‫خب پدر،
‫اگه چند کلمه حرف نزنم کم‌لطفیه.
‫توی مسیر، من و اِد غریبه بودیم
‫و شب‌های سرد رو فقط روی ‫یه لحاف از پِهِن گاو می‌خوابیدیم.
‫اِد همه‌چیز رو می‌دونست.
‫منو زیر پر و بال خودش گرفت.
‫من این مرد رو دیدم که با گرگ‌ها می‌جنگه.
‫دیدم که از گوساله‌ها پرستاری می‌کنه ‫تا دوباره قوی بشن
‫وقتی که فکر نمی‌کردیم ‫هیچ شانسی واسه زنده موندن داشته باشن.
‫خب دلیلش اینه که این مردی که اینجاست،
‫اِد، قلب بزرگی داشت.
‫من درخواست ورود دارم.
‫اِد دانتس، ما اینجاییم تا تو رو دستگیر کنیم.
‫نه، حتماً یه اشتباهی شده.
‫هیچ اشتباهی نشده.
‫راستی، امشب همه‌تون زیبا شدین.
‫- یه لحظه صبر کنین. ‫- گوش کنین.
‫این مرد اون کسی نیست که می‌گه.
‫اسم واقعیش آقای بیل گاتلینه.
‫- گاتلین؟ ‫- من...
‫یه جایزه دارم که آژانس پینکرتون تأییدش کرده.
‫صبر کن. بده ببینم.
‫- بس کن! ‫- الکی زور نزن.
‫اون می‌تونه توی دادگاه از خودش دفاع کنه، عزیزم.
‫قول می‌دم.
‫- سوفیا! ‫- نه.
‫من برمی‌گردم.
‫اِد!
‫واسمون دردسر درست نکن، گاتلین.
‫- زود باش. ‫- سوفیا!
‫من برمی‌گردم.
‫آدم هیچ‌وقت نمی‌تونه یه نفر رو بشناسه.
‫من ته و توی این قضیه رو درمیارم.
‫بهت قول می‌دم.
‫[قلمروی سرخپوستان، سال ۱۸۹۵]
‫پسر.
‫این آب خیلی می‌چسبه. واقعاً می‌چسبه.
‫هی، فکرای الکی به سرت نزنه، باشه؟
‫یالا عزیزم.
‫بیلی...
‫کِی منو می‌بری پیش قاضی؟
‫یالا بیلی. تو که منو می‌شناسی.
‫نمی‌بینی، ادی؟
‫من چکش قانونم.
‫اینجا کلانترها پرسه نمی‌زنن.
‫اونایی که پول می‌دن، کارشون راه میفته.
‫شرط می‌بندم مثل اکثر گاوچران‌ها،
‫احتمالاً توی 13 سالگی کارت رو به عنوان ‫یه پادو شروع کردی...
‫و خودت رو کشیدی بالا، ها؟
‫- خواهش می‌کنم. ‫- حالا که دیگه پیر شدی،
‫یه مرد گنده که یه پاپاسی هم پول نداره.
‫الان ارزشش رو نداره.
‫پست‌فطرت.
‫لعنتی، اسبم.
‫می‌دونی که جایزه‌ی جنازه‌ها فقط ۱۵ دلاره.
‫فقط داره استراحت می‌کنه.
‫بیا اینجا، عزیزم.
‫- خب، این کیه؟ ‫- ادی.
‫می‌دونی، ایشون دکتر ویکتور کین هستن.
‫توی اصلاحات انسانی یه مبتکر واقعیه.
‫اصلاحات؟
‫آره.
‫کسی دلش واسش تنگ می‌شه؟
‫نه، واسه این یکی نه.
‫بسیار خب.
‫خب، بهتون خوش بگذره.
‫خب یا بلند شو پسر، یا چکمه‌هامو لیس بزن.
‫وای خدا.
‫هووم.
‫تو کی هستی؟
‫پوکر پنج‌برگی بلدی؟
‫دست‌ها رو می‌شناسم.
‫شناختن دست‌ها، بازی کردن نیست.
‫این ورق‌ها رو از کجا آوردی؟
‫واسه کشیدن خشت‌ها و دل‌ها از خون استفاده کردم.
‫پیک‌ها و گشنیزها چی؟
‫شرطت چیه؟
‫خب، تو دستت رو از زیر رو کردی.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫بری دنبال کلانتر؟
‫بذار حدس بزنم.
‫تو یه مرد بی‌گناهی.
‫معلومه که هستم.
‫خب... داستانت رو تعریف کن، رفیق.
‫از اول شروع کن.
‫تنها چیزی که اینجا داریم وقته.
‫یه رستوران توی شهر اینگالز هست.
‫یه «دِلئون»، یه آبادی واسه مسافرای خسته.
‫ولی اگه «دلئون» یه آبادی باشه،
‫سوفیای من خود آبه.
‫مادرش والنتینا توی مسابقه‌ی زمین ‫یه قطعه زمین به چنگ آورد.
‫من تازه آخرین سفرم رو تموم کرده بودم.
‫داشتم ازدواج می‌کردم، واسه همین
‫من و دوستم، فرانک، ‫واسه مراسم رفتیم به شهر اینگالز.
‫تو تقلب می‌کنی!
‫آره، دانتس.
‫کجا بودی؟
‫تو گفتی از جاده اصلی بریم.
‫اوه. نه، من نگفتم.
‫من گفتم تو از جاده اصلی برو.
‫توی عشق و جنگ همه‌چیز مجازه، اِد.
‫ایول!
