‫در سال 1965، تعداد کمی اعتقاد داشتند...
‫که هنوز اختلافات جزئی ویتنام...
‫تبدیل به جنگی تمام عیار می شود.
‫یکی از نشانه های اولیۀ اتفاقاتِ آتی...
‫بمباران اهداف مخفیِ ‫درون لائوس به وسیلۀ آمریکا بود.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫برگرفته از وقایع زندگی «دیتر دنگلر»
‫کشتیِ «یو اس اس رنجر»، خلیج تونکین سال 1965
‫خبردار!
‫آزاد، آقایون. ‫لطفاً بگیرید بشینید.
‫همونطور که احتمالاً همه متوجه شده باشید، ‫در حال حاضر داریم می ریم سمت شمال.
‫فردا ساعت 5 صبح، ‫در ایستگاه یانکی قرار می گیریم.
‫این یعنی کارمون دوباره شروع شد.
‫با هواپیماهامون برفراز ویتنام شمالی پرواز می کنیم ‫تا خطوط تدارکاتشون رو بزنیم،
‫که یعنی باید وارد خاک لائوس بشیم.
‫این مأموریت محرمانه ـست.
‫کارت پستال و نامه ای به دلبرهاتون نمی فرستید.
‫تماسی با خانواده هاتون در آمریکا نمی گیرید.
‫- شیرفهم شد؟ ‫- بله قربان.
‫هیچکس نباید خبردار بشه.
‫هیچکس بجز ویتنامی هایی که قراره نفله ـشون کنیم.
‫برای بقا در طبیعتِ جنگل،
‫یه سرباز باهوش باید بدونه ‫که طبیعت نیرویی بر علیه اون نیست.
‫باید طبیعت رو به خدمت بگیره،
‫و از منابع طبیعیِ فراوانی که ‫در دسترسشه استفاده کنه.
‫بعد از این یه فیلم دیگه پخش می شه؟
‫خداوکیلی فقط سرت رو بکش عقب ‫و دهنت رو باز کن.
‫این دیگه چیه؟
‫بیخیال بابا، ‫پسرای کشورمون اصلاً چیزی از جنگل نمی دونن.
‫در جنگل، بهترین دوست شما چاقوتونه.
‫نِگاش کن... ‫حالا داره جدی می شه.
‫برگ رو بِبُر، رفیق. برو بریم.
‫یالا پسر، بِبُر، بِبُر!
‫نمی خوای اون برگ رو با نمک و فلفل بخوری؟
‫اونو بجو، پسر! بجو!
‫برگش خوبه. من برگ دوست دارم.
‫دائماً حاضر و آماده باشید...
‫چیکار کرد؟ روی تپۀ مورچه نشست؟ ‫نِگاش کن!
‫و بعد، وقتی هلی کوپتر نجات می رسه، ‫حواستون باشه که...
‫خداییش صاف بالای سرته.
‫خدایا! این حرکتا چیه، بابابزرگ؟
‫جداً با اینکه ملوانه ولی خیلی جذابه!
‫منظورم رو بد برداشت نکنید.
‫خدا پشت و پناه آمریکا!
‫شما سرباز باهوشی هستید؟
‫منو بگو فکر می کردم قراره به چند تا ‫ژنرالِ ویتنام جنوبی کمک کنیم...
‫که جلوی چند تا نفوذی در میان. ‫کل این کار توی سه چهار هفته تموم می شد.
‫- بدموقعی به عضویت در اومدی، دنگلر. ‫- می دونم.
‫ولی خیلی دلم می خواست پرواز کنم،
‫و همه برام از اتاق های ماساژِ فوق العاده...
‫و دخترای خوشگل و این چیزا می گفتن.
‫آخرش چی بهم رسید؟ ‫یه شب!
‫- فقط یه شب توی سایگون بودم. همین! ‫- آره، اونم خیلی خوب پیش نرفت.
‫آقایون، لطفاً نفر بعدی.
‫خیلی خب.
‫ببینم، پشه بند ندارید؟
‫فقط همینا که می بینید هست.
‫- خیلی خب. خیلی خب. من پلاستیک می بینم. ‫- بله قربان.
‫من یه پلاستیک اونجا می بینم. ‫حالا...
‫می تونی دوتا تیکه از اون پلاستیک بهم بدی لطفاً؟
‫- خب؟ ‫- مثلاً 100 سانت در 200 سانت باشه.
‫یه زیپ هم وسطش بذار.
‫- بعدش می رم داخل... ‫- اینی که می گید،
‫سوناست! پشه بند نیست.
‫پشه بند نیست ولی جلوی حشرات رو می گیره.
‫یه توری هم می ذاری روش تا شب بتونم نفس بکشم.
‫- ردیفش می کنم، قربان. ‫- حله؟
‫- حتماً قربان. ‫- خیلی خب.
‫حالا اینجا رو ببین. ‫اینو ببین. چکمه ام رو گذاشتم روی میزت.
‫- چرا چکمه ام رو گذاشتم روی میزت؟ ‫- نمی دونم، قربان.
‫خیلی خب. دلیلش اینه. اینجا رو داشته باش.
‫می تونی اینجا توی زبونه ـش یه پرده برام درست کنی؟
‫تا یه موقع اگه لازم شد ‫پاسپورت آمریکاییم رو توش قایم کنم!
‫می دونید قربان، چون شما امروز تنها مشتریم هستید، ‫خوشحال می شم کمکتون کنم.
‫ممنونم.
‫خب، ویتنامی ها خودشون رو جمع و جور کردن.
‫حالا اطراف تنگۀ «موجیا» ضدهوایی سنگین دارن.
‫هر هفت ثانیه، مسیر و ارتفاعتون رو عوض کنید،
‫تا رادار اسلحۀ دشمن، نتونه روتون قفل کنه.
‫هدف دومتون، تقاطع 121 و 90 ـه.
‫اونجا جادۀ «هوچی مین» ـه.
‫درسته، اسپوک. ‫توی خاک لائوس ـه.
‫حالا یه چیز دیگه.
‫این مدت داشتن با بیسیم های شما...
‫تیم های نجاتمون رو می کشوندن یه جا ‫و براشون کمین می کردن.
‫حالا منظورم رو اشتباه برداشت نکنید. ‫اگه افتادید پایین، از اون بیسیم استفاده کنید.
‫ولی اگه چیزی نمونده تا بگیرنتون، از بین ببریدش.
‫هر چی که می تونن ‫بر علیهتون استفاده کنن رو از بین ببرید.
‫حالا این مأموریت اولِ ستوان پرواز «دنگلر» ـه.
‫بله قربان.
‫تو خلبانِ هواپیمای بغلِ اسپوک می شی. ‫به نظرت از پسش برمیای؟
‫هیچکس بهتر از اون به ذهنم نمی رسه، قربان. ‫ولی لطفاً...
‫- می شه یه سؤال ازتون بپرسم قربان؟ ‫- بپرس.
‫می دونید که اسپوک خیلی آدم بی کله ایه.
‫می شه لطفاً بهش دستور بدید ‫که خیلی سعی نکنه برای کشورش بمیره،
‫ولی بجاش بذاره کثافت های اونطرف ‫به جاش برای کشورش بمیرن؟
‫باشه. خیلی خب، پسرا.
‫- همگی حاضرید؟ ‫- بله قربان.
‫چیز دیگه ای نبود؟
‫- نه، قربان. ‫- بریم، بریم، بریم.
‫«رادار کیلو»، 6195، جایگاه چهارم.
‫«رادار یانکی»، 67279، جایگاه دوم.
‫- سرها روی دیوار. یالا! ‫- بیخیال، دیت!
‫بیا اینجا. ‫بچگی هامون وقتی می خواستم شیطنت کنیم،
‫این کار رو می کردیم. ‫این باعث می شه تو دردسر نیفتیم.
‫ولی معمولاً الان باید دستشویی می کردیم.
‫- می شه دستشویی کنیم؟ ‫- من که واقعاً ندارم.
‫من که نمی کنم.
‫ولی این ما رو در امان نگه می داره. ‫باشه، بچه ها؟
‫خودتون رو تو دردسر نندازید. ‫صحیح و سالم برگردید. موفق باشید.
