‫یه کم برنج، بابا؟
‫خیلی خوشمزه بود. کلی خوردم. ‫از اون بپرس.
‫اشکالی نداره.
‫چرا بچه‌ها هنوز نخوابیدن؟
‫فردا صبح ساعت ۷ می‌بینمت. ‫پیاده با هم میریم.
‫بله، بابا.
‫- سروقت باش. ‫- بله.
‫کبرا یک به عقاب یک. آماده‌ای؟
‫تأیید میشه، کبرا یک.
‫طبق اطلاعات، ‫اون توی صندلی جلوئه.
‫هر لحظه ممکنه برسه.
‫هنوز نه.
‫ولی بوش رو حس می‌کنم.
‫فرید حقانی.
‫فروشنده‌ی «جهاد».
‫سخنرانی‌هاش ‫خیلی از جوون‌های بی‌گناه رو فریب داده...
‫که کشورشون رو ول کنن ‫و به جهاد بپیوندن.
‫اونقدر که شیفته‌ی شهادت میشن.
‫توصیفش از بهشت ‫حتی یکی مثل من رو هم وسوسه می‌کنه.
‫به همین خاطر باید ساکتش کنیم.
‫قبل از اینکه بقیه رو فریب بده، ‫می‌فرستیمش بهشت.
‫بهش دید داریم، کبرا یک.
‫فرید حقانی. خودشه.
‫عقاب یک. شلیک کن.
‫دریافت شد، کبرا یک.
‫بزنش قبل از اینکه ‫شیشه‌ی ضدگلوله رو بکشه بالا.
‫شیشه‌ش اذیتم نمی‌کنه...
‫این تفنگ هم همین‌طور.
‫هیچی اذیتم نمی‌کنه. ‫خودش هم نه.
‫شلیک کن. لعنتی!
‫فرصت شلیک به فرید حقانی رو داشتیم.
‫بله، خانم.
‫بگو ببینم درست میگم یا نه، سرهنگ.
‫یه شلیک واقعاً انجام شد، ‫ولی نه توی سوریه و به سمت حقانی...
‫اینجا توی دهلی ‫به سر تحلیلگر ارشدمون، وی.کی. نایدو.
‫اینجا دقیقاً چه خبره، سرهنگ لوترا؟
‫کبیر یاغی شده، خانم.
‫با دشمن هم‌دست شده.
‫با کی؟
‫حقانی؟ جِیش؟ رضوان الیاسی؟
‫هدف توی سوریه کی بود؟
‫همه‌مون فید تصویری رو دیدیم.
‫کی تفنگ رو نشونه رفته بود؟
‫کبیر سه روز قبل تفنگ و دوربین رو ‫از راه دور دستکاری کرده بود.
‫ما چشممون به حقانی بود...
‫ولی اون همون موقع نایدو رو زد.
‫دقیقاً چطور انتظار داری ‫اینو به دفتر نخست‌وزیری گزارش بدم...
‫بدون اینکه مثل احمق‌ها به نظر بیام؟
‫خانم، شما همونقدر می‌دونین که من می‌دونم.
‫بکشینش.
‫قبل از اینکه حرکت بعدی رو انجام بده ‫باید پیداش کنیم.
‫همیشه می‌گفتی کبیر بهترینمون مأمورمونه.
‫حتماً یکی هست که از اون بهتر باشه.
‫[والتا، مالت]
‫اینم از پولت، اسلاو. ‫محموله‌م کجاست؟
‫بگیرینش!
‫سرهنگ.
‫ترتیب اسلاو و دارودسته‌ش رو دادم.
‫دیگه به هند مواد نمی‌فرستن.
‫در واقع، کلاً تجارت مواد رو تعطیل کردن.
‫بله، قربان. دارم میام.
‫سلام.
‫[خراب است]
‫این لیست خونه‌های امنه.
‫کبیر هفت تا پاسپورت داره.
‫ولی از هیچ‌کدوم ‫برای ورود دوباره به هند استفاده نکرده.
‫همه پروازهای ترکیه به دهلی رو چک می‌کنیم.
‫چه تضمینی هست ‫که با پاسپورت هندی اومده باشه؟
‫یا از ترکیه پرواز کرده باشه؟
‫موافقم. ولی می‌دونم برگشته دهلی.
‫ولی کجاست؟
‫سوال اصلی رو یادت رفت، سرهنگ.
‫«چرا؟»
‫مردی که همه‌مون رو آموزش داد ‫و کلی خائن رو کشت...
‫چرا باید خائن بشه؟
‫بیاین بفهمیم.
‫ساینی، پیداش کن!
‫فقط به خودم گزارش بده.
‫بله، قربان.
‫مشکلی هست؟
‫آره، سرهنگ، چرا ساینی؟
‫هیچ‌کس بهتر از من کبیر رو نمی‌شناسه.
‫خالد، اون می‌فهمه تو داری میری سراغش.
‫معلومه که داریم میریم سراغش.
‫خودش می‌دونه.
‫قربان، من می‌دونم اون چطور فکر می‌کنه.
‫هر حرکتش رو می‌شناسم. درکش می‌کنم.
‫- تو دوستش داری، خالد. ‫- نه بیشتر از کشورم.
‫اگه پیداش کنی...
‫می‌تونی بهش شلیک کنی؟
‫بله، قربان.
‫وقتی انگیزه‌هاش...
‫از همین می‌ترسیدم، خالد.
‫اگه هیچ‌وقت انگیزه‌هاش رو نفهمی چی؟
‫قول میدم، سرهنگ.
‫اول زخمیش می‌کنم، ‫بعد سوال می‌پرسم.
‫[دو سال قبل]
‫بگو که داری شوخی می‌کنی، سرهنگ.
‫این گزارش دو ساله‌شه.
‫با بقیه افسرای ارشد، اون بالاست.
‫خب؟
‫کبیر، این واحد توئه.
‫تو تصمیم می‌گیری که می‌خوای کی توش باشه،
‫و چطور آموزششون بدی.
‫بحثمون تمومه، قربان؟
‫می‌خوام تصمیم نهایی با تو باشه.
‫پس باید تصمیمت رو قبول کنم.
‫کبیر...
‫خالد توی هر موقعیتی نشون داده بهترینه.
‫پس چرا نمی‌خوای توی مأموریتت باشه؟
‫یه دلیل نیست... دو تا دلیله.
‫پدر خائن خالد، ‫سرگرد عبدال رحمانی، به من شلیک کرد.
‫من زنده موندم.
‫رفیق و همکارم...
‫که بین من و رحمانی وایساده بود...
‫زنده نموند.
‫پس من یه گلوله توی چشم چپ پدرت زدم.
‫و محض اطمینان...
‫یه گلوله هم توی چشم راستش.
‫پس با تمام احترام، سرهنگ...
‫فکر می‌کنی چرا باید بذارم پسر یه خائن...
‫با تفنگ نزدیک من بشه؟
‫اجازه صحبت دارم، قربان؟
‫بگو، خالد.
‫پدرم خائن بود.
‫ولی فکر می‌کنین چطور فهمیدیم؟
‫مادرم بهش شک کرد.
‫به ارتش خبر داد.
‫برای همین روی بدنت ‫یه زخم داری...
‫نه یه کفن.
‫اسم پدرم به من وصله.
‫ولی من پسر مادرمم.
‫اون زندگی شوهرش رو ‫برای کشورش فدا کرد.
‫یه لحظه هم پشیمون نشد.
‫برو بیرون، ستوان.
‫بله، قربان.
‫پدرش خائن بود.
‫با این حال، ‫این پسر خیلی خوب عمل کرده.
‫می‌تونی تصور کنی چقدر زحمت کشیده؟
‫جربزه‌ی واقعی داره.
‫مصممه که این لکه‌ی ننگ رو ‫از اسم خانواده‌ش پاک کنه.
‫می‌دونه تو پدرش رو کشتی.
‫با این حال، استخدام شد.
‫می‌خواد تو آموزشش بدی...
‫تا ثابت کنه مثل پدرش نیست.
‫آدما فقط یه بار ‫آزمون آتش رو می‌گذرونن، کبیر.
‫این سرباز حاضره هر روز این آزمون رو بده.
‫حالا تصمیم با توئه.
‫توی تیمی.
‫ولی وضعیتت به یه مو بنده.
‫یه اشتباه کافیه که...
‫موفق باشی.
‫حالا توی جهنمی.
‫جامو، ۲۰۰۹.
