‫[تمام شخصیت‌ها، کسب‌وکارها، رویدادها ‫و حوادث این فیلم ساختگی هستند.]
‫[برخی از جنبه‌های داستان از زندگی ‫یک گانگستر واقعی الهام گرفته شده‌اند.]
‫[سال ۲۰۱۰]
‫آمین.
‫[صباح‌الدین سونگور] ‫[روحش شاد]
‫[خدیجه پاشالی‌اوغلو] ‫[روحش شاد]
‫[جواهر پاشالی‌اوغلو] ‫[روحش شاد]
‫سلام. این سه‌تاست؟
‫بله.
‫می‌شه کارت شناسایی‌تون رو ببینم؟
‫بفرمایید.
‫عمر پاشالی‌اوغلو.
‫- اسم پدر جواهر. ‫- بله.
‫دارم چک می‌کنم.
‫[تصادف وحشتناک در کوه بولو]
‫[انحراف خودرو و برخورد با کامیون: ۳ کشته، ۲ زخمی]
‫[دایی: داستان یک مرد]
‫از اون تصادفی که مامانم ‫و عمو صباح‌الدین رو توش از دست دادم فقط...
‫فقط جیغ‌های مامانم رو یادمه.
‫بعدش دیگه هیچی یادم نمیاد.
‫به‌نظر میاد عموم نفهمیده بود که ماشین منحرف شده.
‫من و بابام به‌طور معجزه‌آسایی ‫از تصادف جون سالم به در بردیم.
‫زندگی ۲ نفر از ۳ نفری ‫که بیشتر از همه دوستشون داشتم رو ازم گرفت.
‫بعد از اون روز، بابام توی این دنیا همه چیز من بود.
‫هر کاری از دستش برمی‌اومد می‌کرد تا من خوشحال باشم.
‫همه‌ی وقت‌مون رو با هم می‌گذروندیم.
‫راست، چپ، راست...
‫تقریباً هیچ‌وقت نمی‌رفت سر کار...
‫واسه اینکه من ناراحت نباشم، ‫تا وقتی که مدرسه‌م شروع شد.
‫وقتی هم می‌رفت، من رو با خودش می‌برد.
‫وقتی من شروع به مدرسه رفتن کردم، ‫اونم شروع کرد به رفتن سر کار.
‫[ماجراهای علی]
‫با اینکه اون‌موقع اصلاً نمی‌دونستم ‫چرا آدم‌های توی محل کارش...
‫بهش می‌گفتن دایی...
‫همین‌طور که بزرگتر می‌شدم، ‫غرور پسرِ «دایی» بودن رو حس می‌کردم.
‫مگه نگفتم اجازه نمی‌دم مواد بفروشید؟
‫داداش، بس کن. قول می‌دم دیگه نفروشیم.
‫مواد رو از کی می‌گیری؟
‫داداش...
‫...هر کاری بگی می‌کنم.
‫دوباره سوال نمی‌کنم.
‫از صالح.
‫صالح، مالک هلدینگ کِیف.
‫یه‌بار دیگه تکرار بشه، می‌میری.
‫باشه.
‫این مال توئه؟
‫گلوله خورده.
‫اشکال نداره.
‫بذار یه نوش رو برات بگیرم.
‫تو چطور اومدی اینجا؟
‫چی می‌خوای؟
‫راستش خودم هم نمی‌دونم چی می‌خوام.
‫چون هر چی به دست بیارم، بازم یه چیزی کمه.
‫بشین اینجا.
‫باشه.
‫خیلی‌خب، ببین.
‫من بی‌گناهم.
‫من فقط مصرف می‌کنم. فروشش کار بابامه.
‫نگران نباش.
‫بابات هم عذاب می‌کشه. ‫اگه تکون بخوری، مخت رو می‌پاشونم رو زمین.
‫می‌تونیم یه‌جوری حلش کنیم. ‫این‌کار رو نکن! خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫دستم رو باز کن.
‫بیا حرف بزنیم.
‫مطمئنم یه سوءتفاهمی شده، خواهش می‌کنم.
‫می‌تونیم یه‌جوری با هم کنار بیایم.
‫خواهش می‌کنم این کار رو نکن. دستام رو باز کن.
‫دستام رو باز کن، خواهش می‌کنم.
‫خیری.
‫ببین.
‫مشتری دیگه‌ای مثل من پیدا نمی‌کنی خیری.
‫من مواد رو ازت می‌خرم و به خودت پس می‌دم.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫داری چی‌کار می‌کنی؟ نکن... وایستا!
‫خواهش می‌کنم این کار رو نکن.
‫التماست می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم. داری چی‌کار می‌کنی؟
‫- التماس می‌کنم، وایستا. ‫- تکون نخور که دردت نگیره.
‫ببین.
‫نکن...
‫خواهش می‌کنم دستام رو باز کن!
‫خواهش می‌کنم، می‌تونیم با حرف حلش کنیم.
‫التماس می‌کنم، دستام رو باز کن!
‫خواهش می‌کنم!
‫نگران نباش.
‫همه‌ی استرس‌هات به‌زودی از بین می‌ره.
‫چیزی هست که بخوای به بابات بگی؟ داره ما رو می‌بینه.
‫بابا.
‫بابا... بابا، نجاتم بده!
‫التماست می‌کنم، هر چی می‌خواد بهش بده. ‫بابا، خواهش می‌کنم نجاتم بده! بابا!
‫بابا!
‫هروئین یواش‌یواش با سرنگ بهش تزریق می‌شه.
‫اگه درست حساب کرده باشم...
‫پسرت فقط ۴ ساعت وقت داره خیری!
‫چطوری بهت اعتماد کنم؟
‫هر جور راحتی...
‫ولی گذشت زمان به ضرر پسرته.
‫خیلی‌خب، شروع کنیم.
‫[وصیت‌نامه]
‫اگه زنده بمونی، اینا مال خودتن.
‫می‌تونی این برگه‌هایی که امضا کردی ‫و ویدئو رو برداری و بری.
‫ببین، خواهش می‌کنم، این کار رو نکن.
‫ناامیدی خیلی بده، نه؟
‫مثل گوسفند قربونی منتظر موندن.
‫اون ناامیدی‌ای که برای جوون‌هایی ‫که مسمومشون کردی به بار آوردی چی؟
‫به زور جلوی خودم رو گرفتم که نکشمت.