‫- حتماً برگردید، پسرا. ‫- تو هم همینطور.
‫پسرا، آماده باشید تا دوباره ارتفاع رو عوض کنیم. ‫با علامتِ من!
‫- حالا. ‫- اطاعت.
‫آقایون، خط ساحل رو اون پایین می بینید؟
‫به ویتنام شمالی خوش اومدید.
‫نسبتاً حوصله سر بُره.
‫بچه ها، ابرها خیلی جلوی دیدمون رو گرفتن.
‫دوباره 280 درجه به سمت غرب می ریم بالا. ‫داریم می ریم سمت لائوس.
‫هدف رؤیت شد.
‫لسارد، برو.
‫رفتم.
‫فارکس، برو.
‫رفتم.
‫دنگلر، برو.
‫رفتم.
‫تیر خوردم! تیر خوردم!
‫دیتر، داری ارتفاعت رو از دست می دی. ‫بکِشش بالا.
‫دیتر، بکِش بالا.
‫دنلگر، از اونجا بیا بیرون.
‫دیتر، با چتر بپر!
‫نمی پرم بیرون.
‫زود باشید!
‫زود باشید، هواپیماهای جستجو.
‫کجایید؟
‫کجا رفتید؟
‫زود باشید.
‫خدا، چطور هوا می تونه انقدر گرم باشه؟
‫آهای! آهای! باید برم دستشویی.
‫باید... ‫هان؟
‫باید برم دستشویی.
‫آره، دستشویی دارم.
‫آهای! آهای!
‫دستشویی دارم.
‫گندش بزنن.
‫آهای! آهای!
‫کسی گوش نمی کنه چی می گم؟
‫چرا اینجا کسی گوش نمی کنه؟
‫چرا گوش نمی کنی؟
‫گفتم باید برم دستشویی، ‫اونوقت الان گند زدم به خودم.
‫این اطراف چرا هیچکس گوش نمی کنه؟
‫گند زدم به خودم.
‫صدامون رو نمی شنون. ‫از بین نوک درختا نمی تونن ببیننمون.
‫تقصیر من نیستم. ‫من بهشون علامت ندادم.
‫دیگه هیچوقت، هیچوقت این کار رو نکن.
‫همون بهتر که مستقیم به خودم تیر بزنی!
‫دیگه هیچوقت این کار رو نکن.
‫این عجیبه.
‫شما خلبان های آمریکایی ‫معمولاً اوایل روز بهمون حمله می کنید. بشین!
‫داچ! ‫(زبان آلمانی)
‫انگلیسی نه! ‫(می خواد بگه انگلیسی بلد نیست)
‫آلمان!
‫چرا اعتراف نمی کنی که آمریکایی هستی؟
‫آره.
‫من یه شهروند آمریکایی هستم،
‫و عاشق کشورمم.
‫ولی چرا توی این جنگ علیه ما هستی؟
‫هیچوقت نمی خواستم برم جنگ. ‫هیچوقت نمی خواستم برم.
‫بچگی هام به اندازۀ کافی دیدم.
‫فقط می خواستم پرواز کنم.
‫پس باید اینو امضاء کنی.
‫«محکوم کردنِ تهاجم استعمارگرانۀ...
‫مرجعیتِ سیاسیِ فاسد و حقیرِ ایالات متحده...
‫چه اسم دیگه ای روش می ذاری؟
‫در برابر کودکان بیگناه و طبقۀ کارگرِ عاشق صلح.»
‫نه، نمی تونم اینو امضاء کنم. ‫نمی تونم امضاش کنم.
‫اگه امضاش کنی، ما دوستت می شیم.
‫- ممکنه تا دو هفتۀ دیگه آزاد بشی... ‫- نمی تونم امضاش کنم.
‫- برخلاف اعتقاداتِ... ‫- برخلاف چیه؟
‫آخه، چی توش هست؟
‫چی توش نیست؟
‫من عاشق آمریکام. ‫آمریکا بهم بال و پر داد.
‫امضاش نمی کنم. ‫به هیچ وجه!
‫عمراً!
‫خودت خواستی.
‫«زندگان، خوابگرد هستند...
‫مردگان نیز همینطور.»
‫سلام.
‫- سلام، سلام. ‫- سلام. کی هستی؟ سلام!
‫ببینم، آمریکایی هستی؟
‫- چی؟ ‫- اون آمریکایی ـه.
‫آره، آره، آره، آره.
‫آره، آمریکایی هستم.
‫اسم من دیتر ـه.
‫یه خلبان نیروی دریاییِ ایالات متحده ام.
‫اصالتاً به دنیا اومدۀ آلمان هستم ولی...
‫- ساکت باش. ‫- ...ولی الان شهروند ایالات متحده ام.
‫- ساکت! ‫- چی؟
‫- اون کیه؟ ‫- ساکت.
‫چرا؟ دارم پِچ پِچ می کنم.
‫- هیلتر کوچولو داره میاد. ‫- کی؟
‫- هیتلر کوچولو. ‫- اون دیگه کیه؟
‫هیتلر کوچولو کیه؟
‫خیلی خب.
‫این دیگه چه مزخرفیه؟ ‫مگه قرون وسطاست؟ هان؟
‫آهای، گوش کن. ‫با اینا در نیفت. پشیمون می شی.
‫- سلام، دیتر دنگلر هستم. ‫- خیلی خب، بسه دیگه، تمومش کن.
‫کی قهرمان مسابقات قهرمانیِ بیسبال شد؟
‫- مسابقات قهرمانی؟ ‫- آره.
‫- نمی دونم... ‫- ببینم رفیق، اون یارو بیسبال دوست نداره؟
‫بیسبال دوست نداری؟
‫نه، نمی دونم. ‫بیسبال رو دنبال نمی کنم.
‫من «ییک چیوتو» هستم.
‫- ییک چیوتو؟ ‫- بهم می گن «ی.چ».
‫- خیلی خب، «ی.چ». ‫- «ی.چ»
‫سلام، من دیتر دنگلر هستم.
‫- دیتر دنگلر. ‫- آره.
‫همه ـمون خلبان های آمریکایی هستیم.
‫خب، من قهرمان جهانیِ بدشانسی ام.
‫ولی بذار یه چیزی بهت بگم. ‫شکست ناپذیرم!
‫سلام، پیسیت هستم.
‫- پیسیت! ‫- اسم من پیسیت ـه.
‫- دیتر! دیتر! ‫- باشه.
‫- «پراست کام فانگ کیت». ‫- دیتر!
‫- چی؟ ‫- پراست.
‫- خیلی خب. ‫- پراست.
‫چی بود؟
‫- پراست. ‫- خوبه.
‫خیلی خب.
‫- در واقع «پروسه» بود... گرفتی؟ ‫- آره.
‫- ولی باید پروست صداش کنی. ‫- باشه، پروست.
‫ما اینجوری صداش می کنیم.
‫اونم خلبان آمریکایی ـه.
‫- اونم موقع رسوندن تدارکات... ‫- خیلی خب، خیلی خب.
‫به روستاهای سلطنت طلب...
‫- مثل بقیۀ ماها تیرخورده و سقوط کرده. ‫- چند وقت پیش؟
‫دو... نه، الان دو و نیم سال می شه.
‫- دو و نیم سال پیش؟ ‫- آره.
‫نمی دونستم این همه وقته که توی خاک ایناییم.
‫آره، خیلی بیشتر از اونی که مردم بدونن اینجا بودیم
‫- دواین مارتین. ‫- دواین مارتین، من دیتر دنگلر هستم.
‫نیروی هوایی ایالات متحده. ‫حدود یک سال و نیم پیش تیر خوردم و سقوط کردم.
‫- خیلی خب. ‫- و وقتی این جنگ شروع بشه...
‫خیلی بیشتر از اینی که الان هستیم، ‫اینجا می مونیم.
‫خب، ببین...
‫فکر می کنی چند بار دیگه باید بگم؟
‫این مدت داشتم همه ـش می گفتم و می گفتم و ‫می گفتم و می گفتم...
‫که هیچوقت با ویتنام وارد جنگ نمی شیم، رفیق.
‫- نه، اونا فقط... ‫- نه...