‫یادت باشه، اینجا یه جای باکلاسه.
‫اوه، من باکلاسم.
‫منظورم اینه که اونا خواننده‌ان، نه زن‌های ولگرد.
‫خب، اگه واسه شندرغاز می‌خونن،
‫تصور کن واسه یک دلار چیکار می‌کنن.
‫♪ وقتی ناقوس‌های عروسی به صدا در اومد ♪
‫♪ توی یه شب مهتابی ♪
‫♪ کلیسا تزئین شده بود ♪
‫♪ همه جا شاد و روشن بود ♪
‫♪ مادرش... ♪
‫مسافرخونه‌ی بیلی دان
‫نزدیک‌ترین اقامتگاه به رستوران بود.
‫یه مرد می‌تونست اونجا اتاق بگیره، قمار کنه،
‫تا جایی که دلش می‌خواد نوشیدنی بخوره
‫هووم. ادامه بده.
‫یوهو! خانم‌ها و آقایون،
‫جدیدترین غنیمت مسافرخونه‌ی دان،
‫جورج «بیتر کریک» نیوکمب.
‫امروز شکارش کردم.
‫بیلی خودشو یه جایزه‌بگیر پاره‌وقت می‌دونست.
‫دو دلار واسه یه عکس.
‫من دوتا می‌خوام، دوست من،
‫یکی واسه خودم و یکی واسه دوستم.
‫یه یادگاری از آخرین شبت به عنوان یه مرد آزاد.
‫خیلی‌خب. ما قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
‫اسم من فِرینه.
‫من خیلی واستون هیجان‌زده‌ام.
‫پتانسیل زیادی
‫توی اون رستوران و اون خانوم‌ها هست.
‫کمک به دردشون می‌خوره.
‫می‌تونه یه جاذبه‌ی خوب توی رستوران‌تون باشه.
‫خب، در این مورد باید با والنتینا صحبت کنی.
‫البته. حالا برو اونجا.
‫نوبت توئه. یالا.
‫با جنازه نه.
‫بسیار خب. بسیار خب.
‫بفرما.
‫ببینم می‌تونی ازشون بهتر باشی، ها؟
‫کثیف می‌شه.
‫لعنتی.
‫آب!
‫- نمی‌تونم این عکس رو بگیرم. ‫- خیلی‌خب.
‫- آقایون. ‫- حالا دیگه قطعاً مرده.
‫- آره، اون... ‫- بیلی دان؟
‫خودشه.
‫واسم پاپوش دوخت،
‫یهویی پرید وسط مراسم عروسیم
‫و ادعا کرد من با اسم گاتلین تحت تعقیبم.
‫گاتلین.
‫درسته.
‫اوه، من یه گاتلین می‌شناختم،
‫یه تیپ شرقی قدبلند و شیک.
‫از اونایی که یه کلت ۳۲ توی جیبش داره.
‫توی تمام منطقه ورق‌بازی می‌کرد.
‫می‌گفت همیشه یه حقه توی آستینش داره.
‫ای متقلب کثیف.
‫نوشیدنی‌ها، دروغ‌ها و زن‌ها،
‫این دنیای اونه.
‫یه نصیحت واسه یه ازدواج شاد،
‫آدمای عوضی مثل اونو از زنت دور نگه دار.
‫تو می‌شناختیش؟
‫اوه، من اونو به عنوان کسی می‌شناختم ‫که نباید باهاش ورق‌بازی کرد.
‫یه لحظه صبر کن...
‫تو... تو می‌فهمی اینجا چه خبره؟
‫تو رستوران رو داری،
‫مسافرخونه رو داری،
‫یه زن عالی داری.
‫می‌تونم بهت اطمینان بدم که من یه آدم پست‌فطرتم.
‫نه، داریم در مورد یه دارایی عالی حرف می‌زنیم، پسر.
‫سوفیا اولین خانواده واقعی میشه که توی عمرم داشتم.
‫این زن، یه رستوران، این زمین
‫تمام چیزیه که می‌خوام.
‫آره.
‫اینجا بساط خوبی راه انداختی، اِد.
‫بازم ممنون که اینجایی.
‫من می‌رم واسه دور دوم.
‫آروم باش.
‫از سفرت به رستوران لذت بردی؟
‫آره.
‫و سوفیا،
‫اون فوق‌العاده‌ترین زنیه که تا حالا دیدم.
‫باعث می‌شه فکر کنم که چطوری ‫گیر یه آدم بی‌عرضه افتاده؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫- فکر می‌کردم اِد دوستته. ‫- آره.
‫آره، اِد دوستمه،
‫ولی من همیشه اونو یه جورایی آدم خشکی می‌دیدم.
‫- آها! ‫- توی یه چیز شکی نیست.
‫اون لیاقت زن زیبایی مثل سوفیا رو نداره.
‫بدجوری دلم می‌خواد
‫بعد از عروسی اینجا بمونم
‫اون یکی اصلاً کم نمیاره.
‫می‌دونم. اون خواهرمه.
‫چیزی نیست.
‫من اول یه تاجرم و بعدش یه برادر.
‫و تو بیزینس خیلی خوبی راه انداختی، آقای دان.
‫اوه، خب ممنونم.
‫به نظر میاد کار گاوچرانی
‫- واست خیلی خوب بوده. ‫- خب، من...
‫- ها؟ ‫- هووم.
‫راستش رو بخوای، من از ورق‌بازی پول بیشتری درآوردم.
‫جالبه چون...
‫من خودمم توی کارهای دیگه سررشته دارم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- مثل دستگیری شهروندان، می‌دونی؟ ‫- اوهوم.