‫کلکته، ۲۰۱۳.
‫سورات، ۲۰۱۵. ‫و حیدرآباد، ۲۰۱۷.
‫یه نفر پشت همه‌ی این حملاته.
‫رضوان الیاسی.
‫دشمن شماره یک هند.
‫هدف اصلیش کشور ماست.
‫ولی به چشم دنیا، فقط یه تاجره.
‫خیلی سعی کردیم ‫به جامعه‌ی جهانی ثابت کنیم که
‫اون یه تروریست جهانیه.
‫ولی زرنگه.
‫می‌دونه چطور ردش رو پاک کنه.
‫توی انفجار پرواز ای‌آی ۲۱۵ پارسال، ‫۱۹۳ هندی...
‫و ۵۳ خارجی کشته شدن.
‫یه نفر مسئولیت رو قبول کرد،
‫بشیر حسیب.
‫یه فرمانده شورشی توی عراق.
‫چه ربطی به رضوان الیاسی داره؟
‫اونا تا حالا کلاشینفک هم نداشتن...
‫پس کی بهشون موشک‌های ضدهوایی داده؟
‫اون داده.
‫رضوان الیاسی.
‫این مأموریتمونه.
‫رضوان الیاسی.
‫پنج ساله هیچ کاری جز ردیابی تو نکردم.
‫حالا همه‌چی رو به کار می‌گیرم، ‫شاید بکشم...
‫یا کشته بشم.
‫برای همین...
‫توی این مأموریت، ‫اگه هر کسی به هر شکلی گند بزنه...
‫یه حمله‌ی شخصی در نظرش می‌گیرم.
‫واضحه؟
‫بله، قربان!
‫اگه بشیر رو بگیریم ‫و رابطه‌ش با الیاسی رو ثابت کنیم...
‫هیچ دولتی بهش پناه نمیده.
‫اون موش رو از جوب می‌کشیم بیرون.
‫ساعت‌ها رو روی ۰۸:۰۹ تنظیم کنین.
‫حالا.
‫[تکریت، عراق]
‫مأموریتمون ساده‌ست.
‫وارد منطقه‌ی تحت کنترل داعش می‌شیم...
‫و بشیر حسیب رو...
‫زنده می‌گیرم!
‫السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.
‫این زن علیه اسلام ‫جرمی مرتکب شده...
‫با ارتکاب گناه کبیره.
‫برای همین باید علیه این گناهکار،
‫حکم خدا رو برقرار کنیم ‫و سنگسارش کنیم.
‫سنگسارش کنین! ‫سنگسارش کنین!
‫ماشالله.
‫یه آلبوم عکس از من داری!
‫یه مأمور هندی هستی...
‫برای مأموریت اومدی اینجا. ‫حتماً برای کشتن من.
‫تو نه...
‫رئیست، الیاسی رو می‌خوام.
‫اونو بهم میدی؟
‫الیاسی رو می‌خوای؟
‫حتی نمی‌دونی کجایی.
‫- سه دقیقه مونده... ‫- جدی؟ بعدش چی میشه؟
‫آدمات میان نجاتت میدن؟
‫فکر می‌کنی چطوری پیدات می‌کنن؟
‫اینو میگی؟ ‫این فرستنده رو توی کفشت پیدا کردیم.
‫سالم اومدی اینجا، هندی.
‫اینو از قبل تیکه‌تیکه کردیم.
‫حالا خودت رو تیکه‌تیکه می‌کنم.
‫دو تا فرستنده پیدا کردین؟
‫دو تا؟
‫یه دندون برای نشون دادنه، ‫اون یکی برای گاز گرفتنه.
‫سگ عوضی، منو می‌زنی...
‫یا فرار می‌کنی؟
‫اگه مأموریت‌ها امتیاز داشتن...
‫تو بهترین بازیکن زمین بودی!
‫کبیر حالا دیگه یه کم باهات مدارا می‌کنه.
‫مدارا نمی‌خوام.
‫اعتمادش رو می‌خوام.
‫منم کاترینا کایف رو می‌خوام!
‫قربان، یکی اومده ببیندتون.
‫مادر؟
‫- سلام. ‫- پسرم.
‫چی باعث شده بیای اینجا؟
‫یه کم نذری از زیارتگاه برات آوردم.
‫با همکارهات تقسیم کن.
‫برای سلامتیشون دعا کردم.
‫برای من چی خواستی؟
‫شجاعت.
‫برای خودت چی؟
‫احترام.
‫تو به من شجاعت میدی، مامان.
‫انشاالله دیگه هیچ‌وقت ‫سرت رو از خجالت پایین نمیندازی.
‫۱۴ ساله با سر پایین زندگی کردم، خالد.
‫تو دوباره بهم حق سر بلند کردن دادی.
‫خدا بهت موفقیت بده.
‫مامان...
‫شجاعت و احترام بخواه...
‫یه کم پول هم بخواه.
‫کلی قبض داریم که باید بدیم!
‫خالد...
‫وقتی کارت تموم شد، بیا توی دفترم.
‫بله، قربان.
‫قربان.
‫بشین.
‫یه چیزی ازم قایم کردی، خالد.
‫دیروز هدف‌هات رو نزدی.
‫به موقع ندیدیشون.
‫سمت راستت بودن.
‫چشم راستت یه نقطه‌ی کور داره.
‫درسته؟
‫این نقص تو رو رد صلاحیت می‌کنه. ‫نمی‌تونی توی تیمم باشی، خالد.
‫نمی‌تونم توی تیمم داشته باشمت.
‫ولی قربان...
‫این تیم خانواده‌ی منه، خالد.
‫تأمین امنیتشون وظیفه‌ی منه.
‫نقص تو ممکنه جونشون رو به خطر بندازه.
‫باید بری، خالد.
‫حالا.
‫پس بازم می‌ذاری پدرم برنده بشه؟
‫ببخشید؟
‫حتی این هدیه هم از اونه.
‫خائن!
‫تو پسر یه خائنی!
‫خائن!
‫پسر یه خائن!
‫خائن!
‫چشمم یه کم آسیب دید.
‫ولی شجاعتم کاملاً خرد شد.
‫مادرم نذاشت شکست بخورم.
‫گفت هر توهینی...
‫هر ضربه‌ای...
‫هر زخمی، یه یادآوریه...
‫از خیانت پدرم.
‫گفت هیچ‌کس بهم اعتماد نمی‌کنه. ‫بهم شک می‌کنن.
‫اگه منو زیر سوال بردن، ‫باید خودمو ثابت کنم.
‫اونقدر جوابشون رو بدم...
‫تا دیگه جرئت نکنن منو زیر سوال ببرن.
‫یه فرصت بهم بده، قربان.
‫بهتون قول میدم...
‫شاید چشمم ضعیف باشه...
‫ولی هدف‌گیریم نه.
‫می‌دونستم داری نقش بازی می‌کنی ‫تا اسم خانوادگیت رو پاک کنی.
‫همیشه می‌دونستم پسر یه خائنی.
‫خیانت توی خونته.
‫یه نفر حتی اگه کوه رو جابه‌جا کنه، ‫نمی‌تونه از گذشته‌ش فرار کنه.
‫از اول می‌دونستم بازیت چی بود.
‫ولی منتظر بودم یه حرکت اشتباه کنی...
‫تا رنگ واقعيت رو به سرهنگ نشون بدم.
‫ثابت کردی اشتباه می‌کردم، خالد.
‫ثابت کردی خون توی رگ‌هات ‫مال پدرت نیست...
‫مال مادرته.
‫اشتباه کردم.
‫تا حالا به اشتباه کردنم ‫اینقدر افتخار نکرده بودم.
‫فقط یه قول بهم بده...
‫همیشه مطمئن شو ‫همکارت سمت راستت وایسته!
‫قول میدم.
‫به تیم خوش اومدی، سروان خالد.
‫ممنون، قربان.
‫مرخصی.
‫برنامه‌مون جواب داد.
‫دستگیری بشیر ‫موش رو از جوب کشید بیرون.
‫رضوان توی مراکشه.
‫ولی فقط برای یه روز.
‫اگه از اونجا بره، ‫خدا می‌دونه دوباره کی فرصت گیر بیاریم.
‫پرواز؟
‫هواپیما روی باند منتظره. ‫تجهیزاتتون توشه.
‫قربان، کسی از مأموریت خبر داره؟
‫هنوز نه.
‫دارم به وزیر دفاع زنگ می‌زنم.
