‫«ترجمه از آرام متین»
‫اه، چه بوی بدی میاد!
‫اصلا نمی‌فهمم ‫چطور ممکنه گم شده باشه.
‫آخه باید چند روز پیش ‫با بقیه وسایل‌ها
‫می‌رسید اینجا.
‫- آره. ‫- یعنی، فقط
‫یه کار واسه انجام دادن داشتن.
‫فقط یه کار!
‫و حالا یه کامیون کامل از لوازمی که
‫برای زنده موندنمون لازمه، کمه.
‫خب، ببین، من سه هفته ‫تو کوه‌های سیرا نوادا فقط با یه فیلتر آب و
‫یه چاقوی جیبی دوام آوردم،
‫پس فک کنم زنده می‌مونیم.
‫عزیزم، می‌دونی که ‫عاشق داستان تعریف کردنتم،
‫ولی من می‌گم ‫کد گذاریِ تک‌تکِ کارتون‌هایی که
‫می‌ره توی کامیون چه فایده‌ای داره
‫وقتی خودِ کامیون گم میشه؟
‫و ماشین من، آخه چجوری ‫یه کامیون و یه ماشین رو گم کردن؟
‫انگار لازمش ندارم.
‫چجوری ممکنه یه کامیون و یه ماشین گم شه؟
‫- این اصلا درست نیست... ‫- [اسکات میای؟]
‫می‌دونی، ‫اصلا می‌تونی تا وقتی پیدا بشه
‫اون یکی ماشین رو برداری.
‫[بچه‌ها باید یه چیزی بهتون بگم.]
‫[بریجر: اسکات، زنده‌ای؟]
‫نه، نمی‌خوام ازش استفاده کنم.
‫واقعا مسخره‌ست.
‫درست میشه.
‫تازه، یه کم وقت پدر و پسری هم ‫لازم داریم، مگه نه، اسکات؟
‫اوه، همینجاست. همینجاست.
‫وای بی‌صبرانه منتظرم از نزدیک ببینمش.
‫قشنگ نیست؟
‫خب، خونه‌ی بزرگیه، عزیزم.
‫می‌دونم، تازه خیلی هم دنج و خصوصیه.
‫اونجا رو ببین.
‫خب، پسرا.
‫وسایل رو بعدا برمی‌داریم.
‫اول بریم یه گشتی تو خونه بزنیم.
‫- می‌دونم، بیایدی بریم. ‫- داریم میایم، داریم میایم.
‫بیا بریم، رفیق.
‫خب، آماده‌ای؟
‫آره، بریم.
‫- خیلی خب! ‫- آره.
‫به خونه خوش اومدید.
‫عه، خب، هزار بار بهشون گفتم
‫این چراغ رو اینجا نذارن.
‫وای خدای من.
‫بقیه‌ چیزها خیلی خوب شده.
‫کارشون رو عالی انجام دادن، نه؟
‫آره، آره، قشنگه.
‫نظر تو چیه، اسکاتی؟
‫ببین، خیلی قشنگ شده.
‫- آره، قشنگه. ‫- آره.
‫فقط به اندازه کافی بزرگ نیست.
‫- مگه نه؟ ‫- آره، درسته.
‫بیاید بچه‌ها، بهترین قسمتش اینجاست.
‫این رو ببینید.
‫افرای سرخ.
‫صنوبر.
‫تو لیک‌ساید همچین چیزی نمی‌بینی.
‫- خیلی قشنگه. ‫- آره.
‫نظرت چیه اسکاتی؟
‫پشت‌بام، حیاط، ‫جنگل‌ها، همه‌ش مال ماست.
‫خوبه.
‫عه، می‌دونی چیه؟
‫واسه خودمون غذا سفارش داده بودم.
‫این رستوران نظرات خیلی خوبی داشت،
‫پس بیاید امتحانش کنیم، باشه؟
‫هی.
‫حالت خوبه؟
‫آره، فقط خسته‌م.
‫آره.
‫می‌دونم که این یه تغییر بزرگه، باشه؟
‫اشکالی نداره اگه یه کم مضطرب باشی.
‫با هم از پسش برمیایم.
‫باشه؟
‫خب، بیا بریم.
‫ببینیم این شهر چیزی از ‫غذای تایلندی می‌دونه یا نه.
‫اسکات!
‫بیا، رفیق.
‫خب، نظرت چیه، رفیق، هوم؟
‫فکر کنم بدترین غذایی نیست که ‫می‌تونستیم سفارش بدیم.
‫به پای رستوران پالاس نمیرسه، ‫ولی از هیچی که بهتره، نه؟
‫آره.
‫ولی پالاس یه چیز دیگه‌ست.
‫می‌دونی چیه؟
‫یه رستوران خوب دیگه پیدا می‌کنیم، باشه؟
‫اینا رو کجا بذارم، عشقم؟
‫راستش، واسه طبقه بالاست.
‫بیام بریم نشونت بدم.
‫اسکات، عزیزم، می‌تونی اینا رو ببری بیرون؟
‫فکر کنم یه سطل زباله اون پشت دیدم.
‫چرا؟ باقی مونده‌ش رو نگه نمی‌داریم؟
‫از همون اول هم نمی‌خواستیم.
‫آره، اینا کفشه.
‫بیا بریم، جاش بالاست.
‫بوی چیه؟
‫خب، رفیق.
‫چراغ‌هارو خاموش کن، باشه؟
‫باشه.
‫یه کتاب خوب گیر آوردی؟
‫آره.
‫شب بخیر، اسکاتی.
‫شب بخیر.
‫خب، ساندویچ تخم‌مرغ و پنیر.
‫و اینم یه ساندویچ بیکن و تخم‌مرغ و پنیرـه.
‫به به!
‫و اینم یه ساندویچ بدون گلوتن ‫با اسفناج، فتا و گوجه خشک شده...
‫خب، از اونجایی که کامیون پیدا نشده،
‫اسکاتی چند دست لباس جدید لازم داره.
‫یه کوله‌پشتی، ظرف ناهار و این چیزها.
‫مامان، من ظرف ناهار لازم ندارم.
‫دستمال سفره، اسکاتی.
‫امروز بعد از جلسه
‫یه سر میرم فروشگاه.
‫چارلی، من پیام‌های شرکت باربری رو
‫برات فرستادم.
‫ازت می‌خوام درخواست بیمه‌ای که
‫ثبت کردیم رو پیگیری کنی.
‫عزیزم، فکر کنم حداقل یه روز وقت داشته باشیم
‫- فقط برای اینکه... ‫- لطفا زنگ بزن، باشه؟
‫و بهشون بگو که نه ساعت و نیمه که
‫هیچ جوابی نگرفتیم.
‫و نذار یه مدیر سطح پایین
‫ بازی دربیاره، باشه؟
‫ما وسایلمون رو می‌خوایم.
‫اگه مبلمان رو زودتر نفرستاده بودم،
‫الان باید تو جنگل می‌خوابیدیم.
‫هی، استرس داری؟
‫نه.
‫ندارم.
‫حداقل امروز نباید استرس داشته باشم.
‫- باشه؟ ‫- کارت عالی پیش میره، عشقم.
‫- بگیر. ‫- ممنون.
‫من همیشه چی میگم، اسکاتی؟
‫اوه عزیزم، باید برم.
‫نه، بهم اعتماد کن.
‫این یکی خیلی خوبه، باور کن.
‫ترس‌هامون بهمون چی یاد میدن؟
‫شاید جای کلیدها رو؟
‫آره.
