‫«آدم گوش‌به‌زنگ و پویایی بود ‫و پیشش خوش می‌گذشت.» - اسکار همرستاین دوم
‫«غمگین‌ترین آدمی بود ‫که به عمرم دیدم.» - میبل مرسر
‫♪ تلگراف فرستادم و زنگ زدم ♪
‫♪ حتی نامه هوایی مخصوص هم فرستادم ♪
‫آره، می‌دونم.
‫♪ جوابم خداحافظی بود ♪ ‫♪ حتی پست هم کرده بودم ♪
‫♪ من فقط یه‌بار عاشق شدم ♪
‫♪ بعدش حتما باید عاشق تو می‌شدم ♪
‫سه‌تا قافیه داشت.
‫♪ همه‌چی سر من میاد... ♪
‫وای خدا.
‫آره.
‫رادیو «دابلیوکیواکس‌آر» فوت...
‫یکی از مشهورترین ‫ترانه‌سرایان آمریکا به نام...
‫لورنز هارت رو که دیشب ‫در بیمارستان دکترز منهتن...
‫بر اثر مشکلات سینه‌پهلو از دنیا رفت رو ‫اعلام کرد.
‫آقای هارت چهل و هشت ساله بود.
‫بیش از بیست سال بود که هارت ‫با همکارش ریچارد راجرز کار می‌کرد،
‫راجرز آهنگ می‌ساخت، ‫هارت ترانه می‌نوشت...
‫و با ترکیب نبوغشون کلی اثر ‫موزیکال‌کمدی موفق ساخته بودن.
‫معمولا بهشون لقب گیلبرت و سالیوان ‫آمریکا می‌دن،
‫راجرز و هارت با این آهنگ‌هاشون ‫در یادها می‌مونن:
‫«ولنتاین بامزه من»، «خانمه ولگرده»،
‫«کی یا کجا»، «با آهنگی تو دلم»، ‫«عاشقانه نیست؟»،
‫«قلبم ایستاد»، «مسحور»،
‫«نمی‌دونستم ساعت چنده»، ‫«منهتن»...
‫و «ماه آبی.»
‫[هفت ماه پیش] ‫[سی و یکم مارس ۱۹۴۳]
‫♪ اکلا، اکلا، اکلا، اکلا، اکلا، اکلا ♪
‫♪ می‌دونیم مال این سرزمینیم ♪
‫الان می‌گن «بزرگیم.»
‫♪ مال این سرزمین بزرگیم ♪ ‫♪ و وقتی می‌گیم... ♪
‫♪ یوهو! آئیپیوئی! ♪
‫♪ منظورمون اینه که ♪ ‫♪ «کارت درسته اکلاهما!» ♪
‫باید گلویی تازه کنم.
‫- لاری. ‫- فعلا مامان.
‫♪ لام، الف، ه، میم، الف ♪
‫♪ اکلاهما! ♪
‫♪ یوهو! ♪
‫[رستوران ساردی]
‫[تعطیل است]
‫خیلی‌خب. واسه آخرین بار می‌گم، ‫نامه‌ها رو بذار روی میز.
‫«اگه لازلو و هدفتون این‌قدر برات مهمه،»
‫«هیچی جلودارت نیست.»
‫خیلی‌خب، خودم راحتش می‌کنم.
‫«راحت باش، شلیک کن. ‫این‌جوری بهم لطف می‌کنی.»
‫فقط یادت باشه، ‫این تفنگ رو سمت شکمت گرفتم.
‫عه. اونجا از همه قوی‌تره.
‫ای خدا! چند بار اون فیلم رو دیدیم؟
‫بدترین دیالوگ «کازابلانکا» بود؟
‫«خب، رسمی داره شکسته می‌شه.»
‫«رسمی داره شکسته می‌شه»؟ ‫مگه می‌شه رسم رو شکوند؟
‫اصلا تو هالیوود انگلیسی بلدن؟
‫به هر حال باید عاشق کلود رینس باشیم.
‫خودش فیلم رو بالا می‌بره.
‫- دقیقا. ‫- می‌دونی چرا این‌قدر خفنه؟
‫بازیگر نقش اصلیه و قدکوتاهه،
‫همین ثابت می‌کنه جفتش ممکنه.
‫من خیلی خوشم میاد.
‫به ایلسا می‌گه:
‫«مادمازل، اون از اون مردهاست ‫که اگه من زن بودم...»
‫«و خودم در دسترس نبودم، ‫عاشق ریک می‌شدم.»
‫خودت فکر کن. آخر فیلم به کی می‌رسه؟
‫کی کنارش تو مه محو می‌شه؟
‫یعنی ریک و ناخدا رنو...
‫خیال کردی تو پادگان «فرانسه آزاد»...
‫واقع در برازاویل چه خبره؟
‫اون سکانس‌ها رو نمی‌تونن نشون بدن.
‫خیلی‌خب. بهترین دیالوگ «کازابلانکا»؟
‫«هیچ‌وقت کسی اون همه عاشقم نبوده.»
‫شاهکاره، مگه نه؟
‫شش کلمه است. ‫«هیچ‌وقت کسی اون همه عاشقم نبوده.»
‫انصافا، کیه که به حد کافی ‫عشق دیده باشه؟
‫کیه که حتی نصفش عشق دیده باشه؟
‫یه نوشیدنی برام میاری؟
‫لری، خودت بهم گفتی تحت هیچ شرایطی...
‫می‌خوام نگاهش کنم.
‫می‌خوام وزن اخگرگونه‌اش رو...
‫تو دستم حس کنم.
‫- خودت بهم گفتی نـ... ‫- یه نوشیدنی برام بیار دیگه.
‫بهت گفتم الیزابت چی بهم گفته؟
‫همون دختریه که امشب اینجا می‌بینم.
‫- منظورت همونیه که... ‫- ادی، ادی، ادی.
‫- چیه؟ ‫- یه‌کم کلاس داشته باش، خب؟
‫همین الان‌هاست که مادرش بیاد اینجا.
‫- ببخشید. ‫- جدی می‌گم.
‫خیلی از این دختر خوشم میاد. ‫از من بشنو، عشق مادی نیست.
‫- مگه عشق غیرمادی هم داریم؟ ‫- خودم نمی‌فهمم.
‫اصلا لیاقتش رو نداره، ‫ولی مگه همیشه همین‌جوری نیست؟
‫«عشق‌ورزی غیرمنطقی.» ‫خودش این عبارت رو به کار برد.
‫اون هم شاعره. بهت گفته بودم؟
‫راستی، لطف می‌کنی ‫یه آب گازدار هم برام بیاری؟
‫یکیشون رو می‌خورم ‫و اون یکی رو تحسین می‌کنم.
‫خب، این دختر...
‫تو واقعا...
‫عاشق یه دختر دانشجوی بیست ساله شدی؟
‫پیچیده‌تر از تصوراتته.
‫بذار بطری بمونه.
‫شعر بصریه.
‫هیچ جزئیاتی باهام در میون نمی‌ذاری.
‫می‌دونی هدف سریم تا آخر این سال چیه؟
‫- چیه؟ ‫- شوخی ندارم. جدی می‌گم.
‫هدف سریم اینه که دیگه ‫این‌قدر نترسم.
‫- الیزابت وایلند. برای... ‫- مال منه!
‫ای خدا! پنج دلار فقط همین می‌شه؟
‫بله، هزینه ارسالش هم هست.
‫لورنز هارت؟
‫راستش، گمون کنم قبلا این اسم رو شنیدم.
‫با این حرفت یه دلار انعام می‌گیری بچه جان.
‫رسمی داره شکسته می‌شه.
‫ببین، این رو به من داده. ‫از نیوهیون تا اینجا پستش کرده بود،
‫آخه گفتم یه چیزی می‌خوام ‫که واقعا دستش بهش خورده باشه.
‫ای خدا! انگار دوباره هفده ساله‌ام،
‫البته من هیچ‌وقت هفده ساله نبودم.
‫مستقیم از کودکی به فرسودگی رسیدم.
‫ادی، لطف می‌کنی یه نوشیدنی ‫واسه این بچه بیاری؟
‫نه، مرسی. من سر کارم.
‫ای خدا، سر کار باید نوشیدنی بخوری.
‫اسمت چیه؟ اِسوِنه، درسته؟
‫- تروی. ‫- وای، بهتر شد.
‫ببین اسون، امشب وقتت آزاده؟
‫ادی، لطف می‌کنی یه نوشیدنی ‫واسه بچه بیاری؟
‫- باشه. ‫- آخه من دارم خونه خودم...
‫مهمونی خیلی بزرگی می‌گیرم.
‫کل صنعت سرگرمی میان.
‫«کوارتت گلدن گیت» رو دعوت کردم. ‫جدی می‌گم.
‫می‌خوام تو هم بیای، ‫دوستت رو هم بیار،
‫ده دوازده‌تا از دوست‌هات رو بیار.
‫به عمرت چنین چیزی ندیدی.
‫من ساکن آردسلی‌ام، بلدی؟ ‫پارک، پلاک نود و یک.
‫کافیه به مسئول لابی بگی ‫به مهمونی لورنز هارت دعوت شدی.
‫باید رمز عبور رو بدونی.
‫- آماده‌ای رمز عبور رو بدونی؟ ‫- اوهوم.
‫«هیچ‌وقت کسی اون همه عاشقم نبوده.»
‫آروم! وای.
‫چه صحنه قشنگیه.
‫چیه، شما نوشیدنی نمی‌خوری؟
‫♪ بعد از یه لیتر نوشیدنی ♪
‫♪ عین مینا شکوفا می‌شم ♪
‫اون آهنگ رو شنیدی؟
‫نه، نه.
‫♪ ولنتاین بامزه من ♪ ‫♪ ولنتاین قشنگ آسمانی... ♪
‫راستش من زیاد رادیو گوش نمی‌دم.
‫خودت گفتی اسمم رو شنیدی!
‫- یه آهنگ راجرز و هارت هم بلد نیستی؟ ‫- می‌دونم...
‫فقط یادم نمیاد...
‫♪ منهتن مال من ♪
‫♪ برانکس و استتن مال من... ♪
‫ما روی جلد مجله «تایم» بودیم.
‫عکس من اونجا روی دیواره...
‫ادی، عکس من کو؟
‫جابه‌جاشون کردن.
‫- منظورت... ‫- خب، این یکی چی؟
‫♪ ماهی آبی ♪
‫این یکی رو بلدم!
‫♪ تو دیدی من تنها بودم ♪
‫♪ هیچ آرزویی تو دلم نبود ♪
‫♪ خودم هیچ عشقی نداشتم ♪
‫بدترین ترانه‌ایه که به عمرم نوشتم!
‫- شما نوشتینش؟ ‫- حتی قرار نبود اسمش این باشه.
‫اون آهنگ رو دوست دارم.
‫هوم. انعامم رو پس می‌گیرم.
‫می‌خوام به مهمونیم بیای اسون!
‫دکتر بندر دیشب بعد از این که بهش گفتم...
‫دوباره از ویوین خواستگاری کردم:
‫«دوباره بهم جواب رد داد،»
‫گفت: «لری، تصمیمت رو بگیر.»
‫«تو بالاخره زن می‌خوای یا نه؟»
‫گفتم: «دکتر، من یار می‌خوام.»
‫گفت: «یعنی چی؟»
‫گفتم: «یعنی با تنهایی خودم راحتم،»
‫«ولی بدم نمیاد یکی دیگه هم باشه.»
‫وای لری! خانم اینجاست.
‫خب، خانم‌ها هم این حالم رو درک می‌کنن.
‫ولی اگه آدم بخواد ترانه‌سرا باشه، ‫باید همه رو دوست داشته باشه، قبول نداری؟
‫آدم باید تمام آدم‌های روی زمین رو ‫درون خودش داشته باشه.
‫کل آدم‌ها و حیوانات.
‫اگه کل صداهای دنیا درون آدم نباشن،
‫چه‌جوری می‌شه صداشون رو ‫به گوش بقیه رسوند؟
‫ادی، به عاشق خستگی‌ناپذیر ‫و ثابت‌قدم چی می‌گن؟
‫«استوار.»
‫به افتخار گذشته زیبا و باشکوه ‫که همه‌چی خیلی مهم بود.
‫هوم.
‫باز هم بزن. کارت درسته.
‫- عه، ممنون. مشتاق آهنگ‌سازی‌ام. ‫- «مشتاق»؟
‫- یعنی نفس می‌کشی، مگه نه؟ ‫- هوم.
‫بهتره اسمت رو بنویسم ‫که اگه همکار جدید لازم داشتم خبرت کنم.
‫راستی، امشب افتتاحیه رو رفتی؟
‫واقعا «اکلاهما!» تهش علامت تعجب می‌خواست.
‫حقیقت از این قراره. ‫هر اسمی که علامت تعجب لازم داشته باشه،
‫بهتره ازش اجتناب کرد.
‫گفتی اسمت چی بود؟
‫مورتی ریفکین هستم. ‫ولی مورتی رافرتی صدام می‌کنن.
‫عمرا اگه کسی حدس بزنه یهودی‌ای.
‫[تبریک بابت شب افتتاحیه] ‫[اکلاهما!]
‫نظرتون راجع به «اکلاهما!» چی بود؟
‫نظرم راجع به «اکلاهما!» چی بود؟
‫خب انگشت‌طلا،
‫من انگشت‌طلا اوریفکین صدات می‌کنم،
‫من چند بار پیش‌نمایش تئاترشون رو ‫تو نیوهیون دیده بودم...
‫و اون موقع اسمش «برو که رفتیم!» ‫با علامت تعجب بود.
‫مطمئن بودم دیک بهم زنگ می‌زنه:
‫«لری، بدجوری تو دردسر افتادیم.»
‫«باید تئاترمون رو بامزه کنی. ‫آثار کمدی مهمی لازم داریم.»
‫من هم آماده بودم بگم:
‫«دیک، بیا جای این کتلت آمریکانا،»
‫«آمریکانا رو بفرستیم پی کارش!»
‫خودم داشتم تو سرم ترانه می‌نوشتم. ‫دست خودم نبودم.
‫بهتون زنگ زد؟
‫شوخیت گرفته؟ ‫سرگرم ساخت آهنگ‌های محبوب دیگه بود. هه.
‫من امشب تو جایگاه ویژه‌ام نشستم ‫و «اکلاهما، علامت تعجب» رو...
‫تماشا کردم...
‫و همه‌شون با نور صورتی می‌درخشیدن،
‫اون همه کلاه گاوچرونی ‫و کمند رو تاب می‌دادن...
‫و از دو چیز کاملا مطمئن بودم.
‫نصفش خوب بود،
‫نصفش آشغال خالص بود.
‫وای. یکی از دوستانم پیش‌نمایشش رو دیده بود،
‫می‌گفت از بهترین تئاترهاییه ‫که به عمرش دیده.
‫تئاترش از هر نظر گول‌زننده است.