‫نه، قربان.
‫الیاسی هردفعه قسر در رفته.
‫حتماً یکی بهش خبر میده.
‫می‌خوام توی این یکی ‫در سکوت کامل پیش بریم، قربان.
‫همه‌ی تلفن‌ها رو می‌خوام.
‫حالا.
‫بدون تماس و ارتباط. ‫گرفتین؟
‫بله، قربان!
‫بریم بگیرمش، قربان!
‫موفق باشین.
‫[مراکش، مغرب]
‫ژنرال عبودین سمت چپ منه.
‫قربان، یه ماشین مشکی داره میاد.
‫محافظ‌هاش.
‫هر لحظه می‌رسه. آماده باشین.
‫همه‌چی آماده‌ست، قربان.
‫همه سر جاشونن.
‫میره توی رستوران...
‫ولی ما می‌کِشیمش بیرون.
‫زنده.
‫هدف مشخص شد، قربان. ‫الیاسیه.
‫آدیتی، بشمار.
‫ده...
‫نُه
‫هشت
‫هفت
‫شش
‫پنج
‫چهار
‫سه
‫دو
‫یک
‫تکون نخور.
‫سلام، الیاسی.
‫بلند شو!
‫شام بعدی توی هنده.
‫گرسنه نیستم. ‫ولی ممنون از دعوتت.
‫به زودی هم گرسنه میشی، هم تشنه.
‫حالا راه بیفت!
‫کی حالیتون میشه؟
‫شماها، مأمورای هندی، ‫سال‌هاست دارین تلاش می‌کنین منو بگیرین.
‫تا ابد تلاش می‌کنین، سرگرد کبیر.
‫بازی تمومه، الیاسی.
‫بازی تمومه.
‫واقعاً؟
‫از تیمت بپرس.
‫شاید همه‌ی افراد تیمت موافق نباشن.
‫مواظب سمت راستت باش، قربان!
‫خالد، ولش کن!
‫خالد، الیاسی رو می‌خوایم.
‫به من کمک بده، خالد. ‫الیاسی رو می‌خوایم.
‫خالد!
‫کارشناس‌ها چی میگن؟
‫تیم جست‌وجوی محلی ‫۵۰ کیلومتر اطراف رو گشتن، قربان.
‫می‌خوان نظارت رو متوقف کنن.
‫دکتر!
‫آروم، کبیر.
‫الیاسی؟
‫گمش کردیم.
‫نه، نه، نه!
‫نقاط بازرسی رو چک کنین.
‫اتفاقات مال یه هفته پیش بود.
‫خالد دنبال سوراب رفت.
‫۲۰ دقیقه تعقیبش کرد.
‫فرستنده‌ها توی محدوده بودن...
‫بعد سیگنال رو از دست دادیم.
‫وجب به وجب منطقه رو گشتیم.
‫هیچ اثری از خالد یا سوراب نبود.
‫- فکر کنم دریا بلعیده‌شون. ‫- به مهارت‌های زنده موندن خالد اعتماد دارم.
‫تا وقتی جسد خالد رو پیدا نکنیم، ‫دنبالش می‌گردیم.
‫آمبولانس خبر کنین.
‫اون سوراب خائن رو کشتم.
‫کارت خوب بود.
‫الیاسی؟
‫دفعه‌ی بعد.
‫بهت افتخار می‌کنم، خالد.
‫[زمان حال]
‫خالد.
‫رهبر تیم کیه؟
‫فکر می‌کنی کیه؟
‫فکر کنم سرهنگ وقت تلف کرده ‫که ساینی رو مسئول کرده.
‫داری تماس رو ردیابی می‌کنی؟
‫بی‌خیال، خالد.
‫می‌دونی قراره...
‫از استانبول به هنگ‌کنگ بپره، ‫و بعد به نایروبی.
‫- می‌خوای بری دور دنیا بگردی؟ ‫- قربان...
‫- هنوز میگی قربان؟ ‫- خودمم داشتم به این فکر می‌کردم.
‫چطور اینقدر اشتباه گرفتمت، قربان؟
‫نه، خالد.
‫اصلاً اشتباه نکردی.
‫من نایدو رو زدم.
‫اون اولین نفر توی لیستم بود.
‫و آخری.
‫قبل از اینکه بری سراغ یکی دیگه...
‫میام سراغت.
‫پس چیزی رو که بهت یاد دادم ‫یادت باشه، خالد.
‫اگه فرصت کردی شلیک کن.
‫تعلل نکن.
‫من نمی‌کنم.
‫یه چیز دیگه هم بهم یاد دادی، قربان.
‫«کشورت اولویت اوله...»
‫«اولویت دومه...»
‫«و اولویت آخره.»
‫اونم یادم باشه؟
‫وقت نداری فراموش کنی.
‫واضح میگم.
‫اگه بین من و هدفم قرار بگیری...
‫بازی تمومه.
‫نقشه‌ت چیه؟
‫دیگه فایده‌ای نداره، خالد.
‫یه چیزی بهت میگم...
‫پرچممون رو آماده نگه دار.
‫جسدش رو توش می‌پیچیم.
‫قربان؟
‫اینو پیدا کن.
‫چی می‌خوای؟ ولم کن!
‫ولم کن!
‫می‌تونی پرواز کنی؟
‫- نه. ‫- پس چرا میگی ول کنم؟
‫باهم کار می‌کردن؟ ‫توی آکادمی بودن؟
‫نه، قربان. هیچی از هم نمی‌دونستن.
‫هیچ ارتباطی بین نایدو و شروف نبود.
‫یه ارتباطی بود.
‫کبیر هر دوشون رو کشت. ‫بعدی کیه؟
‫تو؟ من؟ نخست‌وزیر؟
‫دارم روش کار می‌کنم، قربان.
‫- اگه یکی می‌تونست پیداش کنه... ‫- اگه؟ لعنت، خالد!
‫توی دوران دوربین و ماهواره و بیومتریک...
‫نمی‌تونن پیداش کنن؟
‫محض رضای خدا، ‫چرا داره این کارو می‌کنه؟
‫باید کلی گلوله دیگه شلیک بشه ‫تا جواب رو پیدا کنیم؟
‫انگیزه‌ش چیه؟
‫دارم سعی می‌کنم بفهمم، قربان.
‫هشدار. ‫جیب‌برها در این منطقه فعال هستند.
‫سلام، خالد.
‫خیلی دیره.
‫این آدمای بی‌گناه...
‫باید همون اول بهم شلیک می‌کردی.
‫حالا وجدانت نمی‌ذاره.
‫چرا، قربان؟ چرا این کارو می‌کنی؟
‫تو برای من مثل خدا بودی.
‫ما آدمای عجیبی هستیم، خالد.
‫حتی یه بت هم برامون خداست.
‫اگه بت بشکنه، ‫می‌پرسیم خدا چطور شکست؟
‫تو بت نیستی، قربان.
‫آدمی.
‫نشکستی...
‫فقط از روی سکو افتادی.
‫خودتو نجات بده.
‫یه نصیحت برای تو هم دارم، خالد.
‫تعقیبم نکن.
‫نمی‌خوام مادرت زیر خاک ببیندت.
‫پس، لطفاً...
‫از سر راهم برو کنار.
‫می‌دونی که غیرممکنه، قربان.
‫نمی‌تونم برای نجات خودم ‫کشورمو فراموش کنم.
‫تو همه‌چی رو بهم یاد دادی...
‫به جز خیانت.
‫یه چیزی درسته...
‫چه مادرم منو زیر خاک ببینه چه نه...
‫قول میدم...
‫هیچ‌کس برای مرگ تو عزاداری نکنه.
‫اگه اینقدر به خودت مطمئنی...
‫یه انتخاب بهت میدم.
‫می‌تونم انگیزه‌مو بهت بگم...
‫یا...
‫نمی‌خوام بدونم.
‫یا بهت میگم هدف بعدیم کیه.
‫لعنت، قربان.
‫دیگه نگو قربان، خالد.
‫دیگه قربان نه.
‫کی یا چرا، خالد؟
‫کی؟ یا چرا؟
‫ایستگاه بعدی، کارول باغ.
‫دلیل رو می‌خوای؟ ‫یا یه جون رو نجات بدی؟
‫کی؟ یا چرا؟
‫درها از سمت چپ باز می‌شوند.
‫زود باش! ایستگاه بعدی باید پیاده بشم.
‫کی؟
‫[دکتر اوتپال بیسواس]
‫شیر! شیر!
