رسیدم.
‫مگه چی می‌خواستی؟
‫وقت گذروندن با خانواده‌ام.
‫پسر، زندگی می‌تونه پیچیده بشه.
‫آره خب.
‫- درست میگم؟ ‫- بله.
‫آخه سعی می‌کنی حرفه شغلی‌ای در پیش بگیری، ‫با عشقت باشی، بچه بزرگ کنی.
‫و بعد یه جوری، علی‌رغم تمام کارهایی که می‌کنی ‫تا اینا رو یکپارچه نگه داری،
‫یه جوری...
‫از دستت در میره.
‫ولی بعد یه همچین شبی رو سپری می‌کنی ‫و همه‌ اینا ارزشش رو دارن.
‫همش هم بخاطر توئه. ‫ممنون که به من و خانواده‌ام کمک کردی.
‫پسر کوچولوم...
‫من خیلی عوضی‌ام.
‫چیه؟
‫شان، برادرت آخرتِ هرچی جایزه بود ‫رو اعلام کرد.
‫ولی قسم می‌خورم که نمی‌خواستم بکشمت.
‫می‌خواستی منو تحویل فین بدی ‫تا اون منو بکشه؟
‫کار و کاسبی خوابیده خب.
‫گربه‌ها هم خرجشون بالاست.
‫بیخیال.
‫ولی تو الان داری همش درمورد دوست داشتن خانواده‌ات حرف می‌زنی.
‫و پسر کوچولوت هم خیلی نازنین بود.
‫سوپ منو خورد قربونش برم ‫و حالا کم کم دارم عذاب وجدان می‌گیرم.
‫لعنتی.
‫- مراقب باش. ‫- خیلی‌خب.
‫- دارن میان؟ ‫- کم کم دارم عذاب وجدان می‌گیرم.
‫- بایدم داشته باشی. ‫- آره.
‫هی. دارن میان؟
‫- متاسفانه. ‫- دارن میان اینجا؟
‫- همین الان دارن میان اینجا... ‫- الان؟
‫- یا خدا. جسیکا. جسیکا! ‫- چون من خیلی عوضی‌ام!
‫جسیکا.
‫بچه‌ها، بیدار شین. باید بریم. ‫باید بریم.
‫دن، چی شده؟
‫- دردسر داره میاد. ‫- چی شده؟
‫یا خدا.
‫- وای خدا. ‫- وای خدا.
‫- وای خدا. وای خدا. ‫- چیزی زدی؟
‫چته، دن؟
‫- مواد. ‫- مواد.
‫چیزی نزدم.
‫- بهم مواد دادن. ‫- وای، خدای من.
‫چی مصرف کرده؟
‫ترکیبی از استات سدیم و روهیپنولی ‫که خودم درست کردم.
‫- خدایا، پس تو بابام رو چیزخور کردی؟ ‫- چی؟
‫بله، چیزخور کردم. ‫چیزخورش کردم.
‫زده به سرت؟
‫عزیزم، آروم باش. ‫سعی دارم کمکتون کنم.
‫با چیزخور کردن شوهرم؟
‫این واسه اون موقع بود. ‫الان فرق می‌کنه.
‫اون قبلا همیشه این کارو می‌کرد.
‫کلا دو دقیقه نمیشه که این کارو کردی.
‫- دارن میان. ‫- و خیلی چیزها می‌تونن توی یه دقیقه عوض بشن، عزیز.
‫وای خدا. ‫عمر، کایل، بریم.
‫- وای خدا. ‫- اون واقعا دوستتون داره.
‫حتی تو رو، جسیکا.
‫من خوبم. چیزیم نیست.
‫متاسفانه حرفی که زد حقیقت داره. ‫اونا دارن میان.
‫- پس بهتره بزنین به چاک. ‫- اینجا؟
‫خیلی‌خب، کاپشن‌هاتون رو بردارین. ‫و داری می‌ذاری بریم؟
‫لطفا، کاش برین.
‫بذار با مامانی حرف بزنم.
‫فکر کردی که دلم می‌خواد ‫توی آپارتمانم درگیری پیش بیاد؟
‫خونه‌ام رو بهم می‌ریزین. ‫بیا، ماشین منو ببرین.
‫من عمرا اصول اخلاقی این آدم‌ها رو درک کنم.
‫بیا. برو.