‫از روی حسادت نمی‌گم، خب؟
‫من امشب اون تئاتر رو تماشا کردم ‫و حس کردم حفره بزرگی تو دلم باز شده.
‫کل مردم اطرافم تشویق می‌کردن. ‫لطیفه‌های درجه‌سوم رو تشویق می‌کردن.
‫می‌خواستم مخاطبان رو ‫از شونه بگیرم و بگم:
‫«به چی می‌خندین؟ ‫اذیت نکنین! بیشتر بخواین!» بعدش...
‫راجرز نابغه است.
‫من بی‌درنگ قبول دارم.
‫تو نوازنده پیانویی. ‫می‌دونی درست می‌گم.
‫آره، کارش خیلی درسته.
‫خیلی درسته؟
‫هیچ‌کس به پای وسعت، ‫نوآوری...
‫و ملودی‌های گوش‌نواز مردونه‌اش ‫که عین ستون می‌مونن نمی‌شه.
‫البته راجرز خیلی بی‌رحم و عوضیه،
‫ولی می‌تونه ملودی رو ‫به پرواز در بیاره...
‫و نماد هنر خوب همینه، ‫به پرواز در میاد.
‫♪ من حس خوبی دارم ♪
‫همین لحظه است. می‌شنوین؟
‫همون موقع که ستون فقرات آدم می‌درخشه...
‫و کل دستگاه آهنگ‌سازی ‫از گرانش جدا می‌شه.
‫احتمالا پنج نفر روی زمین ‫از پس این کار بر میان...
‫و اون آشغال عوضی یکی از اون‌هاست.
‫بعدش یهو... ‫ترانه رو اسکار همرستاین دوم می‌گه.
‫از اسکار چی بگم؟
‫الان‌هاست که خودش بیاد اینجا،
‫با اون قد دویست و سی سانتیش،
‫خودت می‌دونی دیک تعمدا این‌دفعه ‫با یه قدبلند همکاری کرد،
‫خودت می‌دونی.
‫ولی از اسکار چی بگم؟
‫خیلی زمینیه،
‫باید قبول کنیم ‫اکثرمون زمینی‌ایم.
‫ولی به خدا لحظاتی هست،
‫لحظاتی تو آثار من هست...
‫که چیزی بزرگ‌تر از خودم خلق کردم.
‫موافقم، قطعا.
‫ممنون. کلماتم بزرگ‌تر از آهنگ بودن،
‫بزرگ‌تر از شخصیت‌های خواننده‌شون بودن...
‫و احتمالا نیم‌ثانیه جاویدان شده باشن.
‫عذر می‌خوام که بی‌نهایت ‫خودم رو قبول دارم، ولی واقعا جاویدان شدن...
‫و اگه کس دیگه‌ای بیانش نمی‌کنه، ‫خودم می‌گم.
‫من کلمات انگشت‌شماری نوشتم ‫که مرگ براشون معنا نداره.
‫شاهد تواضع یه روانی واقعی هستیم.
‫ببین! وقتی شکسپیر نوشت...
‫«نه مرمر و نه یادبود زرین...»
‫«هیچ شاهزاده‌ای از این قافیه قدرتمند ‫بیشتر عمر نمی‌کند،»
‫مردم گفتن «وای خدایا، چقدر متکبره»؟
‫نه‌خیر، گفتن نابغه است ‫و می‌دونه اثرش موندگاره.
‫یعنی الان شکسپیر شدی؟
‫ببین، «اکلاهما!» قراره جایزه پولیتزر ببره. ‫خودم می‌دونم.
‫دبیرستان‌ها از الان تا قیامت اجراش می‌کنن،
‫آخه اصلا توهین‌آمیز نیست.
‫ولی واقعا کی هنر غیر توهین‌آمیز می‌خواد؟
‫انگشت‌طلا...
‫گوش می‌دی چی می‌گم؟ ‫می‌خوام جواب سوالت رو بدم.
‫یعنی خدا ما رو روی این سیاره گذاشت ‫که به مردم توهین نکنیم؟
‫مشکل «اکلاهما!» رو می‌گم،
‫مشکلش تو تئاتر اصلی هم بود،
‫«یاس‌های بنفش سبز می‌شن.»
‫دیک اول تئاتر رو به من نشون داد، خب؟
‫اول از من خواسته بود اقتباسش رو بنویسم، ‫من هم قبول نکردم....
‫و نوستالژیک بودنش برام مهم نیست،
‫ولی «اکلاهما!» با علامت تعجب...
‫واسه دنیایی که اصلا وجود نداشته نوستالژیکه،
‫ضمنا، کی دلش می‌خواد تئاتری بنویسه ‫که اسم شخصیت اصلیش کرلیه؟
‫آها، ایده یه آهنگ به ذهنم رسید.
‫«ببین مو! ببین لری! ‫پام رفت روی پهن گاو!»
‫خب، من دلخورم؟
‫ما ربع قرن با هم کار ساختیم...
‫و اولین تئاتری که با یکی دیگه ساخته...
‫موفق‌ترین اثرش می‌شه. ‫من دلخورم؟
‫- لری... ‫- بله که هستم.
‫ولی باید از الیزابت برات بگم.
‫باید دلم رو بریزم بیرون.
‫شروع شد. همون بیست ساله...
‫همین الان‌هاست که بیاد اینجا.
‫قراره راجرز امشب بیاد اینجا، مگه نه؟
‫- نگران نباش. معرفیت می‌کنم. ‫- خیلی عالی می‌شه.
‫می‌خوام یکی آهنگ‌هام رو گوش کنه.
‫خب، گوش کن و یاد بگیر.
‫دارم از الیزابت برات می‌گم.
‫انگار صورتش...
‫یه خصوصیت آسمانی داره.
‫این دیگه یعنی چی؟
‫ببین، من براش کلی هدیه گرفتم.
‫از «کلاین» براش خرید کردی؟
‫عاشق این می‌شه.
‫باشه، ولی دست‌دومه. ‫چیکار می‌کنی؟
‫این چاپ اول اصلیه.
‫تو سحر و راز...
‫این دختر رو درک نمی‌کنی.
‫«من کل عمرم منتظر این لحظه بودم.»
‫سامرست موآم تو اون کتاب ‫همین رو می‌گه، یادته؟
‫- من؟ ‫- آره.
‫«همیشه یکی عشق می‌ورزه ‫و یکی می‌ذاره بهش عشق بورزن.»
‫حقیقت همینه، مگه نه؟
‫البته، آدم می‌فهمه وقتی...
‫تو کتابی که «اسارت» تو اسمشه...
‫دنبال معنی زندگی می‌گرده، ‫تو دردسر افتاده.
‫[پیرامون اسارت بشری] ‫[اثر سامرست موآم]
‫لری...
‫طرف دختره. خب؟
‫خیلی‌خب. ببین، من همیشه گمون می‌کردم ‫علایق تو بیشتر...
‫علایق من؟
‫یعنی الان می‌خوای تفسیرم کنی؟
‫ممنون دکتر جان.
‫ببین، من تو تمرینات «قسم به ژوپیتر» ‫باهاش آشنا شدم.
‫بازیگر نیست.
‫دانشجوئه. سال دومشه.
‫آره. دانشگاه عادی نمی‌ره، ‫اون مال بقیه است.
‫دانشگاه هنرهای زیبا می‌ره!
‫الهه‌ای معاصره که با روپوش خاکستری...
‫زیر نور صبحگاهی رنگ مخلوط می‌کنه.
‫بیست سال بیشتر نداره.
‫تو چند سالته؟
‫چهل و هفت ساله و جوانم!
‫می‌دونی تو نامه‌هام چی خطابش می‌کنم؟
‫«الیزابت بی‌همتای من!» ‫باورت می‌شه؟
‫اگه می‌تونستم هرچی الان تو دلمه رو بنویسم،
‫کل مخاطبان رو به پرواز درمی‌آوردم.
‫اگه می‌تونستم هشت میزان دلم بشنوم،
‫«اکلاهما!» با خجالت تعطیل می‌شد.
‫ضمنا، امشب هشت‌تا کافه رفتم، ‫پس می‌دونم چی می‌گم.
‫برو!
‫تابستون پارسال، دیدم چهار و نیم صبح بیدارم.
‫پنج ساعت قبلش فقط داشتم...
‫واسه چی به ساعتت نگاه می‌کنی؟
‫- لری، من دارم کار می‌کنم. ‫- خیال کردی من دارم چه غلطی می‌کنم؟
‫من که پول هم نمی‌گیرم. خیلی‌خب.
‫باز هم گل داریم...
‫وای. ادی، یه نوشیدنی واسه اسون بیار!
‫مال ریچارد راجرزه.
‫ای خدا، اون‌ها چقدر در اومدن؟
‫شونزده دلار. علاوه بر هزینه ارسال.
‫«دیک، حس قشنگی دارم که همه‌چی ‫باب میلت پیش می‌ره.»
‫«با عشق، از طرف دوروتی.»
‫از اسکار نقل‌قول می‌کنه؟
‫من بیست و چهار سال ‫با شوهرش ترانه‌سرایی می‌کنم...
‫و از اسکار نقل‌قول می‌کنه؟
‫آردسلی، پارک، پلاک نود و یک. ‫تا دیروقت هستیم.
‫خیلی‌خب. خب، باز هم مرسی دوستان.
‫سلام.
‫یه لحظه بهم گوش کن.
‫بذار الیزابت رو برات بازسازی کنم.
‫بسه دیگه! بهش ابراز علاقه کردی یا نه؟
‫یه‌کم کلاس داشته باش ادی. ‫انگشت‌طلا، می‌شه باهات صحبت کنم؟
‫حتما، بله.
‫خب، بهش ابراز علاقه کردین یا نه؟
‫الیزابت!
‫لری!
‫الیزابت بی‌همتای من!
‫خیلی از دیدنت خوشحالم.
‫وای.
‫- از موهام خوشت میاد؟ ‫- خیلی خوشم میاد.
‫- خیلی از قرمز بهتره. ‫- موافقم.
‫البته از قرمز هم خوشم میاد. ‫ولی این خیلی خاص‌تره.
‫باید برم واسه مهمونی آماده بشم.
‫نه، نه، نه. ‫برات گل خریدم!
‫آخی.
‫- منقلب شدم. ‫- خب، من روی مردم چنین تأثیری می‌ذارم.
‫- کلی حرف برات دارم. ‫- مثلا چی؟
‫- دوباره دارم خاطراتم رو می‌نویسم. ‫- امیدوارم بذاری بخونمش.
‫نه، نه، نه، نه. بزرگه.
‫یعنی این یکی مال ریچارد راجرزه؟
‫لری، اگه مادرم این رو می‌دید، می‌مرد.
‫- با اجازه خودت. ‫- اجازه می‌دم.
‫- پسره که گفته بودم رو یادته؟ ‫- کوپر؟
‫- بالاخره عملی شد. ‫- نه!
‫آره.
‫موقع تولدم. ‫شب تولد بیست سالگیم.
‫راستش، خیلی دراماتیک بود. ‫می‌تونی راجع بهش تئاتر بنویسی.
‫موزیکاله. «او برخاسته.»
‫- لری... ‫- موزیکال عید پاکه!
‫خیلی مذهبیه!
‫بذار روشن‌گری کنم ‫و بگم چیزی نمونده بود عملی بشه.
‫زود روشن‌گری کن!
‫- بعدا همه‌چی رو برات تعریف می‌کنم. ‫- نه، نه، من می‌خوام...
‫الان خلاصه‌اش رو بدونم.
‫خلاصه‌اش؟
‫- اوهوم. ‫- باشه.
‫پوست صورتش بی‌نقصه.
‫باید برم.
‫من رو به ریچارد راجرز ‫معرفی می‌کنی دیگه؟
‫قبل از اتمام امشب...
‫دیک کلی باهات خوش و بش می‌کنه.
‫لری! خیلی شوخ‌طبعی!
‫باهات خوش و بش می‌کنه، بامزه بود.
‫- ببین... ‫- هوم.
‫دارم یه موزیکال کامل ‫راجع به خودش می‌نویسم.
‫الهام‌گرفته از اون فیلم‌های جنگی ‫«چرا می‌جنگیم» اثر فرانک کاپراست.
‫اسم این یکی رو می‌ذارم...
‫«چرا عشق می‌ورزیم.»
‫اسم تصنیف طولانی آخرش هم می‌ذارم...
‫«پوست صورتش بی‌نقص بود.»
‫مسلما وقتی آدم بیست ساله است،
‫چه چیز دیگه‌ای جز ظاهر ‫واسه ارائه داره؟
‫هیچ کاری نکرده، مگه نه؟
‫در تصورتون می‌گنجه اگه الیزابت ‫بخواد از پوست من بنویسه چی می‌گه؟
‫«پوست صورتش...»
‫«شبیه ملافه سفیدی بود ‫که یکی روش بالا آورده.»
‫«دماغش عین شاخ تک‌شاخی عقب‌مونده بود.»
‫فقط یکی...
‫تا بتونم بهش تبریک بگم.
‫لری.
‫به افتخار پوست صورتش ‫که عین باقی خصوصیاتش...
‫بی‌نقصه.
‫وای.
‫مگه می‌شه این همه لذت ‫تو چنین لیوان کوچکی فشرده بشه؟
‫بسه دیگه. به هیچ وجه دیگه نمی‌خورم. قبوله؟
‫ای خدا! دلم واسه گرشوین تنگ شده.
‫شرط می‌بندم «پورگی و بس» رو ‫بیش از هر کسی تو این شهر دیده باشم.
‫بهترین دیالوگ «پورگی» اینه..
‫«وقتی خدا معلولی خلق می‌کنه، ‫می‌خواد احساس تنهایی کنه.»
‫تا حالا با خودت گفتی ‫کل زندگیت یه تئاتره...
‫- هوم. ‫- و در اون صورت...
‫نود و نه درصد مردم...
‫هیچ دیالوگی ندارن، متوجهی؟
‫حکم سیاهی‌لشکر دارن.
‫تو هم سیاهی‌لشکر تئاتر اون‌هایی.
‫عمیق بود. خیلی عمیق بود.
‫- من هم افکاری دارم. ‫- واقعا؟
‫خیال می‌کردم سیاهی‌لشکری بیش نیستی.
‫یکی این گل‌های کوفتی رو ‫از روی پیشخوان من برمی‌داره؟
‫باشه!
‫باید عین من ببینیش.
‫- الان دیدمش دیگه. ‫- نه، دفعه اول رو می‌گم.
‫اگه نتونی ببینی،
‫هدف امشب رو درک نمی‌کنی.
‫کم‌کم دارم گمون می‌کنم ‫بهش ابراز علاقه نکردی.
‫می‌خوام این شعبده رو اول با تو تمرین کنم، ‫بعد واسه اون اجرا کنم.
‫نمی‌خوام براش شعبده‌بازی کنم.
‫می‌خوام با این کار ثابت کنم...