‫و گل میشه!
‫تیم شیر ۱، تیم پلنگ صفر.
‫و گل میشه!
‫آفرین.
‫شیرها بازی رو بردن!
‫تبریک، تیم شیر!
‫آفرین، روحی! واقعاً آفرین.
‫چه آفرینی؟ ‫کبیر، ما باختیم!
‫خب؟
‫فایده‌ی بازی کردن چیه؟
‫فایده؟
‫جدی میگی؟
‫این چیزیه که توی مدرسه بهت یاد دادن؟
‫برنده شدن همه‌چیزه؟
‫ولی من از باختن خوشم نمیاد، کبیر.
‫کاملاً موافقم.
‫وقتی بازی می‌کنی، ‫باید برای بردن بازی کنی.
‫تند بدو، محکم بازی کن، ‫حریفت رو به چالش بکش.
‫ولی وقتی بازی تموم شد...
‫فکر نکن «بردم یا باختم؟»
‫از خودت بپرس «همه‌ی توانمو گذاشتم؟»
‫اگه جوابت «آره» باشه، برنده‌ای.
‫اگه همه اینجوری فکر کنن چی میشه؟
‫آدمای غمگین کمتر میشن.
‫یادت باشه، روحی...
‫هیچ‌کس نمی‌تونه ‫برای همیشه شماره یک باشه.
‫یه روز بالاخره شکست می‌خوری.
‫اشکالی نداره.
‫کسی تونسته تو رو شکست بده؟
‫مامان؟
‫آره. نایینا.
‫[شش ماه قبل]
‫نایینا، باید اینو ببینی!
‫بذار حدس بزنم. ‫فیروز کانتراکتور؟
‫دفعه‌ی قبل گوشواره فرستاد، ‫حالا یه ست کامل.
‫اگه هی هدیه‌هاشو رد کنم، ‫دفعه‌ی بعد کل جواهرفروشی رو بهم میده.
‫یه نمایش رو هم جا ننداخته.
‫هر شب، میز وسط. ‫فقط یه شام باهات می‌خواد.
‫یالا دیگه. بگو آره!
‫اگه گردنبند پیش‌غذا بود، ‫غذای اصلی مال من نیست.
‫ازش تشکر کن و هدیه‌شو پس بده.
‫این روزا با عجله میری. ‫با کسی آشنا شدی؟
‫نایینا.
‫ای بدجنس! بهم نگفتی.
‫کیه؟ آدم خاصیه؟
‫یه آدم خاص که بعیده.‬
‫ولی پسر خوبیه.‬
‫بعد از سال‌ها خوشحال به نظر میای.‬
‫اون راجع به روحی می‌دونه؟‬
‫نه.‬
‫اونقدر باهام صمیمی نیست.‬
‫دارم قدم به قدم پیش می‌رم.‬
‫قربان.‬
‫- خبری شد، کبیر؟‬ ‫- هیچی، قربان.‬
‫شاید اطلاعات‌مون اشتباه باشه.‬
‫تمرکز کن، کبیر.‬
‫فیروز کنتراکتور، یه تاجر الماس مستقر‬ ‫در آنتورپ نیست.‬
‫اطلاعات‌مون درسته. داره پول رضوان الیاسی‬ ‫رو پولشویی می‌کنه.‬
‫هیچ‌کس بیش‌تر از من نمی‌خواد‬ ‫اون دستگیر بشه.‬
‫قربان، نگران نباشید.‬
‫ناامیدتون نمی‌کنم، قربان.‬
‫و هیچ‌وقت متوقف نمی‌شم.‬
‫توی مراکش، تیمم رو به‌خاطر الیاسی‬ ‫از دست دادم.‬
‫پراتیک، موتو.‬
‫الیاسی از اون موقع فراری شده. ‫هیچ ردی ازش نیست.‬
‫این اولین سرنخیه که‬ ‫بعد از سه ماه از رضوان پیدا کردیم.‬
‫بهتره حواسمون به کنتراکتور باشه‬ ‫تا وقتی رفیقش پیداش شه.‬
‫حتماً، قربان.‬
‫اگه حتی به یه رهگذر هم سلام کرد،‬ ‫آدیتی باید سوابقش رو بررسی کنه.‬
‫مکالماتش چطور؟‬
‫همه‌ش داره ضبط می‌شه، قربان.‬
‫قبل از اینکه برسه، تو ویلاش شنود کار گذاشته شد.‬ ‫دوربین و میکروفون.‬
‫یه لحظه، قربان.‬
‫حسابدارش اینجاست.‬ ‫مثل اینکه یه کم عجله داره.‬
‫- باهاتون تماس می‌گیرم، قربان.‬ ‫- باشه.‬
‫شش و نیم میلیون دلار معامله‌ی آخر رو...‬
‫...به این چهار تا حساب بانکی‬ ناشناس واریز کن
‫بله، قربان.‬
‫قربان، می‌تونم یه چیزی بگم؟‬
‫این چهار تا حساب متعلق به‬ ‫افراد الیاسین، درسته؟‬
‫قربان، اون الان یه دردسر شده.‬
‫همه‌ی حساب‌ها و دارایی‌هاش‬ ‫مسدود شدن.‬
‫اگه سیا یا اطلاعات هند ما رو پیدا کنن چی؟‬
‫یعنی فکر می‌کنی کار رضوان الیاسی تموم شده؟‬
‫خیلیا تو ۲۰ سال گذشته‬ ‫همین اشتباه رو کردن.‬
‫فکر می‌کنن عمر رضوان الیاسی‬ به سر اومده ‫شکست خورده. تمومه.‬
‫ولی اون همیشه برمی‌گرده.‬
‫شطرنج بازی می‌کنی؟‬
‫فرض کن با چهار تا مهره‌ی اضافه‌ی نامرئی‬ ‫بازی می‌کنی.‬
‫رخ، اسب، فیل و پیاده.‬
‫و حریف تو این رو نمی‌دونه.‬ ‫می‌تونی شکست بخوری؟‬
‫این چهار تا حساب بانکی‬ ‫مهره‌های نامرئی شطرنج اونن.‬
‫همه‌شون آدم‌های قدرتمندن. همه‌شون تو اوجن.‬
‫ارتش هند، دولت، اطلاعات.‬
‫تا وقتی اونا تو بازی‌ هستن،‬ ‫هیچ‌کس نمی‌تونه رضوان رو کیش و مات کنه.‬
‫پس می‌تونه هر وقت دلش بخواد حمله کنه.‬ ‫و حتماً این کار رو می‌کنه.‬
‫به‌زودی یه انفجار بزرگ‬ ‫تو هند رخ می‌ده.‬
‫که اسامه بن لادن از صفحه‌ی روزگار محو می‌شه.‬
‫هزینه‌ی این حمله خیلی بالاست.‬
‫فقط با کمیسیونش می‌تونم بازنشسته بشم.‬
‫- پس، برو سر کار.‬ ‫- حتماً، قربان.‬
‫اولین کار واریزی‌ها رو انجام بده.‬ ‫من فردا از ایتالیا می‌رم.‬
‫پس همه‌ش دروغ بود، کبیر.‬
‫دوستی، عشق، ارتباط.‬
‫همه‌ش.‬
‫تو فقط داشتی از من استفاده می‌کردی.‬
‫فیروز مدت‌هاست دیوونه‌ی توئه، نایینا.‬
‫بهت نیاز داشتم...‬
‫...به‌عنوان یه پشتوانه.‬
‫تو دنیای ما، بهت میگن‬ ‫«دارایی غیرنظامی».‬
‫پس من دارایی غیرنظامی‌تو بودم؟‬
‫فقط همین؟‬
‫به روحی فکر کن.‬
‫پس تو هم راجع بهش می‌دونی؟‬
‫اون شش ساله که تو مدرسه‌ی شبانه‌روزیه.‬ ‫بابایی هم نداره.‬
‫مادرش دور دنیا داره می‌رقصه...‬
‫...تا دلار و یورو پس‌انداز کنه تا یه روزی...‬
‫...هر دو بتونن کنار هم زندگی کنن.‬
‫می‌تونم برنامه‌ی سه‌ساله‌ی تو رو...‬
‫...تو یه روز عملی کنم، نایینا.‬
‫معامله‌ی خوبیه.‬
‫کبیر. یا هر اسم واقعی دیگه‌ای که داری...‬
‫...متأهلی؟‬
‫واضحه که بچه‌ای نداری.‬
‫به همین خاطره که پیشنهاد این معامله‬ ‫برات آسونه.‬
‫تنها تعهد من به کشورمه، نایینا.‬
‫من یه سرباز هندی‌م.‬ ‫قبل از هر چیزی.‬
‫تو دختر یه افسر ارتشی...‬
‫...واسه همین فکر می‌کردم درک می‌کنی.‬
‫تحقیقاتت خیلی قویه.‬
‫همه سرباز نیستن.‬
‫و همه هم نذر نکردن که هند رو نجات بدن.‬
