‫[این یک داستان واقعی است.]
‫جید، از دستشویی‌ها شروع کن.
‫جاسلین، لطف کن تمام تخم‌مرغ‌ها، خمیر،
‫نون‌ها و مک‌مافین‌ها رو از یخچال دربیار، خب؟
‫بذار همه چی رو روشن کنم میام کمکت.
‫صبح بخیر، تیم.
‫نه، نه، نه.
‫نترسید.
‫کافیه به حرفم گوش کنید تا کسی ‫آسیب نبینه، خب؟
‫نه، نه، ببینید.
‫اسلحه رو به سمت پایین نشونه گرفتم.
‫خیلی خب، الان خیلی مودبانه
‫و شاد میگم، «صبح بخیر،» شما هم جوابم ‫رو میدید.
‫صبح بخیر.
‫نه... دوئین، بذار اول من بگم.
‫اینجوریه. خب؟
‫خب، صبح بخیر، تیم.
‫صبح بخیر.
‫آره. عالیه.
‫هر کاری میگم انجام بدید. خب.
‫کتتون رو بپوشید.
‫دوئین، کتت رو بردار.
‫- ها؟ ‫- کتت رو بردار.
‫من کت ندارم، قربان.
‫کت نداری؟ مگه میشه؟
‫جا گذاشتمش.
‫خب، پس امروز قراره سردت بشه.
‫خیلی خب، بریم.
‫بفرمایید. خانم‌ها مقدم‌ترن.
‫گوش کنید.
‫قرار نیست اینجا بمیرید.
‫همین که رفتم بیرون، به پلیس‌ها ‫زنگ میزنم
‫و میان نجاتتون میدن.
‫احتمالاً امروز رو هم بهتون مرخصی میدن.
‫نه، نکن.
‫اونجوری نگاه نکن.
‫دوئین، تمومش کن.
‫چون تقصیر خودته.
‫سرده.
‫خدایی؟
‫لعنتی.
‫من نمی‌دونم کدوم احمقی
‫کتش رو با خودش نمی‌بره سر کار.
‫خوبه؟ راضی شدی؟
‫گوش‌هام دارن یخ میزنن.
‫این اون بخش از داستانه
‫که امیدوارم براتون سوال شده باشه
‫چطور آدم خوبی مثل من مجرم از آب دراومد.
‫سلام؟
‫این روشنه؟
‫سلام؟
‫لعنتی!
‫یالا، دوئین.
‫صبح بخیر. به مک‌دونالد خوش اومدید.
‫یه کم صبر کنید.
‫چه خبر شده، دوئین؟
‫نمی‌تونم والدینم رو سرزنش کنم.
‫دوران کودکی خوبی داشتم.
‫ولی هیچوقت دانش‌آموز خوب یا کلاً ‫آدم خوش رفتاری نبودم.
‫ولی تو چیزهایی خوب بودم
‫که تو ارتش به کار میومدن.
‫ولی بعد از مرخص شدنم،
‫نمی‌دونستم جام کجاست یا باید ‫چیکار کنم
‫یا چطوری به بچه‌هام چیزهایی رو بدم ‫که بقیه بچه‌ها دارن.
‫واسه همین تصمیمات بدی گرفتم، ‫که حق انتخاب‌هام رو ازم گرفتن.
‫و این تصمیمات بد دو سال پیش شروع شدن،
‫تو تولد شش سالگی دخترم.
‫خیلی خب، یه آرزوی بزرگ کن.
‫یکی دیگه مونده.
‫آرزو کردی؟ چه آرزویی؟
‫- دوچرخه. ‫- دوچرخه؟
‫نمی‌دونم دوچرخه چطوری قراره اینجا جا بشه
‫ولی بازش کن.
‫بذار باهات مسابقه بدم. آره.
‫چطوره؟
‫خوبه، نه؟ ‫اسباب‌بازی قدیمی خودمه.
‫بیا بازش کنیم.
‫دویست قطعه توشه.
‫نه!
‫هم موتور داره، هم ابزار، قرقره،
‫چرخ، چراغ، دکمه.
‫می‌تونیم باهاش هر چی خواستیم ‫درست کنیم.
‫ببین، هر چی آرزوش رو داری رو میشه ‫باهاش درست کرد، خب؟
‫با همدیگه. نظرت چیه؟
‫می‌تونی باهاش دوچرخه درست کنی؟
‫آره.
‫باورم نمیشه آدمی که از
‫لشکر هشتاد و دوم می‌شناختم حتی ‫پول خرید یه دوچرخه رو هم نداره.
‫خب، بگو خودت چطوری پول درمیاری.
‫خب، بذار ببینم.
‫همین هفته، برای دوتا ژاپنی ‫پاسپورت درست کردم.
‫شد پنج هزار دلار.
‫پنج هزار دلار برای پاسپورت جعلی؟
‫- نه، پاسپورت واقعی. ‫- پسر...
‫می‌تونم کمکت کنم؟
‫عمراً، احمق.
‫نمی‌تونی کمکم کنی.
‫خل شدی، رفیق؟
‫تو که از پس هیچ کاری برنمیای.
‫به کمکت نیاز ندارم.
‫در ضمن، همین الانش هم می‌دونیم ‫انجام کارهای درست
‫جزو ابرقدرت‌هات نیست.
‫حالا هر چی. اصلاً...
‫خیلی خب، بگو ابرقدرتم چیه؟
‫- بگو، بودا. ‫- هوم.
‫سرعت جریان شلنگ چنده؟
‫- چهل و پنج لیتر در دقیقه. ‫- اوهوم.
‫چندتا خونه تو این خیابونه؟
‫بیست و هشت.
‫چندتا دودکش دارن؟
‫گاراژ؟
‫چندتاشون جای سیستم تهویه سنتی از ‫پمپ حرارتی استفاده می‌کنن؟
‫می‌خوای بهم گرمایش و تهویه‌هوا ‫بفروشی؟ فقط...
‫نه، نه، رفیق، می‌خوام یه چیزی ‫رو بهت ثابت کنم.
‫خب بگو دیگه.
‫مشاهده.
‫جزئیات.
‫تو چیزهایی رو می‌بینی که مردم نمی‌بینن.
‫عین ایکس‌ری می‌مونی.
‫فکر کردی چرا فرستادنت آمریکای مرکزی؟ ‫چون تیرانداز خوبی هستی؟
‫- آره؟ ‫- نه. نه...
‫نه، فرستادنت اونجا چون چیزهای ‫خوبی رو می‌بینی.
‫لعنتی، من اگه اندازه تو باهوش بودم،
‫دنیا تو مشتم بود.
‫می‌دونی، تو احمق‌ترین آدم باهوشی هستی ‫که تو زندگیم شناختم.
‫باورم نمیشه.
‫دیگه استخر رو پرتر از این نکن.
‫کسی قرار نیست بره داخلش شنا کنه.
‫آبش خیلی سرده.
‫خب، مامانت احتمالاً دوست داره بدونه
‫مهمونی چطوری بود، و به نظرم ‫نهایت تلاشمون رو کردیم.
‫نظرت چیه؟
‫شاید بهتر باشه درباره استخر چیزی بهش نگیم.
‫مهم قصد و نیته، نه؟
‫مامانی!
‫سلام، دختر متولد.
‫تولدت چطور بود؟
‫همه نهایت تلاششون رو کردن.
‫اوه. واسه یه مهمونی دیگه آماده‌ای؟
‫سلام.
‫چطوری؟
‫هی، میشه یه کم صحبت کنیم؟
‫خیلی سریع.
‫می‌دونم چند ماه سختی رو پشت سر گذاشتیم،
‫و چیزهایی که لازم داریم رو نداریم،
‫اعتراف می‌کنم تقصیر منه.
‫خب؟ جدی میگم، ولی به نظرم یه ‫راهی براش پیدا کردم.
‫فقط باید از ابرقدرتم استفاده کنم و
‫- ذهنم رو متمرکز کنم روی کارم. ‫- ابرقدرتت؟
‫- آره.
‫- حوصله ندارم، جف. ‫- ببین... نه.
‫- بسه دیگه. ‫- نکن.
‫خداحافظ.
‫خیلی خب، کله موزی.
‫خداحافظی کن.
‫دوستت دارم!
‫وایسا، وایسا، وایسا، وایسا!
‫بابت خندیدن به من سرزنشش نکردم.
‫که من رو جدی نمی‌گرفت.
‫ولی خب یه چیزهایی رو درباره من نمی‌دونست.
‫چیزهایی که خنده‌دار نبودن.
‫استیو می‌دونست من از پس چه کارهایی برمیام.
‫چیزهایی رو می‌بینم که بقیه نمی‌بینن.
‫مثلاً الان، اون بچه رو می‌بینم که داره ‫از نردبون میره بالا،
‫و می‌دونم زیر اون پشت بوم شل و ول
‫یه دستگاهه که گوشت چرخ‌کرده و سیب‌زمینی ‫رو تبدیل به پول می‌کنه.
‫با همون سالن،
‫همون سرخ‌کن‌هایی که تایمرشون ‫با رنگ قرمز چشمک میزنه،
‫همون دستگاه شیک‌ساز دو طعمی
‫و همون گاوصندوق پر از پول برگر ‫شرکتی آخر هفته
‫که کسی قرار نیست متوجه نبودش بشه.
‫اون گاوصندوق رو در تمام رستوران‌های ‫مک‌دونالد
‫هر دوشنبه صبح به صورت همزمان خالی می‌کنن.
‫سلام. به رستوران مک‌دونالد خوش اومدید.
‫سفارتون رو انتخاب کردید؟
‫ها؟
‫بله. بله.
‫فهمیدم.
‫ممنون.
‫در تمام ایالات متحده آمریکا
‫بیش از ده هزار مک‌دونالد شبیه هم وجود داره.
‫سوال اینجاست که: ‫برای خرید یه خونه واقعی
‫و خرید وسایل قشنگ برای
‫بچه‌هام و به دست آوردن خانواده‌م ‫از چندتاشون باید سرقت کنم؟
‫مشخص شد جوابش چهل و پنج‌تاست.
‫مرد پشت‌بامی دوباره پیداش شده،
‫سقف این مک‌دونالد رو در نبش
‫خیابون مدریسون و جول در فایتویل ‫سوراخ کرده.
‫همونطور که می‌تونید تصور کنید، ‫تجربه وحشتناکی بوده.
‫اومد تو، ما رو پرت کرد تو یخچال
‫و کتش رو داد به من.
‫- کتش رو داد بهت؟ ‫- بله.
‫بله، نخواست سردم بشه.
‫خیلی مهربون بود.
‫پلیس‌ها فکر می‌کنن این همون مظنونیه
‫که جوامع محلی رو با چهل و پنج
‫سرقت دیگه...
‫- هوم. ‫- در سال گذشته ترسونده.
‫یه نقاشی از مرد پشت‌بامی داریم.
‫همیشه ماسک می‌پوشه.
‫میگن قدش ۱۸۷ـه و هیکلش ورزشیه.
‫- چیه؟ ‫- مرد پشت‌بامی به
‫برگر کینگ، مرغ سوخاری کنتاکی...
‫چه تلویزیون قشنگی داری، جف.
‫بزرگه.
‫پولش رو از کجا آوردی؟
‫پونزده‌تا بچه گشنه
‫اون بیرون منتظر کیکن.
‫باید بریم.
‫...تمام این حوادث گستاخانه...
‫- باید بریم. ‫- وایسا.
‫- همین الان باید بریم. ‫- بذار ببینم...
‫اگه کادوش رو بهش ندم...
‫می‌خوام بدونم داستان این مظنونه چیه.
‫- ...عصبانی میشه. ‫- می‌ذاری ببینم؟
‫- خیلی خب. ‫- چرا خاموشش می‌کنی؟
‫وایسا، وایسا، وایسا، نکن.
‫بیا بریم.
‫بریم.
‫خدا لعنتت کنه.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت ♪
‫♪ مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک، عزیزم ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫ایول!
‫خیلی خب.
‫نفس عمیق بکش و یه آرزوی بزرگ کن. ‫بفرما.
‫خیلی خب، امسال اول نوبت اینه.
‫وسایل بزرگ تو جعبه‌های کوچولو.
‫این چیه؟
‫ریموت گاراژ؟
‫چرا بهم ریموت گاراژ دادی؟
‫نمی‌دونم. جای دیگه‌ای واسه گذاشتن
‫اون ببر دندون تیز پیدا نکردم، پس...
‫نمی‌دونم. نتونستم بذارمش تو ‫آشپزخونه، درسته؟
‫خب، کجاست؟
‫تو بهترین باباییِ دنیایی!
‫برو سوار شو.
‫عاشقشم.
‫حال شما؟
‫دنبال جفری منچستر می‌گردیم.
‫بابت مدارک ماشین؟
‫الان میارمش. یه لحظه.
‫وایسا.
‫بازداشتی!
‫واو! هی، هی، هی.
‫تکون نخور! بازداشتی!
‫آقای منچستر، لطفاً بایستید.
‫ایالت ثابت کرد که شما قوانین رو
‫با سرقت مسلحانه زیر پا گذاشتید.
‫می‌خوام خدمتی
‫که در نیروهای مسلح به کشور کردید
‫و تاثیر از دست دادن پدر بچه‌هاتون رو ‫در نظر بگیرم.
‫می‌دونم همه رو گول زدید که فکر کنن
‫آدم خوبی هستید، ولی در واقع یه آدم شرورید.
