‫[مقدمه]
‫[دورترین نقطه‌ی شمال - سال ۱۸۵۷]
‫ناخدا!
‫می‌شه حرف بزنیم؟
‫همم.
‫باید یخ رو بشکافیم.
‫افرادمون گرسنه و خسته‌ان.
‫با این سرعت نمی‌تونیم ادامه بدیم ‫مگه اینکه عواقبی داشته باشه.
‫همگی گوش کنین!
‫هرچی کار رو بیشتر عقب بندازیم،
‫چنگ یخ محکم‌تر می‌شه.
‫کار ادامه پیدا می‌کنه.
‫گروه‌ها رو جابجا کن.
‫قربان، با احترام…
‫خدمه به دلگرمی نیاز دارن.
‫دلگرمی؟
‫بله، اینکه وقتی کشتی رو آزاد کردیم ‫به سن‌پترزبورگ برمی‌گردیم.
‫فکر می‌کنن کشتی زیاد دووم نمیاره ‫و می‌خوان بدونن...
‫گوش کنین!
‫هیچ‌کدوم از شما یا افسر ‫حق ندارین در مورد چیزی نظر بدین...
‫تعهد دادیم مأموریت رو انجام بدیم ‫و تا آخرش ادامه می‌دیم.
‫باید به قطب شمال برسیم.
‫شیرفهم شد؟
‫بله!
‫انفجار، ناخدا.
‫حدود ۴ کیلومتر اون‌طرف‌تر.
‫افراد رو بیار.
‫سگ‌های سورتمه سالم‌ان.
‫پس این همه خون از کجا میاد؟
‫اینجا، ناخدا!
‫یه مرد زخمی، خیلی خون از دست داده.
‫زخم به شونه، پاش شکسته.
‫حمله‌ی خرس؟
‫فکر نمی‌کنم، ناخدا.
‫لارسن، کمک کن کفشش رو دربیاریم.
‫یه پای مصنوعی.
‫ببرینش روی کشتی.
‫زود باشین! برین سمت کشتی! سریع!
‫لارسن، اون موجود داره میاد.
‫تفنگ‌ها رو آماده کنین!
‫با فرمان من.
‫نشونه بگیرین!
‫شلیک!
‫گروه بعدی!
‫شلیک!
‫همه به سمت کشتی!
‫اون مردی که آوردیم روی کشتی کجاست؟
‫کجاست؟
‫اون موجود چیه؟ چی می‌خواد؟
‫بیارینش پیش من!
‫تفنگ ساچمه‌ای. ‫لارسن، تفنگ ساچمه‌ای رو بیار!
‫ویکتور.
‫ویکتور!
‫کشتمش.
‫هنوز زنده‌ست!
‫نردبون!
‫نردبون رو بالا بکشین!
‫بیارینش پیش من!
‫چند تا تیر مونده؟
‫یکی، ولی اون رو نمی‌کشه.
‫می‌دونم.
‫نمی‌خوام به اون بزنم.
‫لادانوم، برای کم کردن درد. ‫بخور. بخور.
‫من کجام؟
‫روی کشتی سلطنتی دانمارکی ‫«هوریزونت» هستی.
‫من ناخدا اندرسنم. ‫این دکتر اودسنه.
‫چند نفر از افرادت رو کشت؟
‫شش نفر.
‫برمی‌گرده و خیلی‌های دیگه رو می‌کشه.
‫اگه لازم باشه، همه‌تون رو می‌کشه، ‫مگه اینکه من رو بهش تحویل بدین.
‫نه، نه. اون رفته.
‫تو آب یخ‌زده غرق شد. مرده.
‫نه، نمرده!
‫نمی‌میره.
‫سعی کردم نابودش کنم.
‫باور کنی یا نه،
‫اون برمی‌گرده… دنبال من.
‫و وقتی برگرده،
‫باید قول بدی من رو روی یخ بذارین
‫و بذاری من رو ببره.
‫خواهش می‌کنم.
‫اون موجود چی بود؟
‫چه شروری اون رو ساخته؟
‫من.
‫من بودم.
‫من ساختمش.
‫تصمیم گرفته بودم ‫یادگاری از گناهانم با من بمیره.
‫آماده است.
‫بعضی از چیزایی که می‌گم واقعی‌ان.
‫بعضی‌ها نه، ولی همه‌ش حقیقت داره.
‫اسم من ویکتوره.
‫ویکتور فرانکنشتاین.
‫پدرم این اسم رو روم گذاشت.
‫می‌دونی معنیش چیه؟
‫فکر کنم می‌دونم، آره. «فاتح».
‫کسی که همه‌چیز رو فتح می‌کنه.
‫آره. همه‌چی از اون شروع شد.
‫پدرم.
‫و مادرم.
‫ویکتور!
‫[بخش اول: حکایت ویکتور]
‫ویکتور!
‫بیا پایین، پدرت داره می‌رسه.
‫مامان؟ مامان؟
‫اینجام، مادر.
‫اینجام.
‫پدرم یه بارون و یه جراح برجسته بود.
‫بیشتر از روی مصلحت، ‫با مادرم ازدواج کرد.
‫چون جهیزیه‌اش زیاد بود ‫و تبار اشرافی داشت.
‫این به پدرم اجازه می‌داد که ‫مقام و ملک خانوادگیش رو حفظ کنه.
‫در زندگی ما حضور نداشت،
‫ولی وقتی میومد خونه، ‫کل افراد خونه مطیعش می‌شدن.
‫کلیر، عزیزم.
‫بقیه‌ی وقت‌ها…
‫ویکتور.
‫پدر.
‫بقیه‌ی وقت‌ها، مادر پیش من بود.
‫نه، بیارش اینجا.
‫نمک‌های گوشت، خون خودت و همینطور
‫خون بچه رو غنی می‌کنه.
‫یادت باشه برای دو نفر می‌خوری.
‫بخور.
‫مغذیه.
‫فرشته‌ی محافظ.
‫همدم مهربان.
‫کنارم بمون و ترکم نکن.
‫زیر سایه‌ت،
‫پناهم بده و…
‫از پشت دیوار می‌شنیدم‌شون ‫که مدام دعوا می‌کردن،
‫سر پول، ملک… و من، ‫سر هم داد می‌زدن.
‫از شنیدن صداشون ‫ترس کل وجودم رو می‌گرفت.
‫مامان؟
‫اون مرد از هر دومون متنفر بود.
‫از موهای سیاه کلاغی‌مون، ‫از چشم‌های تیره و عمیق‌مون.
‫حتی سکوت‌مون، ‫یا گاهی حالت مضطرب‌مون
‫تا حد جنون کلافه‌ش می‌کرد.
‫تا جایی که می‌تونی با دقت ‫طبقه‌بندی باستانی
‫اخلاط بدن انسان رو بنویس.
‫خون، سودا، صفرا و بلغم.
‫وزن متوسط قلب مرد چقدره؟
‫بین ۲۵۵ تا ۳۱۰ گرم، پدر.
‫وزن متوسط قلب زن چقدره؟
‫بین ۲۲۷ تا ۲۸۳ گرم.
‫فکر می‌کنی چرا اینطوره؟
‫تفاوت جرم قلب زن؟
‫عمق احساس؟
‫گرایش به مالیخولیا؟
‫جرم.
‫حجم خون، پدر. ‫آبیاری عضلانی.
‫دقیقاً. ‫هیچ محتوای روحی توی بافت نیست
‫و هیچ احساسی توی عضله نیست.
‫حالا وظیفه‌ی اصلی ‫دریچه‌ی سه‌لتی رو توضیح بده.
‫الان یادم نمیاد، پدر، ‫ولی مطمئنم یادم میاد.
‫آره، مطمئنم میاد.
‫از عاج خون نمی‌ریزه، ویکتور.
‫از گوشت خون می‌ریزه.
‫تا وقتی یه نکته رو یادت بیاد، ‫بیمارت ممکنه مرده باشه.
‫می‌فهمی؟
‫وظیفه‌ی اصلی دریچه‌ی سه‌لتی
‫جلوگیری از برگشت خون به ورید اجوفه است.
‫نه، دست‌هات نه. دیگه نه.
‫اون‌ها حالا ابزار هنر و اراده‌ت هستن
‫و باید مراقب‌شون باشیم.
‫ولی صورتت، نشونه‌ی غروره.
‫اسم من رو یدک می‌کشی، ویکتور ‫و آبروی منم با توست.
‫امیدوارم یادت بمونه.
‫حس می‌کنم یه چیز خیلی خوب داری، چون…
‫سه...
‫دو...
‫یک...
‫غیرممکنه.
‫دوباره پخش می‌کنم.
‫مادر؟
‫مامان؟
‫مادر؟
‫پدر؟
‫پدر. مادر دردش گرفته.
‫مامان.
‫آب داغ و پارچه‌ی تمیز می‌خوام. ‫زیاد بیارین.
‫- همین حالا. ‫- قربان.
‫- نه، ویکتور! ‫- مادر؟
‫مامان؟
‫- مامان! ‫- ویکتور!
‫پدر! پدر!
‫- ویکتور! ‫- خواهش می‌کنم نجاتش بده!
‫مادرم...
‫که به چشم بخشی از وجود خودم می‌دیدمش،
‫کسی که فکر می‌کردم هیچ‌وقت از پیشم نمی‌ره،
‫کسی که زندگی بود…
‫حالا مُرده بود.
‫چشم‌هاش خاموش شده بود،
‫لبخندش خوراک خاک سرد شده بود.
‫برین بیرون!
‫همه‌تون برین بیرون!
‫بخشی از جهان خالی شده بود
‫و آسمون برای همیشه تاریک شده بود.
‫حالا چشم‌هات رو ببند.
‫تا وقتی نگفتم باز نکن.
‫حالا.
‫ویلیام سرشار از شادی و لبخند بزرگ شد.