‫یه ارتباط احساسی مضاعف بینمون هست.
‫خودش این مزخرفات رو قبول داره،
‫بیست دقیقه از تحرک ذهنی حرف می‌زنه.
‫یه کلمه از حرف‌هاش رو هم نمی‌فهمم.
‫همون‌جا می‌شینم، ‫سر تکون می‌دم و با خودم می‌گم...
‫«واقعا لباس انگوری پوشیده؟»
‫بعدش بازی کارتی خودم رو ‫بهتون یاد می‌دم.
‫- ریم آشغال‌ها! ‫- لری، عفت‌کلام داشته باش.
‫وای، کلمه «آشغال» برات توهین‌آمیزه؟
‫خیلی‌خب، بیانش نمی‌کنم. ‫خودم که آشغالم...
‫بهت قول می‌دم.
‫ولی بذار از اولین باری که دیدمش برات بگم.
‫گمون کنم ترجیح می‌دم ‫شعبده‌ات رو ببینم.
‫من هم همین‌طور.
‫می‌دونی جذاب‌ترین چیز روی زمین چیه؟
‫دلی که داره عاشق می‌شه.
‫امان از دستت لری، ‫هیچ‌کس نمی‌خواد این چیزها رو بشنوه.
‫من که با تو حرف نمی‌زنم.
‫- با کی حرف می‌زنی؟ ‫- با خودم.
‫باید با آدم جالبی حرف بزنم. ‫ولی جدی می‌گم.
‫دلی که داره عاشق می‌شه ‫عین وعده می‌مونه.
‫دلی که عاشق شده ‫عین علامت تعجبه.
‫چون نویسنده‌ام، بهم توهین می‌شه. ‫خیلی تابلوئه، حاکی از خامیه.
‫داستانش تموم شده.
‫ولی دلی که داره عاشق می‌شه، ‫واقعا عاشق می‌شه یا نه؟
‫ولی دقیقا به همین دلیل ‫از خانم‌ها خوشم میاد.
‫همچنین.
‫وای، فضای احساسی زندگیشون ‫خیلی از ما جالب‌تره.
‫فضایی که ما فقط به خواب می‌بینیم.
‫ولی امشب به فضا ربطی نداره.
‫امشب فقط و فقط به الیزابت مربوطه.
‫باز شروع شد.
‫وایستا ببینم، خودت دیدی ‫چقدر خوشگله، مگه نه؟
‫خب، اگه زیباییش کلاسیک نباشه، ‫چطور می‌شه توصیفش کرد...
‫خوش بر و رو.
‫اشتیاق‌آور.
‫کاش می‌تونستم نقاشیش رو بکشم.
‫به نظرم صمیمانه‌ترین نوع ‫نگاه به بقیه است.
‫در عین حال، بی‌احساس‌ترینه.
‫باید اشکال صورتش رو ‫دقیق بازسازی کرد،
‫باید دو چروک جزئی گونه چپش رو کشید.
‫به نظرم آشنا میای. ‫عکست رو یه‌جایی دیدم.
‫نویسنده‌ای؟
‫خب، پس تو از این داستان خوشت میاد.
‫آخه خیلی...
‫وصف‌ناپذیره؟
‫این کلمه عالیه.
‫یا خدا! تو ئی‌بی وایتی! ‫تو «اندی» وایتی!
‫باورت نمی‌شه چقدر از مقالاتت لذت می‌برم.
‫از هیچی بیشتر لذت نبردم.
‫- عاشق زبانتم. ‫- ممنون.
‫عاشق نشانه‌گذاریتم.
‫نمی‌شه یه ویرگول رو هم تکون داد. مگه نه؟
‫تو یه پا موزیسینی وایت.
‫موزیسین تویی.
‫تو بیش از همه از این داستان خوشت میاد.
‫این دختر، الیزابت.
‫نمی‌تونم عین همیشه باهاش رفتار کنم. ‫متوجه منظورم می‌شی؟
‫علاقه‌ای نداره. ‫هیچ‌وقت از خودم سوال نمی‌پرسه.
‫هیچ‌وقت. البته گمون نکنم ‫خیلی بی‌تفاوت باشه،
‫آخه جفتمون متوجهیم...
‫خودش واقعا از من آدم جالب‌تریه.
‫واقعا جدی می‌گم.
‫موهاش رو دیدین؟
‫ژوئیه پارسال که وارد سالن تئاتر شد، ‫اول از همه همون توجهم رو جلب کرد.
‫انگار هوایی که تنفس می‌کرد ‫با من فرق داشت.
‫- خوشم اومد. ‫- ببین چی می‌گم وایت،
‫موزیکال خیلی خوبی می‌شه!
‫تو کل تئاتر هم یه گیاه ذرت نداره!
‫راستی، بچه‌ها، ‫صرفا جهت اطلاع می‌گم،
‫«ذرت تا چشم فیل مرتفع شده»...
‫احمقانه‌ترین شعر ‫تاریخ ترانه‌سرایی آمریکاست.
‫آره، کاملا منطقیه، ‫آره، جور در میاد،
‫ولی تصویر مزرعه ذرت اکلاهما...
‫در حالی که یه فیل وسطش ایستاده؟
‫- من فیل دوست دارم. ‫- آره، همه فیل دوست داریم ادی.
‫ببین اندی، باید تصور کنی.
‫من به حرف‌هاش گوش می‌دم،
‫ولی نمی‌تونم یه کلمه ‫از حرف‌هاش رو هم بهت بگم،
‫آخه در واقع کل فکرم به اینه که...
‫«وایستا تا گرمای نگاهش رو حس کنی...»
‫«که نافذ، شیرین و بابصیرته.»
‫موقع نوشتن اون شعر ‫داشتم از اون می‌نوشتم.
‫سه کلمه بی‌نقص ‫با ترتیب بی‌نقص.
‫خودت بگو ببینم، دیگه چه ترانه‌سرایی ‫می‌تونست «نافذ» رو به کار ببره؟
‫چه آهنگی بود؟
‫فقط دارم می‌گم وقتی خوب می‌نویسم، ‫خیلی خوب می‌نویسم.
‫فقط آواش رو ببین! ‫کار نویسنده همینه.
‫آسیب‌پذیریمون رو عین ردا می‌پوشیم ‫تا کل دنیا شاهدش باشن.
‫از کلمه «ردا» خوشم میاد.
‫چون عین خودمون عتیقه است.
‫یه نوشیدنی دیگه برات بگیرم؟
‫باشه. چرا که نه؟
‫می‌تونم هزار دلیل برای نه گفتنت بیارم،
‫ولی در حد دلایل قبول کردنش نیستن.
‫ادی، خدا یار و همراهت باشه!
‫یکی دیگه بیار! ‫فقط یه کوچولو...
‫می‌دونی از کجای اون مقاله‌ات ‫راجع به فلوریدا خیلی خوشم اومد؟
‫اون جمله.
‫«دریا جواب تمام سوالات رو می‌ده ‫و همیشه یکسانه...»
‫«به این زودی؟»
‫ای خدا.
‫یه صدا رو برداشتی و به چی تبدیلش کردی؟
‫به نمادی از ابدیت.
‫موهبت محقر منه.
‫به افتخار شعری...
‫که از هزار منشأ غیرمنتظره ‫روی ما جاری می‌شه.
‫به افتخار شعر تو.
‫هوم.
‫ببین، اون بیست ساله است، ‫من چهل و هفت ساله‌ام.
‫بیا عین دو معتاد منطقی صحبت کنیم.
‫اولش همه‌چی همون‌جوری جلوه می‌کرد.
‫من استادش بودم ‫گمون کنم من از نظر اون...
‫حکم «پیرمرد بزرگ» تئاتر رو داشتم.
‫تو «شوبرت» مشغول تمرین ‫«قسم به ژوپیتر» بودم،
‫تئاتر خیلی افتضاح بود.
‫داشتم با جانی گرین ‫راجع به ترانه...
‫«سلامم رو به برادوی برسون» ‫بحث می‌کردم.
‫یادمه بچه که بودم ‫عاشق اون آهنگ شدم.
‫♪ سلامم رو به برادوی برسون ♪
‫♪ و بگو طولی نمی‌کشه که میام اونجا ♪
‫حتی تو بچگی درجا فهمیدم...
‫سرعت و اجتناب‌ناپذیری اون ترانه ‫قافیه میانیش بود.
‫فقط «رو» و «طولی» رو نمی‌گم. ‫اون یکیش هم «برادوی» و «بگو» بود.
‫منطق حکم می‌کنه اون ترانه ‫این‌جوری باشه:
‫«سلامم رو به برادوی برسون ‫و بهشون بگو من میام اونجا.»
‫ولی فقط می‌گه «بگو»...
‫و خیلی فرق می‌کنه.
‫انگشت‌طلا، آثار کوهن رو بلدی؟
‫♪ اونجا! ♪ ‫♪ اونجا! ♪
‫♪ خبر برسونین، خبر برسونین ♪ ‫♪ اونجا ♪
‫♪ بگین آمریکایی‌ها دارن میان! ♪ ‫♪ آمریکایی‌ها دارن میان! ♪
‫♪ همه‌جا صدای طبل میاد... ♪
‫♪ ما میام ♪ ‫♪ داریم میایم اونجا! ♪
‫♪ تا اونجا تموم نشه هم برنمی‌گردیم! ♪
‫می‌دونین آمریکایی‌ها واقعا تو جنگ بزرگ ‫چی می‌خوندن؟
‫«ما برنمی‌گردیم. ‫همون‌جا خاک می‌شیم!»
‫واقعا هم شدن.
‫تعداد تلفات کلی جنگ بزرگ، ‫سی و هفت میلیون.
‫به نظرم احتمالا صفت «بزرگ» ‫اصلا نباید بعد از کلمه «جنگ» بیاد.
‫گل گفتی.
‫خدا با خودش چی می‌گه ‫که می‌بینه مخلوقاتش...
‫با نیت کاملا خیر...
‫سی و هفت میلیون نفر رو تلف کردن؟
‫واسه همین دائما بارون می‌باره. ‫خدا داره گریه می‌کنه.
‫خب، من میهن‌پرستم. جدی می‌گم.
‫تو سربازی. خدا یارت باشه.
‫ولی این دفعه چند نفر می‌میرن؟
‫اصلا می‌تونیم با عدد و رقم بیان کنیم؟
‫من مرخصی‌ام. ‫مواظب مادرمم.
‫اون از من بیشتر وحشت کرده.
‫کی اعزام می‌شی؟
‫دو هفته دیگه، من رو برمی‌گردونن ‫تو منطقه اوج فعالیت دشمن.
‫نیوجرسی، بردلی بیچ.
‫تو هتل گروسمن ‫کد مورس درس می‌دم.
‫بردلی بیچ، محل گشت و گذار مأموران دشمن...
‫با ظاهر پیرزن‌های یهودی خزپوش.
‫من قبلا درگیر دختری بودم...
‫که اهل بردلی بیچ بود.
‫عه، واقعا؟
‫اون مقاله مجله «لایف» ‫راجع به گوادال‌کانال رو خوندی؟
‫- نه‌خیر. ‫- قبل از نبرد،
‫سربازها داشتن جای سنگ...
‫دلار نقره‌ای تو آب می‌ریختن،
‫آخه می‌دونستن اصلا برنمی‌گردن.
‫من نتونستم برم خدمت ‫به‌خاطر چشمم.
‫مشکل چشمت چیه؟ بازه؟
‫حالا که حرف افرادی که برنمی‌گردن پیش اومد،
‫خوشحال می‌شم این رو بخونی.
‫مال آگهی تئاتر «قسم به ژوپیتره.»
‫بلند بخون!
‫اِم...
‫«راجرز و هارت...»
‫«به اندازه سگ داشهوند ‫و شتر عربی تفاوت دارن.»
‫«یکیشون اپرا و زندگی خانوادگی دوست داره،»
‫«اون یکی شب‌ها می‌ره بیرون ‫و از مردم خوشش میاد.»
‫«یکیشون زن و دو بچه داره،»
‫«اون یکی مجرده ‫و از سالن‌دارها حمایت می‌کنه.»
‫قابلت رو نداره ادی.
‫«کوچولوئه که لریه سیگار می‌کشه،»
‫«بزرگ، سیاه، کوچک، قهوه‌ای، هر سیگاری.»
‫«ولی دیک، یعنی راجرز، ‫فط سیگار کوچک می‌کشه.»
‫«یکیشون تقریبا هر روز صبح ‫چهار و نیم می‌خوابه،»
‫«اون یکی اصلا تلف نمی‌شه.»
‫فعل بی‌نقصیه، مگه نه؟ ‫هوم.
‫«البته علی‌رغم تفاوت‌های ‫جسمانی و عصبیشون،»
‫«هوششون عین بیکن و نیمرو ‫مکمل همدیگه است.»
‫«آهنگ‌های تکیشون بیش از هزارتاست.»
‫هزار آهنگ؟
‫«اختلاف نظر شدید دارن، ‫ولی هیچ‌وقت دعوا نمی‌کنن،»
‫«طی بیست سالی که مشغول کارن،»
‫«هیچ‌وقت با کسی جز همدیگه ‫همکاری نکردن...»
‫تا الان.
‫خارق‌العاده است.
‫خودم نوشتمش.
‫حتی یه بار هم به «ماه آبی» کوفتی ‫اشاره نکردم.
‫یه سری از نت‌هام رو واسه الیزابت فرستادم. ‫اصلا جواب نداد. متوجه نمی‌شم.
‫عوضیه.
‫روی سنگ‌قبرم همین رو می‌نویسن.
‫- «عوضیه»؟ ‫- «لورنز میلتون هارت.»
‫«متوجه نمی‌شد.»
‫مردم میان سر قبرم و می‌گن: ‫«می‌دونی چیه؟»
‫- «من هم متوجه نشدم.» ‫- من که اصلا متوجه نشدم.
‫- ببین لَر، من متوجهم! ‫- خب، ببین.
‫من و الیزابت یه آخرهفته پیش هم بودیم.
‫واقعا بودیم.
‫یه آخرهفته پرعاطفه و آسمونی ‫آخر تابستون پارسال بود...
‫و بعدش برگشت ییل.
‫به عمرم اون‌قدر حس نکرده بودم ‫از خود بیخود شدم.
‫خیلی ظریف و عمیق بود.
‫دقیقا چقدر عمیق بود؟
‫ببین دلقک. من دیدمش...
‫و اول از همه بهش گفتم: ‫«عذر می‌خوام،»
‫«ولی تیپ شما از تک‌تک حضار ‫این سالن تئاتر بهتره.»
‫کاش عکس اون لحظه رو داشتم.
‫کاش عکس تک‌تک لحظاتی ‫که کنارش بودم رو داشتم.
‫نمی‌تونم درست تعریف کنم. ‫می‌خوام بگم...