‫وای خدا. ‫همه‌جا فضله گربه ریخته.
‫وای، خدای من.
‫شوخیت گرفته؟
‫بیخیال خدایی.
‫به این ماشین فرار نمیگن که.
‫باشه، خیلی‌خب.
‫وای خدا.
‫خیلی‌خب، باید کتابی خودمون رو جا کنیم.
‫یه مرد بیرونه.
‫باشه.
‫- خوبی، بابایی؟ ‫- من باباییت‌ام.
‫بابایی.
‫در گاراژ چی؟
‫بشکونش.
‫فکر نکنم بتونم این کارو کنم. ‫یارو پشت دره.
‫چی؟ ‫معلومه که می‌تونی.
‫تو الان یه آدم بالغی. ‫اگه بابات بود چیکار می‌کرد؟
‫باباییت.
‫- من باباییت‌ام. بابایی. ‫- اگه بیدار بود.
‫- از خانواده‌اش محافظت می‌کرد. ‫- درسته.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- نمی‌دونم. همینطوری در رفت.
‫- چرا سه‌تا پدال داره؟ ‫- وای خدا. ماشین دنده‌ایه.
‫- خیلی‌خب، پدال چپ رو بگیر. ‫- باشه.
‫پدال راست. برو!
‫باید سریع‌تر بری.
‫- نمی‌تونم. این ماشین خیلی کُنده. ‫- صبر کن، هنوز توی دنده یکی.
‫- مگه رانندگی بلد نیست؟ ‫- ظاهرا نه.
‫- چیکار کنم؟ ‫- پدال چپ...
‫پدال راست.
‫خیلی‌خب! ‫فهمیدی، باشه؟
‫اون قصد داره ما رو بکشه. ‫برو.
‫یا خدا.
‫ببخشید. ‫اون عین مادرش رانندگی می‌کنه.
‫چی؟
‫از وسط برو!
‫نگاه، نگاه، نگاه! برو چپ! ‫یا خدا.
‫می‌خوام ببرمت توی اون رستوران غذا بخوریم.
‫باید سریع‌تر بریم.
‫عمر!
‫- یا خدا. ‫- سال نو مبارک.
‫- ای خدا، بابا. سرت رو پایین بگیر. ‫- سال نو مبارک.
‫- اون ماشین داره مستقیم میاد طرفمون. ‫- قصد جونمون رو دارن! بپیچ!
‫بیاین اونجا چندتا صدف بگیریم بخوریم.
‫- خفه شو، دن. ‫- باشه، مامانی.
‫دقیقا پشت سرمونن.
‫بذار من رانندگی کنم.
‫نمی‌ذارم تو رانندگی کنی، بابا.
‫- بذار من بشینم پشت فرمون. ‫- نه.
‫سریع‌تر، سریع‌تر.
‫این دیگه آخرشه.
‫وای خدا. ‫اونو دیدی؟
‫چند ثانیه ازشون فاصله داریم.
‫یه ماشین دیگه!
‫شرمنده. ‫بخاطر نوشیدنی و مواده.
‫بپیچ راست، کایل.
‫لعنتی!
‫یا خدا. یا خدا.
‫ببخشید. ببخشید.
‫همیشه سفرهای خانوادگیت اینطوریه؟
‫یا خدا. یا خدا.
‫ترن هوایی!
‫غرب به سمت لا پیگال.
‫می‌بینمشون.
‫لعنتی. دوباره ماشین قرمزه‌ست. ‫بپیچ چپ.
‫لعنتی...
‫سر تقاطع راهشون رو می‌بندیم.
‫داره نزدیک‌تر میشه. ‫برو، برو، برو، برو، برو.
‫بچه‌ها، یه تقاطع هست. ‫یواش‌تر برم؟
‫- نه! ‫- نه، نه!
‫گاز بده، کایل!
‫وای، خدای من!
‫یا خدا. موفق شدیم. ‫موفق شدیم.
‫هورا!
‫عمرا دیگه پشت فرمون بشینم.
‫یا خدا.
‫این ماشین نقلی کیه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫فکر کردم می‌تونم کاری کنم که گوش بده.
‫تو کاری که به نظرت درست بود ‫رو انجام دادی.
‫خب، حالا چی؟
‫باید شما رو به یه جای امن ببرم.
‫یه جایی که هنوزم بتونم زندگی عادی‌ای داشته باشیم.