‫من همیشه میگم ‫وقتی از چیزی واقعا می‌ترسیم،
‫- یعنی داره بهمون میگه... ‫- چیکار باید بکنیم.
‫دقیقا.
‫شارلوت، بهت افتخار می‌کنیم،
‫و امروز برات روز بزرگیه، ‫درک می‌کنیم،
‫و استرس داری و ‫شاید حتی یه کم ترسیده باشی،
‫ولی این چیز خوبیه.
‫این یعنی دقیقا جایی هستی که باید باشی.
‫چارلی، عزیزم، دوستت دارم،
‫ولی من تازه ترفیع گرفتم و ‫مدیر بازاریابی یه شرکت خیلی معروف شدم
‫و به نظر من حرف‌هات
‫شبیه نصیحت‌های توی بیسکویت شانسیه.
‫نه، من دارم همونی که لازم داری رو می‌گم.
‫باشه، اسکاتی، دوستت دارم.
‫دستمال سفره.
‫دوستتون دارم، بچه‌ها.
‫امشب می‌بینم‌تون.
‫واسه این بود که نتونستم ‫به اندازه کافی سریع بدوم.
‫هی، زک!
‫اونجا رو ببین.
‫بالاخره یکی اون خونه رو خرید.
‫امکان نداره.
‫من که کامیون اسباب‌کشی نمی‌بینم.
‫- اَه، لعنتی. ‫- نزدیک بود.
‫می‌دونی، تو خیابون وای ‫یه پارک اسکیت هست.
‫بهتره بعضی وقت‌ها بریم.
‫با کی؟
‫با اونا چطوره؟
‫سلام!
‫بیاید.
‫برو بهشون سلام کن.
‫سلام.
‫تازه اومدید اینجا؟
‫دیشب، آره.
‫عجب.
‫اهل کجایی، تازه وارد؟
‫آمم، اسمم اسکات‌ـه.
‫ما از لیک‌ساید اومدیم.
‫کالیفرنیا.
‫وای، واقعا؟
‫- چه باحال، من امیلی‌ام. ‫- سلام.
‫ما می‌خوایم بریم ‫یه دوری بزنیم، اسکات، تو هم میای؟
‫آخه دوچرخه‌م نیست.
‫دوچرخه نداری؟
‫آره، حتی یه دوچرخه هم نداری؟
‫خب دارم، ولی هنوز تو کامیون اسباب‌کشی‌مونه.
‫به زودی می‌رسه.
‫حیف شد، ما همه جا با دوچرخه میریم.
‫سلام، بچه‌ها.
‫من پدر اسکاتم.
‫شما این اطراف زندگی می‌کنید؟
‫آره، همه‌مون.
‫خب، وقتی کامیونمون برگرده،
‫اسکاتی شما رو برای شب فیلم
‫یا یه مهمونی چیزی دعوت می‌کنه.
‫باحاله؟
‫باشه، ممنون آقا.
‫می‌بینمتون.
‫عمرا اگه من شب بیام اینجا.
‫مخصوصا به اون خونه.
‫چرا؟
‫یعنی میگی نمی‌دونی؟
‫چیه؟ می‌خواید بگید ‫خونه‌مون جن‌زده‌ست؟
‫نه، بدتر از اون.
‫و قضیه خودِ خونه نیست.
‫آره، اون چیزیه که پشتشه.
‫مگه توی جنگل چیه؟
‫بعدا می‌بینمت، تازه وارد.
‫نمیای بریم، بچه ننه؟
‫من رو اینجوری صدا نکن، زکری!
‫من هیلی هستم.
‫داداش بزرگم یه کم عوضی‌ـه.
‫روانشناسم میگه به خاطر اینه که
‫از تغییرات مهم می‌ترسه، ‫ولی به نظر من به خاطر قدشه.
‫برای هشتمی‌ها زیادی قد بلنده
‫و برای نهمی‌ها زیادی خسته‌کننده‌ست.
‫صبر کن، تو روانشناس داری؟
‫مامانم یه روانشناس‌ـه.
‫آهان، چه باحال.
‫می‌خوای بدونی چرا نباید بری تو جنگل؟
‫فراموش کرده بودم که چقدر تاریکه.
‫چقدر ترسناکه.
‫آره، منم از جنگل خیلی می‌ترسم.
‫این بازی نیست، اسکات.
‫اینجا جنگل شگی کریک‌ـه.
‫اتفاقات بدی اینجا افتاده.
‫بچه‌ها ناپدید شدن.
‫اسمش از موجودی گرفته شده که
‫اون طرف رودخونه زندگی می‌کنه.
‫یه موجود بزرگ.
‫یه موجود پشمالو.
‫مرد وحشی.
‫مردم دیدنش، اسکات.
‫فقط وقتی بیرون میاد که...
‫اَه، دوباره همون بو میاد.
‫میدونی بوی چیه؟
‫آره، فکر کنم یه راسویی
‫چیزی این اطرافه.
‫اون راسو نیست.
‫تو جنگل نرو، اسکات.
‫این جنگل مال مرد وحشی‌ـه.
‫می‌بینمت.
‫سلام، بچه‌ها.
‫شام اومد.
‫خب، می‌خواید کمکم کنید؟
‫عزیزم، میشه بازش کنی؟
‫ممنون.
‫اوه.
‫وای خدای من، قاشق و چنگال نداره.
‫تو این کیسه حتی یه وسیله هم نذاشتن.
‫خب، نگران نباش.
‫وقتی ۱۵ سال سابقه راهنمای ‫تورهای کوهنوردی داشته باشی،
‫می‌فهمی بعضی چیزها همیشه به درد می‌خورن.
‫حالا شدی همون راهنمای ‫طبیعت گردی که باهاش ازدواج کردم.
‫راستی، شارلوت، ‫اسکاتی امروز چندتا دوست جدید پیدا کرد.
‫واقعا؟ این...
‫این عالیه. فوق‌العاده‌ست.
‫اوهوم.
‫اسم اون دختره چی بود، اسکات؟
‫منظورت هیلی‌ـه؟
‫آره، هیلی.
‫درسته، آره.
‫به نظرم دختر خوبیه.
‫آره، هیلی واقعا خوب به نظر میاد.
‫بچه‌ها، بیخیال.
‫اون فقط یه بچه‌ست که باهاش آشنا شدم، باشه؟
‫- فقط یه بچه‌ست. ‫- آره.
‫مامان!
‫شوخی می‌کنم، شوخی می‌کنم.
‫می‌خوای فردا تو مدرسه ببینیش؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید.
‫من با بچه‌های دیگه هم آشنا شدم.
‫شماها چیزی تو جنگل دیدید؟
‫دیدم که دوتایی تو حیاط پشتی حرف می‌زدید.
‫حرف زدن با هیلی تو جنگل.
‫ما که تو جنگل نرفتیم.
‫راستش یه افسانه ‫عجیب و غریب درموردش می‌گفتن.
‫مثلا اینکه قبلا بچه‌ها اونجا ناپدید شدن.
‫اوهوم.
‫پس درمورد مرد وحشی شنیدی.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫مگه میشه کسی نشنیده باشه؟
‫همکارهام بی‌صبرانه ‫منتظر بودن تا برام تعریف کنن.
‫واقعا؟
‫افسانه میگه یه هیولای پیر ‫توی جنگل زندگی می‌کنه،
‫دنبال بچه‌ها میره و فقط شب‌ها حمله می‌کنه.
