‫[الهام گرفته از رویدادهای واقعی]
‫[اما تمام شخصیت‌ها و اتفاقاتی که ‫نشان داده می‌شوند، ساختگی هستند]
‫[پس حقیقت چیست؟]
‫«بعضی وقت‌ها حقیقت اون طرف ماهه.
‫«ولی معنیش این نیست ‫که این طرف ماه دروغه.»
‫گفته‌ی ترومن شِیدی.
‫بی‌خیال! تا حالا این رو نشنیدی؟
‫چرا، معلومه که شنیدم!
‫ممکنه هزار جور اتفاق تو تاریکی اتفاق بیفته،
‫ولی مردم فقط چیزی که ‫می‌بینن رو باور می‌کنن.
‫و همون می‌شه حقیقت، مثل اخبار.
‫شاید ماه باعث شده چرند بگی.
‫هر طرفش رو نگاه کنی، بازم ماهه.
‫فقط تو داری چرند واق‌واق می‌کنی، نه من!
‫داری می‌گی من سگم؟
‫اومدش.
‫ممنون که این وقت شب اومدید.
‫وای، از نزدیک حتی زیباتر هم هستید.
‫دو تا خبر داریم.
‫اولی اینه…
‫شصت و شش روز پیش، ‫یک هواپیمای داخلی توسط…
‫جاسوس‌های ارتش دست‌نشانده دزدیده شد…
‫[مرگ بر امپریالیست‌های آمریکایی!]
‫و ۵۱ نفر از شهروندان ما ‫به کره شمالی برده شدن.
‫و امروز، بعد از ۶۶ روز…
‫[چهاردهم فوریه ۱۹۷۰ ‫رود ایمجین، کره جنوبی]
‫سی و نه مسافر بالاخره به آزادی برگشتند.
‫ولی ۱۲ مسافر دیگر هنوز ‫گروگان کره شمالی هستند
‫و نمی‌توانند برگردند.
‫ما رو یکی یکی زندونی کردن
‫و بعد با شوک الکتریکی، ‫وحشیانه شکنجه‌مون دادن.
‫یکی از مردها عقلش رو از دست داد…
‫و خبر دوم.
‫[پانزدهم مارس ۱۹۷۰ ‫توکیو، ژاپن]
‫امروز در کوماگومه، توشیما، توکیو،
‫رهبر گروه افراطی ضدحکومتی ‫«ارتش سرخ ژاپن»،
‫تاداشی یاماموتو، بالاخره دستگیر شد.
‫ارتش سرخ ژاپن، ‫خشن‌ترین گروه کمونیستی ضدحکومتی است
‫و قبلاً در اعتراضات دانشگاه ‫توکیو شرکت کرده بودند.
‫خود را با اسلحه و بمب دست‌ساز مسلح کردند
‫و به یک سازمان تروریستی تبدیل شدند.
‫انقلاب!
‫این دو خبر از دو کشور مختلف بودن
‫و ربطی به هم نداشتن.
‫البته تا همین اواخر.
‫ارتباط‌ها می‌تونن به راحتی ‫ساخته یا پاک بشن.
‫فقط یه کم خلاقیت می‌خواد
‫و اینکه باور نکنی همه‌چی دروغه.
‫[خبر خوب]
‫این رو بین وسایلت پیدا کردیم.
‫معنیش چیه؟
‫من زیاد انگلیسی بلد نیستم.
‫چی نوشته شده؟
‫و خبر سوم از اینجا شروع می‌شه.
‫[سی و یکم مارس ۱۹۷۰ ‫فرودگاه هاندا، ژاپن]
‫خونسرد باش.
‫ما «جو فردا» هستیم. ‫[اسم یک مانگای معروف و تأثیرگذار ژاپنی]
‫ما «جو فردا» هستیم.
‫اون زمان هنوز دستگاه فلزیاب ‫یا بازرسی امنیتی نبود.
‫از اون روز به بعد، همه‌چی اجباری شد.
‫می‌شه گفت این ۹ دیوونه
‫باعث شدن امنیت پروازهای ژاپن بهتر بشه.
‫بفرمایید، لطفا.
‫خانم‌ها و آقایان،
‫به پرواز شماره ۳۵۱ «جپنیز راید» ‫به مقصد ایتازوکه خوش اومدید.
‫به زودی حرکت می‌کنیم،
‫پس لطفاً کمربندهای خود رو ببندید.
‫سعی کن از بالا باز کنی بعد بکشیش.
‫باعث افتخاره که با شما ‫پرواز می‌کنم، کاپیتان.
‫چی شده؟
‫امروز نباید لبخند بزنی؟
‫چرا؟
‫داری به ۱۰ هزار ساعت پرواز می‌رسی.
‫چه حسی داره؟
‫دردناک.
‫چی؟
‫ده هزار ساعت نشستن تو این صندلی کوچیک
‫بواسیرم رو بدتر کرده.
‫این‌قدر اوضاع خرابه؟
‫بدخیمه.
‫اگه سرطان بود، دیگه مرحله آخر بود.
‫حیفه که خیلی خصوصیه ‫و نمی‌تونی به کسی بگی.
‫چرا بخوام به کسی بگم؟
‫بیشتر شبیه مدال افتخار می‌مونه.
‫شرط می‌بندم بواسیرت دلش می‌خواد داد بزنه
‫«من نتیجه ۱۰ هزار ساعت پروازم!»
‫چک‌لیست قبل از پرواز.
‫خانم.
‫می‌خواین کیفتون رو بالا بذارم ‫که جا برای پاتون باز بشه؟
‫ببین.
‫واسه این لبخند زورکی
‫حقوق بیشتر می‌گیری؟
‫عذر می‌خوام.
‫الان یادم اومد.
‫«اچ‌جی» به انگلیسی می‌شه مخفف...
‫هواپیماربایی!
‫[فصل اول: هواپیماربایی]
‫سرتون پایین باشه!
‫ساکت شین!
‫خانم‌ها و آقایان،
‫یه اختلال کوچیک تو پرواز پیش اومده.
‫از بابت مزاحمت ایجاد شده، عذر می‌خوایم.
‫اجازه بدین خودمون رو ‫به طور رسمی معرفی کنیم.
‫ما یه اتحاد کمونیستی به اسم ‫«ارتش سرخ ژاپن» هستیم.
‫سلام. من شینیچی ایشیدا، ‫معاون وزیر راه و ترابری هستم.
‫امروز ژاپن…
‫به وضعی رسیده که مارکس ‫بهش می‌گفت سرمایه‌داری پیشرفته.
‫نمایشگاه ۱۹۷۰ نشون می‌ده
‫اقتصاد ژاپن با چه سرعتی ‫داره پیشرفت می‌کنه…
‫ما اینجا اعلام می‌کنیم!
‫برای در هم شکستن ‫قدرت سرمایه‌داری بورژوازی،
‫به این نتیجه رسیدیم که هیچ راهی جز
‫انقلاب مسلحانه وجود نداره.
‫حتما تصمیم سختی بوده، مگه نه؟
‫شما در مراسم افتتاحیه شرکت می‌کنید؟
‫البته و...
‫- آقای ایشیدا؟ ‫- بله، شرکت می‌کنم.
‫وزارت راه و ترابری...
‫خب، اینم از پخش زنده، خانم‌ها و آقایان.
‫- عذرخواهی می‌کنیم... ‫- لعنت!
‫عوضی‌ها!
‫بیننده‌های عزیز!
‫کجا می‌خوان برن؟
‫پیونگ‌یانگ؟
‫الان گفتی پیونگ‌یانگ؟
‫به نظرت ما می‌خوایم بریم ‫هاوایی خوش بگذرونیم؟
‫ما واسه رقص هاوایی این کار رو نکردیم!
‫ما می‌خوایم یه پایگاه نظامی بسازیم.
‫اصلاً می‌دونین کره شمالی چه جوریه؟
‫معلومه که می‌دونیم.
‫بعد بازم می‌خواین همه این ‫آدم‌ها رو هم با خودتون ببرین؟
‫نمی‌دونین چه بلایی سرشون میاد؟
‫متأسفانه،
‫کمی قربانی توی انقلاب اجتناب‌ناپذیره.
‫هر کدوم از ما آماده مردنیم.
‫و اگه کسی جلو پامون سبز بشه…
‫حاضریم بکشیمش.
‫تا موقعی که به پیونگ‌یانگ برسیم…
‫هر کاری
‫لازم باشه انجام می‌دیم.
‫یه کم سمت چپ.
‫من اصلاً نمی‌دونم چطور پیونگ‌یانگ برم.
‫هیچ هواپیمای مسافربری ژاپنی ‫تا حالا وارد حریم هوایی کره شمالی نشده.
‫صبر کن.
‫مائدا.
‫تو قبلاً اونجا رفتی، مگه نه؟
‫چی؟
‫من بیشتر از ده ساله شهروند ژاپن شدم.
‫مامان و بابام هم اهل کره جنوبی‌ان، ‫نه شمالی.
‫پس فکر کنم راه دیگه‌ای نداریم.
‫با رادار نمی‌تونین برین جلو؟
‫برج مراقبت بهمون دستور می‌ده ‫این طرف یا اون طرف بریم.
‫فرکانس رادیویی برج مراقبت ‫پیونگ‌یانگ رو می‌دونین؟
‫شما نمی‌دونین؟
‫خب از کجا باید بدونیم
‫وقتی حتی هیچ رابطه ‫دیپلماتیکی باهاشون نداریم؟
‫دفعه بعد که خواستین هواپیما بدزدین،
‫اول یه کم تحقیق کنین.
‫بسه! بس کن!
‫کافیه! خودت رو جمع کن.
‫چه جوری می‌خواین برین پیونگ‌یانگ ‫وقتی خلبان رو می‌زنین؟
‫عذر می‌خوام.
‫بیاین تا رسیدن به مقصد،
‫نسبت به هم با ملاحظه باشیم.
‫این یک پرواز داخلیه.
‫سوخت کافی برای رسیدن به پیونگ‌یانگ نداریم.
‫باید طبق برنامه تو ایتازوکه ‫فرود بیایم و سوخت‌گیری کنیم…
‫چه کلکی می‌خوای در بیاری، پیرمرد؟
‫می‌دونی، راستش...
‫به نظرم یه خلبان هم کافیه.
‫ولی سوخت کافی نیست.
‫بعداً تو اخبار دیدم
‫که در واقع سوخت کافی داشتن، ولی…
‫چی کار می‌تونستن بکنن؟
‫هواپیمارباها اصلاً نمی‌دونستن ‫نشانگر سوخت کجاست یا چی نشون می‌ده.
‫و خلبان‌های شجاع از همین استفاده کردن.
‫[نشانگر سوخت]
‫[هنوز پره]
‫[برج مراقبت ایتازوکه]
‫درخواست فرود طبق برنامه ‫برای سوخت‌گیری داریم.
‫تا بیست دقیقه دیگه می‌رسن! ‫یگان ضد شورش راه افتاده؟
‫هواپیماربایان خواسته‌های زیر رو مطرح کردن.
‫نیروهای پلیس و ارتش
‫نباید موقع سوخت‌گیری به هواپیما نزدیک بشن.
‫بعد از سوخت‌گیری ‫مستقیم به پیونگ‌یانگ می‌ریم.
‫پس یه نقشه و قطب‌نما می‌خوایم.
‫هواپیمارباها مواد منفجره مایع دارن.
‫اگه خواسته‌هاشون برآورده نشه،
‫تهدید کردن منفجرش می‌کنن.
‫لعنتی! می‌دونستم این کار رو می‌کنن!
‫یگان‌های ضدشورش همه‌جا هستن! ‫آماده درگیری بشین!
‫گروگان‌ها رو بیارین!
‫هیچکس تکون نخوره!
‫خواهشا ما رو نکشین!
‫ساکت شین!
‫یه قدم دیگه جلو بیاین، ‫همه‌شون رو می‌کشیم!
‫اگه شلیک کنن، ما هم جواب می‌دیم!
‫ما جلوی خوک‌های سرمایه‌دار کوتاه نمیایم!
‫برنامه‌مون اینه:
‫اول، تیم الف لاستیک‌ها رو پنچر می‌کنه.
‫بعد پله‌های عقب هواپیما رو پایین میاریم…
‫صبر کن. این جلو نیست؟
‫جلوی هواپیماست؟
‫اوه، آره!
‫این بیشتر شبیه یه سوسیس با بال می‌مونه!
‫کی این رو کشیده؟
‫- بیا جلو! ‫- کافیه.
‫تلفات احتمالی؟
‫می‌گم چیزی بین پنج تا…
‫صد نفر، بالا پایین داره.
‫این بازه خیلی زیاده.
‫دوستان.
‫چرا یگان‌های ضد شورش مسلح روی باند هستن؟
‫تو هواپیمای من حتی ‫یه نفر هم نباید کشته بشه.
‫آقای رئیس.
‫با اینکه روحیه انسان‌دوستانه‌تون ‫برای حفظ جون مردم قابل تحسینه،
‫ولی کمی قربانی اجتناب‌ناپذیره برای اینکه
‫نیروهای کمونیست ضد دولت رو نابود کنیم.
‫«کمی قربانی»؟
‫- تو. ‫- بله، قربان.
‫شعار شرکت هواپیمایی ما چیه؟
‫«امن مثل یک خانه در آسمان»، قربان.
‫خب بعضی وقت‌ها،
‫آدم‌ها تو خونه هم می‌میرن…
‫ای مردک عوضی!
‫و اگه بمیرن، قیمت خونه‌ها پایین نمیاد؟
‫اگه درآمدمون بیاد پایین، ‫ارتش ژاپن مسئولیت قبول می‌کنه؟
‫یا دولت مسئولیت قبول می‌کنه؟
‫همه نیروها فوراً عقب‌نشینی کنن ‫و هواپیما رو سوخت‌گیری کنین.
‫وگرنه بمب رو منفجر می‌کنیم ‫و همه رو می‌فرستیم هوا!
‫این فرودگاه زیر نظر ارتش آمریکاست،
‫پس سوخت‌گیری یه کم طول می‌کشه.
‫اول مسافرها رو آزاد کنین،
‫بعد با ارتش آمریکا صحبت می‌کنیم.
‫یه ساعت بهتون وقت می‌دم.
‫ما، ارتش سرخ ژاپن،
‫از قربانی شدن برای موفقیت انقلاب نمی‌ترسیم! ‫ما...
‫جو فردا هستیم.
‫جو فردا؟
‫این دیگه چیه؟
‫مگه اسم مانگا نیست؟
‫بله قربان. سال ۱۹۶۸ چاپ شد
‫نوشته آسائو تاکاموری و تتسویا چیبا.
