‫«ترجمه از آرام متین»
‫نتونستم مادر خوبی باشم.
‫متاسفم، دخترم.
‫همه‌تون تاوانش رو پس می‌دید.
‫همه‌تون
‫تاوانش رو پس می‌دید.
‫…تاوانش رو پس می‌دید.
‫همه‌تون تاوانش رو پس می‌دید.
‫تولدت مبارک، دختر خوشگلم.
‫باورم نمیشه دیگه چهار ساله شدی.
‫دعا کن خداوند آرزوت رو برآورده کنه
‫و همیشه نگهدارت باشه، باشه؟
‫باشه، بابا.
‫بیاید جشن بگیریم!
‫بیاید همین کار رو بکنیم!
‫عالیه!
‫تینی جونم، وقتی بزرگ شدی،
‫هرجا که رفتی،
‫یادت نره برگردی خونه، باشه؟
‫باشه، مامان.
‫صبر کن، مامان، اون چیه؟
‫خانم ایناه!
‫[سی سال بعد]
‫صبح بخیر، آقا.
‫هی، مین.
‫- بله؟ ‫- تولدم پنج روز دیگه‌ست.
‫تو هم بیا، باشه؟
‫برات دعوتنامه می‌فرستم، باشه؟
‫- باشه. ‫- خوبه.
‫دیان.
‫حتما بیا به تولدم، باشه؟
‫باشه؟
‫یون.
‫باید آروم و اخراج کنیم.
‫اگه قبول کنید، ‫به پلیس گزارش نمیدیم، خانم.
‫[نامه‌ی انصراف]
‫بریم.
‫ما میریم.
‫- کجا داره میره؟ ‫- کجا داره میره؟
‫- چقدر عجیب‌غریب‌ـه. ‫- شاید اخراجش کردن.
‫تو دیوونه‌ای!
‫فکر کنم دیوونه شده.
‫باید ببرنش تیمارستان.
‫حقشه اخراج بشه!
‫[گواهی تقدیر] ‫[آدلیا آینایا، روانشناس]
‫وضعیت آروم داره بدتر میشه.
‫- اون امروز تو مدرسه... ‫- مامان.
‫- آروم باش. ‫- همش بی‌فایده‌ست.
‫من و پدر خدابیامرزت ‫فقط می‌خوایم آروم یه زندگی عادی داشته باشه.
‫امروز تو مدرسه، نزدیک بود پلیس دستگیرش کنه.
‫شاید وقتشه یه راه‌حل دائمی پیدا کنیم.
‫به نظر من...
‫بهترین راه حل برای آروم...
‫اینه که هر چه زودتر...
‫تو بیمارستان روانی بستریش کنیم.
‫شاید از نظر خونی خواهرت نباشه،
‫ولی آروم باز هم خواهر کوچولوت حساب میشه.
‫- پاشو بریم. ‫- مامان.
‫منظورم اصلا این نبود.
‫مامان!
‫لیا چی گفت، مامان؟
‫هیچی.
‫حتما اشتباه متوجه شده.
‫فقط یه کم مشاوره احتیاج داری.
‫و این کاملا طبیعیه.
‫ولی اگه لیا راست بگه، چی؟
‫- اگه واقعا دیوونه باشم، چی؟ ‫- نه.
‫تو دیوونه نیستی!
‫تو دختر منی، فهمیدی؟
‫تو دختر منی و کاملا عاقلی.
‫فهمیدی؟
‫حتی اگه لیا هم راست بگه،
‫برام مهم نیست. من هنوزم دوستت دارم.
‫هر کاری می‌کنم تا یه راه‌حل پیدا کنم.
‫همه‌جا رو می‌گردم تا درمانت رو پیدا کنم.
‫باشه؟
‫همه تلاشم رو می‌کنم تا حالت خوب بشه.
‫تو خوب میشی.
‫بهت قول میدم.
‫خوب میشی.
‫- خوب میشی. ‫- خوب میشم.
‫باشه.
‫من خوب میشم.
‫تو خوب میشی.
‫آروم برگشته خونه!
‫مامان! آروم!
‫آروم؟
‫فعلا مزاحم خواهرت نشو.
‫باشه؟
‫آروم؟
‫ترسیدم، آروم!
‫چی می‌خوای؟
‫میای بریم بازی کنیم؟
‫لطفــا.
‫باشه، بریم.
‫- بذار اول لباسم رو عوض کنم، باشه؟ ‫- باشه.
‫[۲۹ فوریه، تولد آروم]
‫آروم، اگه نمی‌خوای کیکت رو ‫بخوری، برو یه کم استراحت کن.