‫مرد وحشی شگی کریک.
‫ببخشید، ببخشید.
‫عزیزم، ببین، این فقط ‫یه داستانه که پدر و مادرها ساختن
‫تا بچه‌ها رو از جنگل رفتن بترسونن.
‫همه‌ش یه مشت مزخرفه.
‫خب، می‌خوای اون جنگل رو بگردیم
‫ببینیم چی پیدا می‌کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫از اونجا بوی خیلی بدی میاد، بابا.
‫بوی راسوـه؟
‫حتما این اطراف یه لونه داره.
‫می‌دونی، داشتم نقشه نگاه می‌کردم، و مدرسه‌ت
‫درست روبه‌روی جنگل خونه‌مونه.
‫فکر کنم می‌تونی ‫با ۱۰ دقیقه پیاده برسی مدرسه.
‫یه میان‌بر.
‫چطوره؟
‫باید به بچه‌های دیگه هم نشونش بدی.
‫به هیلی هم نشون بده.
‫شما دوتا اصلا از اون مرد وحشی که میگن
‫دنبال بچه‌هاست و ‫تو حیاط پشتی ماست، نمی‌ترسید؟
‫نه رفیق، اون فقط یه داستانه.
‫ساختگیه.
‫مامان، تو هم بی‌خیال هیلی شو دیگه.
‫هی، هی.
‫با صدای بلند با من حرف نزن، مرد جوان.
‫وگرنه چی؟
‫میری از بیمه خسارت می‌گیری؟
‫ببخشید؟
‫اصلا ولش کن.
‫[بریجر: اسکات زنده‌ای؟ حقیقت داره؟]
‫[بریجر: خانم عینکی گفت اسباب‌کشی کردید. ‫گوشی جدید گرفتی؟ دیدم که از گروه...]
‫ببین، ببخشید که اذیتت کردم، باشه؟
‫می‌دونم نباید سرِ یه دختر دستت بندازم،
‫ولی فقط هیجان‌زده‌م.
‫خونه جدید، مدرسه جدید، دوست‌های جدید.
‫من دوست‌های قبلیم رو دوست داشتم، مامان.
‫خب.
‫بعد از مدرسه میام همین‌جا دنبالت.
‫باشه، رفیق؟
‫هی، دوست دارم، اسکاتی.
‫روز خوبی داشته باشی، باشه؟
‫می‌بینمت.
‫سلام، اسکات.
‫سلام.
‫تا اینجا کلاس ششمی بودن چطور بوده؟
‫فرق داره.
‫بگو سیب.
‫صورتت خیلی بامزه‌ست.
‫راستی، شماره‌ت چنده؟
‫چی؟
‫مگه گوشی نداری؟
‫آره، چرا دارم.
‫- 858... ‫- می‌دونی،
‫تایپ کردن معمولا سریع‌تر از حرف زدنه.
‫باشه.
‫پس بابات اهل استرالیاست، آره؟
‫آره، ولی از وقتی به دنیا اومدم ‫تو لیک‌ساید زندگی می‌کردیم.
‫الان هم توی تنسی.
‫فعلا.
‫چطوری، تازه وارد؟
‫ماکارونی و پنیر خیلی خوشمزه‌ست، رفیق.
‫میای عوض کنیم؟
‫من کرم دارم.
‫خب، دیشب چطور بود؟
‫چیزی نشنیدی؟
‫می‌دونی، می‌گن اون گوشت آدم می‌خوره،
‫از صورت شروع می‌کنه.
‫خیلی چندشی، زک.
‫بعضیا هنوز دارن غذا می‌خورنا.
‫فقط یه هشدار کوچیک بود.
‫ولی زیاد نترس.
‫مرد وحشی دنبال ترسوها و بچه ننه‌هاست.
‫می‌بینمت، ترسو.
‫یه روز این نوجوون مشکل‌دار ‫چیزی که کاشته رو برداشت می‌کنه.
‫چی؟
‫این چیزیه که روانشناسم میگه.
‫میخوای با ما بیای؟
‫مامانم الان دیگه میاد.
‫ولی نمی‌تونه از دست مرد وحشی نجاتت بده.
‫بس کن، زک، ‫رفتارت خیلی بدـه.
‫مطمئنی؟
‫آره، من خوبم.
‫می‌بینمت.
‫- الو؟ ‫- اسکاتی.
‫عزیزم، من خیلی خیلی متاسفم.
‫مجبورم حداقل یک ساعت دیگه سرکار بمونم.
‫یک ساعت؟!
‫می‌دونم، میشه به بابات زنگ بزنی
‫بیاد دنبالت؟
‫اون که ماشین نداره. چیکار می‌خواد بکنه؟
‫می‌تونه پیاده بیاد دنبالت و ‫با هم پیاده تا خونه برید، باشه؟
‫من پرستار بچه لازم ندارم، ماشین لازم دارم.
‫فکر کنم قراره بارون بیاد.
‫باشه باشه.
‫می‌تونی تو مدرسه صبر کنی
‫تا بیام دنبالت؟
‫فکر نکنم بیشتر از یک ساعت طول بکشه.
‫الو، اسکاتی؟
‫خودم پیاده میرم.
‫چی؟ اسکاتی، مطمئنی؟
‫آره، یه سری از بچه‌ها دارن میرن خونه‌هاشون
‫تو محله خودمون.
‫باشه، مطمئنی لازم نیست بیام دنبالت؟
‫چیزیم نمیشه.
‫باشه باشه.
‫سلام.
‫واقعا معذرت می‌خوام، دوستان.
‫واسه برگردوندن پسرم از مدرسه به مشکل خوردم.
‫چی؟
‫اَه!
‫بله؟
‫هی، می‌تونیم حرف بزنیم؟
‫آره.
‫خب، خبر خوب دارم.
‫کامیون وسایل‌مون و ماشینم رو پیدا کردن.
‫پس با اومدن وسایل و دوچرخه‌ت،
‫دیگه مشکلی واسه
‫برگشتن از مدرسه نداریم، باشه؟
‫امروز گند زدم، اسکاتی، معذرت می‌خوام.
‫اشکالی نداره.
‫نه، اشکال داره.
‫کارم، آره، مهمه،
‫ولی نه به اندازه تو، باشه؟
‫تو از همه چی مهم‌تری،
‫و من امروز اشتباه کردم.
‫میشه من رو ببخشی؟
‫مامان، اشکالی نداره.
‫باشه.
‫خب، یه خبر دیگه.
‫بابا گفت امروز از جنگل برگشتی خونه.
‫آره، چیز مهمی نبود.
‫می‌دونی چیه؟
‫چطوره آخر هفته بریم اونجا پیاده‌روی کنیم؟
‫تو هم اطراف رو بهمون نشون بده.
‫خوبه؟
‫باشه.
‫پس من فردا با تاکسی میرم سر کار،
‫و قرار شد صبح بابات تو رو برسونه مدرسه.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫خیلی‌خب.
‫شب بخیر، رفیق.
‫شب بخیر.
‫[هیلی: سالم رسیدی خونه؟]
‫[آره، به سختی...]
‫[هیلی: فردا صبح باید باهات حرف بزنم.] ‫[میشه تا مدرسه با هم بریم؟ ساعت 8؟]
‫[آره، باشه حتما]
‫[هیلی: راستی، امشب در و پنجره‌ها رو قفل کن.]
‫[چی؟ چرا؟]
‫[هیلی: فردا بهت میگم.]