‫شخصیت اصلیش یه بوکسور ‫به اسم جو یابوکی هست.
‫یه جمله معروف از این مانگا اینه:
‫«حتی اگه فقط برای یه لحظه باشه، ‫درخشان و سرخ می‌سوزم.
‫و در آخر،
‫فقط یه مشت خاکستر سفید ازم می‌مونه.»
‫این کمونیست‌های لعنتی چند سالشونه مگه؟
‫اول از همه می‌خوام عذرخواهی کنم.
‫اگه این بمب واقعاً منفجر بشه،
‫کسی نمی‌گه کار ما بوده،
‫می‌گن ژاپن سرمایه‌داری باعث این کشتار شد ‫و ما هم مجبور به این کار شدیم.
‫متأسفم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫اون داره به سمت ما میاد؟
‫دارن چی کار می‌کنن؟
‫مطمئنم دولت
‫می‌دونه داره چی کار می‌کنه.
‫اون چیه؟
‫چرا الان یه جنگنده داره نزدیک می‌شه؟
‫فوراً باهاشون تماس بگیرین!
‫کی اجازه این کار رو داده؟
‫من نبودم، قربان.
‫من دستورش رو دادم، قربان!
‫چی؟
‫به عنوان یک عضو ارتش ژاپن ‫نمی‌تونم فقط بشینم و نگاه کنم!
‫اگه باعث تلفات بشه، ‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫این اتفاق نمی‌افته، قربان.
‫چی شده؟
‫می‌خواد چی کار کنه؟
‫انگار می‌خواد از هواپیما پیاده می‌شه.
‫الان اون...
‫هواپیما رو دوبل پارک کرد و رفت؟
‫می‌دونی چه اعصاب‌خُردکنه
‫وقتی یکی جلوت پارک می‌کنه و می‌ره، ‫مخصوصاً وقتی عجله داری؟
‫اون جنگنده رو همین الان ببرین کنار، ‫وگرنه هر ده دقیقه یه گروگان رو می‌کشم!
‫این‌جوری بهشون نگاه نکنین ‫که انگار بیچاره‌ان.
‫ما هم اون موقع خیلی ‫فرق زیادی باهاشون نداشتیم.
‫[سازمان اطلاعات مرکزی کره]
‫نه. مگه اینکه شخص اعلیحضرت ‫مستقیم دستور بده…
‫[رئیس ستاد نیروی هوایی کره جنوبی]
‫نیروی هوایی طبق پروتکل عمل می‌کنه.
‫رئیس ستاد، چوی!
‫چرا یهو اصلا همکاری نمی‌کنه؟
‫شنیدم نیروی هوایی طرف کیم، ‫رئیس دفتر رئیس‌جمهوره.
‫انگار حقیقت داره.
‫خب، چه مسئله ملی مهمی باعث شده ‫همه شما آقایون اینجا جمع بشین؟
‫اون کیه؟
‫من هیچکسی نیستم، ‫می‌تونین «هیچکس» صدام کنین.
‫سلام، هیچکس.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- خوبم، مرسی.
‫تو رو در جریان ماجرا گذاشتن، نه؟
‫نظرت چیه؟
‫جاپونی‌ها یه مشت جاپونی دیگه رو می‌دزدن ‫ببرن کره شمالی؟ خب بگین «سایونارا».
‫«جاپونی‌ها»؟ بفهم چی داری می‌گی!
‫اوه، ببخشید زبونم گرفت.
‫می‌دونین، زمان استعمار،
‫بابابزرگم دو تا خونه اون‌ورتر ‫از یه مبارز استقلال زندگی می‌کرد.
‫مگه نگفتی پدربزرگت همون ‫مبارز رو به پلیس ژاپنی لو داد؟
‫بی‌خیال، اون یه بخش دردناک ‫از تاریخ خانوادگی ماست.
‫به هر حال، ژاپن، کره شمالی… ‫مشکل کشورهای دیگه‌ است، نه ما.
‫وقتی پای جون آدم‌ها وسط باشه، ‫مرزی وجود نداره.
‫اینجا پای حقوق بشر در میونه.
‫حقوق بشر از طرف سازمان اطلاعات کره؟ ‫این دیگه جدیده!
‫خب، یعنی این دستور از بالا اومده؟
‫اعلیحضرت امروز کارهای مهمی دارن.
‫بعداً مثل یه هدیه غافلگیرکننده ‫بهش گزارش می‌دم.
‫بگذریم، یه سری اطلاعات ‫از سازمان سیا آمریکا گرفتم.
‫اوضاع اینجا خوب به نظر نمی‌رسه، قربان.
‫اگه ژاپن گند بزنه،
‫ممکنه هواپیما از حریم هوایی ‫کره جنوبی رد بشه.
‫درخواست می‌کنم فوراً ‫به مقامات بالا اطلاع بدین، قربان.
‫می‌فهمم آمریکا چی می‌خواد.
‫اگه بخوان جلوی شوروی رو بگیرن،
‫می‌خوان ما با ژاپن رفیق باشیم.
‫ولی ژاپن الان داره چی کار می‌کنه؟
‫جنگنده‌ای که جلوی «هارو» روی ‫باند رو سد کرده بود، دارن کنار می‌زنن.
‫جنگنده‌ها دنده عقب ندارن،
‫واسه همین دارن با ماشین هل می‌دن عقب.
‫یعنی ما داریم این افتضاح رو جمع می‌کنیم ‫که به رخ ژاپنی‌ها بکشیم
‫و پاچه‌خواری آمریکایی‌ها رو بکنیم؟
‫معلوم هست این مردک کیه؟
‫بله، چی شده؟
‫چند بار باید بگم؟ ‫اون مردها حتماً کمونیستن!
‫چی؟ مدرک؟
‫دو هفته بهم وقت بده.
‫باشه.
‫خدایا.
‫خب، قضیه اینه.
‫وقتی با هواپیما و مسافرها برن کره شمالی،
‫از این برای مذاکره با ژاپن استفاده می‌کنن.
‫ولی!
‫فکر کن اگه درخواست کمک ‫اقتصادی کنن، چی می‌شه.
‫اون وقت تولید ناخالص داخلی کمونیست‌های شمال
‫می‌ره بالا و از ما جلو می‌زنن.
‫فقط شنیدنش قند خونم رو پایین میاره.
‫ولی اگه...
‫خودمون دست به کار بشیم ‫و این افتضاح رو جمع کنیم چی؟
‫اگه این کار رو بکنیم،
‫اون وقت ژاپن یه دِین بزرگ به ما پیدا می‌کنه!
‫و می‌تونیم پرچم‌مون رو با افتخار ‫تو عرصه جهانی تکون بدیم.
‫مطمئناً اعلیحضرت خوشحال می‌شن.
‫و رئیس دفتر کاخ آبی از حسادت دق می‌کنه.
‫خیلی‌خب، واسه جمع‌بندی...
‫اگه ژاپن خراب کنه، ‫همون‌طور که پیش‌بینی کردیم،
‫این دیوونه‌ها با مواد منفجره ‫با ۱۳۰ گروگان می‌رن کره شمالی.
‫و مأموریت ما اینه که ‫این دیوونه‌ها رو آروم کنیم
‫که وسط آسمون معلق می‌شن.
‫خب، پیشنهادت چیه؟
‫باهاشون حرف بزنیم؟
‫ممنون از نظر ارزشمندت.
‫واقعیت اینه، قربان، اصلاً شدنی نیست.
‫لطفاً یه لحظه ما رو تنها بذارین.
‫بی‌خیال، برادر.
‫واقعاً شدنی نیست؟
‫اگه من بگم می‌خوام روی آب راه برم، ‫وظیفه توئه که اون آب رو یخ بزنی.
‫یعنی،
‫من که جادوگر نیستم.
‫ولی اگه یه کم جادو کنی،
‫می‌تونم کاری کنم که بابام نتونست ‫انجام بده و آرزوت رو برآورده کنم.
‫زود باش،
‫یه کبوتر از کلاهت واسم در بیار.
‫فکر کردم اگه بگم، عصبانی می‌شی…
‫چی؟ محاله.
‫من اصلاً عصبانی نمی‌شم.
‫بگو ببینم چی تو ذهنته.
‫احمق!
‫می‌خوای من رو به کشتن بدی؟
‫این قابل قبول نیست. ‫اصلاً درست نیست.
‫چطور تونستی...
‫ساکت شو!
‫تفنگت رو بذار کنار!
‫بچه رو ترسوندی!
‫آقا!
‫- حالت خوبه؟ ‫- ساکت شو!
‫- اونجا چی شده؟ ‫- مهماندار!
‫- زود بیا اینجا! ‫- چی شده؟ ها؟
‫من...
‫من ناراحتی قلبی دارم.
‫باید قبل از اینکه گروگان گرفته بشی می‌گفتی!
‫چی؟
‫همین الان بازش کنین!
‫کسی تو هواپیما، دکتر هست؟
‫- دکتری هست؟ ‫- کسی هست...
‫من...
‫من دکترم!
‫یه وضعیت اورژانسی پزشکی ‫تو هواپیما پیش اومده.
‫لطفاً سوخت‌گیری رو شروع کنین.
‫ما هنوز با ارتش آمریکا در حال مذاکره‌ایم.
‫چند دقیقه دیگه صبر کنین.
‫لطفا زودتر…
‫اگه این مسافر بمیره،
‫بدونین که همه‌اش تقصیر دولت بوده!
‫هی!
‫- لعنت. ‫- الو؟
‫هی!
‫بهشون بگو مریض‌ها و پیرها رو ‫در ازای سوخت آزاد می‌کنین.
‫مطمئنم شما هم نمی‌خواین کسی بمیره.
‫ما با خوک‌های سرمایه‌دار معامله نمی‌کنیم.
‫اگه برای یه مسافر اتفاقی بیفته،
‫اون وقت شما دارین
‫به اون خوک‌های سرمایه‌دار ‫بهونه می‌دین که بریزن اینجا.
‫من موافقم.
‫حتی بدون مریض‌ها و پیرها هم ‫گروگان به اندازه کافی داریم.
‫پنج به سه شد.
‫باید زودتر آزادشون کنیم…
‫من مخالفم.
‫با یک تسلیم کوچک، کنترل از دستمون در می‌ره.
‫چهار به چهار.
‫راستش نظرم عوض شد.
‫چی؟
‫باید تا رسیدن به پیونگ‌یانگ ‫سر حرفمون بمونیم!
‫پنج به سه شد. ‫هیچ‌کس پیاده نمی‌شه!
‫نه.
‫کمونیسم تصمیم جمعی صددرصدی می‌خواد.
‫ما چیزی به اسم رأی اکثریت نداریم.
‫صبر کن رهبر. ‫پس چرا رأی‌گیری کردی…
‫ساکت شو!
‫رهبر تصمیم می‌گیره.
‫مگه نه؟
‫معلومه.
‫دیکتاتوری تو کمونیسم اجتناب‌ناپذیره.
‫پرواز شماره ۳۵۱ «جپنیز راید»
‫بالاخره بعد از چهار ساعت بن‌بست ‫شروع به سوخت‌گیری کرد.
‫با تلاش فراوان و اصرار مداوم مقامات دولتی،
‫تعداد ۲۳ مسافر آزاد شدند،
‫از جمله یک بیمار قلبی،
‫پیرها، زن‌ها و بچه‌ها.
‫پسرم هنوز تو هواپیماست!
‫نیروهای ارتش ژاپن
‫زندگی و امنیت مسافرها رو ‫بالاتر از هر چیزی قرار دادن.
‫ما بی‌وقفه کار کردیم تا مسافرها رو طبق
‫پروتکل نجات بدیم.
‫زود باش. در رو ببند!
‫اما به نظر می‌رسد ۱۰۶ مسافر باقی‌ مانده
‫به زودی فرودگاه ایتازوکه را ترک خواهند کرد.
‫شوخیت گرفته؟
‫من باید با این برم پیونگ‌یانگ؟
‫مشکلی هست؟
‫نقشه‌های هوانوردی باید مسیرهای پرواز ‫و اطلاعات فرودگاه داشته باشن.
‫مشخصه این رو از یه کتاب ‫درسی دوره راهنمایی کندن.
‫براتون آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫صبر کن. یه لحظه وایستا.
‫هی! همون‌جا وایستا!
‫هی!
‫هنوز فکر می‌کنی این دولت نقشه‌ای داره؟
‫ولی چرا باید…
‫نه می‌تونن ما رو بفرستن کره شمالی، ‫نه می‌تونن جلو رفتنمون رو بگیرن.
‫پس ما رو به حال خودمون رها کردن.
‫با همه اینا،
‫نهایت تلاشمون رو کردیم.
‫«نهایت تلاش»؟
‫اصلاً چی کار کردیم؟
‫فقط دوبل پارک کردیم ‫و اعصابشون رو خورد کردیم!
‫شماها فقط وایستادین ‫و مثل احمق‌ها نگاه کردین!
‫چرا هیچکس از این قضیه عصبانی نیست؟
‫عذر می‌خوام!
‫[فصل دوم: هواپیماربایی دوبل]
‫از زمان آتش‌بس،
‫چهار جنگنده آمریکایی رو توی حریم ‫هوایی کره شمالی از دست دادیم
‫و ده‌ها کشته دادیم.
‫ولی پارسال بعد از اینکه میگ‌های کره شمالی
‫به یک تیم حمله کردن، ‫تونست سالم برگرده.
‫و خلبانی که مأموریت رو تموم کرد مدال گرفت.
‫ولی...
‫چرا فقط خلبان مدال می‌گیره؟
‫از کسی که مدال می‌ده بپرس، نه من.
‫خب، نگاهش کن!
‫خیلی زبون‌درازی می‌کنی، نه؟
‫تو تنها کره‌ای اون مأموریت بودی، مگه نه؟
‫به عنوان کمک کنترل‌کننده.
‫طبق قانون، کنترل‌کننده اصلی «رپکان»
‫باید از ارتش آمریکا باشه.
‫که اینطور. راستی،
‫شنیدم تعداد کسایی که
‫توی کره آزمون رپکان رو قبول شدن
‫به تعداد انگشت‌های یه دست می‌رسه.
‫درسته؟
‫من احتمالاً اولین انگشت اون دستم.
‫چقدر خوب.
‫اصلاً رپکان چیه؟
‫رپکان یا کنترل تقرب راداری.
‫سیستم پیشرفته کنترل راداری ‫که از ۱۹۶۸ دست آمریکاست.
‫تحت کنترل لشکر پنجم ‫نیروی هوایی آمریکا اداره می‌شه
‫و می‌تونه تا ارتفاع ‫سی هزار پایی رو ردیابی کنه…
‫بسه.
‫حوصله ‌سربره.