‫چون همین روزاست که... ‫گوش کنید. همین روزاست که چیکار کنن؟
‫- آره، به همین خیال باش! ‫- اونا...
‫اونا آزادمون می کنن بابا!
‫همین روزاست که ولمون کنن بریم.
‫- نه، ببین... ‫- راستی جین هستم.
‫- جین! ‫- ولی گوش کن.
‫موضوع اینه که در واقع اسمم یوجین ـه.
‫- خیلی خب، یوجین. ‫- یوجین دیبرون از...
‫- شهرِ یوجینِ ایالت اورگن. ‫- خیلی خب.
‫- خوشت اومد؟ ‫- آره.
‫فهمیدی چطور شد؟ ‫اسم، اسم...
‫ای خدا، دوباره این قضیۀ اورگن رو شروع نکن.
‫بالای 2000 بار این لامصب رو شنیدم.
‫- یوجین از یوجین! ‫- آره درسته، یوجین از یوجین!
‫- می دونی چیه؟ می دونی چیه؟ گوش کن. ‫- بله.
‫چیزی که واقعاً باید بدونی اینه که ‫این مَردی که اینجاست رو می بینی؟
‫قشنگ یه نگاه بهش بنداز. اون، اون...
‫حالا گوش کن. ‫اون هر شب بلا استثناء توی شلوارش گند میزنه.
‫باور کن.
‫و تنها چیزی که فکر می کنه ارزش غُر زدن داره،
‫می دونی چیه؟
‫- از این مَردی که من باشم! ‫- درسته.
‫- یوجین از یوجین. ‫- از یوجین!
‫خیلی خب.
‫دیتر.
‫یواشکی یه نگاه به راستت بنداز. ‫اون یارو رو اونجا می بینی؟
‫به یه دلیل خیلی خوبی، بهش می گیم هیتلر کوچولو.
‫اون بدتر از همه ـشونه.
‫این یکی اسمش بدقواره ـست.
‫وای!
‫این اولین لبخندیه که بعد از سقوطم دیدم.
‫آره. اون در واقع یکی از معدود آدمای خوبِ اینجاست.
‫این یکی «حقه بازِ گوشه گیر» ـه. ‫اون اصلاً آدم خوبی نیست.
‫- اون چه مشکلی داره؟ ‫- چیزی نیست. فقط به راهت ادامه بده.
‫مشکلش اینه که «اسب دیوونه» ـست. ‫ما اینجوری صداش می زنیم.
‫و خیلی عوضیه. واینستا!
‫و من نمی تونم تحملش کنم.
‫- این واکی تاکی ـه. (نوعی بیسیم) ‫- واکی تاکی؟
‫چون حرف نمی زنه اینجوری صداش می کنیم.
‫هیچوقتِ هیچوقت!
‫ببین، یه لطفی در حق خودت بکن، آلمانی!
‫سرت رو پایین بگیر و دهنت رو باز نکن.
‫اینجوری شانس بیشتری برای زنده موندن داری.
‫پس جنگ شده.
‫جنگ شده.
‫خیلی خب. از مذاکرات صلح برام بگو، رفیق. ‫مذاکرات ژنو؟
‫باید مذاکرات صلح شده باشه.
‫خفه شو، جین. ‫کنفرانس وامونده ای نذاشتن.
‫کِی می خوای اینو بکنی توی سرت؟
‫مذاکرات محرمانه، رفیق. ‫منظورت مذاکرات محرمانه ـست.
‫فراموشش کن.
‫قرار نیست آزاد بشیم.
‫نه، نه، نه، یه رئیس اون بیرون بود...
‫که گفتش خیلی اینجا نگهم نمی دارن.
‫اینو به همه می گن تا ازشون امضاء بگیرن.
‫نه، امضاء نکردم. نه.
‫خلاصه که از آشنایی باهاتون خوشحال شدم.
‫چرا یه جوری می گی که انگار داری می ری؟
‫خب، دوستانِ من، ‫شما اگه دوست داشتید می تونید اینجا بپوسید.
‫ولی من همین امشب فلنگ رو می بندم.
‫این کلبه، زندان نیست.
‫فلنگ رو ببندی؟ خوشم اومد. خوشم اومد.
‫گوش کن، گوش کن، دوستِ من. ‫نمی تونی فرار کنی.
‫اگه سعی کنی فرار کنی، ‫گند می زنی به آزاد شدنمون.
‫ببین، پشیزی به آزاد شدنمون یا هر چیزی که...
‫فکر می کنی قراره اتفاق بیفته ‫اهمیت نمی دم.
‫ولی اون بیرون بدون آب، ‫بیشتر از دو روز دووم نمیاری.
‫و بدون آب، رد پات راحت تر پیدا می شه.
‫زندان در اصل جنگل ـه. ‫نمی فهمی؟
‫ببینم، فصل بارش کِی شروع می شه؟
‫پنج ماه، شاید شش ماه دیگه.
‫نمی تونم این همه وایستم.
‫گوش کن، بیا فرض کنیم که ‫از کم آبی و از جنگل جون سالم به در بردی،
‫از هر چی که بهش برخوردی، از مار و حیوانات و ‫چیزایی که اونجا هستن،
‫نمی تونی از اردوگاه بری بیرون.
‫روزها شش تا نگهبان شیفت می دن.
‫آره.
‫روزها اینجوریه.
‫من شب می رم.
‫چرا؟ شبا چی می شه؟
‫نه.
‫دل و روده م داره میاد بیرون.
‫دوباره!
‫شرمنده، دست خودم نیست.
‫الان دوباره صاف روی دستم گند کاری کردی، پسر!
‫- شرمنده. ‫- تا الان 2207 بار شده و ادامه داره!
‫ولش کن به حال خودش، باشه؟
‫- حال خودش، حال منم هست، داداش! ‫- ببینم...
‫کسی میخ نداره؟
‫با میخ می خوای چیکار کنی؟
‫می خوای همۀ نگهبان های شپشو رو با میخ بکُشی؟
‫از روی چه جور هواپیمایی افتادی؟
‫- پروست یه تیکه شیشه داره، رفیق. ‫- نه، اون فایده نداره.
‫من تیغ جوجه تیغی دارم.
‫نه.
‫من یه چکش و یه آچار بکس پشتم دارم.
‫میخی در کار نیست.
‫کل این زندان از چوب خیزران و نخل درست شده.
‫گندش بزنن.
‫می دونم کجا میخ هست.
‫خیلی خب.
‫می خوام حرکتم رو بزنم.
‫شماها توی جهت های مختلف پخش بشید. خب؟ ‫برید.
‫وایستا، وایستا!
‫چرا فکر می کنی دیوونه نیستی ‫که فکر می کنی این کار جواب می ده؟
‫حق با یوجین ـه. ‫این کار توجه زیادی جلب می کنه.
‫بیخیال تو رو خدا! ‫خب منم همینو می خوام.
‫خواهش می کنم.
‫بهم اعتماد دارید؟ ‫خواهش می کنم!
‫دواین، برو سمت توالتِ بیرونی.
‫«ی.چ» برو سمت راست بالایی. ‫باشه؟
‫جین، لطفاً بیخیال. نه، نه، نه.
‫جین، پیسیت، پروست، برید سمت در.
‫با سریعترین سرعتتون راه برید.
‫توجهشون رو جلب کنید. ‫من همینو می خوام!
‫برید، برید، برید، برید.
‫آهای، بدقواره! بدقواره! نه، نه، نه.
‫می شه یه کم از این خمیر دندونه قرض بگیرم؟
‫بذار یه کم از این بردارم. ‫خیلی خوبه!
‫دلم می خواست لبخند قشنگی داشته باشم. ‫می دونی چی می گم؟
‫مثل لبخند تو. تو هم لبخند قشنگی داری.
‫خیلی خب.
‫«یه.چ»، وقتی اینو می زنم، صدا در بیار.
‫سرفه یا یه چیزی.
‫عالی شد.
‫عالی شد. عالی شد.
‫بذار اینجوریش کنم.
‫ببینیم چی می شه.
‫وای خدا! وای خدا، خیلی آسون بود.
‫توی آلمان، دستیار ساخت و ساز ابزار آلات بودم.