‫وای اندی، کمکم کن. ‫کلمه مناسبش چیه؟
‫شیدایی؟
‫خودت می‌دونی چقدر سخته.
‫باورم نمی‌شد می‌خواست با من صحبت کنه.
‫مدام دور و بر سالن رو نگاه می‌کردم،
‫حتما از یکی دیگه خوشش میاد.
‫ولی نه‌خیر! روی صندلی تئاتر ‫کنار من جا خوش کرده...
‫و مؤدبانه صمیمیتش رو نشون می‌ده.
‫قلبش خیلی تند می‌زد.
‫من هیچ‌وقت واسه هیچ‌کس ‫چنین حسی نداشتم.
‫ولی یه پیراهن زرد پوشیده بود...
‫و سالن خیلی گرم بود.
‫ساعت‌ها با من صحبت کرد.
‫خیلی راحت لم داده بود.
‫می‌دونم عین اون میانسال‌های احمق ‫جلوه می‌کنم...
‫که شیفته یه همکار خوشگل شدم،
‫شاید هم واقعا همین‌طور باشه.
‫ولی یه چیزی رو می‌دونین؟
‫شاید این‌طور نباشه.
‫گاهی حس می‌کنم... ‫اصلا نخندین‌ها،
‫بعد از یه عمر کورکورانه به دشمنان خوردن،
‫بالاخره یه دوست پیدا کردیم.
‫شاید معنای شیدایی همین باشه.
‫یه آخرهفته پرنور!
‫باید تا برنگشته کلش رو تعریف کنم.
‫گوش می‌دی؟
‫آره، راحت روی صندلی لم داده بود.
‫انگار تمام ترانه‌های عاشقانه‌ای ‫که به عمرم نوشتم...
‫دچار برون‌مایه کلامی شده بودن ‫و یهو شکل انسانی گرفته بودن.
‫چی‌چی‌مایه؟
‫احتمالا مادرش باشه.
‫نباید این حرف‌ها رو بشنوه.
‫من چی؟
‫تو سیاهی‌لشکری بیش نیستی.
‫خیلی‌خب، ولی پول که می‌گیرم، مگه نه؟
‫قطعا.
‫خیلی برام مهمه که درست تعریف کنم.
‫آخرهفته تابستونی گرمی بود،
‫من تمام توانم رو به کار گرفتم ‫که عادی ازش سوال کنم...
‫مایله از گرمای شهر فرار کنه...
‫و آخرهفته رو با من کنار دریاچه دانمور ‫تو ورمانت بگذرونه یا نه.
‫اون هم بدون لحظه‌ای درنگ گفت:
‫«خیلی خوشحال می‌شم لری.»
‫وای، از من بشنو اندی، ‫چنین دختری خوراک خودمه.
‫ببخشید، عذر می‌خوام، ‫حرافی می‌کنم،
‫ولی دیگه چطور می‌شه ‫خود عاشق شدن رو...
‫با فعل مضارع توصیف کرد؟
‫واقعا همینه؟
‫شاید. ببین، من هیچ اشتباهی نکردم، خب؟
‫من لایحه مان رو زیر پا نذاشتم، ‫حتی لایحه مرد میانسال رو هم زیر پا نذاشتم.
‫یه نقاشی از دریاچه دانمور براش خریدم،
‫از یه ورمانتی پیر خریدمش.
‫خریدمش تا شاید یادش بمونه.
‫یه‌بار اونجا قایق‌رانی کرده بودم.
‫سلام لری!
‫بعدش چی شد؟
‫پرده سوم. ‫همون روز...
‫تو گرمای کلبه بود.
‫پرچم قلعه تایکندروگا به دیوار بود.
‫یه پیراهن آبی مردونه پوشیده بود ‫و آستینش رو بالا زده بود.
‫یهو فقط کنار من بود،
‫این موهبت جوانی و هوش...
‫و زیبایی.
‫به سمت قدم برداشتم...
‫و به قول یه نویسنده کلاه‌بردار:
‫«قلبم ایستاد.»
‫به سمتم قدم برداشت و گفت: «لری،»
‫«بیا بذاریمش برای یه روز دیگه.»
‫رفیق، فقط می‌تونم بهت بگم...
‫احتمالش خیلی زیاده ‫که امشب همون «یه روز دیگه» باشه.
‫یه‌کم برین کنار. ‫خانم‌ها، خیلی قشنگین، خیلی قشنگین!
‫راجرز! راجرز!
‫ایول، خیلی قشنگین!
‫خیلی‌خب.
‫ممنونم. مرسی.
‫سلام، خیلی ممنون.
‫متشکرم. ممنون.
‫آفرین!
‫خیلی ممنون.
‫حالا وقت اجرای اصلی شبه.
‫ادی، ادی. ادی، این رو گم و گور کن!
‫آهای.
‫خب، بهش ابراز علاقه کرده یا نه؟
‫گمون می‌کنه ممکنه امشب بکنه.
‫وای... لری. لری، لری.
‫به نظرت دختره چرا باهاش ارتباط داره؟
‫به نظرم دیده طرف پولدار و مشهوره ‫و می‌تونه به آینده کاریش کمک کنه.
‫به نظرم متوجهه که یکی از بهترین...
‫تقدیرکنندگان زیبایی ‫تحسینش می‌کنه.
‫- می‌دونی دیگه چه فکری می‌کنم؟ ‫- چه فکری؟
‫به نظرم واقعا لباس انگوری پوشیده.
‫خیلی‌خب راجرز. ‫آقایون، لطفا یکی بگیریم.
‫قشنگ شد. بیاین. ‫خیلی‌خب، لبخند بزنین!
‫- قشنگ شد. ‫- دیک! دیک!
‫خدایا! ‫این تئاتر بیست سال اجرا می‌شه!
‫از «رز ایرلندی ایبی!» ‫هم مشهورتر می‌شه.
‫- خواهیم دید. ‫- خیلی هم گسترده‌تره، پس می‌شه تور گذاشت.
‫خب، مرسی که اومدی لری.
‫- وای اسکار! ‫- لری.
‫هر بار می‌بینمت بلندتر شدی.
‫چی بگم؟ ‫ترانه‌ات نبوغ‌آمیزه.
‫هرجا شاعرانگی لازمه شاعرانه است ‫و هرجا مزه لازمه بامزه است.
‫یه قافیه نابه‌جا هم نداشتی، ‫راحت به گوش می‌شینه.
‫♪ نور که کم می‌شه خیلی احمق می‌شم ♪
‫حرف نداره! ‫تشویقم رو شنیدی؟
‫گمون کنم تشویقت از کل حضار سالن بلندتر بود!
‫چون بیش از کل حضار سالن دوستش داشتم!
‫- بیاین نوشیدنی مهمونتون کنم. ‫- نه، ممنون.
‫- اِم... ‫- لری، دو دقیقه وقت داری؟
‫یه دقیقه تنهامون بذارین.
‫با اجازه اسکار.
‫اِم...
‫خب، چند وقته من و دوایت وایمن...
‫داریم راجع به احیای ‫«یک یانکی اهل کنتیکت» صحبت می‌کنیم.
‫عالیه!
‫آره، تو فکرشم به ویوین سیگال بگم.
‫وای! خدایا! وای، طولانی‌تر ‫از «اکلاهما!» اجرا می‌شه.
‫خودم پنجاه صندلی رو می‌گیرم.
‫یه اسم جدید به ذهنم رسید: ‫«وای کملوت!»
‫خب، گمون کنم اسمش ‫همون «یک یانکی اهل کنتیکت» بمونه.
‫«کملوت علامت تعجب»؟
‫خیلی‌خب، اذیت نکن. ‫دارم جدی می‌گم.
‫من همیشه جدی‌ام. ‫واسه همین از نظر مردم بامزه‌ام.
‫خب، تو فکرش بودم ‫اگه حوصله کار داری، شاید...
‫- به عمرم این‌قدر خوب نبودم دیک. ‫- تبریک می‌گم دیک.
‫نمی‌خوام مزاحمتون بشم. ‫آخه همگی خیلی دوستش داشتیم.
‫- عه، واقعا؟ ‫- خیلی موفق می‌شه.
‫وای، ممنون. ممنون. متشکرم.
‫- گلادیس بودی، درسته؟ آره. ‫- آره! آره.
‫آها، خوشحال شدم...
‫آره، تو فکرش بودم صرفا احیاش نکنیم،
‫تو فکرش بودم یه کتاب جدید بنویسیم.
‫تو فکر چهار پنج آهنگ جدید بودیم.
‫که من بنویسم؟
‫معلومه که تو بنویسی. ‫با همدیگه بسازیم.
‫می‌دونستی شونزده سال ‫از اون تئاتر می‌گذره؟
‫- به نظرت نباید به‌روزرسانی بشه؟ ‫- سال ۱۹۲۷ بود! دانشگاه واندربیلت!
‫آره، می‌تونه تئاتر جدید راجرز و هارت ‫پاییزی باشه.
‫- لطیفه‌های جدید، آهنگ‌های جدید. ‫- اشارات جدید.
‫کل جنگ رو طنز می‌کنیم.
‫جیره‌بندی، لاستیک جمع‌کنی، ‫نایلون جمع‌کنی،
‫یه آهنگ جدید واسه ویوین.
‫- خیلی طنزش نکن لری. ‫- واقعا آفرین.
‫- سلام، خوشحال شدم. ‫- خیلی قشنگ بود.
‫متشکرم. ممنون.
‫♪ ندایی اومد ♪ ‫♪ و اومدش کوردل هال دستور صادر کرد ♪
‫♪ شرمنده دخترها، ♪ ‫♪ مرواریدهاتون رو کنار بذارین ♪
‫♪ آخه دیگه عشق رو جیره‌بندی می‌کنیم ♪
‫خب، کوردل هال رو چه‌جوری بیاریم کملوت؟
‫چه فرقی می‌کنه؟ بامزه است!
‫ریک! این از «نیویورک جورنال آمریکنه.»
‫«هم موسیقی ریچارد راجرز به گوش می‌شینه، ‫هم بصریات زیبایی داره.
‫خیلی‌خب. ‫- آره، قشنگه.
‫خوبه. شروع خوبیه.
‫خب، پایه‌ای؟ ‫سرحالی؟
‫می‌تونی این کار رو جدی بگیری؟
‫آره. من ترک کردم دیک. جدی می‌گم.
‫امشب کلا دمنوش زنجبیل خوردم.
‫خب، به جز این لحظه، ‫آخه الان باید پایکوبی کنیم.
‫این بزرگ‌ترین موزیکال تاریخ تئاتر آمریکاست.
‫نه، نه. من باهات نوشیدنی نمی‌خورم لری.
‫باشه، باشه، خیلی‌خب.
‫ویجی! ویجی! عکس بگیر!
‫- چی؟ وای نه. لری، من باید... ‫- نه، نه، نه. ببین.
‫راجرز و هارت دوباره با همن!
‫خیلی‌خب، نزدیک‌تر! ‫زود باشین، نزدیک‌تر!
‫ده نسخه ازش می‌خوام.
‫عالیه. برام چک بنویسین.
‫باشه.
‫خب، به نظرت پایه‌ای؟
‫بهترین پیشنهادیه ‫که طی شونزده سال اخیر شنیدم.
‫به نظرم بهتره در عین حال به فکر ‫تئاتری کاملا جدید باشیم.
‫قبول نداری؟
‫تئاتر راجرز و هارت جدید، ‫چیزی که مردم تا حالا ندیده باشن.
‫یه چیز بزرگ!
‫بیا اول با احیا شروع کنیم.
‫- حتما. ‫- قدم به قدم پیش می‌ریم...
‫- باشه، ولی... ‫- آخه به نظرم واقعا...
‫- ببین چی می‌گم. ‫- می‌تونیم با هم آینده داشته باشیم.
‫کیه که چنین نظری نداشته باشه؟
‫ولی من می‌خوام از اون آهنگسازها باشم ‫که باقی ترانه‌سرایان...
‫هم کار می‌کنه.
‫مثل آرلن، کرن. ‫تو عاشق کرنی.
‫من عاشق کرنم. ‫می‌خواستم عین کرن باشم.
‫ولی باید حرفه‌ای کار کنیم لری.
‫من از کی تا حالا حرفه‌ای کار نکردم؟
‫می‌خوام تو ساعات مشخص صبح ‫تو دفتر خودم کار کنیم.
‫- می‌خوام برنامه داشته باشیم. ‫- باشه. همین کار رو می‌کنیم.
‫نمی‌خوام دیگه وقتم رو صرف ‫دنبال تو گشتن بکنم لری.
‫- خب، من که همین‌جام. جلوی توئم! ‫- خودت متوجه منظورم هستی.
‫نمی‌خوام نه صبح...
‫به مادرت زنگ بزنم تا شاید...
‫ظهر از تختت پا شدی. خب؟
‫- دیک... ‫- اصلا نمی‌خوام عین سابق باشه.
‫منظورم همینه.
‫کاره دیگه، همین و بس.
‫شاید بهتر باشه امشب نگم، ‫ولی چه بدونم،
‫- می‌خواستم... ‫- من فقط می‌خوام...
‫بهترین تئاترت تا الان همین بود.
‫- جدی می‌گم. ‫- خیلی‌خب، ممنون.
‫- اون کیه؟ ‫- من فقط می‌خوام تئاتری بنویسم...
‫که جفتمون دوست داشته باشیم.
‫آره، من هم همین‌طور.
‫دیک! «برنز منتل» الان گفت...
‫«کامل‌ترین و جذاب‌ترین ‫کمدی موزیکال آمریکایی...»
‫«بعد از کشتی نمایش.»
‫- بعد از «کشتی نمایش»؟ ‫- آره.
‫وای. خوبه.
‫- واقعا حرف نداشت. ‫- ممنون، خوشحال شدم.
‫من باید عاشق یه تئاتر بشم دیک.
‫باید بیش از هر چیزی بخوام ‫اون تئاتر رو بنویسم،
‫بین مخاطبان بشینم ‫و یه کلمه‌اش رو هم از دست ندم.
‫خیلی‌خب، با «یک یانکی اهل کنتیکت» ‫شروع می‌کنیم،
‫- چهار پنج آهنگ، بعدش... ‫- خیلی‌خب، ببین.
‫من تو فکر این بودم: ‫«ماجراهای مارکو پولو.»
‫دیک، دیک! تئاتر حرف نداشت.
‫وای، خیلی ممنون. خوشحال شدم.
‫بزرگ باشه. از «جامبو» هم بزرگ‌تر باشه. ‫حماسی باشه.
‫یه موزیکال سه حلقه‌ای باشه.
‫تئاتر چهار ساعت باشه ‫و استراحت شام داشته باشه!
‫یه اپرای کمدی بزرگه. ‫تو کل دنیا اجرا می‌شه.
‫- آها. ‫- همه رو به طنز می‌کشیم.
‫تو هم می‌تونی با موسیقی ‫به طنز بکشی.