‫آخرش تو فقط یه کمک بیشتر نیستی.
‫و تو دقیقاً کی هستی؟
‫من هیچکس، یه هیچ‌کاره به تمام معنا.
‫می‌تونی هیچکس صدام کنی.
‫الان درست فهمیدم؟
‫این گروه به‌ اصطلاح ‫ارتش سرخ هواپیما رو دزدیده،
‫بعد ما می‌خوایم تماس هواپیما رو بدزدیم.
‫به نظرت هوشمندانه نیست؟
‫منم همین فکر رو می‌کنم.
‫تو اصلاً نمی‌دونی این سیستم ‫چه جوری کار می‌کنه، نه؟
‫کنترل‌کننده‌ها نمی‌تونن خودشون ‫مکالمه رو با خلبان‌ها شروع کنن.
‫ولی تو قراره این کار رو بکنی.
‫چون خیلی خوب سیستم رو می‌شناسی.
‫فرض کنیم باهاشون تماس گرفتیم.
‫چطور می‌خوایم راضیشون کنیم؟
‫با حرف زدن؟
‫به‌به، چه نابغه‌ای!
‫بی‌خیال، سخت نگیر.
‫اصلا وقت آماده‌سازی نداشتم.
‫«اگه آماده نشی،
‫داری خودت رو برای شکست آماده می‌کنی.»
‫بنجامین فرانکلین.
‫باز یکی دیگه که عاشق ‫نقل‌قول و این چرت‌ و پرتاست.
‫حرف‌هایی کسایی که تو تاریخ ‫موندگار شدن، یه ارزشی داره.
‫[فرودگاه بین‌المللی کیمپو]
‫تو ژاپنی هم بلدی، نه؟
‫اگه این کار جواب بده، ‫آرزوت رو برآورده می‌کنم.
‫تو ذهن آدم رو می‌خونی؟
‫فکر می‌کنی آرزوم چیه؟
‫موفقیت.
‫فکر می‌کنی این‌قدر سطحی‌ام؟
‫اسم تو یعنی «معروف شدن»، ها؟
‫حتی تو اسم هم هست.
‫ببخشید، بابام اسمم رو گذاشته.
‫بابات...
‫مگه کهنه‌سرباز جنگ کره نبود؟
‫[تپه اسب سفید، ۲۰ سال پیش]
‫نارنجک در تپه اسب سفید منفجر شد.
‫تا حالا دیدی دست و پای ‫ارتش دست‌نشانده بپره هوا؟
‫من محو تماشا شده بودم…
‫تا اینکه فهمیدم پاهای خودمم پریدن.
‫اون کسی که…
‫نارنجک رو پرت کرد، ‫سرهنگ دومم بود،
‫و نشان شجاعت نظامی تگوک گرفت.
‫در حالی که…
‫من به جای دو تا پا…
‫بابات این ساعت رو از رئیس‌جمهور گرفت.
‫ببین. خیلی قشنگه، مگه نه؟
‫اگه این کار رو درست انجام بدیم،
‫دولت بهم مدال یا چیزی شبیه اون می‌ده؟
‫معلومه! اون‌وقت واقعاً به اسمت عمل کردی.
‫ستوان سو، این‌ها کی هستن؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫الان می‌خوام روند کار رو براشون توضیح بدم.
‫چون رپکان زیر نظر آمریکاست، ‫حتی وزیرها هم باید مجوز بگیرن.
‫کارت شناساییت رو بده، ‫من کار رو شروع می‌کنم.
‫بهش بگو باید برم دستشویی.
‫اینجا که کافه محله نیست.
‫فقط ترجمه کن.
‫این آقا خیلی دستشویی داره ‫و می‌خواد از سرویس شما استفاده کنه.
‫این دیگه چی بود؟
‫رمز همین بود؟
‫باشه، فهمیدم برای دولت کار می‌کنی،
‫ولی دقیقاً کارت چیه؟
‫گفتم که من هیچکس نیستم.
‫با عقل جور در نمیاد.
‫این چیزیه که می‌تونه بره تو اخبار.
‫کار من تو اخبار دیده می‌شه، ‫ولی خودم نه.
‫پس لازم نیست چیزی درباره من بدونی.
‫یالا، نباید وقت تلف کنیم.
‫- قربان! ‫- قربان!
‫خیلی‌خب، همه‌چیز آماده است،
‫پس شروع کنیم!
‫شوخی می‌کنین، نه؟
‫می‌خواین من کنترل‌کننده محلی بشم؟
‫- کاری که می‌تونیم بکنیم... ‫- حالا...
‫چه حسی داره کنترل حریم هوایی ‫کره جنوبی دستت باشه؟
‫داری می‌گی
‫ارتش آمریکا داره ‫کنترل عملیاتی رو به ما می‌ده؟
‫اصلاً چه معنی‌ای می‌ده؟
‫خودشون بودن که تو رو معرفی کردن.
‫این واقعاً یه امتیاز باورنکردنیه.
‫یعنی مدال و ترفیع فقط بلوف نیست.
‫یه فرصت عالیه که خودم رو تو دنیا نشون بدم.
‫ولی چرا؟
‫چرا من، از بین این همه آدم؟
‫ساکت!
‫صدای چرخ‌دنده‌های فکرت رو می‌شنوم. ‫بگیر بشین.
‫الان همه تو هول و ولا هستن.
‫سی و پنج دقیقه‌ست از ایتازوکه بلند شدن ‫و از روی دریای شرق سمت شمال می‌رن.
‫[ستاد نیروی هوایی کره شمالی]
‫می‌خوان مستقیم از روی کره جنوبی رد شن؟
‫معلومه خیلی گستاخن!
‫فقط باید از خط مرزی نظامی رد بشن.
‫اون وقت یه بوئینگ ۷۲۷ بدون ‫هیچ زحمتی دست ما می‌افته.
‫تازه، صد تا گروگان هم ‫برای مذاکره گیرمون میاد!
‫همرزمان شوروی حسابی بهمون افتخار می‌کنن.
‫حرفه‌ای‌ترین کنترل‌کننده ‫ترافیک هوایی‌مون رو بیارین سر کار!
‫- اون کسیه که نقشه رو اجرا می‌کنه. ‫- که اینطور.
‫از نظر برد، رپکان حداکثر ‫تا ۶۵ کیلومتر پوشش می‌ده.
‫باید حداقل تو کیونگی با ما ‫تماس بگیرن تا بتونیم ردیابی کنیم.
‫سخته که مکالماتشون ‫با پیونگ‌یانگ رو شنود کنیم.
‫هی!
‫فقط ۶۵ کیلومتر؟ واقعا؟
‫- مرکز کنترل، برد هستم. ‫- بگو، برد.
‫اجازه می‌خوام برد کنترل رو تغییر بدم.
‫شماره مجوز کنترلی...
‫مجوز من؟
‫عقل از سرتون پریده.
‫بیشتر از ۶۵ کیلومتر ‫خلاف قوانین بین‌المللی هوانوردیه.
‫می‌خوای من رو به یک ‫مجرم بین‌المللی تبدیل کنی؟
‫ادامه بده، برد. شماره مجوز رو بگو.
‫لعنت به این وضع.
‫پس واسه همین من رو نشوندین اینجا؟
‫سرگرد هال.
‫ما، ایالات متحده آمریکا،
‫به عنوان مدافعان دموکراسی لیبرال در جهان،
‫قاطعانه اعلام می‌کنیم که هرگز ‫اجازه نمی‌دیم غیرنظامیان بی‌گناه
‫به یک دیکتاتوری کمونیستی منتقل بشن.
‫موافقم، قربان.
‫پس ما این عملیات رو فرماندهی می‌کنیم؟
‫سرگرد هال.
‫ما، ایالات متحده آمریکا،
‫به عنوان نگهبانان حاکمیت قانون،
‫قاطعانه اعلام می‌کنیم که هرگز نمی‌تونیم
‫هیچ قانون بین‌المللی هوانوردی رو نقض کنیم.
‫چی...
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم. ‫نه، انجامش نمی‌دم.
‫بشین.
‫شماره مجوز.
‫۸-۲-۹-۰-۷…
‫۱-۴.
‫دریافت شد. محدوده کنترل رو
‫تا حداکثر ۳۲۲ کیلومتر افزایش می‌دیم.
‫نگاه کنین! ‫حالا چیزهای بیشتری نشون می‌ده.
‫ولی چه‌جوری پیداش کنیم؟
‫فکر کردی داری چی کار می‌کنی؟
‫همه دیدین، مگه نه؟
‫من چیزی نگفتم. خودش انجامش داد!
‫ستوان گومیونگ.
‫مگه مدال نمی‌خوای؟
‫نه مدال می‌خوام، نه مجسمه به افتخارم. ‫همین الان لغوش کن!
‫بیشتر از صد نفر دارن ‫کشیده می‌شن سمت کره شمالی.
‫به ‌عنوان یه سرباز و کنترل‌کننده، ‫دلت نمی‌خواد اون بدبخت‌ها رو نجات بدی؟
‫لعنتی.
‫- برگرد بشین سر جات! ‫- بزن!
‫من سرباز نیروی هوایی کره جنوبی‌ام
‫و هنوز هیچ دستور رسمی‌ای دریافت نکردم.
‫مگه شماها مثل من سرباز نیستین؟
‫این عوضی روی یه سرباز ‫نیروی هوایی اسلحه گرفته.
‫غذا خوردی؟
‫نه، اینقدر سرم شلوغ بوده که نخوردم. ‫از گشنگی دارم می‌میرم. آره.
‫خب، آوردمش جلوی پنل،
‫ولی یه چیزی درباره قوانین هوانوردی گفت.
‫نمی‌دونم، پیچیده ‌است. سرم درد گرفت.
‫باشه. حتما.
‫بگیرش.
‫- کیه؟ ‫- الو.
‫من پارک سانگ‌هیون، ‫رئیس سازمان اطلاعات کره‌ام.
‫تو کی هستی؟
‫بله، قربان.
‫امنیت ارتباطات. من ستوان سو گومیونگ ‫از نهمین گروه پشتیبانی کنترل هوایی هستم.
‫بفرمایید، قربان.
‫سازمان اطلاعات مرکزی کره.
‫دو تا چیز همون لحظه که ‫اسمش رو شنیدم تو ذهنم اومد.
‫اگه مخالفت کنم…
‫کمونیست، کمونیست، موذی سرخ!
‫برچسب کمونیست بهم می‌خوره ‫و تا آخر عمرم فلج می‌شم.
‫فسقلی‌ها!
‫یا اینکه یک خبر کوتاه می‌شم: ‫سربازی که در تمرین کشته شد.
‫من قوانین هوانوردی یا این چیزا رو نمی‌دونم.
‫فقط هر کاری لازمه انجام بده
‫تا اون هواپیما رو سالم و راحت بنشونی.
‫گفتین «هر کاری لازمه» قربان؟
‫بله.
‫هر کاری لازمه، انجام بده.
‫پس...
‫می‌تونم بگم اینجا کره شمالیه؟
‫ای عوضی!
‫بعد خودت رو سرباز نیروی هوایی ‫کشور کره جنوبی می‌دونی، آشغال؟
‫می‌دونی همین الان می‌شه ‫به خاطر این حرف، تو رو مجازات کرد؟
‫گوشی رو بده هیچکس.
‫دیدی؟ بهت گفتم تنها راه همینه.
‫آره، باشه.
‫آره، بله، حتماً.
‫باشه، باشه، بله.
‫پس یعنی سازمان اطلاعات کره مجوزش رو داد؟
‫چرا مثل چوب خشک سر جات وایستادی؟
‫نمی‌خوای کارت رو بکنی؟
‫یعنی...
‫مطمئنین این کار درسته؟
‫کی اهمیت می‌ده؟
‫اگه همه‌چی خراب بشه، ‫خودمون باید جواب پس بدیم.
‫هی سربازها، منتظر چی هستین؟
‫دنبالم بیاین.
‫تکون بخورین! وقتمون داره تموم می‌شه!
‫بله، قربان!
‫لعنت.
‫کدوم گوری هستی؟
‫از صبر و همکاری‌تون ممنونیم.
‫داریم به پیونگ‌یانگ نزدیک می‌شیم، ‫فقط یه کم دیگه تحمل کنین.
‫به محض رسیدن به پیونگ‌یانگ،
‫از کره شمالی می‌خوایم ‫همه‌تون رو سالم برگردونه.
‫اگه کسی می‌خواد بره دستشویی، الان وقتشه.
‫بعد از تموم شدن غذا، ‫همه سیگارها رو جمع می‌کنیم.
‫سیگارهای جمع‌شده به مرور ‫بین همه به طور مساوی تقسیم می‌شن.
‫صبر کن.
‫من سه بسته مارلبرو داشتم، ‫اون به زور یه بسته کامل داشت.
‫این انصافه که مساوی تقسیم بشه؟
‫به خاطر آدمایی مثل توئه که ‫ما می‌خوایم انقلاب راه بندازیم.
‫هی مدام می‌گین انقلاب.
‫می‌شه بپرسم هدفتون از این انقلاب چیه؟
‫[زنده باد لنینیسم]
‫«سرمایه‌داری که فقط دنبال موفقیته
‫ناگزیر به تبعیض و سلطه ختم می‌شه
‫و طبقه‌گرایی به بار میاره.»
‫ما می‌خوایم این نظم موجود رو سرنگون کنیم
‫و صلح رو به دنیا بیاریم.
‫شنیدم بهت می‌گن رهبر.
‫ولی انگار این یکی دیگه ‫طبقه‌گرایی حساب نمی‌شه.
‫چی؟
‫بگذریم.
‫هواپیما دزدیدین و حالا می‌خواین ‫به اسم صلح، ارتش تشکیل بدین؟
‫صلح همیشه به روش مسالمت‌آمیز به دست نمیاد.
‫وای.
‫چه منطق قشنگی!
‫تقریباً قانع شدم.
‫فرندلی ۵۱۱، ۰۹۵.
‫پیداش کردم!
‫مسیر قبلی چی بود؟
‫فرندلی ۵۱۰ روی ۱۰۵ بود،
‫- ۱۷۳ کیلومتر... ‫- باشه!
‫اگه اینجا و بعد اینجا ردیابیشون کردیم،
‫این سرعت فقط از یه جنگنده بر میاد.
‫پس یعنی اون ناشناس ۴۷۲ جلوی اون‌ها
‫همون هواپیماییه که دنبالشیم!
‫اوه!‌ فهمیدم... چی؟
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫یه هواپیمای ناشناس غیرقانونی ‫وارد حریم هوایی ما شده،
‫پس طبق پروتکل جنگنده‌هامون رو فرستادیم.
‫ولی نباید طبق پروتکل جنگنده بفرستیم.