‫سلام، اومدی؟
‫امیدوارم گرسنه باشی، رفیق.
‫اینا هر کدومش ۱۸ گرم پروتئین دارن.
‫ولی در مورد چربی‌هاشون نپرس.
‫اون قسمت رو نخوندم.
‫چیزی شده؟
‫فکر کنم دیشب یه چیزی دیدم، بابا.
‫باشه.
‫نه واقعا میگم، بابا.
‫همون راسو بود؟
‫خیلی بزرگ‌تر از یه راسو بود.
‫یه لحظه صبر کن.
‫سلام، بابای اسکات. من هیلی هستم.
‫قرار بود امروز صبح ‫ساعت ۸ با پسرتون ملاقات کنم.
‫ولی الان ۳۰ ثانیه دیر کرده.
‫گندش بزنن. ببخشید.
‫خب، ۳۰ ثانیه خیلی زیاده، مگه نه؟
‫خب، وقت‌شناسی فقط ‫وقت شناس بودن مربوط نمیشه.
‫بلکه به احترام گذاشتن ‫به ارزش دیگران هم مربوطه.
‫حداقل این چیزیه که وکیلم میگه.
‫باشه، اسکات، میشه...
‫گفتی وکیلت؟
‫پدرم یه وکیل‌ـه.
‫بیشتر در زمینه برنامه‌ریزی املاک.
‫دیگه پرونده‌های حقوقی نمی‌گیره.
‫آهان، چه بچه باهوشی.
‫هی اسکات، ‫می‌خوای بعد از مدرسه بیام دنبالت؟
‫یا دوباره می‌خوای بری تو جنگل؟
‫بره جنگل؟
‫آره، آره، درست شنیدی.
‫واسه پسرم اسکات اصلا سخت نیست.
‫داری شوخی می‌کنی؟
‫نه، شوخی نمی‌کنم.
‫فکر کنم می‌تونی بیای دنبالم، بابا.
‫آره، آره. نقشه خوبیه.
‫یه استراحت به مرد وحشی بده، باشه؟
‫خب، شما دو تا ‫روز خوبی تو مدرسه داشته باشید.
‫باشه، ممنون، بابا.
‫تو واقعا رفتی توی جنگل؟
‫تو چت شده؟
‫چاره‌ای نداشتم، گیر افتاده بودم.
‫خوش‌شانس بودی که سالم موندی.
‫آره، فکر کنم مرد وحشی رو دیدم.
‫چی گفتی؟!
‫خب، من یه مقدار... مو تو جنگل دیدم،
‫انگار روی درخت گیر کرده بود.
‫بعدش وقتی بهم پیام دادی،
‫فکر کنم یه چیزی تو حیاط پشتی‌مون دیدم.
‫چه شکلی بود؟
‫خب، به سختی میشد دیدش،
‫ولی از من بزرگ‌تر و پرمو بود.
‫مثل یه میمون؟
‫فکر کنم.
‫وقتی داشتم قفل درها رو چک می‌کردم
‫و به نظرم مستقیم داشت ‫بهم نگاه می‌کرد، بعدش هم رفت.
‫خب، یه چیزی هست که باید بهت می‌گفتم.
‫فکر کنم زک می‌خواد تو رو بترسونه.
‫آره، خب، معلومه.
‫نه، منظورم اینه که یه نقشه داره، یه نقشه بزرگ.
‫دیشب شنیدم داشت با برنت تلفنی حرف می‌زد
‫یه چیزایی در مورد جنگل و تازه وارد می‌گفت
‫و گفت: «رفیق، باید انجامش بدیم، ‫خیلی خنده‌دار می‌شه.»
‫می‌خواد چیکار کنه؟
‫خب، وقتی زک تصمیم می‌گیره شوخی کنه،
‫هیچ وقت نمی‌دونی تا کجا پیش میره.
‫یه بار یواشکی رفت ‫تو خونه برنت، رفت تو اتاقش،
‫و عسل ریخت روی صورتش.
‫آره، خیلی شلوغ کاری شد،
‫و اون فقط داشت بازی می‌کرد.
‫اگه واقعا می‌خواد تو رو بترسونه،
‫نگران حرکت بعدیشم.
‫فقط بهونه دستش نده، باشه؟
‫حتی آتیش داغ هم یه روز خاموش می‌شه.
‫اینم حرف روانشناسته؟
‫نه، چرا باید همچین چیزی بگه؟
‫خب، ببینید کیا اینجان، ترسو و بچه‌ننه.
‫ببینم، هنوز از جنگل دوری می‌کنی، تازه وارد؟
‫نمی‌دونی چی ممکنه از اونجا بپره بیرون.
‫آره، شاید یه چیزی بپره بیرون و بگیردت.
‫به نظرم جنگل اون‌قدرا هم بد نبود.
‫صبر کن، چی؟
‫آره، دیروز ازش رد شدم.
‫میان‌بر باحالی‌ـه.
‫صبر کن، تنهایی از جنگل شگی‌کریک رد شدی؟
‫دمت گرم، رفیق.
‫زک تا حالا حتی نرفته اونجا.
‫صبر کن، چیزی اونجا ندیدی
‫یا صدایی نشنیدی؟
‫نه، خیلی باحال بود.
‫داری دروغ می‌گی.
‫هرطور می‌خوای فکر کن، زک.
‫مسخره‌ست.
‫داری مزخرف می‌گی، تازه وارد.
‫بیاید بریم، بچه‌ها.
‫نگفتم بذار آتیش خودش خاموش شه؟
‫ولی نه، تو باید شعله‌ورترش می‌کردی.
‫آره؟
‫آره.
‫آره، شنیدم چی گفتی. آره.
‫اصلا گوش میدی چی میگم؟
‫گوش بده، خب.
‫خب، مامان فردا صبح زود میره سر کار.
‫می‌خوای دوباره با هیلی پیاده بری مدرسه؟
‫فقط دارم واسه برنامه‌ریزی می‌پرسم.
‫نمی‌دونم، شاید.
‫شاید.
‫خب، اگه رفتی، ‫یه دیکشنری هم با خودت ببر.
‫اگه یه وقت با پاگنده ‫برخورد کنی، چیکار می‌کنی؟
‫ازش امضا می‌گیرم!
‫بابا، جدی پرسیدم.
‫منم جدی گفتم، اسکات.
‫اون که یه موجود واقعی نیست.
‫باشه، قبول.
‫یه خرس.
‫اوه، خب من خرس زیاد دیدم،
‫و وقتی احساس خطر کنن، خیلی خطرناک می‌شن.
‫احساس خطر؟
‫آره.
‫فکر کن یه موجود عجیب و غریب و بی مو
‫یه عالمه سر و صدا راه بندازه.
‫منم اگه جاش بودم می‌ترسیدم، نه؟
‫فکر نکنم پاگنده از من بترسه.
‫آره، احتمالا نه.
‫ولی اگه یه توله خرس ببینی،
‫یا حتی یه بچه راسو، ‫خیلی آرام برو عقب،
‫چون مطمئن باش یه مامان عصبانی نزدیکشه.
‫عه، آره؟
‫منظورت چیه؟ هان؟
‫یعنی مامان‌ها هر کاری می‌کنن ‫تا از بچه‌هاشون محافظت کنن.
‫البته که می‌کنیم، طبیعت‌مون همینه.
‫می‌دونی، یه راسو ‫اگه فکر کنه بچه‌ش تو خطره
‫به یه حیوونی که ‫ده برابر خودشه هم حمله می‌کنه.