‫تک‌تک کلیشه‌های موسیقیایی ملی رو ‫کنار می‌ذاریم.
‫آهنگ فرانسوی، ‫آهنگ ایتالیایی
‫وقتی به «قلب تاریکی» رسیدن،
‫آدمخورها «پورگی و بس» ‫اجرا می‌کنن. بوم، بوم.
‫♪ بس، تو الان شام منی! ♪
‫امان از دستت لری. بی‌خیال.
‫تئاترمون در حد رمان می‌شه.
‫بزرگ‌ترین چالش آهنگسازی عمرت می‌شه.
‫همذات‌پنداری مخاطب با داستان هم...
‫با دختره صورت می‌گیره.
‫- آها. ‫- این دختر آسمانی...
‫که مارکو پولو تنها گذاشته.
‫سنش نصف سن خودشه،
‫ولی اولین باره که پس از سال‌ها ‫یا به کل عمرش اون عشق رو حس کرده.
‫تو اولین صحنه سوگند می‌خوره.
‫عین بندیک تو «هیاهوی بسیار» ‫شروع می‌کنیم...
‫- درسته. ‫- سوگند می‌خوره درگیر...
‫عشق هیچ زنی نمی‌شه. ‫داغ عشق خورده.
‫یه آهنگ می‌سازیم ‫که آهنگ‌های عاشقانه رو مسخره کنیم.
‫نه. لری، من می‌خوام تئاترهایی بسازم ‫که یه هسته احساسی داشته باشن...
‫- دیک، آهنگ‌ها حرف نداشتن. تئاتر حرف نداشت! ‫- سلام، چطوری؟
‫ممنون. قبوله. ‫تو منتقد سخت‌گیری هستی.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫یادته تو اولین صحنه گفتیم مخالف عشقه؟
‫بعدش با دختره آشنا می‌شه. ‫خیلی رهاست،
‫شبیه اهالی اسکاندیناویه ‫و گونه چپش دو جوش داره،
‫- مسخره است. ‫- این‌جوری نکن.
‫ابعاد روان‌شناختی، اجتماعی ‫و جسمانی زندگیش...
‫با خودش فرق می‌کنه، ‫ولی دل‌باخته می‌شه.
‫زیر نور چشم سبزش ‫فلج می‌شه و خشکش می‌زنه.
‫طرف بزرگ‌ترین کاوشگر تاریخ جهانه،
‫ولی اگه نتونه خودش رو به دختره نشون بده، ‫هیچ چیزی براش معنایی نداره.
‫هسته احساسی داستان همینه.
‫- خیلی‌خب. ‫- این آدم افسانه‌ای...
‫و فراتر از انتظار رو میاریم وسط...
‫و خونش رو می‌ریزیم.
‫آقای راجرز، من رابرت هفنر هستم. ‫شهردار اکلاهما هستم.
‫من و ایو این همه راه ‫تا نیویورک اومدیم...
‫- تا تئاترتون رو ببینیم. ‫- خیلی‌خب. راستش...
‫به نیویورک خوش اومدین. ‫ما داشتیم صحبت می‌کردیم.
‫دو دقیقه دیگه میاد خدمتتون. ‫خوبه؟
‫دو دقیقه دیگه میام. ‫ممنون، امیدوارم ارزشش رو داشته باشه.
‫- شک نکن. ‫- خوشحال شدم. ممنون.
‫خیلی خب، بدو، بگو.
‫به هم رسیدن؟ بگو.
‫بیننده‌ها منتظرن همین رو بفهمن!
‫موتوری که داستان رو به جلو هل ‫میده همینه.
‫خیلی خب، ببین، لری،
‫اگه حاضری بنویسیش،
‫بنویسیش و بازنویسی کنی و دوباره ‫بازنویسی کنی،
‫می‌دونی، ممکنه نتیجه بده.
‫ولی التماست نمی‌کنم، لری. می‌دونی؟
‫ما یه ربع کار می‌کنیم،
‫بعد میری دنبال سیگارفروشی.
‫- واقعاً... ‫- خیلی خب.
‫دیوونه میشم. خوشم نمیاد.
‫- دیگه نمی‌خوام ادامه بدم. ‫- ما بیست و چهار سال همین مدلی کار کردیم.
‫تبریک میگم، دیک!
‫ما بیست و چهار ساله داریم همین کار رو می‌کنیم.
‫- ممنون. ‫- دیگه وقتش بود اتحادیه یه نمایش موفق برگزار کنه.
‫آره. درست میگی.
‫بگذریم، من... ‫سرش باهات دعوا نمی‌کنم، لری.
‫- کی دعوا کرد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫حالا که جنگ شده،
‫بیننده‌ها واقعاً می‌خوان شاهد خوندن پورگی و بس ‫توسط آدم‌خوارها باشن؟
‫بیننده‌ها می‌خوان چی ببینن؟
‫که گاوچرون‌ها تو مراسم خیریه رد میدن؟
‫خب، آره. اینطور به نظر میاد.
‫اوه، راستی، یادم رفته بود.
‫اکلاهما! به ضرورت نقش یه کشور ‫در جنگ اشاره می‌کنه.
‫فکر کنم تمام ارتشی‌هایی که امشب ‫برای تماشا اومدن
‫فکر کردن ما داریم برای چی می‌جنگیم،
‫حتی شده یکی دو ثانیه بهش فکر کردن.
‫ما دقیقاً داریم برای چی می‌جنگیم؟
‫دختر کوچولوهای بداخلاقی که لباس ‫پنبه‌ای می‌پوشن و نه نمیارن؟
‫- خیلی خب. ‫- دیک، دیک، دیک. وایسا.
‫بین خودمون باشه،
‫اون شخصیت‌ها به عنوان آدمیزاد قابل ‫شناسایی نیستن.
‫به نظرم خیلی‌ها شناختنشون. ‫عشق رو شناختن.
‫یکی باید نجاتش بده.
‫خانواده رو شناختن. ‫افتخار کشورشون رو شناختن.
‫داری شبیه فیلم احمق آمریکایی خوش‌تیپ ‫حرف میزنی.
‫به نظرم نمایش با معناتر از این حرفاست، لری،
‫تا فقط چندتا آدم‌خوار آوازخون.
‫ولی اعتراف کن که آدم‌خوارها خیلی بامزه‌ترن.
‫دیک، بیا اینا رو بخون!
‫- یه لحظه! اومدم. ‫- خیلی خب، خیلی خب.
‫خیلی خب، می‌دونم منظورت چیه.
‫فقط بگو... واقعاً چی می‌خوای بنویسی؟
‫نمایش رویاهات چیه؟
‫- نمایش رویاهام؟ ‫- آره.
‫اکلاهما!
‫منظورم نمایش بعدیه.
‫اه... داریم صحبت می‌کنیم که حق ‫تولید نمایش لیلیوم رو بخریم.
‫- نمایش مولنار رو میگی؟ ‫- آره.
‫- اون که حتی سال ۱۹۰۹ هم مزخرف بود. ‫- جدی؟
‫واقعاً می‌خوای درباره یه جارچی کارناوال ‫که نامزدش رو
‫کتک میزنه، می‌میره و
‫- زنده میشه یه موزیکال بنویسی... ‫- به نظرم جواب میده.
‫آره، آخرش، کل مُرده‌ها می‌تونن ‫نقابشون رو بردارن
‫و بگن، «اوه... برزخ!»
‫ببین، اگه مجبورم کنی میگم چشم.
‫- ولی ته دلم راضی نیست... ‫- نه، قرار نیست مجبورت کنم.
‫اسکار می‌نویسه.
‫اسکار درباره شرایط بوداپست تو اوایل ‫قرن چی می‌دونه؟
‫قراره فیلمنامه رو نزدیک کنه به شرایط آمریکا.
‫مدرنش کنه.
‫محل نمایش میشه مین.
‫مین؟ درسته، جسارت نشه، ولی ‫مدرن سازی آثار مولنار
‫- اصلاً... ‫- بیا بخونش!
‫روزنامه تایمزه؟
‫نقد برتن راسکو از روزنامه ورلد تلگرام.
‫- لذت برده. ‫- خوبه.
‫- الان نقد تایمز هم می‌رسه. ‫- باشه.
‫لری، باید برم. نقد تایمز داره می‌رسه.
‫باشه.
‫- برام آرزوی موفقیت کن. ‫- شادباش!
‫به قول مردم مین.
‫- هی، دیک. عالی بود. ‫- اوه، ممنون.
‫مشتاق دیدار. خوشتون اومد؟
‫دیک راجرز درباره مین چی می‌دونه؟ ‫اون که اصلاً مسیحی هم نیست!
‫تا کی قراره یه داستان پریان قلابی به ‫مردم بندازن؟
‫«ایمان داشته باشید، امید داشته باشید، ‫مُردگان بیدار میشن تا به ما دلداری بدن!»
‫آره جون خودت.
‫یه لیوان دیگه بریز، ادی. ‫یه نوشیدنی واقعی.
‫بهم ملحق میشی، اندی؟ لطفاً.
‫چطوری؟
‫دیدی تو ازدواج میگن «چه در خوشی چه ‫در غم؟»
‫فکر کنم زندگیم وارد «چه در غم» شده.
‫اینقدر بی‌سر و صدا که نفهمیدم.
‫تا حالا همچین حسی داشتی؟
‫هر روز عمرم.
‫ممنون.
‫گاهی اوقات فکر می‌کنم، «حتی خدا ازم ‫دست کشیده.»
‫موفقیت‌هایی داشتم،
‫و با گروه کوچیک و خاصی از آدم‌ها ‫صمیمی بودم.
‫الان دیگه فراموشم کرده.
‫حس می‌کنم از مد افتادم.
‫«از مد افتادی.» ‫خوبه دیگه، نه؟
‫یعنی پیر شدم.
‫- پس حتماً واسه همین معنی کلمه رو بلد نبودم. ‫- هوم.
‫منم بذار تو اون لیست.
‫دقت کردی پرنده‌ها برگشتن به سنترال پارک؟
‫هوم. این مدت روی چی کار می‌کنی؟
‫کتاب کودکان.
‫احتمالاً از بس مقاله نوشتم انرژیم تموم شده،
‫چون وسط کار گیر کردم.
‫منم فکر کنم تو بخش نویسندگی
‫وارد بخش «چه در غم» شدم.
‫داستانت درباره چیه؟
‫ای کاش می‌دونستم.
‫سفری که همه آدم‌ها تجربه می‌کنن؟
‫جستجو به دنبال چیزی که بی‌نقص و ‫غیرقابل دسترسیه؟
‫پس یعنی وصف نکردنی‌ها!
‫فکر کنم برای کتاب کودکان ایده‌ی ‫گیج‌کننده‌ایه.
‫یه جمله برات سراغ دارم.
‫«تمام شب دور تخت دنبالش بود و سپس تصمیم گرفت
‫که اون توصیف نکردنیه.»
‫مطمئنی منظورت «بی‌ریخت» نیست؟
‫از اونم بهتر.
‫می‌دونی، هر روز صبح میرم پارک،
‫موشی که یه سره میاد تو آشپزخونه‌م ‫رو اونجا ول می‌کنم.
‫- جدی؟ ‫- یه جعبه شیشه‌ای کوچولو دارم
‫که موش رو گیر می‌اندازه ولی نمی‌کشتش.
‫و هر روز صبح که میرم آشپزخونه،
‫می‌بینم پایین یخچاله.
‫موش کوچولوی قهوه‌ایم، بیسکوییتی که ‫براش گذاشتم رو می‌خوره.
‫و هر روز صبح می‌برمش پارک،
‫در جعبه رو باز می‌کنم. سه متر می‌پره، ‫میره زیر بوته‌ها.
‫و صبح روز بعد، روز از نو روزی از نو،
‫باز برمی‌گرده تو جعبه!
‫از کجا می‌دونی همون موش قبلیه؟
‫خب، قیافه‌ش که شبیهه.
‫مثل بقیه نیویورکی‌ها به شدت ناامیده.
‫ولی چطوری خودش رو می‌رسونه ‫به طبقه نوزدهم؟
‫شاید به دربان رشوه میده.
‫می‌دونی، امروز صبح نیومده بود.
‫بیسکوییت دست نخورده مونده بود.
‫دلم واسه اون عوضی کوچولو تنگ شده.
‫فکر کنم کم‌کم دارم درکش می‌کنم.
‫اسم داره؟
‫استوارت صداش می‌کنم.
‫با «دابلیو» یا «یو؟»
‫هوم. با «یو.» نمی‌خوام شلوغش کنم. ‫چون یه موش عادی از قشر متوسطه.
‫یه لحظه من رو ببخش.
‫از بس بهم خوش گذشت دستشوییم گرفت.
‫«اگنس دمیل معجزه‌های کوچکی را ‫رقم میزند
‫و رقص‌های جدیدی را برای داستان و ‫آهنگش می‌سازد.
‫اکلاهما! جدید است...»
‫- خیلی خب، یه چیز خنده‌دار می‌خوام بگم. ‫- هوم.
‫به یه مرد خسته چی میگی؟
‫نمی‌دونم.
‫گندش بزنه، منم یادم رفت.
‫خیلی خنده‌دار بود.
‫«نمایش هیجان‌انگیز و بی‌نظیر است!»
‫می‌دونی، یادته اتکینسون واسه فیلم پال جوی ‫یه نقد نوشته بود؟
‫«کسل‌کننده و بی‌روح.
‫کسی می‌تواند از یک چاه آب کثیف ‫آب شیرین بیارد؟»
‫من گریه کردم. در این حد ناراحت بودم.
‫تو بغل ویوین سیگال گریه کردم.
‫اونم بغلم کرد و گفت،
‫«تاریخ بهش ثابت می‌کنه که اشتباه ‫کرده، عزیزم.»
‫به نظرت لطف نکرد که همچین حرف
‫قشنگی زد؟
‫و بهم میگه «عزیزم.» هوم.
‫واو.
‫مجله تایم نوشت،
‫«برای کسایی که می‌تونن اصول اخلاقیشون ‫رو تو لابی پارک کنن،
‫پال جوی یه شگفتی به حساب میاد.»
‫این دیگه چه تعریف مزخرفیه؟
‫- پال جوی رو میگم. ‫- درسته.
‫من ندیدمش.
‫والکات گیبز عاشق نمایش بود.
‫گفت، «نمایش موسیقی و رقصی
‫با پیکرهای زنده و سه بعدیه،
‫که مثل انسان‌ها حرف میزنن و ‫رفتار می‌کنن.»
‫- اه، دیدی؟ خوبه دیگه. ‫- اوهوم.
‫امشب به راجرز معرفیم می‌کنی دیگه؟
‫دستشویی کردن برای من تبدیل شده ‫به یه نمایش دو بخشی
‫با یه توقف کوتاه.
‫اوه، عاشق ویوین هستم. خدا به دادم برسه.
‫مخصوصاً مهربونیش.