‫نیروی هوایی از این عملیات خبر نداره؟
‫آقای کیم، قربان.
‫[رئیس ستاد نیروی هوایی از قبل]
‫مگه اینکه شخص اعلیحضرت ‫مستقیم دستور بده…
‫طبق پروتکل، دو جنگنده اعزام شدن.
‫باید تا الان بهش رسیده باشن!
‫احسنت.
‫کار فوق‌العاده‌ای کردی. عالی بود.
‫[اقامتگاه رئیس دفتر رئیس‌جمهور]
‫اینکه رئیس ستاد نیروی هوایی ‫کره جنوبی طرف من باشه،
‫باید بگم که خیلی دلگرم‌کننده‌ است.
‫اگه بتونم کمکی بکنم، ‫هر کاری از دستم برمیاد…
‫حرکت «شکاف».
‫اوه، لعنت!
‫چی شد قربان؟ اشتباهی کردم؟
‫نه، اصلاً.
‫به هر حال، کاری کن از ترس خشک‌شون بزنه
‫و مجبورشون کن تو نزدیک‌ترین باند فرود بیان.
‫اگه دستور ما رو نادیده بگیرن، چی؟
‫اون وقت باید چی کار کنیم؟
‫«بزن و له کن»!
‫«بزن و له کن»...
‫یعنی می‌گین باید بهشون شلیک کنیم؟
‫اون چیه؟
‫- یه جنگنده کره‌جنوبیه. ‫- کره جنوبی؟
‫حتماً از مسیر منحرف شدیم. ‫به فرکانس اضطراری وصل شو.
‫نیروی هوایی کره صحبت می‌کنه.
‫شما وارد حریم هوایی کره شدین.
‫شناسه پرواز و مقصدتون رو اعلام کنین.
‫پرواز شماره ۳۵۱ جپنیز راید.
‫یک هواپیمای غیرمسلح مسافربری ژاپنی هستیم.
‫اینجا مقصد ما نیست.
‫ما به سمت فرودگاه پیونگ‌یانگ می‌ریم.
‫شما توسط نیروی هوایی کره رهگیری شدین.
‫ارتفاع رو بیارین پایین ‫و روی ۹۰۰۰ ثابت بمونین.
‫چی می‌گن؟
‫دنبالم بیا.
‫دوباره تکرار می‌کنم،
‫شما توسط نیروی هوایی کره رهگیری شدین.
‫اجازه نمی‌دیم برین پیونگ‌یانگ.
‫دوباره می‌گم، ‫اجازه نمی‌دیم برین پیونگ‌یانگ.
‫دنبالم...
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫اگه بهمون شلیک کنن، چی؟
‫اگه نتونیم تو پیونگ‌یانگ پا بذاریم،
‫مردن تو آسمون هم بد نیست.
‫عقب کشیدن!
‫ولی صبر کن...
‫رفتن تو حالت حمله.
‫- سریع با پایگاه اوسان تماس بگیر! ‫- بله، قربان!
‫- نه، نه. هی، کودن. ‫- قربان؟
‫برو بشین سرجات.
‫- من... ‫- فکر کردی داری چی کار می‌کنی؟
‫این یه عملیات محرمانه از ‫سازمان اطلاعات کره است.
‫عملیات محرمانه کشک!
‫اگه تلفات بدیم چی؟
‫مگه این عملیات نجات نیست؟
‫همه بشینین سرجاتون ‫و کمربندها رو ببندین!
‫- برای نقشه دوم آماده شین. ‫- لعنت!
‫بی‌خیال.
‫دارین چی کار می‌کنین؟
‫این چی بود... الان خورد؟
‫فکر کنم یه گله غاز بود.
‫ستوان گومیونگ.
‫زیادی جوگیر نشو.
‫شلیک به یک پرواز مسافربری ‫ژاپنی یعنی اعلان جنگ.
‫کدوم دیوونه‌ای همچین کاری می‌کنه؟
‫چی؟
‫جواب ندادن؟
‫این کمونیستا بی‌ادبن، ‫فرقی نداره چه ملیتی باشن.
‫اگه قبل از خط مرزی نظامی ‫حاضر به فرود نشن،
‫فقط برگردین.
‫حرکت «کراس»!
‫آره!
‫برگشتن!
‫یه لحظه صبر کن.
‫اگه جنگنده‌های کره‌ای برگشته باشن…
‫همین الان از خط مرزی نظامی ‫رد شدن و وارد حریم ما شدن.
‫خیلی‌خب، همرزمان!
‫جنگجویان انقلابی بین‌المللی ما
‫مستقیم دارن میان تو آغوش جمهوری!
‫فرکانس اضطراری رو باز کن.
‫خب حالا چی؟
‫مگه نگفتی نمی‌تونیم از اینجا ‫مکالمه رو شروع کنیم؟
‫واسه همین ستوان سو ‫فرکانس اضطراری رو باز کرد.
‫وقتی دوباره تماس بگیرن، ‫ما مکالمه‌شون رو می‌گیریم.
‫ولی صبر کن، اگه اون‌ها...
‫اگه همین الان با پیونگ‌یانگ حرف بزنن چی؟
‫گفتی مستقیم دارن می‌رن سمت اون‌ها.
‫احتمالاً فرکانس پیونگ‌یانگ رو بلد نیستن.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫اگه تحت کنترل پیونگ‌یانگ بودن،
‫جرأت نمی‌کردن این‌جوری ‫از روی کره جنوبی رد شن.
‫آخرش مجبور می‌شن ‫از فرکانس اضطراری استفاده کنن.
‫مشکل اینه فرکانس اضطراری ۱۲۱.۵ مگاهرتز ‫در سراسر جهان استفاده می‌شه،
‫پس هر کسی می‌تونه گوش بده.
‫از جمله پیونگ‌یانگ.
‫یعنی تماس مستقیم با ما نمی‌گیرن، ‫برای یه مرکز اضطراری می‌ره، درسته؟
‫یعنی کره‌ای جنوبی‌ها هم دارن گوش می‌دن؟
‫زبونت بند اومده؟ جواب بده!
‫از بس سر و صداست سرم داره می‌ترکه.
‫همه‌تون ساکت شین.
‫ای مردک...
‫اگه با برج مراقبت حرف نزنیم،
‫ممکنه سرگردون بشیم یا بخوریم به یک کوه.
‫مگه نگفتی این فرکانس برای همه بازه؟
‫اگه یکی دیگه گوش بده چی؟
‫می‌خوای همین‌جوری تا ابد ‫تو آسمون پرسه بزنیم؟
‫تقابل کنترل‌کننده‌های خبره ‫کره جنوبی و شمالی
‫ساده‌تر از چیزیه که به نظر میاد.
‫نه.
‫اصلاً ساده نیست.
‫این دوئل تمرکز و سرعت وحشتناک می‌خواد.
‫وسط این همه مکالمه ‫باید تماس «هارو» رو پیدا کنیم
‫و فقط یه ۰.۰۰۰۰۰۰۰۰۰۱ ثانیه ‫زودتر این دکمه قرمز رو بزنیم.
‫این‌جوری می‌تونی این نبرد تنهایی ‫و اعصاب‌خُردکن رو پیروز بشی.
‫پس به طور خلاصه بگم،
‫کسی برنده است که دستش سریع‌تر باشه.
‫اگه بخوام مثال بزنم…
‫مثل کلینت ایستوود ‫تو فیلم «خوب، بد، زشت».
‫وصل شد؟
‫گوش می‌دم. بفرما.
‫آتش‌سوزی مهار شد! ‫آتش‌سوزی مهار شد!
‫دارم به مقر برمی‌گردم.
‫همه بالگردهای آتش‌نشانی،
‫لطفاً دیگه از فرکانس اضطراری استفاده نکنین.
‫اوه، بی‌خیال!
‫همیشه ازش استفاده می‌کنیم، ‫بذار همین‌جوری بمونه.
‫فرکانس اضطراری فقط برای مواقع اضطراریه!
‫بالگرد آتش‌نشانی باید آتیش خاموش کنه!
‫اون که اضطراری نیست، احمق!
‫چه احمقی.
‫اون کنترل‌کننده احمق کره جنوبی
‫الان داره با یه خلبان ‫بالگرد آتش‌نشانی دعوا می‌کنه.
‫از یه نوکر امپریالیست آمریکایی ‫بیشتر از این انتظار نمی‌ره.
‫نباید تا الان تماس می‌گرفتن؟
‫هر ایستگاهی که می‌شنوه، ‫پرواز شماره ۳۵۱ جپنیز راید هستم.
‫درخواست تماس با کنترل تقرب ‫پیونگ‌یانگ رو داریم.
‫پرواز شماره ۳۵۱ جپنیز راید.
‫- اینجا کنترل تقرب پیونگ‌یانگه. ‫- پیونگ‌یانگ...
‫ممکنه کره جنوبی این رو شنود کنه.
‫تماس شما روی این فرکانس ‫خیلی ضعیف و خش‌دار میاد.
‫- برین روی... ‫- فرکانس رو تغییر بدین...
‫به ۱۳۴.۱.
‫به ۱۲۹.۷.
‫و طبق دستور من عمل کنین.
‫پرواز شماره ۳۵۱ جپنیز راید هستم.
‫فرکانس...
‫۱۳۴.۱.
‫فرکانس ۱۳۴.۱.
‫تمام.
‫پرواز شماره ۳۵۱ جپنیز راید هستم.
‫الان روی فرکانس شما هستیم، ۱۳۴.۱.
‫پرواز شماره ۳۵۱ جپنیز راید.
‫تماس راداری برقرار شد.
‫با جهت ۲۹۰ پرواز کنید ‫و ارتفاع ۹۰۰۰ پا را حفظ کنید.
‫موشک‌های زمین به هوا رو فوراً ‫شلیک کنین و برشون گردونین!
‫ساقط‌شون نکنین! ‫فقط سیگنال بدین. فهمیدین؟
‫شلیک!
‫چی...
‫چه خبر شده؟
‫انفجار نور و صدا تو مسیرمون دیده می‌شه.
‫این برای شماست، همرزمان.
‫به جمهوری دموکراتیک خلق کره خوش اومدین.
‫که اینطور...
‫پس این یک سلام با توپ هست؟
‫رهبر.
‫حتی خوشامدگویی کره شمالی ‫هم انقلابی‌ایه، مگه نه؟
‫آره.
‫به شما هم تبریک می‌گم، کاپیتان.
‫به ۱۰ هزار ساعت پرواز رسیدی.
‫فکر کنم بواسیرم بدتر از قبل شده.
‫ستوان سو! ‫بزرگ‌ترین هواپیماربای دنیا!
‫اینکه دوباره هواپیما رو بدزدی ‫بدون اینکه سوارش بشی؟
‫- خیلی خفنه، نه؟ ‫- آره!
‫جون خیلی‌ها رو نجات دادی، رفیق.
‫آره. ممنون، قربان.
‫تو هم می‌تونی با قیمت جونشون
‫واسه خودت همبرگر بخری.
‫خیلی‌خب. کاپیتان، آماده‌باش.
‫هی، می‌شه تا جایی که می‌تونی ‫وقت‌کشی کنی تا برسن کیمپو؟
‫ماموریت با موفقیت انجام شد. ‫حداقل یه تشکری ازم بکن.
‫مگه با اون جمله آشنا نیستی؟ ‫«موفقیت پایان کار نیست.»
‫وینستون چرچیل.
‫درسته.
‫به کارت ادامه بده.
‫کجا هی غیب می‌زنی؟
‫به تو چه ربطی داره؟
‫اگه من رو نمی‌بینی، ‫یعنی دارم کار می‌کنم.
‫[فصل سوم: قلعه شنی]
‫هواپیماهای آمریکایی روی باند چی شدن؟
‫بخوایم همه‌شون رو بلند کنیم، خیلی سخته
‫واسه همین داریم هر جور شده ‫مخفی‌شون می‌کنیم.
‫فکر نکنم مخفی کردنشون جواب بده.
‫نگاهشون کن، می‌خوای با این ‫سرعت لاک‌پشتی جابه‌جاشون کنی؟
‫این که مثل ماشین پارک کردن نیست، قربان!
‫هی، آقا!
‫پرچم رو نباید این‌جوری بکشی پایین! ‫همه‌اش گره خورده!
‫پرچم کره شمالی واقعاً تو راهه؟
‫اصلاً از کجا همچین چیزی گیر آوردین؟
‫کات! کات! کات!
‫به این می‌گین بازیگری؟!
‫اصلاً واقعی به نظر نمیومد!
‫- نباید همینجوری تیر بزنین... ‫- قربان! رئیس!
‫یکی می‌خواد شما رو ببینه.
‫کی جرأت کرده سر صحنه ‫به کارگردان دستور بده؟
‫بیا بیرون!
‫همینه!
‫به این می‌گم واقع‌بینانه! ‫فهمیدی چی می‌گم؟
‫ولی مگه قرار نبود صحنه ‫ارتش کره رو فردا بگیریم؟
‫مطمئنم واقعی به نظر میاد، ‫چون سرباز واقعی هستن.
‫- ممنون که اومدی، کارگردان. ‫- تو باید همون برنامه‌ریز باشی!
‫- آره. ‫- می‌دونی، به عنوان یه هنرمند،
‫خیلی باعث افتخاره این فرصت رو دارم ‫که به کشورم خدمت کنم!
‫[فرودگاه بین‌المللی سونان پیونگ‌یانگ]
‫وای، دارن یکی رو میندازن هوا!
‫زنده باد پارک سانگ‌هیون!
‫زنده باد جمهوری کره!
‫زنده باد پارک سانگ‌هیون!
‫زنده باد جمهوری کره!
‫- آخ، کمرم. ‫- ببینید کی اینجاست!
‫لشکر شکست‌خورده وارد می‌شود.
‫- گل کاشتی پارک. ‫- همین‌طوره.
‫شخص اعلیحضرت خوشحال می‌شن.
‫ولی واقعاً اشکالی نداره تظاهر کنیم ‫اینجا کره‌ی شمالیه؟
‫نجات دادن جون آدما مهم‌تر از ایدئولوژی نیست برادر؟
‫سو گومیونگ.
‫پسر، چه اسمی!
‫خیلی وقته همچین مرد جوون قابل اعتمادی ندیدم.
‫خیلی مفتخر و خوشحالم!
‫خب شنیدم که بابات توی جنگ کره جنگیده.
‫بله قربان!
‫هر دو پاش رو توی حمله‌ی نارنجک سرخ‌ها ‫از دست داد، مگه نه؟
‫نه قربان. نارنجک خودی بود.
‫تراژدی جنگ همینه. همیشه فداکاری به دنبال داره.