‫- جایزه‌ها؟ ‫- هووم.
‫هووم.
‫اسم آژانس پینکرتون رو شنیدی؟
‫شنیدی. معلومه که شنیدی.
‫خب، من مشترک کاتالوگشون هستم
‫تا از آخرین وضعیت مجرم‌های فراری باخبر بشم.
‫یه نگاه به این عکس‌ها بنداز.
‫اینو ببین.
‫می‌دونی همیشه کله‌گنده‌ها توی هر کاری هستن.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫امثال رابرت لروی پارکر و هری لانگاباو.
‫اونا مجرم‌های وایومینگ هستن.
‫ولی باورت نمی‌شه چند نفرشون
‫واسه یه مخفیگاه جدید به این منطقه میان.
‫من از بیترکریک ۵۰۰۰ دلار گیرم میاد.
‫آره.
‫خب، تو مرد خیلی ثروتمندی هستی، آقای دان.
‫خدا بهم لطف داشته. آره.
‫خب پس این یکی چی؟
‫بیل گاتلین...
‫قد 188 سانت،
‫موی مشکی، چشم‌های آبی.
‫جایزه سیصد دلاری؟
‫نه. نه.
‫دال شاید شبیه یه احمق باشه،
‫ولی تیراندازیش واقعاً خوبه.
‫فِرین؟
‫اون چیه؟ ایرلندیه؟
‫شوخی کردم.
‫می‌دونم که تو نمی‌دونی.
‫هی، بهتر نیست تعارف رو کنار بذاریم، آقای گاتلین؟
‫هووم؟
‫- اگه تو اصرار داری. ‫- بسیار خب.
‫از امثال شما زیاد اینجا میاد.
‫منظورم اینه که خوشحال می‌شم ‫واست یه پناهگاه امن فراهم کنم.
‫اشتباه برداشت نکن. ولی فقط...
‫باید قیمت معمول رو بپردازی، باشه؟
‫ها؟ ها؟ ها؟
‫هووم.
‫خیلی بیشتر از ۳۰۰ دلار توی اون کیفه.
‫می‌تونی هرچقدر که دوست داری بمونی.
‫حالا من یه سؤال ازت دارم.
‫فهمیدم.
‫چیه؟
‫اگه ۳۰۰ دلار واست یه پناهگاه امن می‌خره،
‫قیمت معمول
‫واسه اینکه یه نفر ناپدید بشه چقدره؟
‫تو یه آدم باکلاسی، آقای گاتلین. می‌دونم.
‫منو فرانک صدا کن.
‫بسیار خب. فرانک.
‫غم و اندوه می‌تونه گرون تموم بشه، پس...
‫غم و اندوه می‌تونه گرون تموم بشه؟
‫هووم.
‫اما... غم و اندوه می‌تونه
‫یه محرک خیلی قوی هم باشه.
‫فرانک واسم پاپوش دوخت.
‫چیزی نیست، پسر.
‫همه‌مون یه جایی توی زندگیمون گول خوردیم.
‫به نظر میاد حرفمون ‫یه شور و اشتیاق جدیدی در تو بیدار کرده.
‫انتقام.
‫خب، خب، خب.
‫شما دوتا پسر رو ببین،
‫مثل دوتا خوک توی یه آغل به هم چسبیدین.
‫یالا. پاشو. هرچی می‌گه انجام بده.
‫پشتتون به میله‌ها، پسرا.
‫پیراهناتون رو بدین بالا.
‫بذار یه نفس عمیق بکشم.
‫چه کوفتی مصرف کردی، پسر؟
‫لعنتی. نفس عمیق بکش، پسر.
‫نفس عمیق.
‫به این می‌گن علائم حیاتی خوب.
‫خیلی‌خب. بفرما.
‫واستون دارو آوردم.
‫پیراهنت رو بده پایین، پسر.
‫حالا بچه‌های خوبی باشین.
‫گوش کن، یه دقیقه وقت داریم تا این اثر کنه.
‫هر کاری می‌کنی، سعی کن اون آت‌وآشغال رو نخوری.
‫یه چیزی توی اون کوفتی هست که ضعیفت می‌کنه.
‫- آره. ‫- توی دهنت نگهش دار
‫یا سعی کن بالا بیاریش.
‫فقط نخورش.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫باید زنده بمونی.
‫- اسمت چیه؟ ‫- اِد.
‫من اِیب هستم.
‫آره، بوی خون رو حس می‌کنن.
‫می‌دونی،
‫بعضی‌ها فکر می‌کنن کرکس‌ها شگون ندارن.
‫من فکر می‌کنم موجودات نجیبی هستن، ‫تو اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫یعنی اونا از مرده‌ها تغذیه می‌کنن ولی نمی‌کُشن.
‫مثل ما نیستن.
‫ما می‌کُشیم که بخوریم.
‫مگه نه، اِد؟
‫تق تق.
‫سلام، نورمن.
‫مثل همیشه سرحال به نظر میای.
‫خیلی خوشحالم که می‌بینم مارها نیومدن سراغت.
‫می‌دونی، بعضی وقتا دنبال گرما
‫توی این شب‌های خنک می‌گردن،
‫ولی معمولاً پرخاشگر نیستن
‫مگه اینکه گیرشون بندازی.
‫به خونه خوش اومدی، اِد.
‫نه.
‫واو.
‫خب، خب، خب.
‫اون رگه‌های زیبای چربی رو ببین.
‫واسه یکم ورزش آماده‌ای، نورم؟
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫نورم. نورم.
‫التماس نکن. واسش خوب نیست.
‫اون منو می‌گیره.
‫می‌ذاریم یکم جلوتر بری.
‫برو!
‫آره. من و دانکن اینجا،
‫توی کار تجارت بوفالو با هم آشنا شدیم.
‫توی جوونیم، بوفالوها چندصدتا چندصدتا رد می‌شدن.
‫گوشت خوشمزه‌ای دارن.
‫ولی لامصبا خیلی احمقن.
‫حقیقته، نه؟
‫و کلاغ‌ها می‌تونن باعث بشن ‫چندصدتا از اونا از صخره بپرن پایین.
‫اینجوری دیگه ورزش شکار زیاد حال نمی‌داد، نه؟
‫دانکن بهترین شکارچی‌ایه که تا حالا دیدم.
‫می‌تونه یه پرنده رو توی هوا شکار کنه.
‫البته دنبال نورمن رفتن ‫همچین ورزش حساب نمی‌شه،
‫ولی اون اهمیتی نمی‌ده.
‫- اوه خدا. ‫- خدا؟
‫خدا هیچ‌وقت توی «رِدلند» نبوده.
‫می‌بینمت، اِد.
‫کمکم کنین!
‫حالا ببینین، این اسکناس، نگاه کنین،
‫توی خورجین اِد پیدا شده.
‫و فقط این نیست.
‫وقتی رشوه‌اش رو رد کردم...
‫اینو ببینین.
‫نزدیک بود منو خفه کنه.
‫می‌بینین؟
‫شانس آوردم که زنده‌ام.
‫درست نمی‌گم؟
‫اون همه‌ی شما رو فریب داده.
‫من هیچ لذتی از
‫کشندگی دفاع از خودم نبردم.
‫- همین. ‫- قاتل! قاتل!
‫قاتل! عوضی!
‫چیزی نیست. من درک می‌کنم.
‫فقط... فقط... فقط... خودت رو خالی کن، جیغ بزن.
‫من می‌شناختمش!
‫من می‌شناختمش.
‫سوفیا، من توی غمت شریکم. می‌دونم.
‫بخورش.
‫متأسفم.
‫حقت این نیست.
‫روز نظافته.
‫اِد، تغذیه‌ی تو اولویت ماست.
‫بهتره از این لحظه‌ی زیبای نظافت لذت ببری.
‫هر چند وقت یه بار،
‫مطمئن می‌شم که تمیز و اصلاح شده باشی.
‫اصلاح؟
‫فقط دارم سر به سرت می‌ذارم.
‫هی، واسم دردسر درست نکن.
‫تمیزش کن و دوباره بندازش توی جعبه‌اش.
‫روزهای خوبی داشته باشی، اِد.
‫هی.
‫[روز 33]
‫می‌خوای تاس بازی کنی؟ ‫[روز 33]
‫تموم شد؟
‫من می‌خوام...
‫باید از اینجا بریم، پسر.
‫آروم باش.
‫در مورد تاس شوخی کردم.
‫چرا همین الان ما رو نمی‌کُشن؟
‫نمی‌دونی؟
‫دارن ما رو پروار می‌کنن.
‫واسه چی؟
‫ویکتور و دانکن دارن زندانی‌ها رو می‌خورن.
‫دانکن دوست داره شکارشون کنه ‫و ویکتور از این کار لذت می‌بره.
‫نه، نه.
‫من دیدم که این کار رو می‌کنن.
‫درسته.
‫اوه، من چطوری سر از اینجا درآوردم؟
‫تو... تو به آدم اشتباهی اعتماد کردی.
‫دیگه از حرفات خسته شدم.
‫زخم‌های دوست، وفادارن.
‫پشتتون به میله‌ها، پسرا.
‫روند کار رو می‌دونین.
‫نفس‌های عمیق بکشین.
‫خب، حالا مثل یه ویولن کوک شدی.
‫بسیار خب.
‫وقت خوابه، بچه‌ها.
‫اون پیراهن رو بده پایین، پسر.
‫می‌دونی، حالا که فکرش رو می‌کنم...
‫من قراره ماه آینده روزی دو بار بهتون غذا بدم.
‫آدمای لاغری مثل شما،
‫خب، به سوختتون نیاز دارین، مگه نه؟
‫تا دیداری دوباره.
‫♪ تا دیداری دوباره ♪
‫آروم باش.
‫وقتی لحظه‌ی حمله فرا برسه،
‫مثل برق حمله می‌کنیم.
‫خدا کمکمون کنه، حمله خواهیم کرد.
‫دانکن بزرگ‌ترین مانع ماست
‫چون حتی اگه فرار کنیم،
‫مهارت ردیابی ما رو داره.
‫اگه می‌خوای برنده بشی، ‫باید خود بازیکن رو بازی بدی.
‫حالا بچه‌های خوبی باشین.
‫هیچ سنگی نزدیک اون جعبه هست؟ ‫[روز 64]
‫سنگ؟ آره، فکر کنم.
‫باشه. توی گِل مخفیشون کن. ‫فکر می‌کنن فضولاته.
‫و وقتی میان ما رو تمیز کنن، ‫اونا رو میدی به من.
‫آفرین. ‫[روز 99]
‫پشتتون به میله‌ها، پسرا.
‫دانکن کیسه رو پشت کمربندش نگه می‌داره. ‫[روز 132]
‫توی اون کیسه...
‫یه میخ هست که باهاش ‫توتون سیگارش رو فشار می‌ده.