‫اوه، گفتم بهم میگه «عزیزم؟»
‫رفته بودیم استارلایت روف.
‫برگشتم گفتم، «ویوین، با من ازدواج می‌کنی؟»
‫همین رو بهش گفتم. اونم به صورت مستقیم.
‫می‌تونی تصور کنی آدم اینقدر شجاع باشه ‫که همچین حرفی رو به یه زن بزنه؟
‫من حتی تو فکر و خیالم هم اینقدر شجاع نیستم.
‫اوهوم. آره. لحظه زیبایی بود.
‫ببین چی میگم. ساعت دو صبح بود و گروه موسیقی ‫داشتن «قبلاً این آهنگ رو شنیدم» رو می‌زدن.
‫اونم گفت، «دوستت دارم، عزیزم،
‫ولی نه به شکل رمانتیک.»
‫«ولی نه به شکل رمانتیک.»
‫چند کلمه کوچیک.
‫چند حرف کوچیک که یعنی،
‫«بازی تمومه، احمق.»
‫اه، بهش گفتم، «حالا فکرهات رو بکن.»
‫دستش رو گرفتم، لاکش خاکستری روشن بود...
‫الان... دیگه می‌تونم بنوشم.
‫میشه بهتون یادآوری کنم که مایک تاد تو ‫نیوهیون درباره اکلاهما! چی گفت؟
‫«نه خنده‌داره، نه دختری توشه، نه موفق میشه؟»
‫ولی موفق شدیم. ‫خیلی خب، بخونش. واو.
‫عالیه. نیکولز تو روزنامه تایمز اینطور نوشته.
‫«شگفت‌انگیز ‌بهترین صفت برای توصیفشه،
‫چون این اثر اتحادیه
‫یه سبک تازه و واگیرداری رو با هم ترکیب کرده ‫که خیلی جذابه،
‫با بازیگری، رقص و خوانندگی خوب،
‫و موسیقیش توسط ریچارد راجرز نوشته شده که نمیشه ‫درباره‌ش بد گفت،
‫چون یکی از بهترین آثارشه.
‫موسیقی‌های آقای راجرز همیشه زیبا هستن،
‫اما مخصوصاً تو اکلاهما خیلی خوب جا افتادن.
‫آهنگ‌های والس، عاشقانه و کمدی رو
‫اینقدر زیبا ساخته که کشور ما می‌تونه
‫تبدیلشون کنه به سرود ملی.
‫آهنگ‌های «اوه، چه روز زیبایی» و ‫«مردم قراره بگن عاشق شدیم»
‫قراره در جوک‌باکس‌های سر تا سر ‫کشور پخش بشن.
‫و آهنگ غمگینی به نام جاد طفلک، ‫که قهرمان داستان
‫سعی می‌کنه رقیبش رو راضی به ‫خودکشی کنه
‫هم خیلی خنده‌داره.
‫«کشاورز و گاوچرون» و «درشکه‌ای که بالاش ‫تزئین شده»
‫هم لایق تحسین هستن چون در مسیر ‫تبدیل شدن به یه آهنگ بی‌نقص هستن.»
‫اونجاش رو دوباره بخون.
‫«...چون در مسیر ‫تبدیل شدن به یه آهنگ بی‌نقص هستن.»
‫این رو بنویسید تو پوستر!
‫«مشخصه در مسیر تبدیل شدن به یه نمایش ‫بی‌نقصه.»
‫یالا! مهمونی طبقه بالاست! ‫کیک و نوشیدنی.
‫اوه، اسکار! خسته نباشی.
‫تبریک میگم. اوه...
‫میشه یه کم صحبت کنیم؟
‫میشه بذاریم برای بعد، لری؟
‫نه، نه، نه. زیاد طول نمی‌کشه. ‫یه حرف مهم دارم.
‫یه لحظه با نابغه نمایش‌های موزیکال.
‫می‌خواستم یه چیزی بگم، دیک.
‫اه... یه لحظه، دیک. خیلی مهمه.
‫یادمه اولین باری که اسمت رو شنیدم،
‫فقط برادر کوچیکه‌ی مورتی راجرز بودی.
‫- چند سالت بود، هفده؟ ‫- شونزده.
‫- آره، منم بیست و سه ساله بودم. ‫- خسته نباشی.
‫آره، پیرمرد دانای کوهستان بودی.
‫ولی اولین باری که نواختنت رو شنیدم،
‫می‌دونستم استعدادش رو داری.
‫استعدادی رو که فکر می‌کردم خودم دارم،
‫ولی اون روز بعد از ظهر یه چیزی شنیدم.
‫اصالت، ملودی، زیبایی...
‫اوه...
‫بیخیال، لری. تمومش کن. ‫بسه، چته؟
‫تموم زندگیت برای امشب زحمت کشیدی، دیک.
‫هیچکس بیشتر از تو تلاش نکرده. ‫و کسی اندازه تو لایقش نیست.
‫خیلی خب، ممنون. ممنون، لری. ‫ممنون.
‫خیلی خب، فقط می‌خواستم... برو...
‫از مهمونیت لذت ببر.
‫- هی، به من نگاه کن. من رو ببین. ‫- اوهوم؟
‫قراره نمایش یک یانکی اهل کنتیکت رو ‫از اول تولید کنیم.
‫- آره. ‫- قراره چهار پنج‌تا آهنگ جدید براش بنویسیم.
‫- من همین الانش هم چندتا ایده دارم. ‫- جدی؟
‫آره، آره. و اگه چند صفحه درباره ‫نمایش مارکو پولو بنویسم،
‫می‌تونم برات بفرستمش؟
‫اصلاً لازم بود بپرسی؟ ‫لری، من زندگی حرفه‌ایم رو مدیونتم.
‫♪ سفرهای تابستونی به نیاگارا ♪ ‫♪ و جاهای دیگه ♪
‫♪ بدتر ما رو نگران می‌کنن... ♪
‫اولین باری که تو رادیو شنیدیمش یادته؟
‫تو پذیرایی خونه مامان و بابات. ‫اولین آهنگمون که معروف شد.
‫یکی از بهترین لحظات زندگیم بود، لری.
‫- بیست و دو سالم بود. ‫- و ببین چی میگم، به خدا قسم،
‫ما هنوز بهترین اثرمون رو ننوشتیم.
‫آره، یانکی اهل کنتیکت جدید!
‫آره، آره. و چیزهای معروف‌تر.
‫- دیک، بدو. ‫- باشه. اومدم!
‫مارکو پولو قراره یه نمایش درباره ‫شادی باشه...
‫ولی یه شادی که پر زحمت، ‫یه شادی منطقی.
‫- مگه احساسی بودن مشکلی داره؟ ‫- چی؟ آخه خیلی ساده به دست میاد.
‫نمایش اکلاهما ساده‌ست؟
‫اینکه پسره آخر داستان به دختر برسه ‫زیادی ساده‌ست؟
‫الان کل موزیکال‌های کمدی موفقی که ‫نوشته شدن رو...
‫زیر سوال بردی، لری.
‫پس برای من خیلی ساده‌ست.
‫امشب صدای مردم رو شنیدی؟
‫آره.
‫هزار و ششصد نفر فکر نمی‌کردن ‫ساده باشه.
‫به نظرت همه‌شون اشتباه می‌کردن؟
‫دارم میگم...
‫من و تو می‌تونیم یه چیز احساسی‌تر و ‫پیچیده‌تر بنویسیم.
‫نیاز نیست برای تماشاچی‌ها خوش رقصی کنیم...
‫- من و اسکار براشون خوش رقصی کردیم؟ ‫- نه. منظورم اون نبود.
‫- ایروینگ برلین برای مردم خوش رقصی می‌کنه؟ ‫- من برلین رو دوست دارم.
‫- به کریسمس سفید میگی خوش رقصی؟ ‫- خب، من به کریسمس سفید اعتقاد ندارم.
‫خیلی خب.
‫خب، شاید بیننده‌ها عوض شدن.
‫خب، هنوز می‌خوان بخندن.
‫می‌خوان بخندن، ولی نه اون شکلی.
‫- چه شکلی؟ ‫- به سبک تو.
‫می‌خوان بخندن، ولی همزمان می‌خوان ‫گریه کنن.
‫می‌خوان... احساساتی بشن.
‫هوم.
‫تو قدیمی‌ترین دوستمی.
‫تو...
‫- خاصی. ‫- هوم.
‫انگار داری اعلامیه‌م رو می‌نویسی.
‫- خواستم بدونی. ‫- من الان اینجا وایسادم.
‫- آماده‌ی کارم. ‫- جدی؟
‫هوم.
‫حاضری برگردی بیمارستان دکترز؟
‫نیاز نیست برگردم،
‫و نیاز هم به روانپزشک ندارم.
‫- خیلی ممنون. ‫- ما داشتیم سعی می‌کردیم کمکت کنیم، لری.
‫ما کیه؟ تو و اسکار؟ می‌خواستین به ‫من کمک کنین؟
‫اسکار؟ فکر کردی اسکار کاره‌ای بوده؟
‫اکلاهما! قراره بشه بزرگترین موفقیت زندگیت.
‫- از کجا معلوم. ‫- به اون کرون عوضی
‫گفتی پول‌های من رو مدیریت کنه. ‫انگار من حالیم نمیشه...
‫برادرت اصرار کرد، لری.
‫تدی اومد التماس کرد...
‫خب، شاید تو و تدی باید متن آهنگ رو بنویسین.
‫من متنش رو نوشتم دیگه.
‫یعنی چی؟
‫قسم به ژوپیتر؟ نکنه فراموشش کردی؟
‫چی رو؟
‫که من و لوگان بهت التماس کردیم بهش ‫بخش هم‌سرایی و شعر بیشتر اضافه کنیم،
‫ولی تو از بس نوشیده بودی حتی نیومدی.
‫پس آره، خودم مجبور شدم متنش رو بنویسم.
‫- تو حتی یه کلمه از اون نمایش رو هم... ‫- از کجا می‌دونی؟
‫- ننوشتی. ‫- از کجا می‌دونی، لری؟
‫تو حتی نبودی...
‫می‌دونی چیه؟
‫امشب نمی‌خوام باهات بحث کنم،
‫- اگه اجازه بدی. ‫- من می‌خوام بحث کنم.
‫ولی من نمی‌خوام.
‫ببین، متاسفم.
‫برام مهم نیست کسی بهم حمله کنه یا نه.
‫برام مهم نیست.
‫ولی کسی حق نداره به آثارم توهین کنه. ‫چون تنها چیزی هستن که دارم.
‫آثار تو بی‌نظیرن. ‫بحث اون نیست.
‫از روزی که باهات آشنا شدم آثارت ‫زیبا بودن.
‫هنوز یادته؟
‫که با صندل رو فرشیت و حوله تن‌پوش راه‌راهت ‫وایساده بودی؟
‫آره، ساعت یازده صبح بود و هنوز ‫ریشت رو نزده بودی.
‫تا وقتی زنده‌م یادم می‌مونه.
‫خیلی خب.
‫- لری، باید برم بالا. ‫- می‌دونم.
‫- همه منتظرن. ‫- البته. البته.
‫چهار پنج‌تا آهنگ، نه؟
‫میگم که، همین الانش هم ایده دارم!
‫یه نمایش تک‌نفره برای ویوین
‫درباره این که چطوری همه شوهرهای ‫سابقش رو کشته.
‫شاید خنده‌دار بشه.
‫می‌تونیم اسمش رو بذاریم، «برای ‫زنده نگه داشتن عشقمان!»
‫- خوبی، لری؟ ‫- اوهوم.
‫وایت چی شد؟
‫- رفت. ‫- به این زودی؟
‫هنوز حرفام تموم نشده بودن.
‫شاید اونم سیاهی‌لشکر بوده.
‫یه لیوان دیگه؟
‫آخریشه، لری.
‫آهنگ بلوز بی‌ثمر رو بلدی بزنی؟
‫چون هنوز ننوشتمش.
‫باید عکسم رو بزنن رو بطری.
‫«نوشیدنی‌ای که لورنز هارت رو از ‫کار بیکار کرد.
‫اوراق قرضه جنگی بخرید.»
‫می‌دونی، شنواییم مشکل پیدا کرده.
‫چند شب پیش، داشتم آهنگ گوش می‌دادم
‫و خواننده درباره «قلب سیگاریش» می‌خوند.
‫و فکر کردم، «چه استعاره جدیدی،
‫قلب سیگاری من.»
‫بعدش فهمیدم داره می‌خونه، «قلب پنهان من.»
‫دیگه هم هیچی یادم نمی‌مونه.
‫این باید اسم خودزندگی‌نامه‌م باشه،
‫«اگه قبلاً برات تعریفش کرده بودم به روم بیار.»
‫و کل متن رو دو بار چاپ می‌کنیم.
‫نه، جدی میگم. ‫قبلاً همچین کاری کرده بود.
‫به شرط اینکه آخر شب کسی نرقصه.
‫حواست باشه...
‫- لباسم رو دوست داری؟ ‫- واقعاً...
‫اسکار همرستاین گفت مثل جواهر می‌درخشم!
‫خیلی خوش سر و زبونه.
‫جرج، این لورنز هارته.
‫واقعاً خوشحالم می‌بینمتون.
‫میشه یه کم با الیزابت صحبت کنم؟
‫بعدش می‌تونی ببریش.
‫البته که میشه
‫به شرط اینکه قبل رفتنم بهم امضا بدید.
‫جرج سال آخری تو دانشگاه ییله.
‫موسیقی می‌خونه ولی می‌خواد کارگردان بشه.
‫کارگردان. خب، اسمت چیه؟
‫جرج هیل.
‫یه توصیه برات دارم، کارگردان آینده، جرج هیل.
‫توصیه می‌خوای؟
‫باعث افتخاره.
‫خودت رو درگیر داستان‌های عاشقانه نکن.
‫بیشتر تمرکزت رو بذار روی داستان‌های ‫مربوط به رفاقت.
‫رمز موفقیت همینه.
‫- ممنون. یادم می‌مونه. ‫- هوم!
‫می‌بینمت، جرج.
‫مامانم رو این بهم داد.
‫واقعاً تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫ترقوه زیبای من.
‫مراقب باش. واسه مامانمه...
‫باشه. خیلی خب...
‫ببخشید. می‌دونم تولدت نوزده نوامبره.
‫یه عقربم.
‫یه لحظه هم شک نکردم.
‫موسیقی که برات فرستادم به دستت رسید؟
‫اه، مشغول امتحاناتم بودم، ‫گذاشتمشون کنار، به خدا...
‫و یادم رفت. ولی الان وقت دارم. ‫قول میدم.
‫به یکی از دوستام میگم
‫همه آهنگ‌ها رو برام بنوازه.
‫عجله نکن.
‫هنر واسه همین اینقدر فوق‌العاده‌ست، نه؟
‫منتظرت می‌مونه.
‫ممنون بابت نامه‌هایی که برام نوشتی.