‫فکر می‌کنن تو بانک زدی، جس.
‫ما.
‫قرار نیست بری زندان، خب؟
‫ولی تو چی؟
‫من یه فکری می‌کنم.
‫کنار من بودن شما ‫صرفا توی خطرتون می‌ندازه.
‫دیگه این کارو نمی‌کنم.
‫اشتباه می‌کنی، بابا.
‫ما با همدیگه قوی‌تریم.
‫آره. وگاس رو یادته؟
‫ببین، میشه با همدیگه درموردش حرف بزنیم؟
‫می‌تونیم به عنوان یه خانواده ‫فکری براش بکنیم.
‫باشه. ‫پس بیاین گزینه‌هامون رو مرور کنیم.
‫پس اگه الان باهم بریم،
‫اونوقت باید از خانواده مورگان بودن بگذریم
‫و خانواده اندرسون باشیم و تا ابد ‫از دست فین و پلیس فراری باشیم.
‫من که با این نقشه مخالفم.
‫- منم همینطور. ‫- منم همینطور.
‫ببخشید.
‫یا خودمون رو تحویل مقامات می‌دیم
‫و فین لوت میده که شان مک‌کافری هستی،
‫و اینطوری باید تا ابد بری زندان. ‫پس...
‫و همه کسایی که در حقشون بدی کردی ‫ممکنه بیان سراغ ما، پس نخواستم.
‫- نخواستم. ‫- منم نمی‌خوام.
‫تو زندان نمیری، بابا.
‫من بهتره به بابام زنگ بزنم.
‫ببین، خیلی دوستت دارم ‫ولی واقعا...
‫احتمالا پیوند خانوادگی یه عامل محرکه.
‫- نه. این نیست. نه... ‫- آخه... واقعا...
‫تا زمانی که فین کنترل شبکه بابام رو در دست داره ‫هیچوقت در امان نمی‌مونیم.
‫- من یه فکری دارم. ‫- من یه فکری دارم.
‫فین می‌دونه که دارم میرم سروقتش.
‫آماده میشه.
‫ما باید سرور رمزنگاری شده‌ی مک‌کافری ‫رو نابود کنیم،
‫و برای این کار ‫باید وارد خونه‌ای که توش بزرگ شدم بشیم.
‫اونجاست. ‫نگاه کنین.
‫صبر کن، اون خونه‌ایه که توش بزرگ شدی؟
‫والا خونه واژه کوچیکی براشه.
‫ببخشید. ‫ما کل این مدت پولدار بودیم؟
‫یعنی خدایی داری میگی که ‫بچگیت رو اونجا گذروندی؟
‫اگه بشه بهش بچگی گفت، آره.
‫وای، خدای من.
‫یا خدا. ویکرام.
‫کی؟
‫صبر کن. ویکرام کیه؟
‫اون سرخدمتکار ما بود.
‫ببخشید. سرخدمتکار؟
‫تو سرخدمتکار داشتی، ‫آقای ریخت و پاشِت رو تمیز کن؟
‫- "همه ظرف‌هاتون رو بشورین". ‫- دقیقا.
‫باشه، فهمیدم. ‫بسه دیگه.
‫تا ابد اینو به روت میارم.
‫خب، نقشه چیه؟
‫امنیت در بهترین حالتش قرار داره.
‫درحال حاضر، فین کشنده‌ترین آدم‌کش‌ها رو اجیر کرده.
‫عمارت با یه عالمه دوربین امنیتی ‫به شدت ازش محافظت میشه.
‫بهترین راه ورود از روی پشت‌بومه.
‫ما بیسیم، دوربین لباسی،
‫چهارتا و نیم مورگان،
‫یه عمر،
‫و یه سری تجهیزات نظارتی از خونه سوتلانا داریم.
‫بابا، اگه اینو وارد پایانه کنی،
‫من می‌تونم سیستم اصلی ‫و تمام فایل‌ها رو پاک کنم.
‫شبکه مخفی آدمکش‌ها که نباشه. ‫دیگه شان مک‌کافری‌ای هم درکار نیست.
‫ببین، نیاز به یه حواس‌پرتی توی خیابون هم داریم.
‫تو کسی رو می‌شناسی؟
‫فکر کنم بتونم به چند نفری زنگ بزنم.