‫باید اون میخ رو به دست بیاریم. ‫[روز 166]
‫میخ رو برداشتی؟ ‫[روز 201]
‫میخ کجاست؟ ‫[روز 233]
‫خیلی‌خب. برو عقب. ‫[روز 266]
‫لاغرتر از قبل به نظر میاد. ‫[روز 297]
‫چطور ممکنه؟
‫روزی دو بار بهش غذا می‌دادم.
‫خب، دو برابرش کن.
‫آب زیرکاه عوضی...
‫[روز 337]
‫می‌دونی، جالوت فقط با یه سنگ کشته شد.
‫میخ رو برداشتی؟
‫آره، ولی واسه قفل قفس خیلی بزرگه.
‫خب، بیا امتحانش کنیم.
‫اِیب، چیکار کردن؟
‫ولش کن. می‌خوام هوا بخوره.
‫خیلی بزرگه.
‫فکر کنم بتونم توی جعبه کوچیکش کنم.
‫شکمت رو پاره کردن.
‫یه تیکه از جگرم رو برداشتن و جلوی خودم خوردنش.
‫آروم باش.
‫صبور باش. اون کار رو نکن.
‫گوش کن، چند بار باید بهت بگم؟ صبر.
‫صبور باش.
‫این یه بازی کُنده، اِد.
‫آدم صبور، آدم خطرناکیه.
‫مامان، فرانک یه... یه پیشنهاد کاری داره.
‫خانم، من می‌خوام کمک کنم...
‫نه فقط پشت پیشخون، بلکه توی بعضی از هزینه‌ها.
‫متوجه شدم که پیانو نیاز به کوک داره
‫و بازسازی‌های دیگه‌ای هم هست که
‫من حاضرم توشون سرمایه‌گذاری کنم.
‫مامان، حالت خوبه؟
‫به داروی بیشتری نیاز داره.
‫من میارم.
‫من تو رو دیدم،
‫تو با بیلی دان خیلی راحتی.
‫من پول کثیف تو رو نمی‌خوام.
‫می‌خوام که از دخترم دور بمونی.
‫والنتینا، با احترام، ‫فکر کنم دچار سوء تفاهم شدی.
‫تو سعی کردی سوفیا رو خر کنی ‫تا رستوران منو به چنگ بیاری.
‫خب، تو هیچ‌وقت رستوران من ‫یا سوفیا رو به دست نمیاری.
‫وقتی باهاش ازدواج کنم... هر دو رو به دست میارم.
‫مگه از روی نعش من رد بشی.
‫هرطور مایلی.
‫حالا راحت استراحت کن.
‫مامان!
‫اوه سوفیا، اتفاقی که نباید میفتاد افتاد.
‫مامان!
‫ویکتور!
‫اینو ببین.
‫یه مار دهان پنبه‌ای.
‫باید زنده بمونه.
‫طبق معمول تمیزش کن.
‫یه هفته دیگه بهش سر بزن.
‫می‌دونی زهرش هیچ‌وقت از بدنت بیرون نمی‌ره.
‫آره. ‫[روز 369]
‫وقتشه که دستمونو بازی کنیم.
‫شاید بهتر باشه آتیش رو روشن کنی.
‫یه تیکه از اِد رو بردار ‫قبل از اینکه گوشتش شروع به پوسیدن کنه.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها.
‫روند کار رو می‌دونین. پشت به میله‌ها.
‫پیراهنت رو بده بالا، پسر.
‫خب، بسیار خب.
‫خیلی‌خب.
‫گردنت رو نشونم بده.
‫یالا!
‫کلید رو بردار!
‫بزنش.
‫مثل یه خوک بزنش.
‫اگه بتونیم سریع از اینجا بریم،
‫می‌تونیم از این مخمصه جون سالم به در ببریم.
‫بزنش!
‫یالا!
‫هی، از این طرف بیا.
‫از این طرف. مواظب باش.
‫بیاین بیرون...
‫تا بدون عذاب راحتتون کنم.
‫هی.
‫اِیب.
‫ما آزادیم.
‫به من گوش کن.
‫انتقام یه چای تلخه.
‫اگه تحملش رو نداری، نخورش.
‫اِیب. اِیب...
‫گمونم اینجا یه داستانی وجود داره.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫صدای تیراندازی رو شنیدم، دود رو دیدم.
‫می‌تونم ببینم که چیزی در بساط نداری، رفیق.
‫بعدشم، آدمم رو گذاشتم مراقبت باشه.
‫کدوم آدم؟
‫چاکو.
‫این چاکو می‌تونه دم یه موش صحرایی رو با تیر بزنه.
‫من کجام؟
‫قبیله‌ی ملت چروکی،
‫با اسب حدود یک ساعت تا تالکوا فاصله داره.
‫گوش کن، دوست داشتم بمونم و گپ بزنیم،
‫ولی ما توی یه دردسر کوچیک گیر افتادیم.
‫یکی از کارامون خراب شد.
‫حالا یه گروه مسلح همکار منو
‫حدود ۱۰۰ قدم اون طرف‌تر بستن.
‫تعدادمون کمتره و وقتمون کمه.
‫پس میرم سر اصل مطلب.
‫یا با ما کار می‌کنی یا علیه ما.
‫من دنبال کار می‌گردم.
‫به نظر میاد آدم توانمندی هستی.
‫من در ازای یکی از اون اسب‌ها واستون می‌جنگم.
‫با ما بجنگ، اسب رو نگه دار.
‫لعنتی، اگه با ما مرد، بهش یکم طلا بدین.