‫خلق‌وخوی آرام‌تر و مهربان‌تری داشت ‫و آشکارا مورد لطف پدرم بود.
‫ممنونم، پدر.
‫اوه، باعث خوشحالیه، پسرم.
‫اون نسیم بود، من ابر طوفان.
‫اون همه‌اش خنده بود، من همه‌اش اخم.
‫زمام رو بگیر.
‫من رو ببین، پدر. نگاهم کن.
‫یه چیز دیگه هم بود.
‫یا بهتر بگم، یه چیزی کم بود.
‫مادرم به دست...
‫برجسته‌ترین پزشک زمان خودش مرده بود.
‫پدرم.
‫یه فکر… تو ذهنم شکل گرفت.
‫اگه می‌تونی، سیستم گردش خون رو تعریف کن...
‫اجتناب‌ناپذیر، غیرقابل گریز…
‫همون‌طور که در کتاب ‫«حرکت قلب» گفته شده.
‫تا اینکه تبدیل به حقیقت شد.
‫پدر؟
‫تو گذاشتی بمیره، نه؟
‫هر کاری از دستم برمیومد کردم تا نجاتش بدم. ‫باید خودت رو این بدونی.
‫پس شکست خوردی.
‫- هیچ‌کس نمی‌تونه مرگ رو شکست بده. ‫- هووم.
‫من می‌تونم. شکستش می‌دم.
‫هرچی تو می‌دونی، منم می‌دونم. ‫حتی بیشتر.
‫فکر کنم برای امروز کافی باشه.
‫اون شب دوباره متولد شدم.
‫یه رؤیا داشتم.
‫برای اولین بار...
‫«فرشته‌ی تاریکی» رو دیدم.
‫بهم یه وعده داد.
‫اختیار کامل نیروهای زندگی ‫و مرگ رو به دست میاوردم.
‫به تموم و کمال همون جراحی ‫تبدیل می‌شدم که پدرم بود.
‫در جاه‌طلبی و وسعت دستاوردها، ‫ازش پیشی می‌گرفتم.
‫رؤیا خیلی واضح بود.
‫واضح‌تر از هر چیزی که تو بیداری ‫یا خواب دیده بودم.
‫ولی چطوری؟
‫سقوطم سریع بود.
‫دو شورش و یه آتش‌سوزی ‫تو مزارع مادرم
‫ثروت خانواده رو نابود کرد.
‫ملک رو نگه داشتیم، ‫ولی بقیه چیزها رو از دست دادیم.
‫ویلیام رفت پیش یه شاخه‌ی خانواده تو وین،
‫منم به لندن و بعد ادینبورو رفتم.
‫اونجا، چندین دهه تلاش کردم…
‫مرزهای محدود دانشگاه رو گسترش بدم.
‫زندگی.
‫این... ‫[کالج سلطنتی پزشکی - دادگاه انضباطی]
‫زندگیه، آقایون. ‫[سال ۱۸۵۵]
‫ما به دنیا میایم.
‫همم؟
‫و به محض اینکه اوج می‌گیریم، ‫سقوط می‌کنیم.
‫مرگ.
‫و در فضای بین اون اوج و سقوط،
‫دیدگاه کوچک و محدود ما هست.
‫حالا، تولد دست ما نیست.
‫درسته؟
‫تصور، اون جرقه، ‫جان گرفتن فکر و روح.
‫اون دست خداست.
‫پروردگار.
‫ولی مرگ.
‫آه، اینجاست که چالش شروع می‌شه.
‫این باید دغدغه‌ی ما باشه.
‫باید باشه.
‫کی هستیم که این کار رو بکنیم؟ ‫ما ایزدان نیستیم، نه؟
‫ولی اگه بخوایم مثل ایزدان ‫بی‌پروا رفتار کنیم،
‫باید حداقل معجزه بیاریم.
‫این‌طور نیست؟
‫یه جرقه‌ی والا تو ذهن...
‫این دانشجوهای جوون روشن کنیم.
‫بهشون نافرمانی یاد بدیم، نه اطاعت.
‫نشون بدیم که انسان می‌تونه ‫طبیعت رو تا مخفیگاه‌هاش دنبال کنه
‫و جلوی مرگ رو بگیره.
‫نه اینکه کندش کنه، ‫بلکه کامل جلوش رو بگیره!
‫سکوت. سکوت!
‫دقیقاً چطور می‌خوای چیزی رو آموزش بدی
‫که غیرممکنه؟
‫نمونه‌ی ترکیبی، بدن.
‫بدن یه مغازه‌دار که ‫چند لحظه بعد از مرگ آورده شده.
‫مغز آشکار ولی هنوز کارآمده،
‫شاخه‌های نخاع و عصب واگ سالم.
‫می‌تونید جای زخم‌های باریک رو ببینید.
‫با روش خودم احتیاجی به بخیه‌ی زمخت نبود.
‫بازو رو ببینید،
‫از یه نمونه‌ی دیگه‌ست، یه نجار.
‫عضلات، رباط‌ها، اعصاب، ‫همه الان وصل شدن.
‫حالا، حرکت اسپاسمی بدن
‫به خاطر جریان برق، ‫چیز جدیدی نیست.
‫جدید نیست. ‫ولی جریان انرژی در بدن
‫کاملاً مفهوم دیگه‌ای داره.
‫یه مفهوم شرقی به اسم «چی».
‫«چی» جریان حیاتی انرژی رو ‫داخل و بیرون در نظر می‌گیره.
‫من دارم از سوزن‌ها تو شش...
‫ساکت!
‫بشینین!
‫این یک جلسه‌ی دادرسیه، دکتر، ‫نه نمایش سیرک.
‫به نفع خودت کار نمی‌کنی، ویکتور.
‫این حقه‌بازی برقی اصلاً قابل قبول نیست.
‫حقه‌بازی.
‫حقه‌بازی؟
‫مطمئنی؟
‫این حقه‌بازی نیست. یک تصمیمه.
‫هماهنگی حرکتی بین چشم یه مرده ‫و بازوی یه مرده‌ی دیگه،
‫تزریق شده با یه اراده‌ی تازه ‫و نشونه‌های ابتدایی فهم.
‫فهم توی مغزی که از قبل مرده؟
‫حالا رها کن.
‫لطفاً.
‫«لطفاً» همیشه جواب می‌ده.
‫فوراً خاموشش کن. ‫همین حالا، شارلاتان.
‫این آینده‌ست. ممکنه.
‫چرا مطالعه‌ش نکنیم؟ ‫چرا اندازه‌گیریش نکنیم؟
‫این غیراخلاقیه.
‫مایه‌ی انزجار.
‫وقاحت!
‫کسی که زندگی می‌بخشه،
‫همونم زندگی رو پس می‌گیره، ویکتور.
‫پس شاید بحث ناتوانیه!
‫و ما باید اشتباهات رو اصلاح کنیم!
‫نذارین این پیرمردهای احمق ‫صداتون رو خاموش کنن!
‫پاسخ‌ها فقط زمانی پدیدار می‌شن ‫که با سرپیچی از فرمان به‌ دست بیان،
‫رها از ترس و آموزه‌های بزدلانه!
‫پروفسور کرمپ.
‫بارون فرانکنشتاین، ‫اسم من هاینریش هارلندره
‫و یه نامه‌ی معرفی از طرف
‫برادرت ویلیام آوردم.
‫از طرف برادرم؟
‫می‌خواستم افتخار آشنایی ‫با تو رو داشته باشم.
‫فقط یه دقیقه وقتت رو می‌گیره.
‫- لطفاً. ‫- خیلی‌خب.
‫پس ویلیام داره میاد من رو ببینه، درسته؟
‫آره، تا چند روز دیگه.
‫می‌خواد نامزدش رو بهت معرفی کنه ‫که اتفاقاً خواهرزاده‌ی منه.
‫الیزابت هارلندر، یه دختر خیلی خوب،
‫به‌تازگی از صومعه برگشته.
‫عکس‌ها رو خودم گرفتم.
‫ویلیام تو دنیای مالی خیلی موفق شده.
‫داره برای خودش اسم درمیاره.
‫ها! اسم؟ برای خودش؟
‫خب، متأسفم ولی ما هر دو اون اسم رو داریم، ‫چه بخوایم چه نخوایم.
‫مقاله‌ت رو تو «لنست» خوندم.
‫واقعاً باور داری می‌تونی انجامش بدی؟
‫یه آدم بسازی؟
‫یه بدن کاملاً جدید؟ و بهش زندگی بدی؟
‫امروز دیدی، مگه نه؟
‫چیزی که دیدم بیشتر شبیه شکنجه شدن بود.
‫قبل از اینکه کلمه‌ای بگی، ‫شکست خورده بودی.
‫بازم بهشون نشون دادم.
‫چی؟
‫حقیقت.
‫تا وقت شام فراموش می‌کنن.
‫آره، آره، آره. ‫ولی نظرت چی بود؟ هوم؟
‫به نظرم درخشان بود.
‫آره. می‌دونم.
‫ولی مثل یه بچه‌ای، خیلی هیجان‌زده‌ای،
‫حیوان خونگی جدیدت رو اونقدر ‫محکم بغل کردی که داری خفه‌ش می‌کنی.
‫واسه همین نگرانتم.
‫می‌تونی شور و جاه‌طلبیت رو ‫مهار کنی، پرومته؟
‫یا قبل از رسیدن به هدفت، ‫خودت رو تو آتش می‌سوزونی؟
‫درست.
‫لطفاً فکر نکن بی‌ادبم، ولی امروز ‫به اندازه‌ی کافی واسم طولانی بوده
‫و فکر می‌کنم برای هم‌نشینی ‫با غریبه‌ها اصلاً مناسب نیستم.
‫پس اگه حرف دیگه‌ای نیست...