‫جس، وقتی من داخلم، ‫تو بیرون همه‌کاره‌ای.
‫اگه مشکلی پیش اومد، ‫همه‌تون برین و ناپدید بشین.
‫خانواده اندرسون بشین.
‫روشنه؟
‫اسم رمز همینه.
‫قابل مذاکره هم نیست.
‫فهمیدم.
‫مامان گفت ول کنین، می‌رین. ‫تموم شد رفت.
‫- آره. ‫- باشه.
‫مکسی،
‫درست میشه، رفیق.
‫می‌خوای باهام بیای از ساختمون بالا بریم؟
‫من از پشت‌بوم‌ها خوشم میاد.
‫باعث افتخاره، بابایی.
‫دن.
‫خیلی‌خب، همگی دست بذارین.
‫یالا، برای خانواده مورگان.
‫با سه شماره.
‫خانواده مورگان.
‫- اول باید بگم "سه" بعد، پسر. ‫- ببخشید.
‫با سه شماره. ‫یک، دو، سه.
‫خانواده مورگان!
‫خیلی‌خب، ما غرب عمارت پارک کردیم.
‫باشه. مرسی، جس. ‫منتظر بمونین.
‫دوربین‌های لباسی روشن شدن.
‫نینا، از کار با میکروفون سر در آوردی؟
‫آره. راستش، این محشره. ‫واسه خودم نگهش می‌دارم.
‫بابا، دارم یه سری فرکانس بیسیم دریافت می‌کنم.
‫دریافت شد، کایل. ‫داریم به یه دوربین دیگه نزدیک می‌شیم.
‫الان فرکانس‌های رادیویی رو جستجو می‌کنم.
‫نینا، اینو ضبط کن.
‫تو برو چپ.
‫من میرم راست.
‫دارم ضبط می‌کنم.
‫عمر، با شمارش من بپر پایین.
‫تا سه، دو، یک. ‫برو.
‫سلام هری.
‫شان مک‌کافری. ‫ای عوضی شیطون.
‫20 سال پیش، از پشت یه گلوله نثارم می‌کردی.
‫من دیگه اون آدم نیستم.
‫خوبه. اون عوضی بود.
‫باهات موافقم.
‫چطوره خودت رو به اون نرده ببندی؟
‫غلط کردی.
‫دن؟
‫اینجام.
‫باشه.
‫هری، حرکتی روی پشت‌بوم‌ها می‌بینی؟
‫هی کایل. ‫سریع یه جواب نیاز داریم.
‫- باشه. ‫- تو می‌تونی.
‫هری، گفتم گزارش بده.
‫- یالا کایل. ‫- نینا، یه لحظه امون بده.
‫خیلی‌خب، یه چیزی ردیف کردم.
‫عوضی شیطون.
‫گوش کن، اسکل. ‫وقتی واسه من کار می‌کنی،
‫هرکاری بگم می‌کنی. ‫مفهومه؟
‫تو می‌تونی، کایل. ‫زود باش.
‫عوضی.
‫بابام اینو تحمل می‌کرد؟
‫این وضعیت نکات زیادی داره که ‫برای پدرت غیرقابل قبول می‌بود.
‫فقط حواست رو جمع کن.
‫تو محشری.
‫عالی کار رو در آوردی، کایل.
‫یه دوربین مونده.
‫از کار بندازش.
‫اونا دوست‌های عمرن؟ ‫ایول! ایول.
‫اومدن. ‫خیلی‌خب. بریم.
‫چقدر زیادن.
‫می‌دونین مشکل این شرکت‌های بزرگ نفتی ‫اینه که..
‫اونا سود رو به مردم و سیاره ترجیح میدن.
‫عمر، بابای واقعیت بهت افتخار می‌کنه.
‫مدیرعامل پکس‌کور داره با هواپیمای شخصیش ‫به قایق تفریحی شخصیش میره...
‫و می‌دونین اون گاو چاق نفت‌ریز ‫کجا زندگی می‌کنه؟
‫اونجا!
‫آلودگی نفتی رو متوقف کنید! ‫انقلاب اقلیمی!
‫شما عوضی‌ها کی هستین؟
‫یالا، بابا.
‫تو یه روزی دنیا رو تغییر میدی، بینز.
‫می‌دونم.
‫تو برگزارکننده این اعتراض هستی؟
‫ببخشید. ‫متوجه نمیشم.
