‫من «اد وارن» هستم،
‫همسرم لورین و خانم ویکتوریا گرینجر هم اینجا حضور دارن.
‫امروز بیستم آوریل ۱۹۶۴‌ ـه.
‫ویکتوریا، اولین بار کِی توجهت...
‫به این وقایع ماوراءالطبیعه جلب شد؟
‫ببخشید، ‫نمی‌دونم روال این کار چیه.
‫چطوره از همون اول برامون تعریف کنی؟
‫بابام فکر می‌کرد یه چیزی دنبالشه.
‫[فروشگاه عتیقه‌جات]
‫یه چیزی که نمی‌تونست ببینتش.
‫شب‌ها درها رو قفل می‌کرد ‫ولی فردا صبحش، همۀ درها...
‫همۀ درها باز بودن.
‫از یه جایی به بعد، یه صداهایی...
‫می‌شنید.
‫من حرفش رو باور نمی‌کردم.
‫فکر می‌کردم داره پیر می‌شه، می‌دونید؟
‫تا اینکه یه روز اومدم توی مغازه و...
‫پیداش کردم.
‫بابا!
‫بعد از اینکه اون فوت کرد ‫ اینجا خیلی سوت و کور شد.
‫ولی بعدش یه چیزی عوض شد.
‫می‌تونستم حسش کنم.
‫یه حس خیلی قوی بهم دست داد، انگار که...
‫انگار که یکی داره من رو نگاه می‌کنه.
‫یه چیزی اون توئه.
‫وقتی تنهایی میام اینجا
‫وقتایی که خیلی سوت و کور‌ـه...
‫من رو صدا می‌زنه.
‫[سال ۱۹۶۴]
‫عزیزم...
‫نمی‌دونم والا. حس خوبی به این قضیه ندارم.
‫اد، از پسش برمیام.
‫«ترجمه از محمد سید»
‫لورین...
‫اسم من لورین وارنه.
‫برای کمک اومدم.
‫دارم روحت رو حس می‌کنم.
‫ترست رو.
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫تو چی هستی؟
‫اد!
‫- لورین! لورین؟ ‫- اد!
‫لورین، چی شد؟
‫بچه!
‫تا بیمارستان ده دقیقه راه مونده.
‫اون چی بود اونجا؟
‫نمی‌دونم!
‫یه چیزی... ‫توی اتاق بود.
‫توی آینه.
‫نمی‌دونم.
‫- کِی باید به دنیا می‌اومد؟ ‫- ماه مِه! زود اومده.
‫خیلی‌خب، به بخش زایمان خبر بدید.
‫یه مورد احتمالِ جدا شدنِ جفت داریم!
‫- جفتش داره جدا می‌شه. ‫- همه‌چی درست می‌شه.
‫اد! حس می‌کنم یه مشکلی پیش اومده.
‫چیزی نیست. همه‌چی درست می‌شه.
‫آقا؟ آقا، شما باید اینجا بمونید.
‫- نه، لورین! لورین! ‫- آقا! آقا!
‫لورین! لورین!
‫باید بچه رو به دنیا بیاریم.
‫خونریزی داره.
‫- دارن خون میارن؟ ‫- بله.
‫اد کجاست؟
‫بچه چطوره؟
‫- علائم حیاتی‌اش چطوره؟ ‫- اد کجاست؟
‫نبض، ۱۳۰. فشار، ۸ روی ۴.
‫گندش بزنن!
‫یه چراغ قوه بهم بدید.
‫یه چیزی اینجاست!
‫برق رفت! لورین!
‫- نه، نه! لورین؟ ‫- اد!
‫خواهش می‌کنم... نه، خواهش می‌کنم، ‫ باید با زنم حرف بزنم.
‫مزاحم نشو.
‫اد... نذار به بچه آسیب بزنه.
‫نذارم کی به بچه آسیب بزنه؟
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب، کلّه‌ش رو دارم می‌بینم.
‫باید زور بزنید، خانم وارن.
‫بند ناف دور گردنش پیچیده.
‫دوتا گیره و یه قیچی می‌خوام.
‫چی؟ چی گفت؟
‫چی شده؟
‫یه زور دیگه.
‫باید این بچه رو دربیاریم.
‫خیلی‌خب. چیزی نیست.
‫داره میاد. داره میاد.
‫اون چراغ رو می‌خوام. هنوز خونریزی داره.
‫یه مشکلی هست.
‫چش شده؟
‫- یه مشکلی داره! ‫- کمک لازم دارید؟
‫خواهش می‌کنم.
‫دکتر، چی شده؟
‫دکتر، چه خبره؟ ماجرا چیه؟
‫بچه‌م رو بدید بهم.
‫بچه‌م رو بدید بهم!
‫تسلیت می‌گم.
‫اوه.
‫وای.
‫خدا.
‫خواهش می‌کنم، خدای بزرگ.
‫خواهش می‌کنم، برش گردون.
‫وای خدا.
‫خواهش می‌کنم، برش گردون.
‫وای خدا.
‫خدای بزرگ، خواهش می‌کنم...
‫خواهش می‌کنم، برش گردون.
‫وای خدا، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم...
‫وای خدا! آه!
‫آه!
‫آخی.
‫اسمش چیه؟
‫اسمش جودیه.
‫جودی وارن.
‫[صندوق‌پست «وارن»]
‫یالا. بیا اینجا.
‫یالا، عزیزم.
‫خیلی خوب بود.
‫خیلی خوب بود!
‫جودی!
‫چی شده؟ عزیزم.
‫عزیزم.
‫همه‌ش چیزهای وحشتناک می‌بینم! ‫تموم نمی‌شن!
‫عزیزم!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫فقط از ذهنت بیرونشون کن، همون‌طور که یادت دادم، خب؟
‫همون‌طوری که یادت دادم.
‫♪ لوسی لاکت کیسۀ پولش رو گم کرد ♪
‫- ♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪ ‫- ♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪
‫♪ یه قِرون هم توش نبود ♪
‫- ♪ فقط یه روبان دورش بود ♪ ‫- ♪ فقط یه روبان دورش بود ♪
‫- ♪ تو وجود نداری ♪ ‫- ♪ تو وجود نداری ♪
‫اگه نتونم اون چیزها رو از ذهنم بیرون کنم چی؟
‫می‌تونی.
‫اوهوم.
‫می‌تونی. دست خودته.
‫دست خودته، عزیزم.
‫بیا بغلم.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫بچه‌ی عزیزم...
‫[سال ۱۹۸۶]
‫[پنسیلوانیا، پیتستون غربی]
‫یالا، پسر.
‫پسر خوب.
‫مامان گفت از اتاق زیرشیروونی ‫چندتا وسیلۀ تزیینی بیارم.
‫خب، زود باش. ‫همه بجنبید!
‫مراسم عشای ربانی رو نگه نمی‌دارن ‫تا ما برسیم!
‫یالا، بابا. تلویزیون رو خاموش کن.
‫ممنون، عزیزم.
‫- لعنتی! ‫- حرف دهنت رو بفهم، هِدِر!
‫کارین، از اونجا بیا پایین.
‫- دوربین یادت نره. ‫- شارژ داره؟
‫مامان!
‫- هدر، چی شده؟ ‫- فاجعه‌ست!
‫«دان» از صبح حمام رو قُرُق کرده بود.
‫- نکرده بودم! ‫- کرده بود!
‫دیگه آب گرم نمونده بود.
‫تازه وقتی خواستم موهام رو خشک کنم، پریز سوخت!
‫مامان، یه دقیقه وقت بده.
‫عزیزم، هنوز وقت هست موهات رو درست کنی، مگه نه؟
‫و با این لباس خیلی خوشگل شدی!
‫نه، بهش دروغ نگید، مامان‌بزرگ.
‫می‌کُشمت!
‫توی روز جشن تکلیفت نمی‌تونی بکُشی‌اش.
‫مایلو ایوانز رابرتز.
‫مایلو ایوانز رابرتز،
‫مُهر تأیید روح‌القدس را بخور.
‫- آمین. ‫- نمی‌دونم...
‫- عزیزم، جلوی دوربینی. ‫- داره میاد.
‫برو کنار. ببخشید، ممنون.
‫وای، چقدر خوشگل شده!
‫به سلامت.
‫هدر الیزابت اسمرل.
‫هدر الیزابت اسمرل،
‫مُهر تأیید روح‌القدس را بخور.
‫آمین.
‫به سلامت.
‫خودشه.
‫تکلیف شد.
‫موفق شدی، عزیزم.
‫- آهای، دخترها! کی شام می‌خواد؟ ‫- ما!
‫- یالا! پس بیاید تو! ‫- من خیلی گرسنه‌مه!
‫زود باشید، زود باشید! بجنبید! داره سرد می‌شه!
‫...تماس بگیرم. ‫بله، مراسم زیبایی بود.
‫- جان، نکن! ‫- عه، عزیزم!
‫می‌دونی که چقدر عاشق این سُس‌هاتم!
‫- آه! عاشقشم! ‫- اه...
‫- وایستا... ‫- سالاد رو کجا بذارم؟
‫اوهوم.
‫مامان‌بزرگ؟ سالاد رو کجا می‌خوای بذاری؟
‫شما دوتا فکر می‌کنید خیلی بامزه‌اید!
‫ این همه سر و صدا برای چیه؟
‫- ببخشید، کار دخترها بود. ‫- آهای...
‫توی خونه ندویید، دخترها!
‫خیلی‌خب. جمع شید، جمع شید. اینجا چی داریم؟
‫از من بلندتره!
‫وای خدا!
‫من برای جشن تکلیفم هیچی نگرفتم.
‫- دان... ‫- مگه اون سنجاق‌سینۀ قشنگ رو...
‫برات نگرفتیم؟
‫- چرا. ‫- آهان، آره...
‫آره، اون بود.
‫- یالا، بازش کن. ‫- باشه.
‫یه آینه‌ست.
‫ترک داره.
‫- هِدر. ‫- عزیزم...
‫بابابزرگ می‌تونه شیشه‌ش رو درست کنه.
‫این رو از سمساریِ توی «باکس» پیدا کردیم.
‫- سایمون، هیس! ‫- واقعاً؟
‫هی...
‫خیلی دوستش دارم.
‫ممنون، بابابزرگ.
‫- عزیزم، خواهش می‌کنم. ‫- ممنون، مامان‌بزرگ.
‫عزیز دلم!
‫- مامان، امیدوارم خیلی گرون نبوده باشه. ‫- نگران نباش.
‫مَرده نمی‌تونست برش گردونه توی وانتش،
‫برای همین باهامون راه اومد.
‫به‌نظرم منتظر ما بوده.