‫- ولی همیشه سربلند بود قربان! ‫- واقعاً؟
‫حالا قراره سربلندتر هم بشه.
‫پسرش قراره مدال و همه‌چیز بگیره.
‫- می‌تونی برگردی سر وظایفت. ‫- بله، قربان!
‫وزیر.
‫چطوره بذاریمش ردیف جلو؟
‫عکسش عالی می‌شه!
‫دو نسل قهرمان ملی.
‫خیلی‌خب، ۳۰ ثانیه وقت دارید ‫لباستون رو عوض کنید و بیرون جمع بشید!
‫وایستا، این خانم‌ها زیادی آراسته‌ان.
‫این‌جوری می‌شه واقع‌گرایانه نگهش داشت.
‫می‌دونی که چی می‌گن،
‫مردهای خوش‌تیپ توی جنوبن، ‫خانم‌های زیبا توی شمال.
‫- یادم نمیاد. ‫- چی؟
‫چرا یونیفرم ارتش دست‌نشانده رو پوشیدی؟
‫من قبلاً بازیگر بودم!
‫اگه نمی‌تونم از این لحظه فیلم بگیرم،
‫حداقل می‌خوام بخشی ازش باشم!
‫فقط در صورتی واقع‌گرایانه‌ست که مردم باورش کنن.
‫ولی باورشون می‌شه تو سربازی؟
‫این رو به خاطر این میگی که...
‫من چاقم؟
‫- دستیار کارگردان. ‫- بله آقا.
‫این تبعیض اجتماعی و پیش‌داوری نیست؟
‫معلومه که هست! توی این دوره زمونه؟ ‫نباید همچین حرف‌هایی بزنید.
‫ همینطوری داشتم می‌گفتم! آخه تو یه سربازی...
‫بی‌خیال. برو.
‫حق با توئه. عجب سربازی‌ام من.
‫با این شیکم گنده‌اش هیچ کاری نمی‌تونه بکنه.
‫من کی همچین حرفی زدم؟ گفتم برو دیگه!
‫این شخصیت منه، خب؟
‫من یه افسر خوب تغذیه‌شده ‫از یه خانواده‌ی ثروتمندم.
‫حتی کیم ایل سونگ توی شمال هم یه خوکه!
‫- می‌دونی؟ - آره، فهمیدم.
‫من هشت‌تا فیلم ضدکمونیستی بازی کردم!
‫- هشت‌تا! ازمدافتاده‌ی... ‫- باشه! برو!
‫اوه، لعنت بهش.
‫چه اهمیتی داره؟
‫پرواز شماره ۳۵۱ «جپنیز راید»
‫موقعیت شما، ۸۰ مایلی غرب فرودگاه.
‫ارتفاع رو به ۴۰۰۰ کاهش بدید و حفظ کنید ‫و مسیر فعلی رو حفظ کنید.
‫پرواز شماره ۳۵۱ «جپنیز راید» هستم. ‫ارتفاع ۴۰۰۰ حفظ می‌شه و در حال نزدیک شدن هستیم.
‫پرواز شماره ۳۵۱ «جپنیز راید»، دریافت شد.
‫کاهش ارتفاع رو تا ۲۵۰۰ ادامه بدید.
‫مجوز نزدیک شدن به باند آی‌‌ال‌اس ۱۴ صادر شد.
‫با برج ۱۲۹.۱ تماس بگیرید.
‫در حال نزدیک شدن به باند ۱۴. ‫برج مراقبت، آماده‌باش.
‫آفرین!
‫می‌تونم بهت اعتماد کنم که اوضاع رو مدیریت کنی ‫تا گروگان‌ها از هواپیما پیاده شن؟
‫ببخشید؟
‫قربان، رپکان تحت فرماندهی آمریکاست،
‫فرود هم توسط برج مراقبت ما کنترل می‌شه.
‫کنترلر فرود همین الان هم آماده‌باشه. ‫نمی‌دونم باید...
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫تا وقتی گروگان‌ها روی خاک کیمپو فرود بیان،
‫ستوان سو باید کنترل رو در دست داشته باشه ‫و این ماجرا رو تموم کنه
‫تا داستان قهرمانانه‌ی تو کامل بشه.
‫وقتی پیاده شدن، ‫اینجا یه عکس دسته‌جمعی می‌گیریم
‫و چندتا مصاحبه هم می‌گیریم.
‫تو هم یه مدال می‌گیری.
‫چه فرصت بزرگی.
‫قهرمان کره، ستوان سو گومیونگ،
‫همین الان داره با استقبال یه میلیون شهروند ‫وارد سئول می‌شه.
‫شما قهرمانی هستید که ‫جون ۱۰۶ مسافر ژاپنی رو نجات دادید.
‫چه حسی داره؟
‫من شایسته‌ی کلمه‌ی «قهرمان» نیستم.
‫به‌عنوان عضوی از نیروی هوایی جمهوری کره،
‫به‌عنوان یه کنترلر ترافیک هوایی،
‫فقط وظیفه‌م رو انجام دادم.
‫شکمم درد می‌کنه.
‫ستوان سو گومیونگ، قهرمان خود کره!
‫چرا بعد از شستن دست‌هات دستشویی می‌کنی؟
‫آقای پارک کارتون دارن.
‫آقای پارک عزیزم. ما آماده‌ایم بریم.
‫خیلی‌خب. کارت عالی بود.
‫حالا برو به مهمون‌هامون خوشامد بگو.
‫من؟
‫از کی تا حالا برنامه‌ریزها هم میان سر صحنه؟
‫کی بهتر از تو کره‌ی شمالی رو می‌شناسه؟
‫لعنتی، اون شایعه‌ی مسخره راست بود؟
‫کدوم شایعه؟
‫می‌دونی که نمی‌تونی کد ملی‌ش رو پیدا کنی، نه؟
‫شایعه شده که اون عضو ارتش دست‌نشانده‌ی شمال بوده.
‫بعد می‌دونی که بابای آقای پارک ‫اون‌موقع ژنرال بوده؟
‫بین سربازهای دست‌نشانده‌ای که توی جنگ اسیر کردن،
‫یکی بود که بین بقیه شاخص بود. یه نابغه.
‫و اون «هیچ‌کس» بود؟
‫آره! همه‌ی سوابقش رو پاک کردن
‫و اون رو دو نسل به‌عنوان کارراه‌بنداز نگه داشتن.
‫مسخره‌ست.
‫پس داری می‌گی ما داشتیم با یه کمونیست، ‫کمونیست شکار می‌کردیم؟
‫خب آقای پارک نمی‌تونست ‫به‌جاش بهش یه هویت جدید بده؟
‫اون‌وقت نمی‌تونستن قلاده‌ش رو دستشون نگه دارن.
‫ببین.
‫اون رو همه‌جا دنبال خودش می‌کشونه ‫و مجبورش می‌کنه همه‌ی کارهای کثیف رو انجام بده.
‫پس تصمیم گرفتی به ما ملحق بشی ‫و شاهد رقم خوردن تاریخ باشی.
‫انقدر هیجان‌زده‌م که دارم می‌لرزم.
‫خوب پیش می‌ره، مگه نه؟
‫تونستیم یه چیزی سر هم کنیم. ‫بیا امیدوار باشیم جواب بده.
‫امروز صبح،
‫فکر نمی‌کردم بیام پیونگ‌یانگ.
‫همه‌تون به‌زودی برمی‌گردید ژاپن.
‫خدا رو شکر که مجبور نشدیم ‫به نقشه‌ی دوم متوسل بشیم.
‫نقشه‌ی دوم؟
‫خیلی‌خب، هواپیما داره میاد!
‫تیم خوشامدگویی، اون منگوله‌ها رو تکون بدید! ‫یالا، نشونم بدید چی بلدید!
‫دوربین‌ها! فیلم‌برداری رو شروع کنید!
‫سربازهای دست‌نشانده! آرایش بگیرید!
‫خیلی‌خب، آماده!
‫حرکت!
‫پرواز شماره ۳۵۱ «جپنیز راید»
‫به پیونگ‌یانگ خوش اومدید.
‫می‌تونید در رو باز کنید و پیاده شید.
‫چرا نمیان بیرون؟
‫خفه شید!
‫هم‌رزم‌های انقلاب! خوش اومدید!
‫ما یه نشست خبری...
‫توی فرودگاه آماده کردیم،
‫پرواز شماره ۳۵۱ «جپنیز راید»، مشکلی دارید؟
‫اینجا واقعاً پیونگ‌یانگه؟
‫دیگه کجا می‌تونه باشه؟
‫یه هم‌رزم یه هواپیمای آمریکایی رو روی باند دیده.
‫من واضح دیدم
‫که روی دمش نوشته بود «نورث‌وست».
‫چرا یه هواپیمای کاپیتالیستی ‫توی سرزمین انقلاب وجود داره؟
‫اون یه هواپیمای فریبگره.
‫ما قراره سربازهای انقلابی ‫مثل شما رو بفرستیم آمریکا.
‫قراره مستقیم به آمریکا حمله کنید؟
‫کره‌ی شمالی واقعاً یه چیز دیگه‌ست.
‫آره.
‫رهبر.
‫این رو نگاه کنید!
‫چی؟
‫یه سیاه‌پوست؟
‫داره ما رو نگاه می‌کنه
‫در حالی که داره همبرگر می‌خوره.
‫اون احمق.
‫اون ارتش شورویه که توی پیونگ‌یانگ مستقره.
‫مگه توی اتحاد جماهیر شوروی سیاه‌پوست هم هست؟
‫من تا حالا نشنیده بودم ‫سیاه‌پوست‌ها اونجا زندگی کنن.
‫ولی تا حالا هم نشنیدم ‫که اونجا هیچ سیاه‌پوستی نباشه.
‫فکر کنم می‌تونه چندتایی هم باشه.
‫کشور بزرگیه، می‌دونی.
‫این‌طور فکر می‌کنی؟
‫بیرون رو نگاه کن.
‫واضحه که اینجا پیونگ‌یانگه.
‫هی.
‫بذار یه نصیحتی بهت بکنم.
‫نباید هر چیزی که می‌بینی رو باور کنی.
‫من فکر می‌کردم مامان و بابام عاشق همن!
‫برو یه مسافر پیدا کن که رادیو داشته باشه.
‫الکساندر پوشکین هم سیاه‌پوست بود.
‫اون کیه؟
‫پدر ادبیات مدرن روسیه.
‫بیخیال، این برای یه پیرو شوروی اطلاعات عمومیه.
‫اطلاعات عمومی...
‫آقایون.
‫می‌خوام ازتون یه سؤال اطلاعات عمومی بپرسم.
‫تا جایی که من می‌دونم،
‫شما در حال حاضر دارید یه برنامه‌ی اقتصادی ملی ‫پنج‌ساله رو اجرا می‌کنید.
‫الان سال چندم این برنامه هستید؟
‫فکر کنم اشتباه می‌کنید.
‫برنامه‌ی اقتصادی پنج‌ساله،
‫که یه‌زمانی مثل یه هیولای بالدار ‫در حال پرواز بود،
‫ده سال پیش تموم شد.
‫پس،
‫تولد رهبر بزرگ کیه؟
‫هم‌رزم محبوب ما کیم ایل سونگ...
‫نه!
‫تو نه.
‫تویی که اونجایی.
‫تو! اون چاقه.
‫با توئم، چاقالو! دور و برت رو نگاه نکن!
‫جوابم رو بده!
‫تولد رهبر معظم کیه؟
‫من...
‫ژاپنی...
‫بلد نیستم.
‫اینجا...
‫اینجا پیونگ‌یانگه؟
‫آره یا نه؟
‫آره.
‫اینجا پیونگ‌یانگه؟ آره یا نه؟
‫رهبر! من یه رادیو پیدا کردم...
‫آره یا نه؟
‫اینجا پیونگ‌یانگه؟ آره یا نه؟
‫- آره یا نه؟ ‫- آره یا نه؟
‫- آره! ‫- آره یا نه؟
‫لویی آرمسترانگ.
‫این موسیقی کاپیتالیستی آمریکاییه!
‫آره یا نه؟
‫این چی داره می‌گه؟
‫سنگ، کاغذ، قیچی؟
‫آره یا نه؟
‫نه.
‫[فصل چهارم: خبر بد]
‫یه هواپیمای ژاپنی که توسط کمونیست‌ها ربوده شده ‫و در مسیر کره‌ی شمالی بوده،
‫توی فرودگاه کیمپو فرود اضطراری کرده.
‫همین‌جوری‌ش هم با شمالی‌ها مشکل داریم.
‫حالا باید با بی‌شرف‌های کمونیست ژاپنی هم سروکله بزنیم؟
‫زودتر بفرستیدشون برن همون سرزمین سرخ‌شون!
‫کره‌ای‌ها رو که گروگان نگرفتن.
‫من فقط می‌ترسم سربازهای خودمون قربانی بشن.
‫می‌دونستم این‌جوری می‌شه.
‫لازم نبود انقدر اوضاع رو به‌هم بریزی.
‫رئیس‌جمهور مشغول کارهای مهمی بودن،
‫ولی در جریان قرار گرفتن.
‫ایشون عمیقاً از وخامت اوضاع آگاهن.
‫و تأکید کردن که تحت هر شرایطی،
‫نباید حتی یه نفر روی خاک کره کشته بشه.
‫نمی‌فهمید اعلیحضرت چی می‌خواد؟
‫اونا حتی شهروند ما هم نیستن.
‫ایشون واضحاً می‌خوان هواپیما بلند شه و بره شمال!
‫بیخیال دیگه، برادر!
‫چرا داری اعلیحضرت رو یه آدم بی‌رحم ‫و سنگ‌دل جلوه می‌دی؟
‫معلومه که می‌خواد مذاکره کنیم ‫و اونا رو از هواپیما پیاده کنیم!
‫احساس می‌کنم داریم می‌بازیم.
‫خب حق با کیه؟
‫چیزی که اون می‌خواد اینه که اونا خودشون ‫ماجرا رو حل کنن بدون اینکه پاش رو بکشن وسط.
‫پس، بیاین در مورد نیت اعلیحضرت ‫دموکراتیک تصمیم بگیریم!
‫رای اکثریت.
‫با بالا بردن دست؟ اشکالی نداره؟
‫ژاپن داره وزیر راه و ترابری سوگیموتو...
‫و معاون وزیر راه و ترابری ایشیدا رو می‌فرسته کره ‫تا از نزدیک روی این وضعیت کار کنن.
‫بار اولتونه میاید کره؟
‫همین ۲۵ سال پیش، همه‌چی مال ما بود، ‫از جمله این فرودگاه.
‫پس همه‌ی مقامات اینجا مسلماً ژاپنی حرف می‌زنن.
‫به مترجم نیازی ندارید.