‫اوه، چرا هست. خیلی بیشتر.
‫من تو ادینبورو اتاق گرفتم.
‫سه روز دیگه، ‫قراره با ویلیام و الیزابت ملاقات کنیم.
‫و اون شب، سرنوشتت رو عوض می‌کنم.
‫یه چیز خارق‌العاده بهت نشون می‌دم.
‫مدارک رو آوردی؟
‫اوه، ممنون.
‫- تو فوق‌العاده‌ای. ‫- ممنون.
‫همم.
‫از سیستم عصبی استفاده می‌کنی ‫تا جریان انرژی رو منتقل کنی.
‫درسته؟
‫درسته.
‫بنابراین پایداری نیروی حیاتی که فرمان می‌دی
‫خیلی کوتاهه، کم می‌شه، محو می‌شه.
‫چطور؟
‫تو سخنرانی، نمایشت رو ‫از روی غرور تموم کردی.
‫ولی در واقع، چون نیروی حیاتی ناشی از برق
‫داشت از بین می‌رفت، مگه نه؟
‫شما خودت جراحی، آقا؟
‫آره، یه زمانی. جراح ارتش.
‫اونقدرها هم ماهر نبودم.
‫ولی بهم اجازه داد ‫پایه‌های ثروتم رو بسازم.
‫چندتا کارخانه‌ی تولید مهمات دارم.
‫- یه تاجر اسلحه. ‫- یه واقع‌گرا.
‫با «تخته‌های اِولین» آشنایی داری؟
‫البته. توسط سِر جان اِولین خریداری شد،
‫چهار تخته، کالبدشکافی دقیق،
‫از قدیمی‌ترین‌ها در اروپا، ‫نشون‌دهنده‌ی اعصاب،
‫رگ‌ها و شریان‌های اجساد هستن. ‫چی شده؟
‫آره. ولی یه تخته پنجمی هم هست.
‫جذاب‌ترینش.
‫بی‌نظیره، نه؟
‫گوشت روی چوب نقش بسته.
‫جسد روی تخته قرار می‌گیره، ‫لایه به لایه جدا می‌شه
‫و بافت باقی‌مونده با رزین ‫روی چوب لاک زده می‌شه.
‫- سیستم لنفاوی رو نشون می‌ده. ‫- آره.
‫پزشکان اولیه بهش می‌گفتن ‫سیستم پنهانِ گردش خون.
‫فقط سه لیتر مایع رو جابه‌جا می‌کنه،
‫ولی یه شبکه‌ی عظیمه.
‫- اوه، فوق‌العاده‌ست. ‫- آره.
‫حالا برای ما، برای تو، ‫تفاوت مهم اینجاست.
‫پیکربندی نهم. یه ساختار خیلی ظریف،
‫ساختاری تقریباً ماورایی ‫که قلب رو احاطه کرده.
‫می‌تونه انرژی رو پخش کنه، ‫ولی ذخیره هم بکنه.
‫آره، اگه بتونی بهش دسترسی پیدا کنی ‫بدون اینکه...
‫- بافت اطراف رو نابود کنی... ‫- نه. از جلو نه.
‫از پشت، ستون فقرات، ‫انحنای قفسه‌ی سینه.
‫البته.
‫جریان انرژی،
‫زخم و بازسازی فراتر از تصور هر آدمی.
‫زندگی جاودان.
‫جستجوت رو با منابع نامحدود پشتیبانی می‌کنم.
‫و در عوض چی می‌خوای؟
‫لازم نیست بی‌ادب بشی.
‫ما جویندگان حقیقت و تعالی‌ایم، ‫روح‌هایی هم‌خوی و هم‌ذات.
‫شاید در آینده ازت یه لطف بخوام،
‫ولی بیشتر برای اینه که اجازه داشته باشم ‫روند کارت رو برای آیندگان ثبت کنم.
‫من تنها کار می‌کنم.
‫من خیلی ساکتم.
‫ویلیام فرانکنشتاین ‫و خواهرزاده‌تون، آقای هارلندر.
‫بهش فکر می‌کنم.
‫بارون.
‫الان وانمود نکن که منطقی هستی. ‫خیلی حیف می‌شه.
‫ویکتور.
‫ویلیام!
‫- ویکتور. ‫- نگاهش کن.
‫وای، چقدر بزرگ شدی.
‫نه به خاطر لیاقت خودم.
‫اجازه بده زنی که قراره باهاش ‫ازدواج کنم رو معرفی کنم.
‫بانو الیزابت هارلندر.
‫واقعاً باعث خوشحالیه.
‫نمی‌تونم بگم از اخراجت شوکه شدم،
‫ولی روش و شدت اخراجت،
‫بی‌دلیل بود، مطمئنم.
‫نه، دلیل داشت. خودم خواستم.
‫عمداً کاری کردم که اخراج بشم، ‫درسته، آقای هارلندر؟
‫خروج چشمگیری بود، مطمئن باش.
‫چرا تحریک‌شون کردی؟
‫چرا به کارت ادامه ندادی ‫بدون اینکه اینجوری توجه جلب کنی؟
‫چقدر محتاطانه، ‫حتی برای معیارهای خودت، ویلیام.
‫تقریباً شبیه پدر حرف می‌زنی.
‫پدرمون یه مرد خیلی بااحتیاط بود.
‫دقیق، محتاط، اندازه‌گیر.
‫ولی من نمی‌فهمم چرا تواضع ‫اصلاً فضیلت حساب می‌شه.
‫ویکتور همیشه دنبال جلب توجه بوده.
‫حتی وقتی بچه بودیم، ‫با سکوت خودم صداش رو خنثی می‌کردم.
‫شاید خیلی وقت‌ها و زیادی این کار رو کردم، ‫مگه نه، ویکتور؟
‫اگه بشه حیات رو دوباره زنده کرد،
‫نه فقط یه شبیه‌سازی،
‫بلکه یه اقدام والا ‫از راه‌های فیزیکی و شیمیایی،
‫چرا باید پچ‌پچ کرد؟
‫می‌خندی؟
‫- سرگرم شدی؟ ‫- حتما، آره.
‫ایده‌هام واضح نیستن؟
‫قطعاً بلند و واضح بیانشون کردی.
‫ارزشمند نیستن؟
‫فکر نمی‌کنم ایده‌ها به‌تنهایی ‫ارزشی داشته باشن.
‫واسم شفاف‌سازی کن، لطفاً.
‫به طور مثال جنگ.
‫ویلیام، سیگار و نوشیدنی توی دفترم؟
‫حتماً قبلاً شنیدی خواهرزاده‌م ‫در این مورد حرف زده.
‫ما رو ببخشید.
‫لطفاً ادامه بده. ایده‌ها.
‫خب… افتخار،
‫میهن، شجاعت.
‫این‌ها قطعاً به‌تنهایی ارزشمند و والا هستن،
‫موافق نیستی؟
‫- اوهوم. ‫- با این حال، مردها براشون می‌میرن.
‫به شکلی کاملاً غیر والا،
‫صورت‌ به ‌زمین توی گل، ‫در حال خفه شدن با خون،
‫جیغ‌زنان از درد.
‫مردهایی که پدر، برادر یا پسر کسی بودن.
‫مردهایی که مادرهاشون به دنیا آوردن،
‫غذا دادن، پرستاری کردن، آموزش دادن،
‫فقط برای اینکه توی یه میدان جنگ دور بمیرن،
‫دور از کسایی که باعث این فجایع می‌شن.
‫اون مردها تو خونه می‌مونن،
‫بدون اینکه خون یا سرنیزه بهشون رسیده باشه،
‫پوست‌شون سالم، پتوهاشون گرم و تمیز.
‫وقتی احمق‌ها دنبال ایده‌ها می‌رن، ‫همچین اتفاقی میفته.
‫و فکر می‌کنی من یه احمقم؟
‫هوم؟
‫برو سراغ نوشیدنی و سیگارت.
‫پسرها منتظرن.
‫چقدر پیش میاد که
‫آدم فکر کنه فرشته یا شیطان دیده،
‫ولی در نهایت می‌فهمه همه‌ش توهم بوده.
‫بازی شطرنجی که انجام می‌دیم...
‫فقط با خودمون بازی می‌کنیم.
‫کمکش کن.
‫کمکش کن!
‫بیا. یه کم بخور.
‫بهتره باهام بیاین.
‫هیچی.
‫قربان، نگهبان دیدتش.
‫توی مه، دور کشتی می‌چرخید.
‫همه‌مون دیدیم که غرق شد.
‫قربان.
‫خدمه وحشت کردن.
‫فکر می‌کنن باید اون مرد رو به یخ سپرد
‫و قضیه رو تموم کرد.
‫اون تحت حمایت منه…
‫و تحت حمایت تاج و تخت!
‫چند هفته بعد، ‫با ویلیام و هارلندر سوار بر اسب شدم
‫به یه دریاچه نزدیک فادوتس ‫اون‌طرف کانال رفتیم.
‫برج برای تصفیه‌ی آب ‫و آبیاری زمین‌ها ساخته شده بود.
‫کار عمومی بود، واسه همین ‫با شروع جنگ ساختش متوقف شد.
‫این جنگ نه، جنگ قبلی.
‫یا یکی قبل‌تر از اون، دقیق یادم نیست.
‫لحظه‌ای که چشمم بهش افتاد…
‫برج.
‫حس کردم سرنوشت صدام می‌کنه.
‫ساختمان تقریباً سالمه.
‫و یه مجرا هست که ‫از بالا تا پایین امتداد داره.
‫می‌تونم وسایلت رو بیارم.
‫از ادینبورو میاریم‌شون.
‫هر چی بخوای یا لازم داشته باشی ‫فراهم می‌شه.
‫- هر چیزی؟ ‫- هر چیزی.
‫خدمت ویلیام رو برای مدت ‫اجرای پروژه تضمین کردم.