‫بعدا یه جشن تولد هم ‫با همکلاسی‌ها‌ت داری.
‫آروم؟
‫عزیزم؟
‫مراقب آروم باش.
‫به لیا بگو درمانش کنه.
‫همه چی رو تو دفتر یادداشت نوشتم.
‫همسر عزیزم، تینی.
‫می‌دونم چیزی که دارم می‌نویسم رو باور نمی‌کنی.
‫نمی‌دونم چجوری، ولی دخترمون نفرین شده.
‫یه نفرین که هر سال کبیسه، تو روز تولدش
‫ظاهر میشه.
‫توی این دفتر،
‫اسم افرادی رو نوشتم که ‫شاید بتونن آروم رو از نفرین نجات بدن.
‫قبل از تولدش درمانش کن
‫تا دیگه کسی آسیب نبینه.
‫بیا منو بگیر.
‫راما، سوار چرخ و فلک شو.
‫- باشه. ‫- من می‌چرخونمت.
‫یک...
‫دو...
‫سه!
‫آروم، لطفا درست بازی کن.
‫آروم! یواش‌تر!
‫آروم!
‫کمک!
‫آروم! یواش‌تر!
‫مامان! کمک!
‫آروم! یواش‌تر!
‫مامان! کمک!
‫- مامان! ‫- راما؟
‫راما!
‫آروم!
‫آروم! یواش‌تر!
‫مامان!
‫- مامان… ‫- بیا اینجا، راما.
‫- مامان؟ ‫- خوبی؟
‫مامان؟ ببخشید.
‫چند دقیقه دیگه بیا پیشم.
‫می‌ریم دنبال یه درمان دیگه. ‫برو آماده شو.
‫مامان…
‫سوریا، چهار سال بعد از مرگت،
‫به وصیتت عمل نکردم.
‫الان باور دارم که نفرین آروم واقعی‌ـه.
‫سعی می‌کنم درمانش کنم.
‫راما.
‫معذرت می‌خوام.
‫خواهرت عذرخواهی کرد.
‫قول بده دیگه تکرارش نکنی.
‫منو ببخش، باشه؟
‫باشه.
‫لیا؟
‫می‌دونم دوباره می‌خوای ‫آروم رو ببری پیش شمن.
‫مامان، می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫مامان.
‫می‌خواستم بابت حرفی که زدم...
‫عذرخواهی کنم.
‫من منظوری نداشتم.
‫باشه.
‫من خیلی دوستت دارم.
‫همونطور که آروم رو دوست دارم.
‫ولی...
‫نمی‌خوام آروم رو ببری پیش اون شمن.
‫- اون اصلا... ‫- لیا.
‫من راه دیگه‌ای ندارم.
‫اتفاقی که تو مدرسه براش افتاد
‫منو یاد اون اتفاقی که ‫واسه بابات افتاد، انداخت.
‫نمی‌خوام دوباره همه‌مون تو خطر بیفتیم.
‫نمی‌خوام چیزی بشه.
‫اگه اینطوریه...
‫منم باهاتون میام.
‫می‌خوام باهاتون بیام.
‫یه مدرسه‌ی دیگه برات پیدا می‌کنیم
‫که بازم بتونی بری ‫همون دانشگاهی که آرزوش رو داری.
‫راما.
‫با اون بازی نکن، گمش می‌کنی.
‫این کلیدِ واسه چیه، مامان؟
‫کلید خونه‌ی بابابزرگت تو روستاست.
‫بذارش سر جاش.
‫- دیگه باهاش بازی نکن، باشه؟ ‫- باشه.
‫لیا، هنوز اون آهنگی که ‫مامان ساخته بود رو یادت هست؟
‫کدوم آهنگ؟
‫- یادم نمیاد. ‫- اون که میگه...
‫کو‌کو‌کو‌کو کومودو
‫چقدر تو بامزه‌ای!
‫بعدش میگه...
‫- کو‌کو‌کو‌کو کومودو ‫- کومودو
‫چقدر تو نازی!
‫بعدش چی می‌شد؟
‫آهان، رپ می‌شد. مامان، رپ بخون.
‫خواهش می‌کنم، فقط یه بار.
‫- بخون دیگه مامان، رپ خوندنت خوبه. ‫- آره مامان، بخون.
‫تو رو خدا! بخون دیگه!
‫- چجوری بود؟ ‫- باشه.
‫- یک، دو، سه. ‫- یک، دو، سه.
‫کو‌کو‌کو‌کو کومودو
‫چقدر تو بامزه‌ای!