‫برام سؤاله اون هواپیما چطور سر از اینجا درآورد؟
‫این‌طور نیست که نقشه موفقیت‌آمیز بوده باشه.
‫اگه کار به تلفات رسید،
‫شما مسئولیتش رو قبول می‌کنید؟
‫به گمونم این حسیه که اعلیحضرت الان داره.
‫درست میگه. اون با روند کار هم مشکل خواهد داشت.
‫ژاپنی‌ها به‌زودی می‌رسن.
‫تصور کنید بفهمن که ما کره رو ‫به شکل یه کشور کمونیستی درآوردیم.
‫اون‌وقت خجالت نمی‌کشه به پرچم خودمون نگاه کنه؟
‫به به. ستوان سو گومیونگ خودمون.
‫چیه؟
‫چطور تونستی کشوری به سربلندی کشور ما رو ‫به یه کشور کمونیستی تبدیل کنی؟
‫خب، شما قبلاً بهم گفتید که...
‫بهونه آوردن...
‫عادت بد کساییه که شکست می‌خورن.
‫می‌دونی؟
‫همگی.
‫می‌شه فقط چون پامون به یه سنگ گیر کرده و افتادیم، ‫همه‌چی رو گردن اون سنگ بندازیم؟
‫می‌شه؟
‫دست‌هاتون رو بیارید پایین دیگه. بچه‌اید مگه؟
‫رأی‌گیری با دست؟
‫آره، رأی اکثریت عالیه.
‫ولی مگه یه کشور دموکراتیک ‫نباید به اقلیت هم احترام بذاره؟
‫اعلیحضرت یه‌بار گفتن...
‫که آمریکا برادر بزرگه ‫و کره و ژاپن خواهر و برادرن.
‫ولی اون بی‌شرف‌ها مدام با ما ‫مثل بچه کوچیکه رفتار می‌کنن. این‌طور نیست؟
‫ولی چی می‌شه اگه ما خودمون ابتکار عمل رو به دست بگیریم ‫و این ماجرا رو حل کنیم؟
‫اون‌وقت اونا جلوی ما تعظیم می‌کنن و می‌گن،
‫ممنونم، متشکرم.
‫این‌جوری ما می‌شیم دومین برادر بزرگه‌ی دنیا.
‫از کله‌هاتون استفاده کنید!
‫حق با شماست!
‫- حق با شماست! ‫- دقیقاً.
‫این باعث نمی‌شه قلبتون پر از غرور بشه؟
‫ما هرگز، هرگز نباید تاریخمون رو فراموش کنیم!
‫فقط فکر کردن بهش
‫خونم رو به جوش میاره ‫و دندون‌هام رو به هم قفل می‌کنه!
‫به جنگ ایمجین فکر کنید!
‫به اون‌موقعی فکر کنید که اون بی‌شرف‌ها ‫توی دوران استعمار حمله کردن...
‫و من مطمئنم اونا هم ‫گله و شکایت‌های خودشون رو داشتن.
‫- وای، آقای کیم. ‫- آقای وزیر.
‫- خیلی وقته ندیدمتون. ‫- همین‌طوره.
‫لطفاً بفرمایید بنشینید آقای وزیر.
‫دولت ما هیچ خبری در مورد ‫فرود هواپیمای غیرنظامی‌مون در اینجا دریافت نکرده.
‫این یه عملیات رسمی از طرف دولت کره بوده؟
‫اگه رسمی بود، بهتون خبر نمی‌دادیم؟
‫چی؟ اگه رسمی نیست...
‫متأسفانه، به‌نظر می‌رسه...
‫که یه نفر اینجا سرخود عمل کرده
‫و به اونا دروغ گفته، ادعا کرده که اینجا پیونگ‌یانگه.
‫سرخود عمل کرده؟
‫کی بوده؟
‫کسی که این کار رو کرده...
‫من بودم.
‫ممنونم.
‫واقعاً عملیات شجاعانه و چشمگیری بود.
‫ستوان گومیونگ؟
‫درسته.
‫من فقط داشتم از دستورات مدیر پارک ‫که اونجا ایستاده اطاعت می‌کردم.
‫متوجهم.
‫از طرف دولت ژاپن، ‫عمیق‌ترین سپاسگزاری‌مون رو ابراز می‌کنیم.
‫بین برادرها نیازی به این حرف‌ها نیست!
‫ستوان سو. تو بهترینی.
‫وضعیت فعلی چطوره؟
‫از اونجایی که برق هواپیما قطع شده، ‫باید به‌زودی تماس بگیرن.
‫نقشه‌ی دوم؟
‫گفتی دکتری؟
‫فکر می‌کنی نقشه‌شون چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫هی، گوش کن.
‫چرا ازشون نمی‌خوای در ازای چندتا گروگان، موتور رو روشن کنن...
‫می‌خوام با کسی حرف بزنم که ما رو اینجا نشوند.
‫بله، می‌شنوم.
‫صدات فرق می‌کنه.
‫مسئول اینجا منم.
‫پس تو اون کسی هستی که ما رو فریب داد؟
‫این یه نقشه برای نجات جون آدم‌های بی‌گناه بود.
‫اولاً،
‫مسافرها رو آزاد کنید، ‫بعد می‌تونیم در مورد شرایط حرف بزنیم...
‫بیا حضوری همدیگه رو ببینیم و حرف بزنیم.
‫اگه تو همونی هستی که ما رو اینجا نشونده،
‫پس باید خودت شخصاً اینجا باشی.
‫داخل هواپیما؟
‫تنها و غیرمسلح بیا.
‫اگه تا ۳۰ دقیقه‌ی دیگه نیای،
‫هر ده دقیقه سر یه گروگان رو می‌بُریم و کله‌ها رو میندازیم بیرون.
‫تمام.
‫واقعاً تنها بری مشکلی پیش نمیاد؟
‫متأسفانه،
‫اونا می‌خوان با کسی حرف بزنن
‫که اون‌ها رو اینجا نشونده.
‫این بچه‌ها واقعاً تیزن.
‫اصلاً انتظار نداشتم صداش یادشون مونده باشه.
‫فردا باید یه دستور از کاخ آبی بیاد.
‫تا اون‌موقع، باید زمان بخری.
‫چرا من باید کتک بخورم ‫و همه‌ی کارهای کثیف رو انجام بدم؟
‫وظیفه‌ی من این بود که هواپیما رو سالم ‫توی کیمپو بنشونم. من توی مأموریتم موفق شدم!
‫خیلی‌خب، من اونی‌ام که شکست خورده. بهتر شد؟
‫بهم دست نزن.
‫شکست واگیرداره.
‫آخ. نیازی به گفتن این نبود!
‫احساساتم رو جریحه‌دار کردی.
‫مواظب باش! رنگ اونجا هنوز تازه‌ست، ‫برای همین لیزه!
‫بیا تو.
‫پس تو همون پسری هستی که داد می‌زد پیونگ‌یانگ.
‫می‌شه لطفاً نور رو بیاری پایین؟
‫موتور خاموش شد چون تو ما رو اینجا نشوندی.
‫دارن وصلش می‌کنن، پس برق باید به‌زودی وصل بشه.
‫می‌دونستم یکی مثل تو رو می‌فرستن.
‫این کارِ همیشگی دولتی‌های تشنه‌ی مقامه.
‫می‌دونستی یکی مثل من هیچ قدرتی نداره.
‫پس چرا من رو کشوندی اینجا؟
‫می‌خواستم...
‫چهره‌هاشون رو حضوری بهت نشون بدم.
‫خوب نگاه کن، پسری که داد می‌زد پیونگ‌یانگ.
‫اینا آدم‌هایی هستن که به‌خاطر دروغ‌های تو می‌میرن.
‫اگه نمی‌خوای قاتل بشی،
‫همین الان همه‌ی آدم‌های توی این هواپیما رو ‫بفرست پیونگ‌یانگ.
‫الان هوا بده و زیادی تاریکه...
‫احمق!
‫تو یه‌بار قبلاً ما رو فریب دادی!
‫پس از خلبان بپرس!
‫علاوه‌براین،
‫اگه الان از خط مرزی نظامی رد شید،
‫با توپ‌های ضدهوایی کره‌ی شمالی ‫که همه‌جای منطقه‌ی غیرنظامی هستن چی‌کار می‌کنید؟
‫اگه بهتون شلیک کنن و سقوط کنید،
‫جنازه‌ی هیچ‌کدومتون پیدا نمی‌شه.
‫ما هر کاری تونستیم کردیم. وقتشه عقب بکشیم
‫و کاری که آقای کیم گفت رو انجام بدیم.
‫بفرستیم‌شون کره‌ی شمالی.
‫قضیه اینه.
‫من حتی موقع رانندگی هم ‫هیچ‌وقت دنده‌عقب نمی‌رم. چرا؟
‫چون بهم این حس رو می‌ده ‫که کل راه رو اشتباه رفتم،
‫و این عصبانی‌م می‌کنه!
‫اگه من بگم از این راه می‌رم، اون راه درسته.
‫و باید همچنان هم راه درست باقی بمونه.
‫و این وظیفه‌ی توئه، برادر.
‫من فقط نگران بودم که اگه واقعاً بمبی منفجر بشه،
‫ممکنه مجبور شی تقصیرها رو گردن بگیری.
‫یه کلمه بگم، اون دکمه رو می‌زنه.
‫ولی تو این کار رو نمی‌کنی.
‫چون هیچی از این کار گیرت نمیاد.
‫این نقشه‌ی دوم ماست.
‫ما تا خاکستر سفید می‌سوزیم
‫و اراده‌ی انقلابی‌مون رو ‫به همه‌ی دنیا نشون می‌دیم.
‫این‌جوری،
‫یه «جو فردا»ی دوم
‫و سوم پا جای پای ما می‌ذارن.
‫«جو فردا»؟
‫از سری مانگاهاش؟
‫تو «جو فردا» رو می‌شناسی؟
‫معلومه که می‌شناسم.
‫یه شاهکاره.
‫واقعاً هست.
‫مخصوصاً پایانش.
‫- آره، آره، دقیقاً! ‫- مگه نه؟
‫آخرش،
‫فکر نکنم جو مُرده باشه.
‫- چی؟ ‫- نه.
‫مُرد.
‫فکر می‌کنی دست کشیدن از جون خود آدم آسونه؟
‫اونا هیچ‌وقت نمی‌تونن منفجرش کنن.
‫ولی بیا واقع‌بین باشیم. حتی اگه منفجر هم بشه، تقصیر من نیست.
‫اونی که داره از ته دل دعا می‌کنه منفجر نشه منم!
‫جون من...
‫مهلت توئه.
‫اگه نرسیم پیونگ‌یانگ،
‫در هر صورت می‌میرم.
‫حالش چطوره؟
‫به اعضای حیاتی‌ش ضربه نزدی، ‫درست همون‌طور که بهت یاد دادم.
‫اگه بتونیم جلوی خون‌ریزی رو بگیریم، ‫می‌تونه یه روز دیگه دووم بیاره.
‫شنیدی رهبر؟
‫عالی انجامش دادم!
‫این دیوونه‌ها...
‫تا فردا ظهر وقت دارید.
‫اگه حتی یه ثانیه هم بگذره،
‫هواپیما منفجر می‌شه.
‫اگه رهبر زودتر بمیره هم همین شرایط برقراره.
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم فقط ما رو بفرستید پیونگ‌یانگ.
‫حداقل این‌جوری...
‫همه‌مون می‌تونیم زنده بمونیم!
‫شما کاپیتالیست‌ها...
‫فقط برچسب‌های قیمت رو می‌بینید ‫نه ارزش واقعی آدم‌ها رو.
‫حالا کنجکاو شدم.
‫چه قیمتی روی جون مسافرها می‌ذارید؟
‫بهت گفتم اونجا لیزه آقا!
‫اه، لعنت به همه‌چی!
‫خب باید یه‌کم خاک روش می‌ریختی بی‌شرف!
‫کارت خوب بود ستوان سو.
‫تا فردا ظهر کلی وقت داریم.
‫اونا گفتن تا قبل از اون‌موقع حاضر به مذاکره نیستن.
‫- علاوه‌براین... ‫- من چی گفتم؟
‫- باید همین الان بفرستیم‌شون برن! ‫- اوه، بیخیال.
‫کره‌ی شمالی بیانیه داده که ازشون ‫استقبال می‌کنه. پس بفرستیدشون برن!
‫این تن ماهی چربه؟
‫کره‌ی شمالی بیانیه داده؟
‫اون چربی‌ش متوسطه. این یکی خیلی چربه.
‫- عه، این یکی؟ ‫- خوبه.
‫داخل هواپیما چطور بود؟
‫هواپیمارباها چطور بودن؟
‫واقعاً انقدر خطرناک به‌نظر می‌رسیدن ‫که انتحاری منفجرش کنن؟
‫نه.
‫اونا فقط یه‌مشت بچه‌ی بی‌کله بودن.
‫هی!
‫اگه اوضاع خراب بشه، تو مسئولیتش رو قبول می‌کنی؟
‫یالا، اون با چشم‌های خودش دیده.
‫اگه به اسم اعلیحضرت بهشون قول بدیم
‫که به‌محض اینکه همه‌ی مسافرها رو آزاد کنن،
‫می‌فرستیم‌شون برن شمال،
‫این ماجرا درجا حل می‌شه.
‫پس چرا همین الان با رئیس‌جمهور تماس نمی‌گیریم؟
‫همین الان...
‫باید خواب باشن.
‫- ببخشید؟ ‫- ولی...
‫ایشون صبح زود بیدار می‌شن!
‫ببخشید؟
‫- می‌گید فقط منتظر بمونیم؟ ‫- این عادت سالمیه.
‫- اینجا؟ ‫- بیا یه سیگار بکشیم.
‫- ولی... ‫- اشکالی نداره.
‫اگه اوضاع خراب بشه،
‫تقصیر رو میندازیم گردن ‫اون احمق‌های کره‌ای مقیم ژاپن.
‫- پا روی دم شیر نذار. ‫- ولی اگه همه‌چی خوب پیش بره،
‫کره هر مشکلی که ‫ما نتونستیم حلش کنیم رو حل می‌کنه.
‫احتمالاً یه لطف بزرگ ازمون می‌خوان.
‫بهت که گفتم. اگه من رو نمی‌بینی، ‫یعنی دارم کار می‌کنم.
‫وایستا. واقعاً یه مسافر کره‌ای توی هواپیماست؟
‫جدی؟
‫این رو تازه دارم می‌شنوم.
‫این فقط یه فرضیه بر اساس اسمشه. فقط یه فرضیه.
‫همین‌جا علامت زدم.
‫یونو باکو؟
‫این که یه اسم ژاپنیه!