‫یه سلول نگهداری لازم دارم.
‫- با یه اتاق یخ نزدیک آزمایشگاه. ‫- ویلیام.
‫دو مخزن پمپ در پایه‌ی برج هست.
‫تغییر کاربریشون می‌دیم.
‫باید موتورهای بخار رو بازسازی کنیم.
‫باید سوخت کافی داشته باشیم که کار کنن.
‫اونجا و اونجا، ‫چهار باتری وُلتایی با ظرفیت بالا،
‫قطب مثبت و منفی
‫و یه میله‌ی صاعقه‌گیر از نقره‌ی خالص ‫که تا داخل آزمایشگاه پایین میاد.
‫آره. پیمانکارهای من می‌تونن ‫هر وسیله‌ای که بخوای تولید کنن.
‫پس می‌تونم فرض کنم ‫که به توافق رسیدیم؟
‫معامله انجام شد.
‫عوضی!
‫نه. نه. این یکی نه.
‫آه. دهنت رو باز کن.
‫خوش‌شانسی که دارت می‌زنن. ‫تا یه سال دیگه می‌مردی.
‫آقای هارلندر قول داده بود ‫بهترین نمونه‌ها در اختیارم قرار بگیره.
‫آره، شاید این‌طور باشه، قربان،
‫ولی همون‌طور که می‌دونین،
‫جنایت سودی نداره و نمونه خوبی ‫هم ازش این‌جا نمی‌بینیم.
‫همه‌شون بدبخت و بی‌چیزن.
‫بابت اون متأسفم.
‫این یکی پشت قوی‌ای داره. ‫همین خوبه.
‫بعداً بیا.
‫اعتراف؟
‫کنجکاو شده بودم.
‫این آدم ظریف و باتقوا ‫به چی می‌خواد اعتراف کنه؟
‫به لطف شانس، فرصتی پیش اومد
‫و من...
‫می‌خواستم بفهمم چیه.
‫مرا ببخش، پدر، چون گناه کردم.
‫از آخرین اعترافت
‫چند وقت گذشته، دخترم؟
‫بیشتر از یه هفته نشده، پدر. ‫توی صومعه بودم.
‫یک هفته؟
‫نچ نچ. اینقدر زود گناه کردی؟
‫بله.
‫گناه نیت، نه عمل.
‫- یک مرد، درسته؟ ‫- بله.
‫برادر نامزدم.
‫هوس؟
‫نفرت.
‫نفرت...
‫- نفرت؟ ‫- این مرد زننده‌ست، چندش‌آوره.
‫چه کلمات تندی.
‫می‌شه گفت کمی سنگدلانه است، نه؟
‫با احترام، پدر، شما این مرد رو نمی‌شناسید.
‫سعی می‌کنه همه‌چیز و همه ‫اطرافیانش رو تحت کنترل خودش دربیاره.
‫مثل هر مستبدی، ‫از نقش قربانی لذت می‌بره.
‫تنها برتریش، به نظرم،
‫اینه که خیلی زمخت‌تر از چیزیه ‫که خودش فکر می‌کنه.
‫زمخت‌تر؟
‫اه، توضیح بده، دخترم.
‫برای شروع، پیدا کردنش راحته.
‫حتی توی خیابون شلوغ
‫در روز خرید هم می‌شه پیداش کرد.
‫بگو ببینم، کِی متوجه من شدی؟
‫خیلی قبل‌تر از اینکه تو من رو ببینی، دیدمت.
‫چه کتاب‌هایی خریدی؟ می‌شه ببینم؟
‫حدس بزن.
‫- حدس بزنم؟ ‫- آره. ترجیح می‌دم حدس بزنی.
‫خیلی‌خب.
‫یه رمان عاشقانه...
‫غرق در آفتاب مدیترانه، ‫ابریشم و نبردهای عشق.
‫توهین‌آمیز بود، ولی قابل پیش‌بینی.
‫واقعاً؟
‫- حشرات؟ ‫- اوهوم.
‫علاقه‌م به علم بیشتر سمت چیزهای کوچیکه.
‫همراه با طبیعت، ‫شاید هماهنگ با ریتم‌های هستی.
‫همیشه دنبال چیزی خالص‌تر ‫و شگفت‌انگیزتر بودم.
‫توی صومعه دنبال همچین چیزی بودی؟
‫تا حدی.
‫ارزشش رو داشت؟
‫چیزی اصلاً ارزش داره؟
‫اجازه بده، خواهر.
‫این زیاد مناسب نیست.
‫چیزی اصلاً مناسب هست؟
‫میله‌ی اصلی، سیستم اتصال سریع داره.
‫از آلیاژ استفاده کردی؟
‫مس و روی.
‫این… اصلاً جواب نمی‌ده. ‫از نو شروع کن.
‫نقره‌ی خالص، رسانای کامله.
‫ویلیام، باید بمونی. خواهش می‌کنم.
‫بیشتر از همه بهت اعتماد دارم.
‫فقط چند روز دیگه.
‫نمی‌تونی بگیریش.
‫چقدر قشنگ. چقدر قشنگ.
‫- گیرش بندازیم یا آزادش کنیم؟ ‫- امم...
‫گیرش بندازیم.
‫حالا یه چیز مشترک داریم.
‫یه زندانی.
‫همون‌طور که قول داده بود، ‫ویلیام با دقت و مسئولیت،
‫مدیریت ساخت و نیازهای ‫آزمایشگاه رو بر عهده گرفت.
‫می‌شه اون‌جا رو درست کنی، لطفاً؟
‫برو، کمک کن.
‫دقیقاً طبق دستورهای من عمل کرد.
‫باتری.
‫الان همه‌اش نقره‌ی خالصه.
‫نقاط رسانش مطابق با سیستم لنفاوی
‫که خیلی پیچیده بود.
‫- ولی تونستم بسازمش. ‫- اوهوم.
‫آقای هارلندر، ممنون. ‫مهمونی بی‌نظیریه.
‫امیدوارم برای رسیدگی به من و الیزابت
‫از تحقیقات دورت نکرده باشیم.
‫اصلاً.
‫جوونه. می‌تونه روی ما حساب کنه ‫که مراقبش باشیم.
‫دیگه رفع زحمت می‌کنم که راحت باشی.
‫بین ما احتیاجی به پنهون‌کاری نیست.
‫پورسلین فرانسوی، صدا تولید می‌کنه.
‫خیلی به راه‌حل نزدیک شدم،
‫یک نقطه‌ی دسترسی به سیستم لنفاوی.
‫آه، آره، اون.
‫خیلی زمان گذشته.
‫و بودجه‌م باهاش تموم می‌شه.
‫گفتی بودجه‌ت نامحدوده.
‫صبرم نامحدود نیست.
‫من باخبر شدم که قراره ‫تا یه هفته دیگه نبردی رخ بده.
‫جزر و مد جنگ غنیمتش رو به ساحل ما میاره.
‫میدان جنگ؟ بدن‌ها له می‌شن.
‫یک هفته.
‫- یه هفته؟ ‫- بعدش تاریخ ما رو پشت سر می‌ذاره.
‫می‌تونی سیفون رو بکشی، بارون؟
‫یه هفته برای مشخص کردن ‫نحوه‌ی انتقال جریان.
‫کار غیرممکن.
‫چی کار باید می‌کردم؟
‫خیلی نزدیک بودم. حسش می‌کردم.
‫و بعد…
‫زندگی مزاحم کارم شد.
‫اوه.
‫فکر کنم دلش برات تنگ شده بود.
‫باید هشدار بدم، الیزابت،
‫- داشتم روی یه کالبدشکافی کار می‌کردم. ‫- قشنگه.
‫شوکه‌ت می‌کنه؟
‫من رو یاد نقاشی‌های رنج ‫و قربانی شدن میندازه.
‫درد از بین رفته.
‫می‌تونی طراحی هستی رو ‫توی تقارن و شکل‌ها ببینی.
‫الیزابت.
‫باید یه چیزی بهت اعتراف کنم.
‫من به شگفتی باور دارم و تو هم همین‌طور.
‫یه پیوندی بین ماست. حسش می‌کنی؟
‫انگار تقریباً واقعی و لمس‌پذیره. ‫واقعاً فکر می‌کنم یک چیز دیگه است.
‫فکر کردن باعث نمی‌شه حقیقت داشته باشه.
‫پس چرا اومدی؟
‫موجود قشنگیه، مگه نه؟
‫دور و دست‌نیافتنی. ‫کاملاً افسون‌کننده، ولی خیلی عجیب.
‫سه قلب.
‫چندین چشم. خون سفید.
‫و یه فقدان جالب در اختیار انتخاب.
‫نمی‌فهمم.
‫انتخاب، جایگاه روحه.
‫تنها هدیه‌ای که به انسان‌ها رسیده.
‫الیزابت…
‫من انتخاب کردم.
‫شب بخیر.
‫الیزابت!
‫فکر می‌کردم شکست خوردم.
‫فکر کردم همه‌چی تموم شده. ‫فکر کردم...
‫و فکر کردم…
‫و من...
‫تقارن.
‫آره.
‫باتری رو بالای سیستم لنفاوی گذاشتم.
‫کلید رو پیدا کرده بودم.
‫هیچی دیگه نمی‌تونست جلو‌م رو بگیره.
‫هیچی.
‫نه! نه، هیچ جسدی رو از بالا ‫یا پایین توده برندارین
‫مگه اینکه اون‌ها رو علامت زده باشم.
‫یخ یا پوسیدگی ممکنه ‫بافت رو از بین برده باشه.
‫فقط وسط توده اجساد رو بگردین.
‫فراوانی می‌تونه گیج‌کننده باشه ‫مگه اینکه هدف آدم، دقیق بشه.
‫نمونه‌های قد بلند، ‫دست و پای کشیده رو ترجیح می‌دم.