‫از خوندن همه‌شون لذت بردم.
‫هم‌اتاقیم باورش نمیشد دارم با ‫لورنز هارت مکاتبه می‌کنم.
‫یادمه تو ورمانت داشتی نوشیدنی قرمز می‌نوشیدی.
‫مالبک. از نوشیدنی‌های معروف ییله.
‫اول باید مالبک فرانسوی بگیری، ‫بعد باید وانمود کنی
‫می‌دونی نوشیدنی رو کجا تولید کردن.
‫اوه...
‫پیش مامانم اسم ورمانت رو نیار، خب؟
‫نمی‌دونه رفته بودیم اونجا.
‫البته خدا رو شکر.
‫چون در جریان نود درصد از اتفاقاتی ‫که تو زندگیم میفته نیست.
‫خب، باعث افتخاره که من در جریانشونم.
‫یا بودم، تو ماه اوت.
‫باید اتفاقاتی که افتادن رو برات تعریف کنم.
‫خب، درباره پسرها برام بگو. ‫می‌خوام این رو بدونم.
‫راستش من از بیشترشون خیلی باهوش‌ترم.
‫می‌شینم و تماشا می‌کنم که چقدر برای ‫تحت تاثیر قرار دادنم زور میزنن.
‫خیلی سرگرم‌کننده‌ست.
‫اگه من دانشگاهی بودم، ازت می‌ترسیدم.
‫که یه زیبای باهوش، به شدت هوشیار
‫و بی‌احساس اونجا نشسته،
‫از پشت چشم‌های سبزش داره ارزیابیم می‌کنه،
‫متوجه احمق بازی‌هام میشه.
‫وای خدا، من بودم می‌ترسیدم.
‫هی، من اونقدرا هم ترسناک نیستم.
‫درباره کوپر برام بگو.
‫خجالت‌آوره.
‫عاشق خجالت کشیدنم،
‫یه دفعه لپت گل میفته
‫و سرخیش زود هم می‌پره.
‫شاید این‌دفعه بیشتر خجالت بکشم.
‫- خیلی... ‫- الیزابت. سلام، لری.
‫امیدوارم مزاحم صحبت مهمی نشده باشم.
‫خب، صحبت‌های مهم باید بمونن برای بعد.
‫جواهر زیباییه، نه؟
‫این حرفا چیه، آقای همرستاین.
‫زیاد مزاحم نمیشم.
‫لری، می‌خواستم بگم...
‫خب، اول از همه، می‌فهمم که ممکنه ‫برات شب سختی باشه.
‫نه، من حرفه‌ایم، اسکار. جفتمون ‫حرفه‌ای هستیم،
‫و ذات کارمون رو درک می‌کنیم.
‫لری، واقعاً نمایش رو دوست داشتی؟ ‫فکر نکنم اندازه تو
‫نمایش‌های کمدی خوبی بسازم. ‫نقطه قوتم نیست.
‫اینقدر خندیدم دهنم پاره شد. ‫مجبور شدم دوباره بدوزمش.
‫لری، ما هم‌سنیم، ولی تو همیشه ‫برام مثل یه معلم بودی.
‫- نه، اسکار. من... ‫- نه، تو کل دوران حرفه‌ایت،
‫- قلق کار رو یادمون دادی. ‫- خب، فکر نکنم...
‫همه‌مون رو آزاد کردی.
‫یه کاری کردی که آهنگ‌های آمریکایی بالاخره ‫شبیه زبان حرف زدن آمریکایی‌ها به نظر بیان.
‫بس کن. من از تعریف و تمجید خوشم نمیاد، ‫مخصوصاً در ارتباط با خودم.
‫اسکار، امشب شب توئه.
‫موفقیت تو و دیک موفقیت همه ماست.
‫مردم باز دلشون می‌خواد بیان نمایش ببینن.
‫نمایش‌های واقعی. من و دیک داشتیم ‫درباره ایده‌های جدیدمون صحبت می‌کردیم.
‫- عالیه. ‫- آره، یه ایده برای یه...
‫نمایش مارکو پولو داریم... یه چیز بزرگ...
‫- واو. ‫- یه جور سیرک موزیکال.
‫دیک خیلی بابتش هیجان‌زده‌ست.
‫گفت قراره از لیلیوم یه اقتباس بسازین.
‫خب، اگه بتونیم حقش رو بخریم.
‫چه هیجان‌انگیز.
‫- الیزابت گفت شاگردته. ‫- بس کن.
‫«اون بوسه وعده‌ داده شده‌ی بهاره که باعث میشه ‫زمستون‌های مملو از تنهایی بلندتر به نظر بیان.»
‫اوه، دست بردار.
‫- آهنگ قشنگی نوشتی. ‫- برای نمایشی که حتی سه ماه هم دووم نیاورد.
‫- من دو بار دیدمش. ‫- تو...
‫می‌دونی منظورش چیه، استیوی؟
‫ماه مه بسیار گرم. ‫تولید شده توسط مکس گوردن.
‫موزیکش هم ساخته‌ی جروم کرنه.
‫تئاتر آلوین. پنجاه و نه نمایش.
‫این همسایمه. ‫یه جورهایی دایره‌المعارف متحرک تئاتر موزیکاله.
‫خب، من یه جورهایی سینه‌پهلوی ‫تئاتر موزیکالم.
‫- خوشبختم. ‫- همچنین.
‫می‌خواد وقتی بزرگ شد موزیکال بنویسه.
‫شاعر مورد علاقه‌ت کیه؟
‫- اسکار. ‫- اوهوم.
‫البته. نظرت درباره آثار من چیه؟
‫خوشم میاد. بامزه‌ست.
‫ممنون.
‫گاهی اوقات چرت میشه.
‫خیلی خسته‌ست. از صبح سرپاست.
‫بیا بریم، استیوی. ‫تا دویلزتاون خیلی راهه.
‫- باورم نمیشه دارن این رو میگم. ‫- بگو.
‫ولی یادت باشه، من بیشتر از یک سال
‫بهش علاقه یک‌طرفه داشتم.
‫این رو بگیر. بیا اینجا.
‫رنه، میشه پنج دقیقه تنها باشیم؟
‫البته که میشه، لری.
‫بگو چه شکلیه، می‌خوام تصورش کنم.
‫شبیه آپولو؟ چشم‌های آبی. قد بلند.
‫پس میشه گفت پوست
‫- کمرش بی‌نقص بود... ‫- بس کن.
‫شب تولدته. همه چی رو برام بگو.
‫- یه گروه از دوستام... ‫- دختر یا پسر؟
‫- هر دوش. ‫- باشه.
‫دست بردار، لری، من بچه دانشگاهی هستما.
‫من رو بردن رستوران موری که ورود خانم‌ها ‫بهش ممنوعه،
‫ولی به صورت قاچاقی ما رو بردن طبقه بالا، ‫انگار کالای قاچاقی هستیم،
‫و یکی از دخترها همراهش رو آورده بود.
‫کوپر؟
‫هم ناراحت‌کننده‌ست هم هیجان‌انگیز.
‫چون اومده بود. نزدیکم بود.
‫دیگه دیروقت بود،
‫میز پر از بطری‌های خالی بود.
‫نصفمون زیر سن قانونی بودیم،
‫ولی اینقدر با پیشخدمت صمیمی شدیم ‫که واسه کسی مهم نبود.
‫- داشتین مالبک فرانسوی می‌نوشیدین. ‫- دقیقاً.
‫من دانش‌آموز خوبیم.
‫واسه همین همه دوستت دارن، لری. ‫بهترین شنونده دنیایی.
‫چون هیچ علاقه‌ای به خودم ندارم.
‫برگردیم به خوش گذرونی شما.
‫بطری‌های خالی میز رو پر کردن...
‫- دیروقت بود. ‫- اوهوم.
‫- و مارجری... ‫- دختری که همراه کوپر اومده بود؟
‫رفت خونه درس بخونه.
‫آخی...
‫مردم یکی یکی داشتن می‌رفتن.
‫نصفه شب بود.
‫و دیدم کنارش نشستم.
‫عجله نکن.
‫می‌دونی، الان فقط دلم می‌خواد
‫کنارت بشینم و گوش بدم.
‫اوه، نامه‌م به دستت رسید؟ ‫امشب خونه‌م مهمونیه.
‫اوه، فکر کنم باید بمونم به مامانم...
‫دیر وقت شروع میشه.
‫وقت داری اتاق رو تمیز کنی.
‫قراره گروه کوارتت گلدن گیت بیان. ‫قول بده میای.
‫پلاک سیصد و بیست، غرب سنترال پارک.
‫گفتی می‌خوای صحنه و لباس طراحی کنی،
‫تمام بازیگرهای تئاتر نیویورک قراره بیان.
‫خیلی خب، درباره کوپر بگو.
‫خیلی خب.
‫با همدیگه از رستوران موری دراومدیم.
‫یه شب نوامبر زیباست. هلال ماه معلومه.
‫دستش رو انداخت دور شونه‌م. ‫جفتمون تو حال خودمون نیستیم،
‫هی وول می‌خوریم.
‫یه پیراهن فلانل سبز و قرمز پوشیده ‫و آستین‌هاش رو داده بالا.
‫البته تو متوجه نشدی.
‫خوشتیپ شده بود!
‫- و تو؟ ‫- ام...
‫تولدمه دیگه، خب؟
‫- باید خوشگل باشم. ‫- و جذاب.
‫تکیه دادم به لباس فلانلش،
‫و ببین چی میگم،
‫بوی مردونگی می‌داد.
‫یادمه داشتم فکر می‌کردم الان آسمون ‫باید پر از حروف بنفش بشه...
‫- و بنویسه «عشق.» ‫- خیلی خب.
‫یه لحظه.
‫باید برم آب یخ بیارم بخورم.
‫بگو یخ بیشتر بریزن.
‫رفتیم زیرزمین خوابگاهشون،
‫تو یه ساختمون متروکه مزخرف.
‫خدا می‌دونه اون پایین چه اتفاقاتی ‫افتاده بودن.
‫و یه اتفاق دیگه هم افتاد.
‫آره.
‫من بیشتر از یک ساله زیر نظر دارمش،
‫می‌خوامش، و بهش رسیدم.
‫شب تولدم،
‫تنها نوری که میاد از یه لامپ نیمه روشنه
‫که عکس اسب و اسب‌سوارها روشه.
‫آخه لری، از یه دختر چه توقعی داری؟
‫تولدت مبارک!
‫دستم رو گرفت.
‫واقعاً می‌خوای بشنوی؟
‫اه، یه کوچولو علاقمندم.
‫تحقیرآمیزه.
‫چون چیزی نشد.
‫هیچی؟
‫مثل اون‌دفعه که رفتیم خونه کنار دریاچه؟
‫نه.
‫اون تصمیم عمدی بود، نه؟
‫بر اساس چی؟ منطق؟ ‫نهایت منطقی بودن من و تو.
‫ولی این‌دفعه...
‫به خاطر این بود که وجدانش اجازه نداد.
‫ای وای.
‫سعی کرد.
‫- باز تلاشش رو کرد. ‫- نه.
‫- منم تلاش کردم. ‫- اوه، نکن.
‫بدترین ده دقیقه عمرم بود.
‫حس کردم ده ساعت شد.
‫اوه، متاسفم.
‫و می‌دونی بدترین بخشش چی بود؟
‫حواسش پیش من نبود، می‌دونی؟
‫هی می‌گفت تاثیر نوشیدنیه.
‫که...
‫شاید باورت نشه، ولی مرد باوجدانیه.
‫کاملاً مشخص بود
‫که... اون...
‫نمی‌دونم چطوری باید بگم. شاید...
‫کلمه درستش اینه که «به اندازه کافی دوستم نداره.»
‫نمیشه یه جوری گفت که دل آدم نشکنه، نه؟
‫وقتی یه دختر یه پسر رو از ته دلش می‌خواد،
‫و پسره بهش حسی نداره؟
‫می‌دونی چه حسی داره؟
‫«هیچ‌وقت کسی اون همه عاشقم نبوده.»
‫من یک سال عشق رو با خودم بردم به اون زیرزمین،
‫آره، عکس‌هاش رو تماشا کرده بودم،
‫شماره‌ش رو حفظ بودم.
‫و این پسر سال سومی که زیادی نوشیده بود و
‫حتی نمی‌تونست وانمود کنه دوستم داره اونجا وایساده ‫بود...
‫و... بدم نمیومد اگه...
‫یه مقدار... علاقه از خودش نشون میداد.
‫یا حتی دلسوزی.
‫هیچی نبود.
‫فقط... لامپی که روش طرح اسب بود.
‫تو لایق مرد بهتری هستی.
‫آره.
‫صبح روز بعد درباره‌ش از هم‌اتاقیم پرسیدم،
‫می‌دونی، یه صحبت دخترونه.
‫گفت گاهی اوقات مردها از شدت استرس ‫اینجوری میشن.
‫ای کاش می‌تونستم حرفش رو باور کنم ‫که حالم بهتر بشه.
‫ولی...
‫اون استرس نداشت. اصلاً.
‫چشم‌هاش رو بسته بود.
‫انگار می‌خواست کسی که عاشقشه رو ‫جای من تصور کنه.
‫احساس حماقت می‌کردم.
‫احساس حقارت می‌کردم.
‫از دست خودم عصبانی بودم که بهش اجازه دادم
‫اینقدر بهم احساس بی‌ارزشی بده.
‫چندتا گزینه خلاقانه رو امتحان کردیم.
‫ای وای.
‫هی بدتر و بدتر شد.
‫آخرش گفت، «الیزابت، باشه واسه بعد.»
‫و اون...
‫تولد بیست سالگیم بود.
‫تادا.
‫اشکم دراومد.
‫ولی بدتر هم میشه.
‫فکر نکنم دیگه تحمل داشته باشم.
‫چرا، بگو.
‫ولی یه جوری بگو که از آدم بودنم ‫خجالت نکشم.
‫فکر نکنم بتونم.
‫یک هفته بعد...
‫همه واسه شکرگزاری رفتن خونه.
‫بهم زنگ زد. گفت دوست دارم ‫باهاش شام بخورم؟
‫من رو که می‌شناسی. غرور ندارم.
‫گفتم، «باشه،» و باز راه افتادم سمت خوابگاهش،
‫زیر درخت کهن‌دار بزرگی نشستیم.
‫درخت‌ها زرد شده بودن،
‫تنه درخت به خاطر بارون سیاه شده بود.
‫با خودم گفتم این زیباترین چیزیه ‫که تو عمرم دیدم.
‫یادمه به خودم گفتم،
‫«خدا داره یه فرصت دوم بهت میده.»
‫رفتیم اتاقش،
‫هم‌اتاقیش واسه تعطیلات برگشته بود خونه.
‫در رو بست،
‫و یه دفعه...
‫دیگه درباره شام صحبت نکردیم.
‫جبران کرد!
‫کاملاً.