‫ولی انگلیسی نوشته شده، پس فامیلی‌ش دوم میاد.
‫باکو یونو. باکو یونو.
‫پارک یون‌هو.
‫مسخره نباش! داری چرت‌وپرت می‌گی.
‫بدش به من!
‫وای خدا. برو بیرون!
‫این چه وضع مزخرفیه؟
‫اخبار برای تو مسخره‌بازیه؟
‫چطور جرئت می‌کنی توی این دوره زمونه ‫اخبار رو به شوخی بگیری!
‫من خودم عضو مطبوعاتم، فهمیدی؟
‫- مدیر! ‫- چیه؟ باز چی شده؟
‫می‌دونی من توی چی از همه بهترم، مگه نه؟
‫- ریشه‌کن کردن کمونیست‌ها. ‫- نه.
‫از آدم‌های معمولی، کمونیست ساختن.
‫لازم نیست انقدر ترسناک بشی.
‫من خوب می‌دونم که مطبوعات نباید دروغ بگن.
‫برای همین بهتون می‌گم، این فقط یه فرضیه‌ست.
‫امروز، اسم پارک یون‌هو، ‫که گفته می‌شه یه مرد کره‌ای‌ژاپنیه،
‫توی لیست مسافرهای هواپیمای ژاپنی ‫توی فرودگاه کیمپو پیدا شده.
‫عه، این تیتر کوچیک مال سه ماه پیش رو هم ‫بهش اضافه کن.
‫این حادثه یادآور هواپیماربایی مشابه وای‌اس 11ئه،
‫که فقط سه ماه پیش ‫توسط ارتش دست‌نشانده‌ی کره‌ی شمالی رخ داد.
‫اونا ما رو یکی‌یکی زندانی کردن
‫و بعد ما رو تحت شکنجه‌ی وحشیانه‌ی الکتریکی قرار دادن.
‫نظرت چیه؟
‫احساساتت رو جریحه‌دار می‌کنه؟
‫پس، اون...
‫داستان مسافر کره‌ای دروغه؟
‫چه اهمیتی داره؟
‫اوه، ماه امشب قشنگه.
‫شاید اون سمت پنهان ماه انقدر قشنگ نباشه.
‫می‌دونستی ما هیچ‌وقت اون سمت پنهان ماه رو نمی‌بینیم؟
‫چون مدارش با چرخشش مطابقت داره.
‫این یه سؤال فلسفی بود، نه علمی.
بعضی وقت‌ها حقیقت اون طرف ماهه
ولی معنیش این نیست ‫که این طرف ماه دروغه.
‫جمله‌ی ترومن شیدیه.
‫- این رو نشنیده بودی؟ ‫- معلومه که شنیدم!
‫ممکنه انواع چرت‌وپرت‌ها توی تاریکی اتفاق بیفته،
‫ولی مردم فقط چیزی که می‌بینن رو باور می‌کنن.
‫و اون تبدیل به حقیقت می‌شه، مثل خبر.
‫شاید ماه باعث شده چرت‌وپرت بگی.
‫مهم نیست به کدوم طرفش نگاه می‌کنی، بازم ماهه.
‫تو اونی هستی که داره ‫این مزخرفات رو پارس می‌کنه، نه من!
‫داری به من می‌گی سگ؟
‫اومد.
‫ممنونم که این وقت شب اومدید.
‫اوه، شما از نزدیک حتی زیباترید.
‫می‌خواید چی‌کار کنم؟
‫فقط حقیقت رو بگید، همین.
‫- بقیه چی؟ ‫- توی راهن.
‫ما حتماً به اون آقایی ‫که بهش برق وصل کردن نیاز داریم.
‫ما هنوزم داریم سعی می‌کنیم ‫جون آدما رو نجات بدیم، مگه نه؟
‫شما برید. منم میام پیشتون.
‫از این طرف لطفاً.
‫همه‌چی به‌محض اینکه ‫رئیس‌جمهور دستور بدن حل می‌شه.
‫و اگه دستور ندن چی؟
‫اون‌وقت چی می‌شه؟
‫همون‌طور که خودت گفتی، ‫اونا یه‌مشت بچه‌ی بی‌کله‌ان.
‫این رو نگفتی که نفرستنشون برن؟
‫[فرودگاه بین‌المللی کیمپو]
‫اون ۶۶ روزی که توی کره‌ی شمالی گذروندم
‫باعث شد احساس کنم کمتر از انسانم.
‫گاهی‌وقت‌ها، حتی حقیقت هم دروغ می‌گه.
‫احساس می‌کردم...
‫اگه مرده بودم بهتر بود.
‫و دروغ‌ها هم حقیقت رو می‌گن.
‫شبکه‌ی ما با سفارت کره توی ژاپن صحبت کرد
‫و تونست تأیید کنه
‫که ۱۳ نفر به اسم پارک یون‌هو ‫در حال حاضر ساکن ژاپن هستن.
‫من توسط ارتش دست‌نشانده...
‫شکنجه شدم و بهم برق وصل کردن.
‫در حال حاضر توی یه بیمارستان روانپزشکی تحت درمانم.
‫به‌احتمال زیاد آقای پارک یون‌هو هم...
‫دچار همون سرنوشت من می‌شه.
‫اتفاقات واقعی، یه‌کم خلاقیت،
‫و تمایل به کنار گذاشتن تردید.
‫اگه این سه‌تا مؤلفه کنار هم جمع بشن...
‫اون بی‌شرف‌های دست‌نشانده‌ی لعنتی شمالی!
‫- آره! ‫- نابودشون کنید!
‫یه تظاهرات ضدکمونیستی ‫جلوی فرودگاه کیمپو برگزار شد.
‫مردم دارن برای صلح و آزادی فریاد می‌زنن.
‫و خواستار آزادی آقای پارک یون‌هو ‫و بقیه‌ی مسافرها هستن.
‫چه صحنه‌ی دیدنی‌ای.
‫کره‌ای‌ها پر از عشق، احساسات و انرژی‌ان!
‫کاخ آبی توی راهه.
‫مطمئنم نگران انتخابات سال آینده‌ست.
‫نمی‌گید
‫که این عظمت دموکراسیه؟
‫می‌خوام بدونم خودش شخصاً میاد یا نه.
‫نه.
‫اعلیحضرت به دلایل نامعلومی نتونستن تشریف بیارن،
‫ولی به‌جاشون بانوی اول تشریف میارن.
‫می‌شه لطفاً عکس‌ها رو از سمت چپ بگیرید؟
‫اون نیم‌رخم بهتره.
‫اعلیحضرت ناخوش‌احوالن.
‫چطور؟ کجاشون ناخوشه؟
‫خیلی خودتون رو نگران نکنید.
‫چطور می‌تونید این حرف رو بزنید؟
‫با توجه به شرایط، می‌تونه یه فاجعه‌ی ملی باشه.
‫ایشون...
‫الان خیلی سردرد دارن.
‫یه‌کم زیادی نوشیدنی خوردن.
‫فوراً یکی رو بفرستید
‫و از کوه ته‌بک یه‌کم رفع داروی طبیعی ‫براشون بیارید.
‫اعلیحضرت...
‫بیشتر از سردردشون، نگران این بحرانن.
‫همون‌طور که می‌دونید، تحمل ایشون ‫خیلی بیشتر از اکثر مردهای بالغه.
‫شما باید کنترلر باشید.
‫جمهوری کره هیچ‌وقت خدمت شما رو فراموش نمی‌کنه.
‫ممنونم خانم.
‫اون آدم‌های بیچاره.
‫نمی‌تونم ترسی رو تصور کنم ‫که توی اون هواپیما به جونشون افتاده.
‫ولی شنیدم که...
‫بعضی‌ها اینجا بودن که می‌خواستن بفرستنشون شمال.
‫اعلیحضرت مصر بودن که هیچ تلفاتی...
‫اون بالا توی شمال!
‫شما اصلاً می‌دونید چه اتفاقات وحشتناکی ‫الان اونجا داره اتفاق می‌افته؟
‫اون به شرق اشاره کرد، نه شمال،
‫ولی هیچ‌کس هیچی نگفت.
‫اگه موافق بودید که بفرستیم‌شون کره‌ی شمالی، ‫لطفاً این اتاق رو ترک کنید.
‫شما لیاقت اینجا بودن رو ندارید.
‫خانم، قصد ما این بود که...
‫گفتم همین الان!
‫اون عوضی دیوونه!
‫می‌دونی چیه؟ بذار منفجر شه!
‫بذار منفجر شه!
‫خانم.
‫کره‌ی شمالی همین الان هم ‫امنیت شهروندهای ما رو تضمین کرده.
‫معاون وزیر. شما واقعاً ‫حرف کمونیست‌ها رو باور می‌کنید؟
‫بقیه‌ی شما چی؟
‫- نه، خانم! ‫- نه، خانم!
‫بیست سال پیش...
‫صبح یه یکشنبه‌ی آروم در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰ بود.
‫اون ارتش دست‌نشانده‌ی کمونیست از شمال هجوم آورد.
‫اونا این سرزمین رو غرق خون کردن ‫و جون‌های بی‌شماری رو گرفتن.
‫من هیچ‌وقت اتفاقی که افتاد رو فراموش نمی‌کنم.
‫ما نمی‌تونیم و هیچ‌وقت...
‫دوباره به اون کمونیست‌های شرور ‫اعتماد نخواهیم کرد.
‫قهرمان ضدکمونیست ما،
‫لی سونگ‌بوک، فقط یه پسر کوچولو بود،
‫ولی آخرین کلماتش قبل از اینکه ‫توسط جاسوس‌های کره‌ی شمالی کشته بشه اینا بودن،
‫- من از کمونیسم متنفرم! ‫- من از کمونیسم متنفرم!
‫من رسماً این دستور رو ‫به اسم رئیس‌جمهور جمهوری کره می‌دم.
‫به‌محض اینکه مسافرها رو آزاد کردن، ‫بهشون بگید گورشون رو گم کنن و برن شمال.
‫همین.
‫هورا!
‫- هورا! ‫- هورا!
‫- بالأخره، چرخ‌ها... ‫- دوباره شروع به چرخیدن کردن.
‫خبر خوب!
‫مدرکی که همین الان گرفتید
‫تضمین می‌کنه که می‌تونید وارد کره‌ی شمالی بشید،
‫به‌شرطی که همه رو آزاد کنید.
‫توسط دولت جمهوری کره تأیید شده!
‫احمق! شوخی می‌کنی؟
‫می‌خوای این تیکه کاغذ رو باور کنیم؟
‫به‌محض اینکه گروگان‌ها رو آزاد کنیم، ‫ارتش شما می‌ریزه توی هواپیما!
‫این‌بار واقعیه.
‫فقط مسافرها رو آزاد کنید،
‫و می‌تونید هر جا می‌خواید برید!
‫یه چیزی بود که ما بهش توجه نکرده بودیم.
‫دیگه هیچ‌کس حرف چوپان دروغ‌گو رو باور نمی‌کرد.
‫ما فقط بعد از اینکه ‫پامون به کره‌ی شمالی برسه آزادشون می‌کنیم.
‫اگه نذارید بریم، هواپیما دقیقاً رأس ساعت دوازده ‫منفجر می‌شه. تمام.
‫لعنتی.
‫نه، رهبر!
‫اگه قبل از ساعت دوازده بمیری، می‌کشمت!
‫دروغ گفتم.
‫اون بی‌شرف‌ها همه‌شون دیوونه‌ان.
‫اگه اون بمب منفجر بشه...
‫مرگ همه‌شون گردن منه.
‫احساس می‌کنم داری زیادی خودت رو دست بالا می‌گیری.
‫ما همه‌مون فقط داشتیم دستورات رو اجرا می‌کردیم.
‫این‌که این‌جوری توجیهش کنی ‫کمکت می‌کنه شب‌ها راحت بخوابی؟
‫توجیه کردن یه غریزه‌ی بقاست.
‫بدون اون، زندگی کردن سخت می‌شه.
‫با توجه به وضعیت،
‫وقتش نیست ما یه کاری بکنیم؟
‫همین الان،
‫داشتم دعا می‌کردم.
‫دعا می‌کردی؟
‫بیاید جلسه بذاریم.
‫بیاید جلسه بذاریم!
‫چه جلسه‌ای؟
‫ما نمی‌تونیم اراده‌ی اعلی‌حضرت رو زیر سؤال ببریم!
‫پس تنها کاری که می‌کنی دعا کردنه؟
‫دعا کردن؟
‫دعا کردن مشکل فعلی رو حل می‌کنه؟
‫وضعیت رو بهتر می‌کنه؟ اعلی‌حضرت رو راضی می‌کنه؟
‫تو می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫حداقل باید بهشون بگم بفرستنشون شمال.
‫به خودت بیا. تو فقط یه کنترلری.
‫حداقل یه «هیچ‌کس» نیستم.
‫اگه نتونم چیزی که توی ذهنمه رو بگم، ‫پس چه فرقی با دیکتاتوری داره؟
‫دیکتاتوری؟
‫حداقل ما مثل شما پادشاه‌ها رو ‫تاج‌گذاری و ستایش نمی‌کنیم.
‫این رو ترجمه نکن.
‫آقای پارک! شما می‌فهمید که ‫مرتکب یه تخلف دیپلماتیک شدید، بله؟
‫اون چی بود؟
‫تو الان من رو زدی؟
‫وای. دیدی چی شد؟
‫تو دیدی، مگه نه؟
‫الان دیگه خیلی راحت دستش روم بلند می‌کنه.
‫هیچ‌کس ندید؟
‫جدی؟ هیچ‌کس ندید؟
‫من دیدم!
‫با همین دوتا چشم خودم دیدم.
‫- تو دیدی؟ ‫- آره!
‫این دیگه توهین به احساسات نیست. ‫این یه تحریک نظامیه!
‫و از الان به بعد، همه‌چی به کره‌ایه.
‫اینجا جمهوری کره‌ست!
‫- آقای پارک! ‫- ستوان سو.
‫تو که می‌فهمی، مگه نه؟ ‫این یه بازی شهامته.
‫اونا هیچ‌وقت نمی‌تونن منفجرش کنن، ‫پس بهشون زنگ نزن.
‫جواب بده.
‫هی، تو، آشغال کوچولو. جوابم رو بده!
‫دعا کردن؟
‫دعا کردن هیچی رو عوض نمی‌کنه!
‫احمق‌های کودن!
‫احمق‌ها! شما احمق‌های کودن! ‫از کله‌هاتون استفاده کنید، احمق‌ها!
‫سلول‌های مغزی همه‌تون کم دارن؟ ‫اصلاً مغز ندارید؟
‫چه بمب منفجر بشه چه نشه، نتیجه از قبل مشخص شده.