‫آره، دقیقا.
‫اگه اتفاقی بین من و اسکاتی پیش بیاد،
‫فرقی نمی‌کنه اون موجود چقدر بزرگ باشه،
‫بهتره برای نجات جونش فرار کنه.
‫باور کن، می‌فهمم چی می‌گه.
‫[بریجر: امروز یه ماشین پلیس اومده بود ‫جلوی خونه‌تون... دیوونه شدی، رفیق؟ هی...]
‫هی اسکاتی، صبحانه آماده‌ست، باشه؟
‫من میرم تو حیاط.
‫سلام، رفیق.
‫یه ست دیگه بزنم، می‌ریم، باشه؟
‫مامان ماشین رو برده؟
‫آره، فکر کردم با هیلی میری.
‫نه.
‫صبر کن، ساعت چنده؟
‫نمی‌دونم. داره دیرم میشه.
‫آهان.
‫می‌تونی از میان‌بر بری؟
‫داره میاد.
‫بدو!
‫بدو اسکات! بدو!
‫مراقب باش!
‫باید قیافت رو می‌دیدی، رفیق!
‫واقعا خیلی ترسویی!
‫وای خدای من!
‫هی، حالت خوبه؟
‫خیلی ساده‌لوحی.
‫صبر کن، نگاش کنید.
‫ترسو شلوارش رو خیس کرده!
‫نه، خیس نکردم!
‫افتادم تو رودخونه.
‫آره، جون خودت.
‫بچه‌ها، بسه دیگه.
‫می‌دونین چیه؟ ‫شما دوتا خیلی به هم میاید.
‫تازه وارد خودش رو خیس می‌کنه، ‫بچه ننه هم شب تختش رو خیس می‌کنه!
‫دروغ نگو، دروغگو! ‫به من نگو بچه‌ننه!
‫آخی، بهت برخورد؟
‫هی، تمومش کن.
‫اوه، ترسو بلده حرف بزنه!
‫اسمم اسکاته.
‫بچه‌ها، تمومش کنید.
‫زک، اگه تو هم ‫می‌رفتی تو جنگل، می‌ترسیدی.
‫من ازش نمی‌ترسم.
‫آره معلوم بود.
‫داداش داشت عین برق می‌دوید!
‫فقط واسه اینکه به کلاسم دیر نرسم.
‫من از جنگل نمی‌ترسم.
‫حداقل مثل زک نیستم.
‫- اوه! ‫- اوه!
‫بدجوری زد تو خال!
‫هر کسی روز بره اونجا دووم میاره.
‫ولی تو شب دو دقیقه هم دووم نمیاری.
‫یه بچه اونجا تیکه‌پاره شد.
‫فقط استخون‌هاش رو پیدا کردن.
‫اون جنگل مال مرد وحشی‌ـه.
‫میرم اونجا می‌خوابم.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫میرم تو جنگل می‌خوابم.
‫کِی؟
‫امشب.
‫رفیق، چی می‌گی؟
‫واقعا می‌خوای این کار رو کنی؟
‫این کار رو می‌کنم، ‫ولی قول بده دیگه بهش نگی بچه‌ننه.
‫می‌خوای تو جنگل شگی‌کریک بخوابی؟
‫صبح یه سلفی می‌گیرم که بهت ثابت بشه.
‫اون‌وقت همه می‌فهمن زک یه عوضی احمقه که
‫خودش جرت نداره بره اونجا.
‫عجب جوابی داد!
‫عمرا این کار رو بکنه.
‫تو خیلی ترسوئی.
‫حالا می‌بینیم.
‫استیو.
‫سلام، حالت چطوره؟
‫سلام، خوبم.
‫شارلوت، تو چطوری؟
‫دفتر جدیدت چطوره؟
‫آره، عالیه.
‫دیگه کامل جا افتادم.
‫راستش همین الان قبل از اینکه برم خونه
‫داشتم یه ایمیل برات می‌فرستادم
‫هنوز تا آخر هفته طبق برنامه پیش می‌ریم
‫و خیلی هیجان‌زده‌ام که ‫پیشنهاد رو بهت ارائه بدم،
‫آخه تیم‌مون خیلی سخت روش کار کرده،
‫فکر کنم از چیزی که آماده کردیم
‫- خیلی خوشت بیاد. ‫- آهان.
‫خب، گوش کن شارلوت، امروز بعدازظهر
‫ما پیشنهاد یه شرکت دیگه رو گرفتیم.
‫اوه.
‫اوه، باشه.
‫وای، چقدر... چقدر زود.
‫آره.
‫ببین، می‌دونم گفتیم تا آخر هفته،
‫ولی می‌تونی همین امروز پیشنهادت رو ارائه بدی؟
‫اوه.
‫خب، می‌دونی، ما داریم...
‫هنوز آخرین اصلاحات رو ‫روش انجام می‌دیم، استیو،
‫پس امروز واسه ارائه آماده نیست.
‫آره، می‌دونم آدم کامل‌گرایی هستی، شارلوت.
‫هرچقدرش آماده‌ست رو جمع و جور کن و
‫قبل از اینکه بری خونه برام بفرست، باشه؟
‫می‌تونی برام این کار رو کنی؟
‫استیو، ببین، من نمی‌تونم قول بدم
‫که همین امشب بتونم برات بفرستم.
‫ببین، باید برم.
‫منتظر ایمیلت می‌مونم، باشه؟
‫استیو، راستش فکر نکنم
‫- به حرف‌هام گوش بدی... ‫- خب دیگه،
‫به زودی حرف می‌زنیم، باشه؟
‫مراقب خودت باش.
‫آمم، سلام.
‫اون چی بود؟
‫داری واقعا فکر می‌کنی
‫همین الان بری؟
‫شارلوت، الان نمی‌تونی بری، باشه؟
‫این مشتری خیلی کله‌گنده‌ست.
‫لازم نیست بهت بگم چقدر مهمه.
‫ببین، تو تازه این موقعیت رو گرفتی،
‫اگه خواستن پیشنهاد رو زودتر بفرستی،
‫یه راه پیدا کن که زودتر بفرستی.
‫می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم، باشه؟
‫و...
‫هر وقت دیگه‌ای بود، قبول می‌کردم، ‫ولی الان موضوع اسکاتیه، باشه؟
‫بهش قول داده بودم امروز کنارش باشم.
‫شارلوت، هنوز ساعت دو هم نشده، باشه؟
‫و تو می‌خوای بری و ‫ما هم فرصت آخرمونه.
‫فکر می‌کنی این چه جوری به نظر میاد؟
‫ببین، واسه پسرت یه تاکسی بگیر،
‫یا بذار یکی دو ساعت صبر کنه، باشه؟
‫این.
‫این خیلی مهمه.
‫نه.
‫نه، می‌دونم چی مهمه.
‫شارلوت.
‫- ببخشید. ‫- شارلوت، میشه فقط...
‫شارلوت، میشه فقط صبر کنی؟
‫شارلوت.
‫شارلوت، ‫من مرخصی گرفتم که تو این قضیه
‫کمکت کنم.
‫می‌دونم یه ماشین کم داریم،
‫ولی می‌تونم برای این هفته ‫یه ماشین اجاره کنم،
‫می‌تونم اسکاتی رو برسونم و ‫تو هم به موقع می‌تونی کارت رو تحویل بدی
‫لازم نیست این کار رو بکنی.
‫آره می‌دونم، ولی… ‫من فقط این کار رو گرفتم
‫که بتونم بیشتر ببینمش، نه کمتر…
‫از وقتی اسباب‌کشی کردیم، اون...