‫میشه کارت شناساییت رو ببینم؟
‫پاسپورتم همراهمه. ‫ولی توی کیفمه.
‫فرانسوی صحبت می‌کنی یا نه؟
‫خانم...
‫- چیزی همراهت نداری؟ ‫- دستم نیست.
‫باشه، بیا یکم کنار.
‫زنده‌باد انقلاب!
‫چه عاشقانه.
‫تو با عمر ازدواج می‌کنی؟
‫عوضی‌ها.
‫هی.
‫ ‫اون جاساز توئه؟
‫- بذار ببینم. ‫- صبر کن، چی؟
‫هی، منم یه زمانی نوجوون بودم.
‫تو گاراژ سمیر رو داشتی.
‫نینا هم اون کتاب توخالی شده.
‫چی، تو ازش خبر داشتی؟
‫- آره. ‫- شوخیت گرفته؟
‫و اینا همش مال منه.
‫جاساز چیه؟
‫خفه شو.
‫و این کلید واقعی قلعه‌ست.
‫صبر کن. وایسا، بابا. ‫مگه سیستم هشدار نداره؟
‫نه، سیمش رو سال 1994 غیرفعال کردم.
‫سوال اینجاست که متوجه شدن یا نه.
‫نه.
‫تو کتم نمیره.
‫باورم نمیشه که همه اینا رو نگه داشته.
‫من باورم میشه.
‫به خونه خوش اومدی، شاهزاده کوچولو.
‫- وای خدا. اون فینـه. ‫- لعنتی.
‫وقتی بچه بودیم، ‫تو درمورد راه ورود و خروجت از قلعه‌ات بهم گفتی.
‫اسمش رو...
‫گذرگاه مخفی گذاشته بودم.
‫آره.
‫اون پالتوی منه؟
‫آره.
‫به نظرم بهم میاد.
‫این پالتو، این خونه.
‫ببین، فین...
‫نگو.
‫خدانگهدار، برادر.
‫اگه اجازه هست، قربان.
‫ما اتاقی برای این کارها داریم.
‫منم از دیدنت خوشحال شدم، ویکرام.
‫قربان.
‫برو.
‫جس...
‫اندرسون‌ها.
‫دن؟
‫خانواده‌ات اینجاست؟
‫داری با خانمت حرف می‌زنی؟
‫ببین، من نمی‌دونم اندرسون‌ها یعنی چی،
‫ولی گمون کنم...
‫"خداحافظی" باشه.
‫وای خدا.
‫باید یه کاری کنیم.
‫نه، بابات واضح گفت که باید چیکار کنیم.
‫برو.
‫حال بابا خوبه؟
‫مامان، این... ‫نگاه کن.
‫اون فلش مموری منه. ‫حرکت نمی‌کنه.
‫لابد بابا انداختتش.
‫اگه کنترل سیستم اصلی رو به دست بگیریم ‫می‌تونیم نجاتش بدیم.
‫نه، گفت که اگه نقشه جواب نداد، ‫باید از اینجا ببرمتون.
‫ولی اینو هم گفت که همه‌کاره خودمم.
‫برنامه رو عوض می‌کنم.
‫اگه مشکلی پیش اومد، ‫شما به سفارت آمریکا می‌رین.
‫من میرم داخل تا اینو تمومش کنم
‫و باباتون رو نجات بدم.
‫بترکونی، مامان.
‫نگو که واقعا می‌خواد...
‫یا خدا. ‫همین قصد رو داره.
‫مامان، حتی فکرش رو هم نکن.
‫فاصله‌اش زیاده.
‫- توی وگاس انجامش دادم. ‫- جدی؟
‫چون من یه جور دیگه یادمه.
‫توی دانشگاه، من می‌تونستم پنج متر و نیم بپرم.
‫باشه. حس می‌کنم دو کلمه اول ‫خیلی نقش مهمی اینجا دارن.
‫از پسش برمیام.
‫وای خدا. ‫دل نگاه کردن ندارم.
‫ایول!
‫مامانی پرواز کرد!
‫هنوزم تواناییش رو دارم!
‫نه بابا. ‫حالا یه جورایی عصبانی‌ام که ندیدم.
‫آخه چه‌جور مردی کل خانواده‌اش ‫رو میاره اینجا؟
‫بعد منو باش که فکر می‌کردم ‫تو بابای خوبی هستی.