‫کو‌کو‌کو‌کو کومودو
‫چقدر تو نازی!
‫[۵ روز مانده تا تولد آروم]
‫آروم، چی شده؟
‫آروم؟
‫هیچی مامان.
‫چیه؟
‫انتقام!
‫- آروم؟ ‫- دیدمش…
‫- چی دیدی؟ ‫- آروم؟
‫آروم، هیچی نیست.
‫الان می‌رسیم خونه گاس رُستامان.
‫چیزی نیست.
‫یه کم آب بخور.
‫آب بخور، عزیزم.
‫آروم باش.
‫نفس بکش. ‫باید به مسیرمون ادامه بدیم، باشه؟
‫راه زیادی رو تا اینجا اومدین.
‫خب، کی به درمان احتیاج داره؟
‫دخترم.
‫اون وقتی کوچیک بود...
‫جن‌زده شده.
‫زیاد جن‌زده می‌شده.
‫- من می‌خوام برم دستشویی. ‫- باشه بعدا.
‫- می‌خوای بری دستشویی؟ ‫- آره.
‫- آره؟ اشکالی نداره. ‫- لازم نیست بره.
‫نِنگ؟
‫نِنگ، بیا اینجا.
‫- خب، دستشوییم داره می‌ریزه! ‫- این بچه می‌خواد بره دستشویی.
‫لطفا تو ببرش.
‫- ببخشید زحمت افتادید. ‫- بیا بریم.
‫- اشکالی نداره، بیا بریم، پسرم. ‫- اشکالی نداره.
‫من می‌برمش.
‫می‌تونی ببریش اون پشت کنار رودخونه.
‫یه روح دیگه‌ام هست
‫که وارد بدنش شده.
‫مثل یه جور انگل.
‫راما، صبر کن منم بیام.
‫انقدر سریع نرو.
‫راما!
‫راما، یواش‌تر... اینجا ندو!
‫راما!
‫از دست تو...
‫باید فقط به من اعتماد کنید، باشه؟
‫اعتماد کنید و ‫هرچی می‌گم گوش بدید، باشه؟
‫روحی که تو بدن آروم‌ـه، خیلی قدرتمنده.
‫- آروم نمی‌تونه کنترلش کنه. ‫- راما!
‫ولی نگران نباشید.
‫من می‌تونم درستش کنم.
‫فقط یه کم پول لازم دارم،
‫تا بتونم دوباره ازدواج کنم
‫و کاملا درمانش کنم.
‫راما!
‫رُستامان یه شمن خبیث‌ـه.
‫بچه‌های کوچیک رو قربونی می‌کنه.
‫من میرم مراسم رو آماده کنم.
‫وقتی آماده شد،
‫خبرتون می‌کنم، باشه؟
‫- لطفا، بفرمائید. ‫- باشه.
‫نوش جان.
‫- مامان، یه چیزی درست نیست. ‫- بس کن، بذار اول امتحانش کنیم.
‫خودت رو تسلیم من کن!
‫نِنگ؟
‫روح دیوونه.
‫اونقدرا هم که فکر می‌کردم قوی نیست.
‫آروم!
‫این یارو از منم شرورترـه!
‫آروم مال منه.
‫آروم، به خودت بیا!
‫- آروم! ‫- آروم!
‫حالت خوبه؟
‫بیا بریم.
‫- آروم. ‫- بیا بریم.
‫حالا چیکار کنیم، مامان؟
‫باید سریع از اینجا بریم.
‫حالت خوب می‌شه.
‫زودباش بریم، مامان!
‫[۴ روز مانده تا تولد آروم]
‫- ببخشید. ‫- بله؟
‫دنبال خانم روهانا می‌گردم.
‫دنبالم بیاید.
‫ایشون خانم روهاناست
‫می‌دونستم
‫چه بلایی سر دخترت اومده.
‫راما، برو پیش خواهرت.
‫ولی اذیتش نکن.
‫باشه. الان میرم، مامان.
‫خب حالا،
‫چشم‌هات رو ببند.
‫نفست رو کنترل کن.
‫عمیق‌ترین خاطره‌ت رو صدا کن.
‫صداش کن.
‫صداش کن، لاستینی.
‫هی! یواش‌تر!
‫بیا اینجا.
‫- نمیام. ‫- تینی!
‫یه خاطره‌ی عمیق‌تر رو صدا کن.
‫ایدا.
‫تو می‌تونی.
‫- لاستینی! ‫- مامان، بابا، بیاید اینجا!
‫باشه!
‫تینی! مراقب باش!