‫چی؟
‫از وقتی اسباب‌کشی کردیم اون چی؟
‫چارلی، اون دیگه حتی نمی‌تونه نگام کنه.
‫آره.
‫من باید بیشتر با اسکاتی وقت بگذرونم، ‫چه خودش بخواد چه نخواد.
‫باشه.
‫مطمئنی می‌تونی بری دنبالش؟
‫آره.
‫اگه اونا با اولویت قرار دادنِ پسرم مشکلی دارن،
‫پس منم با اونا مشکل بزرگتری دارم.
‫حالا شدی همون ‫مدیر بازاریابی که باهاش ازدواج کردم!
‫ممنون، عزیزم.
‫ببین، اسکات قدردانِ ‫کارهایی که انجام میدی، هست،
‫حتی اگه به زبون نیاره.
‫امیدوارم همینطور باشه.
‫زودباش، زودباش، زودباش…
‫بهش می‌رسم.
‫سلام، امروز چی میل دارید براتون بیارم؟
‫سلام، یه فراپاچینوی وانیلی بزرگ، لطفا.
‫ممنون.
‫هی سیری، به اسکاتی پیام بده.
‫چی می‌خوای بهش بگی؟
‫دارم میام دنبالت، علامت تعجب.
‫بفرستش.
‫زودباش، رفیق. جواب بده…
‫لطفا بعد از بوق پیغام بگذارید.
‫اسکاتی، سلام، من همین الان ‫رسیدم همون جایی که قرار گذاشتیم،
‫یه استارباکس هم برات گرفتم، ‫همینجا می‌بینمت، باشه؟
‫باشه، بای.
‫[کجایی؟]
‫اسکات، لطفا دفاع کردن از آبروی من رو
‫با محکم کردن جایگاه مردونگیت
‫تو مدرسه، قاطی نکن، باشه؟
‫نباید این کار رو بکنی، اسکات.
‫چرا؟
‫به هزاران دلیل مختلف.
‫من از جنگل نمی‌ترسم.
‫خب باید بترسی، یه بچه رو کشته.
‫اون یه قصه‌ست، هیلی.
‫یکی از خودش درآورده.
‫نه، قصه نیست.
‫خودت اون رو تو حیاط پشتی دیدی.
‫اون زک بود.
‫اون پشم تو جنگل چی؟
‫احتمالا اون هم کار زک بوده.
‫همینطور رد پاها.
‫تو رد پا دیدی؟
‫آره، ولی داشت سر به سرم می‌ذاشت.
‫خودت گفتی، اون پسر نمی‌دونه ‫تا کجاها ممکنه پیش بره.
‫منم می‌خوام ببینم چقدر جرات داره.
‫اون داره بدون اجازه تو ذهنم زندگی می‌کنه.
‫این یعنی چی؟
‫نمی‌دونم، این چیزیه که ‫راهنمای طبیعت گردیم میگه.
‫باشه، حق با توئه.
‫زک یه عوضی‌ـه ‫و داره سعی می‌کنه تو رو بترسونه،
‫ولی مرد وحشی واقعی‌ـه ‫و تو باید ازش بترسی.
‫فکر نمی‌کنم واقعی باشه ‫منم ازش نمی‌ترسم.
‫پس اون چاقوی جنگی واسه چیه؟
‫باشه، شاید یه ذره ترسیده باشم،
‫ولی دقیقا واسه همینه که باید انجامش بدم.
‫اصلا از پدر و مادرت اجازه گرفتی؟
‫بابام رفته بدوئه.
‫بعدا بهش می‌گم.
‫ولی مطمئنم از این ایده خیلی خوششون میاد.
‫باور کن.
‫اوه، ببخشید هیلی، ‫ولی تو نمی‌تونی بیای.
‫کی گفت من می‌خوام بیام؟
‫خیلی خطرناکه و نمی‌خوام آسیب ببینی.
‫هیچکس نمی‌خواد باهات بیاد، اسکات.
‫ببین، اگه اصرار داری،
‫می‌تونی کمک کنی ‫تا هوا روشنه چادر رو نصب کنیم،
‫ولی این بهترین کاریه که می‌تونم بکنم.
‫من اصلا علاقه‌ای به اومدن با تو ندارم.
‫باشه.
‫اونجا خورده می‌شی، اسکات!
‫از دست مردها…
‫فکر می‌کردم بیای.
‫فقط اومدم کمک کنم چادر رو نصب کنی.
‫یکی باید مطمئن بشه که ‫از پس این کار مزخرف برمیای.
‫آره، نقشه خوبیه.
‫بیا.
‫اینجا خوبه.
‫چادر رو همینجا نصب می‌کنم.
‫به همه طرف دید کافی دارم.
‫می‌دونی، برای اینکه اگه ‫زک و برنت نقشه‌ای داشته باشن.
‫درسته.
‫من چیزیم نمیشه، هیلی.
‫مرد وحشی وجود نداره.
‫امیدوارم حق با تو باشه، اسکات.
‫اون تو خونه شما زندگی می‌کرد.
‫کی؟
‫همون بچه‌ای که ناپدید شد.
‫بیشتر از ۱۰ سال پیش بود.
‫یه دانش‌آموز کلاس ‫ششمی بود به اسم کول سیگر.
‫یه روز رفت تو جنگل و دیگه کسی ندیدش.
‫اون یه قصه‌ست.
‫نه اسکات، قصه نیست.
‫عکسش تو سالنامه قدیمی هست
‫و خانواده‌ش درست ‫بعد از اون اتفاق از اینجا رفتن.
‫اون خونه سال‌ها خالی بود.
‫و اصلا پیداش نکردن؟
‫نه.
‫خب، مراسم خاکسپاری داشت؟
‫چی؟
‫از کجا معلوم که یهویی نرفته باشه؟
‫مثلا اسباب کشی کرده باشن؟
‫وسط سال تحصیلی
‫و حتی به یه دوستش هم نگفته؟
‫اصلا کدوم آدمی تو دنیا همچین کاری می‌کنه؟
‫ممنون از کمکت.
‫هنوز هم می‌خوای امشب بری اونجا؟
‫آره.
‫کارهات رو درست انجام دادی؟
‫فکر کنم آره.
‫هی، شاید اون پسره فقط ترسیده بوده.
‫چی؟
‫همون بچه‌ای که گفتی.
‫یعنی اگه من می‌خواستم برم و ‫دیگه دوست‌هام رو نبینم،
‫از ترس جونم هم که شده، بهشون نمی‌گفتم.
‫شاید فقط رفته و خداحافظی نکرده.
‫شاید، شاید هم خورده شده باشه.
‫نمیدونم کدوم بدتره.
‫می‌بینمت.
‫وای نه.
‫مامان.
‫آخرین بار کی پسرتون رو دیدید؟
‫امروز صبح حوالی ساعت ۸:۳۰.
‫با مدرسه تماس گرفتید؟
‫نه، خودم حضوری با مدیر صحبت کردم
‫ولی هیچکس نمی‌دونه کجاست.
‫و تو هیچ فعالیت بعد از مدرسه هم نبوده، خانم؟
‫فکر کنم می‌دونم
‫پسرم باید کجا باشه و کجا نباید باشه.
‫- عزیزم. ‫- باشه، ببینید،
‫ببخشید، فقط این اطلاعات رو
‫واسه پر کردن فرم لازم دارم.