‫هرچند فقط تونستیم ارتباط شما رو ‫با یه سرقت ثابت کنیم،
‫می‌دونیم مرتکب سرقت‌های بیشتر هم شدید.
‫برای همین دادستانی درخواست داده
‫که بابت هر قربانی که داخل یخچال ‫زندانی کردید
‫حکم آدم‌ربایی صادر کنم.
‫ثبت کنید که در ۴ فوریه سال ۲۰۰۴،
‫شما به صد و هشتاد ماه بابت هر سه قربانی
‫محکوم به حبس میشید،
‫و در جمع میشه به پونصد و چهل ماه یا ‫چهل و پنج سال
‫حبس در زندان کارولینای شمالی ‫محکوم شدید.
‫جناب کلانتر، می‌تونید ببریدش.
‫پایان این پرونده.
‫سلام، بابایی.
‫دلم خیلی برات تنگ شده.
‫دل منم برات تنگ شده. ‫خیلی زیاد.
‫هی، اون نامه که توش یه خونه بزرگ کشیده ‫بودم به دستت رسید؟
‫نه.
‫خب، شاید هنوز نرسیده. ‫از مامانت بپرس.
‫مامان میگه نامه‌ها رو نگه می‌داره.
‫بزرگ که شدم، می‌تونم بخونمشون.
‫نه، نه. کارش غلطه.
‫نامه‌ها واسه الانن.
‫بگو باید باهاش قطع ارتباط کنیم.
‫میگن باید باهات قطع ارتباط کنیم.
‫نه، اینطور نیست.
‫کی گفته؟
‫رفتیم جلسه خانواده‌هایی که باباهاشون زندانن.
‫خیلی خب، خوبه.
‫عالیه. چی گفتن؟
‫که هیچی تقصیر من نیست. ‫تقصیر خودته.
‫و باید ازت دست بکشم،
‫چون حتی اگه قول بدی هم دیگه ‫برنمی‌گردی خونه.
‫ببین، بخش آخرش... ‫اصلاً حقیقت نداره.
‫شصت ثانیه باقی مانده است.
‫هی، میشه یه لحظه گوشی رو بدی به مامانت؟
‫می‌خواد باهات صحبت کنه.
‫نه. بگو باید قطع کنی.
‫گری کمکت می‌کنه مشقت رو بنویسی.
‫نمی‌خواد باهات صحبت کنه.
‫گفت باید قطع کنم و برم مشقم رو بنویسم.
‫گری قراره کمکم کنه.
‫گری؟ گری کیه؟
‫دوست مامان.
‫هاه. مامان یه دوست جدید به اسم ‫گری پیدا کرده.
‫چه جالب.
‫عیبی نداره، عزیزدلم. می‌تونی بهش بگی.
‫ام، باشه، فردا همین موقع مثل همیشه
‫بهت زنگ میزنم، خب؟
‫گفتن دیگه تماس نگیر.
‫نه، نه. کی گفته؟ نه.
‫قطع کن.
‫عیبی نداره، بکی.
‫- می‌تونی قطع کنی. ‫- قطع کنی؟
‫گری بود؟ گوشی رو بده بهش.
‫قطع کن.
‫گوشی رو بده به مامانت یا گری، بکی، خب؟
‫- باید قطع کنم. ‫- هی.
‫گوش کن، میام خونه.
‫به داداش‌هات بگو میام خونه.
‫و با هم خداحافظی نمی‌کنیم چون ‫خداحافظی کردن به معنای رفتنه
‫و رفتن به معنای فراموش کردنه و ما...
‫ما... الو؟
‫الو؟
‫بکی؟
‫چرا هنوز داری بهشون فکر می‌کنی؟
‫باید ازشون دست بکشی.
‫قرار نیست آزاد بشی.
‫فکر الکی به سرت نزنه.
‫هر زندانی یه چیز می‌خواد:
‫آزاد شدن.
‫و فکر می‌کنن آزاد شدن فقط از طریق ‫رد شدن از دیوار
‫یا پریدن از روی حصاره.
‫ولی اونجا پر نگهبانه.
‫آزاد شدن از طریق افراد ممکنه.
‫زندان هم یه ساختمون عادی دیگه
‫پر از سیستم‌ها و روتین‌های مختلف بود.
‫به روتین ادامه بده، و نگهبان‌ها ‫مشکوک نمیشن.
‫اگه مهربون و مفید باشی،
‫یادشون میره به یه دلیلی افتادی زندان.
‫و وقتی دیگه زیر نظر نگیرنت،
‫تو می‌تونی اونا رو زیر نظر بگیری.
‫بوش رو حس می‌کنی؟
‫بوی نشتی میاد.
‫لطف کن برو چکش کن.
‫- بله، قربان. ‫- ببین مشکلی پیش اومده یا نه.
‫آره.
‫فعلاً بد به نظر نمیاد.
‫احتمالاً شما رو تا مسیر می‌رسونه.
‫- خیلی خب. بیا بیرون. ‫- باشه.
‫آره، بهتره به مکانیک بگید.
‫فکر کنم به یه درزبند جدید نیاز دارید.
‫- دمت گرم، رفیق. ‫- خواهش می‌کنم، قربان.
‫- روز خوبی داشته باشی. ‫- همچنین.
‫آره. مستقیم برگرد عقب.
‫- دو جعبه. ‫- آره.
‫- دوتا صندلی. ‫- بله، قربان.
‫خیلی خب.
‫ببندش.
‫- تمومه، آقای کامینگز. ‫- ممنون، رفیق.
‫هی، از بوش مشخصه تعمیرش کردید.
‫خیلی زرنگی.
‫- خیلی خب، به سلامت. ‫- ممنون، روزت بخیر.
‫وای خدا.
‫پوف.
‫آره.
‫آره، رکاب بزن، رکاب بزن.
‫الو؟
‫استیو. منم.
‫جف، جف، واسه چی زنگ زدی، رفیق؟
‫اسمت تو کل اخبار پیچیده.
‫ببین، باید از کشور خارج بشم.
‫مثلاً برزیل یا ونزوئلا.
‫یه جایی که ساحل داره و قانون ‫استرداد نداره.
‫وای، زده به سرت.
‫می‌دونم. شرمنده.
‫خریت نکنی بری دیدن خانواده‌ت.
‫- قایم شو. خب؟ ‫- باشه. قایم میشم.
‫تا یک ماه دیگه بهم زنگ نزن.
‫خیلی خب، یک ماه دیگه بهت زنگ میزنم.
‫به گوشی کوفتیم زنگ نزنی‌ها.
‫فهمیدی؟ خیلی خب.
‫استیو؟
‫استیـ...
‫- تو. ‫- خیلی.
‫خیلی؟ ما... آره. ‫تو چی می‌خوای؟
‫- میمون. ‫- میمون؟
‫یه لحظه.
‫- لاک‌پشت. ‫- لاک‌پشت.
‫- تو چی می‌خوای؟ ‫- شکلات.
‫شکلات؟
‫کلی شکلات داریم.
‫قربان، ده دقیقه دیگه فروشگاه رو می‌بندیم.
‫- قربان؟ ‫- باشه، شنیدم.
‫گیرت آوردم.
‫صفر، سه، شش،
‫پنج، نه، هشت، دو.
‫دستشویی خالیه.
‫توجه کنید،
‫مشتریان فروشگاه تویز آر آس.
‫فروشگاه پنج دقیقه دیگه بسته میشه.
‫پس اگه اسباب‌بازی یا کارمند نیستید،
‫لطفاً خریدتون رو ببرید به صندوق.
‫اگه بچه یا پدر و مادر
‫یا عمو یا دوستی هستید که اومدید آرزوی ‫کسی رو برآورده کنید،
‫وقتشه که تصمیمتون رو بگیرید
‫و بیاید دم صندوق دیدن ما.
‫اگه امشب نتونستید تصمیم بگیرید، ‫هیچ عیبی نداره.
‫قول میدیم که فردا هم قراره فروشگاه رو باز کنیم،
‫به شرط اینکه شما هم قول بدید هیچوقت ‫بزرگ نشید.
‫جفری منچستر، معروف به
‫مرد پشت‌بامی، اوایل امروز از ‫زندان براون کریک فرار کرده.
‫امشب هنوز آزاده.
‫مسئولین فهمیدن منچستر
‫که به جرم سرقت مسلحانه و آدم‌ربایی ‫محکوم به چهل و پنج سال
‫حبس شده بود، امروز بعد از ظهر...
‫- هاه. ‫- ...هنگام سرشماری روزانه ناپدید شده.
‫زندانبان‌ها نمی‌دونن منچستر
‫چطوری یا کِی فرار کرده...
‫هنوز نمی‌دونن چطوری فرار کردم.
‫...ولی فکر می‌کنن ممکنه هنوز اطراف ناحیه ‫شارلوت باشه.
‫- نه، نه، نه. خیلی وقته رفتم. ‫- فکر می‌کنیم
‫بین ساعت دوازده تا چهار ظهر فرار کرده.
‫مرد خیلی باهوش و مبتکریه.
‫احتمالاً نابغه‌ست.
‫ولی در عین حال یه احمق به تمام معناست.
‫فکر می‌کنیم ممکنه مظنون مسلح باشه.
‫و سابقه رفتارهای خشونت‌آمیز داره.
‫- چی؟ ‫- پلیس‌ها از مردم
‫می‌خوان که اگه کسی رو شبیه منچستر دیدن،
‫به مسئولین زنگ بزنن و به صورت مستقیم ‫باهاش روبرو نشن.
‫خیلی خب.
‫آره.
‫رمز: یک، دو، سه، چهار،
‫پنج، شش.
‫واو. آره.
‫بیشتر مردم وقتی فرار می‌کنن،
‫در چند ساعت اول گیر میفتن.
‫با تمام سرعت به دورترین جای ممکن میرن.
‫ولی این کارشون هیچوقت جواب نمیده.
‫قلقش متوقف شدنه.
‫جایی رو پیدا کن که کسی قرار نیست بگرده.
‫گاهی اوقات، بهترین جای پنهان شدن ‫جلوی چشم مردمه.
‫جایی که مردم از بس سرشون شلوغه ‫تو رو نمی‌بینن.
‫پس منم مثل یه موش ساکت موندم.
‫ولی شب نه.
‫شب مال من بود.
‫جستجو برای مرد پشت‌بامی
‫به روز سوم رسید.
‫مردم بازه توجه کوتاهی دارن.
‫یه کم که بگذره، حوصله‌شون سر میره.
‫حس کردم باید تقریباً یک ماهی رو ‫ساکت بمونم.
‫جستجو وارد روز هشتم شد و پلیس‌ها
‫هنوز هم نمی‌دونن مظنون فرار کرده
‫یعنی جفری منچستر کجاست.
‫یه بار، وقتی تو لشکر هشتاد و دوم بودم،
‫سی روز تو جنگل گذروندم
‫و با خوردن آب بارون و کرم زنده موندم.
‫بدن آدمیزاد برای زنده موندن به چیز ‫خاصی نیاز نداره.
‫بیشتر باید مراقب مغزت باشی.
‫اگه بتونی ذهنت رو وادار کنی که به ‫جای بهتری فکر کنه،
‫می‌تونی هر بدبختی رو از سر بگذرونی.
‫فقط به هر جایی فکر کن، جز جایی که هستی.
‫تقریباً دو هفته
‫از فرار جفری منچستر
‫از زندان براون کریک گذشته.
‫پلیس‌ها جاده‌ها رو بستن،
‫و می‌ترسن منچستر هنوز در این نواحی باشه.
‫گروهبان، من برای اخبار کانال شش کار می‌کنم.
‫جفری منچستر هنوز گم شده.
‫به نظرتون ممکنه در شارلوت باشه؟
‫ممکنه جابجا شده باشه،
‫ولی ما احتمال میدیم
‫که ممکنه هنوز یه جایی
‫در شهرستان مکلنبرگ پنهان شده باشه.
‫و وقتی سعی کنه فرار کنه، ‫ما آماده‌ایم.
‫موفق باشید.
‫یه سوال خیلی سریع.
‫بله.
‫خیلی خب. می‌خواستم درباره ساعت کاریم ‫باهات صحبت کنم.
‫ام...
‫می‌خوام هر یه آخر هفته در میون نیام سر کار.
‫من گیج شدم.
‫اول میای دنبال کار،
‫و الان مرخصی می‌خوای.
‫خب، می‌دونی،
‫- من عاشق کار تیمی هستم... ‫- آره.
‫ولی خب یه مادر هم هستم.
‫می‌دونم.
‫- خیلی خب... ‫- باور کن.
‫- اه... ‫- بهم یادآوری کردی.
‫شش ماه پیش جدا شدم، پس...
‫برام سخته بین کارم و دخترهام و شوهر سابقم
‫یه تعادلی ایجاد کنم.
‫- اوه، اذیتش نکن. ‫- وضعیت سرپرستی بچه‌ها اینجوریه که:
‫یه آخر هفته پیش باباشون می‌مونن ‫و یه آخر هفته پیش من.
‫نمی‌خوام با مشکلات شخصیم حوصله‌ت ‫رو سر ببرم.
‫خوبه، چون منم نمی‌خوام حوصله‌م با مشکلات ‫شخصیت سر بره.
‫اگه مشکلات مربوط به تویز آر آسه، ‫گوشم با توئه.
‫ولی مشکلات شخصی مربوط به زمان شخصی هستن.
‫ممنون، لی. باید برگردم سر تنظیم لیست حقوق‌ها.