‫بعضی‌ها فقط سعی می‌کنن...‬
‫...یه زندگی شاد و ساده‬ ‫برای بچه‌هاشون فراهم کنن.‬
‫واسه آدمای عادی‌ای مثل من،‬ ‫همین نبرد روزانه‌مونه.‬
‫بهم اعتماد کن، نایینا، ‫اگه راه دیگه‌ای داشتم، سراغ تو نمیومدم.‬
‫فقط یه روز مونده.‬
‫فیروز فردا می‌ره.‬
‫اون تنها رابط من به خطرناک‌ترین‬ ‫دشمن هند، الیاسیه.‬
‫الیاسی خیلی از آدم‌های بی‌گناه رو کشته.‬
‫اون متوقف نمی‌شه.‬
‫و اگه جلوش گرفته نشه،‬ ‫هند رو نابود می‌کنه.‬
‫واسه روز ورزشی میای؟ ‬
‫همه‌ی والدین روز نقاشی اومدن جز تو.‬
‫خیلی متأسفم، روحی، نتونستم بیام.‬
‫ولی می‌دونی چیه؟ خواهر مری‬ ‫نقاشیت رو برام فرستاد.‬
‫به نظرم عالی بود.‬
‫همه‌جا همراهم می‌برمش.‬
‫واسه روز ورزشی میام، با همه‌ی هدیه‌هات.‬
‫واقعاً؟ ‬
‫ممنون، مامان. خداحافظ.‬ ‫بعداً باهات حرف می‌زنم.‬
‫واسه کلاس موسیقیم دیرم شده.‬
‫- دوستت دارم، شیرینم. خداحافظ!‬ ‫- دوستت دارم، مامان.‬
‫خواهر مری، حال روحی خوبه؟‬
‫نایینا، اون بچه‌ی خیلی باهوشیه.‬
‫خیلی درس‌خونه و توی ورزش خوبه.‬
‫ولی خیلی دلتنگ شماست.‬
‫سعی کن زمان بیش‌تری براش پیدا کنی.‬
‫دارم سعیم رو می‌کنم.‬
‫دارم روش کار می‌کنم.‬
‫ممنونم.‬
‫نمی‌دونم این حرفای یه وطن‌پرسته‬ ‫یا یه مادر درمونده...‬
‫...ولی قبوله، کبیر.‬
‫چیکار باید بکنم؟‬
‫بهت قول می‌دم.‬
‫جوریت نمی‌شه.‬
‫بهت اعتماد ندارم، کبیر.‬
‫به یه آدم تنها مثل تو که هیچ خانواده‌ای‬ نداره ‫نمی‌شه اعتماد کرد.‬
‫ولی نمی‌تونم از معامله‌ت بگذرم.‬
‫بهت قول می‌دم، نایینا.‬
‫نمی‌ذارم هیچ آسیبی بهت برسه.‬
‫تو چشمات می‌خونم که یه سرباز وفاداری.‬
‫هر سربازی کسی رو داره که دلش می‌خواد‬ ‫به خونه پیش اون برگرده.‬
‫ولی تو راه شهادت رو انتخاب کردی.‬
‫می‌شه یه زندگی رو به یه شهید سپرد؟‬
‫یکی رو پیدا کن که بخوای بری پیشش، کبیر.‬
‫اون‌وقت به رابطه‌ها اعتقاد پیدا می‌کنی.‬
‫نایینا و روحی تو استرالیا موج‌سواری می‌کنن.‬
‫تعطیلات رویایی روحی.‬
‫که بهت یادآوری می‌کنه که نایینا،‬ ‫دارایی غیرنظامی‌تو، با فیروز تنها نیست...‬
‫...روحی شش ساله هم باهاشه.‬
‫وقتی کارت تموم شد، عکس رو پس می‌گیرم.‬
‫نایینا.‬
‫فیروز هیچ‌وقت از لپ‌تاپش جدا نمی‌شه.‬
‫اون یه شبکه‌ی خصوصی داره.‬
‫هر وقت فرصت کردی، این فلش رو‬ ‫به لپ‌تاپش وصل کن.‬
‫من از برنامه‌های بعدیش و ‫هویت مهره‌های نامرئی شطرنجش باخبر می‌شم.‬
‫جایی می‌ری؟‬
‫آره. امشب آخرین شب منه.‬
‫سرنوشت بهم لبخند می‌زنه.‬
‫- نوشیدنی؟‬ ‫- حتماً.‬
‫لطفاً یه بطری نوشیدنی بیار.
‫بیا.‬
‫باشه.‬
‫قربان؟‬
‫وزیر شرنا تصمیم گرفته، کبیر...‬
‫...اگه پیشرفتی نباشه،‬ ‫فردا برمی‌گردی.‬
‫سرهنگ، اول وقت بهتون زنگ می‌زنم.‬ ‫وسط یه عملیاتم.‬
‫چی؟‬
‫یه تله‌ی عشقیه.‬
‫یه دختری هست که فیروز ‫چندین ماه تلاش می‌کرده باهاش قرار بذاره.‬
‫داره فلش ما رو به لپ‌تاپش وصل می‌کنه.‬
‫کارت خوب بود.‬
‫گزارش رو فوراً برام بفرست، کبیر.‬ ‫به فردا نکشه.‬
‫بله، قربان.‬
‫- الان نه، آدیتی.‬ ‫- ضروریه.‬
‫باشه، چی شده؟‬
‫دخترای کنتراکتور. یه نفرشون جور درنمیاد.‬
‫باشه.‬
‫اکثرشون مدل‌های سطح بالا،‬ ‫رقاص‌های عجیب و غریب و بازیگرند.‬
‫بین ۱۵ تا ۲۵ ساله.‬
‫- کیه که جور درنمیاد؟‬ ‫- یه دکتر ۴۰ ساله.‬
‫خب؟‬
‫ایشون یکی از جراحان پلاستیک‬ ‫برتر دنیاست.‬
‫تو زوریخ کلینیک داره. فقط میلیونرها‬ ‫از پس هزینه‌هاش برمیان.‬
‫باشه. ویدئو رو چک می‌کنم.‬ ‫اسم و تاریخ؟‬
‫دکتر مالیکا سینگال،‬ ‫دوازده مارس، هفت شب.‬
‫خیلی‌خب. می‌ذارمت رو اسپیکر.‬
‫خیلی خوبه.‬
‫صورتت جریان خون خوبی داره.‬
‫چی بگم؟ خون داره به همه‌ی اعضای بدنم‬ ‫هجوم میاره، دکتر!‬
‫اگه رفتارت غیرعادی باشه،‬ ‫مردم مشکوک می‌شن.‬
‫با صورت جدیدت، شخصیتت هم باید عوض بشه.‬
‫برای من و برای دنیا...‬
‫...تو از حالا فیروز کنتراکتوری.‬
‫با صورت جدیدت، شخصیتت هم باید عوض بشه.‬
‫برای من و برای دنیا...‬
‫...تو از حالا فیروز کنتراکتوری.‬
‫قربان، من سرور بیمارستان‬ ‫دکتر مالیکا رو هک کردم.‬
‫چند تا اطلاعات مهم پیدا کردم.‬
‫باید ببینیدش.‬
‫فیروز همون...‬
‫...رضوان الیاسیه!‬
‫چیزی گم کردی؟‬
‫چه اشتباهی کردی، عزیزم.‬
‫اون لپ‌تاپ متعلق به فیروز کنتراکتور نیست.‬
‫اون مال رضوان الیاسیه.‬
‫هر کسی که رضوان رو ببینه...‬
‫...زود به بهشت می‌ره.‬
‫بهت قول می‌دم، ‫نمی‌ذارم هیچ آسیبی بهت برسه.‬
‫بهت اعتماد ندارم، کبیر.‬
‫که بهت یادآوری می‌کنه که نایینا،‬ ‫دارایی غیرنظامی‌تو، با فیروز تنها نیست...‬
‫...روحی شش ساله هم باهاشه.‬
‫قربان، چند روزه ساکتید.‬
‫باید به سرهنگ گزارش بدید.‬
‫سرهنگ تنها کسی بود که می‌دونست‬ ‫نایینا با فیروزه.‬
‫و ۱۰ دقیقه بعد، اون مُرد.‬
‫فکر می‌کنی سرهنگ...؟‬
‫رخ، اسب، فیل و پیاده.‬
‫تا وقتی این چهار مهره‌ی نامرئی‬ پیدا نشن ‫به هیچ‌کس نمی‌تونم اعتماد کنم.‬
‫ولی چطوری پیداشون می‌کنی؟‬
‫- کمکم می‌کنی؟‬ ‫- معلومه، قربان.‬
‫چک کردن سوابق.‬
‫منظورت سرهنگه؟‬ ‫کس دیگه‌ای چی؟‬
‫سرهنگ بعد از مکالمه‌ی تلفنی من و خودش‬ ‫به کی زنگ زد؟‬
‫سوابق مالیاتی و حساب‌های بانکیش رو‬ ‫چک می‌کنم.‬
‫کارت‌های اعتباری هزینه‌ی خیانت‬ رو ‫نمی‌دن، آدیتی.‬
‫دنبال یه چیز دیگه بگرد.‬
‫هیچ‌کدوم از دوستاش تازگیا سودی بردن؟ یا...