‫مقیاس کار رو راحت‌تر می‌کنه.
‫خوشم اومد.
‫کمال.
‫چرا که نه، بارون عزیز؟
‫واقعاً چرا که نه؟
‫یه سر سالم پیدا کنین.
‫اون رو بذار توی چرخ‌دستی.
‫اون یکی رو بذارین اون‌جا.
‫بقیه رو بیارین.
‫اوه، وای.
‫می‌ذاری؟
‫تموم شد.
‫آقای هارلندر!
‫طوفان داره میاد!
‫عصام.
‫عصام!
‫عصام، توی دسته‌اش.
‫جیوه.
‫- مریضی؟ ‫- مرسی.
‫بیماری... یاز؟
‫آره، دارم می‌میرم.
‫یک شب غفلت، یک عمر با جیوه.
‫اصطلاحش همینه؟
‫چه مرحله‌ای؟
‫مرحله ثانویه؟
‫هر دومون روند دقیقش رو می‌دونیم.
‫شروع می‌کنه به خوردن استخون‌هام،
‫چشم، گونه، دندان، فک، جمجمه... ‫تا اینکه مغزم نمایان بشه.
‫تومورها، جنون، درد طاقت‌فرسا.
‫بعد یه صبح قشنگ،
‫شروع می‌کنم به جیغ زدن ‫و دیگه هیچ‌وقت متوقف نمی‌شم.
‫نمی‌تونم با همچین مرگ زننده‌ای روبرو بشم.
‫این موضوع من رو به تنها شرطم می‌رسونه.
‫معامله‌مون. همون‌طور که توافق کردیم،
‫در ازای دخالت سخاوتمندانه‌ام به نفع تو.
‫وقتی به آدم جدیدمون زندگی دادیم،
‫می‌خوام توی این بدن کامل جدید قرار بگیرم.
‫نه.
‫- نه، نه. ‫- آره.
‫الان نه. الان نه!
‫- دقیقاً الان. ‫- بعداً درباره‌ش حرف می‌زنیم، الان نه.
‫دیگه بعداً وجود نداره!
‫بعداً در کار نیست.
‫هرچی خواستی بهت دادم!
‫هرچی بخوای بهت می‌دم.
‫اسم ببر، مال تو می‌شه.
‫حتی الیزابت.
‫لطفاً.
‫«لطفاً» همیشه جواب می‌ده.
‫بیماری همه‌جای بدنت پخش شده.
‫سراسریه و خودت می‌دونی.
‫همه اعضای بدنت آلوده‌ست.
‫مغزت، خونت، همه‌چی آلوده‌ست.
‫ولی پولم آلوده نیست، درسته؟
‫غیرممکنه.
‫حالا، فقط باید یه کلمه‌ی ساده بگی.
‫«آره»، نه بیشتر نه کمتر.
‫نه! می‌فهمی؟ نه!
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫بس کن!
‫وایستا.
‫اگه اون رو از دست بدیم، هیچی نداریم. ‫هردومون می‌بازیم.
‫من عقابی می‌شم که جگرت رو می‌خوره!
‫خواهش می‌کنم، بس کن!
‫آقای هارلندر.
‫آقای هارلندر!
‫طاقت بیار، به من نگاه کن!
‫نه! آقای هارلندر!
‫نه، نه. نه!
‫نه، نه، نه!
‫نه!
‫نه! نه!
‫نـــــــه!
‫بهم دروغ گفتی.
‫دروغ گفتی.
‫ویکتور!
‫نه، لطفا.
‫ببین. همونه.
‫خورشید.
‫خورشید. نور.
‫روبروش وایستا.
‫نور خورشید. خورشید...
‫خورشید یعنی زندگی.
‫گرماش.
‫آره! آره.
‫ویکتور.
‫- ویکتور. ‫- آره.
‫آره، آره، آره. معلومه که هستی.
‫معلومه که هستی.
‫ویکتور.
‫نامه‌ها، آقا.
‫نامه‌های عمارت قدیمی.
‫ژنو.
‫- چیزی از عموم نیست؟ ‫- نه.
‫شاید باید بریم سراغشون.
‫مواظب باش. نگاه کن. پایین رو نگاه کن.
‫آب. آب.
‫آب.
‫آره، آب.
‫- ویکتور. ‫- نه، من ویکتورم.
‫اون آبه. بیا اینجا.
‫- ویکتور. ‫- بیا دیگه، بیا. خوبه، خوبه.
‫حالا یه قدم بزرگ برمی‌داریم.
‫با هم انجامش می‌دیم. آماده‌ای؟
‫این‌ جوری، این‌ طوری.
‫نه، اون ‌جوری نه. این ‌جوری.
‫نه، نه، نه. داغه، داغه.
‫نه، دست نزن. دست نزن.
‫داغه.
‫بشین. خیلی خوبه. خیلی خوبه. آره.
‫آره. حالا ببین چی دارم.
‫نگاه کن. این چیه؟
‫این چیز عجیب چیه؟ مواظب باش.
‫خیلی قوی هستی.
‫آره. و این ‌جوری.
‫آره، یکی دیگه می‌خوای؟ ‫آره، این یکی دقیقاً اینجا می‌ره.
‫کلید.
‫ویکتور.
‫این گرم و نرم نگه‌ت می‌داره.
‫پتوی خوب که گرمت می‌کنه.
‫- ویکتور. ‫- باشه.
‫تو بمون.
‫اینجا بمون.
‫برمی‌گردم. باشه. همون‌ جا باش.
‫ویکتور.
‫نه، نه، نه، نه، نه. مشکلی نیست.
‫برمی‌گردم.
‫ویکتور.
‫همه چی براش تازگی داشت.
‫گرما، سرما، نور، تاریکی.
‫و من بودم که شکلش می‌دادم.
‫هیچ‌ وقت فکر نکردم ‫بعد از خلقش چی می‌شه.
‫و حالا با رسیدن به منتهای دانش،
‫دیگه افقی باقی نمونده بود.
‫این دستاورد غیرطبیعی به نظر می‌رسید.
‫تهی از معنا.
‫و این خیلی آزارم می‌داد.
‫افرادت می‌خوان برگردن.
‫آره؟
‫احتمالاً.
‫ولی همین که آزاد شیم، بادبان‌ها رو می‌کشیم.
‫به هر قیمتی شده.
‫تو هم مثل من دیوانه‌ای.
‫شاید نکته ظریفی تو ‫بازگو کردن داستانم باشه.
‫چه باشه چه نباشه، بارون...
‫دوست دارم بشنوم.
‫هفته‌ها گذشت،
‫و با اینکه قدرتش سریع زیاد می‌شد، ‫من ضعیف‌تر می‌شدم.
‫متاسفانه دیگه هیچ زبانی یا پیشرفتی رخ نداد.
‫نه، نه، نه، نه.
‫پایین، پایین، پایین، پایین.
‫آره، همینه.
‫همینه. همون‌ جا بمون. بمون.
‫آره، این تویی.
‫این تویی. باشه؟
‫آره، خیلی خوب داره التیام پیدا می‌کنه.
‫خسته‌م.
‫نخوابیدم.
‫حتی پلک رو هم نداشتم.
‫رسیدگی به تو.
‫تمیز کردنت تموم شد.
‫نه، نه، وایسا، وایسا.
‫ول کن. نه، نه، نه. باز کن.
‫دستت رو باز کن. ‫باز کن. بازش کن.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫نگاه کن. ببین چی کار کردی.
‫باید به حرفم گوش کنی. ‫باید گوش کنی. گفتم بندازش.
‫این ابلهی! نه. وایسا.
‫بیا اینجا.
‫- ویکتور. ‫- نه، به من دست نزن!
‫هیچ‌وقت به من دست نزن!
‫ببینم.
‫من این کار رو نکردم. تو کردی.
‫زخم.
‫بسته شده.
‫ولی چطور؟
‫باشه.
‫نه، نه، نه.
‫نه.
‫خیلی‌خب. باشه.
‫مطمئنم همه چی خوبه.
‫زود می‌رسیم.
‫می‌دونم صاحب فکری. ‫می‌دونم.
‫می‌دونم فکر می‌کنی.
‫یه جایی تو اون سرت. ‫یه جایی توش صاحب فکری.
‫مگه نه؟
‫می‌خوای چیزی بگی؟
‫هر چقدر به‌هم‌ریخته، هر چقدر گیج‌کننده؟
‫یه چیزی؟
‫زیاد فرض کردم؟
‫ویکتور.
‫آره، آره، آره!
‫تا همین‌ جا مشخص کردیم.
‫این اسم منه. اسمم ویکتور ـه.
‫چیز دیگه‌ای می‌تونی بگی؟ ‫هر چیزی؟
‫هر چیزی؟ هر چیزی؟
‫خورشید؟
‫سرما. بارون. خون. هر چیزی.
‫چکمه. می‌تونی بگی «چکمه»؟
‫ویکتور.
‫نه، آره، نه، آره! حالا...
‫«دست» چطور؟ می‌تونی بگی «دست»؟
‫دست. دست.
‫از من می‌ترسی؟
‫چرا؟ چرا باید ازم بترسی؟
‫من بهت آسیب نمی‌زنم.
‫اذیتت نمی‌کنم. من ساختمت.
‫من خالقتم! بس کن!
‫اومدید. واقعاً اومدید.
‫بفرما تو. بیا، بیا.
‫باید بهت بگم. ‫کلی چیز دارم نشونت بدم، الیزابت.
‫باورت نمی‌شه. ‫کاملاً فوق‌العاده‌ست.
‫بیا، بیا، ‫اول یادداشتم رو نشونت می‌دم.
‫عموم اینجا هست؟
‫چی؟
‫عموم، اینجاست؟
‫نه، نه.
‫نه، تنهام. نیست.