‫اونموقع نیروی هوایی نبود،
‫منم می خواستم یه کار مفید بکنم...
‫که بتونم باهاش هواپیماها رو تعمیر کنم.
‫الان اون سال ها به طرز غیرمنتظره ای ‫دارن به کارم میان.
‫فقط یه برند هست که از پسش بر نمیام،
‫برند «اسمیت و وسون».
‫فکر کنم اگه تمرین کنم ‫بتونم اینا رو دو سه ثانیه ای باز کنم.
‫ولی گوش کنید، همه همیشه یه دستبند ‫روی یه مُچشون باشه،
‫تا اگه نگهبان ها اومدن چِکمون کنن،
‫دوباره بتونیم فوری دستمون کنیم.
‫نه، شبا نمیان چِکـمون کنن.
‫فکر می کنن نمی تونیم از اینا بیایم بیرون.
‫فکر می کنن غیرممکنه.
‫یادم بده چه جوری این کار رو کردی.
‫خیلی ساده ـست. خیلی خب.
‫فقط باید میخ رو بکنی توش.
‫یه دستبند هست و یه فنر. ‫جفتشون دندونه دارن.
‫فنر رو می دی پایین، ‫دندونه رو اینجوری جدا می کنی.
‫می بینی؟ ‫داخلش اینجوری می شه.
‫دستبندها باز می شن.
‫دستا آزاد می شن!
‫برو پی کارِت!
‫نه، نه، نه، نه، ولش کن.
‫اون دوستمون «مالی» ـه.
‫بذار بکنه. ‫اینجا بهترین راه برای خوب شدن زخم ها همینه.
‫باشه.
‫ببین...
‫اون قضیۀ دستبندها، خوبه، خیلی خوبه.
‫آره. ممنون.
‫ببین، دواین.
‫می دونی کجاییم؟
‫یعنی نظری داری؟
‫نه. ولی حدس می زنم هنوز توی خاک لائوس باشیم.
‫نگهبان ها چی؟ اونا...
‫- لائوسی ان؟ ‫- لائوسی ان.
‫- آره. ‫- آره، ولی اردوگاهی ها ویت کنگی هستن.
‫شکی توش نیست.
‫ببین، می دونم داری به چی فکر می کنی ولی...
‫جنگل های این کوهستان، مثل کابوس می مونن.
‫تازه، آخرش سر از ویتنام در میاری.
‫- نه، ولی اگه بتونیم به تایلند برسیم... ‫- آره.
‫اگه بتونیم به رودخونۀ مکونگ برسیم...
‫آره، رودخونۀ «بیگ مادی». اگه می شد خوب می شد، نه؟ ‫(نام دیگۀ رودخانۀ مکونگ)
‫آره، می تونیم.
‫- ببین، چرا نشه؟ می تونیم. ‫- باشه.
‫فقط انقدر حرفش رو نزن. باشه؟
‫فقط ساکت باش. با اجازه!
‫- آهای، جین. ‫- بله.
‫کدومتون بیشتر از همه این کشور رو میشناسه؟
‫فیسیت میشناسه، ‫ولی باهامون حرف نمی زنه.
‫منظورت چیه؟
‫ببین، فیسیت از این عصبانیه که...
‫از اینکه...
‫از یه چیزی عصبانیه!
‫حتی یادمون نمیاد که از چی عصبانیه.
‫آهای!
‫آهای، برگرد!
‫آهای!
‫باورم نمی شه اون عوضی بهت شلیک کرد.
‫آره والا. من حتی لباس پروازم هم در نیاوردم.
‫می گم، اونموقع که اونجا وایستاده بودم انگار...
‫یه روزی حسابمون رو صاف می کنیم.
‫سلام!
‫آمریکایی!
‫- آمریکایی! ‫- آمریکایی! آمریکایی!
‫دو سال پیش یه بسته اومد.
‫آره.
‫روزای خیلی بد، اونو می ذاره جلوی چشم.
‫برچسب گوشته هنوز چرب به نظر میاد.
‫هنوز بو داره؟
‫آره بابا.
‫می شه بو کنم؟
‫نه، نمی شه.
‫نمی شه. بوش مال منه!
‫رفیق، بوش مال منه.
‫[بستۀ گوشت]
‫[لوبیای زرد] ‫[گوشت و لوبیا]
‫می گم...
‫چی شد که خلبان شدی؟
‫همیشه... همیشه دلم می خواست خلبان بشم.
‫من...
‫حدود پنج ساله ام بود که توی یه شهر کوچیک ‫به اسم ویلدبرگ توی «جنگل سیاه» بودم. ‫(در جنوب غربی آلمان)
‫و اونقدر بمبارون شده بود که با خاک یکسان شده بود.
‫دلیلش معلوم نبود، ‫فقط همینجوری بی جهت بهش حمله می شد.
‫یادمه با برادرم توی اتاق زیرشیروونی بودیم.
‫داشتیم بیرون رو نگاه می کردیم...
‫که یه هواپیمای جنگندۀ قشنگ دیدیم...
‫که داشت می اومد سمتمون.
‫از بغل هاش داشت شلیک می کرد،
‫بعدش مسلسل ـش رو دیدم و ‫داشت می درخشید.
‫هواپیمائه همینجوری از بغل خونه رد شد.
‫خیلی نزدیک بود. ‫یعنی چند متر تا برخوردش با خونه فاصله داشت.
‫شیشۀ جلوی هواپیماش باز بود.
‫این خلبانه عینکش رو گذاشته بود روی سرش.
‫می تونستم چشماش رو ببینم.
‫اونم داشت به من نگاه می کرد.
‫صاف به من!
‫داشت صاف به من نگاه می کرد.
‫همینجوری که داشت می رفت، ‫برگشت و بازم صاف داشت بهم نگاه می کرد.
‫نکته ـش اینه که...
‫از اون لحظه به بعد، دیتر کوچولو...
‫باید پرواز می کرد.
‫تو پرندۀ عجیبی هستی، دیتر.
‫یارو می خواسته بکُشتت، ‫اونوقت از شغلش خوشت اومده.
‫آره.
‫خدایا، بارون رو لازم داریم.
‫لازمه که بارون زودتر بیاد.
‫ببین، می بینم که هنوز یه چیزی رو نفهمیدی.
‫نه، می فهمم.
‫دوباره می خوای حرف از بارون بزنی.
‫حالا گوش کن. گوش کن.
‫تا وقتی که بارون بیاد، آزاد شدیم.
‫قبلاً بهت گفته بودم دیگه.
‫- انقدر بهم نگو. ‫- نمی خوام همه ـش مجبور باشم بهت بگم.
‫- پس انقدر نگو. ‫- اونا آزادمون می کنن.
‫می فهمی؟
‫الان من دارم کم کم به این فکر می افتم،
‫که شاید داری سعی می کنی نفهمی.
‫اگه سعی کنی فرار کنی، ما...
‫ما کُشته می شیم. ‫مایی که ولمون می کنی می ری.
‫- تنهایی نمی رم، همه ـمون فرار می کنیم. ‫- پرواز می کنی. مایی که...
‫دو ساله اینجاییم.
‫دو سال قبل از اینکه سر و کله ـت پیدا بشه.
‫نمی خوام تنهایی فرار کنم. ‫با همدیگه فرار می کنیم.
‫صبر کن، صبر کن. ‫اگه قرار نبود یه مدت اینجا باشیم...
‫پس چرا نگهبان ها این همه وقت ‫خیزران و چوب می بُریدن،
‫تا برج نگهبانی بسازن؟
‫- دقیقاً! ‫- دو سال.
‫دقیقاً. اگه نمی خواستن یه مدت...
‫گوش کن. گوش کن.
‫...نگهمون دارن چرا این کار رو کردن؟
‫گوش کن. آخرش همین می شه که گفتم.
‫نمی ذارم، نمی ذارم این کار رو بکنی.
‫نه، نه، نه.
‫می دونی چیکار می کنم؟
‫داد می زنم.
‫درسته. فکر کنم با تمام وجود داد بزنم.
‫آخه می دونی، ترجیح می دم به تو شلیک کنن...
‫ولی به من یا به هیچ کدومـمون نکنن. می فهمی؟
‫خب.