‫- می‌دونی منظورم چیه؟‬ ‫- بله.‬
‫اگه چیزی پیدا کنم،‬ ‫می‌خوای چیکار ‌کنی؟‬
‫وی.کی. نایدو.‬
‫سرهنگ ۲ دقیقه بعد از تماس شما‬ ‫باهاش صحبت کرده.‬
‫خب؟ ‬
‫خیلی مشکوکه.‬
‫حساب‌های بانکی بی‌نام،‬ ‫املاک و...‬
‫...هدایای نقدی از هندی‌های خارج از کشور داره.‬
‫یکی داره اون رو تو ناز و نعمت نگه می‌داره.‬
‫ما چشم ازش برداشتیم.‬
‫ممنون، آدیتی. الان حواسم بهش هست.‬
‫کبیر!‬
‫تو.‬
‫رضوان چهار مهره‌ی شطرنج داره.‬ ‫تو یکی از اونایی.‬
‫اشتباه می‌کنی.‬
‫اون سه نفر دیگه کین؟‬
‫قسم می‌خورم، کبیر، ‫نمی‌دونم راجع به چی حرف می‌زنی.‬
‫فیل. رخ. اسب. پیاده.‬
‫کبیر، خواهش می‌کنم.‬ ‫دارم خون زیادی از دست می‌دم.‬
‫یه آمبولانس می‌خوام.‬
‫رخ، اسب، پیاده.‬
‫بعدش زنگ می‌زنم آمبولانس.‬
‫سه نفر نیستن. فقط دو نفر دیگه هستن.‬
‫کیا؟‬
‫فقط مردی رو می‌شناسم که بهش گزارش می‌دم.‬
‫اسم، نایدو؟ یه اسم بهم بگو.‬
‫شروف!‬
‫جیمی‌شروف.‬
‫سرهنگ دوم جیمی‌شروف.‬
‫راجع به نایینا بهش گفتی؟‬
‫کبیر، بذار توضیح بدم.‬
‫توضیح می‌دی.‬
‫تو جهنم.‬
‫دو مهره‌ی شطرنج دیگه‌ی الیاسی‬ ‫غیر از نایدو کین؟‬
‫دو نفر نیستن. فقط یه نفره.‬
‫- اسم؟‬ ‫- بیسواس. دکتر اوتپال بیسواس.‬
‫حرکت بعدی رضوان چیه؟‬
‫به من گفتن یه فلش از بیسواس‬ ‫به رضوان برسونم. فقط همین رو می‌دونم.‬
‫بذار برم!‬
‫[دکتر اوتپال بیسواس]
‫[مرکز فضایی پرتغال] ‫[زمان حال]
‫...و بعد برای مردم اینجا توضیح بدی.‬
‫اکثرشون واقعاً نفهمیدن...‬
‫دکتر اوتپال بیسواس،‬ ‫نه ساله که رئیس سازمان تحقیقات فضایی هنده.‬
‫یکی از اعضای کلیدی تیم پرتاب‬ ‫ماهواره‌ی دفاعی گارودا.‬
‫بالاترین نشان‌های دولتی رو دریافت کرده...‬
‫...حتی کاندیدای جایزه‌ی نوبل هم شده.‬
‫سرهنگ بهم زنگ زد. ولی نمی‌فهمم چرا.‬
‫من اون رو نمی‌شناسم.‬
‫مسئولیت امنیت شما تا وقتی که ‫بیش‌تر دستگیرمون بشه با منه.
‫قضیه چیه؟‬
‫- باید چند تا تماس بگیرم.‬ ‫- هیچ تماسی در کار نباشه.‬
‫تا وقتی به هند نرسیم،‬ ‫با هیچ‌کس نمی‌تونی حرف بزنی.‬
‫باشه.‬
‫بیا داخل.‬
‫- ناهار.‬ ‫- بله، لطفاً.‬
‫سلام.‬
‫من کدها رو می‌خوام.‬
‫آماده‌ن.‬
‫ولی یه مشکل داریم.‬
‫تحت تدابیر شدید امنیتی‬ ‫دارن من رو به دهلی می‌برن.‬
‫«دهلی هنوز خیلی دوره.»‬
‫یعنی چی؟‬
‫این یعنی «دهلی هنوز خیلی دوره.»‬
‫وای نه!‬
‫هلیکوپتر رو بیارید!‬
‫تو کی هستی؟‬
‫الیاسی کجاست؟‬
‫نمی‌دونم.‬
‫- پیاده کیه؟‬ ‫- چی؟‬
‫من دو نفر رو کشتم، دکتر.‬
‫نفر سوم برام چیزی نیست!‬
‫نایدو، شروف و تو.‬
‫چهارمین مرد الیاسی کیه؟‬
‫نفر چهارمی در کار نیست.‬
‫اگه هم باشه...‬
‫...فقط رضوان الیاسی می‌دونه کیه.‬
‫من هیچ‌وقت از محل رضوان خبر نداشتم.‬
‫فلش کجاست؟‬
‫بیا.‬
‫مظنون روی پله.‬
‫مظنون روی پله. به نیروی کمکی نیاز دارم.‬
‫کدها رو برداشت.‬
‫چه کدهایی؟‬
‫کد هسته‌ای؟ کد حساب بانکی من؟‬
‫هیچ‌کس راجع به فلش بهم نگفته بود.‬
‫پس کبیر از کجا می‌دونست؟‬
‫- باور کنید، قربان...‬ ‫- باور کنم؟‬
‫شما دو نفر توی مترو قدم می‌زدین.‬ ‫و هیچ کاری نکردید.‬
‫اون تنها بود و بازم بیسواس رو گرفت.‬
‫وزیر دفاع شرنا پاتل ازم پرسید،‬ ‫«اون تو تیم کبیره؟»‬
‫«یا تیم ما؟»‬
‫- منصفانه نیست، سرهنگ.‬ ‫- منصفانه نیست؟
‫اینو به دکتر بیسواس بگو...‬
‫...و به هشت سرباز پرتغالی‬ ‫کشته شده.‬
‫تو اخراجی.‬
‫سانی، می‌دونم الان تو مسئول هستی.‬ ‫ولی اگه چیزی به ذهنم رسید...‬
‫...اگه چیزی رو به هم ربط دادم،‬ ‫باید بهت اطلاع بدم یا نه؟‬
‫یه چیزی هست.‬
‫وقتی بعد از عملیات مراکش‬ ‫داشتم بهبود پیدا می‌کردم...‬
‫...کبیر برای یه مأموریت رفت ایتالیا.‬
‫اون آخرین پرونده‌ی اون قبل از‬ ‫کشتن نایدو بود.‬
‫چی بود؟‬
‫باشه. یه لحظه.‬
‫بله.‬
‫فیروز کنتراکتور.‬
‫باشه.‬
‫سانی، جزئیات پرونده رو می‌خوام.‬
‫بجنب!‬
‫حاضری؟‬
‫کریسمس مبارک، مامان.‬
‫کریسمس مبارک، نایینا.‬
‫کبیر! این دوچرخه رو ببین.‬
‫وای!‬
‫«تقدیم به روحی عزیزم.‬
‫«من همیشه مراقبتم.‬ ‫با عشق، مامان.»‬
‫می‌دونستی من دوچرخه خواسته بودم؟‬
‫- همین‌الان؟‬ ‫- آره!‬
‫- واقعاً؟‬ ‫- آره.‬
‫خدای من! فوق‌العاده‌ست، روحی.‬
‫ممنونم.‬
‫دوستت دارم، بابانوئلِ من.‬