‫راستی، اگه مُردم...
‫یه جای خوب خاکم کن.
‫توی یه قبر بزرگ، از جاهای تنگ خوشم نمیاد.
‫داری دروغ می‌گی. خواهش می‌کنم تمومش کن.
‫هر چی می‌خوای رو بردار، هر چی دارم مال تو.
‫- دیگه اصلاً من رو نمی‌بینی. ‫- منم دارم این کار رو می‌کنم که نبینمت.
‫یکی از ما دیگه وجود نخواهد داشت.
‫اگه مطمئنی دروغ می‌گم، خودت رو نجات بده.
‫وگرنه وقتت رو با حرف زدن تلف نکن.
‫چون پسرت داره قطره‌قطره می‌میره.
‫گوش‌ها تا یه مدتی بعد از مرگ می‌شنون خیری.
‫انگار اسلحه‌م خالی بوده خیری.
‫پس، همون‌طور که گفتی، داشتم دروغ می‌گفتم.
‫چرا؟
‫با خودم گفتم: این کثافت باید در حالی بمیره ‫که می‌دونه هیچ راه فراری نداره.
‫ولی قاتل‌ها مجازات می‌شن.
‫پس...
‫کسی هم که باید به‌خاطر قتلش مجازات بشه ‫باید خود اون بی‌شرف باشه.
‫[یک تراژدی، خانواده‌ای را در شوک فرو برد]
‫[مواد مخدر یک خانواده را نابود کرد]
‫[فروپاشی یک خانواده]
‫[پولشویی از طریق گردشگری] ‫[نیمه تاریک هلدینگ کِیف]
‫[خودکشی در غم از دست دادن فرزند]
‫[نیویورک]
‫حتماً باید اونجا باشم، هان؟
‫باشه ولی جواهر طعمه‌ی آسونی نیست.
‫مگه بهت نگفتم نمی‌خوام هیچ مانعی توی راهم باشه؟
‫لعنت بهت عدنان.
‫بله یاشار؟
‫اسماعیل.
‫آماده شو، برمی‌گردیم ترکیه.
‫نمی‌خواد هیچ مانعی توی راهش باشه...
‫خب، خب، خب، آقای اهل نمایش!
‫از اونجا حرف زدن آسونه.
‫ما اینجا چی‌کار کنیم، هان؟ هیچی نگیم؟
‫یارو افتاد توی دره ‫ولی نمرد. دیگه چی‌کار می‌تونم بکنم؟
‫مشخصه یه قتله.
‫خیری عمراً به‌خاطر مرگ پسرش خودکشی نمی‌کنه.
‫و اینکه همه‌ی دارایی‌ش رو به خانواده‌هایی ببخشه ‫که بچه‌هاشون رو سر مواد از دست دادن
‫من دارم اینجا راجع به چی حرف می‌زنم؟
‫این مرده داره می‌ره رو اعصابم.
‫مطمئنی کار خودشه؟
‫معلومه!
‫اول می‌ریزه توی کافه.
‫بعد صالح رو می‌کشه و بعدش خیری.
‫از وقتی از زندان آزاد شده، همه‌ش مایه دردسر بوده.
‫هی...
‫موعد تمدید قرارداد شهربازی‌ش کیه؟
‫طرفم گفت تا یه هفته دیگه باید اونجا باشه.
‫هر وقت بره بهم خبر می‌ده.
‫من یه ثانیه هم نمی‌تونم صبر کنم.
‫اگه مشکلی نداری...
‫نمی‌شه یکی یه گلوله حرومش کنه؟
‫تعداد زندانی‌های سابقه‌داری ‫که بهشون کار داده بالای ۳۰۰۰ نفرن.
‫براش می‌میرن.
‫مثلاً زدی کشتیش،
‫بعدش چی می‌شه؟ می‌ری زندان.
‫که اونجا هم مثل خونه‌ش می‌مونه.
‫اونی که بخواد اون مرد رو بکشه،
‫باید اول به اون شلیک کنه و بعد به خودش، فهمیدی؟
‫این‌جوری نمی‌شه.
‫باید آبروش رو ببریم.
‫باید بی‌اعتبار بشه.
‫زمین بخوره.
‫تو فقط اون قضیه امضا رو ردیف کن.
‫دیگه هیچی ازت نمی‌خوام.
‫بادکنک، بادکنک واسه بچه‌ها.
‫می‌شه ۲ تا بلیت بدید؟
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫- سه‌تا بلیت. ‫- حتماً.
‫بفرمایید.
‫اینم پنج میلیارد.
‫- ممنون. می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫می‌شه دوتا بلیت بدید؟
‫من دارم می‌رم.
‫خبری شده؟
‫فردا آخرین روز تمدید قرارداد مستأجره.
‫خواسته بودید بهتون یادآوری کنم.
‫ممنون.
‫راستی، اونایی که قبلاً اومده بودن بازم اومدن.
‫پرس‌وجو کردم.
‫جرم هیچ‌کدوم‌شون سنگین نیست.
‫حالا ببینیم.
‫- ایشالا این داستان‌ها تموم بشن! ‫- ممنون دایی.
‫شغل دارید؟
‫من گارسونم دایی.
‫من شغل ندارم دایی.
‫قبل از زندان راننده شخصی بودم.
‫من آشپزم دایی.
‫ما هر کاری می‌کنیم دایی.
‫کجا زندگی می‌کنید؟
‫ما دوتا از آنتپ اومدیم دایی.
‫توی آنتپ کار نیست؟
‫هست، ولی روستامون کوچیکه ‫و مردمش هم اهل حرف و حدیثن...
‫ولی ما می‌خوایم از دردسر دور باشیم. ‫توی شهر هم هزینه‌ها بالان.
‫آشنایی هم نداریم که با این سابقه‌مون ‫یه کار خوب بهمون بده.
‫خانواده دارید؟
‫من ۲ تا بچه دارم.
‫من ۳ تا بچه دارم دایی.
‫احمد.
‫این چهارتا رو ببر پیش فؤاد. ‫هر شغلی می‌شد رو بهشون بده.
‫خدا ازت راضی باشه!
‫این دوتا رفیق هم مستقیم می‌رن آنتپ.
‫ما هنوز توی آنتپ کاری نداریم.