‫اسمت چیه؟
‫ترجیح می‌دی نگی، ها؟
‫هی، گزیده شدی؟
‫دهان پنبه‌ای.
‫خب پس به همین اسم صدات می‌کنیم... دهان پنبه‌ای.
‫عجب اسم جالبی، نه؟
‫دوستام منو بوچ صدا می‌کنن.
‫چاکو، یکی از اون اسب‌ها رو واسش آماده کن.
‫احتمالاً باید یه جایی پیدا کنیم
‫که اون غنیمت رو قبل از این مذاکره قایم کنیم.
‫حس می‌کنم زیاد دوستانه برخورد نمی‌کنن.
‫به نظر میاد یه ولگرد پیدا کردن.
‫دوستت کیه، هری؟
‫چه می‌دونم.
‫بلند حرف بزن، آدم ضعیف.
‫می‌دونی که با این گوشم نمی‌شنوم.
‫اون کیه؟
‫♪ اگه قایم می‌شدم، خیلی سرد بود ♪
‫خفه‌اش کن، روستر.
‫داره لو مون میده.
‫روستر.
‫- بذار بفهمن ما اینجاییم. ‫- نزدیکن؟
‫آره، خیلی نزدیکن.
‫غنیمت رو واسمون بیارین تا ما هری رو ول کنیم.
‫من شش ماه واسه این کار نقشه کشیدم، کوک.
‫چطوره سهممون رو برداریم و گذشته رو فراموش کنیم.
‫ما تمام کار رو انجام دادیم، بوچ.
‫دستمزد مدیریتش رو نمی‌فهمم.
‫ما قرارداد داشتیم، کوک.
‫کدوم قرارداد؟
‫خب ما روی شرایطش دست دادیم.
‫این که قرارداد نیست.
‫بیخیال، پسر. ما دزدیم.
‫مدل معامله‌مون اینجوریه.
‫اونا به روستر شلیک کردن.
‫- روستر به صندوقدار شلیک کرد. ‫- اون گوش نمی‌کرد.
‫اونا گفتن شلیک نکنین.
‫خفه شو، ورنون.
‫خسته شدم از بس از اون مفت‌خور دستور گرفتم.
‫تو اصلاً توی دعوا نبودی، بزدل بی‌شرف.
‫حالا می‌فهمیم چرا اصرار داشتی ‫پیش اسب‌ها منتظر بمونی.
‫شن قرمز رو بهشون نده، بوچ.
‫در هر صورت منو می‌کُشن.
‫خفه شو، هری.
‫غنیمت رو بیارین، همه‌شو،
‫وگرنه آماده باشین که زمین رو گاز بزنین.
‫گمونم باید به روش تو عمل کنیم.
‫روش چاکو چیه؟
‫اوه، اون فقط می‌خواد همه‌شون رو بکُشه.
‫- بزنیدش. ‫- آره.
‫اینجوری می‌کُشن.
‫آره.
‫اون درست پشت سرته.
‫تفنگ گیر کرده. لعنتی.
‫- چاکو! ‫- بوچ!
‫اون کیه؟
‫خب، ما دهان پنبه‌ای صداش می‌کنیم.
‫اون کسیه که تو رو نجات داد.
‫من از مارها متنفرم.
‫اونم همینطور.
‫دوباره برگشت توی دستای بابا.
‫تکون نخور. تکون نخور. تکون نخور.
‫اگه زخم رو تمیز نگه داری، زنده می‌مونی.
‫- هری؟ ‫- هووم.
‫- به هوش اومده. ‫- شنیدم.
‫به «هول این د وال» خوش اومدی.
‫بوچ، اون اینو بهت داد؟
‫شنیدم جون آدم منو نجات دادی.
‫بوچ کجاست؟
‫بین درخت‌های بید.
‫گفت بهم یه اسب میده.
‫تو نباید سوارکاری کنی.
‫اوه، از نگرانیت ممنونم.
‫به هرحال ممنون.
‫من باید به راهم ادامه بدم.
‫این اسب رو بردار،
‫غنیمت رو بردار،
‫برو هرجا که می‌ری.
‫ولی شاید چیزی که جا گذاشتی رو پیدا نکنی.
‫ولی اگه به کمک نیاز داشتی، فقط خبر بده.
‫[شهر اینگالز]
‫ممنونم، آقا.
‫بسیار خب.
‫حالا کی اینجا دوست داره به آواز زن بسیار زیبا
‫و بسیار باردار من گوش بده؟
‫بی‌صبرانه منتظر دیدنتم.
‫به افتخار روزهای خوب.
‫♪ اوه، به تو محتاجم ♪
‫♪ هر ساعت به تو محتاجم ♪
‫در بازه.
‫یه کاری دارم اگه قبول کنی.
‫بگو برادر. چی می‌خوای؟
‫یه رستوران توی یه ایستگاه بین راهی ‫به اسم اینگالز هست.
‫- اوه، ما اینگالز رو می‌شناسیم. ‫- آره، درسته.
‫اونجا مخفیگاه گروه دولین بود
‫تا اینکه همه‌شون تیر خوردن.
‫من از مردهایی که اونجا ‫یه کافه رو می‌گردونن کینه دارم.
‫- ما هم داریم. ‫- بیلی دان.
‫می‌شناسیش؟
‫چاکو قبلاً با دولین‌ها کار می‌کرد.
‫اگه می‌خوای اون آدما بمیرن،
‫متقاعد کردنش زیاد طول نمی‌کشه.
‫مرگ می‌تونه یه جور لطف باشه.