‫می‌دونیم که حمام شلوغ می‌شه.
‫می‌تونی بذاریش توی اتاقت
‫و لازم نیست بذاری دیگران ازش استفاده کنن.
‫- فکر خوبیه. ‫- این قرار نیست بره...
‫- توی اتاق خواب ما. ‫- خب، من...
‫- جدی می‌گی؟ ‫- به‌نظرم خوشگله...
‫هدیۀ معقولی بود.
‫دیگه صفی در کار نیست.
‫اون شکلکِ بالایی...
‫شبیه بچگی‌های تو نیست؟
‫آهان، آره، صد درصد.
‫منم حس می‌کنم.
‫آخ!
‫- هدر! ‫- پام لیز خورد.
‫نخورد. خودم دیدم.
‫- باشه، ولی جداً... ‫- پای دان اومد جلوی پام.
‫
‫شباهتشون باورنکردنیه.
‫موهای چتری‌ات...
‫- و همه‌چیت شبیه‌ـه. ‫- کی کیک می‌خواد؟
‫من! من! من!
‫خیلی‌خب!
‫- برو بریم. اینم از این! ‫- همینه!
‫خیلی خوشگله.
‫کیک جشن تکلیف!
‫تبریک می‌گم، عزیزم.
‫ممنون.
‫من که مطمئنم کیک نداشتم.
‫یادت نره آرزو کنی.
‫سایمون، هیس!
‫سایمون هم کیک می‌خواد.
‫برو بریم!
‫آماده‌اید؟
‫عه! شمع من رو فوت کرد.
‫- کی؟ ‫- دان!
‫- نه، من نبودم! ‫- خودت بودی.
‫- نه، من نبودم. ‫- یه چراغ روشن کن.
‫اشکالی نداره.
‫واقعاً من فوت نکردم.
‫اشکالی نداره، بچه‌ها. یه‌کم آروم باشید.
‫چرا، اون کرد.
‫مواظب باشید!
‫وای خدا!
‫هدر! وای خدا!
‫هدر! حالت خوبه؟
‫چیزی نیست. چی شده؟
‫وای خدا. بابا؟ حسابی زخم و زیلی شد.
‫خورد بهت؟
‫وای خدا، آسیب دیدی؟
‫ چیزی نیست، چیزی نیست.
‫فقط دستم رو فشار بده. ‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫من می‌رم جعبۀ کمک‌های اولیه رو بیارم!
‫[بعد از ده‌ها سال تحقیق و بررسی ماوراءالطبیعه، ‫کارآگاه‌های مشهورِ فراطبیعی، اد و لورین وارن...]
‫[انواع و اقسام پرونده‌ها را دیده بودند.]
‫[اما در سال ۱۹۸۶، در حومۀ شهری از ایالت پنسیلوانیا ‫با شرارتی مواجه شدند که برایشان سابقه نداشت.]
‫[این مورد، ضربۀ سنگینی به خانواده‌شان زد ‫و منجر شد دیگر این حرفه را ادامه ندهند.]
‫[بر اساس داستانی واقعی]
‫ساکنان جوان اون واحد آپارتمانی
‫فکر می‌کردن دارن با...
‫روح یه دختر کوچولو به اسم آنابل مولینز حرف می‌زنن.
‫ولی در واقع،
‫داشتن با یه روح غیرانسانی ارتباط برقرار می‌کردن.
‫یه اهریمن.
‫از حس همدردی‌شون سوءاستفاده کرد.
‫از حس ترحم‌شون سوءاستفاده کرد.
‫بعدش اجازه خواست وارد عروسک بشه ‫تا اون رو کالبد خودش کنه،
‫یه راه ارتباطی به دنیای ما.
‫ما با صدها مورد مثل آنابل روبه‌رو شدیم؛
‫با اشیای نفرین‌شده، با توتم‌ها.
‫و در طول سال‌ها، فهمیدیم که
‫بهترین راه‌حل، جمع‌آوری اون‌هاست.
‫مثل جمع کردنِ اسلحه‌ها از خیابون‌هاست.
‫یه لحظه، ببخشید.
‫ولش کن.
‫می‌شه یه نفر چراغ‌ها رو روشن کنه؟
‫خیلی‌خب.
‫بسیار عالی. سوالی هست؟
‫بله؟
‫پس، شماها یه‌جورایی مثل «شکارچیان روح» بودید؟
‫نه. ما روح‌ها رو شکار نمی‌کردیم.
‫ولی فیلمش رو دیدیم.
‫ببینم، یعنی روح‌ها چسبناک‌تون نکردن؟
‫لطفاً...
‫سوال جدی‌ای هست؟
‫بله؟
‫چرا دیگه کار نمی‌کنید؟
‫کار می‌کنیم.
‫داریم سفر می‌کنیم، سخنرانی می‌کنیم.
‫حتی ممکنه یه کتاب هم بنویسیم.
‫ولی دیگه پرونده قبول نمی‌کنید.
‫خب، تصمیم گرفتیم که...
‫روی بخش‌های دیگۀ زندگی‌مون تمرکز کنیم.
‫اوهوم.
‫بیاید بریم بابا.
‫«به کی زنگ می‌زنی؟» ‫(دیالوگی معروف از فیلم «شکارچیان روح»)
‫خب... ممنونم.
‫تمام ثمرۀ زندگی‌مون...
‫یه‌جورایی شبیه یه قسمت از مصاحبه‌های تلویزیونی شده.
‫چیه؟ خنده‌دار نیست!
‫بابا، اون‌قدرها هم بد نبود!
‫عزیزم، به گمونم داری کل رو فدای جزء می‌کنی.
‫یا روح‌ها رو فدای قبرستون!
‫عه، عالی شد.
‫ولی مردم اصلاً گوش نمی‌دادن.
‫دیگه اصلاً درگیر موضوع نمی‌شن.
‫انگار همه‌شون صرفاً منتظرن ببینن آخرش چی می‌شه.
‫دارن خوش می‌گذرونن خب.
‫آره به گمونم.
‫وقتی پرسیدن چرا کارِتون رو ول کردین
‫چرا نگفتی به‌خاطر قلبت بوده؟
‫چون این حرفیه‌ که یه پیرمرد می‌زنه.
‫در ضمن، این بیشتر یه وقفه‌ست تا بازنشستگی.
‫فقط... فقط تا وقتیه که دکتر دوباره بهم اجازه بده.
‫مگه نه، عزیزم؟
‫خب، در ضمن، تولدت هم نزدیکه.
‫- اوهوم. ‫- و تو فکر این بودم که
‫تونی رو بیارم توی جشن.
‫تونی کیه؟
‫بابا! شش ماهه نامزدیم.
‫آهان، اون تونی.
‫بی‌نمک!
‫دعوتش کن، عزیزم. ‫ما دوستش داریم.
‫- داریم؟ ‫- اد.
‫- داریم. ‫- آماده‌اید سفارش بدید؟
‫- آره. ‫- بله.
‫من لینگوئینی با صدف می‌خورم، لطفاً.
‫- آره، انتخاب عالی‌ایه. ‫- خیلی‌خب.
‫نفر بعد کیه؟
‫بله، من می‌گم.
‫آممم...
‫وای که چقدر چیزهای خوب اینجا دارید.
‫من توی یه‌جور رژیم مناسب برای قلب هستم و...
‫♪ یه قِرون هم توش نبود ♪
‫♪ فقط یه روبان دورش بود ♪
‫♪ یه قِرون هم توش نبود ♪ ‫♪ فقط یه روبان دورش بود ♪
‫♪ لوسی لاکت کیسۀ پولش رو گم کرد ♪ ‫ ♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪
‫♪ یه قِرون هم توش نبود ♪ ‫♪ فقط یه روبان دورش بود ♪
‫♪ لوسی لاکت کیسۀ پولش رو گم کرد ♪ ‫ ♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪
‫♪ یه قِرون هم توش نبود ♪ ‫♪ فقط یه روبان دورش بود ♪
‫♪ تو وجود نداری ♪
‫♪ لوسی لاکت کیسۀ پولش رو گم کرد ♪
‫استیک گریل‌شدۀ اسلایسی...
‫روی سبزیجات مخلوط. ‫همین خوبه.
‫ولی می‌شه با مرغ باشه؟
‫حتماً.
‫کنارش مخلّفات داره؟
‫لورین؟
‫خانم؟ حالتون خوبه؟
‫بله.
‫بله، من... من...
‫خوبم. فکر... فکر کردم یه چیزی دیدم.
‫من خوبم.
‫تصمیمتون رو گرفتید؟
‫- ببخشید. چی؟ ‫- لازانیا.
‫عاشق لازانیاست.
‫مگه نه، عزیزم؟
‫آره، انتخاب عالی‌ایه. ممنون.
‫ممنون.
‫خوبه. الان آماده می‌شه.
‫شما دوتا خوبید؟
‫آره.
‫کاش می‌تونستم لازانیا بخورم.
‫مامانی، مامانی!
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫مامان...
‫جَنِت...
‫نه.
‫نه، مارجی داشت می‌گفت.
‫وایستا! برای تولد آقای پینکی پاپ
‫دیرمون می‌شه.
‫می‌دونستم مشکل دارن،
‫فقط نمی‌دونستم انقدر بد باشه.
‫زود باش، شانون!
‫اگه دیر کنی...
‫- خیلی عصبانی بشه. ‫- چه حیف.
‫یالا!
‫نه.
‫دخترا، بس کنید!
‫نه.
‫فکر نمی‌کنم درست باشه.
‫آلیس نمی‌خواد.
‫از دوران دبیرستان می‌شناسمش.
‫نه.
‫اون این حرف رو نزد، نه.
‫دخترا!
‫دخترا، همین الان از اونجا بیاید بیرون!
‫جنت، می‌شنوی؟
‫صدام رو نداری؟
‫جنت؟
‫الو؟
‫بفرما.
‫سوپ می‌خوای؟
‫خیلی‌خب، سوزی، می‌رم سوپ درست می‌کنم
‫زود برمی‌گردم.
‫«خیلی‌خب!»
‫می‌تونی.
‫خب، اینجا نوشته «خوش آمدید».
‫اینم ذرت.
‫می‌شه اون سوپ هویجی رو درست کنی که دوست داریم؟
‫معلومه!
‫- برای کِی می‌خواید؟ ‫- خیلی‌خب، عالیه!
‫خیلی‌خب، سوپت رو برات درست کردم، سوزی.
‫سوزی کجاست؟
‫مامانی، مامانی!
‫چطوری اومدی اینجا، سوزی؟
‫مامانی! مامانی!
‫مامانی!
‫هی، هی، هی...