‫پیداشون کن. ‫نزدیکن.
‫ماسماسک رو پیدا کردم.
‫بجنب، مامان. ‫خودت رو به سرور برسون.
‫فهمیدم.
‫برو پایین، شاهزاده کوچولو.
‫وای، خدای من. ‫اینجا چقدر بزرگه.
‫هی، ویکرام. ‫یادته که یه بار بابا بخاطر حاضرجوابی کردن
‫چهار روز منو توی تاریکی ‫اینجا حبس کرد؟
‫یادمه که جواب داد.
‫لطفا روی دریچه‌ی تخلیه وایسا.
‫می‌دونی، خوشحالم که می‌بینم ‫هنوزم همون آدم دل‌انگیز هستی، ویکرام.
‫یعنی، واقعا فکر می‌کنی که ‫بابام اینو می‌خواست؟
‫خب،
‫سلامم رو به بابا برسون.
‫کارت احمقانه بود، ویکرام.
‫گمون کنم دیگه چیزی به اسم وفاداری وجود نداره.
‫اتفاقا برعکس.
‫من همیشه به پدرت وفادار می‌مونم.
‫و با وجود اختلافاتشون،
‫شکی در این نیست که می‌خواست ‫از کدوم پسرش محافظت کنم.
‫پیداش کنین.
‫جواب داد؟
‫- وارد شدیم! ‫- ایولا.
‫دارم به دوربین‌های مداربسته دسترسی پیدا می‌کنم.
‫خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب، داریم می‌بینیمت.
‫- بابات کجاست؟ ‫- الان بقیه دوربین‌ها رو بررسی می‌کنم.
‫گندش بزنن.
‫مامان. ‫مامان، مهمون داری.
‫باید یه راه خروجی دیگه پیدا کنی.
‫مامان، زنه داره میاد.
‫هی، فین!
‫ممکنه اینو نخواسته باشم،
‫ولی این خونه‌ی منه، داداش کوچیکه.
‫اون دقیقا همونجاست. ‫باید قایم بمونی.
‫مامان، لطفا حرکت نکن.
‫فکر نکنم بشه.
‫- لعنتی. ‫- مامان!
‫شاهزاده کوچولو!
‫لعـ...
‫ایول.
‫نه.
‫همون یارو دیشبی‌ست.
‫مامان، ما مهمون داریم.
‫دارم میام.
‫خدایا! ‫یکم مغرور شدم.
‫کارت تموم شد؟ ‫میشه عجله کنی؟
‫مشغولم.
‫لعنتی، باتری ماشین خوابیده. ‫کایل، لطفا.
‫میشه یکم دست بجنبونی؟
‫ماشین روشن نمیشه.
‫عجله کن، کایل.
‫لعنتی.
‫داره نزدیک‌تر میشه.
‫دارم با نهایت سرعت کار می‌کنم.
‫تموم شد؟
‫- خدا کنه. ‫- باشه، بریم.
‫باشه، راه بی‌افتین.
‫مکس، یالا. ‫بریم.
‫مامانی چطور پیدامون می‌کنه؟
‫طوری نیست، مکس. ‫مامان خوبه.
‫- بیا، بدش به من. ‫- مکس رو بگیر.
‫اون یه قلچماق شرکت نفتـه!
‫برو، برو، برو، برو!
‫خیلی‌خب.
‫نینا، کایل، کجایین؟
‫کجا... خیلی‌خب.
‫نینا، کایل، کجایین؟
‫نینا؟
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫ببخشید.
‫مامان.
‫بریم اونجا. ‫زود باش.
‫مکس، سوار کاروسل شو، باشه؟
‫خیلی‌خب. بریم، مکس. ‫بریم.
‫لعنتی.
‫خراب کردی، داداش دنی.
‫با اون همه آموزش، ‫بازم من شکستت دادم.
‫[موجودی: 537 میلیون و 589 هزار و 215 دلار]
‫[هشدار انتقال وجه]
‫[مانده حساب، صفر]
‫[درحال حذف همه سوابق]
‫نه، نه.
‫نه.
‫[تمامی فایل‌ها حذف شدند]
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه. ‫نه، نه، نه!