‫ولی اونجا رفقای خیلی خوبی داریم.
‫براتون کار جور می‌کنن.
‫بهتره همون‌جایی باشید که خانواده‌تون هستن.
‫- خدا ازت راضی باشه! ‫- خدا ازت راضی باشه دایی!
‫ولی...
‫اگه توی کاری که با اسم من ‫گرفتید مشکلی ایجاد کنید...
‫بهتره خودتون یه گلوله ‫توی سرتون خالی کنید. فهمیدید؟
‫به روی چشم دایی.
‫لعنت به من که حرفت رو باور کردم!
‫- این داره چه زری می‌زنه؟ ‫- قطع کن، بی‌شرف! قطع کن!
‫گمشو! قطع کن، قطع کن، عوضی!
‫اولگا.
‫مرده از اون عوضی‌های دیگه خوشش نمیاد. ‫خواهش می‌کنم، تو برو به این آدرس.
‫می‌دونی که من فقط اعضای کلوپ رو می‌بینم.
‫من آدمم، ربات که نیستم.
‫یارو خرپوله! مشتری خاصیه. ‫وگرنه به تو زنگ نمی‌زدم.
‫می‌خوام پول دربیاری.
‫قطعاً همینطوره.
‫هی.
‫اگه تلکه‌ش کردی، یه‌کم هم واسه من بذار.
‫خب، می‌تونم ازش بپرسم.
‫شاید دلش بخواد تو رو هم ببینه. ‫این‌جوری تو هم یه‌کم پول درمیاری.
‫اگه بهت نیاز نداشتم...
‫اولجای. خوش اومدی.
‫این خوشگل کیه؟
‫این دوستم فریده‌ست که در موردش بهت گفته بودم.
‫خوش اومدی فریده.
‫دختری به این خوشگلی چرا باید درس بخونه؟
‫خوشگلیش یه دنیا می‌ارزه.
‫ممنون.
‫ولی خوشگلی موندنی نیست. ‫به‌خاطر همین می‌خوام درس بخونم.
‫باهوش هم هست.
‫من پول رو بهت می‌دم.
‫ولی به هیچ‌کس نمی‌شه اعتماد کرد. ‫می‌خوام هر دوتون سفته امضا کنید.
‫حتماً، منم امضا می‌کنم.
‫دویست میلیارد بود، درسته؟
‫بله.
‫صد و نود میلیارد برای مدرسه، و اولجای گفت ‫ده میلیارد باید برای آپارتمان کافی باشه.
‫نهایتاً انقدر میشه.
‫اینا رو امضا کنید.
‫کمک کردن به کسایی که می‌خوان درس بخونن کار خوبیه.
‫می‌تونی توی همون آپارتمانی ‫که ازش اومدی بمونی تا جا پیدا کنی.
‫وسیله زیادی نداره ولی کافیه.
‫اینم لطف من به شما باشه.
‫هر کی کارت سیاه رو پیدا کنه برده. بیاید! ‫این می‌بره، این نه. این می‌بره، این نه.
‫اگه به چشمات اعتماد داری بیا.
‫یالا! سیاه رو پیدا کن، پول رو ببر.
‫هی، مگه نگفتم تو حق نداری بازی کنی. گمشو!
‫چرا؟ فقط شماها باید ببرید؟
‫گمشو!
‫برو بینم. بدشانسی میاری!
‫اصلاً هر چی.
‫گمشو.
‫من کارتم رو عوض می‌کنم.
‫روی این شرط می‌بندم.
‫نمی‌شه. وقتی روی یکی شرط بستی نمی‌تونی عوض کنی.
‫هنوز نشون ندادی. ‫می‌تونم روی هر کدوم بخوام شرط ببندم.
‫اصلاً ۱۰۰ میلیون دیگه هم می‌ذارم.
‫کارت من رو رو کن.
‫رو کن دیگه.
‫راست می‌گه. کارت رو رو کن دیگه.
‫نگفتم این بدشانسی میاره؟
‫واسه تو هم همین شد عوضی.
‫- پلیس اومد. فرار کنید! ‫- آقایون، متفرق بشید، زود باشید!
‫- فرار کنید، گم شید! ‫- پلیس اومد.
‫بدو، بدو، بدو! زود باش!
‫بدو پسر! بدو، بدو!
‫این ۱۸۰، ۱۹۰، ۲۰۰.
‫ممنون. می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫سلام مامان.
‫چی؟
‫فریده فرار کرده استانبول؟ چی می‌گی مامان؟
‫[موضوع: تمدید اجاره‌نامه و افزایش اجاره]
‫کسب‌وکار: شهربازی
‫اجاره سال جدید: ۷ میلیارد.
‫آدرس: محله آکاسه، پلاک: ۳
‫زیر هر برگه توی جاهای خالی یه امضا بزنید.
‫خودکار دارم.
‫ممنون.
‫آقا، توی شرایط پایینش، ‫شماره پلاک به‌جای ۳، ۱۳ تایپ شده.
‫واقعاً شرمنده‌م، باید این روند رو تکرار کنید.
‫مشکلی نیست.
‫برای من فرقی نمی‌کنه.
‫ولی بذارید به‌خاطر شما درست انجامش بدیم.
‫بفرمایید.
‫مبارک باشه!
‫بفرمایید.
‫- این مال شماست آقا. مبارکه! ‫- ممنون.
‫روز خوبی داشته باشید. ‫خیلی ممنون.
‫پنج میلیارد.
‫نجمی، من همیشه هرکاری گفتی کردم.
‫حالا من دارم بهت می‌گم، ‫برای درمان دخترم یه تریلیون لازم دارم.
‫اون همه پول رو چی‌کار کردی اسات؟
‫بیمارستان، هزینه‌های درمان... همه‌ش رفت. داداش...
‫می‌تونی با اون آقایون حرف بزنی؟
‫هان؟ به بدهیم اضافه بشه.
‫حتی حاضرم با جونم پرداختش کنم.
‫چی بهشون بگم؟
‫اونا پول کارت رو دادن.
‫عاقلانه‌ست که دوباره ازشون بخوای؟
‫چاره‌ی دیگه‌ای ندارم.
‫دخترمه! با اون پیوند زنده می‌مونه.
‫آماده‌م هر ریسکی رو قبول کنم.
‫واقعاً...
‫پسر، چرا اول در نمی‌زنی؟
‫ببخشید.