‫- بیا اینجا، بیا اینجا! ‫- عروسکم رو دزدید.
‫- روز خوبی داشتی؟ ‫- سوزی رو دزدید!
‫پسر خوبی بودی؟
‫پسر خوب.
‫سلام، بابا.
‫- چی می‌بینی؟ ‫- سلام، پسرم.
‫- چیز خوبی نیست. ‫- مامانی! مامان، عروسکم رو دزدید!
‫- سلام به همه! ‫- سوزی رو دزدید!
‫سلام، عزیز دلم.
‫- خیلی‌خب. ‫- می‌شه...
‫کارد و چنگال‌ها رو از اونجا بیاری؟
‫بابایی، هیچ‌کس حرفم رو باور نمی‌کنه!
‫- چی؟ ‫- ببخشید، مامان.
‫داره چرت‌وپرت می‌گه!
‫- چی رو باور نمی‌کنن؟ ‫- چرت نمی‌گم!
‫من حرفت رو باور می‌کنم. ‫فقط بگو قضیه چیه.
‫- داشتم توی اتاق دان بازی می‌کردم... ‫- ممنون به‌خاطر نورافکن‌ها.
‫- با سوزی، بعدش... ‫- شانون حس کرده که...
‫- هیچ‌کس باور نمی‌کنه، بابابزرگ! ‫- یه پیرزن توی اتاق دان دیده.
‫- آره، من باور می‌کنم! ‫- خیلی‌خب.
‫- همه‌چی آماده‌ست. بشین. ‫- یه پیرزنه سوزی رو برد.
‫- من فروشگاه بودم. ‫- سایمون حرفت رو باور می‌کنه.
‫سایمون باور...
‫- مامان‌بزرگ، انقدر کارین رو نترسون. ‫- بیا، بشین.
‫خیلی‌خب، دوستان. من گرسنه‌مه. بیاید غذا بخوریم.
‫- چرا هیچ‌کس باور نمی‌کنه؟ ‫- من باور می‌کنم.
‫می‌تونی بعد از شام همه‌چی رو برام تعریف کنی.
‫لطفاً بشین، عزیزم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خودتو جا کن، کارین.
‫- یالا، بشینید. ‫- شاید مامان‌بزرگ بوده.
‫خیلی‌خب!
‫باشه.
‫برای آنچه که قرار است از آن بهره‌مند شویم،
‫باشد که خداوند حقیقتاً شکرگزار قرارمان دهد.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫خیلی‌خب، شروع کنید.
‫- بهش می‌خوره عالی باشه. ‫- من کوفته قلقلی می‌خوام!
‫کوفته قلقلی غذای موردعلاقۀ منه.
‫- خیلی عجیبه. ‫- تو هم عجیبی.
‫صبر کن ببینم، چی عجیبه؟
‫آینه.
‫آره والا.
‫انگار اون بچه‌های ترسناک ‫همیشه دارن بهم نگاه می‌کنن.
‫خب، بچه‌ها زل می‌زنن. بچه‌ها حال‌به‌هم‌زن‌ هستن.
‫آره والا.
‫«اون وسطیه کپی توئه، هدر.»
‫خیلی خنده‌دار بود، ولی دروغه.
‫تو بچۀ خیلی زشت‌تری بودی.
‫ایول، ممنون.
‫تازه ندیدی مامان و بابا توی بیمارستان
‫چه کارت تبریک‌هایی گرفتن.
‫«جنت، خیلی متأسفیم که دخترت
‫شبیه اون هیولائه توی فیلم "گونیز" شده.»
‫خیلی عوضی‌ای!
‫می‌دونی،
‫فردا ماشینِ آشغالی میاد.
‫آخ.
‫بیا ببریمش اون پشت.
‫وای خدا، چقدر سنگین بود!
‫اگه مامان‌بزرگ سراغش رو بگیره چی؟
‫میندازیم تقصیر دوقلوها. کار اونا بوده.
‫اونا شکستنش. ما فقط بردیمش بیرون.
‫فکر خوبیه.
‫می‌دونم. من نابغه‌ام.
‫صبح همگی بخیر. کارین!
‫از اونجا بیا پایین. چی‌کار می‌کنه؟
‫- بمون. سایمون، بمون. سایمون، برو! ‫- کارین، بیا پایین.
‫کارین، گوش کن دیگه. بشین.
‫- داری برام ساندویچ درست می‌کنی؟ ‫- عزیزم،
‫دارم برای دخترها ساندویچ درست می‌کنم.
‫- ناهار من چی؟ ‫- ناهارت رو آماده کردم.
‫«یک سفر خانوادگی به فلوریدا برنده شوید.»
‫- وای خدا! ‫- باحال نیست؟
‫خیلی باحاله.
‫- بوی گند می‌دی، سایمون. ‫- همه‌ش باد معده می‌ده.
‫بوی بیکن‌ـه.
‫- من واقعاً... ‫- نه!
‫با پنیر بهم کتک نزن. می‌دونی آخرین باری که
‫با پنیر بهم زدی چی شد؟
‫- چی؟ ‫- به کار خودم ادامه دادم.
‫دارمش.
‫- اون سرش رو می‌گیری؟ ‫- آره.
‫- آماده‌ای؟ ‫- جا می‌شه.
‫آره، من قلّک ندارم.
‫دو دلار ندارم.
‫ندارم. فقط یه شوخیه.
‫آره، شاید دو دلار داشته باشیم.
‫چهار دلار!
‫آره، خوب می‌شه.
‫خب، تولدت نزدیکه.
‫خوبی؟
‫- دان؟ ‫- عزیزم؟
‫حالت خوبه؟
‫وای خدا!
‫- عزیزم؟ ‫- چیزیه؟
‫- خوبی، دان؟ ‫- دان؟
‫هوم...
‫دان، می‌تونی راحت نفس بکشی؟
‫- داری خفه می‌شی؟ ‫- داری خفه می‌شی، عزیزم؟
‫وای خدا! آه، دان!
‫عزیزم. وای خدا.
‫وای خدا، نه!
‫- خوب می‌شی. ‫- وای خدا.
‫- دان! ‫- دانی!
‫وای خدا!
‫دان!
‫چیزی نیست.
‫اون چیه؟
‫اون شیشه‌ست؟ شیشه قورت دادی؟
‫باید بریم بیمارستان.
‫- آره. ‫- برو!
‫ببریدش بیمارستان!
‫خدا، جک!
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫آره، آره، درست می‌شه.
‫- ردیف می‌شه. ‫- عزیزم،
‫بیا بشین، عزیزم.
‫هدر، عزیزم.
‫بیا.
‫در این حد بَده؟
‫ترجیح می‌دادم پایین‌تر باشه.
‫تا حالا به اضافه کردنِ ماهی به رژیم غذایی‌ات فکر کردی؟
‫من زیاد اهل ماهی نیستم، دکتر.
‫سفیدۀ تخم‌مرغ چطور؟
‫سفیدۀ چی؟
‫اد...
‫من خیلی وقته می‌شناسمت. مسخره‌بازی رو بذار کنار.
‫جانم؟
‫نباید یه حملۀ قلبی دیگه بهت دست بده.
‫آره.
‫♪ عشق، دستم رو گرفته و من دنبالش می‌رم ♪
‫هانا... برو بیرون، برو بیرون!
‫بیرون، بیرون، بیرون!
‫- سلام، خوشحالم می‌بینمت. ‫- چطوری؟
‫لورین، خوشحالم می‌بینمت.
‫با پیش‌غذاها از خودتون پذیرایی کنید.
‫من الان میام.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب...
‫خیلی‌خب.
‫تونی، خیلی دستپاچه می‌زنی.
‫چی؟ من دستپاچه نیستم.
‫فقط بدجوری دلم می‌خواد اونا تأیید کنن.
‫چی رو تأیید کنن؟
‫نمی‌دونم والا. من رو، ما رو.
‫نمی‌خواد نگران چیزی باشی.
‫مامانم دوستت داره.
‫بابات چی؟
‫بابات از من خوشش نمیاد؟
‫- بس کن! ‫- جدی می‌گی؟
‫- تازه الان داری این رو بهم می‌گی؟ ‫- همچین چیزی نگفتم! بی‌خیال.
‫قضیۀ کراوات چیه؟ مراسم ختم که نیست.
‫پس حتی لباسم هم درست نیست.
‫وای خدا.
‫خیلی‌خب. کجای کاریم؟
‫اومد؟
‫- آخی... ‫- تولدت مبارک، بابا!
‫- ممنون، عزیزم. ‫- سلام، مامان.
‫- تامی؟ ‫- بابا، تونی‌ـه!
‫- منم همینو گفتم. ‫- تولدتون مبارک، آقای وارن.
‫- ممنونم. ‫- تونی، خیلی خوش‌تیپ شدی.
‫لطفاً بیا تو.
‫قضیۀ کراوات چیه؟ مراسم ختم که نیست.
‫چیه؟
‫جودی؟
‫- پدر گوردون. سلام! ‫- وای خدا!
‫خیلی خوشحالم که می‌بینمتون.
‫- عزیزم؟ ‫- قدّت بلندتر شده.
‫همیشه همینو می‌گه.
‫این نامزدمه، تونی.
‫تونی، ایشون پدر گوردونِ من هستن!
‫قبلاً با مامان و بابام کار می‌کردن.
‫- خوشحالم از دیدنت، تونی. ‫- منم همینطور.
‫خب، شغلت چیه؟
‫راستش، فعلاً دارم دنبال کار می‌گردم.
‫آهان، خیلی‌خب.
‫تونی افسر پلیس بود.
‫بهش می‌گن بازنشستگی زودهنگام.
‫برای بازنشستگی خیلی جَوونی، پسرم.
‫هان؟
‫آره، این...
‫قصه‌ش مفصّل‌ـه.
‫خیلی‌خب. مراقب باشید به چیزی دست نزنید.
‫خب، هرچیزی که اون تو می‌بینید ‫یا تسخیرشده‌ست، یا طلسم‌شده،
‫یا توی یه‌جور...
‫مراسم آیینی به کار رفته.
‫اون تو چیه؟
‫تمام اسرارمون!
‫چی؟ وایستا، جداً؟
‫عزیزم، نوشیدنی من رو بده.
‫ممنون.
‫می‌شه یکی دیگه بدی؟
‫سلام.
‫بوی خوبی می‌ده.
‫ببخشید، من تونی هستم.
‫می‌دونم کی هستی.
‫تو نامزد جودی‌ای.
‫آره.
‫برد همیلتون هستم. قبلاً با وارن‌ها کار می‌کردم.
‫عه...