‫کلی کار دارم.
‫خوشحال شدم.
‫- آشغال. ‫- ممنون، میچ.
‫خیلی خب.
‫باورم نمیشه.
‫آره، باورم نمیشه چقدر آشغالی.
‫می‌دونم مادری. قبلاً گفته بودی.
‫باورم نمیشه که هر دفعه مادر بودنش رو بهونه می‌کنه.
‫علامت دلار، یو،
‫سی، سی، ای،
‫دلار، دلار.
‫این احمقانه‌ترین رمزیه که...
‫تا حالا شنیدم.
‫موفقیت.
‫هه.
‫لی رو پیدا کردیم.
‫شنبه.
‫خداحافظ.
‫بوپ، بوپ، بوپ، بوپ.
‫الان اون روز دیگه نیاز نیست بیای سر کار.
‫اینم از این.
‫شروع اخبار.
‫بزرگترین جشن‌های چهارم ژوئیه
‫در آسمون پشت سر من برگزار میشه.
‫حوصله مردم از اخبار
‫هفته گذشته سر میره.
‫خیلی زود، یادشون میره اصلاً چرا ‫قیافه‌ت براشون آشناست.
‫حتی پلیس‌ها بیخیالت میشن، به شرط اینکه ‫اعصابشون رو بهم بریزی.
‫در نهایت همه فراموشت می‌کنن.
‫جز کسایی که دوستت دارن.
‫الان بدون ناراحت کردن عزیزانم نمی‌تونستم ‫خودم رو بهشون برسونم.
‫تنها جایی که می‌تونستم ببینمشون ‫یه جای دیگه
‫و در یه زمان دیگه بود.
‫اولین قدم بیرون رفتن از اینجا...
‫برای رسیدن به اونجا بود.
‫الو؟
‫سلام. ام...
‫میشه با استیو صحبت کنم؟
‫- لطفاً؟ ‫- ببخشید، شما؟
‫اوه، من دوستشم.
‫خب، یعنی... پسرعموشم، الیور.
‫من... داشتم...
‫کشور رو می‌گشتم،
‫و منتظرم بود. قرار بود بهش سر بزنم.
‫هوم.
‫نگفته بود مهمون داریم.
‫و نمی‌دونستم پسرعمو داره.
‫حتماً یادش رفته بگه.
‫ام...
‫شما؟
‫اوه، من نامزدش هستم.
‫جریان چیه؟
‫چون کار دارم، پس...
‫نامزدش... خیلی خب، عالیه.
‫میشه گوشی رو بدی به استیو؟
‫نیستش.
‫خیلی خب، یک ساعت دیگه...
‫بهش زنگ بزنم؟
‫خب، تا اول دسامبر برنمی‌گرده.
‫تا یک دسامبر کجاست؟
‫افغانستان.
‫اونجا نیست.
‫ما دو سال پیش از افغانستان برگشتیم.
‫خب، یه قرارداد شش ماهه بسته.
‫ام، ولی گفت اگه پیغامی داشتی بهش بگم.
‫می‌خوای اگه زنگ زد چیزی
‫بهش بگم؟
‫آره...
‫بگو تا برگرده پسرعمو الیور
‫می‌مونه پیش اقوام تو همین منطقه،
‫چون یک دسامبر یه دیدار مهم داریم.
‫باشه، بهش میگم.
‫پس شما رو هم اونموقع می‌بینم.
‫پسرعمو الیور.
‫خداحافظ.
‫الو؟
‫قلقلکم نده. یه دقیقه.
‫الو؟
‫گری دیوونه‌ست.
‫گری!
‫بفرمایید؟ الو؟
‫گری!
‫- الو؟ ‫- گری.
‫بفرمایید؟
‫جف، تویی؟
‫اگه باز زنگ بزنی، به پلیس خبر میدم.
‫شنیدی؟
‫ما دیگه فراموشت کردیم.
‫تو هم ما رو فراموش کن.
‫دیگه به اینجا زنگ نزن.
‫قلقلم اومد.
‫وای پسر، قلقلکم اومد.
‫المو می‌خواد بازی کنه.
‫بیا بازی کنیم.
‫وای پسر، قلقلکم میاد.
‫المو دوستت داره.
‫المو می‌خواد بازی کنه. ‫تو عزیزدل المویی.
‫قلقلم اومد. ‫بیا بازی کنیم.
‫المو دوستت داره.
‫وای پسر، قلقلکم میاد.
‫بیا بازی کنیم.
‫المو دوستت داره.
‫المو عاشق خوندن حروف الفباست...
‫- سلام، لی. ‫- اوتیس.
‫سلام.
‫سلام، میچ.
‫منتظرت بودم.
‫ایول.
‫تو...
‫اسمارتیز بادوم‌زمینی دوست داری دیگه؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫آره.
‫چون یه عالمه
‫اسمارتیز بادوم‌زمینی گم شده. ‫می‌دونی چرا؟
‫نه.
‫- چی شده؟ ‫- هیچی.
‫- انگار استرس داری. ‫- نه.
‫نه.
‫- نه؟ ‫- نه. بس کن.
‫نمی‌تونی اینجوری باهاش صحبت کنی.
‫خیلی خب. می‌دونی، چندتا جعبه گم شده.
‫گفتم... بوپ...
‫حتماً یه جا قایم شدن دیگه... بوپ.
‫شرمنده.
‫- وای خدا. ‫- نمی‌تونه اینجوری باهات صحبت کنه.
‫الان من شدم آدم بده.
‫هی. از حق خودت دفاع کن.
‫خب؟ وگرنه بدتر میشه.
‫آخه من دعوایی نیستم، پس...
‫آره، روش کار می‌کنیم.
‫باشه.
‫گوش کن، میچ، واقعاً اوتیس رو ناراحت کردی،
‫و باید ازش عذرخواهی کنی.
‫ببخشید.
‫خب، شروع خیلی خوبیه.
‫- خیلی خب. ‫- می‌دونی،
‫مردم به رهبرهای مهربون احترام می‌ذارن.
‫هوم.
‫واسه همین،
‫می‌خواستم به کلیسامون دعوتت کنم.
‫کلیسای کراس‌رودز.
‫اون سمت بزرگراهه.
‫- اه... ‫- تا حالا رفتی؟
‫من زیاد اهل کلیسا نیستم.
‫خیلی خب، من مسئول صندوق جمع‌آوری ‫اسباب‌بازی هستم،
‫و داشتم فکر می‌کردم من رو باش،
‫تو فروشگاه اسباب‌بازی کار می‌کنم،
‫و تا حالا به صندوق اسباب‌بازی من ‫چیزی اهدا نکردی.
‫خب، ما اسباب‌بازی می‌فروشیم. ‫اهدا نمی‌کنیم.
‫خیلی خب. اون برگشت خورده‌ها چی؟
‫سالمن ولی قرار نیست بفروشیمشون.
‫ما اینجا کار می‌کنیم، لی.
‫خیلی خب. ولی می‌تونی بیای.
‫می‌دونی، قدم مردم رو چشم ماست.
‫حتی اگه بدجنس باشن یا هنوز آماده نباشن.
‫پس می‌تونی بیای، یه کیسه اسباب‌بازی ‫بیاری یا نیاری.
‫راحت باش.
‫ولی اسباب‌بازی بیار و برای اولین بار در ‫زندگیت تبدیل به آدم خوبه شو.
‫دوست داری آدم خوبی باشی؟
‫یالا، میچ! آدم خوبی باش!
‫باشه.
‫اون آشغاله؟
‫اه...
‫- ها؟ ‫- می‌خوای برات بندازمش تو سطل آشغال؟
‫اسباب‌بازی واسه...
‫شنیدم اینجا صندوق جمع‌آوری اسباب‌بازی دارین.
‫خب، این سمتیه.
‫من... می‌ذارمش اینجا. عیبی نداره.
‫من قرار نیست
‫با این کفش پاشنه بلند تا اونجا بیام.
‫لطف کردی.
‫بفرمایید.
‫ممنون.
‫اوه، خیلی سنگینه.
‫باید بیاریش داخل.
‫یالا، نشونت میدم اسباب‌بازی‌ها رو کجا بذاری.
‫کجا بذارم؟
‫همین داخل.
‫الان مراسم شروع میشه.
‫هر کسی که احساس تنهایی می‌کنه...
‫باید بیاد اینجا.
‫چون جاتون اینجاست.
‫همه ما گناهکاریم،
‫واسه همین گاهی اوقات به خانمم میگم ‫این آهنگ رو بخونه.
‫♪ به کارهای خوبی که انجام دادی فکر می‌کنم ♪
‫♪ گاهی اوقات از خودم می‌پرسم ♪
‫♪ اصلاً کسی آدم خوبی هست؟ ♪
‫♪ آره ♪
‫♪ انسان بودن خیلی سخته ♪
‫♪ وقتی اینهمه مشکل ♪
‫♪ جلومونه ♪
‫♪ همه چی درست میشه ♪
‫♪ هی، آره ♪
‫♪ ولی یه جورهایی می‌دونم ♪
‫♪ همه چی درست میشه ♪
‫♪ هی، ولی یه جورهایی می‌دونم ♪
‫♪ همه چی درست میشه ♪
‫خدا رو شکر.
‫واو. بعضی‌ها خیلی گشنشونه، ها؟
‫چه اشتهایی داری، ها؟
‫- ببخشید. ‫- نوش جان.
‫خیلی وقت بود همچین غذای خوشمزه‌ای ‫نخورده بودم.
‫نه، عالیه. هیکلی هم هستی دیگه.
‫- آره. ‫- آره.
‫نمی‌تونی بدون سلام علیک
‫با کشیش و خانمش بری بیرون.
‫- نه. ‫- خلاف قوانینه.
‫نه، من غلط بکنم.
‫من آیلین هستم.
‫جان. زورین. جان زورین.
‫آره، شما رو تا حالا این طرفا ندیده بودم.
‫تو ردیف دیدمت.
‫اهل کجایی؟ تازه واردی؟
‫آره، من...
‫کلاً با اینجا غریبه‌م.
‫می‌دونین...
‫واقعاً همه‌ش...
‫همه چی برام جدیده.
‫اهل نیویورکم.
‫من رفتم نیویورک،
‫کلی پیاده‌روی داره.
‫- خیلی پیاده‌روی داره. ‫- درسته.
‫حتماً کلی کتونی جدید می‌خری، نه؟
‫- مثل همه. ‫- نه؟ تو...
‫- آره، آره. ‫- وای خدا. چقدر...
‫با اینکه هیکلی هستی ولی پاهات کوچیکه.
‫نه، پاهام بزرگن. فقط،
‫کفش اشتباهی پوشیدم، و نمی‌دونم،
‫فکر کنم به سایز کفش زنونه میشه ‫سایز نُه.
‫و شرمنده، من آدمی نیستم که واسه ‫کلیسا کتونی بپوشم.
‫شرمنده.
‫می‌دونی، دلم می‌خواد به یکی معرفیت کنم.
‫به لی وینسکات.
‫مسئول صندوق جمع‌آوری اسباب‌بازیه،
‫و شنیدم شما کلی اسباب‌بازی آوردی.
‫مطمئنم دوست داره ازت تشکر کنه.
‫می‌دونی، انگار سرش شلوغه، آیلین.
‫داره به صورت جدی با دخترش ‫صحبت می‌کنه.
‫الان؟
‫- آره. ‫- می‌تونیم بریم.
‫- آره. خیلی خب. ‫- چون کلی اسباب‌بازی اهدا کردی.
‫- خیلی خب. باشه. ‫- آره. هی، هی.
‫- خیلی خب، عالیه. ‫- اه، لی. هی، لی.
‫لی. هی، لی.
‫بیا با این مرد مرموز آشنا شو.
‫- خیلی خب. ‫- بیا.
‫- آره. ‫- آره.
‫ایشون ستاره کلیسای ما، لیه.
‫تمام اتفاق‌های خوبی که تو این کلیسا
‫میفتن به لطف اونه.
‫به کلیسا کمک می‌کنه، غذا آماده می‌کنه،
‫مسئول صندوق اسباب‌بازیه، و...
‫نمی‌دونم چطوری از پسش برمیاد، ‫ولی خب تونسته دیگه.
‫ایشونم جانه...
‫زورین؟ زورین از نیویورک.
‫اوه، نیویورک.
‫- از اینجا دوره. ‫- آره، یه مقدار.
‫خب، جان... کلی اسباب‌بازی به ما اهدا کرده.
‫اوه، لطف کردی. ما...
‫بهترین وقت ممکن اومدی.
‫نه، خب، من عاشق کریسمس و تولدها هستم،
‫و عاشق هدیه دادن.
‫نمی‌دونم.
‫- بچه‌ها رو دوست دارم. ‫- بچه داری، جان؟
‫- خب... ‫- خانواده داری یا مجردی؟
‫همین تازگی به صورت رسمی طلاق گرفتم، همین.
‫اوه، متاسفم، جان.
‫کل ازدواج‌ها به نتیجه نمی‌رسن، نه؟
‫درسته.
‫ولی خب بچه دارم.
‫دوتا پسر کوچولوی هیولا دارم
‫با یه دختر کوچولو که بهترین رفیقمه.
‫- چه بامزه. ‫- و... آره.
‫ولی اونا نیویورکن و من اینجا کار می‌کنم.
‫و چیکاره‌ای؟
‫خب... برای دولت کار می‌کنم،
‫ولی خب نمی‌تونم درباره‌ش صحبت کنم.