‫عمیق‌تر.
‫فردا می‌خوام
‫کنار رودخونه بازی کنم، بابا!
‫صبر کن.
‫نه، کنار رودخونه نمیشه.
‫خطرناکه.
‫چرا رودخونه؟
‫رودخونه...
‫مامان!
‫چیزهایی که فراموش کردی رو صدا کن.
‫بابا.
‫مامان.
‫بابا.
‫درد داره.
‫بابا.
‫مامان.
‫بابا.
‫مامان.
‫بابا.
‫یه نفر رو دیدم.
‫پدر و مادرم رو هم دیدم.
‫اون فرد…
‫همونیه که باعث شد پدر و مادرم…
‫همونیه که داره دخترت رو کنترل می‌کنه.
‫همونیه که تو وجودِ آروم‌ـه.
‫یه کینه داره.
‫کینه‌ای که هیچ وقت تموم نمی‌شه.
‫اون یه نفرین از گذشته توئه
‫که مدام آدم می‌کشه.
‫من نمی‌تونم دخترت رو درمان کنم.
‫حتما باید مادرش باشه.
‫راما؟
‫راما، کمکم کن.
‫بیا بازم کن، درد داره.
‫- مامان گفت بازت نکنم. ‫- راما، درد دارم.
‫کمکم کن!
‫مارسینا.
‫برو نزدیک‌تر.
‫برو.
‫برو به خواهرت کمک کن.
‫تو برادر کوچولوی خوبی هستی.
‫خواهرت رو خیلی دوست داری.
‫باشه؟
‫آفرین پسر خوب.
‫راما، زود باش.
‫باشه، آروم. صبر کن.
‫زودباش، راما. عجله کن.
‫- خیلی سفته. ‫- تو می‌تونی.
‫می‌دونم که می‌تونی.
‫آروم…
‫آروم؟
‫آروم!
‫مامان!
‫راما!
‫مامان!
‫راما! چی شده؟
‫درد دارم، مامان.
‫مارسینا!
‫- آروم. ‫- آروم؟
‫شیطان!
‫آروم!
‫- آروم! ‫- مراقب باش!
‫وایسا، آروم!
‫وایسا!
‫آروم! وایسا!
‫خواهش می‌کنم!
‫- آروم! بس کن! ‫- آروم، بس کن!
‫آروم!
‫- کمکمون کن، آقا. ‫- کمک! بلندش کنید!
‫این گردنبند رو خانم روهانا دادن.
‫بنداز گردنت.
‫بنداز.
‫این گردنبند ‫فعلا ازت محافظت می‌کنه.
‫چون روح تا روز تولدت
‫خیلی قوی نمیشه.
‫ما تا جایی که تونستیم بهتون کمک کردیم.
‫تهدید داره بزرگ‌تر می‌شه.
‫میرم سراغ شمن بعدی که ‫شوهر مرحومم تو دفترش نوشته.
‫تمومش کن.
‫ممنونم.
‫ما می‌ریم.
‫خیلی مراقب باشید.
‫لیا، آروم. بیاید بریم.
‫- بریم. ‫- پاشو.
‫[نام: آقای دراجات]
‫[۳ روز مانده تا تولد آروم]
‫این گردنبند ممکنه ‫خاطرات از دست رفته‌ت رو هم برگردونه.
‫آروم.
‫بابا؟
‫آروم؟
‫بابا؟
‫بابا!
‫مامان، من بابا رو کشتم!
‫منظورش چیه، مامان؟
‫خواب بد دیده. صبر کن.
‫- من بابا رو کشتم! ‫- آروم؟
‫آروم؟
‫- مامان، من بابا رو کشتم. ‫- آروم باش، آروم.
‫بابات حالا در آرامشه.
‫[۲ روز مانده تا تولد آروم]
‫[نام: آقای دراجات]
‫مامان.
‫اگه این یکی هم شکست خورد،
‫بهتره تمومش کنیم.
‫من یه راه واسه درمانت پیدا می‌کنم.
‫وقتی برگردیم خونه،
‫دیگه همه چی درست شده.
‫آروم باش.
‫آروم باش، باشه؟
‫آروم باش.
‫مراقب باش.
‫آروم.
‫صبر کن. الان می‌رسیم.
‫واقعا اینجا همونجاست؟
‫مراقب باش.
‫ببخشید.
‫من خوبم.
‫راما، به خواهرت کمک کن.
‫ببخشید، من دنبال آقای دراجات می‌گردم.
‫خانم لاستینی؟
‫بله، خودمم.
‫ایشون منتظرتون بودن.