‫می فهمی؟
‫خب.
‫بهت هشدار داده بودم.
‫نداده بودم؟
‫ببین، ببین، ببین.
‫این برای اصلاح کردن ـه.
‫سلام.
‫- پسر، نمی تونم از سرم بیرونش کنم. ‫- چی؟ اینو؟
‫نه، اون دختره رو می گم.
‫بهم لبخند زد.
‫و وقتی لبخند زد...
‫پسر، آرزو کردم که جنگ نبود.
‫واقعاً.
‫- مگه تو نامزد نکرده بودی؟ ‫- چرا کردم.
‫یه روز قبل از رفتنم نامزد کردیم.
‫مارینا دختر فوق العاده ایه. ‫خیلی باهوشه. می دونی؟
‫زیست شناسی دریایی می خونه.
‫ولی امیدوارم منتظرم باشه.
‫- مطمئنم منتظرته. ‫- آره، خب، گفتش منتظر می مونه،
‫ولی می دونی، زن ها ممکنه بی وفا بشن و...
‫دواین، حالت خوبه؟
‫- آره. ‫- «ی.چ»؟
‫ییک چیوتو خوبه.
‫خیلی خب. جین؟
‫پیسیت؟ پروست؟
‫آره.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک، دیترِ عزیز ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫بیست دوم مِه ـه؟ ‫(مِه: ماهی میلادی)
‫تولدت مبارک.
‫- ممنون. ‫- تولدت مبارک، دیتر.
‫این چه جور نوشیدنی ایه؟
‫فقط باید یکسره فکر کنی پروتئینی ـه. ‫کلی پروتئین داره.
‫بد نیست.
‫کرم حشرۀ له شده ـست.
‫پروتئین!
‫وای چه سال خوبیه! ‫این نوشیدنی...
‫نوشیدنیِ مورد علاقه ـمه.
‫خب، گوش کنید بچه ها.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫و درسته که امروز تولدمه...
‫ولی می خواستم بهتون هدیه بدم.
‫خیلی خب. حالا ببینید.
‫این پوکه ها رو برداشتم...
‫و با هر کدومشون چاقو ساختم.
‫خیلی خب.
‫حالا ببخشید ولی باید یه دونه برای خودم نگه دارم. ‫خب؟
‫دواین، اول تو!
‫راستی.
‫فیسیت.
‫چپ یا راست؟
‫«ی.چ»
‫رد کن بیاد، رفیق.
‫جین!
‫- پروست، این مال توئه. خیلی خب. ‫- من چاقو می خوام چیکار؟
‫این مال «اسب دیوونه» ـست.
‫نه، نه، نه. اسب دیوونه مال منه.
‫اسب دیوونۀ من! مال منه!
‫حال گوش کنید. ‫باید برنج ها رو جمع کنیم و قایمشون کنیم.
‫ولی باید خشکشون کنیم، ‫چون اگه نکنیم، خیلی زود گندیده می شن. باشه؟
‫چی؟ قایمشون کنیم؟ می خوای قایمشون کنیم؟
‫- آره، آره. ‫- می تونیم الان بخوریمشون.
‫- نه، نه. ‫- الان می خوریمشون.
‫نگاه کنید، اینجا یه محفظۀ مخفی ‫ برای برنج ها درست کردم.
‫زیرِ سطل دستشویی ـمه.
‫پس فکر نکنم نگهبان ها...
‫- دلشون بخواد اینو چِک کنن. ‫- احمقانه ـست. این...
‫حالا چرا داری قایمشون می کنی؟
‫برای فرارمون.
‫پس نقشه داری!
‫آره.
‫حالا، دقت کردین که...
‫وقتی نگهبان ها رو برای غذا خوردن ‫به کلبۀ آشپزخونه صدا می زنن،
‫همیشه تفنگ هاشون رو جا می ذارن. همیشه!
‫پس چند دقیقه وقت داریم تا ‫برای برداشتنِ تفنگ هاشون برگردن.
‫از طریق کلبه می ریم بیرون، ‫تفنگ هاشون رو برمی داریم...
‫- و غافلگیرشون می کنیم. ‫- نه.
‫- و غافلگیر... غافلگیرشون می کنیم... ‫- دیوونگی ـه.
‫و محاصره ـشون می کنیم، خب؟
‫بعدش ما نگهبان ها رو زندانی خودمون می کنیم.
‫ما کنترل اردوگاه رو به دست می گیریم. ‫بهش فکر کنید. خب؟
‫چند روز اینجا رو نگه می داریم...
‫تا وقتی که بتونیم به هواپیماهامون علامت بدیم،
‫تا بیان برمون دارن.
‫- دیتر، زود باش. ‫- باشه.
‫الاناست که بگن ناهار حاضره.
‫زود باش، زود باش.
‫- کی توی آشپزخونه ـست؟ ‫- چهار نفر رو می بینم.
‫آشپز، هیتلر کوچولو، حقه بازِ گوشه گیر و ‫یه نفر دیگه که تا حالا ندیدمش.
‫شبیه روستایی هاست.
‫- تفنگ ها چی؟ ‫- خیلی خب، تفنگ ها.
‫تفنگ هیلتر کوچولو و حقه باز توی کلبۀ اوله.
‫و... خیلی خب، اسب دیوونه داره با مسلسلش...
‫می ره سمت کلبۀ دوم. ‫خیلی خب.
‫یه نفر دیگه از کنار تپه داره میاد.
‫- کی؟ ‫- تشخیص نمی دم کیه...
‫ولی یه قمه داره. خیلی خب.
‫گندش بزنن.
‫«حقه بازِ گوشه گیر» داره با غذاش برمی گرده.
‫زود باشید. زود باشید.
‫زود قلاب ها رو بندازید. ‫میخ رو قایم کنید. میخ رو قایم کنید.
‫- کردی؟ ‫- آره.
‫خیلی خب. خیلی خب.
‫ببندش.
‫ایول! چون اتفاقاً ما خیلی...
‫گرســــنـــــه ایم!
‫- ببین دواین. ‫- چیه؟
‫خیلی خب. نوبت توئه.
‫- چی؟ نوبت منه؟ ‫- آره.
‫- یخچال رو پر کن. ‫- باشه، حله. حاضری؟
‫- قفسۀ پایین، پایِ تمشک. ‫- خیلی خب.
‫اونجوری که مامانم درستش می کنه ‫که گوشه هاش به سفتیِ استیک ـه.
‫- باشه. ‫- و قفسۀ بالا یه بوقلمون ـه.
‫بزرگتر از بوقلمونِ روز شکرگزاری.
‫منظورم یه بوقلمونِ خیلی بزرگِ چاقِ 16 کیلویی ـه،
‫که هیکلش اندازۀ «جین منسفیلد» باشه. ‫(بازیگری قدیمی)
‫منظورم رو گرفتید؟
‫با سُس گریوی، توش هم پُر شده باشه. ‫با شش بسته نوشابه...
‫نه، نه، نه، نه.
‫من شربت آبلیمو رو ترجیح می دم. ‫می دونی؟
‫یه لیتر باشه، سرد باشه و شیرین!
‫عصاره هاش زده باشه بیرون...
‫- و اومده باشه اطراف لیوان. ‫- باشه. خیلی خب.
‫و اونقدر خنک باشه که بغلش مه شده باشه...
‫خیلی خب، اون یخچالِ توئه!
‫- این یخچالِ منه. خب؟ ‫- باشه.
‫- ببخشید. ادامه بده. ‫- شش بسته نوشابه رو تغییر نمی دم.
‫باشه.
‫- شیرینی مافین. ‫- خیلی خب.
‫- باشه. ‫- خب، پرتقال با 20 30 تا تخم مرغ.
‫خیلی خب.
‫و کلی... کلی پنکیک...
‫با یه عالمه شیره. ‫یعنی توی شیره خیس خورده باشه.
‫چرا همیشه چیزای شیرین رو می خوای؟
‫- خیلی خب، تو بگو. ‫- چرا همیشه شیرین باشه؟
‫- تو یخچال رو پر کن. بفرما. ‫- باشه.
‫- نوبت منو بگیر. ‫- نودل با رشته فرنگی. خیلی خب.