‫محرمانه‌ست
‫- و از این حرفا. ‫- اوه.
‫خب، جان زورین از نیویورک، جاسوس ‫نیویورکیِ ما.
‫نه! نه، نه.
‫- اینطور نیست. ‫- خوشم اومد.
‫خیلی خب.
‫خب، یه سوال، می‌تونیم روت حساب باز کنیم ‫که یکشنبه بیای؟
‫- آره. ‫- خب، و این چهارشنبه.
‫- اوه. واو، آره. ‫- چهارشنبه مگه چه خبره؟
‫اه، برای مجردها مراسم شام برگزار می‌کنیم،
‫این هفته تو رستوران رد لابستر.
‫من عاشق رد لابسترم.
‫فقط منظورم به غذای دریاییشون نیست. ‫بیسکوییت‌های پنیری هم دارن...
‫- اوهوم. ‫- آره.
‫شما میای؟
‫هوم. لی؟
‫به اولین شام مجردهامون ملحق میشی؟
‫خب، تا حالا خودم رو مجرد در نظر نگرفته بودم،
‫ولی آره، میام.
‫- خیلی خب. ‫- آره، میام.
‫- روم حساب باز کنید. ‫- باشه.
‫- خوشحال شدم. ‫- خیلی ممنون.
‫ممنون که امروز اومدی. ‫ممنونتیم.
‫جان بودن رو از
‫جف بودن بیشتر دوست داشتم.
‫- چهارشنبه می‌بینمت. ‫- چهارشنبه. بله، خانم.
‫جان مرد خوبی بود.
‫مردم دوستش داشتن.
‫انگار لی هم ازش خوشش میومد.
‫ولی امکان نداره همچین دختری عاشق
‫مردی بشه که کتونی زنونه و تی‌شرت ‫مرد عنکبوتی پوشیده.
‫در ضمن، باید می‌رفتم دندون‌پزشکی.
‫گذروندن زندگی با شکلات دندون آدم رو ‫داغون می‌کنه.
‫- ظهر بخیر. ‫- چطورید؟
‫خوبم، قربان. شما چطورید؟
‫اینا رو چقدر ازم می‌خرید؟
‫اه، دونه‌ای ده دلار چطوره؟ سیصد دلار.
‫باشه، قبول.
‫- حله. ‫- قبول، قربان.
‫دندون بیست و نهم باید پر بشه.
‫چهارده‌تا دندون کرم خوردگی دارن. ‫برای یه آدم بالغ خیلی زیاده.
‫آره، شرمنده.
‫آخه...
‫عاشق شیرینی و شکلاتم،
‫و این مدت به شکلات‌های خوبی دسترسی داشتم.
‫- فرصت نکردم... ‫- لطفاً دهنت رو
‫- کامل باز کن. ‫- بذارمشون کنار. خیلی خب.
‫اوه، واو.
‫سلام.
‫- سلام، خانم‌ها. ‫- سلام!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- حال شما چطوره؟ ‫- خوبیم.
‫اوه، خیلی خب.
‫فکر کردم چاشت مجردهاست،
‫نه چاشت سوپرمدل‌ها.
‫اوه.
‫می‌تونی خودت رو وسط ما جا بدی.
‫خب، می‌خواستیم بهت خوش‌آمد بگیم، جان.
‫- آره. ‫- خوش اومدی.
‫امروز من تنها مرد اینجام؟
‫- آره. ‫- آها. درسته.
‫- اینطور به نظر میاد. ‫- درسته. خیلی خب.
‫آره. امیدوارم نترسیده باشی.
‫نه، نه، اتفاقاً دارم لذت می‌برم.
‫- خیلی خب، خوبه. ‫- عاشق داشتن دوست‌های زیادم،
‫مخصوصاً دوست‌های زیبا.
‫- اوه. ‫- باریکلا.
‫خب، جان، شنیدم واسه دولت کار می‌کنی. ‫چیکاره‌ای؟
‫دلم می‌خواد وارد جزئیات بشم، ‫ولی خب مامور مخفیم، پس...
‫اوه، مرموز به نظر میاد.
‫نه، مطمئن باشید مرموز نیست.
‫اتفاقاً حوصله سر بره.
‫نمی‌دونستم شارلوت هم واحد اطلاعاتی داره.
‫اوه، شما کارمند نیروی انتظامی هستی؟
‫بازنشسته شدم، ولی بودم.
‫واو. عالیه.
‫من...
‫دستگیر شدم؟ یا نه؟
‫نمی‌خوام ناراحتتون کنم.
‫آبرومون رو نبر دیگه، سالی.
‫نیومده که ازش بازجویی کنی.
‫نه، نه، نه، ‫اتفاقاً خوشم اومد.
‫وقتی ایشون اینجاست احساس امنیت ‫بیشتری می‌کنم.
‫ام، ولی آره.
‫تو تمام شهرهای بزرگ واحد اطلاعاتی داریم.
‫ولی تبلیغش نمی‌کنیم.
‫خب، اگه مامور مخفیه، واسه چی تو شام ‫مجردهای رد لابستر شرکت کرده؟
‫سوال خوبیه.
‫خب...
‫- سوال خوبیه. ‫- می‌تونم...
‫این سوال محرمانه نیست.
‫اومدم دنبال خانم جان زورین بعدی.
‫اوه، دست بردار.
‫ولی خب یه مشکل جدی دارم.
‫مشکل اینه که کلی خانم زیبا اینجاست
‫و انتخاب سخته.
‫نه، ببخشید. نباید این حرف رو می‌زدم.
‫مامانم همیشه می‌گفت نباید از
‫زیبایی یه خانم تعریف کنم چون به اعتماد به نفسش ‫آسیب میزنه.
‫ام، همیشه باید با کفششون شروع کنم.
‫راستی. یه لحظه.
‫بذارید برم زیر میز.
‫ببخشید.
‫پوتین‌های بلندی پوشیدید.
‫کفش استیلتو موقع خوردن چاشت. ‫خیلی خب، دخترخانم.
‫خیلی خب.
‫داره گرمم میشه.
‫نه، نه، نه.
‫خیلی خوش گذشت.
‫ببین، من زیاد نمیرم بیرون، ‫بهم خیلی خوش گذشت.
‫منم همینطور.
‫واقعاً روزشون رو ساختی.
‫اونا روز من رو ساختن.
‫- این ماشین منه. ‫- من تا حالا...
‫- ماشین توئه؟ اوه، یه سوبارو. ‫- آره.
‫آره.
‫خوشم اومد.
‫خیلی خب. دارم جرئت به خرج میدم.
‫ام...
‫دوتا سوال ازت دارم.
‫دوتا؟ همه‌ش؟
‫- آره. ‫- خیلی خب. بگو.
‫وایسا. اولی رو بپرس. بگو.
‫ام، از ازدواج خوشت نمیاد، نه؟
‫- چی؟ ‫- از ازدواج.
‫- خوشم نمیاد؟ چرا. ‫- آره.
‫چی؟
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- نه، من...
‫نه، من مخالفتی با ازدواج ندارم.
‫اتفاقاً خودمم دوست دارم ازدواج کنم.
‫- آخه... ‫- چرا همچین فکری کردی؟
‫آخه مثل ما دخترها می‌مونی.
‫یا انگار از کفش زنونه خوشت میاد.
‫نه، موضوع این نیست.
‫- خیلی خب. ‫- نه.
‫خیلی خب، اگه جواب منفیه،
‫می‌تونیم مستقیم بریم سر سوال دوم.
‫خیلی خب. بپرس.
‫ام...
‫ام، دوست داری باهام بیای بیرون؟
‫سر قرار؟
‫باشه.
‫واو، چقدر رک و راستی.
‫من...
‫خیلی خوشحال میشم...
‫که باهات برم سر قرار.
‫نمی‌دونم، آره.
‫جوابم مثبته.
‫- باشه. ‫- خیلی خب.
‫شنبه صبح بعدی وقت دارم؟
‫عالیه.
‫میام دنبالت. کجا زندگی می‌کنی؟
‫یه ساختمون حوصله سر بر
‫دولتی که ورود مردم عادی بهش ممنوعه.
‫این چطوره؟
‫بیا تو پارک فریدوم همدیگه رو ببینیم.
‫شنبه صبح، ساعت هشت.
‫چه... قرار خوبی به نظر میاد.
‫- پس قراره. ‫- قراره.
‫- خیلی خب. خداحافظ. ‫- خیلی خب. خداحافظ.
‫- خیلی خب. خیلی خب. شرمنده. ‫- هی.
‫داشتی می‌لرزیدی و منم...
‫ولی حواست به... ماشین باشه. ‫لعنتی.
‫- خیلی خب. ‫- خیلی خب. آره.
‫- چه عجیب بود. ‫- خداحافظ.
‫- می‌بینمت. ‫- خداحافظ!
‫هوا گرمه.
‫گرمه.
‫واو.
‫چقدر رو فُرمی.
‫ممنون، دختر.
‫- شوهر سابقم، جفری... ‫- بله؟
‫- چی؟ ‫- گفتی جفری.
‫آره، اسم شوهر سابقمه... ‫جفری.
‫- فهمیدم. درسته. ‫- آره.
‫اسمش جفری بود؟
‫- آره. اون... ‫- واو.
‫اصلاً هیکل خوبی نداشت.
‫ما اصلاً...
‫- ...نه؟ ‫- به هم علاقه نداشتیم.
‫- خیلی خب. ‫- ولی ما اصلاً شبیه هم نیستیم.
‫- ممنون که گفتی. ‫- آره، من از مردم خوشم میاد.
‫اون کم حرف بود.
‫می‌رفت دستشویی و رمان‌های تاریخی و جنگی ‫می‌خوند.
‫چی؟
‫اوهوم.
‫نه، جفری، حال بهم زنه.
‫مگه نه؟
‫عاشق کتاب‌هاش بود، ولی به دخترها
‫یا مشقشون یا کلاس رانندگی که می‌رسید، ‫گم و گور میشد.
‫چقدر استرس‌آور.
‫راستش رو بخوای به نظرم باید
‫بیشتر خوش بگذرونی.
‫خیلی خب.
‫دوست داری برگردیم خونه من و خوش بگذرونیم؟
‫چی؟
‫- جدی؟ ‫- اوهوم.
‫آره. از خدامه.
‫آره، اوهوم.
‫- باشه. ‫- اوهوم. آره. الان؟
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫اوه.
‫اومد. خب؟
‫سلام.
‫بفرمایید.
‫واو، چقدر غذا.
‫دخترها، این دوستم جانه.
‫جان، اینا دخترهای من هستن.
‫سلام، دخترها.
‫سلام، من جان زورین هستم.
‫از دوستای صمیمی مامانتون تو کلیسا.
‫تو باید دی باشی.
‫مخفف دیلیا؟
‫- آره. ‫- آره.
‫تو هم باید لیندزی باشی، مخفف...
‫مخفف چیزی نیست.
‫ببینید، خیلی چیزها درباره‌تون شنیدم.
‫و یکی از چیزهایی که شنیدم،
‫اینه که دی، تو هم مثل من طرفدار ‫پر و پا قرص زلدایی.
‫آره؟
‫- آره. ‫- جدی؟
‫خوبه، چون برات عروسک لینک رو آوردم.
‫و یه سوال دیگه:
‫«چهار شمشیر» رو بازی کردی؟
‫- نه. ‫- خیلی خفنه...
‫و دسته مخصوص داره...
‫که بعدا بازی باهاش رو ‫بهت یاد می‌دم...
‫تا بتونی شکستم بدی،
‫احتمالا خیلی زود بتونی...
‫آخه شنیدم استاد «زلدایی.»
‫- مرسی. ‫- ایول. «زلدا» جواب داد.
‫یکی رو دادم.
‫لیندزی، واسه تو...
‫ترکیبی از موسیقی‌های مخصوص ‫نوجوانان بی‌اعصاب آوردم...
‫که گوش بدی و لذت ببری.
‫ممنون؟
‫ممنون، نمی‌خوام.
‫خوش‌وقت شدم جان زورین،
‫دوست کلیسای مامان.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- تکلیف دارم.
‫عیبی نداره.
‫شاید دفعه بعد.
‫خب؟
‫خب؟ نگران نباش.
‫واسه تو هم یه چیزی گرفتم.
‫- خانم لی. ‫- وای.
‫خیلی لطف داری.
‫از طرف لیندزی عذر می‌خوام.
‫گمون می‌کردم براش سخت باشه.
‫خواهش. نه، ببین، من درک می‌کردم.
‫این یکی باید روش باشه.
‫آره، روشه، روی اونه.
‫این یکی هم باید...
‫ولی وایستا ببینم، نورش کجا می‌ره...
‫وایستا، باید وصلشون کنی.
‫وای، صدا داد.
‫عاشق صداشم.
‫- این یکی هم باید روی اون باشه. ‫- دی؟
‫بله.
‫یازدهه. ‫از یازده گذشته.
‫ای بابا، بذار تمومش کنیم. ‫خواهش می‌کنم.
‫بهترین سازنده دنیاست.
‫بیست تکه بیشتر نمونده.
‫آره، خواهش می‌کنم مامان.
‫- چیزی نمونده. ‫- بعدا درست کنین، خب؟
‫باشه.
‫باهات خیلی خوش گذشت.
‫- خب؟ ‫- باشه.