‫- چند روز دیگه برمی‌گرده. ‫- ناخوش به نظر می‌رسی، ویکتور.
‫بهتر از این نبودم! ‫ذهنم هرگز اینقدر شفاف نبوده! بیا، بیا!
‫تب داری؟
‫فقط خیلی هیجان‌زده‌م که دیدمتون.
‫سرحالم. ‫روحیه‌م خیلی بالا رفته.
‫کاملاً فوق‌العاده...
‫ویکتور...
‫ویکتور. ویکتور.
‫کی بهت آسیب زده؟
‫باید اینو نشونت بدم، ویلیام.
‫بذار برات مرتبش کنم.
‫منم یه چیزی دارم نشونت بدم.
‫با انجمن پزشکی سلطنتی حرف زدم.
‫- علاقه‌مندن ببیننت. ‫- نه، نه، نه، هنوز نه.
‫هنوز کاملاً آماده نیستم.
‫فکر کردم همیشه همینو می‌خواستی.
‫اون مرد.
‫- مرد تو سرداب. ‫- دیدیش؟
‫مریضه؟ قربانیه؟
‫زخم‌هاش. تو این‌ جوری زخمیش کردی.
‫نه، نه، نه. دنیا بهش زخم زده، الیزابت.
‫من... من بهش زندگی بخشیدم.
‫بهش حیات بخشیدم.
‫پاشو، پاشو، پاشو.
‫بیا.
‫اونجا، اونجا، اونجا...
‫هنوز داره به اطرافش عادت می‌کنه.
‫قویه، ویلیام.
‫- موفق شدی. ‫- خیلی قویه.
‫موفق شدی.
‫همه‌ی سیستم‌هاش کار می‌کنه.
‫در حال التیام هستن.
‫و التیامش نامنظمه، آره.
‫ولی استثناییه.
‫چرا زنجیرش کردی اینجا؟
‫برای امنیت خودش و من،
‫و تمیز کردن و نگهداریش راحت‌تره.
‫و راه بهتری بلد نیست.
‫ولی تو که می‌دونی.
‫هارلندر می‌دونه؟
‫باید همه چیو برای بازگشتش آماده کنیم.
‫- معلومه. ‫- و همه چی آماده و قابل ارائه باشه.
‫هوشمند ـه؟
‫ویکتور، عقل و هوش داره؟
‫نمی‌تونم دقیق بفهمم چطور این کار رو کردی،
‫ولی ابعادش از چشمم دور نمونده.
‫ویکتور، اصلاً از خودت پرسیدی،
‫از همه‌ی قطعاتی که اون مرد رو می‌سازن،
‫کدومش روح رو در خود جای دادی؟
‫نه، فکر نکردم.
‫یه چیزی تو اون موجود پایین ‫خیلی آزاردهنده‌ست.
‫کج و کوله، مثل شخصیتی که ‫از پشت آینه شهربازی سرک می‌کشه.
‫ولی زنده.
‫با چی زنده شده؟
‫درد داره؟
‫یه برگ؟
‫برای من؟
‫مرسی.
‫زیبا نیست؟
‫این برای منه؟
‫من الیزابتم.
‫حالا می‌رم.
‫الیزا... بت.
‫نباید نزدیک اون بری.
‫«اون»؟
‫اون. آره.
‫معتقدیم توش زندگی هست،
‫ولی نه اون جرقه هوشی که می‌خواستم.
‫شاید نه اون ‌جوری که تو می‌فهمی.
‫یه چیزی اشتباه پیش رفت.
‫یه انسداد، یه بخیه، یه اتصال.
‫تو، ویکتور فرانکنشتاین بزرگ، اشتباه کردی؟
‫اون موجود فقط یه کلمه بلده، ‫فقط یه کلمه.
‫«ویکتور، ویکتور، ویکتور، ویکتور.»
‫همش بدون دلیل تکرارش می‌کنه.
‫شاید فعلاً اون کلمه براش همه چی باشه.
‫چی میشه تو این نو شدن، ‫روحی که زنده‌ش کرده ساده‌تر باشه،
‫- پاک‌تر... ‫- پاک‌تر؟
‫پاک‌تر از انسان معمولی؟
‫چه می‌شد اگه فارغ از گناه،
‫نفسِ خالقمان مستقیماً ‫بر کالبد زخمیش دمیده شده؟
‫خدایا، الیزابت.
‫اگه می‌تونستم خودمو وادار به باورش کنم،
‫میل داشتم جاذبه‌ای در تو نسبت به آن موجود ببینم.
‫درکش.
‫تو اون چشم‌ها رنج و درد دیدم،
‫و درد چیه اگه نشونه‌ی هوشمندی نباشه؟
‫درد من چی؟
‫چیزی که ازم دریغ کردی چی؟
‫چیزی که قلبم می‌خواد...
‫قلبت؟
‫از بین همه‌ی آناتومی انسان،
‫اون عضویه که از فهمت خارجه.
‫فقط هیولاها نقش خدا بازی می‌کنن، بارون.
‫پاک‌تر از انسان؟
‫و من یه جوری آدم بده‌ شدم.
‫قلبت پاکه؟
‫مطمئنم نیست.
‫من می‌دونم. من گذاشتمش اونجا.
‫بلند شو.
‫بیا دوباره امتحان کنیم.
‫حالا پات رو بده.
‫پا!
‫پات رو بده!
‫درد نشونه هوشه، مگه نه؟
‫خب، بیا نظریه رو تست کنیم.
‫پات رو بده!
‫پا!
‫زود باش!
‫بده، ای وحشی!
‫پات رو بده!
‫پا!
‫ویکتور!
‫ویکتور! ویکتور!
‫چی شده، ویکتور؟
‫بیا. بیا.
‫شکست خوردم. اشتباه کردم.
‫- نه، شکست نخوردی. کاغذات رو دیدم. ‫- شکست خوردم.
‫- عالیه. ‫- اون موجود خیلی خطرناکه.
‫ویکتور.
‫صبر کنیم هارلندر بیاد و با هم حرف بزنیم.
‫ویلیام، یه چیزی هست که باید بدونی.
‫یه چیزی که باید نشونت بدم.
‫- هار...هارلندر... ‫- تو یه لحظه خشم، کشتش.
‫حالا می‌فهمی چرا مردد بودم ‫اینو با تو در میون بذارم؟
‫و قطعاً نه با الیزابت.
‫خب... حالا باید چی کار کرد؟
‫چی؟
‫- باید چی کار کرد؟ ‫- «باید چی کار کرد»؟
‫باید الیزابت رو ببری وین.
‫بهش بگو یه کار فوری پیش اومده ‫و باید فوراً برید.
‫چیزی بهش نگو.
‫برای امنیت خودش.
‫باید همون کاری که می‌گم رو بکنی.
‫زود برمی‌گردیم. ‫ولی فعلاً این به صلاحمونه.
‫حالا سوار کالسکه شو، لطفاً.
‫اون موجود، ‫به نظرت عمرش چقدره؟
‫کوتاه. خیلی کوتاه، مطمئنم.
‫حس خیلی بدی دارم.
‫چیه؟
‫کالسکه رو برگردون.
‫تو برو وین.
‫کالسکه رو برگردون وگرنه می‌پرم پایین. ‫می‌خواد بکشدش.
‫یه کلمه بگو.
‫یه کلمه دیگه. هر چیزی.
‫وادارم کن نجاتت بدم.
‫ویکتور.
‫الیزابت.
‫ویکتور! ویکتور!
‫ویکتور!
‫ولی این انتهای ماجرا نبود.
‫در جستجوی زندگی، مرگ رو خلق کردم.
‫به نظر می‌رسه ‫باید دوباره با آدمام حرف بزنم.
‫نگران نباش.
‫به حرفم گوش می‌دن.
‫نه، نه، وایسا!
‫بهش آسیب نزن! من اینجام.
‫منو بگیر.
‫زود باش، ای هیولا.
‫هر دومونو بکش. ‫حکایت خالقت رو تایید کن.
‫خالقم... داستانش رو گفت.
‫پس من داستان خودم رو برات می‌گم.
‫[بخش دوم: حکایت هیولا]
‫ویکتور!
‫ویکتور! ویکتور! ویکتور!
‫اسمت رو صدا زدم ‫و فهمیدم تنهام.
‫- اون چیه؟ ‫- بهش شلیک کن!
‫بزنش!
‫زدیش؟
‫کجا رفت؟
‫زخم‌هام خوب شده بود.
‫ولی سردم بود، خیلی سرد.
‫- می‌تونی آتیش روشن کنی؟ ‫- باشه.
‫به محض اینکه بتونم طویله رو تعمیر می‌کنم.
‫حالت خوبه؟ زدیش؟
‫نه، همه جا رو گشتیم. ‫نتونستیم پیداش کنیم.
‫هرچند دو بار بهش شلیک کردیم.
‫رد خون تا یه کیلومتری اینجا قطع شد.
‫باشه. بیاین داخل. بیاین.
‫یه مدتی دنبالش بودیم ‫بعد غیبش زد. رفته.
‫چی بود؟ خرس بود؟
‫نه خرس بود نه آدم. ‫تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫پس روح بود؟
‫روح نبود. خونش رو ریختیم. ‫از گوشت و استخوان بود.
‫بیاین، بیاین. این‌ جا.
‫بیشتر برام بگین چی دیدین.
‫آناماریا، بابابزرگت رو ببر کنار شومینه.
‫مطمئن شو جاش راحته.
‫بیا اینجا، بابابزرگ.
‫رفتیم تو اعماق جنگل. ‫نتونستیم پیداش کنیم.
‫می‌گیریمش.
‫- وقت می‌بره. ‫- آره.
‫آناماریا، بیا.
‫بیا عزیزم. کمکم کن.
‫تحت تاثیر پیرمرد قرار گرفتم.