‫بیاید. بیاید بریم.
‫بقیه اینجا می‌مونن.
‫- بفرمائید بشینید. ‫- دنبالم بیاید، خانم.
‫مامان.
‫اشکالی نداره. ‫فقط یه دقیقه طول می‌کشه.
‫- بفرمائید. ‫- مراقب خواهرت باش.
‫هی. مراقبش باش.
‫بفرمائید.
‫- می‌تونی بشینی؟ ‫- می‌تونم.
‫بشین.
‫ببخشید.
‫سال‌هاست که منتظرتم.
‫چرا انقدر دیر اومدی؟
‫ببخشید.
‫قبلا به مسائل ماورایی باور نداشتم.
‫لطفا بیا بشین. بفرمائید.
‫بیا بشین.
‫من به شوهرت قول دادم.
‫همه چی رو آماده کردم.
‫اینا رو بپوش. ‫اونجا می‌تونی لباست رو عوض کنی.
‫دخترم، تو دنبال من بیا.
‫بیا.
‫بیا بریم داخل.
‫بفرمائید.
‫- من چند سال پیش این مراسم رو آماده کرده بودم. ‫- اینم بگیر.
‫ولی چون هیچوقت نیومدی
‫چون به مسائل ماورایی باور نداشتی،
‫تقریبا خیلی دیر شده.
‫اگه تو یه سال کبیسه ‫روز تولد آروم فرا برسه،
‫کاملا تسخیر می‌شه.
‫اونوقت دیگه کاری از دستم برنمیاد.
‫و اگه این روش هم شکست بخوره...
‫چاره‌ای ندارم جز اینکه...
‫میزبان شیطان رو بکشم.
‫من نمی‌خوام دخترم بمیره.
‫من نمی‌ذارم دخترت بمیره، لاستینی.
‫من و شوهرت ‫برای نجات آروم یه نقشه داشتیم.
‫شاید متوجه نشده باشی.
‫ولی شیطان از بچگی با تو بوده.
‫از وقتی خیلی کوچیک بودی.
‫ایدا؟
‫تینی، برو خونه!
‫وگرنه بابات دعوات می‌کنه.
‫برو خونه!
‫زودتر برو خونه!
‫ببخشید آقا. ‫ما برای مراسم آماده‌ایم.
‫چرا شبیه آروم لباس پوشیدی؟
‫نمی‌دونم.
‫اونا این لباس رو بهم دادن و
‫گفتن بپوشم.
‫شاید…
‫شاید یه ربطی به مراسم داشته باشه.
‫اشکالی نداره.
‫شاید باعث بشه مراسم درست پیش بره.
‫هی، شیطان!
‫می‌خوام یه قربانی بدم.
‫این دعا…
‫مجبورت می‌کنه…
‫وارد یه بدن دیگه بشی.
‫این بچه رو
‫رها کن.
‫نیت من...
‫مثل سنگ محکمه.
‫نیت من...
‫مثل سنگ محکمه.
‫نیت من...
‫مثل سنگ محکمه.
‫لیا!
‫این یکی دخترم چش شده؟
‫- لیا. ‫- آقا؟
‫طاقت بیار.
‫- نیت من... ‫- آقا؟
‫- چه بلایی سر اون یکی دخترم اومده؟ ‫- مثل سنگ محکمه.
‫اون یکی دخترم چش شده؟
‫خفه شو!
‫معامله‌ی من با سوریا همین بود.
‫شیطان به یه میزبان ویژه نیاز داره
‫تا آروم نجات پیدا کنه.
‫میزبان، اون دخترـه!
‫برای همین سوریا ‫اون رو به فرزندخوندگی گرفت.
‫تا اون رو به‌عنوان جایگزین آروم آماده کنم.
‫ولی انقدر دیر اومدی که
‫اون بزرگ و بالغ شد.
‫نیت من...
‫مثل سنگ محکمه.
‫مامان!
‫نیت من...
‫مثل سنگ محکمه.
‫درد داره!
‫نیت من...
‫مثل سنگ محکمه.
‫لیا، گوش کن.
‫من خبر نداشتم.
‫لیا!
‫من خبر نداشتم.
‫گوش کن.
‫هیچکس قرار نیست قربانی بشه.
‫مامان.
‫با با این قضیه مشکلی ندارم.
‫به خاطر آروم،
‫حاضرم قبولش کنم.
‫نه.
‫- حاضرم قبولش کنم. ‫- نه.
‫- با این قضیه مشکلی ندارم. ‫- نه!
‫چی داری میگی؟ هی.