‫می‌شه باز هم ببینمت؟
‫خوشحال می‌شم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫خب، اگه دیروقت بود، ‫بیام پنجره‌ات رو بزنم؟
‫وای.
‫گمون نکنم اهل...
‫دیدار پشت پنجره باشم جان.
‫نه؟
‫خیلی‌خب، چطوره در اصلی خونه رو بزنم؟
‫[خونه‌مون رو خوش‌بخت کن]
‫♪ میام خونه ♪
‫♪ وقتی شب‌ها اذیت می‌شی ♪
‫♪ و تک و تنهایی ♪
‫♪ وای ♪ ‫♪ وقتی ناراحتی ♪
‫♪ وای ♪ ‫♪ همدلی لازم داری ♪
‫♪ وای ♪
‫♪ کس دیگه‌ای پیشت نیست ♪
‫♪ وای ♪ ‫♪ که همراهیت کنه ♪
‫♪ وای ♪
‫♪ یادت باشه عزیزم ♪
‫♪ همیشه می‌تونی ♪
‫♪ روی من حساب کنی ♪ ‫♪ روی من حساب کنی ♪
‫♪ میام خونه ♪
‫[لباس] [مهمونی] ‫[ورزشی]
‫♪ میام خونه ♪
‫[اوت]
‫[سپتامبر]
‫♪ هرجا که بگردی ♪
‫♪ وای ♪ ‫♪ برمی‌گردی ♪
‫[در دسترس نیستم]
‫♪ من اینجا منتظرتم ♪
‫♪ وای ♪
‫♪ من اینجام ♪
‫♪ که آرومت کنم ♪
‫♪ و درکت کنم ♪ ‫♪ و درکت کنم ♪
‫♪ میام خونه ♪ ‫♪ میام خونه ♪
‫- ♪ میام خونه. ♪ ‫- خداحافظ هالووین.
‫وقت بوقلمونه.
‫- به چراغ نخوره. ‫- نمی‌خوره.
‫آره، شاید بهتر باشه سال بعد ‫یه اوتیس بادکنکی بگیریم.
‫[آغاز فروش جمعه سیاه] ‫[تویز آر آس از پنج‌شنبه]
‫ببین، این‌دفعه من دخالت نمی‌کنم
‫خب؟ خودت باید انجامش بدی. ‫خودت باید انجامش بدی.
‫باید بکوبی تو دماغ قلدرها، خب؟
‫- اوتیس عزیزم. ‫- آره.
‫آره. باید یه چیزی بهت بگم میچ.
‫- عجب، خیلی‌خب. ‫- آره.
‫خب... باشه. چیه؟
‫اِم...
‫[مدیر]
‫چیه؟
‫اِم...
‫لطفا بگو.
‫- نه، ببخشید. فقط... ‫- چیه؟ چیه؟
‫- داشتم... ‫- بگو.
‫- اوتیس، زود باش. ‫- من...
‫بگو دیگه.
‫- می‌خواستم بهت بگم من... ‫- چیه؟
‫به حرفت گوش دادم ‫و انبار رو تمیز کردم.
‫- خیلی‌خب، همین؟ ‫- آره.
‫نه. نه.
‫مامانم بهم می‌گفت حواست باشه ‫به چی دست می‌زنی.
‫می‌گفت جابه‌جایی یه دونه ماسه ‫کل ساز و کار...
‫دنیا رو تغییر می‌ده.
‫گمون کنم مردم بهش می‌گن ‫اثر پروانه‌ای.
‫می‌گن اگه بال یه پروانه بشکنه،
‫ممکنه به وقوع طوفانی ‫اون سر دنیا ختم بشه.
‫[بتمن]
‫[خانواده سیمپسون: بزن و در رو]
‫تا به خودمون بیایم، ‫گذرمون به همدیگه می‌خوره...
‫و وقایع رو تغییر می‌دیم.
‫مطمئنی چتری می‌خوای؟
‫مطمئنم.
‫تغییر بزرگیه.
‫چتری این‌جوریه...
‫که فقط یک‌هزارم آدم‌ها...
‫واقعا با چتری خوشگل می‌شن،
‫ولی خبر خوش از این قراره ‫که احتمالا تو از همون‌هایی.
‫وای خدا.
‫هیچ‌کس متوجه شکستن بال پروانه نمی‌شه،
‫تا این که همه طوفانش رو حس می‌کنن.
‫من می‌دونستم طوفانی در راهه.
‫می‌دونستم اگه زیادی یه‌جا بمونم،
‫بالاخره یکی من رو می‌شناسه.
‫می‌دونستم باید برم.
‫فقط نمی‌خواستم تنها برم.
‫به نظرت نمی‌تونی به جای دیگه‌ای ‫نقل‌مکان کنی؟
‫مثلا بری ساحل؟ ‫جای جدیدی از نو شروع کنی؟
‫نمی‌دونم جان.
‫من باید برگردم اینجا، متوجهی؟
‫می‌تونیم دخترها رو ببریم.
‫راحت جمع کنیم و بریم.
‫هوم. این کار...
‫نه، نمی‌تونم چنین کاری بکنم.
‫نمی‌تونم.
‫زندگی من اینجاست جان.
‫[تویز آر آس]
‫♪ داری ولم می‌کنی. ♪
‫♪ و اگه واقعیه، ♪
‫♪ نمی‌خوام بدونم ♪
‫[سرویس بهداشتی]
‫♪ حرف نزن... ♪
‫♪ این‌قدر توضیح نده ♪
‫♪ به من نگو ♪ ‫♪ آخه دردناکه ♪
‫♪ حرف نزن ♪
‫♪ خودم می‌دونم تو... ♪
‫♪ لازم نیست دلایلت رو بشنوم ♪
‫♪ به من نگو ♪ ‫♪ آخه دردناکه ♪
‫♪ خاطراتمون ♪
‫♪ هر از گاهی خوش‌آیندن ♪
‫♪ ولی بعضی‌هاشون خیلی قشنگن ♪
‫♪ می‌نویسیم ♪
‫♪ و می‌میریم ♪
‫♪ هم تو، هم من ♪
‫♪ این‌قدر توضیح نده ♪
‫♪ به من نگو ♪ ‫♪ آخه دردناکه ♪
‫♪ نه، نه، نه، نه، نه ♪
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫چی؟ وای خدایا!
‫وای خدایا!
‫[سرویس بهداشتی]
‫وای خدایا، چقدر زیادین.
‫گنده است. لباس تنش نیست.
‫بهم حمله کرد.
‫آقا، هنوز اینجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫من صدای آژیر بیرون در رو شنیدم.
‫یعنی ممکنه خارج شده باشه؟
‫- آره. ‫- کلانتری شارلوت!
‫- کلانتری شارلوت!
‫کلانتری! ‫کلانتری!
‫کلانتری!
‫[تویز آر آس]
‫آژیر روشن شده بود.
‫وقتی برگشتیم اینجا، ‫در باز بود،
‫واسه همین گمون می‌کنیم ‫از این سمت خارج شده باشه.
‫می‌تونیم کلش رو تماشا کنیم سرکار،
‫آخه خودم بلدم دکمه «پخش» این رو بزنم، پس...
‫- میچ؟ ‫- بله؟
‫خبر خوش از این قراره ‫که تو سراسر فروشگاه...
‫- دوربین مداربسته داری. ‫- آره. آره.
‫خبر بد...
‫از این قراره که هیچ‌کدومشون ضبط نمی‌کردن.
‫باید تعمیرش کنی.
‫خب، علاوه بر اون مرد بی‌لباس،
‫متوجه اتفاق عجیب دیگه‌ای ‫اینجاها نشدی؟
‫اِم...
‫خب، خیلی از محصولات بازیمون گم شده.
‫خیلی یعنی چقدر؟
‫مقدار قابل توجهی.
‫باید امنیت اینجا رو افزایش بدی میچ.
‫کارکنان این «تویز آر آس»...
‫دارن واسه هجوم عید آماده می‌شن،
‫ولی مدیر فروشگاه میچ هاگین...
‫انتظار نداشت امروز صبح ‫شاهد چنین چیزی باشه:
‫مردی قوی، قدبلند و بی‌لباس.
‫یه مرد بی‌لباس بهم حمله کرد.
‫گمون کنم می‌خواست من رو بکشه، ‫من هم فرار کردم،
‫رفتم تو دفترم و در رو قفل کردم.
‫وقتی پرسیدم آیا ممکنه ‫این مرد بی‌لباس...
‫خریداران عید رو بترسونه یا نه،
‫آقای هاگین گفت نیروی امنیتی ‫بیست و چهار ساعته استخدام می‌کنه.
‫الان دیگه قطعا سیستم امنیتی ‫خیلی خوبی داریم.
‫خانواده‌ها می‌تونن احساس امنیت کنن.
‫اینجا در کریسمس مکان امنیه.
‫به نظرم خیلی خوب شده.
‫تقریبا حاضریم که بریم.
‫خدایا، می‌خوایم بابت ‫این غذای خارق‌العاده...
‫ازت شکرگزار باشیم...
‫و می‌خوایم بابت موهبت خانواده ‫ازت شکرگزار باشیم. آمین.
‫آمین.
‫- شکرگزاری مبارک. ‫- شکرگزاری مبارک.
‫شکرگزاری مبارک.
‫- راستی، لی... ‫- بله؟
‫چرا ماجرای اون مرد بی‌لباس رو ‫برامون تعریف نمی‌کنی؟
‫ای بابا، چیزی نیست بچه‌ها.
‫بیرون سرد بود...
‫و یه مرد بی‌خانمان نیاز داشت دوش بگیره.
‫باشه، ولی اگه قاتل هم باشه چی؟
‫- اون... ‫- الکی بزرگش نکنیم.
‫طرف قاتل نیست.
‫مامانتون کاملا درست می‌گه.
‫قطعا قاتل نیست.
‫تو از کجا می‌دونی جان؟
‫خب، اگه قاتل بود، ‫مرتکب قتل می‌شد، مگه نه؟
‫امروز تو روزنامه نوشته بود ‫ده هزار دلار بازی ویدیویی به سرقت رفته.
‫هوم.
‫نمی‌دونم اتفاقیه یا نه.
‫کلی پوله.
‫خب، چه بدونم مامان.
‫شاید بهتر باشه استعفا بدی.
‫تو کارشناسی ارشد داری...
‫و گمون نکنم به ریسکش بیارزه.
‫انگار اونجا ترسناکه.
‫خب، گمون نکنم فکر خیلی بدی باشه.
‫- من از کارم خوشم میاد. ‫- وایستا ببینم.
‫خودت الان گفتی خطرناک نیست.
‫پس اگه خطرناک نیست، ‫چرا یهو باید استعفا بده؟
‫- آره. ‫- نمی‌دونم. ببخشید.
‫من گفتم باید استعفا بده؟
‫راستش، گمون نکنم گفته باشم.
‫گمون کنم داشتم با لیندزی موافقت می‌کردم.
‫داشتم می‌گفتم لیندزی...
‫فکر خیلی بکری به سرش زده.
‫اگه خودش می‌خواد استعفا بده،
‫می‌تونه وقت بیشتری ‫با دخترهاش سپری کنه.
‫- آره. ‫- خب بچه‌ها،
‫بیاین خیلی جدی نشیم، ‫آخه...
‫به نظر من یه‌کم بامزه است.
‫تصور می‌کنم طرف ‫داره می‌ره سر کار،
‫یه روز عادیه، ‫ولی بعدش می‌بینه یه مرد بی‌لباس...
‫داره وسط فروشگاه می‌دوه.
‫راستش، من دلم خواست ‫اونجا مشغول به کار بشم.
‫وای کمی، خدا نگهت داره.
‫آره، به نظر من خیلی بامزه است، ‫همین و بس.
‫به نظر من بامزه نیست رون.
‫به نظر من غم‌انگیزه.
‫آخه طرف اون‌قدر ناچار بوده...
‫که مجبور شده تو روشویی ‫اسباب‌بازی‌فروشی حموم کنه،
‫ولی ما غذا می‌خوریم و بهش می‌خندیم؟
‫شاید ما واقعا نیکوکار نیستیم.
‫هوم.
‫شاید تو تصمیمات خیلی خوبی نمی‌گیری.
‫جانم خانم؟
‫تصمیم گرفتی اونجا کار کنی، ‫ولی من و دی خونه تنهاییم...
‫و منتظریم یکی بیاد دنبالمون ‫و ما رو ببره یه جایی؟
‫- انگار ما... ‫- عه، عه.
‫اگه راستش رو بخوای، ‫تو به سن رانندگی رسیدی.
‫من گواهی‌نامه ندارم.
‫من که بهت گفتم یادت می‌دم. ‫خب؟
‫حتی نمی‌تونم باهات سوار ماشین بشم.
‫الان هم که بابا نیست، ‫این عجیب‌الخلقه رو آوردی...
‫و باید راحت قبولش کنیم؟
‫امیدوارم واقعا دوستت داشته باشه.
‫عه، عه، عه.
‫لین...
‫ببخشید.
‫- کلیسامون همینه دیگه. ‫- آره.
‫عجب.
‫- الو؟ ‫- سلام.
‫منم، پسرعمو الیور.
‫با استیو کار دارم.
‫الان هفت صبحه.
‫یکم دسامبر هم هست...
‫و ما چند ماه پیش صحبت کرده بودیم...
‫که باید یکم دسامبر بهش زنگ بزنم.
‫باشه، بعدا زنگ بزن. ‫الان خوابه.