‫تو دختر خیلی باهوشی هستی، روحی.‬ ‫خیلی دوستت دارم.‬
‫چه دوچرخه‌ی قشنگی.‬
‫چی شده، روحی؟‬
‫روحی با غریبه‌ها حرف نمی‌زنه.‬
‫من غریبه نیستم.‬
‫من دوست کبیرم.‬
‫همه‌چی رو راجع بهت می‌دونم.‬
‫و در مورد نایینا.‬
‫جدی می‌گم. از کبیر بپرس.‬
‫اون کیه، کبیر؟‬
‫اسمش خالده.‬
‫یه زمانی شاگردم بود...‬
‫...حالا فکر می‌کنه از معلمش بهتره.‬
‫از کجا پیدامون کردی، خالد؟‬
‫بابانوئل.‬
‫رودولف، اون گوزن دماغ قرمز؟‬
‫خوب می‌شناسمش.‬
‫ازش پرسیدم: «خانم روحی کجاست؟»‬
‫مثلاً! بابانوئلی وجود نداره.‬
‫کبیر این دوچرخه رو بهم داد.‬
‫چی؟ بابانوئل وجود نداره؟‬
‫کبیر، دوستت درست مثل خودته.‬ ‫اونم مثل تو قصه‌های دروغی می‌گه.‬
‫بریم وگرنه ناظم دعوام می‌کنه.‬
‫برو، روحی.‬
‫به خالد «کریسمس مبارک» می‌گم‬ ‫و بهت می‌رسم.‬
‫خداحافظ، خالد.‬
‫خداحافظ، روحی. ‫کریسمس مبارک.‬
‫باید همون لحظه شلیک می‌کردی.‬
‫حالا وجدانت جلوت رو می‌گیره.‬
‫کریسمسه. مدرسه‌ست. ‫بچه‌ها هستن.‬
‫می‌تونیم بدون اسلحه حرف بزنیم؟‬
‫رخ.‬
‫اسب.‬
‫فیل.‬
‫پیاده؟‬
‫نایدو. شروف. بیسواس.‬
‫دنبال مهره‌ی چهارمم.‬
‫- سوراب پیاده نبود؟‬ ‫- نه.‬
‫هر کی که هست، هنوز زنده‌ست.‬
‫هنوز از الیاسی حقوق می‌گیره.‬
‫پس، فیروز کنتراکتور همون رضوان الیاسیه؟‬
‫آره.‬
‫داره برای یه کار بزرگ نقشه می‌کشه، خالد.‬
‫همه‌ش تو فلشه.‬
‫چی هست؟ چه کدهایی؟‬
‫دادمش به یه متخصص. اون کدهای رمزگذاری شده‬ ‫رو باز می‌کنه.‬
‫امیدوارم به زودی...‬
‫- با چه اسمی سفر کردی؟‬ ‫- اسم خودم.‬
‫اسم‌های ما علامت‌گذاری شدن، خالد.‬
‫سرهنگ؟‬
‫پوششم بده.‬
‫[هندوستان، کرالا]
‫فلش‌تون، قربان.‬
‫یه هدیه تو روز عروسیم.‬
‫رمزگذاری در سطح اِی‌ایی‌اس بود.‬ ‫واسه همین رمزگشایی طول کشید.‬
‫خب؟‬
‫بردارهای مداری ماهواره‌ی براهما.‬
‫یعنی چی؟‬
‫براهما. ماهواره‌ی دفاعی هند.‬
‫مرز و مناطق کلیدی مثل سیاچن‬ ‫و کارگیل رو پوشش می‌ده.‬
‫اونجا هیچ سیم یا دکل موبایلی نیست.‬
‫این ماهواره تنها وسیله‌ی ارتش‬ ‫برای ارتباطه.‬
‫- اینا کدهای مداری براهما هستن؟‬ ‫- دقیقاً.‬
‫موقعیت براهما رو نشون می‌دن.‬
‫این کدها می‌تونن ‫عملکرد ماهواره رو قفل کنن.‬
‫می‌تونن باعث سقوطش بشن.‬
‫و سربازان‌مون تو مرز؟‬
‫بی‌دفاع می‌شن.‬
‫هیچ ارتباطی نخواهیم داشت.‬
‫دشمن می‌تونه بدون اینکه بفهمیم،‬ ‫از خط کنترل بگذره.‬
‫مثل کارگیل؟‬
‫بدتر.‬
‫بدون ماهواره، دشمن می‌تونه‬ ‫وارد کشورمون بشه.‬
‫و چهره‌ی هند رو عوض کنه.‬
‫بدون اخطار.‬
‫الیاسی حق داشت.‬
‫اگه می‌شد یه ماهواره‌ی دفاعی رو‬ ‫با موفقیت نابود کرد...‬
‫...اسامه و داعش از صفحه‌ی روزگار محو می‌شدن.‬
‫ولی بدون این فلش، ‫الیاسی نمی‌تونه کاری بکنه. درسته؟‬
‫درسته.‬
‫خالد.‬
‫اینو سالم نگه دار.‬
‫خیلی، خیلی سالم.‬
‫بله، قربان.‬
‫ممنون، آدیتی.‬
‫تو یه سرباز واقعی هستی.‬
‫فقط یه کلمه بگید، قربان،‬ ‫فردا باهاتون فرار می‌کنم!‬
‫برو تو صف وایسا.‬
‫ده دقیقه‌ی دیگه تو اسکله‌ایم.‬
‫بله، قربان.‬
‫ممنونم.‬
‫قربان، خواهش می‌کنم اجازه بدید.‬
‫البته.‬
‫چی رو داریم جشن می‌گیریم؟‬
‫بی‌گناهی شما و سلامت کشور!‬
‫هنوز تموم نشده، خالد.‬
‫هیچ مدرکی نداریم که سرهنگ‬ ‫پیاده‌ی الیاسیه.‬
‫می‌تونیم ثابتش کنیم. نترس.‬
‫- نه، قربان. مرسی.‬ ‫- بیا دیگه، خالد.‬
‫نوشیدنی رو با دشمن هم شریک می‌شن.‬
‫رخ.‬
‫اسب.‬
‫فیل.‬
‫همه‌شون بی‌فایده‌ن.‬
‫پیاده!‬
‫وقتی پیاده به خونه‌ی آخر می‌رسه...‬
‫...می‌تونه هر چی که می‌خواد بشه.‬
‫بازی رو عوض می‌کنه.‬
‫هیچ‌کس نمی‌تونه جلوش رو بگیره.‬
‫متأسفم، برادر.‬
‫موبایل‌هامون رو گرفتن.‬ ‫فرصت نشد بهت زنگ بزنم.‬
‫سوراب، اگه امروز اینجا نبودی.‬ ‫همه‌چی تموم می‌شد.‬
‫تو وفادارترین فرد از آب دراومدی.‬
‫چه فایده؟ اونا دیگه چهره‌ی منو شناسایی کردن.‬
‫اونا چهره‌ی منم شناسایی کردن.‬
‫ولی خیلی زود این چهره...‬
‫چهره؟‬
‫نقش تو هنوز تموم نشده، سوراب.‬
‫سوراب، با دکتر مالیکا سینگال آشنا شو.‬
‫بهترین جراح پلاستیک دنیا.‬
‫حتی خدا هم موقع ساختن یه چهره‬ ‫ممکنه اشتباه کنه. ولی اون نه.‬
‫من برای یه چهره‌ی جدید عجله ندارم.‬ ‫اون چهره رو می‌خوام...‬
‫تو یکی از وفادارترین افرادمی.