‫وایستا.
‫اومدی داخل، بگو.
‫دوازده میلیارد اینجاست.
‫باشه.
‫هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم.
‫اگه قبول نکردن...
‫به راه‌های دیگه فکر می‌کنیم.
‫این کار رو برام بکن، جونم رو برات می‌دم.
‫واقعاً می‌گم، تا روزی که بمیرم غلامت می‌شم.
‫تو نگران نباش!
‫اسماعیل، نمی‌دونستم انقدر ترسویی.
‫چرا آخرش همه‌ی جرم‌ها رو انداختی گردن من؟
‫نباید اینجا توی کارمون مشکلی پیش بیاد.
‫اونا گفتن: اگه تا همیشه داری برمی‌گردی، ‫بذار اسماعیل همه‌ی تقصیرها رو گردن بگیره.
‫تا ما بتونیم اینجا راحت باشیم. ‫خب، من چی‌کار می‌تونستم بکنم؟
‫منم قبول کردم.
‫باشه ولی...
‫کسی که نمیاد من رو از اینجا ببره، هان؟
‫چرت نگو، اسماعیل.
‫فقط اگه برگردی آمریکا گیر می‌افتی.
‫آقای سفیر.
‫سفرتون بی‌خطر.
‫ممنون. منم برای شما همین آرزو رو دارم.
‫دارید برای همیشه برمی‌گردید؟
‫ان‌شاءالله.
‫دلم برای کشورم تنگ شده بود. ‫به اندازه کافی کار کردم، مگه نه؟
‫ان‌شاءالله به سلامتی.
‫ممنون.
‫اسماعیل...
‫اگه یه‌بار دیگه در مورد این قضیه حرف بزنی، ‫خودم لو می‌دمت.
‫این رو یادت باشه.
‫اینم بستنی‌ت. مراقب باش، خب؟
‫عمو جواهر!
‫بابا!
‫آقا جواهر، بچه‌ها واقعاً خوشحالن. ‫به‌خاطر همه‌چی ممنونم.
‫خواهش می‌کنم. خوشحالی اونا خوشحالی ماست.
‫تا ۱۰ دقیقه دیگه جمع می‌کنیم و می‌ریم.
‫هر وقت خواستید بگید، بازم هماهنگ می‌کنیم.
‫خیلی ممنون. خداحافظ.
‫- روزتون بخیر. ‫- روز شما هم بخیر.
‫اولجای؟
‫شما؟
‫اولجای کجاست؟
‫تو به من بگو اولجای کجاست.
‫اونم جواب تلفن‌های من رو نمی‌ده.
‫شاید پول رو برداشته و فرار کرده.
‫- چی داری می‌گی؟ ‫- پیام فرستاده.
‫من با دختره کاری نداشتم. دختر خوبیه.
‫هر جور می‌خوای ازش استفاده کن.
‫شماها یه باندید؟
‫ولم کن! ولم کن!
‫ولم کن!
‫این بدهی توئه. باید پرداختش کنی.
‫تا اون‌موقع، نمی‌تونی یه قدم هم از اینجا بیرون بذاری.
‫من پول ندارم. ندارم. خودت می‌دونی.
‫برام مهم نیست. فرقی نمی‌کنه.
‫یا پولم رو پس می‌دی، یا ۲ سال واسه من کار می‌کنی.
‫اگه بخوای، می‌تونم بفرستمت پیش مشتری‌های پولدار.
‫اون‌وقت می‌تونی توی سه تا پنج ماه بدهی‌ت رو بدی.
‫جوون و خوشگلی. خوب بهت پول می‌دن.
‫ترجیح می‌دم بمیرم! کار نمی‌کنم!
‫همچین گزینه‌ای نداری.
‫یه هفته وقت داری تصمیم بگیری.
‫خوب فکر کن.
‫یا ۳ ماه یا ۲ سال.
‫خوبه.
‫نگهش دار.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫از کجا بدونم لومون نمی‌دی؟
‫برگه‌ها رو جوری جلوی دوربین می‌گیری ‫که امضاها معلوم باشه.
‫می‌گی: «من امضاهای جواهر پاشالی‌اوغلو رو دارم.»
‫قرارمون این نبود.
‫این رو بگیر. حالا قرارمون همینه؟
‫من امضاهای جواهر پاشالی‌اوغلو رو دارم.
‫دوستاش گفته بودن علی یه قهرمانه.
‫علی دیگه از هیچی نمی‌ترسید.
‫چون...
‫می‌دونست اگه بخواد می‌تونه به هر چیزی برسه.
‫بابا، وقتی کلمه‌ی «پایان» رو آخر کتاب‌ها می‌بینم
‫ناراحت می‌شم.
‫درست وقتی که به داستان عادت کردم و نمی‌خوام تموم بشه.
‫ناراحت نباش چون هیچی توی این زندگی واقعاً تموم نمی‌شه.
‫اونا تبدیل به چیزهای دیگه‌ای می‌شن ‫که ما نمی‌تونیم بفهمیم یا ببینیمشون.
‫چطوری؟
‫این کتاب تموم شده.
‫ولی توی ذهن تو تبدیل به دانش شده.
‫و هر دوتامون این رو می‌دونیم، درسته؟
‫آره، درسته!
‫مامانم چی شده؟
‫مامانت...
‫تبدیل به خاک شده، به یه گُل...
‫و دلتنگی توی دل ما.
‫حتی ممکنه از یه جایی که ما نمی‌تونیم ببینیمش، ‫داشته باشه ما رو تماشا کنه.
‫وقتی بزرگ شدم، یه کتاب می‌نویسم.
‫در مورد تو می‌نویسم.
‫در مورد من؟ در مورد من چی می‌نویسی؟
‫اینکه چقدر بابای خوبی هستی.
‫هرکسی بخونه یاد می‌گیره چطور یه بابای عالی باشه.
‫ولی آخرش «پایان» نمی‌نویسم تا هیچ‌کس ناراحت نشه.
‫می‌تونی چندتا صفحه‌ی خالی هم آخرش بذاری.
‫تا بتونی چیزهایی رو که بعداً یادت میاد بنویسی.
‫باشه، موافقم.
‫پسر عزیزم!
‫دیگه وقت خوابه، باشه؟
‫عصر بخیر. ببخشید مزاحم شدم.