‫باشه، خب، می‌شه لطفا ‫بیدارش کنی؟
‫کافیه بهش بگی پسرعمو الیوره.
‫خب؟ ‫ضروریه.
‫می‌گه احمق نشی ‫عین الاغ با اتوبوس بیای.
‫می‌خواد بدونه ماشین داری یا نه.
‫آره. به گروهبان بگو ‫ردیفش می‌کنم...
‫و طبق برنامه یکشنبه می‌بینمش.
‫سلام. صبح به خیر.
‫بهم نگفته بودی باید بری سفر.
‫تو قرار نبود بشنوی.
‫خیلی‌خب.
‫ببین، مسئله خاصی نیست.
‫فقط باید برم یه سلامی بکنم.
‫- همین و بس. ‫- باشه.
‫صبح به خیر لیندزی.
‫صبح به خیر لی. ‫صبح به خیر دی.
‫نمی‌خواین بگین «صبح به خیر»؟
‫صبح به خیر جان.
‫خیلی‌خب، کی می‌خواد ‫اول عذرخواهی کنه، هوم؟
‫نه؟ تو؟
‫اذیت نکنین بچه‌ها.
‫هیچ‌کس هیچ حرفی با هیچ‌کس نداره؟
‫ببینین، تو خانواده دعوا می‌شه.
‫عیبی نداره، ولی بعدش آشتی می‌کنن.
‫زود باشین.
‫من بابت رفتارم اخیرم عذر می‌خوام لیندزی.
‫عالی بود.
‫من نباید جلوی دی ‫اون حرف‌ها رو می‌زدم.
‫هوم. آره.
‫ضمنا...
‫ضمنا؟ بگو.
‫باید من رو برسونی پیش داگ.
‫نچ. این نشد...
‫تو رو هیچ‌جا نمی‌رسونم.
‫اصلا می‌فهمی دیشب ‫چقدر آبروم رو بردی؟
‫من آبروی تو رو بردم؟
‫جان، تو من رو می‌رسونی؟
‫حق نداری اذیتش کنی ‫و بعدش ازش بخوای در حقت لطف کنه.
‫عیبی نداره. ‫من می‌تونم برسونمش.
‫- نه، دخالت نکن جان. ‫- ببین، مشکلی نداره.
‫اگه می‌خواد جایی بره، ‫می‌تونه رانندگی یاد بگیره.
‫من هیچ‌وقت با تو سوار اون ماشین ‫دنده‌ای نمی‌شم.
‫خب، پس لابد دیگه هیچ‌وقت ‫جایی نمی‌ری!
‫- خیلی‌خب، وایستین. وایستین. ‫- هیچ‌وقت!
‫ببخشید، می‌شه از مامانم ‫بخوام من رو برسونه جایی...
‫- چون مادرمه؟ ‫- خیلی‌خب، بسه.
‫من یه فکری دارم، خب؟
‫من یه فکری دارم. گوش کنین. ‫فکر بکریه.
‫یه لگن لازم داریم.
‫لگن یعنی چی جان؟
‫[فروش ویژه!]
‫ماشین قشنگیه، مگه نه؟
‫کلاسیک ۱۹۹۹ و کم‌کاره.
‫- آره؟ ‫- رنگش هم خیلی خوبه.
‫ماشین خانوادگی خفنیه.
‫اتوماتیکه.
‫واقعا اتوماتیکه. ‫قیمتش حرف نداره.
‫- می‌خواین امتحانش کنین؟ ‫- آره.
‫- سوییچش همین‌جاست. ‫- اینجا رو باش.
‫صندلیش خوبه، مگه نه؟
‫راستش، ماشین‌های مدرن ‫اصلا این حس و حال رو ندارن.
‫می‌شه گفت این مال دوران طلاییه.
‫دهه نود.
‫ماشین‌های مدرن رو اصلا این‌جوری نمی‌سازن.
‫- آره. ‫- این صندلی عین مبله.
‫- شما کمربند بستین؟ ‫- آره، آره.
‫- این حوالی پلیس هست؟ ‫- نه، نه بابا.
‫کسی جلوت رو نمی‌گیره.
‫فقط یه‌کم گاز بدم.
‫خیلی‌خب.
‫وای، وای، وای، وای.
‫اسب بخار داره. ‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫موتور شش سیلندر داره...
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫عه، عه، عه، عه!
‫آقا! آقا!
‫- مواظب باش! ‫- برو که رفتیم.
‫وای. وای! وای!
‫یا خدا!
‫یا خدا! آروم برو! ‫آروم برو!
‫آروم برو! ماشین دست‌دومه!
‫آروم برو!
‫آروم برو! آروم برو!
‫شما خوبین؟
‫- آشغال عوضی! ‫- آره؟
‫خیلی‌خب، خوبه.
‫چه مرگته پسر؟
‫- آروم باش. ‫- نه، نه، پیاده شو.
‫- آروم باش. نه، نه، نه. ‫- پیاده شو. پیاده شو!
‫- برگشت رو من می‌شینم. ‫- لیندزی، لیندزی. بس کن.
‫آروم باش. لیندزی، بیا اینجا. ‫تو بشین. تو برو عقب.
‫نه، شاید بهتر باشه نشینه جان.
‫نه. نه، اون بچه است! ‫رانندگی بلد نیست!
‫- اینجا شلوغه. شلوغه. ‫- نه، رانندگی بلده. گوش کن.
‫- نه، زود باش سوییچش رو بده. ‫- نه، نه.
‫بس کن، بس کن. ‫آروم باش، خب؟
‫چه‌جوری به بچه شنا یاد می‌دن؟ ‫می‌اندازنش تو آب.
‫مگه نه؟ ‫اگه می‌خوای رانندگی کنه،
‫- باید بذاریم رانندگی کنه. ‫- آره. ایول لیندزی.
‫اصلا گواهی‌نامه داره؟
‫- جوازش رو داره. ‫- نه.
‫نه، نمی‌شه با جواز ‫ماشین رو امتحان کردن.
‫ببین، گوش کن، ‫اگه این خانم جوان تأیید کنه،
‫من این ماشین رو می‌خرم ‫و نقد حساب می‌کنم.
‫نظرت چیه؟
‫می‌ذارم دستت بگیری.
‫بیا.
‫ایول.
‫بیا جلو. ‫تو می‌شینی.
‫خیلی‌خب.
‫کمربند ببند. امنیت مهمه.
‫خیلی‌خب، دنده این یکی دستی نیست.
‫اتوماتیکه، خیلی راحت‌تره.
‫می‌تونی کلا بی‌خیال پای چپت بشی.
‫همه‌اش با پای راسته.
‫خب، پای راستت رو روی اون ترمز بذار،
‫همون پدال بزرگه است.
‫آره، تا ته فشار بده. ‫تا ته. خیلی محکم.
‫خیلی‌خب، حالا با دست راستت...
‫این رو می‌کشی سمت خودت ‫و روی حالت «دی» می‌ذاری.
‫عالیه. حالا ولش کن.
‫جفت دست روی فرمون.
‫خیلی‌خب. نگران گاز نیستیم.
‫پات رو آروم از روی ترمز برمی‌داری...
‫و خودمون می‌ریم جلو، ‫همین و بس.
‫خب؟ یه نفس عمیق بکش.
‫از پسش بر میای.
‫از پسش بر میای. آفرین.
‫از پسش بر میای. ‫بریم، بریم، بریم، بریم، بریم.
‫ایول، ایول، ایول، ایول. ‫خوبه.
‫- ایول. ‫- آفرین.
‫خیلی‌خب خانواده.
‫همیشه خوشحال می‌شم ‫از مشتریان خشنودم عکس بگیرم،
‫البته اگه اجازه بدین.
‫خیلی‌خب.
‫لبخند بزنین.
‫یکی دیگه، یکی دیگه.
‫حالا وانمود کنین چیزی نمونده بود ‫باباتون تصادف کنه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی خوب شد بچه‌ها.
‫خیلی ممنون.
‫رانندگی تو از اون بهتره.
‫واقعا راست می‌گه. ‫کنارت خیلی احساس امنیت کردم.
‫وای، خوشحالم.
‫- ممنون جان. ‫- مبارکه.
‫یه دقیقه تو ماشین می‌مونین...
‫تا من با جان صحبت کنم دخترها؟ ‫بیاین.
‫خیلی‌خب.
‫یه لگن خریدیم.
‫- ایول، لگن خریدیم. ‫- ایول.
‫باید بگم.
‫- از اون رانندگی خوشم نیومد. ‫- خیلی‌خب.
‫ببخشید. می‌دونم.
‫نباید اون کار رو می‌کردم.
‫آره.
‫ولی اولین رانندگی لیندزی ‫خیلی خیلی خوب بود.
‫مگه نه؟ ‫حرف نداشت.
‫- آره. ‫- خیلی خوب بود.
‫ضمنا... چه بدونم...
‫گمون کنم کم‌کم داره ازم خوشش میاد.
‫جفتشون ازت خوششون میاد.
‫واقعا ازت خوششون میاد، خب؟
‫من ازت خوشم میاد.
‫فقط باید یه‌کم آروم بگیری، خب؟
‫باشه.
‫ما هم این همه چیز لازم نداریم جان.
‫ما فقط خودت رو می‌خوایم.
‫فقط خودت باش. عادی باش.
‫- قول می‌دم. عادی‌ترین می‌شم. ‫- خیلی‌خب.
‫تو برو سفر، وقتی برگشتی،
‫چند شب عادی خواهیم داشت، خب؟
‫دیگه پشت فرمون بدل‌کاری نمی‌کنم، ‫قول می‌دم.
‫خیلی‌خب.
‫وای خدا جون.
‫- من عاشق جانم. ‫- وای خدایا.
‫ماشین. من عاشق ماشینم.
‫- ماشین حرف نداره. ‫- تو خونه می‌بینمت.
‫باشه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫پسرعمو الیور هستم.
‫- با استیو کار دارم. ‫- آها. هوم، یه‌کم زوده.
‫- استیو؟ ‫- بله؟
‫پسرعمو الیور اومده.
‫سلام سگ خنگ.
‫آره، می‌دونستم اگه بهت ساعت نگم،
‫سپیده‌دم پیدات می‌شه.
‫- به خونه خوش اومدی گروهبان. ‫- پسر.
‫- خیلی‌خب... ‫- وای پسر.
‫- باشه، بسه دیگه. ‫- باشه.
‫وای، با این که فراری هستی ‫خیلی تمیز و مرتبی.
‫سعیم رو می‌کنم. سعیم رو می‌کنم.
‫کجا قایم شده بودی؟ ‫کلیسا؟
‫خودت که می‌دونی ‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫بی‌شوخی، کجا قایم شدی؟
‫نه، نباید بهت بگم. ‫به نفعته ندونی.
‫با کسی ارتباطی نداری دیگه؟
‫- با کسی صحبت نمی‌کنی؟ ‫- نه، نه.
‫خیلی‌خب، آخه می‌دونی در اون صورت ‫می‌تونم کمکت کنم.
‫نه، چرا باید چنین کاری کنم؟
‫- ردیفی؟ ‫- ردیفم. ردیفم.
‫پس نگاهت به من باشه.
‫چرا هی نگاهت می‌چرخه؟
‫نمی‌چرخه. ‫صاف به تو زل زدم.
‫- مطمئنی ردیفی؟ ‫- ببین.
‫خیلی‌خب.
‫باید اول موهات رو عوض کنیم،
‫بعدش عکس بگیریم.
‫عزیزم، نظرت چیه؟ ‫کلاه‌گیس؟ رنگ؟
‫موهاش رو می‌گم.
‫به نظرم کلاه‌گیس.
‫آره. نگران نباش جف. ‫همچنان خودتی.
‫ولی نازتر می‌شی. ‫عین برد پیت.
‫برد پیت زشت.
‫وای خدایا.
‫عزیزم، واقعا شوخی نداری؟
‫من...
‫این خیلی جذابه.
‫وای خدایا. ‫عزیزم، اذیت نکن.
‫خیلی‌خب.
‫وای.
‫حتما شوخیت گرفته عزیزم.
‫سلام کن عزیزم.
‫وای.
‫عزیزم، این یکی خوبه.
‫- خوبه، مگه نه؟ ‫- آره.
‫- با این یکی راحتی؟ ‫- اوهوم.
‫اوهوم؟ ‫به نظرت می‌تونی...
‫- یه مدت این آدم باشی؟ ‫- اوهوم.
‫- آماده‌ای؟ ‫- اوهوم.
‫وایستا، وایستا، وایستا، وایستا. ‫لبخندت رو جمع کن بابا.
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫- قیافه‌ات عادی باشه. ‫- نه، آره، جدی باش.
‫گذرنامه‌اته دیگه.
‫حق نداری لبخند بزنی.
‫یک، دو، سه.
‫این رو بخون. حفظش کن.
‫کلش رو حفظ کن.
‫- خب؟ ‫- تو قراره این باشی.
‫تو کنث اوئن گریفین هستی.
‫متولد هفت ژوئیه ۱۹۷۴ ‫و اهل کارولینای شمالی، لامبرتنی.
‫خب، من کل مدارکت رو جور می‌کنم.
‫نگران هیچی نباش.
‫تراکنش‌ها، سوابق... ‫همه‌چی رو ردیف می‌کنم.
‫خیلی‌خب. به نظرت چقدر می‌شه؟ ‫مثلا پنج هزار دلار؟
‫نه بابا، خیلی بیشتر از این‌ها می‌شه پسر.