‫یعنی توی تحقیقاتشون؟
‫هر از گاهی، آره.
‫بعضی وقت‌ها برای مشورت، ‫بعضی وقت‌ها برای مسائل امنیتی.
‫ببینم، تا حالا جن‌گیری دیدی؟
‫ تا حالا جن‌گیری دیدم؟
‫من تا حالا جن‌گیری دیدم؟
‫از نزدیک، پسر جان. ‫همین‌جا!
‫این زخم جنگیه.
‫خانم‌خانما نزدیک بود کل لُپَم رو بکَنه.
‫اون این کار رو کرد؟
‫آره. اون‌وقت می‌گن «رودآیلند» کسل‌کننده‌ست.
‫چی بگم والا. نظرت چیه یه نون برداری، تونی؟
‫♪ لوسی لاکت کیسۀ پولش رو گم کرد ♪
‫ ♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪
‫♪ یه قِرون هم توش نبود ♪
‫♪ فقط یه روبان دورش بود ♪
‫♪ تو... ♪
‫♪ وجود... ♪
‫♪ نداری ♪
‫ببخشید.
‫خوبی؟
‫آره.
‫چیزی دیدی؟
‫مشکلی نیست.
‫ببینمت.
‫ببخشید. این عجیبه. ‫من... دارم عجیب رفتار می‌کنم.
‫من...
‫من عاشق چیزهای عجیبم.
‫منظورم اینه که عاشق توئم. عاشق توئم.
‫ببینم، وقتی اومدم داخل داشتی چی می‌گفتی؟
‫آممم...
‫یه ترفنده که مامانم یادم داده.
‫چه‌جور ترفندی؟
‫آممم...
‫این‌طوری یاد گرفتم با...
‫حس‌هام کنار بیام.
‫که چطوری از ذهنم بیرونشون کنم.
‫خیلی‌خب. نگفتی چطوری بود.
‫نه، جداً. بهم یاد بده.
‫خجالت‌آوره.
‫می‌خوام بدونم.
‫جلوی من که نباید خجالت بکشی.
‫خواهش می‌کنم.
‫باشه، ولی نباید بخندی.
‫نمی‌خندم.
‫♪ لوسی لاکت... ♪
‫♪کیسۀ پولش رو گم کرد ♪
‫لوسی بیچاره.
‫نه... راستی، وایستا.
‫وقتی اومدم تو، چشمات بسته بود.
‫لابد اینم یه بخشی ازشه، مگه نه؟
‫خیلی‌خب.
‫حواست نیست.
‫ببخشید.
‫تونی، اد دنبالت می‌گشت.
‫داره چندتا از مَردها رو می‌بره گاراژ.
‫عه، یعنی... منم برم؟
‫بله، اگه... اگه می‌خوای.
‫آره. چرا که نه؟
‫منم دیگه برم.
‫جودی، وایستا.
‫چه خبره؟
‫هیچی. حالم خوبه.
‫اون شب، توی رستوران؟
‫چیزی نبود.
‫چیزهایی که می‌بینی، از قبل بیشتر شده، مگه نه؟
‫نه.
‫اون حرکتی که تمرین کردیم رو یادته؟
‫از پسش برمیام.
‫نمیای. جودی، از پسش برنمیای. ‫باید از ذهنت بیرونش کنی.
‫به حرف من اعتماد کن، ‫بعد از یک عمر سر و کله زدن با این چیزها، بهت قول می‌دم
‫پشیمون می‌شی.
‫فهمیدم.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم، مامان.
‫بریم تونی رو از دست بابات نجات بدیم؟
‫آره لطفاً.
‫ممنون از روحیه‌‌دادن‌ها.
‫تازه بازی داره خوب می‌گرده.
‫یالا، «درو»، تو می‌تونی!
‫روش رو کم کن. روش رو کم کن.
‫عه!
‫تونی! نوبت توئه.
‫چشم.
‫- حله؟ ‫- آره.
‫موفق باشی، رفیق.
‫- خیلی‌خب. ‫- کُتش رو در آورد!
‫- کُت. حله! ‫- خیلی‌خب!
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫لازمه بازم بپر بپر کنی یا گرم شدی؟
‫- نه، خوبه آقا. نمی‌خواد. ‫- خیلی‌خب. برو بریم. آماده‌ای؟
‫♪ بیا بازی کنیم ♪
‫اوه!
‫- یکی دیگه. ‫- خیلی‌خب.
‫♪ بیا تاب بخوریم ♪
‫♪ زیر نور ماه، نوری که همه‌چی رو واقعی نشون می‌ده ♪
‫عه!
‫۲۱، ۱۸!
‫بازی خوبی بود.
‫بدشانسی آوردی، تونی. ‫یه لحظه گفتم شاید بتونی.
‫- تبریک می‌گم. ‫- وای، پسر.
‫- خیلی خوب بود. ‫- کارت خوب بود.
‫- پیروزِ این مسابقه! ‫- چرا اون ضربه رو زدم؟
‫متأسفم.
‫خوبی؟
‫آره.
‫هنوز شکست‌ناپذیرم.
‫من می‌رم یه نوشیدنی دیگه بردارم.
‫منم میام. مامان، بابا، شما چیزی نمی‌خواید؟
‫- نه ممنون، عزیزم. ‫- چیزی نمی‌خوای؟
‫نه، چیزی نمی‌خوام. ردیفه.
‫نوشیدنی خنک داریم؟
‫- آره. ‫- یوهو.
‫فکر نکن متوجه نشدم.
‫- تر و تمیز‌ـه. ‫- دارم سعی‌ام رو می‌کنم.
‫- آره. ‫- این...
‫ببخشید مزاحم می‌شم. آممم...
‫راستش، می‌خواستم اگه شد یه چیزی بگم.
‫بفرما. چی مد نظرته؟
‫چیزه، خب، آممم...
‫می‌دونید، خوبه که جودی رفته، چون
‫چیزی که می‌خواستم بگم این بود که، آممم...
‫من فقط...
‫آه...
‫خب...
‫این رو یه هفته بعد از آشنایی باهاش خریدم.
‫می‌دونم زوده،
‫و می‌دونم فقط شش ماهه که با هم می‌ریم سر قرار،
‫ولی...
‫می‌دونید، وقتی بدونی، دیگه می‌دونی.
‫و من واقعاً نمی‌تونم زندگی‌ام رو بدون اون تصور کنم.
‫پس...
‫منظورم از این حرف‌ها اینه که...
‫خوشحال می‌شم با رضایت شما این کار رو بکنم.
‫خیلی قشنگه، تونی.
‫می‌دونی که...
‫خانوادۀ ما مثل خانواده‌های دیگه نیست؟
‫و جودی...
‫دختر کوچولوی ماست.
‫و می‌دونی، حق با توئه، مدت خیلی کوتاهی گذشته.
‫ولی ما هم وقتی ازدواج کردیم ‫شناختِ چندانی از هم نداشتیم.
‫- خب... ‫- اد داشت اعزام می‌شد.
‫ولی به‌نظرم... چی بگم والا...
‫به‌نظرم ما هم می‌دونستیم.
‫اوهوم.
‫معلومه که ما بهت رضایت تام می‌دیم.
‫آقای وارن؟
‫خب، آممم...
‫تونی... تو پسر خوبی هستی...
‫اد...
‫و... خب، کلاً شش ماهه همدیگه رو می‌شناسن.
‫اذیت نکن.
‫ولی خانمتون الان گفت شما هم...
‫- آره، خب، اون... ‫- آره...
‫یه دورۀ دیگه‌ای بود.
‫خیلی‌خب...
‫شاید برای همچین تصمیمی زود بوده.
‫- آره، همینه. ‫- نه.
‫پس من یه ماه دیگه برمی‌گردم و...
‫یه ماه؟
‫اد...
‫اون چیه؟
‫- گندش بزنن... ‫- عه.
‫اون برای منه؟
‫آره.
‫- جودی، من داشتم می‌پرسیدم... ‫- بله!
‫بله! معلومه که بله!
‫بله!
‫خیلی قشنگه.
‫- عزیزم. ‫- ممنونم، آقا.
‫- ممنونم. ‫- تبریک می‌گم.
‫خیلی قشنگه.
‫- خوشحالی؟ ‫- آره.
‫- مبارکه، تونی. ‫- ممنون، رفیق.
‫می‌دونی، تونی، به‌نظر پسر خوبی میاد.
‫آره، آره...
‫جودی غریزۀ خوبی داره.
‫فقط باید بهش اختیار بدید، ‫بذارید راه خودش رو بره.
‫آره.
‫عه، راستی...
‫چندتا تماس داشتیم.
‫چندتا خانواده تماس گرفتن. اونا می‌تونن از...
‫کمک ویژۀ شما استفاده کنن.
‫یعنی چطوری‌ان؟ هم‌شهری‌ان یا...
‫اد.
‫باشه.
‫شرمنده، پدر. ‫دیگه برنمی‌گردیم به حال و هوای اون روزها.
‫می‌دونم. گفتم شاید...
‫شاید قبول کنید.
‫- به یاد قدیما. ‫- بله.
‫- تولدت مبارک. ‫- ممنونم.
‫پیرمرد شدی ولی جَوون می‌زنی.
‫قراره همین‌جوری وانمود کنیم هیچی نشده؟
‫«پدر جنسن» پروندۀ ما رو به اسقف‌نشین ارائه کرده.
‫خب که چی؟
‫می‌خوای بذاری ما توی یه خونۀ روح‌زده زندگی کنیم؟
‫با بابات این‌طوری حرف نزن!
‫اشکالی نداره، حواسم هست، مامان.
‫خواهش می‌کنم دعوا نکنید!
‫عزیزم...
‫چیزی نیست، عزیزم.
‫بابا، نمی‌شه خواهشاً بریم مسافرخونه؟
‫ما هشت نفریم، عزیزم. از پس هزینه‌ش برنمیایم.
‫همون‌طور که داشتم می‌گفتم؛ پدر جنسن گفته...
‫«پدر جنسن فلان گفت، بسیار گفت.»
‫- خدایا، این رو قبلاً هم شنیدم. ‫- کلیسا یه پروسه‌ای داره.
‫اونا با آدم‌هایی کار می‌کنن که میان این چیزها رو...
‫مستندسازی می‌کنن.
‫«این چیزها رو؟»
‫تا ثابت کنن واقعیه!
‫«تا ثابت کنن واقعیه؟»
‫واقعیه!
‫- می‌خواد ما رو بکُشه! ‫- نه، نه.
‫آره، می‌خواد!