‫خیلی‌خب، باشه، ‫قرار بود تو مدرسه منتظر بمونه
‫که برم دنبالش، منم زمانِ ‫جلسه‌م رو جابه‌جا کردم و زودتر رفتم.
‫رفتم استارباکس و براش یه فراپاچینو گرفتم
‫که خیلی دوست داره، ‫بعد بهش گفتم که تو راهم
‫ولی فقط یک دقیقه دیر رسیدم.
‫فقط یک دقیقه، باشه؟
‫و وظیفه من بود که امروز برم دنبالش،
‫ولی من....
‫- فقط یه کار باید انجام می‌دادم. ‫- باشه، هی، عزیزم.
‫اشکالی نداره.
‫بهت قول می‌دم پیداش می‌کنیم.
‫اسکات!
‫خدای من، عزیزم.
‫الو؟
‫ممنون، جناب سروان.
‫پیداش کردیم.
‫خوبی؟ آره؟
‫وای، عزیزم، بیا بشین.
‫دیگه این کار رو با ما نکن، باشه؟
‫- ببخشید مامان. ‫- ببین، هر جا میری
‫باید بهمون بگی، اسکات.
‫واسه همین بهت گوشی دادیم.
‫یادم نبود خاموشش کردم.
‫ببخشید.
‫داشتم از مدرسه می‌اومدم خونه،
‫بعد رفتم تو جنگل چادر زدم.
‫- تو جنگل؟ ‫- آره برای امشب.
‫اسکاتی، عزیزم، چی داری می‌گی؟
‫می‌خواستم بپرسم می‌تونم...
‫شب رو تو جنگل بمونم یا نه.
‫یه جور تست جرات بود، ‫یه پسری گفت که من نمی‌تونم
‫و مدام داره باهام بدرفتاری می‌کنه،
‫می‌خواستم ثابت کنم که می‌تونم.
‫اسکات، نه، به هیچ عنوان اجازه نداری.
‫- نه. ‫- مامان، موضوع فقط
‫این نیست که ثابت کنم اشتباه می‌کنه، ‫اون...
‫اسکات، بس کن.
‫شنیدی که مامانت چی گفت.
‫امشب نه. اصلا امکان نداره.
‫بابا، باید ثابت کنم که می‌تونم.
‫ببخشید ولی این موضوع برام خیلی مهمه
‫و فقط امشب می‌تونم انجامش بدم.
‫نه!
‫حق نداری جایی بری!
‫ولی من چادرم رو زدم!
‫نه!
‫- باشه. ‫- برو تو اتاقت! همین الان!
‫باشه، اصلا گوش نکنید!
‫[سلام. یه خبر بد. تو خونه حبس شدم]
‫[یادم رفت به مامانم پیام بدم که کجام. ‫فعلا نمی‌تونم برم... خیلی ضدحاله]
‫زک، هیلی، شام آماده‌ست!
‫باشه.
‫زک، هیلی!
‫الان میام!
‫[بریجر: اسکات الان ادت کردم تو گروه]
‫[هیلی: چی؟ شوخیت گرفته؟]
‫[شوخی نمی‌کنم. چون بهشون ‫نگفتم کجا رفتم، تو دردسر افتادم.]
‫[هیلی: یعنی نمی‌خوای یواشکی بری؟؟؟]
‫[من باهاشون همچین کاری نمی‌کنم. ‫مامانم بدجوری نگران میشه.]
‫[هیلی: حق با زک بود. ‫تو ترسویی.]
‫[بهت ثابت می‌کنم که اشتباه می‌کنی.]
‫زکری، وای به حالت ‫اگه به گوشی من دست بزنی!
‫وای، نه.
‫هی، اسکاتی.
‫گوش کن، رفیق، می‌دونم... ‫می‌دونم ازم ناراحتی،
‫و حق داری ناراحت باشی.
‫این اواخر زیاد قابل اعتماد نبودم.
‫و متاسفم که سرِت داد زدم.
‫نباید اون‌جوری رفتار می‌کردم.
‫واقعا متاسفم.
‫من و بابات فکر کردیم که
‫اگه این کمپ برات انقدر مهمه،
‫پس باید بری.
‫نظرت چیه؟
‫اسکاتی؟
‫وای، نه، نه، همچین کاری نکرده.
‫یعنی بچه‌مون واقعا از خونه فرار کرده؟
‫اون دیگه بچه نیست.
‫«مامان و بابای عزیزم،
‫ببخشید که بهتون نگفتم کجام.
‫بهتون گفتم دیگه تکرار نمی‌کنم،
‫پس حالا دارم می‌گم که کجا رفتم.
‫می‌خوام شب رو تو جنگل شگی کریک بمونم.
‫این کاری نیست که دلم بخواد انجام بدم،
‫کاریه که از انجام دادنش وحشت دارم،
‫که یعنی دقیقا همون کاریه که باید انجام بدم.
‫با عشق، اسکات.»
‫برای یه بچه‌ی ۱۲ ساله ‫نامه‌ی بدی نبود.
‫آره.
‫حالت خوبه؟
‫آره. آره.
‫یعنی خب، فقط جنگله دیگه، آره.
‫فقط دو دقیقه تا اونجا راهه، درسته؟
‫آره، اون چیزیش نمیشه.
‫آره، مگه چه اتفاق بدی ممکنه بیفته؟
‫چی؟
‫آهای؟
‫وای، اسکات!
‫هیلی، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نزدیک بود منو بکشی.
‫ببخشید.
‫پیامم به دستت رسید؟
‫همونی که بهم گفتی ترسو؟
‫نه اسکات، همونی که بعدش گفتم زک
‫گوشیم رو دزدیده و ‫من دارم یواشکی میام کمکت.
‫آمم…
‫زک می‌خواست مطمئن شه که امشب میای.
‫حالا می‌دونم می‌خواد بترسونتت.
‫زنگوله‌های تزئینی سورتمه.
‫این‌ها رو با فاصله یک متر و نیم ‫به طناب پاراکوردت می‌بندیم و
‫دور کمپ می‌کشیم.
‫اگه چیزی بهمون ‫نزدیک بشه، بهش گیر می‌کنه و
‫زنگوله‌ها صدا میدن.
‫اینجوری وقت کافی داریم ازش ‫عکس بگیریم و شوخی به خودش برمی‌گرده.
‫اینجوری کل مدرسه می‌فهمن،
‫حتی پدر و مادرم.
‫که اصلا از انتخاب‌های ‫احمقانه‌ش خوشحال نمی‌شن.
‫پس فکر نمی‌کنی من ترسو باشم؟
‫نه اسکات،
‫ولی غرورت رو کنترل کن.
‫غرور همیشه قبل از سقوط میاد.
‫درسته.
‫بیا، وقت زیادی نداریم.
‫مطمئنی تو این وضعیت میاد؟
‫تقریبا مطمئنم.
‫شاید بهتر باشه بریم داخل، ‫چون داره بارون میاد.
‫آره.
‫اسکات، بیدار شو.
‫چیه؟
‫یک، دو، سه.
‫کجا رفت؟
‫نمی‌دونم.
‫اون چیه؟
‫زک، تویی؟
‫خب، ببین کی اینجاست.
‫باشه، زک، مچت رو گرفتیم.
‫حالا می‌تونی بیخیال بشی.
‫وای، واقعا بدجوری واسه این کار تلاش کرده.
‫اصلا باورت نمیشه.
‫زک شوخی‌هاش رو خیلی جدی می‌گیره.