‫هیچکس قرار نیست قربانی بشه.
‫فهمیدی؟ گوش کن چی میگم.
‫هیچکدوم از بچه‌هام قرار نیست قربانی بشن.
‫همه‌تون تاوانش رو پس می‌دید.
‫مامان، من می‌ترسم!
‫آروم کجاست؟
‫اینجا چه خبره، مامان؟
‫مامان، چرا داره این اتفاق میفته؟
‫دراجات.
‫برو گمشو!
‫جلو نیا!
‫من ازت نمی‌ترسم!
‫بیاید پیداش کنیم. آروم!
‫برو خونه، لاستینی!
‫آروم!
‫مامان!
‫مراقب همدیگه باشید. آروم!
‫لیا، من می‌ترسم.
‫- من اونا رو کشتم. ‫- بسه.
‫بیاید از اینجا بریم!
‫من دوباره آدم کشتم، مامان.
‫من اونا رو کشتم. ‫حتی بابا رو هم من کشتم.
‫من قاتلم.
‫همه‌ش تقصیر منه! شماها آروم باشید.
‫تو هیچ کار اشتباهی نکردی، آروم. ‫راما، آروم باش.
‫تقصیر منه. ‫آروم، آروم باش.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫آروم باش.
‫حالا بیاید یه جای امن پیدا کنیم.
‫بیاید یه جا واسه استراحت پیدا کنیم.
‫تینی، تو از الان دیگه ‫پیش ما زندگی می‌کنی، باشه؟
‫راننده بابات، عمو سوباگیر،
‫از خونه مراقبت می‌کنه.
‫من کلید خونه‌ت رو نگه داشتم
‫تا هیچوقت خونه‌ت رو فراموش نکنی.
‫[۱ روز مانده تا تولد آروم]
‫به آروم کمک کن.
‫بیا پایین.
‫باشه.
‫راما، لطفا کمک کن.
‫بیا.
‫مراقب باش.
‫مامان، خانم ایناه چه نسبتی با بابا داره؟
‫اون زن اول باباته.
‫زیاد بهشون نزدیک نشو.
‫مخصوصا به ایدا.
‫چرا، مامان؟
‫چون ایدا مریضه.
‫خانم ایناه نزدیکِ ‫آغل بزها زندگی می‌کنه، درسته؟
‫اونجا بوی بز نمی‌ده؟
‫اون‌ها تو آغل زندگی می‌کنن؟
‫نزدیک آغل.
‫الان دیگه اتاق خانم ایناه مال توئه، درسته؟
‫درسته؟
‫مامان.
‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫چی؟
‫تولد من داره نزدیک می‌شه.
‫می‌خوام ازت کمک بخوام.
‫نمی‌خوام دوباره ‫اون اتفاقی که برای بابا افتاد، تکرار بشه.
‫بیا بشین.
‫آروم.
‫همینجا بمون.
‫می‌خوام در رو از بیرون قفل کنم.
‫باشه، مامان.
‫نگهش دار! آروم!
‫- مامان! ‫- بیدار شو، آروم!
‫محکم بگیرش!
‫طاقت بیار، آروم.
‫محکم بگیرش!
‫آروم!
‫آروم؟
‫آروم حالش خوبه؟
‫آره، خوبه.
‫مامان.
‫دست و پام رو ببند.
‫تا جایی که می‌تونی محکم ببند.
‫اشکالی نداره.
‫راما.
‫بیا بریم از بیرون اتاق مراقب آروم باشیم.
‫به زودی تموم میشه.
‫همه‌چی به زودی تموم میشه.
‫باشه؟
‫تو خوب میشی.
‫بازی دیگه بسه. بیا بریم.
‫مامان.
‫مامان، من هنوز می‌خوام با ایدا بازی کنم.
‫دیگه بسه. بیا بریم خونه.
‫مامان!
‫- مامان! ‫- تینی؟
‫تینی؟
‫عزیزم.
‫امروز،
‫افتتاحیه کارخونه‌م خیلی خوب پیش رفت.
‫خداروشکر، عزیزم.
‫خیلی خودت رو مشغول کار نکن، باشه؟
‫چون سال دیگه،
‫تینی میره مدرسه، عزیزم.
‫درسته. تینی میره مدرسه، مگه نه؟
‫درسته.
‫باشه، پس بیاید غذا بخوریم.
‫بخورید.
‫ببخشید.
‫میشه ایدا…
‫اینجا غذا بخوره یا نه؟
‫شماها باید بیرون بمونید.
‫اینجا جای آدم‌های سالمه.
‫عزیزم…
‫برو گمشو!