‫تو حرفمون رو باور نمی‌کنی، مگه نه؟
‫- نه، نه. دان... ‫- می‌کنی؟
‫- منظورم این نیست. ‫- نه، تو باور نمی‌کنی.
‫- منظورم این نیست! ‫- تو باور نمی‌کنی،
‫چون برای خودت اتفاق نیفتاده.
‫داره برای همه‌مون اتفاق می‌افته!
‫نه اون‌طوری که برای من اتفاق افتاده، بابا!
‫دیگه نمی‌تونم این‌طوری زندگی کنم. ‫هیچ‌کدوم‌مون نمی‌تونیم!
‫یا حرفمون رو باور نمی‌کنی،
‫یا اینکه نمی‌تونی کاریش کنی. ‫کدومشه؟
‫- ای بمیری... ‫- دان...
‫- هی! ‫- نه، نه.
‫- من منتظر نمی‌مونم. نکن! ‫- ولش کن. نه، نه. عزیزم...
‫نه. دان. بیا...
‫[جشن تکلیف هِدِر]
‫...سنجاق‌سینۀ قشنگ رو نگرفتیم؟
‫- چرا. ‫- آهان... آره.
‫- یالا، بازش کن. ‫- باشه.
‫- یالا! ‫- ذوق‌زده‌ام ببینم چیه.
‫نفس‌ها توی سینه حبس شده.
‫وای خدا!
‫یه‌کم عجیبه.
‫ممنون، بابابزرگ.
‫خواهش می‌کنم، عزیزم.
‫ممنون، مامان‌بزرگ.
‫...کیک!
‫برای کیکت هیجان‌زده‌ای، هدر؟
‫سایمون هم کیک می‌خواد.
‫- برو بریم! ‫- آره!
‫آماده‌اید؟
‫عه! شمع من رو فوت کرد.
‫- کی؟ ‫- دان!
‫- عه. ‫- من نبودم.
‫خودت بودی.
‫برو بریم!
‫آماده‌اید؟
‫عه، شمع من...
‫چی بود؟
‫سایمون هم کیک می‌خواد.
‫- برو بریم! ‫- آره!
‫آماده‌اید؟
‫- برو بریم! ‫- آره!
‫آماده‌اید؟
‫- برو بریم! ‫- آره!
‫آماده‌اید؟
‫عه، شمع من رو فوت کرد.
‫سایمون هم کیک می‌خواد.
‫- برو بریم! ‫- آره!
‫آماده‌اید؟
‫بابا.
‫جک! جک!
‫جک. جک. جک.
‫دخترها!
‫خدا!
‫وای خدا. هدر!
‫عزیزم، چی شده؟ چی شده؟
‫یکی اینجاست! یکی اینجاست!
‫کسی اینجا نیست، عزیزم. کسی اینجا نیست!
‫- اون اینجاست! ‫- هدر! طفلکی.
‫نمی‌تونیم این‌طوری زندگی کنیم، جک!
‫باید یه کاری بکنیم!
‫هدرِ بیچاره!
‫اهریمن به پنسیلوانیا آمده است.
‫در تپه‌های معدن زغال سنگ پیتستون غربی،
‫این خانواده تحت محاصرۀ ‫نیروهای ماوراءالطبیعه قرار گرفته.
‫اینا مامان و بابای منن و...
‫ما کلی مزاحمت از...
‫- سقف آشپزخونه داشتیم. ‫- جک و جنت اسمرل...
‫ادعا می‌کنن که یه موجود اهریمنی
‫به خونۀ اونا راه پیدا کرده.
‫آدم‌های کنجکاو، اونایی که اعتقاد دارن
‫و اونایی که ندارن، ‫چهارشنبه توی خیابون «چیس»
‫صف کشیدن تا خونۀ روح‌زده رو ببینن.
‫پخش زنده تا سه ثانیه. دو ثانیه...
‫به برنامۀ «لری کینگ لایو» خوش اومدید!
‫دوشنبه‌شب بخیر.
‫بیرون رانده شوید، ای اهریمن‌های خبیث!
‫مهمون‌های ما، برای شروع، جنت و جک اسمرل هستن.
‫حدس می‌زنید چه موجودی داره آزارتون می‌ده؟
‫ما هیچ حدسی نزدیم، لری.
‫ببین، ما اصلاً به چیزهای ماوراءالطبیعه فکر نمی‌کردیم،
‫یعنی هیچ‌کس فکر نمی‌کنه.
‫جک اسمرل می‌گه که یه موجود اهریمنی
‫نصفه‌شب بهش حمله کرده،
‫- و بدنش رو فلج کرده. ‫- زنم رو بیدار کرد،
‫بعدش جیغ و داد شروع شد.
‫واقعاً آزارِ ماوراءالطبیعیه؟ ‫یا یه فریبکاری استادانه‌ست؟
‫هشت نفر توی این خونه زندگی می‌کنن،
‫هشت نفر این رو تجربه کردن.
‫هشت نفر دیوونه نیستن.
‫ما درخواست کمک داریم.
‫- یه نفر به دادمون برسه. ‫- مورین.
‫وای خدا!
‫- این جودی وارن کوچولوئه! ‫- سلام، برندا.
‫مامانت رو هم که آوردی.
‫- سلبریتی محله‌مون! ‫- ممنونم.
‫برندا، خانواده‌ت چطورن؟
‫خوبن، خوبن، خوبن.
‫می‌دونی، شاید وقتی کارمون تموم شد، ‫بتونی آینده‌م رو بهم بگی؟
‫شوخی می‌کنم، می‌دونم کارِت این نیست!
‫خودت کلی تحقیقات و این چیزها داری.
‫- خب، دیگه نه. ‫- خیلی‌خب. خانم وارن...
‫مورین براتون قهوه‌ای چیزی میاره.
‫عزیزم، تو هم با من بیای.
‫اون لباس خوشگل رو پُرُو می‌کنیم!
‫کاش منم با یه پسری مثل تونی آشنا می‌شدم.
‫- «دام» چی شد؟ ‫- اَه!
‫جدا شدیم. دوباره!
‫متأسفم. آدم قحطی که نیست.
‫تو خیلی مهربونی.
‫تو به این خوشگلی از سرش زیاد بودی.
‫چرت نگو!
‫مورین؟
‫جواب نمی‌دی؟
‫اون دختره خیلی احمقه. الان برمی‌گردم.
‫کم‌کم داشتم دچار تنگناهراسی می‌شدم.
‫برندا؟
‫اون پایین اوضاع روبه‌راهه، برندا؟
‫آخ.
‫برندا؟
‫♪ لوسی لاکت کیسۀ پولش رو گم کرد ♪ ‫ ♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪
‫♪ یه قِرون هم توش نبود فقط یه روبان دورش بود ♪
‫مامان!
‫♪ لوسی لاکت کیسۀ پولش رو گم کرد ♪ ‫ ♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪
‫♪ یه قِرون هم توش نبود فقط یه روبان دورش بود ♪
‫♪ تو وجود نداری! ♪
‫جودی!
‫چی شده؟ هی!
‫چی شد؟
‫چیزی نیست.
‫آقای اسمرل. آقای اسمرل.
‫- مواظب باش. ‫- جک.
‫می‌شه برید عقب لطفاً؟
‫چه خبره توی خونه‌تون؟
‫- می‌شه لطفاً راه بدید؟ ‫- برید عقب!
‫لطفاً، یه‌کم احترام بذارید!
‫- به احترام مامانم. ‫- لطفاً برید عقب!
‫- به ما فضا بدید، لطفاً! ‫- حالش خوبه؟
‫خداوکیلی اونو نگیر تو صورتم.
‫مواظب باشید.
‫- برید کنار! ‫- خوب می‌شی، مامان.
‫بچه‌ها، مامان‌بزرگ خوب می‌شه، نگران نباشید.
‫دان، مراقب مامانت باش.
‫می‌شه نیاریش توی حلقومم؟
‫- جک، اونجا می‌بینمت، باشه؟ ‫- توی بیمارستان می‌بینمت.
‫من با مامان می‌رم.
‫- باهات تماس می‌گیریم، عزیزم. ‫- آره.
‫چرا تموم نمی‌شه؟
‫مامان، اونجا رو!
‫بله.
‫- اون سایمونه. ‫- سلام، سایمون.
‫من بچگی‌هام یه سگ مثل این داشتم.
‫- عه، جدی؟ ‫- آره.
‫اون آمبولانس اون بیرون...
‫برای کی بود؟
‫مادر شوهرم.
‫یه...
‫یه چیزی اون رو از پله‌ها هل داد پایین.
‫داره بدتر می‌شه.
‫و پول نداریم بریم یه جای دیگه.
‫خیلی خوشحالم که شما اینجایید.
‫واقعاً فکر می‌کردیم
‫کلیسا فراموشمون کرده.
‫خانم اسمرل...
‫کلیسا نمی‌دونه من اینجا هستم.
‫من در واقع از «کنتیکت» اومدم.
‫ولی با پرونده‌های مشابه شما کار کردم،
‫و از اخبار، خیلی دقیق...
‫ماجراتون رو دنبال می‌کردم.
‫گفتم شاید بتونم کمک کنم.
‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس.
‫اون پایین چی شد؟
‫یه چیزی اینجاست.
‫دارید می‌رید؟
‫ما کمکتون می‌کنیم.
‫کلیسا به حرفم گوش می‌ده.
‫بهتون قول می‌دم، گوش می‌دن.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫اسقف «مک‌کنا» لطفاً.
‫چشم. شما؟
‫پدر گوردون.
‫یه دقیقه.
‫یه بنده‌خدایی به اسم پدر گوردون اومده.
‫- امرتون چیه؟ ‫- اسمرل‌ها.
‫یه خانواده از پیتستون غربی هستن.
‫ضروریه.
‫ایشون به‌خاطر یه خانواده از پیتستون غربی اینجا هستن.
‫می‌گن ضروریه.
‫خیلی‌خب.
‫الان میان.
‫پدر؟ حالتون خوبه؟
‫بله، من...
‫ببخشید.
‫ببخشید؟
‫پدر گوردون؟
‫- جودی؟ ‫- دیگه می‌تونید برید.
‫من تحت حفاظت خداوند متعال هستم،
‫خالق آسمان و زمین، و هرآنچه دیدنی و نادیدنی است.
‫ایمانم سپر من است.
‫نور خدا...
‫خدایا ازم محافظت کن!
‫اینم از این.
‫ببینید، باید همیشه چک کنید که جرقه می‌زنه یا نه.
‫آهان.
‫هِی فکر می‌کردم مشکل از کاربراتوره.
‫باید شمع رو چک می‌کردم.
‫کارِت خوب بود.
‫خب، می‌دونید، من...