‫بیشتر می‌شه؟ ‫چقدر بیشتر؟
‫خیال کردی نمی‌دونم ‫داری چیکار می‌کنی، ها؟
‫احتمالا عاشق شدی، مگه نه؟
‫چی؟ نه.
‫چرا، شدی. ‫چرا، شدی.
‫آره، تو این کارها رو بلد نیستی.
‫- چی رو بلد نیستم؟ ‫- خلاف رو بلد نیستی داداش.
‫ببین چی می‌گم.
‫خلافکار خوب بی‌رحمه ‫و حساب کتاب می‌کنه.
‫فهمیدی؟
‫ببین، تو حساب کتاب می‌کنی،
‫ولی خیلی مسخره‌بازی در میاری.
‫هزینه‌اش پنجاه هزار دلار می‌شه.
‫خب؟
‫- پنجاه؟ پنجاه؟ ‫- آره.
‫ببین، تو خیلی خطرناکی پسر. ‫از پسش بر میای؟
‫خیلی‌خب. باشه.
‫چه‌جوری جورش می‌کنی؟
‫جورش می‌کنم. ‫جورش می‌کنم.
‫خب، اگه تو فکرشی تفنگ به دست بگیری، ‫یه لطفی در حقم بکن.
‫نذار تو تلویزیون نشونت بدن.
‫می‌فهمی چی می‌گم مرد پشت‌بامی؟
‫کار احمقانه‌ای نکن.
‫[فروشگاه یونایتد پان]
‫[تفنگ] ‫[مهمات]
‫[فروشگاه یونایتد پان]
‫آخ.
‫خیلی‌خب.
‫یا خدا.
‫این دیگه چه...؟
‫[تفنگ] ‫[مهمات]
‫ای بابا!
‫خنگ خدا!
‫[تویز آر آس]
‫نود درصد فروش سالیانه‌مون ‫طی دو هفته آتی رخ می‌ده.
‫فکرش رو بکنین.
‫قراره کلی پول دریافت کنیم...
‫و باید آمادگیش رو داشته باشیم.
‫با احتساب مشکلات اخیرمون،
‫به نظرم وضعمون خیلی خوبه.
‫باید افتخار کنین. ‫زود باشین.
‫زود باشین بچه‌ها. ‫زود باشین. زود باشین.
‫ولی بازی اصلی از الان شروع می‌شه.
‫امنیتمون رو افزایش می‌دیم، ‫پس فروشگاه امنه...
‫و خانواده‌ها تو فروشگاهمون ‫احساس امنیت می‌کنن.
‫دقیقا به موقع.
‫آخه اگه مشتری‌هامون کریسمس خوبی داشته باشن،
‫ما هم داریم.
‫خیلی وقت‌شناسی رفیق. ‫خوشم اومد.
‫کار شما فروش اسباب‌بازیه.
‫این‌دفعه یه‌کم سنگین‌تر می‌شه.
‫آره، اخیرا زیاد از این‌ها می‌بینم.
‫واسه بازوت مفیده، ‫عضلاتت رشد می‌کنن.
‫فصل کریسمس امسال...
‫هر روز زود باز می‌کنیم ‫و تا دیروقت باز می‌مونیم...
‫که شامل شب کریسمس هم می‌شه.
‫برنامه جدید رو منتشر کردم.
‫خب، می‌دونم بعضی‌هاتون...
‫شیفت‌هایی دارین که نمی‌خواین،
‫ولی هیچ استثنا یا تغییری نداریم.
‫هر وقت اسمتون تو برنامه باشه، میاین.
‫خب، کریسمس خوبی داشته باشیم.
‫به‌خاطر بچه‌ها بریم تو کارش.
‫زود باشین. ‫برگردین سر کار.
‫[لی: هفت و نیم تا چهار]
‫[لی: ده و نیم تا چهار]
‫چه کلاه باحالی.
‫شبیه شخصیت‌های شرور ‫کریسمس شدی.
‫آره، من شخصیت شرور کریسمسم.
‫ولی تو رانندگی می‌کنی.
‫- من رانندگی می‌کنم؟ ‫- تو رانندگی می‌کنی.
‫خیلی‌خب.
‫یا خدا، چقدر چیز میز خریدی.
‫مخ مامان سوت می‌کشه.
‫آره، از شادی سوت می‌کشه.
‫- سلام مامان. ‫- سلام مامان.
‫خیلی‌خب.
‫به موقع رسیدی.
‫ببینین بچه‌ها.
‫- امشب نمی‌تونم برم کلیسا. ‫- چرا نمی‌تونی؟
‫باید خیلی زود بیدار بشم.
‫فردا شیفت دارم.
‫پس خبر خوشی برات دارم.
‫میچ زنگ زد، قراره آدم خوبی باشه...
‫و بذاره بیشتر بخوابی.
‫- میچ زنگ زد؟ ‫- اوهوم. آره.
‫گفت ده و نیم.
‫- ده و نیم؟ ‫- آره.
‫گمون کنم گفت ‫ده و نیم تا چهار و نیم.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید می‌دونه خانواده داری...
‫و می‌خواد بتونی عید پیششون باشی.
‫اوهوم.
‫- سلام مامان. ‫- سلام.
‫- خیلی دوستت دارم. ‫- خیلی دوستت دارم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫همگی جمع بشین.
‫♪ به نقل از کتاب مقدس ♪ ‫♪ آره ♪
‫♪ دختر پاکدامنی بود ♪
‫♪ آها، آها ♪ ‫♪ آره ♪
‫♪ مادر حضرت مسیح ♪ ‫♪ آره ♪
‫♪ اون شب راه می‌رفت ♪ ‫♪ آره ♪
‫♪ دنبال یه‌جایی می‌گشت ♪
‫♪ تا ناجیمون به دنیا بیاد ♪
‫♪ ولی بهش گفتن اصلا جا نیست ♪
‫♪ جا نیست ♪ ‫♪ جا نیست ♪
‫♪ تو مهمانسرا جا نیست ♪
‫♪ گفتم اصلا جا نیست ♪
‫♪ جا نیست ♪ ‫♪ جا نیست ♪
‫♪ تو مهمانسرا جا نیست ♪
‫♪ دوباره ♪ ‫♪ اصلا جا نبود ♪
‫♪ جا نبود ♪ ‫♪ جا نبود ♪
‫♪ تو مهمانسرا جا نبود ♪
‫♪ گفتم بالاخره وقتش رسیده ♪
‫♪ که ناجیمون به دنیا بیاد... ♪
‫اوتیس، برگرد سر کارت. زود باش. ‫لطف می‌کنی اون بخش نوزاد رو تمیز کنی؟
‫- من که بهت گفته بودم. ‫- باشه.
‫[فروش مخصوص عید تویز آر آس] ‫[چهل تا شصت درصد تخفیف]
‫- سلام آقا. ‫- سلام.
‫مسئول پول، مسئول پول.
‫صبح به خیر کارکنان تویز آر آس!
‫سلام. من پلیس هستم.
‫بچه‌ها، می‌دونین آژیر اون پشتتون ‫به صدا در اومده؟
‫همگی از این طرف.
‫تو با من میای. ‫یه‌کم سریع‌تر.
‫وای خدایا. ‫وای خدایا. تفنگ داره.
‫عه، عه، عه، عه، عه!
‫لطفا دستت رو به تفنگت نزدیک نکن آقا.
‫رو شکمت بخواب.
‫شما دوتا بیاین اینجا.
‫اگه همه به حرف من گوش بدن، ‫بلایی سر کسی نمیاد.
‫رو شکمت بخواب. اوتیس، بیا اینجا.
‫همه رو با بست ببند.
‫- بجنب اوتیس. ‫- اِم...
‫امان از دستت. ‫میچ، همه رو با بست ببند.
‫خب؟ رو شکمتون بخوابین، ‫نگاهتون به پایین باشه.
‫خیلی‌خب. ‫چی گفتم؟
‫زود باش. ‫رو شکمت بخواب.
‫بخواب.
‫الان این‌جوری نکن.
‫عه، عه.
‫من چی گفتم؟
‫یا خدا.
‫تقصیر من نبود.
‫گوشش بدهکار نیست.
‫واقعی نیست.
‫همگی یه نفس بکشین.
‫میچ، یکی از اون‌ها بده من.
‫ممنون آقا.
‫ببخشید. ببخشید.
‫خیلی‌خب.
‫- ببخشید. ببخشید. ‫- بجنب میچ.
‫عجله کن. ‫زود باش.
‫درست می‌شه. ‫ببخشید. ببخشید.
‫بچه‌ها.
‫همگی آروم باشین. ‫از این بابت شرمنده‌ام.
‫میچ، دسته‌کلید رو بده. ‫زود باش.
‫بریم دم گاوصندوق. ‫نه، اینجا پولی نداریم.
‫- اینجا گاوصندوق نداریم. ‫- خیال کردی نمی‌دونم...
‫سه‌شنبه هر هفته پول‌های نقد رو ‫می‌بری بانک؟
‫ها؟ لطفا زود باش.
‫چیزیت نمی‌شه.
‫سرت پایین باشه. ‫سرت پایین باشه.
‫از این بابت شرمنده‌ام بچه‌ها. ‫خیلی زود تموم می‌شه.
‫زود باش. این کار هر روزته. ‫آروم باش.
‫زود باش. بریم. آفرین.
‫سرت پایین باشه.
‫فقط کلیدش رو پیدا کن.
‫وای خدا.
‫سرتون پایین باشه!
‫ایول. خیلی‌خب، بکن توش.
‫- آها. باشه. ‫- بکن تو گاوصندوق و بازش کن.
‫ساک رو بیار بیرون. ‫بذارش پایین.
‫باید بمب جوهری رو در بیاری.
‫اگه در بیارمش، منفجر می‌شه و می‌پاشه.
‫اگه زود در بیاری نمی‌پاشه.
‫بعدش خیلی سریع زیپش رو ببند، خب؟
‫باشه.
‫خیلی‌خب، خوبه.
‫وای خدا.
‫ای بابا.
‫باید آمبولانس بیاد دنبالش!
‫گفتی بلایی سر کسی نمیاری، ‫ولی اون رو زخمی کردی!
‫باید آمبولانس بیاد دنبالش!
‫تو قلدری بیش نیستی!
‫قلدری بیش نیستی!
‫اوتیس!
‫من نمی‌بینم.
‫باید آمبولانس بیاد دنبالش!
‫گمون کنم تابلوئه که خیلی دل‌رحمم، مگه نه؟
‫خیلی‌خب اوتیس. ‫باشه، زنگ می‌زنم ۹۱۱، خب؟
‫با ۹۱۱ تماس گرفتین. ‫چه موردی پیش اومده؟
‫یا خدا.
‫یا خدا!
‫[سرویس بهداشتی]
‫کلانتری شارلوت! ‫کلانتری شارلوت!
‫کلانتری!
‫کلانتری شارلوت! ‫کلانتری شارلوت!
‫وای، ای وای. خیلی‌خب. ‫وایستا ببینم.
‫داشتی بهش توهین می‌کردی.
‫طرف تفنگ داشت،
‫ولی این بهش می‌گفت قلدر.
‫وای پسر.
‫هیچ بخشی از پوستش...
‫یا هیچ لباس دیگه‌ای رو ندیدین؟
‫چرا، معلوم بود مرد سفیدپوسته.
‫چشمش رو دیدین؟
‫نه.
‫[تویز آر آس]
‫واقعا حرف نداره جف.
‫تو خیلی روانی‌ای، می‌دونستی؟
‫حرف نداره. ‫عزیزم، می‌بینی؟
‫آره.
‫خیلی‌خب، بذار ببینم.
‫این گواهی‌نامه توئه ‫که صادره کارولینای شمالیه، خب؟
‫اون گذرنامه‌اته. ‫این گواهی تولد محضریته.
‫فیش حقوقی کار قبلیت رو داری.
‫آها، این هم بلیتته.
‫یازده شب از شارلوت خارج می‌شی.
‫خب، قراره مدت کوتاهی ‫تو میامی پنهان بشی...
‫و بعدش با هواپیما می‌ری بارانکیا.
‫از اونجا سوار یه اتوبوس کوچولو می‌شی...
‫و تا قبل از اتمام آخرهفته ‫باهاش به ونزوئلا می‌رسی.
‫ظاهرا اگه تصمیم گرفتم فردا برم،
‫هرچی لازم داشته باشم دارم.
‫«تصمیم بگیری»؟
‫تو که تصمیمت رو گرفتی پسر.
‫منظورت چیه؟
‫خب، تو که انتظار نداری کریسمس برم، مگه نه؟
‫نمی‌شه یه مدت بمونم؟ ‫آفتابی نمی‌شم.
‫چنین حق انتخابی نداری جف.
‫باید فردا بری.
‫کلی آدم منتظر توئن پسر.
‫تو حراست میامی آشنا دارم.
‫ردیف سومه.
‫یه فرصت داری پسر. ‫یازده شب فردا.
‫این فرصت رو از دست نده. خب؟
‫عزیزم، بیا این کلاه‌گیس رو سرش کنیم.
‫حتما.
‫یه فکر دیگه هم به سرم زده بود.
‫تو تلویزیون یه چیزهایی ‫از سرقت مسلحانه گفتن.
‫من هیچ اطلاعی ندارم.
‫باید با شست بگیریش.
‫ببین، باید رد خودت رو بپوشونی جف.
‫- آره. ‫- هرچی دست می‌زنی.