‫نه، باشه. ببخشید. بفرما. بفرما.
‫- نوبت توئه. خودت بگو. ‫- باشه.
‫- یه کم کیک. ‫- آره.
‫ببین، خرابش کردی.
‫چرا همیشه باید وسط حرفم بپری؟
‫ای خدا!
‫خیلی خب، تفنگ 1 و تفنگ 2 توی کلبۀ اول.
‫مسلسل توی کلبۀ دوم ‫و یه تفنگ دیگه توی کلبۀ سوم.
‫- اون جدیده. مطمئنی؟ ‫- آره.
‫و توی آشپزخونه، حقه بازِ گوشه گیر...
‫اسب دیوونه و بدقواره وارد می شن.
‫تفنگ بدقواره چی؟
‫- تفنگ بدقواره چی؟ ‫- دواین!
‫- چیه؟ ‫- دواین!
‫فقط یه بازیه.
‫برنده شدم!
‫فیسیت.
‫این طرف رو بگیر بالا.
‫یالا!
‫می بینیش؟
‫نه.
‫- من می بینمش. ‫- آره، چون خودت کَندیش.
‫خوب قایمش کردی. بهم اعتماد کن.
‫ابرها رو دیدم، خب؟
‫بارون موسمی کِی شروع می شه؟
‫نمی دونم.
‫ممکنه دو هفتۀ دیگه باشه.
‫- نه، نه، نه. ‫- یا یه ماه!
‫نه، نه، نه، نه.
‫- شاید پنج روز. ‫- خیلی خب. نه.
‫باید یه تاریخ شروع تنظیم کنیم...
‫چون نگهبان ها هم دارن گرسنگی می کشن.
‫و دارن بدجنس تر و بدجنس تر می شن، پس...
‫چیز دیگه ای برام مهم نیست. ‫نقشه ـت برام مهم نیست.
‫- تو اگه بخوای... ‫- گوش کن چی می گم.
‫- می تونی همینجا بمونی. ‫- گوش کن چی می گم.
‫- نظرت چیه؟ ‫- گوش کن.
‫دیتر، من پایه ام.
‫ترجیح می دم اون بیرون بمیرم ‫تا اینکه اینجا بپوسم.
‫خیلی خب رفیق. خیلی خب.
‫«ی.چ» تو پایه ای؟
‫به گمونم.
‫- خیلی خب. پروست؟ ‫- من نمی خوام.
‫- نمی خوای بیای؟ ‫- نه، نه. نمی خوام اینجا بمونم.
‫پس تو هم می خوای باهامون بیای. ‫عالیه. خیلی خب، فیسیت؟
‫این یعنی آره! پس...
‫پس...
‫تأیید شد.
‫خیلی خب.
‫چهارم ژوئیه.
‫تحت هر شرایطی.
‫خیلی خب.
‫2 سال پیش که اوضاع خیلی بد بود اینو خوردیم.
‫- مگه اوضاع بدتر از اینم می تونه بشه؟ ‫- خیلی بد!
‫نباید بپرسی. فقط باید بخوری.
‫فقط باید لبخند بزنی، لبخند بزنی و بخوری.
‫دواین، دواین، دواین.
‫- زود باش. ‫- نه.
‫باید امتحانش کنی. پروتئین ـه.
‫با پروتئین که نمی میری.
‫فقط امتحانش کن.
‫ببین.
‫من می خوام برنجم رو بخورم.
‫- می خوام برنجم رو بخورم. ‫- نه، نمی خوری.
‫می خوام اون برنجه رو بخورم.
‫می خوام اون برنجه رو بخورم، چون برنج منه.
‫- نمی خوری. ‫- برنجم رو می خورم.
‫اون برنج رو نمی خوری.
‫برنجم!
‫اون برنج تو نیست. برنج ماست!
‫- خب؟ ‫- که اینطور.
‫حالا گوش کن چی می گم.
‫امشب دستبندت رو باز نمی کنم. خب؟
‫چون کلید هنوز دست منه! ‫(همون میخه)
‫که اینطور. که اینطور.
‫بذار ببینم درست فهمیدم یا نه.
‫تو الان خودِ زندانبانی.
‫درسته؟ درسته؟ درست فهمیدم؟
‫خیلی خب؟
‫- دیتر. ‫- نه.
‫وای خدا!
‫یالا دیتر، دستبند رو باز کن.
‫نه.
‫تو... تو دقیقاً بعد از اسب دیوونه توی لیست منی.
‫این مزخرفات رو تموم کن. خب؟
‫چون در عرض دو ثانیه کارِت رو می سازم.
‫- خب؟ ‫- ببین، ببین، ببین. تو توی لیست منی.
‫توی لیست من!
‫درسته.
‫غذا نداریم.
‫برو پی کارِت، امروز غذایی نداریم.
‫غذا نداریم.
‫- دیتر. ‫- هممم؟
‫- باید عذرخواهی کنی. ‫- باشه.
‫فقط می خواستم خط و نشون بکِشم.
‫باید از جین عذرخواهی کنی.
‫- منو اینجا زندانی نگه نمی داری! ‫- هان؟
‫گفتم منو اینجا زندانی نگه نمی داری.
‫اون کسی که ازش می ترسم، تو نیستی. خب؟
‫چون مَردی که منو می ترسونه، ‫هنوز به دنیا نیومده.
‫- بیخیال، عذرخواهی کن. ‫- فهمیدین؟
‫باشه.
‫جین، عذرخواهی می کنم.
‫جین.
‫ببین، واقعاً شرمنده ام.
‫باشه؟
‫شرمنده ام.
‫خیلی خب.
‫کثافت!
‫به نظرم فکر می کنن ما هواپیما خبر کردیم.
‫- دیگه نمی تونم! ‫- دواین. دواین.
‫- دووم بیار. ‫- دیگه نمی تونم تحمل کنم.
‫طاقت بیار.
‫من دوست حقیقیتم.
‫من دوست حقیقیتم. بهت دروغ نمی گم.
‫هیچوقت از خودم ناامیدت نمی کنم، باشه؟
‫- باشه. ‫- هیچوقت.
‫- هیچوقت! ‫- خیلی خب.
‫خیلی خب.
‫آهای.
‫گوش کنید.
‫وقتی نگهبان ها رو گرفتیم،
‫یه محدوده درست می کنیم.
‫اگه نیروهای کمکی از مسیر جنگل رد شدن...
‫توی آشپزخونه دارن یه جور بحث می کنن.
‫زبونشون رو می فهمم. ‫فقط باید گوش بدم.
‫ببینم، چه خبره؟
‫ساکت.
‫حالا دارن چی می گن؟
‫دارن در مورد این بحث می کنن که...
‫چند تا از روستایی ها رو فرستادن بیرون ‫تا برن برنج پیدا کنن.
‫- خب؟ ‫- اونا دست خالی برگشتن.
‫دیگه بعد از بمبارون ها، ‫کل استان نمی تونه برنج تولید کنه.
‫فکر نمی کردم بدتر از این بشه!
‫نه، اوضاع خیلی بدتر از این حرفاست.
‫نقشه ـشون اینه که ببرنمون توی جنگل و بکُشنمون،
‫و جوری جلوه بدن که انگار می خواستیم فرار کنیم.
‫می خوان همگی برگردن روستاهاشون ‫و یه جوری یه غذایی پیدا کنن.
‫سردسته ـشون هیتلر کوچولو و اسب دیوونه ـست.
‫- می دونستم! ‫- خیلی خب، پس...
‫باید همین فردا بریم.
‫بیاید اینجا.
‫پروست.
‫هنوز یه روز تا روز استقلال فاصله داریم ‫ولی مهم نیست. ‫(چهارم ژوئیه = روز استقلال)
‫ببین، هنوز بارون نیومده که.
‫فردا...
‫موقع ناهار!
‫پس من و دواین...
‫از اینطرف می ریم بیرونِ حصارها.
‫شما چهارتا از اینطرف می رید بیرونِ حصارها.
‫همه ـمون باید همزمان...
‫به آشپزخونه برسیم تا دوره ـشون کنیم.
‫این مهمترین چیزه! خب؟
‫بعدش شما دوتا...
‫از نگهبان ها بازجویی می کنید.