‫بارون گرفته بود.
‫به عمق چشم‌های همدیگه زل زده بودیم.
‫هیچی نگفتیم.
‫و این‌دفعه...
‫عوضی بازی درنیاورد.
‫اصلاً ناراحتم نکرد.
‫بس کن.
‫گفت، «تولدت با تاخیر مبارک، الیزابت.»
‫هوم.
‫و می‌خوای پایان باورنکردنی داستان ‫زشتمون رو بشنوی؟
‫آخرین باری بود که دیدمش.
‫ماه نوامبر بود. بیشتر از چهار ماه پیش.
‫مطمئن بودم زنگ میزنه. ‫حتی شده واسه حرف زدن، نه؟
‫نه. هرگز.
‫فکر کردم نامه می‌نویسه.
‫نه.
‫البته که خودم بهش زنگ زدم.
‫هوم.
‫با عجله گوشی رو قطع کرد.
‫براش نامه نوشتم.
‫- یه نامه چهار صفحه‌ای. با فاصله تک‌خطی. ‫- ای وای.
‫جواب نداد.
‫به خودم گفتم مثل یه خواب تب‌آلود بوده، می‌دونی؟
‫و شاید تبم بالاخره خوب شد.
‫و سر عقل اومدم.
‫ولی یه چیزی رو می‌دونی؟
‫اگه همین الان، دقیقاً همین الان زنگ بزنه،
‫کل زندگیم رو ول می‌کنم و...
‫سه ساعت، سی ساعت رانندگی می‌کنم ‫که برم ببینمش.
‫من چه مرگمه، لری؟
‫چرا باید سی ساعت برای کسی رانندگی کنی ‫که اینجوری باهات رفتار کرده؟
‫چون عاشقشم؟
‫جدی؟
‫غیرمنطقیه. وسواسیه. رقت‌انگیزه.
‫اولین باری هم نیست که تجربه‌ش کردم.
‫چند بار برام پیش اومده.
‫حس می‌کنم نمی‌تونم مردم رو بشناسم.
‫چند سال پیش یه آهنگ نوشتم،
‫به اسم «قلب زودتر از چشم می‌فهمه.»
‫آهنگ خوبی نیست ولی اسم قشنگی داره.
‫و به نظرم حقیقت داره.
‫مغز و هوش آدم تو جنون عشق هیچ کاره‌ست.
‫و...
‫ربطی به باارزش بودن طرف مقابل نداره، نه؟
‫ما قلبمون رو تو سهام بی‌ارزش ‫سرمایه‌گذاری می‌کنیم.
‫و می‌دونیم ارزش ندارن.
‫ولی مثل بچه‌هایی که به عروسک خرسشون ‫می‌چسبن به اون حس می‌چسبیم.
‫اوه، الیزابت.
‫راستش رو بگو.
‫چه حسی به من داری؟
‫منظورت چیه؟
‫یعنی،
‫تو خونه کنار دریاچه، وقتی انعکاس نور ‫روی آب افتاده بود،
‫تا نصفه شب پیاده‌روی کردیم،
‫و به شونه‌ت دست زدم...
‫اون شب یه کوچولو دوستم داشتی؟
‫می‌دونی که دوستت دارم، لری.
‫جدی؟
‫ولی... نه به شکل رمانتیک.
‫گفتی حاضری سی ساعت رانندگی کنی تا کوپر رو ببینی.
‫برای دیدن من چند ساعت رانندگی می‌کنی؟
‫اوه. دستام می‌لرزن.
‫به تو احساس عمیق‌تر و عاقلانه‌تری دارم.
‫- هوم. ممنون. ‫- برات احترام قائلم.
‫قدردان دست و دلبازی و فداکاریت هستم.
‫تا حالا کسی اندازه تو به زندگی من علاقمند نبوده.
‫لایق رفاقتت نیستم. ‫قدردانتم.
‫تا ابد قدردانت می‌مونم.
‫منم قدردانتم که من رو برگردوندی به زندگی.
‫بس کن.
‫لری! مردم اومدن.
‫یه لحظه!
‫میشه یه سوال بپرسم؟
‫یه سوالی که زیادی شخصیه؟
‫من فقط به مسائل شخصی علاقمندم.
‫اه... مامانم...
‫برای اتحادیه کار می‌کنه، همه رو می‌شناسه.
‫تابستون گذشته دید داریم با هم ‫وقت می‌گذرونیم...
‫بگو ببینم قراره به کجا برسی.
‫گفت... نمی‌دونم چطور بگم.
‫بگو.
‫خیلی خب.
‫بیشتر از یک بار گفت،
‫«الیزابت، نه تنها دو برابرت سن داره،
‫ولی فکر نکنم اولویتش عشق و عاشقی باشه.»
‫تو چی گفتی؟
‫گفتم، «ببین، مادر، من خودم می‌دونم چی می‌دونم.
‫و می‌دونم جفتمون چه حسی داریم.»
‫اوهوم. چه حسی داریم؟
‫«تحسین غیرعقلانی؟»
‫و میشه بگی مادرت درباره اولویت‌های ‫من چی می‌دونه؟
‫متاسفم. نباید چیزی می‌گفتم.
‫لطفاً من رو ببخش.
‫به افتخار مادرهامون. ‫امیدوارم صداشون درنیاد.
‫ببخشید. سوال احمقانه‌ای پرسیدم.
‫و من می‌دونم چی می‌دونم و چه حسی دارم.
‫به مادرت این رو بگو،
‫وقتی کنار آتیش می‌شینه،
‫و با لبخند حق امتیاز نمایش اکلاهما رو می‌شماره،
‫بهش بگو لری هارت عاشق زیباییه.
‫و روی کلمه «عاشق» تاکید کن.
‫عاشق زیبایی، حالا هر کجا می‌خواد باشه.
‫در بین همه، در بوی سیگارفروشی،
‫در زیبایی خیره‌کننده‌ی یه شاعر بیست ساله
‫با چشم‌های سبز روشن و دو کک و مک ‫کوچیک روی گونه چپش.
‫خوبی؟
‫همه‌ش به خاطر...
‫قلب سیگاری منه.
‫لری، دیک راجرز دنبال کتشه.
‫اومدم.
‫ممنون، رنه.
‫عالیه، ممنون.
‫دیک، می‌خوام با شاگردم، الیزابت وایلند آشنا بشی.
‫شاگردت؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خب، اگه بتونی از الکل دور بمونی
‫باید بگم الگوی خوبی داری.
‫هوم. ایشون علاقمند به نویسندگی و ‫طراحی صحنه و لباسه.
‫خیلی خب، جدی؟
‫آقای راجرز، نمایش امشب،
‫به نظرم باشکوه بود.
‫ممنون.
‫بهترین نمایش موزیکالی بود که ‫تا حالا دیدم.
‫خب، چه تعریف زیبایی.
‫مادر شما برای اتحادیه کار می‌کنه، نه؟
‫- بله، ترسا وایلند. ‫- بله، ترسا، بله.
‫- درسته، پس نمایش‌های زیادی دیدی. ‫- چه جور هم.
‫آره.
‫متوجه منظورت میشم.
‫ولی نمایشی که امشب دیدم تمام چیزی بود ‫که از یه نمایش می‌خوام.
‫امیدوارکننده. هوشمندانه. جادویی.
‫لری، ایشون باهوش‌ترین خانم جوونیه ‫که تا حالا بهم معرفی کردی.
‫- استاد خوبی داشتم. ‫- اوهوم.
‫خب، چی می‌نویسی؟
‫فعلاً فقط شعر می‌نویسم.
‫شعرهای قدرتمندی می‌نویسه.
‫و طراح صحنه هم هستی؟
‫- دارم درسش رو می‌خونم. ‫- درسته.
‫خوشحال میشم... شعرهات رو بخونم.
‫اه... نقاشی‌هات رو ببینم. ‫این شماره شخصیمه.
‫باعث افتخاره.
‫دوروتی رو ندیدم. ‫خانمت هست؟
‫نه، برگشت آپارتمان. ‫قرار شد اونجا همدیگه رو ببینیم
‫و با همدیگه نقدهای جدید رو بخونیم، لری.
‫آره، خوشحال میشم بهمون ملحق بشی، الیزابت.
‫خیلی خوب میشه یکی از بچه‌های ‫نسل جدید بینمون باشه.
‫و الیزابت، شاید بتونی توضیح بدی،
‫چرا دخترهای جوون وقتی سیناترا رو ‫می‌بینن جیغ می‌کشن.
‫من برای سیناترا جیغ نمی‌کشم.
‫نه، وقتی سیناترا میره جیغ می‌کشه.
‫بس کن، لری!
‫لری، قدم تو هم سر چشم.
‫اوه، سعی می‌کنم خودم رو برسونم، ‫ولی خونه خودم جشن گرفتم.
‫قراره کوارتت گلدن گیت بیان...
‫خب، تو مهمونی گرفتن که به پای ‫لری نمی‌رسم.
‫- من دوست دارم بیام. ‫- جدی؟
‫دیک، اومدی؟
‫آره.
‫کسی هست ببردت؟
‫می‌دونی چیه، می‌تونم با تاکسی بفرستمش.
‫الان داریم میریم، میای؟
‫- خوشحال میشم. ‫- عالیه.
‫بذار به مامانم خبر بدم.
‫مثل یه دختر وظیفه‌شناس.
‫خیلی زیباست.
‫تو... تو و اون...
‫نه، نه. البته من دوستش دارم،
‫ولی بقیه هم عاشقشن.
‫ولی نه به شکل رمانتیک.
‫باشه.
‫هوم.
‫شب می‌بینیمت؟
‫البته.
‫اوهوم.
‫هوم.
‫ممنون بابت همه چی.
‫آقای راجرز.
‫خانم وایلند.
‫ممنون.
‫بعداً می‌بینیمت دیگه، نه، لری؟
‫«با آهنگی در قلبم، صورت زیبایت ‫را مشاهده می‌کنم!»
‫تا حالا کسی رو دیدی که بلافاصله
‫بفهمی زندگی جفتتون قراره به شکل ‫جبران‌ناپذیری عوض بشه؟
‫درست همونطور که حدس می‌زدم. ‫خیلی رمانتیکی.
‫ساعت کاریت کی تموم میشه؟
‫باید اینجا رو ببندم.
‫اه، تو چی، انگشت‌طلا، کارت تمومه دیگه؟
‫هنوز نه.
‫اوه، چون قراره امشب تو خونه‌م مهمونی ‫بزرگی برگزار کنم.
‫یادم رفت هدیه‌ها رو بهش بدم.
‫چند وقته با آستینم به مشکل خوردم.
‫شونه‌م ملتهب شده.
‫کم‌کم مجبورم ردا بپوشم.
‫جدی میگم. خودم تک و تنها یه کاری می‌کنم ‫ردا دوباره مُد بشه.
‫شب افتتاحیه با کلاه سیلندر و
‫ردا میام، و با یه عصای سر نقره‌ای از ‫وسط مِه رد میشم.
‫امشب میاید دیگه؟
‫اونم میاد. مطمئن باشید.
‫دیروقت می‌رسه.
‫ببین چی میگم، اینجاش جالبه،
‫دیروقت، شاید طرفای پنج صبح،
‫بعد از نوشیدن یه عالمه مالبک،
‫برمی‌گرده سمتم و میگه،
‫«هی، لری، چی می‌خونی؟
‫هی، لری، تولدت کیه؟»
‫برای اولین بار تو عمرش،
‫من براش جالب میشم.
‫یه روزی این اتفاق میفته دیگه، نه؟
‫بقیه ازش ناامید میشن.
‫ولی من نه. من فقط...
‫تبدیل میشم به لریِ شب.
‫انگشت‌طلا. موسیقی سفری بزن.
‫♪ ماه آبی ♪
‫♪ من رو تک و تنها دیدی ♪
‫خیلی باهوشه.
‫♪ بدون رویایی در قلبم ♪
‫♪ بدون عشق خودم ♪
‫خب، از آهنگ درشکه‌ای که بالاش ‫تزئین شده بهتره.
‫لری، باهامون میای بالاشهر خونه‌ی دیک؟
‫شما برید، من بعداً میام.
‫♪ می‌دونستی چرا اونجام ♪
‫♪ شنیدی که دارم برای عزیزم ♪
‫♪ دعا می‌کنم ♪
‫بد نیست. با سه‌تا قافیه مضاعف بهتر میشه.
‫♪ و یه دفعه جلوم ظاهر شدی ♪
‫♪ تنها کسی که قراره در آغوش بگیرم ♪
‫♪ و شنیدم یه نفر زمزمه کرد ♪
‫♪ لطفاً عاشقم باش ♪
‫♪ و وقتی نگاه کردم ♪ ‫♪ ماه طلایی شده بود ♪
‫♪ ماه آبی ♪
‫لری، به نظرم این شروع یه رفاقت زیباست.
‫«رمانتیک نیست؟»
‫نه، اصلاً.
‫می‌دونین، قرار نبود اسمش ماه آبی باشه.
‫اسمش رو گذاشته بودم، «ویژگی بد تمام مردها.»
‫برای یه فیلم به اسم ملودرام منهتن نوشتیمش.
‫جک رابینز که قبلاً فامیلیش رابینوویتز بود، ‫اسمش رو تو ام‌جی‌ام کوتاه کرده بود،
‫این آهنگ رو شنید، ما رو صدا کرد ‫بریم دفترش،
‫بشقاب پاسترامیش رو آورد پایین و گفت...
‫«دیک، عاشق ملودیش شدم.
‫اندازه تمام چیزهایی که نوشتی قدرتمنده.
‫ولی لری، متنش زیادی هنریه!
‫البته به نظر من نه. چون می‌دونم ‫شما دوتا چقدر هنرمندید.
‫ولی باید برای بیننده‌های احمق یه چیزی بنویسید.
‫کسی قرار نیست با آهنگ هم‌خونی کنه.»
‫گفتم، «مگه چشه؟»
‫گفت... «حتی اسم کوفتیش رو هم یادم نیست!
‫پسرها، یه آهنگ تحویلم بدید که بتونم ‫تبلیغش کنم.»
‫منم گفتم، «می‌خوای اسمش رو چی بذارم؟»
‫ماه آبی؟
‫نقطه سر خط، بزرگترین آهنگی که تا حالا نوشتیم.
‫[راجرز و همرستاین تبدیل به موفق‌ترین تیم آهنگ‌نویسی ‫در تاریخ تئاتر موزیکال آمریکا شدند.]
‫[لورنز هارت آهنگ‌های جدیدش را به تولید جدید نمایش ‫یک یانکی اهل کنتیکت تقدیم کرد،
‫سپس با حال بدی و فلج در حالی که روی جدول نزدیک ‫خیابان هشتم زیر باران نشسته بود پیدا شد.]
‫[چهار روز بعد در بیمارستان دکترز در خاموشی ایجاد ‫شده بر اثر حمله هوایی درگذشت.]