‫آقایی به اسم اولجای طبقه‌ی بغلی زندگی می‌کنه؟
‫خب، یه ماهه کسی پیداش نشده.
‫به گمونم اسباب‌کشی کرده.
‫اسباب‌کشی کرده؟
‫کجا رفتن؟
‫من از کجا بدونم رفیق؟
‫این همون مرده نیست که کلاه‌مون رو برداشت؟
‫خودشه؟
‫- خودشه. ‫- بذار ببینم.
‫برو، برو!
‫- هی، رفیق. ‫- چی شده؟
‫پولی که اون روز دادی تقلبی از آب دراومد.
‫چطور؟
‫کثافت!
‫وایستا! لعنتی!
‫ولم کن.
‫پسر...
‫پلیس!
‫برو! برو!
‫کارت برای ۱۳،۱۴.
‫کارت برای ۱۴. بانک برنده شد.
‫لطفاً شرط ببندید.
‫آخرین شرط‌ها.
‫شرط‌بندی بسته شد، ممنون.
‫۳۶.
‫قرمز.
‫انگار شانس با من یاره.
‫معلومه!
‫نجمی اینجاست.
‫- جام بشین. ‫- باشه، عزیزم.
‫بشین، بشین، بشین.
‫دم در، درست بعد از دوراهی.
‫ساعت یک اونجا باش. دیر نکنی.
‫- امیدوارم با دم شیر بازی نکنیم. ‫- نگران نباش نجمی.
‫بی‌خیال. فکر کردی احمقم؟
‫ده پونزده ساله هیچ‌کس بهش سر نزده. خب؟
‫برو دیگه.
‫[قبرستان کاناریا ابراهیم کسیک]
‫بابا، بیا وقتی بزرگ شدم هیچ‌وقت از هم جدا نشیم، باشه؟
‫حتماً دخترم... ما هیچ‌وقت از هم جدا نمی‌شیم.
‫ولی بهم قول بده!
‫وقتی من نیستم، همیشه به حرف مامانت گوش کنی.
‫باشه؟ ‫باشه بابایی.
‫دختر خوشگل من. عزیزترینم.
‫تو دختر قوی‌ای هستی.
‫این یادت نره.
‫پول رو توی ایتالیا آخر کار می‌دن. گوشی همراهم نیست.
‫اگه کارم طول کشید و نتونستم به‌موقع برگردم، ‫منتظر من نمونید. شما برید.
‫توی گاوصندوق به اندازه‌ی کافی پول هست ‫که شما رو برسونه آلمان.
‫منم کارم که تموم شد، مستقیم میام اونجا.
‫چه کاریه اسات؟
‫کار بدی که نیست، هست؟
‫چرا باید بیشتر طول بکشه؟
‫نه عزیزم. نگران نباش.
‫کارهای گمرک ممکنه بیشتر از انتظار آدم طول بکشن.
‫زمان برای ما مهمه.
‫شما برید و کارها رو شروع کنید. ‫من خودم رو برای جراحی می‌رسونم.
‫باشه.
‫بله.
‫بسیار خب. به افتخار بازگشت یاشار.
‫خوش اومدید قربان. از این طرف لطفاً.
‫جواهر.
‫داداش.
‫خدا رو شکر که دوباره می‌بینمت.
‫داری جوون‌تر می‌شی.
‫جواهر، هیچ‌کس نمی‌تونه مثل تو حالم رو جا بیاره.
‫دیگه از این به بعد اینجام.
‫تا وقتی تو کنارم باشی، به این راحتی‌ها نمی‌میرم.
‫عمرت طولانی باشه.
‫آها، اسماعیل رو یادت میاد، نه؟
‫قبلاً راجع بهش بهت گفته بودم. ‫توی آمریکا بیشتر از همه کمکم می‌کرد.
‫خوش اومدی داداش اسماعیل.
‫ممنون.
‫بعد از چیزهایی که یاشار در موردت بهم گفته، ‫یه‌جورایی طرفدارت شدم.
‫لطف داری.
‫بیا، بیا. بفرما بشین.
‫اجازه بدید معرفیتون کنم.
‫جواهر پاشالی‌اوغلو.
‫میرکاس.
‫صافت و محمد.
‫خوش‌وقتم.
‫میرکاس نفر اول حمل‌ونقل...
‫دریایی بین‌المللیه.
‫صافتت تولیدکننده‌ی قطعات یدکی صنایع سنگینه.
‫جهانی کار می‌کنه.
‫و محمد هم برنامه‌ریزی مراسم انجام می‌ده.
‫بازم از دیدنتون خوش‌وقتم.
‫صافت، رئیس خدابیامرز، آقا عثمان رو می‌شناسی، درسته؟
‫معلومه که می‌شناسم.
‫همیشه می‌گفت: اون جوون باید آزاد باشه.
‫اگه من و اون بیرون باشیم، ‫می‌تونیم کل دنیا رو اداره کنیم.
‫اون‌موقع زندان بود. اون مرد جواهر بود.
‫جدی؟ آهان!
‫حالا همه‌چیز معلوم شد.
‫- بازم خوش اومدید. ‫- ممنون.
‫گارسون!
‫دختره نمیاد پیش ما بشینه؟
‫بذار یه‌کم خوش بگذرونیم. یالا پسر.
‫قربان، وقتی جواهر اینجاست نمی‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫یعنی چی، چرا؟
‫- جواهر. ‫- بله؟
‫این چی می‌گه؟
‫وقتی شما اینجایید، گارسون‌ها نمیان سر میز.
‫کاریش ندارم که!
‫اینکه خانم‌ها بازیچه‌ی دست میمون‌های عیاش بشن...
‫اذیتم می‌کنه.
‫تو آدم یاغی‌ای هستی، مگه نه؟
‫اوه، توی کار من خیلی به دردم می‌خوری.
‫یاشار من رو برگزارکننده‌ی مراسم معرفی کرد، ولی...
‫تو نمی‌دونی شغل واقعی من چیه.
‫بعضی وقتا خانم‌های من می‌رن تور، ‫از این شهر به اون شهر می‌رن.
‫همیشه توی یه شهری یه روانی پیدا می‌شه
‫که فکر می‌کنه صاحب اون زنه...
‫فقط چون دو کلمه با هم صحبت کردن.
‫اینطوری‌ان که یا مال منی یا خاکت می‌کنم.