‫و چشم‌های نابیناش پر از حکمت بود.
‫این آدما صدا داشتن.
‫ازش استفاده می‌کردن تا
‫درباره احساسات و ایده‌هاشون به هم بگن.
‫بهشون می‌گفتن کلمه.
‫دقت کن.
‫این چیه؟
‫یه پسر.
‫- دوباره. ‫- پسر.
‫عالیه، دخترم.
‫و این؟
‫چشم.
‫- دوباره. ‫- چشم.
‫آره. آفرین. آفرین، دخترم.
‫- چشم. ‫- این یکی؟
‫دست.
‫- عالی. ‫- دست.
‫کمک کن.
‫طناب رو دور بزرگ‌تره ببند.
‫دلم می‌خواست ‫جزء این خانواده باشم.
‫قبل زمستون به هیزم بیشتری نیاز داریم.
‫چند بار باید بریم.
‫که حامی‌شون باشم.
‫برای سازه به تنه‌های بزرگ‌تری نیاز داریم.
‫باشه.
‫چه کاری می‌تونستم براشون بکنم؟
‫آناماریا! پدر!
‫بیاین! بیاین ببینین!
‫نگاه کن، آناماریا!
‫ببین، زیاده! ببین!
‫کی این کار رو کرده؟
‫روح جنگل.
‫باید ازش تشکر کنیم.
‫سپاسگزارم.
‫بگو: «سپاسگزارم، روح جنگل.»
‫ممنون. ‫ممنون، روح جنگل.
‫ممنون.
‫بیا. این‌جا رو ببین.
‫ممنون.
‫از اون به بعد، ‫نگهبان نامرئی‌شون شدم.
‫روح جنگل.
‫و گاهی، اونا هم ‫یه لطف کوچیک به من می‌کردن.
‫لباس، نان.
‫و برای یه لحظه،
‫یه لحظه‌ی کوتاه، کوتاه،
‫من و دنیا در آرامش بودیم.
‫بیاین. بیاین.
‫برید داخل. آره.
‫مطمئن شو در رو ببندی.
‫کی این کار رو کرده؟
‫روح جنگل؟
‫گرفتمش.
‫«و در نهایت، اون جوان مغرور
‫هیچ‌وقت دست گم‌شده‌ش رو پیدا نکرد.
‫به سنگ تبدیل شد، ثروتش از دست رفت،
‫و غرور و زمینش رو از دست داد.»
‫عالیه، عزیزم.
‫قشنگ خوندی. ‫حالا این یکی رو امتحان کن.
‫گرگ‌ها اومدن.
‫یه ایده،
‫حسی برام روشن شد.
‫شکارچی از گرگ متنفر نبود.
‫گرگ از گوسفند متنفر نبود.
‫ولی خشونت بینشون اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید.
‫شاید فکر کردم، این راه و رسم دنیاست.
‫شکارت می‌کنه و می‌کشتت
‫فقط به خاطر کسی که هستی.
‫گوسفندها تا آخر ماه فروخته می‌شن، پدر.
‫بعد تو، آلما و آناماریا رو می‌برم شهر.
‫می‌ریم کوهستان،
‫گرگ‌ها رو شکار می‌کنیم ‫و آخر زمستون برمی‌گردیم.
‫من هر زمستون تنها اینجا دعا می‌کنم ‫و امسال هم فرقی نداره.
‫لطفاً پدر، عقلت رو به کار بنداز.
‫شما کار خودتون رو بکنید ‫و منم کار خودم رو.
‫ای بزغاله لجباز.
‫حالا فقط من و تو هستیم، روح.
‫فقط من و تو.
‫و تو خیالم کلی راه تصور کرده بودم
‫که خودمو به پیرمرد نشون بدم.
‫از من می‌ترسه؟
‫استقبال می‌کنه؟
‫منو رد می‌کنه؟
‫کی اونجاست؟
‫با یه قدم، ‫وارد یه دنیای دیگه شدم.
‫دنیایی که فقط از دور دیده بودمش.
‫لطفاً، بگو کی هستی؟
‫جواب بده.
‫بگو.
‫چرا اینجایی؟
‫سفر.
‫خوش اومدی، مسافر عزیز.
‫اگه ازت بخوام خودت یه صندلی بیاری ‫منو برای این همصحبتی ناسپاس ندون.
‫برام سخته میزبان خوبی باشم.
‫آره.
‫چشمام... چشمام دیگه نمی‌بینه.
‫ولی نون و نوشیدنی رو میز هست.
‫از خودت پذیرایی کن.
‫نوشیدنی؟
‫زبونت.
‫تو حرف زدن مشکل داری.
‫اهل اینجا نیستی؟
‫می‌ترسی؟
‫لازم نیست.
‫از چی می‌ترسی؟
‫- همه چی. ‫- دستات...
‫دستات یخ زدن
‫و زخمی شدی، مگه نه؟
‫زخمی؟
‫آره. دستات و صورتت جای زخم داره
‫و یونیفرم پوشیدی.
‫تو جنگ آسیب دیدی؟
‫تو چرخ‌دنده‌های
‫آسیاب قایم شده بودی، مگه نه؟
‫آره. آره. روح جنگل هستی.
‫آره.
‫نمی‌تونم قیافه‌ت رو قضاوت کنم،
‫ولی یه چیزی تو صدات هست
‫که متقاعدم می‌کنه ‫نیت خوب و مهربونی داری.
‫مهربونی؟
‫پیشم بمون.
‫غذا و آتیشم رو با من شریک شو.
‫خوشحال می‌شم همین اندک چیزی ‫که دارم رو با تو شریک شم
‫و هم‌صحبتیت خیلی بهم کمک می‌کنه.
‫و تو... می‌تونی برام بخونی.
‫بخونم؟
‫اینجا رو خونه‌ت بدون ‫و منم دوستت هستم.
‫دوست.
‫دوست هستیم.
‫و اون موقع بود ‫که اولین داستانم رو خوندم،
‫و اولین داستان بود.
‫از مردی به اسم آدم ‫و زنی به اسم حوا خوندم،
‫درباره‌ی زمانی که تو اولین باغ بودن.
‫درباره‌ی ظهور شهرهای رقیب
‫و فروپاشی یه برج
‫و خشم یه خدا خوندم.
‫و درباره مردهایی خوندم ‫که با اژدها جنگیدن
‫و مردهایی که همه چی رو از دست دادن.
‫و زمان گذشت
‫و با برگ‌های پاییز ریخت.
‫تا به حال برف ندیدی، دوست عزیزم؟
‫دنیا رو تمیز... و نو می‌کنه.
‫«اسم من اوزی‌ماندیاس ـه، شاه شاهان.
‫به کارهای من بنگرید، ‫ای قدرتمندان، و ناامید شین.
‫هیچ چیز دیگه‌ای نمانده.
‫دور ویرانه اون خرابه عظیم، بی‌کران و خالی.
‫شن‌های تنها و هموار تا دوردست کشیده شدن.
‫اسم من اوزی‌ماندیاسه...»
‫کتاب‌های بیشتری تو دنیا هست؟
‫مطمئنم چندتا دیگه هستن.
‫اینجا نه.
‫آخرین کتاب سمت چپ. برش دار.
‫هنوز بهش نرسیدیم.
‫بهشت گمشده، میلتون.
‫آدم از خدا سوال داره.
‫حتی خدا سوال داره.
‫فکر کنم می‌خواست جواب بگیره ‫و برای همین پسرش رو فرستاد.
‫مرگ احتمالاً براش جالب بود.
‫رنج.
‫می‌خوام بدونم کی‌ام.
‫از کجا اومدم؟
‫خدا حافظه‌ت رو گرفت همون‌طور ‫که کاش حافظه منو می‌گرفت.
‫سال‌ها پیش جون یه مرد رو گرفتم.
‫یه مرد خوب.
‫و از اون موقع دارم کفاره‌ش رو می‌دم.
‫ببخش.
‫فراموش کن.
‫معیار حقیقی خردمندی.
‫بدونی که آزار دیدی،
‫توسط کی آزار دیدی،
‫و انتخاب کنی همه‌ش رو رها کنی.
‫ولی نمی‌تونم فراموش کنم ‫چیزی رو که یادم نمیاد.
‫هیچی یادت نمیاد؟
‫تو خواب‌هام...
‫خاطره می‌بینم.
‫مردهای مختلف.
‫همه‌ی... تکه‌ها.
‫من...
‫آتیش و آب رو... یادم میاد.
‫و شن زیر پام.
‫و یه کلمه.
‫تنها یک کلمه.
‫چیه؟
‫ویکتور.
‫برو سراغش.
‫اون کلمه.
‫و بعد فهمیدم.
‫وحشت حقیقت.
‫فهمیدم هیچی نبودم.
‫یه بدبخت.
‫یه لکه‌ی ننگ.
‫حتی هم‌جنس آدم نیستم.
‫این درد به ذهنم چسبید.
‫هرگز ول نکرد.
‫بعد دیدمش.
‫اسمت.
‫«ویکتور فرانکنشتاین.»
‫و اینکه کجا پیدات کنم.
‫نه!
‫برگشتی.
‫فهمیدم چی‌ هستم.
‫از چی ساخته شدم.
‫من... فرزند گورستانم.
‫یه ویرانه.
‫از زباله و مردگان دورریختنی سرهم شدم.
‫یه هیولا.
‫من می‌دونم چی هستی.
‫یه مرد خوب.
‫و... تو دوستم هستی.
‫دوست؟
‫دوست.
‫اون جونور چیه؟
‫اون جونور از جنگله؟
‫باهاش چی کار کردی؟
‫تکون نخور.
‫زود! پر کن! بکشش!
‫دوباره سکوت بود،
‫و بعد... زندگی بی‌رحم و مروت.
‫چقدر مُرده بودم؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی دیدم زخم‌هام التیام یافتن.