‫کشتن یه مرد بهش آرامش میده.
‫با روشی که اونو می‌کُشی
‫می‌تونی انتقام بگیری.
‫خوسئو، می‌تونیم فقط یه قطره آب بخوریم؟
‫من چیزایی که گفتی رو نمی‌فهمم.
‫انگلیسی صحبت کن.
‫اطلاعاتی در مورد چندتا راهزن نوشیدنی داریم
‫که یه تحرکاتی نزدیک رد فورک دارن.
‫سمت اوکلاهما با ما.
‫اگه حاضر باشین به ما کمک کنین ‫تا راهشون رو از این طرف ببندیم،
‫واستون جبران می‌کنیم.
‫برادر من به خاطر نوشیدنی مُرد.
‫بهمون بگو کجا باشیم.
‫اگه وارد قلمرومون بشن، می‌کُشیمشون.
‫پول نقد ما توی رد فورک توقیف شد.
‫منظورت نوشیدنیه؟
‫نمی‌دونم.
‫یه نفر توی شهر تولسی گفت بارش رو گرفته.
‫چرا این فقط روی بیزینس ما تأثیر گذاشته؟
‫فرانک عاشق عیاشیه.
‫ما جریان نقدینگیش رو متوقف کردیم.
‫بعدش با برگزاری یه مهمونی نفوذ می‌کنیم.
‫شنیدم رستوران شما بهترین توی این منطقه‌ست.
‫مگه تو یه ورق‌باز حرفه‌ای نیستی؟
‫یه بالماسکه؟
‫من عاشق یه بالماسکه‌ی خوبم.
‫خب نوشیدنی رو بیار.
‫هیچ‌وقت این کار رو نمی‌کنم، آتیش‌پاره.
‫اونا باید از دست دادنِ ‫هرچیزی که ساختن رو حس کنن.
‫من تمام مکاتبات رستوران دان و فرین رو لازم دارم.
‫عجله کن، پسر. این یه وضعیت اضطراریه.
‫اضطراری؟ چه خبره؟
‫خب، یه بیماری واگیردار شیوع پیدا کرده.
‫برید کنار.
‫این طرز صحبت با یه دوست قدیمی نیست.
‫تو داری از ما دزدی می‌کنی؟
‫مامورین قانون رو خبر می‌کنم.
‫اوه، بیلی، نمی‌فهمی؟
‫من چکش قانونم.
‫اینجا کلانترها پرسه نمی‌زنن.
‫دانتس؟
‫از اون یابو بیا پایین.
‫همین الان.
‫پشت اسبت قایم نشو.
‫بیا بیرون که بتونم ببینمت.
‫قانون فقط تا جایی ارزش داره که وزنش برسه.
‫یادت نمیاد؟
‫اونایی که پول می‌دن، کارشون راه میفته.
‫زود باش.
‫کار رو تموم کن.
‫چاکو.
‫زنده‌به‌گورش کن.
‫ای پست‌فطرت موزمار.
‫توی جهنم می‌بینمت، بیلی.
‫از چیزی که می‌بینی خوشت میاد؟
‫فرانک فرین.
‫تشکیلات خوبی دارین.
‫خب، ممنونم آقای دهان پنبه‌ای.
‫شما قربان، مرد بسیار خوش سلیقه‌ای هستین.
‫سوفیا.
‫می‌بینم که خوشت اومده.
‫حالا من اگه قیمت مناسب باشه
‫حاضرم یه معامله بکنم. می‌بینی دوست من،
‫من اول یه تاجرم
‫- و بعدش یه شوهر. ‫- اوه.
‫عجیبه که چقدر سریع هوا توی ‫قلمروی سرخپوست‌ها عوض می‌شه.
‫اونجا چی داری، چاکو؟
‫داری غنیمت رو چال می‌کنی، ها؟
‫هووم؟
‫اون...
‫درش بیار.
‫دوباره بازی کنید.
‫نشونشون بده، پسر.
‫من یه بی‌بی پیک دارم.
‫ولی به نظر میاد یکی هم ‫توی دست تو روی همین میز هست.
‫منظورت چیه؟
‫اینکه دوتا بی‌بی پیک توی یه دسته ورق هست.
‫اشتباهی شده.
‫خب... شاید مشکل از دسته‌ی ورق باشه.
‫آره رُز، ۵۲ تا ورق ترجیح داده می‌شه.
‫آقایون، می‌تونم پیشنهاد کنم ‫یه استراحت کوتاه داشته باشیم؟
‫آره.
‫من می‌رم بیرون یه قدمی بزنم.
‫اِد؟
‫خدای من.
‫اون بیل رو بنداز. بندازش.
‫بیلی، خدای من. خودتی؟
‫اوه، کوکی.
‫دیدنت نور چشمم رو زیاد کرد. اوه!
‫هووم. اون بالا یه قمقمه داری.
‫یکم ازش بهم بده.
‫- حالت خوبه، آره؟ ‫- تصور می‌کنم
‫شما دوتا با هم آشنا شدین، ها؟
‫آره، آقای دان.
‫مطمئن می‌شم که به شایستگی پاداش بگیری.
‫ممنونم. لطف دارین، آقای دان.
‫حالا اون هفت‌تیر رو بده به من.
‫چاکو، پسر...
‫فراری گروه دولین.
‫نمی‌تونم بگم که از این کار لذت نمی‌برم.
‫من امشب با برادرانم خواهم بود.
‫ولی تو بیلی دان، خب...
‫تو کنار مارها می‌خوابی.
‫به به، شکسپیر.
‫ولی به نظر مناسب میاد.