‫و تو، رانتی،
‫من این تصمیم رو گرفتم
‫تا خوشبختی خونواده‌مون خراب نشه.
‫لاستینی.
‫بله، خانم؟
‫من یه هدیه برات آوردم.
‫یه عروسک کاموایی.
‫تولدت مبارک، دخترم.
‫ممنون، خانم ایناه.
‫خواهش می‌کنم.
‫لاستینی.
‫بابا!
‫این چیه؟
‫بوی بز میده.
‫بیا بریم.
‫تینی،
‫صدبار بهت گفتم به خانم ایناه نزدیک نشو.
‫اون‌ها بیماری دارن.
‫ممکنه تو هم آلوده بشی.
‫فهمیدی؟
‫ایدا!
‫تینی.
‫برو با ایدا، خواهر بزرگت، بازی کن، باشه؟
‫خواهر، بریم بازی کنیم؟
‫مارسینا.
‫از اینجا برو.
‫بس کن.
‫طاقت میارم.
‫جای من همینجاست.
‫شاید وقتی بچه‌ها بزرگ شدن،
‫اوضاع بهتر بشه.
‫باگیر! بیا منو برسون به کارخونه!
‫مارسینا، من باید برم.
‫لاستینی کجاست؟
‫لاستینی.
‫لیا.
‫هر اتفاقی افتاد، در رو باز نکن.
‫باشه؟
‫ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫خونه سوباگیر کجاست؟
‫اونجاست.
‫اونجا؟
‫عمو.
‫تو چه رابطه‌ای با
‫خانم ایناه داشتی؟
‫لاستینی.
‫پدر و مادرم به خاطر تو مردن.
‫من تو رو اونجا دیدم.
‫- من می‌خواستم تو رو نجات بدم. ‫- خب اونجا چیکار می‌کردی؟
‫جوابم رو بده.
‫تو چه رابطه‌ای
‫با مارسینا داشتی؟
‫من مارسینا رو دوست داشتم.
‫ولی اون منو دوست نداشت.
‫همه‌چی وقتی شروع شد که بابات
‫با مارسینا، دختر زیبای روستا که ‫من دوستش داشتم، ازدواج کرد.
‫آقای جاتمیکو، عروسی‌تون رو تبریک می‌گم.
‫خیلی ممنونم.
‫فقط چون بابات پولدار بود و
‫من فقط راننده‌ش بودم.
‫بعد مارسینا یه بچه ناقص به دنیا آورد.
‫نه!
‫اون مرد پولدار نمی‌تونست ‫قبول کنه که یه بچه ناقص داشته باشه.
‫اون، دختر زیبای روستا، ‫مارسینا رو مقصر می‌دونست.
‫بعدش با رانتی،
‫دخترعموی خودش ازدواج کرد.
‫و اون موقع بود که تو به دنیا اومدی.
‫لاستینی.
‫چه اسم قشنگی.
‫خب معلومه.
‫مثل مامانش قشنگه.
‫از وقتی که تو سالم‌تر از ‫دختر مارسینا به دنیا اومدی،
‫مارسینا و دخترش ایدا بیشتر رنج کشیدن.
‫تا هوا آفتابیه، بیا بچه رو ببریم بیرون
‫تا سالم بمونه.
‫وضعیت ایدا جوری بود که
‫مثل بچه‌های معمولی رشد نمی‌کرد.
‫به جای اینکه شکرگزار باشه،
‫اونا رو به حال خودشون رها کرد.
‫برای اینکه آبروش حفظ بشه،
‫مارسینا و دخترش رو از خونه بیرون نکرد.
‫ولی بچه مریضش رو ول کرد تا بمیره.
‫همه‌تون تاوانش رو پس می‌دید.
‫مارسینا تصمیم گرفت خودش رو بکشه.
‫اون مجبور شد تاوان همه چی رو پس بده.
‫منم چون مارسینا رو دوست داشتم،
‫تصمیم گرفتم بهش کمک کنم.
‫ازش خواستم از خانواده‌ت انتقام بگیره.
‫از جاتمیکو و نسلش.
‫آدم هر چی بکاره، همون رو برداشت می‌کنه.
‫ما شدیم قربانی.
‫زندگی دخترم نابود شده... نابود!
‫مامان!
‫آروم!
‫مامان!
‫مامان؟
‫عمو، دخترم رو به حالت قبلش برگردون.
‫[۱ ساعت مانده تا تولد آروم]
‫کمکم کن، عمو.
‫دخترم هیچ کار اشتباهی نکرده.