‫باید خوب فکر کنی ‫با کی حرف زدی،
‫کی باهات حرف زده ‫و کی صدات رو می‌شناسه.
‫آره.
‫خب، هیچی نشده؟
‫اصلا دکتر نرفتی؟
‫رفته بودن دندون‌پزشکی ‫که دندون پوسیده‌ام رو پر کنم.
‫ولی همین و بس.
‫خیلی‌خب. عکس اشعه ایکس نگرفتی؟
‫نه، عکس اشعه ایکس گرفتم، ‫ولی اسم الکی دادم.
‫خیلی‌خب. اگه دندونت دستشون باشه،
‫اسم الکی دادنت خیلی مهم نیست جف.
‫خیلی‌خب. باشه.
‫ببین، ردیفش می‌کنم.
‫هر گندی زدی رو جمع کن.
‫بعدش یه‌راست برو فرودگاه...
‫و منتظر پروازت باش.
‫تو اخبار نبینمت.
‫از هیچ‌کسی که بهش سلام کردی ‫خداحافظی نکن.
‫یعنی از کارت‌پستال و تماس خبری نیست. ‫از هیچی خبری نیست.
‫ای بابا، کارمون خوب بود.
‫متوجهی؟
‫ببین، وقتی این آب‌ها از آسیاب افتاد...
‫و اونجا مستقر شدم،
‫به نظرت می‌تونی به چند نفر بگی ‫من کجام...
‫و اگه خواستن می‌تونن ‫یه وقتی بهم سر بزنن؟
‫نه، نه، نه.
‫از این حرف‌ها نداریم پسر.
‫کسی نمیاد بهت سر بزنه جف.
‫از نو شروع می‌کنی.
‫الان دیگه تک و تنهایی.
‫باشه.
‫ای وای.
‫[لی]
‫[پایانه مستقیم است]
‫[لی]
‫الو؟
‫جان.
‫الان می‌خواستم بهت زنگ بزنم.
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫کلی بهت زنگ زدم.
‫کجایی؟
‫پشت فرمونم.
‫خب، راستش، الان زدم کنار.
‫واسه شام کریسمس میای؟
‫دخترها کلی سراغت رو می‌گیرن.
‫آره. آره، حتما.
‫آره، حتما میام.
‫می‌خوای پنج بیای؟
‫بیای خونه؟
‫ساعت پنج؟ آره، آره، خوبه.
‫آره. میام.
‫گوشی دستته؟ ‫خوبی؟
‫صدای نفست میاد.
‫خیلی دوستت دارم جان.
‫من هم خیلی دوستت دارم لی.
‫ساعت پنج می‌بینمت.
‫لی؟
‫کریسمس مبارک...
‫پلیس! بخواب رو زمین!
‫بخواب رو زمین! ‫بخواب رو زمین!
‫بخواب رو زمین! بخواب. ‫بخواب.
‫بی‌حرکت.
‫تکون نخور.
‫آفرین. بی‌حرکت.
‫به حرفمون گوش کن تا چیزیت نشه. ‫فهمیدی چی گفتم؟
‫گرفتمش. نه‌خیر.
‫تکون نخور عوضی.
‫اصلا تکون نخور کثافت. ‫داستان تموم شد.
‫اسمت چیه؟
‫گمون کنم خودت اسمم رو بدونی.
‫اسمت چیه؟
‫جفری منچستر.
‫- هدف شناسایی شد. ‫- گرفتیمش.
‫مرد پشت‌بامی رو گرفتیم.
‫چیزی نمونده بود در بره.
‫راه بیفتیم.
‫زود باش.
‫بگردینش. ‫خیلی حقه‌بازه.
‫از این طرف. بیا اینجا.
‫خوب بگردینش.
‫احتمالا خودم گذاشتم گیر بیفتم.
‫یا شاید اصلا نمی‌تونستم ‫بدون خداحافظی برم.
‫همه‌چی رو سرم خراب کردن.
‫سیصد و هشتاد و چهار ماه دیگه ‫برام حبس بریدن.
‫یعنی تا بخوام از اینجا آزاد بشم،
‫پیرمرد شدم.
‫بهم کلی وقت دادن ‫به زندگیم فکر کنم.
‫به همه‌چی.
‫وقتی بیرون و تو دنیا بودم،
‫به فکر چیزها یا اشخاصی...
‫که به خطر می‌انداختم نبودم.
‫الان فقط به فکر همون‌هام.
‫همگی دلمون می‌خواد ‫به گذشته بریم و تصور کنیم...
‫اگه تصمیمات متفاوتی می‌گرفتیم،
‫چه اتفاقات متفاوتی رخ می‌داد.
‫عین همین الان.
‫داشتم تصور می‌کردم چی می‌شد اگه...
‫اصلا اون همه خلاف نمی‌کردم...
‫و خانواده‌ام رو از دست نمی‌دادم.
‫یا اگه می‌تونستم تا ابد...
‫با لی و دخترهاش زندگی می‌کردم.
‫مسلما یه‌کم برام رئیس‌بازی در می‌آوردن...
‫و مجبورم می‌کردن برم کلیسا.
‫ولی به شوخی‌های مسخره‌ام می‌خندیدن ‫و وقتی اشتباهی...
‫بی‌رحم می‌شدم و حساب و کتاب می‌کردم ‫من رو می‌بخشیدن.
‫یا یه چیزی می‌شد.
‫کم‌کم متوجه شدم ‫اون همه آدمی که برام عزیز بودن...
‫نیاز نداشتن اون همه چیز بهشون بدم.
‫فقط به خودم نیاز داشتن.
‫به وقتم.
‫الان هم کلی وقت دارم.
‫- وقت. ‫- چهارتا بیست گرفتم.
‫همه رو بیست گرفتی؟
‫آره.
‫- حتی ریاضی؟ ‫- آره.
‫بکی، خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫مسلما همه‌چی می‌تونست متفاوت پیش بره.
‫ولی نرفت. ‫این‌جوری پیش رفت.
‫سلام رفیق.
‫من هم مشکلی نداشتم.
‫آخه اینجا...
‫دیگه نمی‌تونم کسی رو اذیت کنم.
‫آره، من...
‫من باید همین‌جا باشم.
‫اصلا بهش فکر نمی‌کنی؟
‫به چی؟
‫به فرار از اینجا.
‫- نه. نه. ‫- هوم.
‫من...
‫اینجا دیگه خونه منه.
‫داداش، راستش باید اعتراف کنم...
‫اون داستان عاشقانه خیلی خوب بود.
‫کنجکاوم بدونم ‫بعدش دیگه لی رو ندیدی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫باید جفری صدات کنم؟
‫گمون کنم من هم ‫یه جفری عوضی دیگه تو زندگیتم. آره.
‫لیندزی و دی چطورن؟
‫خوبن؟
‫آره.
‫دی چتریش رو نگه داشت؟
‫نگه داشت.
‫آره.
‫شرمنده‌ام.
‫خیلی شرمنده‌ام که اذیتت کردم.
‫من شرمنده‌ام که نتونستم ‫ازت محافظت کنم.
‫تو اصلا نباید شرمنده باشی لی.
‫جدی می‌گم.
‫تو کسی رو اذیت نکردی.
‫فقط راستش رو گفتی.
‫آره.
‫خیلی از دستت عصبانی بودم.
‫بیشتر چون دخترها رو ‫اذیت کرده بودی عصبانی بودم.
‫ولی الان اون‌جوری فکر نمی‌کنم.
‫خب؟
‫به نظرم ماجراجویی بود.
‫خیلی خوش گذشت.
‫سپاس‌‌گزاریم.
‫خب...
‫شاید یه موقعی اومدم بهت سر زدم.
‫می‌خوای پنجره‌ام رو بزنی؟
‫شاید در اصلی خونه رو زدم.
‫[جفری منچستر دو بار دیگر] ‫[سعی کرد از زندان فرار کند...]
‫[یک بار سال ۲۰۰۹ و دوباره سال ۲۰۱۷]
‫[لی که پس از آن ماجرا دوباره ازدواج کرد،]
‫[اخیرا برای اولین بار] ‫[پس از بیش از ده سال به ملاقاتش رفت.]
‫[جف سال ۲۰۳۶] ‫[شرایط عفو مشروط را خواهد داشت.]
‫[در حال حاضر کتابدار زندان است] ‫[و اصرار دارد نقشه فرار دیگری ندارد.]
‫مرد پشت‌بامی باز هم برگشته ‫تا سرقت کنه،
‫شبانه راهش رو به این شعبه «مک‌دونالد»...
‫واقع در تقاطع ویلکینسون و مین باز کرده.
‫صرفا با مشاهده کارش،
‫به نظر میاد خیلی باهوشه.
‫تنها مشکل اینجاست ‫که از خلاف خوشش میاد.
‫بام‌ها رو سوراخ می‌کنه،
‫به کارکنان گفته بود ‫برن تو یخچال،
‫ولی کسی چیزیش نشده بود.
‫در واقع، مظنون مهربون بود.
‫آدم خیلی مؤدبی بود.
‫همیشه حواسش هست کارکنان...
‫قبل از ورود به یخچال...
‫کاپشنشون رو پوشیده باشن...
‫تا گرم بمونن.
‫این نقاشی چهره‌شناسی قدیمی ‫مرد پشت‌بامیه...
‫که همیشه نقاب داره.
‫صاحب اینجا قبول نکرد...
‫از جزئیات سرقت صحبت کنه...
‫و تماس‌ها رو به مرکز «مک‌دونالد» ‫متصل می‌کرد.
‫اما از «برگر کینگ» و «بلاک‌باستر» هم ‫سرقت کرده...
‫پلیس‌ها با نه‌هزار دلار پول نقد گرفتنش...
‫که می‌گن از دو رستوران «مک‌دونالد» دزدیده،
‫یکیشون تو گاستونیا بود ‫و اون یکی تو بلمونت.
‫چیزی نمونده بود مظنون فرار کنه،
‫تا این که یکی از کارکنان ‫این «مک‌دونالد» در بلمونت...
‫دید کدوم طرفی فرار کرد ‫و بعدش پلیس خبر کرد.
‫من در حین سرقت «مک‌دونالد» بلمونت ‫با جفری تعامل داشتم.
‫از اول تا آخر می‌گفت...
‫«خیلی شرمنده‌ام. شما آدم‌های خوبی هستین.»
‫«من آدم بدی هستم.»
‫آدم مهربونی بود.
‫خیلی مهربون بود.
‫به نظرم اصلا...
‫حرف زشتی نزد.
‫اصلا از این حرف‌ها نزد که ‫«من چرا اینجام؟»
‫آدم خیلی مهربونی بود.
‫دروغگوی خارق‌العاده‌ایه،
‫تقریبا همه‌چی رو دروغ می‌گه.
‫همه خیال می‌کنن ‫«وای، خیلی قهرمانه،»
‫«آخه اسباب‌بازی‌ها رو ‫به بچه‌ها داده بود.»
‫خب، اون اسباب‌بازی‌ها دزدی بودن.
‫اگه بخوام از چیز خاصی...
‫آگاهی داشته باشم،
‫نه، من اصلا آگاهی نداشتم.
‫آدم مهربونی بود. ‫تو کلیسامون حضور داشت.
‫ولی الان که شبان می‌دونه...
‫جان در واقع جفری منچستره...
‫و همون متهم فراریه ‫که از «تویز آر آس» سرقت کرده بود...
‫و یه دندون‌پزشکی رو آتش زده بود، ‫چه حسی داره؟
‫من معتقدم...
‫کلیسا باید حامی یکی باشه.
‫دلیل نمی‌شه با کارش موافق باشیم.
‫مرد پشت‌بامی یا سارق پشت‌بامی...
‫من تا حالا هیچی ازش نشنیده بودم.
‫از همه‌چی بی‌خبر بودم...
‫و تا اتمام ارتباطم با جفری...
‫و دستگیریش خبر نداشتم.
‫بعدش انگار همه‌جا پخش شد.
‫اصلا خیال نمی‌کردم چنین اتفاقی ‫تو دندون‌پزشکی من رخ بده،
‫می‌خواست اینجا رو آتش بزنه ‫تا سوابقش رو ماست‌مالی کنه.
‫این جلو کلا نابود شده بود.
‫به نظرم اولش...
‫همه‌چی رو خوب پیش برده بود.
‫مثلا خیلی خوبیه که طمع و پول...
‫و الگوی بد تو زندگی ‫نتیجه‌اش رو عوض می‌کنه.
‫شبان اسمیت می‌گه...
‫خودش در زندان به ملاقات منچستر رفته.
‫باورش نمی‌شد رفتم ملاقاتش،
‫باورش نمی‌شد صرفا از دستش عصبانی نیستیم...
‫و بهش پشت نکردیم.
‫البته یکی از اعضای کلیسا بود...
‫که منچستر رو تحویل داد.
‫پلیس‌ها وقتی داشت...
‫از واحد لی وینسکات خارج می‌شد گرفتنش،
‫تو مراسم مخصوص مجردان کلیسا ‫باهاش آشنا شده بود.
‫اخیرا راجع به این مسئله ‫با دختر بزرگم...
‫صحبت کردم و ازش خواستم...
‫هرچی یادشه رو باهام در میون بذاره...
‫و اون هم فقط گفت...
‫«آره، خوب یادمه.»
‫«خیلی خفن بود.»
‫«خیلی بهمون خوش گذشت.»
‫خلاصه...
‫هیچ حرف بدی ازش نزدن.
‫به هیچ وجه.