‫چهره‌ی اون عالی می‌شه، حتی مادرش هم‬ ‫نمی‌تونه تفاوت رو تشخیص بده.‬
‫اون یه جای زخم‌های کوچیک داره،‬ ‫ولی من با کارای زیبایی می‌پوشونمش.‬
‫روی تارهای صوتی سوراب کار می‌کنم.‬
‫و صداش رو با لیزر تعدیل می‌کنم.‬
‫عالی نمی‌شه، ولی کار راه اندازه.‬
‫«کنار هم زندگی کردیم.‬
‫و سایه‌هامون دنبالمون بودن.‬
‫«چقدر نشونه‌ها زیاد بودن...»‬
‫خیال کردی باهوشی!‬
‫تو نوشیدنیت تی‌تی‌اکس ریختم.‬
‫قوی‌ترین سم عصبی دنیا.‬
‫خبر خوب اینه که هیچ دردی حس نمی‌کنی.‬
‫زود تموم می‌شه.‬
‫قربان!‬
‫ببینید، قربان...‬
‫...بهتون ماهی ۷۰ هزار تا حقوق می‌دن‬ ‫که از کشورتون محافظت کنید.‬
‫و برای فروختن کشورتون...‬
‫...می‌تونید ۷۰ میلیون درآمد داشته باشید.‬
‫زنده باد هند!‬
‫خدمت خوبی به کشورت کردی.‬
‫کشور حالا دست منه.‬
‫[دایره‌ی قطبی شمال]
‫تو موقعیت مستقر شدیم.‬
‫موشک روی هدف تنظیم شده.‬
‫این دکمه فعالش می‌کنه.‬
‫ده دقیقه‌ی بعد...‬
‫...با نابودیِ برهما، ‫سربازای مرز بی‌دفاع می‌شن.‬
‫بسم‌الله بگو.‬
‫من با خدا سر و کار ندارم.‬
‫دکمه رو تو باید بزنی، سوراب.‬
‫هیچ‌کدوم از اینا‬ ‫بدون تو ممکن نبود.‬
‫محاله!‬
‫خودم بهت شلیک کردم.‬
‫ببین به کی اعتماد کرده بودم.‬
‫سوراب.‬
‫دیروز تو برام قصه تعریف کردی.‬
‫امروز نوبت منه.‬
‫خالد فقط یه نقطه ضعف داشت.‬
‫یه نقطه کور تو چشم راستش.‬
‫فقط من ازش خبر داشتم.‬
‫اون روز یه معجزه شد.‬
‫دیدت کاملاً واضح بود.‬
‫یا دعاهای مادرت مستجاب شده بود...‬
‫...یا الیاسی فقط صورت ‫خودش رو عوض نکرده...‬
‫...بلکه چهره‌ی پیاده‌ش رو هم تغییر داده.‬
‫همین؟‬
‫چیزی که لوم داد، همین بود؟‬
‫جسد سوراب هیچ‌وقت پیدا نشد.‬
‫حالا فهمیدم چرا.‬
‫توی راه عروسیِ آدیتی...‬
‫سوءظن‌هات درست بود.‬
‫دوربین‌های مداربسته رو چک کردم.‬
‫خب؟‬
‫خالد تعلیق شده بود،‬ ‫ولی برگشت سرکار.‬
‫گاوصندوق رو بررسی کردم.‬
‫همه چی سر جاش بود. ‫ولی یه شیشه‌ی‬ تی‌تی‌اکس گم شده بود.‬
‫هیچ ثبت و ورودی‌ای هم نداشت.‬
‫بعد یه نقشه کشیدم.‬
‫به آدیتی گفتم پادزهر تی‌تی‌اکس رو بسازه...‬
‫...و یه ردیاب هم توی دیسک بذاره.‬
‫خالد، این رو سالم نگه‌دار.‬
‫خیلی خیلی سالم.
‫چشم قربان.‬
‫آدیتی پادزهر رو بهم داد.‬
‫سم توی نیتت بود،‬ ‫نه توی نوشیدنی.‬
‫وقتی نوشیدنی رو خوردی،‬ ‫مطمئن شدم.‬
‫خالد معتقد بود نوشیدنی ممنوعه حرامه. ‫بدتر از حرام.‬
‫چرا این همه زحمت کشیدی؟‬
‫چرا همون اول بهم شلیک نکردی؟‬
‫یه نقشه‌ی از پیش تعیین‌شده بود...‬
‫...تا درایوی که توش ردیاب بود رو بهت بدم...‬
‫...تا من رو به الیاسی برسونی.‬
‫باختی، سرگرد کبیر.‬
‫موشک به زودی ماهواره‌ی دفاعی‬ کشور بزرگت رو...
‫...تکه‌تکه می‌کنه.‬
‫واقعاً؟‬
‫چه وضعشه!‬
‫غیرممکنه!‬
‫- چی شده؟‬ ‫- نمی‌دونم، قربان.‬
‫موشک به سمت برهما هدف‌گیری شده بود.‬
‫بعد از فعال شدن، ‫مختصاتش‬ تغییر داده شد.‬
‫مزخرفه!‬
‫قربان، نمی‌تونم جلوش رو بگیرم.‬ ‫موشک درگیر شده.‬
‫خب، پس داره کجا می‌ره؟‬
‫هیچ‌جا.‬
‫داره برمی‌گرده به سمت خودمون.‬
‫مختصاتِ جای ما بهش داده شده.‬
‫وقت رفتنه.‬
‫بندازش، سوراب.‬
‫هنوزم داری بهم دستور می‌دی؟‬
‫ترک عادت موجب مرضه.‬
‫بندازش، سوراب. بندازش!‬
‫باید یه چیزی تو این چهره‌ی جدیدم باشه.‬
‫همه بهش اعتماد می‌کنن.‬
‫متأسفم، رئیس.‬
‫پیاده به خونه‌ی آخر رسیده.‬
‫کیش و مات!‬
‫این چهره مال خالد بود.‬
‫تو لیاقتش رو نداری.‬
‫نمی‌ذارم با این چهره بمیری.‬
‫[استرالیا، سیدنی]
‫خوش اومدی، کبیر.‬
‫تو یه قهرمانی.‬
‫نه، قربان.‬
‫چون خالد جونم رو نجات داد ‫تونستم الیاسی رو بکشم.
‫اون به خاطر من تیر خورد، قربان.‬
‫به خاطر من، مردی که پدرش رو کشت.‬
‫دیگه چه مدرک بزرگ‌تری از میهن‌پرستیِ خالد می‌خوای؟‬
‫قهرمان واقعی این جنگ اونه.‬
‫می‌خوام اعتبار این مأموریت به اون برسه.‬
‫تو چی؟
‫من یه خائنم، قربان.‬
‫فکر کنم جفتمون می‌دونیم...‬
‫...تنها کار کنم مؤثرترم تا اینکه داخل سیستم باشم.‬
‫و تا روزی که وفاداریم رو نفروشم...
‫...مشتری‌های دیگه‌ای مثل الیاسی پیدا می‌شن.‬
‫منم واسه درگیری باهاشون آماده می‌شم.
‫جنگ هنوز تموم نشده، قربان.‬
‫روز خوبی داشته باشین.‬
‫سروان خالد رحمانی...‬
‫...با شجاعت و دلاوری در برابر‬ ‫تروریست‌ها جنگید.‬
‫جونش رو فدای امنیت تیمش کرد.‬
‫مثل یه سربازِ واقعی، ‫بزرگ‌ترین‬ فداکاری رو برای کشورش انجام داد
‫دولت از سروان فقید، خالد رحمانی،‬ ‫تجلیل کرده.‬
‫برای دریافت جایزه، از مادرشون‬ ‫نفیسه رحمانی...‬
‫...دعوت می‌کنیم که به روی صحنه تشریف بیارن.‬
‫صبح‌بخیر، سرهنگ.‬
‫چیکار می‌کنی، مأمورِ سرکشِ من؟‬
‫یه بار یکی بهم گفت، سربازا باید...‬
‫...کسی رو داشته باشن که برگردن پیشش.‬
‫برای همین مأموریت رفتن به خونه رو دارم، قربان.‬
‫روحی چطوره؟‬
‫خوبه قربان.‬
‫امروز داره برمی‌گرده هند.‬
‫برنامه‌ت چیه؟‬
‫دنبال یه پرواز ارزون به یه جاییم.‬
‫پیشنهادی نداری؟‬
‫دوست قدیمیت برای یه سمینارِ انگیزشی‬ رفته مسقط
‫می‌خوای بهش ملحق بشی؟‬
‫فرید حقانی!‬
‫دفعه‌ی پیش تفنگت اونجا بود،‬ ‫ولی خودت نبودی.‬
‫این دفعه، هم تفنگم میره اونجا...‬
‫...و هم خودم.‬
‫- پاینده باد هند!‬ ‫- پاینده باد هند!‬