‫پس تو باید اول از اینجا بری.
‫تو واقعاً فکر می‌کنی منفجرش می‌کنن؟
‫نه، درسته؟
‫معلومه که نه.
‫ولی اگه هر اتفاقی بیفته،
‫همه‌چی میفته گردن فرمانده‌ی میدانی.
‫درسته! فرمانده‌ی میدانی. ‫این بی‌شرم چطور جرئت می‌کنه...
‫یه لحظه وایستا.
‫اون منم، مگه نه؟
‫معلومه که نه.
‫تو اونی هستی که فرمانده‌ی میدانی رو منصوب می‌کنه.
‫مسائل مهم دیگه‌ای هم هستن، ‫ولی مدت‌هاست که نادیده‌شون گرفتیم.
‫برگردید سر پست‌هاتون و وظیفه‌تون رو انجام بدید!
‫- با تمام وجود به کشور خدمت کنید! ‫- برو بریم!
‫اون احمق‌های بی‌مغز!
‫دعا کردن چه فایده‌ای داره؟
‫اعتقادات...
‫کاسبی‌این که هیچ‌وقت شکست نمی‌خورن، ‫نظر تو این نیست؟
‫آدم‌های مستأصل آخرش به خدا رو میارن...
‫تو حق نداری من رو مسخره کنی!
‫تو حتی یه نقشه هم نداری!
‫توی کشور شما...
‫فرقی می‌کرد قربان؟
‫خیلی عصبانی‌ام.
‫هیچ کاری از دستم برنمیاد...
‫جز اینکه اینجا وایستم و تماشا کنم.
‫این حس درماندگی...
‫حرفی برای قربانیان این حادثه دارید؟
‫ستوان سو گو‌میونگ، یه چیزی بگید.
‫متهم سو گو‌میونگ ‫در مرگ ۱۰۶ انسان بی‌گناه همدست بوده
‫و بدین‌وسیله به اعدام محکوم می‌شه.
‫داری چه غلطی می‌کنی چرا وسایل رو می‌شکنی؟
‫- نمی‌خوای باهاشون حرف بزنی؟ ‫- مگه...
‫مگه نشنیدی مدیر پارک چی گفت؟
‫اون گفت دخالت نکن!
‫مدیر پارک الان اینجا نیست.
‫یعنی چی؟
‫اون فلان‌فلان‌شده‌ی لعنتی!
‫من اینجا باید چی‌کار کنم؟ ‫اون همه‌چی رو انداخت گردن من؟
‫من باید چه غلطی بکنم؟
‫یهو من رو کرد فرمانده‌ی میدانی!
‫کار توئه، مگه نه؟ بی‌شرف! ‫تو این وضعیت افتضاح رو انداختی گردن من!
‫وزیر!
‫قطعاً وضعیت افتضاحیه.
‫ولی سؤال اینه که کی این گند رو به بار آورد؟
‫چرا فرمانده‌ی میدانی باید همیشه تقصیرها رو گردن بگیره؟
‫اونی که به دستورات بی‌توجهی کرد ‫و باعث این گندکاری شد
‫درست همون‌جاست.
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- بی‌شرف!
‫چطور می‌خوای این گند رو جمع کنی؟
‫پرواز شماره ۳۵۱ «جپنیز راید»
‫از برج مراقبت کیمبو هستم.
‫ارتش داره عقب‌نشینی می‌کنه.
‫جواب شما اینه؟
‫من دیگه به شما دروغ نمی‌گم.
‫اون شرایط هنوز پابرجان.
‫همون‌طور که قبلاً بهتون گفتم، ‫اگه گروگان‌ها رو آزاد کنید،
‫همه می‌تونن زنده بمونن.
‫سعی نکن وقت تلف کنی.
‫حتی رهبر...
‫دیگه وقت زیادی نداره.
‫می‌خواید به این آسونی تسلیم شید؟
‫«جو فردا» تا آخرش جنگید.
‫حق با توئه، پسری که داد می‌زد پیونگ‌یانگ.
‫«جو فردا»
‫اونقدر درخشان سوخت تا فقط خاکستر باقی موند.
‫بعد از اون مرگ، هیچی باقی نموند.
‫هیچی نیمه‌سوخته باقی نمونده بود.
‫فقط خاکستر سفید خالص.
‫حتی با اینکه در نهایت برنده نشد،
‫همین به‌تنهایی باعث شد ارزشمند و معنادار باشه.
‫«جو فردا» نمرد!
‫تصویرگر رنگش نکرد!
‫برای همین این‌طور به‌نظر می‌رسه ‫که سفید شده و مُرده.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم!
‫بیاین همدیگه رو ببینیم و حرف بزنیم.
‫من برمی‌گردم اونجا!
‫اه، لعنتی!
‫ما الان هر کاری می‌تونستیم رو کردیم.
‫در نهایت،
‫یه چیزهایی فقط با فداکاری تموم می‌شن.
‫[چهار دقیقه تا انفجار]
‫نمی‌دونم می‌خواستم نجاتشون بدم
‫یا فقط نمی‌خواستم بکشمشون.
‫من رو یهویی کشوندن اینجا، ‫یه نقشه‌ی مسخره کشیدم...
‫می‌تونم بگم اینجا کره‌ی شمالیه؟
‫امواج رادیویی رو دزدیدم
‫و کیمپو رو تبدیل به پیونگ‌یانگ کردم.
‫شاید هیچوقت تبدیل به یه قهرمان نشم،
‫ولی نمی‌خواستم قاتل بشم.
‫نه. خواهش می‌کنم، نه!
‫نه!
‫[چهار دقیقه قبل]
‫در نهایت،
‫یه چیزهایی فقط با فداکاری تموم می‌شن.
‫فداکاری؟
‫به‌عبارت دیگه،
‫می‌شه بهش گفت مسئولیت.
‫درست مثل پسری که همین الان دوید بیرون.
‫اون دعا نکرد.
‫اون دست به کار شد.
‫صدام رو می‌شنوید؟
‫من شینیچی ایشیدا هستم، معاون وزیر راه و ترابری.
‫من درخواست تبادل گروگان دارم.
‫من با شما به پیونگ‌یانگ میام.
‫به‌عنوان معاون وزیر راه و ترابری ژاپن، ‫می‌تونم بلیت شما برای پیونگ‌یانگ باشم.
‫نه.
‫خواهش می‌کنم، نه!
‫نه!
‫باید درد داشته باشه.
‫خیلی تلاش کردی،
‫پسری که داد می‌زد پیونگ‌یانگ.
‫کمونیست‌هایی که قسم خورده بودن ‫طبقه‌بندی اجتماعی و کاپیتالیسم رو نابود کنن،
‫آخرش ارزش جون بیشتر از ۱۰۰ غیرنظامی رو...
‫معادل جون یه معاون وزیر ژاپنی تعیین کردن.
‫بعد از تلاش فراوان دولت ما، ‫بیشتر از ۵۰ گروگان ژاپنی...
‫از دست جناح خشن و بی‌کله‌ی ارتش سرخ آزاد شدن
‫و کم‌وبیش در سلامت کامل خارج شدن.
‫بهش به‌عنوان یه سفر کوچیک نگاه کن.
‫به کره‌ی شمالی؟
‫این کجاش یه سفر کوچیکه؟
‫ولی، در عوض...
‫معاون وزیر ایشیدا توسط ارتش دست‌نشانده‌ی ‫کره‌ی شمالی گروگان گرفته شد.
‫وقتی معاون وزیر شینیچی سوار هواپیما شد،
‫بقیه‌ی مسافرها تونستن ‫به آغوش خانواده‌هاشون برگردن.
‫اعلی‌حضرت! سردردتون چطوره؟
‫[فصل پنجم: خبر خوب]
‫ما سیگنال ارسالی‌شون رو دزدیدیم.
‫همون‌طور که اونا یه هواپیمای فیزیکی رو دزدیدن،
‫ما هم امواج نامرئی رادیویی رو دزدیدیم.
‫وقتی می‌گید «ما»، منظورتون کیه، ستوان؟
‫برای هر کار بزرگی مثل این...]
‫همیشه آدم‌هایی هستن که بی‌نام‌ونشون ‫و خستگی‌ناپذیر کارشون رو انجام می‌دن.
‫به همین بسنده می‌کنم.
‫پس هواپیما اشتباهی اینجا فرود نیومده
‫بلکه به‌خاطر تلاش‌های عمدی دولت ما بوده.
‫این باعث نمی‌شه کره‌ی شمالی ‫به یک نحوی ما رو تحریک کنه؟
‫جمهوری کره...
‫به اتحاد قدرتمندش با آمریکا ادامه می‌ده
‫و جلوی هیچ تهدیدی سر خم نمی‌کنه.
‫شما قهرمانی هستید که ۱۰۶ نفر رو نجات دادید. ‫برنامه‌تون بعد از این چیه؟
‫اول باید شیفت امروزم رو تموم کنم.
‫بعدش برمی‌گردم پایگاه
‫و خودم رو توی اخبار ساعت نه می‌بینم.
‫ای بابا.
‫امروز واقعاً باید می‌رفتم.
‫داری اینجا زیادی راحت می‌شی.
‫هی، وایستا منم بیام!
‫از من به‌عنوان یه مهره استفاده کردی ‫تا اون وزیر ژاپنی رو تکون بدی، مگه نه؟
‫خیلی مطمئن نبودم که جواب می‌ده.
‫ولی شما دوتا از همه صادق‌تر به‌نظر می‌رسیدید.
‫عمراً توی خونه حموم نداشته باشی.
‫خبر خوب، خبر بد.
‫کدوم رو می‌خوای اول بشنوی؟
‫این‌جوری من رو نترسون.
‫بهتره اول یه ضربه بخوری.
‫پس با خبر بد شروع می‌کنیم.
‫اونا دیروز توی پیونگ‌یانگ فرود اومدن.
‫معاون وزیر و خلبان‌ها رو هم سالم برمی‌گردونن.
‫این‌که عالیه. پس چرا این خبر بده؟
‫دیشب از جاسوس‌های اونجامون یه‌سری اطلاعات گرفتیم.
‫همه‌ی تفنگ‌ها و بمب‌هایی که داشتن...
‫قلابی بودن.
‫چی؟
‫اصلاً با عقل جور درنمیاد.
‫ما هیچ‌وقت قصد نداشتیم
‫مسافرها رو بکشیم.
‫اگه نمی‌تونستیم برسیم پیونگ‌یانگ،
‫تصمیم گرفته بودیم با شمشیر ژاپنی خودمون رو بکشیم.
‫اون نقشه‌ی دوم ما بود.
‫پس در نهایت ما جونشون رو نجات دادیم.
‫خبر خوب چیه؟
‫در مورد سردرد رئیس‌جمهور از دیروزه.
‫انگار با سفیر آمریکا نوشیدنی خورده.
‫معلوم شده که آمریکا می‌خواد ‫مذاکرات با شوروی رو شروع کنه.
‫مطمئناً اتفاق خوبیه.
‫با این روند، ما هم می‌تونیم بالأخره ‫با کره‌ی شمالی متحد بشیم.
‫این خبر خوبی نیست؟
‫پس داری می‌گی اگه با کره‌ی شمالی دربیفتیم، ‫آمریکا ناراحت می‌شه؟
‫همینه؟
‫زود مطلب رو می‌گیری.
‫به طور رسمی، دولت ما هیچ‌وقت دخالتی نداشته.
‫مسخره‌ست.
‫انگار شمال قراره بعد از اون همه هیاهو ‫این رو باور کنه.
‫مجبورن باهاش کنار بیان ‫چون شوروی هم این رو می‌خواد.
‫پس...
‫ترفیع من چی می‌شه؟
‫و مدال‌هام؟
‫همه‌شون پریدن؟
‫حتی مصاحبه‌ای که امروز کردی...
‫اه، لعنتی. لعنتی.
‫این کجاش خبر خوبه؟
‫همه‌چی خوب تموم شد و هیچ‌کس نمرد.
‫از جمله تو.
‫داری تهدیدم می‌کنی که دهنم رو ببندم، مگه نه؟
‫بعد اگه نبندم چی؟
‫می‌دونی چی می‌شه.
‫تو همیشه این حس رو داری؟
‫بهت گفتم.
‫همچنان ماهه.
‫لازم نیست اسم داشته باشه تا وجود داشته باشه.
‫لازم هم نیست به رسمیت شناخته بشه ‫تا به‌خودی‌خود معنایی داشته باشه.
‫کاری که تو کردی،
‫به‌خودی‌خود،
‫ارزشمند بود.
‫قهرمان‌هایی که بیشتر از ۱۰۰ مسافر رو ‫نجات دادن، برگشتن.
‫شینیچی ایشیدا، معاون وزیر راه و ترابری،
‫توی کیمپیوی کره، ‫خودش رو با گروگان‌ها مبادله کرد
‫و جون ۱۰۶ نفر رو نجات داد.
‫قهرمان‌های ما، کاپیتان تاکاهیرو کوبو ‫و کمک‌خلبان سیگو مائدا،
‫توی ایتازوکه فرود اضطراری کردن
‫و جون ۲۳ نفر رو نجات دادن.
‫نه، من لایق این نیستم که قهرمان خطاب بشم.
‫به‌عنوان معاون وزیر راه و ترابری ژاپن،
‫من فقط وظیفه‌م رو انجام دادم.
‫بعد از تحمل ده هزار ساعت پرواز،
‫من دچار هموروئید شدم.
‫ولی همین الان،
‫بهشون افتخار می‌کنم.
‫باعث افتخار بود که کنار هموروئید شما ‫خدمت کنم، کاپیتان!
‫بعضی وقت‌ها حقیقت اون طرف ماهه
‫ولی معنیش این نیست ‫که این طرف ماه دروغه.
‫گفته‌ی ترومن شِیدی.
‫درسته...
‫- همچنان ماهه. ‫- می‌خوام یه اعترافی بکنم.
‫من اون نقل‌قول از ترومن شیدی رو نمی‌دونستم.
‫- معلومه که نمی‌دونستی. ‫- همچنان ماهه.
‫اون هیچ‌وقت همچین حرفی نزده.
‫بفرما.
‫راستی،
‫چرا از بین همه‌ی اسم‌ها، اون اسم رو انتخاب کردی؟
‫[کارت شناسایی] ‫[چوی گومیونگ]
‫همین‌جوری.
‫پس می‌خوای بدونی ترومن شیدی کیه؟
‫چه اهمیتی داره؟
‫اون...
‫هیچ‌کسه.
‫[این فیلم از رویدادهای واقعی الهام گرفته شده]
‫[هر گونه شباهت به اشخاص، ‫رویدادها یا مکان‌های واقعی کاملاً تصادفی است]