‫هوای سرد زمستون ریه‌هام رو می‌گزید.
‫تنهاتر از همیشه بودم،
‫چون برای هر آدمی ‫فقط یه راه‌حل برای همه درد و رنج‌ها بود،
‫مرگ، هدیه‌ای که تو هم ازم دریغ کردی.
‫حسادت درونم شعله کشید
‫و تصمیم گرفتم یه خواهش بزرگ ازت طلب کنم.
‫ای خالقم.
‫یه همدم... می‌خوام.
‫بلند شو دیگه.
‫باشه، البته. آره.
‫عروسی زود شروع می‌شه ‫و می‌خوام کناری باشی.
‫باورکردنی نیست،
‫اگه برای ذات مهربونت نبود.
‫با چندتا مهمون درباره‌ی تحقیق حرف زدم.
‫درباره‌ی انفجار.
‫اکثریت اونو همان ‌طور که بود، می‌پذیرن.
‫و چی بود، ویلیام؟
‫گذشته، ویکتور.
‫یه تصادف وحشتناک.
‫قصد دارم عمارت رو بفروشم.
‫تنها چیزی که داریم همدیگه‌ست.
‫می‌دونم بدشانسیه ‫اگه عروس رو قبل از مراسم ببینی.
‫فقط برای داماد.
‫آره، درسته. برای من نه.
‫سلام، الیزابت.
‫من پیش از این به‌ندرت احساس پشیمانی کردم ‫و اکنون تقریباً هیچ حس دیگری ندارم. من...
‫تب خیلی وقت گریبانگیرم بود، ‫ولی گذشته،
‫و حالا درست می‌بینمت.
‫نمی‌دونم ارزش داره اینو بگم، ‫آرزو می‌کنم تو و برادر کوچیکم،
‫که بیشتر از جونم دوستش دارم، ‫بهترین‌ها رو داشته باشین.
‫شاید می‌خوای این حرفت رو باور کنی.
‫و من حتی از شنیدنش می‌ترسم.
‫تو روز عروسیم، ‫فقط یه خواهش ازت می‌خوام.
‫دیگه دروغ نگو.
‫- می‌خوام بهت بگم... ‫- حالا از اتاقم برو بیرون.
‫- الیزابت. ‫- برو!
‫از سایه‌ها بیا بیرون،
‫اگه اینجایی.
‫اومدی ازم تشکر کنی؟
‫زنده موندی و به اندازه کافی باهوشی ‫که پیدام کردی.
‫خوب ساختمت.
‫باید یه همدم برام بسازی.
‫یکی مثل خودم.
‫یه... همدم؟
‫می‌فهمم.
‫یه هیولای دیگه.
‫آره.
‫می‌تونیم با هم هیولا باشیم.
‫من با چنین بهایی به سلامت عقل رسیدم،
‫و تو اینجایی... ‫جنونی که منو برمی‌گردونه.
‫نمی‌تونم بمیرم.
‫و نمی‌تونم تنها...
‫زندگی کنم.
‫با تو یه چیز واقعاً وحشتناک خلق کردم.
‫چیز نه.
‫فرد.
‫تو یه فرد رو ساختی.
‫من.
‫هر معمایی که باشم، خالق، فکر می‌کنم.
‫حس می‌کنم.
‫این تنها درخواستیه که دارم...
‫یکی مثل من بساز.
‫بعد چی؟
‫تولید مثل.
‫تکثیر.
‫خونه؟
‫قبر؟
‫مرگ، زاینده‌ی مرگ، زاینده‌ی مرگ.
‫نژادی از شیاطین ‫روی زمین پخش بشن.
‫وقاحتی که خودش رو ادامه می‌ده.
‫من برای تو وقیحم، ‫ولی برای خودم فقط هستم.
‫گمشو!
‫دیگه هرگز چیزی مثل تو نمی‌سازم، پلید و ناقص.
‫پس هنوز ‫همه چی درباره اراده توئه، ویکتور.
‫اون اراده‌ی وحشتناک، وحشتناک ‫که منو به دنیا آورد حالا محکومم می‌کنه؟
‫معجزه این نیست که من حرف می‌زنم، ‫بلکه اینه که تو گوش بدی!
‫اگه عشق بهم نمی‌دی، ‫پس تو خشم غرق می‌شم.
‫و خشم من بی‌نهایته.
‫برید کنار.
‫تو...
‫توئی.
‫الیزابت، ازش دور شو!
‫نه!
‫بهش حمله کرد! بهش حمله کرد!
‫منو با خودت ببر.
‫خدای من!
‫نه، بذار... می‌تونم نجاتت بدم.
‫می‌تونم نجاتت بدم.
‫از چی؟
‫از تو؟
‫ازت می‌ترسم، ویکتور.
‫نه، نه...
‫همیشه ترسیدم.
‫هر ذره دیوانگی و ویرانی.
‫همون آتش‌سوزی ‫که همه چی رو بلعید.
‫همه از تو اومد.
‫هیولای واقعی تویی.
‫جای من هیچ‌وقت تو این دنیا نبود.
‫در جستجو و حسرت چیزی بودم ‫که نمی‌تونستم نامِ دقیقی براش پیدا کنم.
‫ولی در تو، پیداش کردم.
‫گم شدن و پیدا شدن،
‫این عمر عشق ـه.
‫و در کوتاهیش،
‫تراژدیش...
‫این ابدی شده.
‫این طور محو شدن بهتره...
‫با چشمای تو که بهم خیره شده.
‫اون مُرده و در حسرتم دنبالش برم.
‫تو زندگی ناخواسته به من دادی.
‫من اون رو بهت برمی‌گردونم.
‫فکر کردی من هیولام.
‫حالا لطفت رو جبران می‌کنم.
‫منو بکش! حالا بکش، بکش دیگه!
‫خون‌ـت رو می‌ریزم.
‫فروتنت خواهم کرد.
‫شاید خالقم باشی،
‫ولی از امروز، من اربابتم.
‫تو منو از میان جنگل‌‌ها
‫تا کوه‌ها،
‫تا افق‌های منجمد تعقیب کردی،
‫تا اینکه چیزی نموند.
‫جز تو... و من.
‫مهمات می‌خوام.
‫اینو تیز کن.
‫سه قوطی شیر غلیظ، ‫کمی هیزم.
‫و شش تا دینامیت.
‫شش تا؟
‫چی شکار می‌کنی؟
‫یه شکار بزرگ.
‫نه! نه! نه!
‫ویکتور.
‫تو فقط زمانی گوش میدی ‫که بهت آسیب می‌زنم.
‫این. ایمانت رو گذاشتی روی این.
‫خیال می‌کنی این منو نابود می‌کنه.
‫پس روشنش کن و امیدوار باش بکنه، ‫ولی اگه نکنه،
‫دوباره میام سراغت.
‫روشنش کن!
‫حالا... بدو.
‫پس تو اونجا بودی، ‫خرد و دور انداخته شده.
‫و من،
‫دوباره زنده.
‫حس می‌کردم گوشت سوخته‌م ‫دوباره رشد می‌کنه.
‫ترکیدن استخون‌هام که جا می‌افتن.
‫زمزمه خون‌ـم ‫که در قلب بی‌قرارم پمپاژ می‌شه.
‫و یک بار دیگه رحم و مروتی که پیدا نکردم،
‫تنها یک راه داشتم.
‫و حالا اینجاییم.
‫خسته و جون به لب.
‫دیگه چیزی برامون نمونده ‫که بدیم یا بگیریم.
‫خون بیرون چادر...
‫مال منه.
‫همه‌ش مال منه.
‫خونریزی می‌کنم.
‫درد می‌کشم.
‫رنج می‌برم.
‫می‌بینی، هیچ‌وقت تمومی نداره.
‫معذرت می‌خوام.
‫پشیمونی مثل خوره به جونم افتاده.
‫و حالا زندگیم رو همون‌طور که بود می‌بینم.
‫حالا می‌ری، خالق.
‫محو میشی.
‫همه‌ش فقط یه لحظه‌ی کوتاهه.
‫تولدم. غمم.
‫فقدانت.
‫من مجازات نمی‌شم.
‫بخشیده نمیشم.
‫هر امیدی که داشتم،
‫هر خشمی...
‫همه‌ش هیچ ـه.
‫جزر و مدی که منو آورد ‫حالا میاد تو رو ببره.
‫منو تنها بذاره.
‫منو ببخش.
‫پسرم.
‫و اگه اینو تو دلت داری، ‫خودت رو ببخش تا وجود داشته باشی.
‫اگه مرگ نباشه، ‫پس این رو در نظر بگیر، پسرم.
‫تا زنده‌ای،
‫چه راهی جز زندگی کردن داری؟
‫زندگی کن.
‫اسمم رو بگو.
‫پدرم این اسم رو روم گذاشت،
‫و هیچ معنی‌ای نداشت.
‫حالا ازت می‌خوام بهم برگردونیش...
‫یه بار آخر.
‫همون ‌طور که اول گفتی.
‫وقتی برات یه دنیا ارزش داشت.
‫ویکتور.
‫می‌بخشمت.
‫در آرامش باش، پدر.
‫شاید حالا،
‫هر دو بتونیم انسان باشیم.
‫سلاح‌ها زمین.
‫- سلاح‌ها رو پایین بگیرید! ‫- من مسئول افرادمم.
‫می‌تونه بره.
‫آزاد شدیم.
‫ناخدا...
‫دستور چیه؟
‫بادبان‌ها رو برپا کنین.
‫دور بزنید.
‫می‌خواین به افراد بگین؟
‫همگی!
‫داریم برمی‌گردیم خونه!
‫برمی‌گردیم خونه!
‫«و چنین است که دل خواهد شکست، ‫اما با شکستگی به زندگی ادامه خواهد داد.» ‫لرد بایرون