‫پول نداشتم برم دانشگاه، مکانیک بخونم.
‫برای همین مجبور شدم خودم یاد بگیرم.
‫ببینم، جودی چقدر در مورد کار ما بهت گفته؟
‫اون‌قدری که زیاد سؤال نپرسم.
‫بیا تو. می‌خوام یه چیزی بهت نشون بدم.
‫به چیزی دست نزن.
‫هرچیزی که اینجا می‌بینی ‫یا تسخیرشده‌ست، یا طلسم‌شده،
‫یا توی یه‌جور مراسم آیینی استفاده شده.
‫هیچ‌کدومشون اسباب‌بازی نیستن.
‫حتی اسباب‌بازی‌ها!
‫اگه همۀ این چیزها انقدر بَدَن،
‫چرا نگه‌شون داشتید؟
‫چرا نابودشون نمی‌کنید؟
‫قضیه‌ش پیچیده‌ست. ‫بعضی وقتا اوضاع رو بدتر می‌کنه.
‫بعضی وقتا، نمی‌ذارن نابودشون کنی.
‫به این نتیجه رسیدیم که ‫خطرش کمتره که غول رو توی چراغ جادو نگه داریم.
‫بهتره اینجا باشه تا اون بیرون.
‫شماها چندتا پرونده داشتید؟
‫پرونده؟
‫شاید هزارتا.
‫هزارتا؟
‫آره خب. از سنّ پایین شروع کردیم. ‫حدوداً هم‌سن‌وسال تو بودیم.
‫جالبه. این اتاق...
‫تا کوچیک‌ترین چیزهایی که توشه...
‫سرگذشتِ ماست.
‫ثمرۀ زندگی‌مونه.
‫ببینید، در مورد قضیۀ اون روز...
‫می‌فهمم.
‫آره، من خب... دلشوره داشتم ‫ و شما یه‌جورایی ترسناکید.
‫نزدیک بود جودی رو از دست بدیم.
‫مُرده به دنیا اومد.
‫برای شاید یه دقیقه.
‫طولانی‌ترین دقیقۀ زندگی‌مون بود.
‫و برای یه پدر، این از اون چیزهاست ‫که هیچ‌وقت یادش نمی‌ره.
‫پس با اینکه می‌دونم اون نامزد توئه،
‫برای ما،
‫همیشه همون بچۀ کوچولویی می‌مونه ‫که برای زندگی‌اش می‌جنگید.
‫می‌فهمم، آقا.
‫واقعاً؟
‫چی شده؟
‫چیه؟
‫پدر گوردون، مرد خوبی بود.
‫مردِ خدا.
‫و به خیلی‌ها کمک کرد.
‫من ندیده بودم پدر، اسیر یأس و ناامیدی بشه.
‫نه، پدر گوردون منبع نور و امید بود.
‫و وقتی بیشتر از هر زمان بهش نیاز داشتیم
‫اون رو نور به من و خانواده‌ام تابوند.
‫تنها حسرتی که می‌خورم اینه که...
‫ما نتونستیم همین کار رو براش بکنیم.
‫آقای وارن؟ خانم وارن؟
‫بله؟
‫ببخشید، تا حالا همدیگه رو ندیدیم. ‫ من پدر زیگلر هستم.
‫شما دوتا در واقع یه‌کم بدنام هستید
‫توی محافل خاصی از کلیسا.
‫بله، در جریانیم.
‫ولی گوردون همیشه از شما تعریف می‌کرد.
‫به فعالیت‌هاتون باور داشت؛ ‫به کارهایی که با هم کردید.
‫شما دو نفر رو دوستان خودش می‌دونست.
‫ممنونم، پدر.
‫ببخشید، پدر.
‫بله؟
‫هوم.
‫کجا بود؟
‫کجا مُرد؟
‫پنسیلوانیا.
‫خدا می‌دونه چرا اونجا بوده.
‫چی؟
‫♪ لوسی لاکت کیسۀ پولش رو گم کرد ♪
‫♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪
‫لورین. چیه؟ چی شده؟
‫مربوط به جودی‌ـه.
‫جودی یه چیزیش هست.
‫اون کجاست؟
‫ای بابا.
‫خانم، می‌شه چندتا سوال ازتون بپرسم؟
‫آهای، به اینجا نزدیک نشید، خب؟
‫توی اون خونه هر خبری هم که بود
‫جودی رو برمی‌داریم و می‌بریمش خونه.
‫خیلی‌خب. اجازه بدید.
‫ببخشید. اجازه بدید.
‫اد و لورین وارن هستن.
‫خانم وارن، اینجا چی‌کار می‌کنید؟
‫خانم وارن، برای کمک خبرتون کردن؟
‫توی خونه چیه؟
‫آقای وارن، امروز جن‌گیری انجام می‌دید؟
‫ببخشید.
‫اسمرل‌ها چیزی رو پنهون کردن؟
‫- اسمرل‌ها رو می‌شناسید؟ ‫- اد و لورین!
‫دارید از بازنشستگی برمی‌گردید؟
‫آقا؟
‫- آقا، می‌شه اسمتون رو بگید؟ ‫- برید عقب دیگه!
‫ارتباطتون با وارن‌ها چیه آقا؟
‫اد و لورین...
‫حالت خوبه؟
‫آقای اسمرل؟
‫اد وارن.
‫بله. ایشون همسرم هستن.
‫لورین. بله، بله! لطفاً بیاید تو. بفرمایید.
‫خیلی ممنونم که اومدید.
‫شنیدیم که شما متخصص هستید.
‫ملت می‌گفتن بازنشسته شدین.
‫خب...
‫خیلی می‌بخشید. ما دنبال دخترمون می‌گردیم.
‫مامان؟
‫جودی!
‫اینا جنت و جک اسمرل هستن.
‫خدا رو شکر که سالمی.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟ این کارها به تو نمیاد.
‫پدر گوردون اینجا بوده.
‫درست قبل از مرگش اومده اینجا.
‫یه دو دوتا چهارتا کردم و پیداشون کردم.
‫- ماه‌هاست که درگیرن. ‫- باید بریم.
‫چی؟ نه. مامان. مامان.
‫خیلی متأسفم. ‫اد، باید بریم.
‫- دارید می‌رید؟ ‫- بله، می‌ریم.
‫وایستا، چی؟
‫ببخشید که مزاحم شدیم.
‫- نمی‌شه بریم! ‫- نمی‌شه بمونیم.
‫- می‌تونیم بیرون حرف بزنیم. ‫- مامان!
‫کلی وقت پشت فرمون بودم.
‫مجدداً عذر می‌خوایم. ‫بیا جودی.
‫- یه چیزی بگو. ‫- وایستید!
‫ما از دردسرها فرار نمی‌کنیم، درسته؟
‫وقتی خانواده‌ای بهتون نیاز داشت
‫همیشه اینو به همدیگه می‌گفتید.
‫بچگی‌هام نمی‌فهمیدم چرا باید می‌رفتید.
‫چرا برای آدم‌هایی که نمی‌شناختید
‫انقدر از خودتون مایه می‌ذاشتید.
‫حتی الان هم نمی‌فهمم.
‫نمی‌دونم اینجا چی‌کار می‌کنم، ‫واقعاً نمی‌دونم.
‫ولی الان همه‌مون اینجاییم.
‫و اونا به ما نیاز دارن.
‫به شما نیاز دارن.
‫نکته‌ای هست به ما بگید؟
‫آقای وارن، فکر می‌کنید واقعاً خونه‌شون روح‌زده شده؟
‫اصلاً نباید می‌رفتیم به رسانه‌ها خبر می‌دادیم.
‫الان همسایه‌هامون ازمون بدشون میاد.
‫فکر می‌کنن اینا خواستِ خودمون بوده.
‫نمی‌دونستم اینجا معرکه می‌گیرن.
‫ما یکی مثل شما رو می‌خواستیم، یه متخصص.
‫آدم‌هایی که قبلاً با این چیزها سر و کار داشتن.
‫بیاید...
‫از اول شروع کنیم. کِی شروع شد؟
‫- روز جشن تکلیف هِدِر. ‫- آره.
‫منظورت چیه مرگش رو دیدی؟
‫اینجا بودی؟
‫نه، خونه بودم. بهم الهام شد.
‫ولی... فرق داشت.
‫به مامانت گفتی؟
‫نه. دیگه نمی‌تونم باهاش حرف بزنم. ‫اون همیشه خیلی...
‫- نگرانه. ‫- آره.
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫نمی‌دونم چطوری بگم، ولی انگار...
‫یه چیزی دنبال همینه که من اینجا باشم.
‫پس مامان و باباتون هم اینجا زندگی می‌کردن؟
‫کدومتون؟ مامان و بابای کدومتون؟
‫آره، از وقتی اومدیم اینجا باهامون بودن.
‫از همون اول. و خب...
‫شروع کرد به پنکیک درست کردن.
‫خب، این الان یه پروندۀ عادیه؟
‫هیچ‌وقت عادی نیستن.
‫نه، آخه... شما همیشه پنکیک درست می‌کنید؟
‫این بخشی از پروسه‌ست؟
‫بعضی وقتا وافل درست می‌کنم.
‫نه، هر پرونده‌ای یه جوره.
‫هر خانواده‌ای یه جوره.
‫یه چیزی که همیشه یکسانه ترسه.
‫می‌تونی ترس رو توی چشم‌هاشون ببینی.
‫و موجودات اهریمنی از همین سوءاستفاده می‌کنه.
‫سعی می‌کنن منزوی‌شون کنن، ‫ از ترس‌هاشون علیه‌شون استفاده کنن.
‫پس بخشی از کار، صرفاً...
‫اینه که بهشون بفهمونی تنها نیستن.
‫صحیح.
‫جودی بهم گفت پلیس بودی.
‫چی شد؟ چرا ول کردی؟
‫چیز خاصی نیست.
‫خیلی‌خب، چیز بود...
‫ توی بلومفیلد کار می‌کردم.
‫می‌دونید، یه شهر کوچیکه. ‫هیچ‌وقت اتفاقی نمی‌افته.
‫من و همکارم، یه گزارش خشونت خانگی داشتیم.
‫ماشین رو جلوی خونه نگه داشتیم ‫ و صدای دعوا رو از بیرون شنیدیم.
‫بعدش رفتم دَر زدم.
‫و بلافاصله،
‫در با شدّت باز شد،
‫و یارو یه شاتگان کالیبر ۱۲...
‫گرفت توی صورتم.
‫و صدای ماشه رو شنیدم.
‫من...
‫دوباره به خودم اومدم ‫و یارو رو زدیم زمین.
‫دستگیرش کردیم.