‫هی، اون چکمه‌ها رو بده به من.
‫خانم‌ها، آقایون،
‫یه هدیه واسه آقای فرین.
‫تو دوست من، هیچ‌وقت از ‫شگفت‌زده کردن من دست نمی‌کشی.
‫سورپرایزهای بیشتری در راهه.
‫خواهش می‌کنم...
‫این یه تیغه‌ی خیلی خفنه.
‫خیلی خفنه.
‫بریم ببینیم توی مال من چیه؟
‫این یه جور شوخیه؟
‫تو کی هستی؟
‫- نه. تو... ‫- مُردم؟
‫ادی مُرده.
‫این مسخره‌ست.
‫عجیب‌تر از افسانه.
‫اِتا، فرانک یه کلت ۳۲ توی جیب راستش داره.
‫انتخاب با خودته، فرانک.
‫یا تو رو به فورت اسمیت می‌برم ‫تا به جنایاتت اعتراف کنی
‫یا می‌تونی بمیری.
‫ادی رو ببین.
‫تر و تمیز و کله‌گنده به نظر میای...
‫و توی چنین جمعی.
‫من کاتالوگ پینکرتون رو از برم،
‫آقای لانگاباو.
‫از دیدنت خوشبختم.
‫کارل، خودشه. بسیار خب.
‫رفیق قدیمیت، آقای کسیدی کجاست؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫بیاین واسه مهمونامون یکم موسیقی بذاریم. ها؟
‫و مایلم فرض کنم که همکار کوچولوی شما اینجا
‫کسی نیست جز خانم اِتا پِلیس.
‫این واسه من یه تسکینه.
‫ببین، ما یه قانونی داریم.
‫اگه قرار باشه درگیری مسلحانه بشه،
‫بهتره یه درگیری مسلحانه‌ی سودآور باشه.
‫شما دو نفر مُرده یا زنده‌تون باارزشه.
‫و ما همین الان یه دونه‌اش رو توی دست داریم.
‫درسته.
‫چاکو بهمون ملحق نمی‌شه.
‫حالا می‌ریم سراغ شما دو تا شکار درشت.
‫چرا این قضیه رو بیرون مثل مرد حل نکنیم؟
‫آقای دان، معتقدم آقای دانتس حرف درستی می‌زنه.
‫خانم‌ها مقدمن.
‫اوه.
‫نه! سوفیا!
‫هی! لعنتی.
‫یالا! واسم یه میز بیارین!
‫بخواب.
‫اوه لعنتی!
‫دهان پنبه‌ای!
‫برو. فرانک رو بگیر.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫ولی گلوله‌هام داره تموم می‌شه.
‫باشه، برو.
‫دال!
‫دال، حالت خوبه؟
‫چه خبره، هری؟
‫داری به پشیمونی‌هات فکر می‌کنی؟
‫یالا هری، کله‌ات رو بیار بیرون.
‫سریع تمومش می‌کنیم.
‫کال.
‫اون اصلاً پرش نکرده بود.
‫بیا اینجا.
‫چی؟
‫این... این چه کوفتیه؟
‫- برید کنار! ‫- اجازه عبور نداری.
‫اجازه عبور ندارم؟
‫تو که کلانتر نیستی.
‫من ربطی به حوزه قضایی تو ندارم.
‫تو مردم منو مسموم می‌کنی.
‫این حوزه قضایی منه.
‫همینه، فرانک. آخر خط.
‫یا میری زندان، یا می‌تونی با من روبرو بشی.
‫خب، بیا چاقوبازی کنیم.
‫تو روح‌ها رو مثل غنیمت جمع می‌کنی،
‫آدمایی که باهاشون بودی،
‫آدمایی که مثل عنکبوت به دام انداختی.
‫تو بردی، اِد.
‫واسه آخرین نوشیدنیت آماده‌ای؟
‫از جونم بگذر.
‫بذار زنده بمونم تا به تمام کارهایی که کردم
‫اعتراف کنم.
‫اون زنده‌ست؟
‫زنده می‌مونه.
‫اِتا رو فرستادم بره.
‫اونجور که ازش مراقبت کرد...
‫اون گلوله کوچیک از پهلوش رد شده.
‫و فرانک؟
‫من بقیه‌اش رو حل می‌کنم.
‫بهتره یه مدتی آفتابی نشی.
‫اگه به کمک نیاز داشتی...
‫فقط خبر بده.
‫ممنونم.
‫مواظب خودت باش، دوست من.
‫اِد.
‫خیلی دعا کردم که برگردی.
‫خب حالا چی؟
‫دوباره می‌سازیم.
‫از نو شروع می‌کنیم.
‫می‌تونیم این شهر رو به همون چیزی تبدیل کنیم ‫که همیشه آرزوش رو داشتی.
‫زیباست.
‫دوستت دارم...
‫ولی دیگه اون آدمی که هستی رو دوست ندارم.
‫اِد؟
‫یه مرد یه بار بهم گفت...
‫زخم‌های دوست، وفادارن...
‫و زهر، وقتی وارد رگ‌هات بشه...
‫هیچ‌وقت از بدنت بیرون نمی‌ره.
‫آدم نمی‌تونه از گناهانش فرار کنه.
‫ولی به امید خدا، می‌تونه به راهش ادامه بده.
‫این پول رو بگیر...
‫و «دلئون» رو به همون چیزی تبدیل کن ‫که همیشه آرزوش رو داشتی.
‫وقتی شکوفه‌های ارغوان باز بشن،
‫من برمی‌گردم.