‫کار محافظت از اونا رو به تو می‌دم.
‫محافظ‌شون می‌شی.
‫ببین، تو حتی از اونا در برابر ما هم ‫محافظت می‌کنی، مگه نه؟
‫فکر می‌کردم یه ذره هم شرف نداشته باشی عوضی!
‫- کجا می‌ریم؟ ‫- التماس می‌کنم، وایستا!
‫نمی‌شنوی چی می‌گه؟ این قابل بخششه؟
‫باشه، به‌خاطر من.
‫به‌خاطر من. قبل از اینکه تو بیای زیادی نوشیدنی خورده.
‫آقا دارن می‌رن.
‫- من فقط بهش یه کار پیشنهاد دادم، بعد مقصر شدم؟ ‫- بفرمایید.
‫معمولاً این‌طوری نیست.
‫ولی مثل دیوونه‌ها حرف زد. ببخشش.
‫ما به‌جای اون عذرخواهی می‌کنیم.
‫بیاید ادامه بدیم.
‫آره، آره. قبل از اینکه تو بیای ‫داشتیم یه‌کم حرف می‌زدیم.
‫این بچه‌ها می‌خوان از تو و جوون‌هایی ‫که استخدام می‌کنی به شکل مالی حمایت کنن،
‫توی کار فعلی و کارهای بعدی‌ت.
‫ممنون، لطف دارید.
‫قابل تحسینه...
‫اینکه زندانی‌های سابقه‌دار رو ‫زیر بال‌وپر خودت می‌گیری.
‫دوست داریم بهت کمک کنیم.
‫ولی من متواضعانه پیشنهاد می‌کنم...
‫این کار رو زیر نظر یه مؤسسه یا بنیاد خیریه انجام بدی.
‫اون‌وقت می‌تونیم بیشتر بهت کمک کنیم.
‫حتماً، ولی من نمی‌دونم کاغذبازی‌هاش چطوریه.
‫ما همه‌چی رو شفاهی پیش می‌بریم.
‫جواهر، لازم نیست تو بدونی. ‫من می‌تونم برات انجامش بدم.
‫تو درگیر تشریفات و کاغذبازی و این چیزها نمی‌شی.
‫من تأسیسش می‌کنم و اسماعیل مدیریتش می‌کنه.
‫اگه نظر تو اینه، از نظر من مشکلی نیست.
‫حتی اسمش رو هم پیدا کردم.
‫بنیاد خیریه پاشالی‌اوغلو. چطوره؟
‫می‌گن بار اول عاشق شدن واسه یه دختر سخته.
‫تا آخر عمر یادش می‌مونه.
‫نمی‌خوام اولین عشقم مال مردی بشه ‫که فکر می‌کنه من رو خریده.
‫خواهش می‌کنم، تو کنار من باش!
‫حتی نمی‌دونم دارم پیش کی می‌رم.
‫حداقل اینطوری با کسی طرفم ‫که خودم انتخابش کردم.
‫التماست می‌کنم.
‫در حقم یه لطفی بکن.
‫بیا.
‫زانو بزن.
‫خیلی‌خب. هیس، خیلی‌خب!
‫تموم شد. دیگه حرفی نمونده.
‫گفتی همه‌ی خطرهاش رو قبول کردی.
‫بفرما.
‫خودت سرنوشتت رو نوشتی.
‫[ابراهیم کسیک]
‫خواهش می‌کنم کمکم کنید!
‫خانواده‌م می‌خواستن درس بخونم ‫ولی پولش رو نداشتن.
‫واسه همین فکر کردم می‌تونم هم کار کنم هم درس بخونم.
‫و وقتی بهم گفت پول شهریه‌م رو می‌ده، ‫منم فوراً اومدم اینجا.
‫خیلی‌خب، ولی...
‫بابا و مامانت نپرسیدن ‫«این مرده کیه؟ داری کجا می‌ری؟»
‫توی خانواده فقط من درس خوندم.
‫به‌خاطر همین، بهم اعتماد دارن.
‫داداشم هم مسافرت بود. ‫می‌خواستم وقتی برگشت غافلگیرش کنم.
‫به اونم نگفتم.
‫تنها حسرت من توی زندگی درس نخوندنه.
‫می‌خوام عمر درس بخونه.
‫اگه توی درس‌هاش بهش کمک کنی...
‫اون‌وقت من هزینه‌های تحصیلت رو می‌دم.
‫جدی می‌گید؟
‫و تا وقتی داداشت بیاد...
‫می‌تونی یا اینجا پیش ما بمونی
‫یا توی یه هتل.
‫هر جور راحت‌تری.
‫من...
‫نمی‌دونم چطور ازتون تشکر کنم.
‫شما رو خدا فرستاده.
‫شاید به‌خاطر شما پسرم، عمر، ‫خیلی موفق بشه.
‫خدا می‌دونی چه کسی رو...
‫برای کی می‌فرسته.
‫بیا داداش. برو، برو، برو. بیا تو، بیا تو.
‫داخل غوغاست. اینجا محشره.
‫عشق‌وحال.
‫سیمیت. تازه از تنور دراومده.
‫این رو بگیر.
‫این چیه؟
‫بذار از همین‌جا عشق‌وحال رو شروع کنم.
‫متین، یکی داره میاد.
‫خیلی‌خب.
‫چی می‌خوای؟
‫شنیدم فریده بهت پول بدهکاره.
‫من بدهیش رو می‌دم.
‫اوه!
‫مثل یه قهرمان، هان؟
‫قبلاً راجع بهت شنیده بودم.
‫واقعاً خودتی.
‫ولی اون خیلی بهم بدهکاره.
‫بعداً پشیمون نشی.
‫چقدر؟
‫پنج تریلیون.
‫خیلی‌خب، توی دو قسط پرداختش می‌کنم.
‫مشکلی نیست. کِی؟
‫قسط اولش همین الان.
‫اون یکی رو هم پرداخت کنم؟
‫وایستا. داری چی‌کار می‌کنی؟ چی می‌خوای؟
‫اون سفته‌ای که فریده امضاش کرده کجاست؟
‫توی گاوصندوق.
‫اونی که روئه مال اونه. بقیه فرق دارن.
‫داداش، نکن! رفیق، داری چی‌کار می‌کنی؟
‫دیگه هیچ زن دیگه‌ای به تو بدهکار نیست.