‫بعداً همکارم اومد پیشم...
‫و گفت: «تو باید می‌مُردی.»
‫شاتگان رو نشونم داد.
‫پُر بود.
‫چاشنیِ فشنگ، ضربه خورده بود.
‫عمل نکرده بود.
‫با خودم گفتم ممکن بود توی اون صحنه بمیرم.
‫دیگه هیچ‌وقت پیر نمی‌شدم.
‫هیچ‌وقت بچه‌دار نمی‌شدم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونستم با دخترتون ازدواج کنم.
‫برای همین، فرداش استعفا دادم.
‫و رفتم بیرون و اون حلقه رو برای جودی خریدم.
‫این سطل آشغال منه، بِرت.
‫می‌دونم سطل آشغال توئه!
‫- آهان، آره. ‫- گذاشتیش روی سر من!
‫- ممنون، برت. ‫- «ممنون؟»
‫هر وقت یه چیزی رو اشتباه می‌نویسم...
‫کاغذش رو میندازم توی اون سطل.
‫عالیه. خیلی‌خب، حالا ببین، ارنی، ارنی...
‫ شکلک در بیاریم؟ آره؟
‫ببخشید، فکر کردم فلش روی حالتِ خاموشه.
‫پیش خودم گفتم، می‌شه...
‫همه‌چی رو مستندسازی کنم.
‫اوضاع روبه‌راهه؟
‫آره.
‫تازه فهمیدم که تا حالا شماها رو سر کار ندیده بودم.
‫منم حسش می‌کنم.
‫همین‌جا بمون.
‫- مامان، می‌تونم کمک کنم. ‫- جودی، قول دادی.
‫مامانی، مامانی!
‫مامانی...
‫سلام، کارین.
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره.
‫اسمش چیه؟
‫این سوزیه.
‫سلام، سوزی.
‫عروسک دوست داری؟
‫آه...
‫نه خیلی.
‫ازش دور شو!
‫می‌دونم چی‌کار کردی.
‫دختر کثیف!
‫دختر کثافت!
‫نه!
‫سه‌تا روح‌ان.
‫هیچ‌وقت توی این خونه زندگی نمی‌کردن، ‫ولی توی این زمین، چرا.
‫اینجا زمین کشاورزی بوده.
‫آه...
‫یه زنی بوده.
‫اصلاً آدم خوبی نبوده. و خب...
‫کلی عذاب کشیده.
‫به یکی دیگه دل بسته بوده و...
‫شوهرش به سیم آخر زده.
‫یه تبر برداشته و رفته دنبال زنه.
‫زنه توی زیرزمین قایم شده، ولی تنها نبوده.
‫با مامان پیرش رفته اونجا.
‫- مَرده جفتشون رو کُشته. ‫- ببین، ما قبلاً هم...
‫تجلی‌های خشونت‌آمیزی مثل این دیدیم.
‫پس چرا این فرق داره؟
‫اون سه‌تا روح فقط یه نمای ظاهری‌ان.
‫یه چیز دیگه هست که جلوی دیدم رو گرفته.
‫پشت اونا قایم شده.
‫اهریمنی‌ـه؟
‫داره ارواح رو کنترل می‌کنه.
‫داره از اونا علیه اسمرل‌ها استفاده می‌کنه.
‫ولی چی می‌خواد؟
‫آخه این قضیه از ماه‌ها پیش شروع شده.
‫منتظر چیه؟
‫جودی!
‫مامان؟
‫می‌شه بیای این بالا لطفاً؟
‫مامان؟
‫عه.
‫[دلت برام تنگ شده بود؟]
‫آنابل؟
‫جودی؟
‫اونجایی؟
‫کارین؟
‫- جودی! ‫- جودی!
‫سرت!
‫چی شد؟
‫یه چیزی توی اتاق زیرشیروانیه.
‫امکان نداره!
‫اون... ما رو پیدا کرده.
‫لورین؟
‫نه، لورین. نه، نکن.
‫اد، یه چیزی عوض شده.
‫یه چیزی فرق کرده.
‫بعد، حدوداً بعد از یه هفته، جودی خوب شد.
‫دکترها گفتن تا حالا همچین چیزی ندیده بودن.
‫این دختر، معجزه بود.
‫در مورد اون آینه هم باید بگم، ‫دیگه هیچ‌وقت ندیدیمش...
‫تا امروز!
‫واقعاً نمی‌فهمم.
‫من و هدر اون رو انداختیم دور.
‫خلاص‌شدن از شرّ این‌جور چیزها ‫به این سادگی‌ها نیست.
‫کارش هم با شما تموم نشده بوده، هم با ما.
‫خیلی‌خب، آخرش چه اتفاقی برای اون زنه افتاد؟
‫اونی که توی عتیقه‌فروشی بود.
‫نمی‌دونیم.
‫آه...
‫دیگه هیچ‌وقت برنگشتیم.
‫اون موجودی که توی اتاق زیرشیروانی شماست، یه اهریمنه.
‫اولین اهریمنیه که ما باهاش روبه‌رو شدیم.
‫جوون بودیم و ترسیده بودیم،
‫و نزدیک بود دخترمون رو از دست بدیم.
‫برای همین به خودمون گفتیم که ریسکش خیلی زیاده،
‫نمی‌شد ریسکِ برگشتن رو به جون بخریم.
‫پس آره.
‫ما فرار کردیم.
‫من...
‫این رو به فال نیک می‌گیرم که هنوز اینجا هستید.
‫هوم.
‫ تنهاتون نمی‌ذاریم.
‫ آب می‌خوای؟
‫ببخشید.
‫خب حالا چی؟
‫چطوری از شرّش خلاص می‌شید؟
‫اد! واقعاً می‌خوای اون آینه رو ببری خونه؟
‫نمی‌تونیم اینجا ولش کنیم.
‫اتاق اشیای باستانی ‫تنها جاییه که می‌تونه مهارش کنه.
‫خیلی‌خب، پیتستون غربی، ‫راه برگشت به مونرو. از جاده ۸۰ می‌ریم.
‫لورین و جودی می‌تونن بمونن.
‫وایستا، جادۀ ۸۴ سریع‌تره.
‫۸۰ این‌موقع از شب خیلی سریع‌تره.
‫ گوش کن، امشب تحت هر شرایطی
‫باید هر کاری من می‌گم بکنی، باشه؟
‫حله.
‫چیه؟ چی شده؟
‫هیچی.
‫همه‌چی ردیفه؟
‫یه حرفی لورین زد، یاد اون افتادم.
‫انگار یه چیزی فرق کرده.
‫مامان، ببخشید.
‫نه، تو باید ببخشی.
‫درستش این بود که نمی‌ذاشتم بمونی.
‫وقتی شروع کنیم، دیگه راه برگشتی نیست.
‫بهش نگاه نکنید.
‫و مستقیم بهش دست نزنید.
‫همیشه دستکش‌هاتون دست‌تون باشه.
‫هر اتفاقی ممکنه بیفته.
‫و به احتمال زیاد، خیلی اتفاق‌ها می‌افته.
‫«میکائیلِ قدیس، فرشته مقرّب،
‫در روزِ نبرد از ما دفاع کن.
‫در برابر شرارت و دام‌های شیطان
‫پناه و سنگر ما باش.
‫باشد که خداوند او را ملامت کند.
‫و با قدرت خداوند؛ ‫شیطان و همۀ ارواح پلید دیگری را که...
‫در جهان پرسه می‌زنند و به دنبال زوال و تباهیِ انسان‌اند
‫به جهنم راهی کن.»
‫آمین.
‫- من ماشین رو آماده می‌کنم. ‫- باشه.
‫- سه سوته میایم پایین. ‫- خیلی‌خب.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫دو، سه... آره.
‫- برو سایمون! ‫- بیا بریم سایمون!
‫برو سایمون!
‫- برو! پسر خوبی باش. ‫- برو دیگه!
‫دخترها، از اینجا ببرینش بیرون.
‫داریم سعی‌مون رو می‌کنیم!
‫خب، زیر این عایق فقط دیوار گچیه؟
‫آره.
‫پس اگه پامون رو روی این تخته‌ها نذاریم
‫- راحت... ‫- یه‌راست از سقف می‌افتیم پایین.
‫نمی‌ذارن یه کاری رو راحت انجام بدیم.
‫فقط من این‌طور حس می‌کنم یا...
‫یا انگار داره سنگین‌تر می‌شه؟
‫داره می‌شه. بعضی وقت‌ها این موجودات...
‫لجباز می‌شن.
‫آه!
‫حالت خوبه؟
‫- آره، خوبم. ‫- خیلی‌خب.
‫اد...
‫نگاه کن.
‫واینستا.
‫یالا!
‫جودی... جودی، چی شده؟
‫مامان.
‫حالم خوب نیست.
‫داریم می‌رسیم.
‫بهش نگاه نکن!
‫نگاه نکن!
‫اون پیش ماست!
‫جک، فقط ماییم.
‫اون اینجاست! من دیدمش، اِد.
‫- دیدمش. ‫- نه، فقط ماییم.
‫- اون اینجاست. ‫- جک.
‫- حواست به کارت باشه. ‫- من دیدمش. اون اینجاست.
‫جک، حواست باشه پات رو کجا می‌ذاری.
‫اه!
‫جک، برو کنار! نه!
‫بابایی!
‫همین‌جا بمونید.
‫مامان!
‫اِد؟ چه خبره؟
‫جک! چی شده؟
‫برو عقب!
‫نه، برو عقب!
‫فقط همه رو دور نگه دار.
‫- بذار برم تونی رو بیارم. ‫- نه، از پسش برمیام.
‫فقط کمکم کن بلند شم.
‫لورین، همون پایین بمون! همه رو همون پایین نگه دار.
‫یالا. یالا.
‫ایول!
‫این چه کوفتیه؟
‫وای. وای خدا.
‫یا خدا.
‫چی؟
‫نه.
‫♪ لوسی لاکت ♪
‫♪ کیسۀ پولش رو گم کرد ♪
‫♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪
‫♪ یه قِرون هم توش نبود ♪
‫♪ فقط یه روبان دورش بود ♪
‫مامانی؟
‫حالم زیاد خوب نیست.
‫جودی؟
‫با نهایت صبر و حوصله منتظر بودیم
‫تا جودی کوچولو پیش برگرده پیشمون.
‫- چیزی نیست. ‫- ببخشید، اِد.
‫خیلی‌خب. چیزی نیست.
‫آروم، آروم، آروم.
‫سایمون، بیا عقب.
‫جودی؟
‫سایمون، بیا عقب.
‫چه خبره؟
‫دخترها، بیاید.