‫خیلی خب. برج نگهبانی کدوم گوریه؟
‫برج کجاست؟
‫خیلی خب. آره. اون سه تا توی آشپزخونه ان. ‫فکر کنم الان وقتش باشه.
‫فکر کنم همه ـشون توی آشپزخونه باشن.
‫وقتشه! من می رم.
‫دیتر، موفق باشی.
‫ساکت، ساکت.
‫سریع! آشپزخونه، آشپزخونه. ‫دم آشپزخونه همدیگه رو می بینیم. باشه؟ خیلی خب.
‫دواین، یالا. ‫یالا، وای خدا!
‫وای خدا، شش هفت نفری هستن.
‫جین! پروست! یالا!
‫پروست! جین! کدوم گوری هستید؟
‫جین! لعنت بهتون... ‫دواین، یالا!
‫دواین، کدوم گوری هستی؟
‫بدقواره، سعی نکن کاری کنی.
‫برو! برو، فرار کن!
‫فرار کن.
‫لعنتیا!
‫کفش ها کجان؟
‫کفش ها همیشه اینجا آویزونن. ‫دنبالشون بگرد. زود باش، بگرد.
‫این وحشتناکه! وحشتناکه.
‫زود باش. یه چی بیار. این کیسه رو بیار.
‫- کفشی نیست ‫- این کیسه رو بیار.
‫هر چی می تونی بیار.
‫لعنت بهت، جین!
‫لعنت بهت.
‫باید بریم. باید بریم. ‫نگهبان ها برمی گردن!
‫یالا!
‫دواین، دواین. از فضای باز نرو! ‫از فضای باز نرو! بیا. بیا.
‫دیتر.
‫«ی.چ» چی شد؟
‫چرا نیومدید آشپزخونه؟ هان؟
‫جین؟ جین، کدوم گوری بودی؟
‫جین، کدوم گوری بودی؟
‫صدای تیراندازی رو شنیدی؟ شنیدی؟
‫تو تیررسم نبودن.
‫عه، تو تیررست نبودن؟
‫اونجا نبودی که توی تیررست باشن!
‫اینا رو ببین! چه کفش های خوبی دارید!
‫کفش های ما کجان؟ ‫کفش های ما کجان؟
‫فیسیت.
‫یعنی می گی اون سه جفت کفش برداشته؟
‫کفش های خودش و کفش های دواین و ‫کفش های منو برداشته؟
‫- درسته. ‫- آره؟
‫- آره. ‫- درسته.
‫پس اونموقع که داشتن به ما شلیک می کردن،
‫مشغول گرفتنِ قمه ها و کفش هاتون بودین.
‫خیلی خب. این تفنگه کجا بود؟ ‫از کجا این تفنگه رو پیدا کردی؟
‫از کجا آوردیش؟
‫الان باید کجا برم؟
‫نمی دونم کجا می ری. ‫اون تفنگه رو از کجا آوردی؟
‫یا همینجوری پیداش کردی؟ ‫همینجوری دیدی یا جا افتاده بود؟
‫پیداش کردیم.
‫خیلی خب، گوش کن، دیگه بسه.
‫گوش کن، یه خشاب بهت می دم.
‫یه خشاب رو با قمه ـت عوض می کنم.
‫آره دیگه.
‫خنده داره؟
‫- کجاش خنده داره؟ ‫- چون داشتم فکر می کردم...
‫می تونی برگردی و خودت یه دونه برداری.
‫می تونم خودم برگردم و یه دونه بردارم؟ باشه.
‫- الان که تونستی نقشۀ بزرگت رو اجرا کنی خوشحالی؟ ‫- آره.
‫آره.
‫آره، مطمئنم خوشحالی.
‫اون قمه رو بده من.
‫اون قمه رو بده من!
‫بگو کجا برم.
‫نمی دونم کجا می تونی بری.
‫همین فکر رو می کردم.
‫جین. جین.
‫چیه؟ چیه؟
‫بله دیتر؟
‫دارید اونوری می رید؟
‫ببین، دواین، دواین، دوستت دارم داداش. ‫تو از اونور برو، من از اینور می رم.
‫ولی کجا باید برم؟
‫می رم اونجا.
‫کجا باید برم؟
‫دیتر!
‫قراره بارون بگیره.
‫مطمئنم!
‫همیشه اینجوری شروع می شه.
‫دواین!
‫اینو داشته باش.
‫اونجا رو می بینی؟
‫می بینی؟
‫اون پایین باید یه رودخونه باشه.
‫باید به «بیگ مادی» برسه. ‫(همون رودخانۀ مکونگ)
‫بعدش دیگه از اینجا می ریم.
‫یه کلک می سازیم و ‫می تونیم تا آخرش روی آب شناور باشیم.
‫هیچکس نمی بینتمون.
‫بعدش می تونیم خودمون رو به تایلند برسونیم.
‫گوش کن.
‫صدا رو می شنوی؟
‫آبشاره؟
‫آبشار! آبشار، فرار کن!
‫دیتر!
‫- مراقب باش! ‫- ساحل!
‫ساحل رو بگیر.
‫ببین، یه دست رو انتخاب کن.
‫نه.
‫کدوم از پاهات داغون تره؟
‫یه سؤال انحرافی ـه، آره؟
‫می تونم با این عوضش کنم.
‫اگه به ویت کنگی ها بخوریم، ‫هیچ جوره نمی تونیم...
‫قبل از اونا بهشون شلیک کنیم.
‫باهاشون شکار هم نمی تونیم بکنیم، ‫چون صداش رو می شنون.
‫می خوای از شرشون خلاص بشیم؟
‫آره.
‫در کل خسته شدم از بس با خودم کشوندمش.
‫وای خدا.
‫دواین!
‫باید راه بیفتیم.
‫خیلی خسته ام.
‫- راه بیفت. ‫- نه، خیلی خسته ام.
‫یالا، رفیق.
‫بیشتر از این نمی تونم بیام.
‫دواین!
‫اینا کلبه ان. اینا کلبه ان.
‫این یه روستای متروکه ـست.
‫این یه کلبه ـست.
‫نه.
‫- چرا. ‫- همه ـش جنگله.
‫ مراقب باش.
‫- من دیگه بُریدم. ‫- نه!
‫شب راه می افتیم.
‫نه، جدی می گم، جلوتر از این نمی تونم بیام.
‫همینجا ولم کن برو.
‫شب راه می افتیم.
‫بهت کمک می کنم.
‫وقتی به بیگ مادی رسیدیم، ازش رد می شیم...
‫و مطمئنم صاف به کلوپ افسران آمریکایی می خوریم.
‫بعدش مستقیم می ریم آشپزخونه،
‫و یه همبرگر و سیب زمینی سرخ کرده...
‫و میلک شیک و دسر بستنی ساندی سفارش می دیم.
‫همۀ چیزای شیرینی که دوست داری.
‫دواین! دواین! هلی کوپترها اومدن.
‫دواین! دواین، ببین.
‫اوناهاششون! ‫ما اینجاییم!
‫خواهش می کنم، خواهش می کنم، واقعی باشید!
‫ما اینجاییم! رفیق هاتن! رفیق هاتن!
‫ای جان!
‫ممنونم! ممنونم!
‫ما اینجاییم! ما اینجاییم!
‫نه!
‫ما اینجاییم!
‫دارید کجا می رید؟
‫ما اینجاییم!
‫وایستید!
‫احمق ها، کجا می رید؟
‫خواهش می کنم.
‫خواهش می کنم برگردید.
‫- صدات رو بلند نکن. ‫- دواین!
‫- دیتر. ‫- دواین.
‫- نگهبان ها دارن میان. ‫- دواین...
‫من که حرفی نزدم.
‫حرفی نزدم.
‫خدا، الان که بیشتر از هر زمان بهت نیاز داریم ‫کمکمون کن.
‫صدات رو بلند نکن. ‫دارن میان.
‫بیا بغلم.
‫دراز بکش.
‫اینجوری دراز بکش.
‫دراز بکش.
‫خیلی خب.
‫گوش کن، امشب یه آتیش می سازم. ‫یه آتیش بزرگ!
‫اونوقت اون هلی کوپترها می بیننش.