‫در عوضِ جونت، اینا رو تسویه‌شده حساب کن.
‫بهتره من رو بکشی.
‫داداش، داری چی‌کار می‌کنی؟ التماس می‌کنم، وایستا.
‫نکن داداش، نکن.
‫رفیق، اینجوری ما رو به آتیش می‌کشی. ‫خواهش می‌کنم خاموشش کن.
‫ما رو می‌سوزونی.
‫به قول معروف، «مردم وقتی رنجی که به بقیه دادن ‫رو تجربه کردن می‌میرن.»
‫برای اینکه بفهمی...
‫چه حسی داره که به یه مرد غریبه فروخته بشی...
‫منم تو رو فروختم.
‫تصمیمت رو بگیر.
‫اگه نمی‌خوای، منم ماشه رو می‌کشم.
‫نمی‌خوام بمیرم.
‫تصمیمت رو گرفتی.
‫نمیشه. نمی‌تونی این بلا رو سرم بیاری!
‫نه! به من دست نزن!
‫تازه کاری؟
‫آروم باش، اذیتت نمی‌کنم.
‫من یه مرد بزرگم!
‫درکت می‌کنم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫می‌خوام...
‫هشتصد میلیارد...
‫به یک تریلیونی که به این حساب واریز شده ‫اضافه کنم...
‫و ششصد میلیارد هم بریزم تو این سه‌تا ‫حساب مختلف.
‫دوتا به بلژیک و یکی به هلند، درسته؟
‫بله، همونطور که نوشته شده.
‫اسم اینجا فریده.
‫ولی نمی‌تونم فامیلی رو بخونم.
‫آیانیشیک. فرید آیانیشیک.
‫باشه.
‫میشه کارت شناساییتون رو ببینم؟
‫البته.
‫به نظر میاد صاحب این شرکت ‫جواهر پاشالی‌اوغلو باشه.
‫وکالتنامه یا اجازه امضا از طرف ایشون رو دارید؟
‫وکالتنامه دارم.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫چی شد؟ خبری نیست؟
‫نه متاسفانه.
‫یه سر به محل کار سابقش هم زدم.
‫گفتن دیگه با خارج همکاری ندارن.
‫کسی نمی‌دونه چطوری یا با کی رفته.
‫حس می‌کنم یه بلایی سرش اومده.
‫وگرنه تا الان زنگ میزد یا حال ما رو می‌پرسید.
‫فردا به چند جای دیگه سر میزنم. ‫نگران نباش.
‫ولی خب پول می‌خوام.
‫اسات گفت تو گاوصندوق پول هست. ‫بذار برات بیارم. وایسا.
‫«اگه خبری از من نشد...
‫قبل از اینکه برید آلمان، این نامه رو ‫ببر به آدرسی
‫که اینجا نوشته شده، بده به جواهر پاشالی‌اوغلو. ‫خیلی دوستت دارم. اسات.»
‫این دیگه چیه؟
‫صد و پونزده.
‫صد و هفده.
‫آها، صد و نوزده. همینجاست.
‫باشه.
‫- فریده؟ ‫- داداش!
‫این چیه؟
‫داداش، چه بلایی سرت اومده؟
‫من رو ول کن.
‫چطوری تونستی از خونه فرار کنی؟
‫داداش، کدوم فرار؟
‫وایسا. بیا بریم تو. برات توضیح میدم.
‫مراقب باش.
‫وای خدا.
‫ممنون.
‫از طرف بنیاد پاشالی‌اوغلو
‫یاشار سایاناتش، اسماعیل ییلدیرن.
‫ماییم. پاشو.
‫زیر اسمتون امضا بزنید.
‫چشم.
‫واسه امضای این سند
‫که تو دردسر نمیفتم؟
‫چرت و پرت نگو، اسماعیل.
‫دفعه بعدی بهت هشدار نمیدم.
‫[توصیه‌نامه بنیاد]
‫تبریک میگم!
‫ممنون.
‫بریم.
‫اینترنتی با اولجای آشنا شدم.
‫گفت می‌تونه برام پول و کار واسه دانشگاه ‫پیدا کنه.
‫اومدم ولی سر و کله‌ش پیدا نشد.
‫منم اخبار رو تو روزنامه دیدم،
‫زنگ زدم و شانسی استخدام شدم.
‫- دختر، خل شدی؟ ‫- چیکار می‌تونستم بکنم، داداش؟
‫اگه می‌موندم، مامان و بابا من رو ‫شوهر می‌دادن.
‫ازدواج سنتی و فلان.
‫من می‌خوام درس بخونم.
‫چرا اول از من نپرسیدی؟
‫اگه می‌پرسیدم می‌گفتی نیام.
‫منم تصمیم گرفتم بیام...
‫اول کارهام رو روبراه کنم و بعد بهت بگم.
‫حتی یه یادداشت گذاشتم و نوشتم، «به داداشم ‫چیزی نگو.» ولی مامان گفت.
‫خب ترسیده بود، آبجی.
‫حالا کارت چی هست؟
‫تو درس‌های یه بچه ابتدایی بهش کمک می‌کنم.
‫باباش هزینه کلاسم رو میده و...
‫اگه قبول بشم، شهریه دانشگاه رو.
‫ای بابا.
‫اینجا استانبوله.
‫نمی‌تونی به همه اعتماد کنی.
‫این یارو کی هست؟
‫جواهر. اسمش جواهره.
‫یه پارک تفریحی داره.
‫برای شام منتظرته.
‫اگه پارک تفریحی داره، حتماً مافیاست.
‫کدوم مافیا، داداش؟
‫به خدا آدم خوبیه!
‫بگذریم.
‫وقتی ببینمش تصمیمم رو می‌گیرم.
‫داداش.
‫ولی نمی‌دونه بدون اجازه مامان و بابام ‫اومدم اینجا.
‫و بگو شما می‌خواستین درسم رو ادامه بدم، خب؟
‫و تو هم تعطیلات بودی و تازه برگشتی.
‫تعطیلات؟
‫بابا، غذام تموم شد. میشه برم؟
‫می‌خوام بازی کنم.
‫باشه، پسرم.
‫نوش جان.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫تعطیلات چطور بود؟
‫قرار بود خوب باشه...
‫ولی به خاطر تصادف کوفتم شد.