‫بذار گناهان پدر و مادرم رو من به دوش بکشم.
‫بذار نفرین مارسینا به من برسه.
‫من فقط می‌خوام
‫حال دخترم خوب بشه.
‫من نمیتونم کمکت کنم.
‫همه‌تون
‫تاوانش رو پس می‌دید.
‫همه‌تون تاوانش رو پس می‌دید.
‫آروم.
‫بیا بریم!
‫همه‌تون تاوانش رو پس می‌دید.
‫بیا بریم، راما.
‫…تاوانش رو پس می‌دید..
‫راما؟
‫راما!
‫لیا؟
‫راما؟
‫کمکم کن!
‫راما!
‫لیا!
‫راما؟
‫حالت خوبه؟
‫در رو باز کن!
‫دررو باز کن!
‫آروم؟ آروم!
‫وایسا!
‫ایدا.
‫آروم؟
‫آروم، وایسا!
‫[۳۰ دقیقه مانده به تولد آروم]
‫آروم؟
‫آروم!
‫آروم؟
‫آروم! کجایی؟
‫آروم!
‫مامان!
‫- مامان! ‫- آروم!
‫آروم!
‫آروم؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بس کن. بیا اینجا.
‫آروم؟
‫مامان؟
‫مامان!
‫نه!
‫مارسینا!
‫آروم؟
‫آروم!
‫مارسینا!
‫دخترم رو پس بده!
‫مارسینا! بیا بیرون، شیطان!
‫کجایی؟
‫بیا بیرون!
‫مامان؟
‫مامان!
‫مارسینا!
‫آروم؟
‫مامان؟
‫آروم!
‫- بیا اینجا، دخترم. ‫- مامان؟
‫- مامان، من دیوونه نیستم. ‫- بیا اینجا، آروم.
‫- مامان، من دیوونه نیستم. ‫- آروم، بیا اینجا!
‫- مامان، من دیوونه نیستم. ‫- بس کن، دخترم.
‫وایسا!
‫ولی الان، اونی که دیوونه‌ست، تویی.
‫بس کن!
‫می‌خوای مردن دخترت رو ببینی؟
‫ما روحش رو گرفتیم.
‫بیا ببریمش کنار رودخونه.
‫برگردید به تاریکی.
‫ای ارواح تاریک، برای همیشه برید.
‫روحی جدا بشه دیگه برنمی‌گرده،
‫برای همیشه برید.
‫برو خونه، مارسینا. برو خونه.
‫بهت اجازه میدم بری.
‫برو خونه و به آرامش برس.
‫من تا آخر عمرم عاشقت می‌مونم.
‫این دفعه مارسینا برای همیشه رفت.
‫آروم، برگرد پیش مامان.
‫آروم؟
‫آروم.
‫مامان!
‫حالت خوبه، مامان؟
‫زودباشید برید. از اینجا برید.
‫بجنبید.
‫مامان!
‫[۳ دقیقه مانده به تولد آروم]
‫آروم!
‫مامان!
‫آروم باش. تموم شد.
‫تموم شد. دیگه در امانی.
‫همه چی تموم شد.
‫دیگه اتفاقی برات نمیفته.
‫تموم شد.
‫پاشو.
‫تموم شد. بیا بریم خونه.
‫مامان.
‫بریم خونه.
‫دست از سر دخترم بردار!
‫[۱ دقیقه مانده به تولد آروم]
‫مامان! چی شد؟
‫مامان؟
‫باید تاوانش رو پس بدید.
‫مامان!
‫تو و نسل‌های جاتمیکو
‫باید تاوانش رو پس بدید.
‫مامان؟
‫تو باعث شدی رنج بکشم.
‫تو هم باید رنج بکشی!
‫نه!
‫نه، مامان!
‫آروم.
‫آروم، فرار کن.
‫نه!
‫- آروم، فرار کن! ‫- نه!
‫فرار کن!
‫مامان.
‫مامان!
‫مامان؟
‫مامان.
‫مامان، بیدار شو. مامان!
‫مامان!
‫مامان، تنهام نذار!
‫مامان!
‫[فیلم ادامه دارد...]
‫مامان.
‫دلم برات تنگ شده.
‫منم دلم برات تنگ شده، مامان.
‫دل همه‌مون برات تنگ شده.
‫تونستم وارد دانشگاه مورد علاقم بشم، مامان.
‫آرامش داشته باش، مامان.
‫لازم نیست نگران باشی.
‫من اینجام.
‫مراقب خواهر و برادرم هستم.
‫راما، بیا بریم خونه.
‫«ترجمه از آرام متین»