‫و میان می برنمون.
‫باشه؟ میان می برنمون.
‫یالا! یالا!
‫همینه!
‫ما اینجاییم!
‫ما اینجاییم! آخ جون!
‫وای خدا رو شکر. آخ جون!
‫آره.
‫آره!
‫احمقا!
‫نزدیک بود منو بکُشید.
‫خواب دیدم آتیش سوزی شده بود.
‫چرا فکر کردن کل یه روستا می سوزه؟
‫چطور می تونه کار ویت کنگی ها باشه؟
‫حالا حتماً اونا صدامون رو شنیدن.
‫حتماً دیدنمون.
‫ویت کنگی ها تو راهن. ‫هر لحظه ممکنه برسن.
‫بیا از اینجا بریم.
‫آمریکایی!
‫دیتر.
‫پاهام یخ زدن.
‫سردمه.
‫پاهام یخ زدن.
‫کفشه رو تو بپوش.
‫دواین؟
‫آهای تو!
‫من اینجام.
‫لطفاً دور بزن.
‫آهای!
‫نرو! آهای!
‫آهای! آهای!
‫از اینجا نرو.
‫آهای!
‫بیخیال بابا!
‫خواهش می کنم!
‫یالا!
‫خیلی خب. آهای!
‫اینجا! اینجا!
‫کمکم کن! بیا، بیا، بیا!
‫بیا پایین. ‫آره، بیا.
‫دارن میان!
‫آره، آره، خواهش می کنم!
‫منو ببینید!
‫آره!
‫کی هستی رفیق؟
‫اسمت!
‫ستوان پرواز «دیتر دنگلر»، یو اس اس رنجر.
‫اسم شب؟
‫- اسم شبت چیه؟ ‫- «سپیده دمِ رهایی»
‫- سپیده دمِ رهایی! ‫- بلندتر.
‫سپیده دم رهایی!
‫- ورزش مورد علاقه؟ ‫- شکار!
‫ماهی مورد علاقه؟
‫قزل آلا.
‫تأیید می شه. تأیید می شه. خودشه!
‫باورم نمی شه.
‫ای خدا، رفیق! از اون جنگل زنده بیرون اومدی.
‫ببرش خونه!
‫باهامون میاد خونه.
‫- گندش بزنن! ‫- می ریم خونه.
‫خیلی خب.
‫دمت گرم، رفیق.
‫آروم، آروم، آروم.
‫آهای، وایستید، وایستید. ‫همه گوش کنن من چی می گم.
‫- ما اینجا مسئولیم. ‫- برید عقب، برید عقب.
‫این مرد توی یه مأموریت فوق محرمانه بوده. ‫وایستید!
‫هیچکس نباید ببینتش. هیچکس نباید بهش دست بزنه. ‫هیچکس نباید باهاش حرف بزنه.
‫ببریدش داخل. ‫هر چی دیدید رو فراموش کنید.
‫در حقیقت از الان به بعد، ‫یه مأموریت مخفی دولتی ـه. واضح گفتم؟
‫منظورم رو گرفتید؟
‫- برید عقب، برید عقب. ‫- عقب وایستید.
‫خیلی خب. بریم.
‫داری عالی پیش می ری، دیتر.
‫دیگه اینو لازم نداری.
‫ببین، کِی می تونم برگردم توی کشتیم؟
‫نمی دونم.
‫برو، برو، برو، برو، برو.
‫شماها خیلی باحالید!
‫آخه چند بار باید بهتون بگم؟ ‫مختصاتش رو نمی دونم.
‫برمی گردیم سراغ نگهبان ها. ‫از یونیفرمشون برام بگو.
‫بعضی هاشون ستارۀ قرمز داشتن. ‫شاید ویت کنگی بوده باشن.
‫بقیه ـشون لائوسی بودن...
‫وای نه!
‫دیتر!
‫رفیقام اومدن!
‫- تولدت مبارک. ‫- رفیقام اومدن.
‫موفق شدی!
‫خوشحالم می بینمت، اسپوک.
‫دیتر!
‫نورمن، وای خدا!
‫آقایون، می شه یه چند دقیقه تنهامون بذارید لطفاً؟
‫مشکلی نداره.
‫یه نامه از نامزدش دارم.
‫یه جورایی شخصی ـه. ‫منظورم رو می گیرید؟
‫فقط حرفای خصوصی بزنید، ستوان.
‫ما وسط یه جلسۀ توجیهیِ فوق محرمانه ایم.
‫حتماً! اینو خانمش فرستاده.
‫- 10 دقیقه. ‫- خیلی خب.
‫ممنونم آقایون.
‫ممنونم.
‫آهای اسپوک. اسپوک، قضیه چیه؟ ‫الان که تولدم نیست.
‫دیتر، اون دوتا مأمور سیا می خوان ‫برت گردونن پایگاه گوام تا اطلاعاتت رو بگیرن.
‫تو نمی خوای این کار رو بکنی، مگه نه؟
‫فکرش رو می کردم.
‫آهای، صبر کنید بچه ها.
‫ببینید بچه ها، اون یه ذره احساساتی شده.
‫می شه یه چند دقیقه بهش وقت بدین ‫تا خودشو جمع و جور کنه؟
‫باشه، مشکلی نداره. ‫یه چند دقیقه بهش وقت می دیم.
‫- اون بچۀ خوبی، نه؟ ‫- آره.
‫- ممنون، بچه ها. ‫- خواهش.
‫...چپ، راست. ‫چپ، چپ، چپ، راست، چپ.
‫دیگه بیا بیرون.
‫عجله کنید. یالا، سوارش کنید.
‫سوارش کن، سریع!
‫برو داخل.
‫امروز روز منه!
‫آخه این چه کاری بود؟
‫- ببین. ‫- چیه؟
‫بقیه کجان؟
‫- کجا؟ ‫- همینجان.
‫چرا اسلکه ها خالی ان؟ رفتن خونه؟
‫- آره. ‫- آره.
‫رفتن تعطیلات.
‫جنگ تموم شده؟
‫نه.
‫می دونید، بدجوری تو دردسر افتادم.
‫پسرا، اومدش!
‫رفتن دزدیدنش و آوردنش پیش ما!
‫سازمان سیا چهار روز نگهش داشت، ‫ولی تا ابد که نمی تونن نگهش دارن.
‫دیتر دنگلر!
‫خیلی خب، خیلی خب. صبر کنید. ‫یه لحظه صبر کنید.
‫پسرا، یه لحظه گوش کنید.
‫دریاسالار ویلوبی می خواد یه چیزی بگه.
‫ستوان دنگلر!
‫خوشحالم برگشتی.
‫- ممنونم. ‫- خیلی خب. هنوز تموم نشده.
‫بازم هست! صبر کنید، رفقا. صبر کنید. صبر کنید.
‫بذارید با خودش شروع کنیم.
‫دیتر، باورنکردنیه که برگشتی خونه.
‫حالا بهمون بگو، به خاطر ایمانت به خدا ‫و به کشور موفق شدی؟
‫بگو دیگه دیتر، مطمئنم به یه چیزی اعتقاد داری.
‫اعتقاد دارم که استیک می خوام!
‫استیک! این مرد استیک می خواد.
‫یه گاو بزرگ برات کباب می کنیم.
‫خیلی خب. گوش کنید. وایستید.
‫می شه یه نصیحتی به پسرا بکنی؟
‫یه چیزی که توی سختی هات یاد گرفتی،
‫یه چیزی که هر چی هم که اوضاع بد شد ‫بازم تشویقشون کنه ادامه بِدن!
‫بله که می تونم.
‫چیزی که پُره رو خالی کنید.
‫چیزی که خالیه رو پُر کنید.
‫جایی که می خاره رو بخارونید. ‫همین!
‫حالا قیافۀ این پسرا رو ببین.
‫اونا عاشقتن، پسر.
‫اونا عاشقتــــن!
‫دیتر دنگلر، کمی بعد از اینکه نجات داده شد ‫خود را از خدمت، بازنشسته کرد
‫و خلبان آزمایشِ هواپیماهای غیرنظامی شد.
‫او از چهار سقوط دیگرِ هواپیما جان سالم به در بُرد
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «TheFlashPoint»