‫لباس عروسکیت ‫از این زاویه خیلی هم ترسناک نیست.
‫زک؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫وای، مطمئن بودم اون تویی.
‫برای برنت خیلی خوبه.
‫برنت؟
‫چی داری میگی؟
‫اون یه ترسوئه.
‫باهام نیومد.
‫اگه زمین نمی‌خوردم، ‫هر دوتون زَهره ترک می‌شدید.
‫نخیرم.
‫بچه‌ها، اگه اون برنت نیست،
‫پس چیه؟
‫فکر کنم یه بچه‌ست.
‫اَه، بوی راسوـه؟
‫نه، راسو نیست.
‫هی، تو چی هستی؟
‫زک، بهش دست نزن!
‫چی؟
‫شما از این می‌ترسید؟
‫زک، نه!
‫اگه این یه بچه‌ست...
‫پس یه مامان هم هست.
‫چی؟
‫فکر کردی مرد وحشی یه...
‫مامان!
‫هی!
‫ولش کن.
‫نه!
‫اسکات، پاشو!
‫بچه‌ها، شماها برید!
‫بذارید من بمیرم.
‫بیخیال.
‫نمی‌خواد قهرمان بازی دربیاری، زکری.
‫ما ولت نمی‌کنیم!
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫اسکات، عجله کن!
‫اسکات، مراقب باش!
‫خب، من کاملا مطمئنم که مرد وحشی وجود داره.
‫منم کاملا مطمئنم که خودم رو خیس کردم.
‫حالم بهم خورد، زک.
‫هی.
‫سلام، رفیق.
‫سلام.
‫اینجا مهمونی راه انداختی، آره؟
‫- آره. ‫ او‌هوم.
‫ما دیدیمش، مامان.
‫چی رو؟
‫اوه، آهان.
‫راسو رو.
‫آره.
‫وحشی بود؟
‫اصلا باورت نمیشه.
‫خوشحالم که زنده موندی تا تعریفش کنی.
‫دوستت دارم، مامان.
‫منم دوستت دارم، رفیق.
‫خب دیگه، یه کم استراحت کن.
‫چرا اینقدر طولش دادید؟
‫آره.
‫داستانش طولانیه.
‫پس اون ترسو سلفی صبحگاهی برات نفرستاد؟
‫هی، اینجوری صداش نکن.
‫چی؟
‫اون ترسو نیست.
‫اون یه مرد وحشی‌ـه.
‫روز خوبی داشته باشی، رفیق.
‫ممنون، مامان.
‫پس داری بهم می‌گی اسکات
‫مرد وحشی شگی کریک‌ـه؟
‫رفیق، نه.
‫اوه، ببخشید.
‫چی خبر، اسکات؟
‫سلام، بچه‌ها، از دیدنتون خوشحالم.
‫منم همینطور.
‫خب، سه‌شنبه تاکویی!
‫- ایول! ‫- دارم از گشنگی می‌میرم.
‫- منم همینطور. ‫- خیلی‌خب.
‫ما گوشت، مرغ و سبزیجات داریم.
‫چیپس، سس سالسا و...
‫سس گواکاموله نیست، باورم نمی‌شه.
‫فکر کنم زنده می‌مونیم.
‫می‌دونی، فکر کنم ما هم همینطور.
‫خب، کاش می‌تونستیم ‫همه روی یه فیلم هم توافق کنیم.
‫اوه عزیزم. فیلم شیطان پرادا می‌پوشد..
‫من فیلم‌های ابرقهرمانی دوست ندارم.
‫از مجموعه کرایتریون چیزی دارید؟
‫نه، ولی فیلم کروکودیل داندی رو داریم.
‫می‌خواید ببینیم؟
‫کروکودیل احمق دیگه چه فیلمیه؟ ‫[داندی رو دامبدی شنید.]
‫بچه‌ها، بچه‌ها.
‫فهمیدم.
‫لاک‌پشت‌های نینجای ‫جهش‌یافته نوجوان رو ببینیم.
‫من ژانر وحشت دوست ندارم.
‫آمم...
‫خب، فیلم پیتر ویر چطوره؟ ‫[نام یه کارگردان]
‫آره، بیاید فیلم پیتر عجیبو غریب رو ببینیم! ‫[ویر رو ویرد شنید، به معنی عجیب غریب]
‫چیه؟
‫من کر نیستم.
‫از دست تو.
‫پیتر عجیب و غریب کیه؟
‫چیه؟
‫[سلام، رفیق... میتونی حرف بزنی؟]
‫[سلام، بچه‌ها، من حالم خوبه...]
‫- سلام، اون زنده‌ست. ‫- سلام.
‫چه خبر، رفیق؟
‫ببخشید که زودتر بهت زنگ نزدم.
‫اشکالی نداره، رفیق.
‫حداقل حالت خوبه، نه؟
‫چه کارا کردی؟
‫رفیق، خیلی کارا.
‫رفیق، یه داستان خفن برات دارم.
‫باشه، تعریف کن، می‌شنوم.
‫باشه، ببین، رفیق، ‫ما به یه خونه جدید اسباب‌کشی کردیم،
‫که یه جورایی دیوونه‌کننده‌ست.
‫و یه جنگل خیلی باحال هم داریم.
‫«ترجمه از آرام متین»
‫- صحنه ۷۲. ‫- هفت دی.
‫- صحنه ۷۰. ‫- برداشت یک.
‫برداشت یک.
‫هفت دلتا.
‫برو، اسکاتی.
‫ببخشید!
‫اسکات!
‫بیا، رفیق.
‫شب بخیر، اسکاتی.
‫شب بخیر.
‫خودم انجامش می‌دم!
‫ازت می‌خوام درخواست بیمه‌ای که
‫ثبت کردیم رو پیگیری کنی.
‫عزیزم، فکر کنم حداقل یه روز
‫-وقت داشته باشیم... ‫- من فرم پر کردم.
‫ببخشید، دیالوگم رو یادم رفت. ‫فراموش کردم.
‫فقط وقتی درمیاد که...
‫درمیاد.
‫منتظر بودم.
‫اصلا ولش کن.
‫اسباب‌کشی داره عالی پیش می‌ره.
‫اسکات، می‌خوای بعد از مدرسه بیام دنبالت؟
‫یا دوباره می‌خوای بری تو جنگل؟
‫بره جنگل؟
‫اوه، آره.
‫نگفتم بذار آتیش خودش خاموش شه؟
‫ولی نه، تو باید شعله‌ورترش می‌کردی.
‫کاملا کیف رو گم کردم.
‫نمی‌دونم چرا پلک نمی‌زنم.
‫خوبه، عزیزم.
‫این دیالوگ یکی دیگه‌ست.
‫فکر کردم مال اونه، بعد من،
‫بعد دوباره اون، بعد تو، ‫بعدشم اون یه چیزی می‌گه.
‫صبر کن.
‫من اینجوری فکر می‌کردم.
‫این کار رو بیشتر از بچه‌م دوست دارم،
‫ولی حداقل بعضی وقت‌ها ‫باید وانمود کنم، می‌فهمی؟
‫من از جنگل نمی‌ترسم.
‫خب باید بترسی، یه بچه رو کشته.
‫اون کار زک بود.
‫نه، این یه قصه‌ست.
‫زک که هیچ بچه‌ای رو نکشته، باشه.
‫ببخشید.
‫آره، اوه نه.
‫فریک وی دوپر.
‫میشه نور رو کم کنیم؟
‫یه گل رز بهم بدید.