‫بکِشش عقب، هِدِر.
‫مامان؟
‫نه! نه!
‫- مامان! ‫- هی!
‫- چیزی نیست. ‫- سایمون!
‫- وای نه! ‫- بذارید بیام تو!
‫- بس کن! نه! ‫- نه!
‫- سایمون! ‫- نه! به اونا نزدیک نمی‌شی‌ها!
‫به اونا نزدیک نمی‌شی!
‫جودی.
‫نه. نه!
‫نه، جودی، منو ببین. توی چشمام نگاه کن.
‫بابایی؟
‫آره.
‫یالا، یالا.
‫چیزه... جودی...
‫- در رو باز کنید! در رو باز کنید! ‫- در رو باز کنید!
‫- باز نمی‌شه!
‫- ♪ لوسی لاکت ♪ ‫ - جودی، به صدای من گوش کن.
‫می‌دونم اونجایی.
‫- باباتم! ‫- ♪ کیسۀ پولش رو گم کرد ♪
‫♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪
‫می‌دونم صدام رو می‌شنوی. جودی، جودی!
‫♪ تو وجود نداری ♪
‫جودی.
‫♪ لوسی لاکت ♪
‫مامان!
‫نه!
‫همون‌جا منتظر بمونید! می‌رم از پشت بیام، باشه؟
‫وای خدا.
‫لورین؟
‫ببینم، خوبی؟
‫تونی.
‫- همین‌جا بمونید! همین‌جا بمونید! ‫- نه!
‫نه، نه، مامان، تنهامون نذار!
‫حالت خوبه؟
‫چی‌کار کنم؟
‫زنگ بزنم پلیس؟ اورژانس؟
‫- وقت نیست. ‫- مامان!
‫جک و دخترها رو بردار و از اینجا برو.
‫جک؟
‫داره می‌ره اتاق زیرشیرونی.
‫برید!
‫یالا، زود باشید دخترها! برید بیرون!
‫- بذار کمکت کنم! ‫- چیزی نیست. چیزی نیست.
‫اِد!
‫اون جودی رو می‌خواست.
‫از اولش هم هدفش جودی بوده.
‫کتاب رو بیار!
‫چیزی نیست.
‫جودی!
‫نه! جودی!
‫اِد! چاقو! اِد.
‫وای...
‫نه!
‫اِد!
‫بیارش پایین!
‫- تونی! بلندش کن! ‫- بیارش پایین! بیارش پایین!
‫- وای خدا! جودی! جودی! ‫- وای خدا!
‫وای خدا! جودی!
‫یالا!
‫جودی!
‫طاقت بیار. خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫- نبض نداره. ‫- نه.
‫برو کنار. برو کنار دیگه!
‫- اِد، من می‌تونم کمک کنم! ‫- بسپرش به خودم!
‫- جودی...
‫- وای خدا! ‫- یالا عزیزم.
‫- نه! ‫- یالا عزیزم، خواهش می‌کنم.
‫- یالا جودی. ‫- خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫- نه! وای بچه‌ام! بچه‌ام! ‫- یالا عزیزم.
‫یالا عزیزم.
‫- تو می‌تونی. ‫- خواهش می‌کنم، خدایا!
‫خواهش می‌کنم، اون رو ازم نگیر. ‫خواهش می‌کنم، خدا.
‫خواهش می‌کنم.
‫نه...
‫- اِد؟ ‫- من نمی‌تونم... ادامه بده.
‫باشه.
‫وای! خدایا!
‫یک، دو.
‫یالا!
‫یالا.
‫وای خدا!
‫شکر! خدایا شکرت! شکر.
‫جودی.
‫مامان؟
‫بابا؟
‫اِد.
‫بس کن!
‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس.
‫(به زبان لاتین)
‫شما را بیرون می‌کنیم، ای ارواح پلید!
‫ای قدرت‌های اهریمنی!
‫ای ارتش اشرار!
‫با قدرت سرورمان عیسی مسیح!
‫اِد!
‫ای قدرت‌های اهریمنی!
‫ای ارتش اشرار!
‫♪ لوسی لاکت... ♪
‫ای ارتش اشرار و احزاب خبیث!
‫به نام و به فضل او!
‫دهنت رو ببند!
‫نه!
‫- اِد! ‫- الان مرگش رو می‌بینی.
‫با کلام خدا به تو فرمان می‌دهم!
‫♪ تو وجود نداری ♪
‫وجود نداری. وجود نداری.
‫ول‌کن نیستن!
‫♪ لوسی لاکت کیسۀ پولش رو گم کرد ♪
‫- ♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪ ‫- ♪ کیتی فیشر پیداش کرد ♪
‫♪ یه قِرون هم توش نبود ♪
‫- ♪ فقط یه روبان دورش بود ♪ ‫- ♪ فقط یه روبان دورش بود ♪
‫می‌تونی از ذهنت بیرونش کنی. ‫راحت بیرونشون کن.
‫دخترمون رو از اینجا ببر!
‫نه.
‫روت رو برنگردون.
‫از ذهنت بیرونش نکن.
‫مامان.
‫فرار نکن!
‫شما...
‫وجود...
‫ندارید.
‫[خانوادۀ اسمرل تا سه سال پس از آن ‫ در خیابان «چیس» ماند.]
‫[هرچند ماجرای روح‌زدگی، تأثیر خود را گذاشت، ‫اما آن‌ها تا به امروز صفا و صمیمیت خود را حفظ کرده‌اند]
‫[و معتقدند که عوامل فراطبیعی، ‫صرفاً آن‌ها را قوی‌تر کرده است.]
‫خداحافظ، جودی.
‫- خوبه؟ ‫- خوبه.
‫خیلی‌خب.
‫[هشدار! تحت هیچ شرایطی باز نشود]
‫بگیر.
‫به خانواده خوش اومدی.
‫چقدر قشنگ.
‫♪ مثل وقتی بچه بودی ♪
‫♪ هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم ♪
‫خواب دیدم که بابابزرگ و مامان‌بزرگ شدیم.
‫عه.
‫و اون بچه قطعاً خیلی لوس بار میاد.
‫بالأخره تونستیم کتابمون رو بنویسیم...
‫ولی افتضاح بود.
‫ولی داستان زندگیِ خانواده‌مون رو روایت می‌کرد...
‫و همۀ کسایی که توی این مسیر دیدیمشون.
‫و ما بازم چیزهایی که یاد گرفتیم رو
‫به یه نسل جدید آموزش می‌دادیم.
‫و هیچ‌وقت از ماجراجویی دست نکشیدیم.
‫و هیچ‌وقت از کمک کردن به مردم دست نکشیدیم...
‫حتی وقتی تنها کاری که از دستمون برمی‌اومد
‫این بود که تلفنی باهاشون حرف بزنیم.
‫بعدش پیر شدیم.
‫و جودی و تونی با بچه‌هاشون بهمون سر می‌زدن.
‫نوه‌هاشون رو هم آورده بودن.
‫یه گرمای خاصی رو حس کردم...
‫و عشق رو...
‫[اد و لورین وارن بیشتر از شش دهه، زن و شوهر بودند.]
‫[اِد در سنّ ۷۴ سالگی متحمل سکتۀ شدیدی شد. ‫او را احیای قلبی کردند اما دیگر قادر به حرکت‌کردن نبود.]
‫[لورین، تنها پرستار و مراقب او بود ‫و تا پنج سال بعد، که اِد از دنیا رفت، کنارش ماند]
‫[لورین دوباره ازدواج نکرد و در سنّ ۹۲ سالگی ‫در خانه‌اش با آرامشِ تمام فوت کرد]
‫[اد و لورین وارن در دوره‌ای که صحبت از ماوراءالطبیعه، ‫استهزا و تمسخرِ جامعۀ علمی را به‌همراه داشت...]
‫[آشکارا دربارۀ آن سخن می‌گفتند]
‫[علی‌رغم اینکه زندگی و کارشان همچنان بحث‌برانگیز است،]
‫[وارن‌ها را بابت کمک به داغ‌کردنِ بازارِ ‫پژوهش‌های ماوراءالطبیعه تحسین می‌کنند]
‫[و بسیاری، آن‌ها را پیشگامانِ این حیطه می‌دانند]
‫(بعد از تیتراژ ادامه دارد...)
‫[مونرو]
‫[جویندگان ماوراءالطبیعه با حضور خانوادۀ وارن]
‫ در سطح ملی، مشهور به تعقیب‌کنندگان اهریمن هستند.
‫...شکارچیان ارواح، اِد و لورین وارن.
‫ما توی منزل جنت و جک اسمرل هستیم.
‫[خانوادۀ اسمرل، سال ۱۹۷۶]
‫...این خانواده، صدای ضربه‌هایی رو شنیدن
‫که تا انتهای راهرو می‌اومده.
‫[اهریمنی که شکارچیان ارواح را به لرزه درآورد]
‫ارواحی وجود دارن که می‌تونن ‫آسیب فیزیکی شدیدی به مردم بزنن.
‫به نام عیسی مسیح
‫و هر آنچه که مقدس است،
‫فرمان می‌دهیم که فوراً از اینجا بروید. ‫[آمیتی‌ویل]
‫حس می‌کرد دارن خفه‌ش می‌کنن.
‫دیده می‌شد که بچه...
‫دست‌های نامرئی رو از گلوی خودش دور می‌کنه.
‫وقتی یه نفر می‌ترسه،
‫انرژی روانی توی جوّ آزاد می‌کنه،
‫که یه روح خبیث می‌تونه ازش
‫به‌عنوان سوخت برای بروز پدیده‌های بیشتر استفاده کنه.
‫وقتی اهریمن رو به چالش می‌کشید،
‫منتظر می‌مونه تا شما در آسیب‌پذیرترین حالت‌تون باشید،
‫بعدش حمله می‌کنه.
‫یه روح پلید می‌تونه...
‫برای هر کسی به هر شکلی که بخواد ظاهر بشه.
‫به نام عیسی مسیح،
‫فرمان می‌دهم هویت خود را فاش کنی.
‫در ورودی باز می‌شد، محکم بسته می‌شد،
‫و یه صدایی می‌گفت: «جنت؟»
‫و آره، وقتی تسخیر صورت می‌گرفت
‫دائماً به این شکل...
‫باز و بسته می‌شدن.
‫برام مهم نیست می‌خواید اسمش رو چی بذارید؛
‫اهریمن یا روح یا دیو،
‫یه چیزی توی این خونه هست که هوشِ لازم...
‫برای وارد کردنِ آسیب فیزیکی و روانی ‫به این خانواده رو داره.
‫«ترجمه از محمد سید»