‫چی شده، فینی؟
‫دوتا نوجوون توی سن بلوغ ‫بد کار نکردن، ها؟
‫- کجایی؟ ‫- اینجام.
‫لعنتی.
‫دلت می‌خواد یه برادر هم‌بازی می‌خواد؟
‫ول کن، فین.
‫امپراتوری بابا از بین رفت.
‫دیگه چیزی نمونده که برنده بشی.
‫- بیخیال شو! ‫- خب، بیا بازی کنیم شاهزاده کوچولو.
‫مامانی!
‫وای، خدای من.
‫خیلی‌خب. ‫یالا، بچه‌ها.
‫برو، برو. ‫پلیس! کمک!
‫صدامون رو نمی‌شنون.
‫خیلی‌خب.
‫خدانگهدار، بچه‌ها.
‫هی، مامان.
‫هی! ما سارقان بانکی هستیم ‫که توی انگلیس تحت تعقیبیم،
‫ولی واقعا به کمکتون نیاز داریم.
‫بازی قایم موشک خوبیه، داداش.
‫می‌دونی، شان
‫کنجکاو شدم.
‫از تعطیلات خانوادگیت لذت می‌بری؟
‫می‌دونی، اگه به عنوان یه برادر ‫میومدی پیشم،
‫می‌تونستی عضوی از اون خانواده باشی.
‫به جاش، سعی کردی بکشیشون.
‫نه، شان.
‫من قصد جون تو رو دارم.
‫فکر کردی برنده شدی، مگه نه؟
‫ولی ببین، شان
‫من نیازی به امپراتوری بابا ندارم.
‫من یه بار از صفر شروع کردم. ‫دوباره هم می‌کنم.
‫و هنوزم چیز باارزشی توی زندگیت نداری.
‫پس شاید
‫برم دنبال یه مربی دو و میدانی که ‫تازه بیوه شده.
‫تسلیم شو، شان. ‫تو عمرا برنده بشی!
‫من تنها کسی‌ام که دلیلی واسه مبارزه داره.
‫تو هیچی نداری، فین.
‫هیچی.
‫اونوقت تو چی داری؟
‫خانواده باارزش و کسل کننده‌ات.
‫درسته.
‫حالا اگه اجازه بدی، ‫دوست دارم از بقیه تعطیلات خانوادگیم لذت ببرم.
‫گفته بودم که مهم نیست ‫واسه کریسمس کجا باشیم.
‫سلام، بابایی.
‫عملیات کریسمس خانواده مورگان ‫هنوز براهه.
‫خیلی‌خب، تا زمانی که به عنوان یه خانواده کنار هم باشیم ‫برام مهم نیست کجا باشیم.
‫من خیلی دوستتون دارم.
‫اون پولی که از حساب بابابزرگ ناپدید شد رو یادته؟
‫به سازمان حفظ محیط زیست انتقالش دادم.
‫چی؟
‫- واقعا؟ ‫- کریسمس مبارک.
‫کریسمس مبارک.
‫قابلت رو نداشت.
‫- خودشونن؟ ‫- آره، بابا. خودشونن.
‫عمر!
‫باشه، باشه. منم از دیدنش خوشحالم. ‫بسه دیگه.
‫بسه.
‫دوستان، این بابامه.
‫اون دبیرکل اینترپلـه.
‫ببخشید، نمی‌تونستی اینو بگی؟
‫نه، بارها سعی کردم بگم.
‫ولی حق با تو بود که گفتی ‫بهش زنگ بزنم.
‫راجع‌به همه‌چی حرف زدیم.
‫اختلافات‌مون رو حل کردیم، ‫پس...
‫آره.
‫می‌دونی، تو باید خیلی به پسرت افتخار کنی، قربان.
‫- من دن مورگان هستم. ‫- خوشوقتم.
‫این دخترم نیناست ‫و اونم پسرم کایله.
‫احتمالا باید بدونی که اونا همین یکم پیش
‫یکی از خطرناک‌ترین شبکه‌های جنایی دنیا ‫رو از پا در آوردن.
‫- اون همسرم، جسیکاست. ‫- سلام. سلام.
‫به زودی قراره رئیس بخش دو و میدانیِ ‫زنان دانشگاه ایالتی اوهایو بشم.
‫- ایالت اوهایو؟ ‫- آره. آره.
‫- این معرکه‌ست. ‫- وای، خدای من!
‫تو لایق چنین شغل بزرگی هستی.
‫این معرکه‌ست. ‫چرا بهم نگفتی؟
‫چی؟ وای خدا. ‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫صبر کن. ‫اون بچه کوچیک ما مکسه.
‫- مکس کجا رفت؟ ‫- صبر کن.
‫کجاست... ‫مکسی!
‫نه، اون...
‫- این پسر توئه؟ ‫- هو هو هو.
‫نه نه نه، مکس. ‫اون که...
‫اوه نه. ‫بذار خوش باشه، بابایی.
‫بذار خوش باشه.
‫- وای، خدای من. ‫- کریسمس مبارک، بابانوئل.
‫هی، حواست به داداشت باشه.
‫[11 ماه بعد]
‫[کلمبوس - اوهایو]
‫خوشحالم که اوضاع اونجا خوبه
‫و بایدم بهت خوش بگذره،
‫ولی باید تعادلی بین درس خوندن و خوش‌گذرونی برقرار کنی.
‫و اینجا هم اوضاع خوبه. ‫لازم نیست نگران باشی، خب؟
‫ولی باید اینو بگم، ‫اینقدر دور بودن ازت سخته.
‫آخه حس می‌کنم که عضوی از خانواده نیست.
‫منم همین حس رو دارم. ‫خیلی دلتنگتون شدم.
‫درست میگم؟
‫شرمنده که واسه روز شکرگزاری اینجا نیستی،
‫ولی هیجان‌زده‌ایم که واسه کریسمس ببینیمت.
‫من باید برم.
‫باشه. ‫بعدا می‌بینمت، بابایی.
‫الاناست که بیان.
‫هی، اون حرکتت خفن بود. ‫ولی قرارمون چی بود؟
‫فقط زمانی که یه آدم بالغ ‫حواسش بهم باشه.
‫درسته. ‫اون حرکتت فقط یه مشکل داره.
‫- چی؟ ‫- حالا بی‌دفاع موندی و گرفتمت.
‫- خیلی داری گنده میشی‌ها. ‫- تو هم داری پیر میشی.
‫رسیدن!
‫- شکرگزاری مبارک. ‫- به خونه خوش اومدی، بینز.
‫- این محشره. خونه حرف نداره. ‫- کایل.
‫- هی! مکس. ‫- قشنگه، مگه نه؟
‫- سلام. ‫- وای، خدای من.
‫هی. ‫دست بده، مرد دانشگاهی.
‫دست چیه بابا.
‫- به خونه خوش اومدی، نینا. ‫- نگاهش کن.
‫عجب. ‫چه حسی داره که اونجا تنها باشی؟
‫می‌دونی، خوبه بابا.
‫دوستش دارم، ولی خوشحالم اومدم خونه.
‫- هی، ما همیشه اینجاییم، رفیق. ‫- کایل، اصلا...
‫از سپتامبر قبلی لباسی هم شستی؟
‫مگه لباس چرک هست؟
‫هی. ‫ما همیشه هوات رو داریم، رفیق
‫ولی نه واسه اینکه لباس‌هات رو بشوریم.
‫خدای من.
‫- مگه تو یکم دیگه تمرین نداری؟ ‫- نه، گذاشتم زودتر...
‫واسه روز شکرگزاری برن، ‫پس کامل در اختیارتم.
‫[و یک ماه بعدش…]
‫تویی.
‫کریسمس مبارک، فین.
‫یه چیزی برات آوردم.
‫این مثلا باید خنده‌دار باشه؟
‫بازش می‌کنی؟
‫میشه اینو باز کنم؟
‫البته، آقای مک‌کافری.
‫آقای مک‌کافری، ها؟ ‫شدی همه‌کار زندان؟
‫یکم احترام شرایط رو برات راحت می‌کنه.
‫امیدوارم اندازه‌ات باشه.
‫بیخیال، بپوش.
‫بهت میاد.
‫عین مشنگ‌ها شدیم.
‫ما داداشیم.
‫خب، حالا چی؟
‫بازی می‌کنیم.
‫به نفعته تقلب نکنی.
‫معلومه تقلب می‌کنم.
‫- خودت می‌دونی که کی بزرگم کرده. ‫- آره و من بازم ازت می‌برم.
‫جدی؟
‫چی، همونطور که توی پاریس ‫شکستم دادی؟