‫کارخونه نمی‌تونه بی‌دلیل اخراجت کنه.
‫هرچی باشه تصادف کردی.
‫اه، نمی‌خواستم با...
‫گزارش و این چیزها سر و کله بزنم.
‫راستش نگهبان شیفت شب بودن سخته، می‌دونی؟
‫همیشه سرپایی...
‫نظم و ترتیبی ندارن.
‫دیگه یه بهونه شد. دنبال یه کار دیگه می‌گردم.
‫عایشه خانم، صابون تموم شده.
‫بذارید بشقاب‌هاتون رو بردارم.
‫بدش من، داداش.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫چقدر میشه؟
‫هفتاد لیر.
‫هفتاد لیر؟
‫آره، داداش، چی فکر کردی؟ ‫اینجا استانبوله.
‫بگیر.
‫ممنون.
‫من از جایی نمی‌شناسمت؟
‫نه.
‫دیروز سوار تاکسیت شدم که برم این آدرس.
‫با ده لیر از همونجا اومدم اینجا.
‫دیروز بیشتر دور زدی و ازم هفتاد لیر ‫کرایه گرفتی.
‫یادم نیست.
‫تا حالا راننده تاکسی بودی؟
‫نه.
‫فکر کنم شما دهمین نفری هستی که این ‫رو می‌پرسی.
‫ای کاش واقعاً یه راننده تاکسی شبیه ‫من پیدا میشد...
‫برای خودمم جالبه.
‫ممنون.
‫داداش، گوش کن.
‫تو که می‌گفتی پول خوبی تو راننده تاکسی بودنه.
‫چرا دوباره راننده تاکسی نمیشی؟
‫کدوم تاکسی، فریده؟
‫من رو با یکی دیگه اشتباه گرفتی.
‫اشتباه؟
‫چی میگی، داداش؟ ‫تو که هم پول خوبی درمی‌آوردی هم برای ما می‌فرستادی.
‫گفتم که قسم خوردم تاکسی‌رانی رو بذارم کنار.
‫باید حرفم رو تکرار کنم؟
‫چرا هی می‌پرسی؟
‫نمی‌خوام اون روزها رو به خاطر بیارم.
‫قسم خوردی؟ چرا؟
‫حتماً فراموش کردم.
‫گناه بزرگیه، آبجی.
‫که آدم بی‌خبر بیاد از...
‫بندگان خدا سوءاستفاده کنه.
‫حتی دلم نمی‌خواد اون دوران رو به خاطر بیارم.
‫خوبی، داداش؟
‫تا یادم ننداخته بودی خوب بودم.
‫بگذریم.
‫خدا ببخشدت.
‫آمین.
‫ببین، حتماً خوب با جاده‌ها آشنایی.
‫اگه دنبال کاری، ما تازه یه بنیاد ‫تاسیس کردیم.
‫دنبال راننده‌ایم.
‫جدی؟
‫داداش!
‫اگه بخوای.
‫تو... اگه بگی من حاضرم بمیرم.
‫ببخشید.
‫داداش، خوبی؟ «حاضرم بمیرم» و این حرفا...
‫این مرد از اونی که فکر می‌کنی ‫بزرگتره، فریده.
‫از کجا فهمیدی؟
‫من انسان‌شناسم، دختر.
‫بله، خانم؟
‫- شما جواهر پاشالی‌اوغلو هستید؟ ‫- بله، چی شده؟
‫فکر کنم شوهرم اسات رو می‌شناسید.
‫رفته برای جراحی دخترمون پول دربیاره
‫ولی از وقتی رفته ازش بی‌خبرم.
‫این رو گذاشته.
‫لطفاً کمکمون کنید.
‫دو نفری تو کامیون بودیم.
‫وقتی از جاده منحرف شدی...
‫من داشتم میومدم سمت تو و بعدش ‫پریدم بیرون.
‫بهم گفتن قراره تو ماشین تنها باشی.
‫متاسفم که همسر و برادرزنت رو از دست دادی.
‫بعدش خدا مجازاتم کرد.
‫دخترم سرطان خون گرفت.
‫گفتن اگه بکشمت پول عمل دخترم رو میدن.
‫قبول نکردم.
‫یه کار دیگه بهم پیشنهاد دادن.
‫شاید خواستن از شرم خلاص بشن.
‫ولی الان منم...
‫که باید برای زنده موندن دخترم بمیرم.
‫اگه برنگشتم، خواهش می‌کنم کمک کن ‫دخترم زنده بمونه!
‫اون بی‌گناهه.
‫نمی‌دونم مغز متفکر این ماجرا کیه، ولی...
‫اونی که من رو استخدام کرد نجمی ایشیکسویه.
‫اتفاقی که نیفتاده؟
‫چی شده، داداش؟
‫پس تو اسات رو برای کشتن من استخدام کردی.
‫نه، اشتباه شده!
‫جدی؟ اسات یه نامه گذاشته.
‫وایسا.
‫اگه به حرف بیام، من رو زنده نمی‌ذارن.
‫اگه ازم محافظت کنی همه چی رو بهت میگم.
‫داری با من چونه میزنی؟
‫حرف بزن وگرنه یه گلوله تو مغزت خالی می‌کنم.
‫باشه. وایسا، میگم.
‫برای همه‌تون آرزوی یه زندگی شاد و موفق دارم.
‫و بدرود.
‫[دانشگاه ینی دنیا]
‫حالا وقت پرت کردن کلاهتون تو آسمونه.
‫سه!
‫دو!
‫یک!
‫طی حمله شرورانه به مراسم فارغ‌التحصیلی ‫دانشگاه،
‫چند جوون جون خودشون رو از دست دادن...
‫و زخمی‌ها به نزدیک‌ترین بیمارستان منتقل شدن.
‫در حالیکه تروریست به نام فرید آیانیشیک ‫تحت کنترل دراومد...
‫هیچ گروه تروریستی مسئولیت حمله ‫رو قبول نکرده.
‫[اخبار جدید] ‫[حمله تروریستی به دانشگاه]
‫پلیس تحقیقات دقیقی رو درباره ‫حمله شروع کرده.
‫آفرین!
‫کارت عالی بود.
‫اینجا اندازه یه عمر پوله. ‫همه‌ش مال خودته.
‫مجوز اقامتت هم آماده‌ست.
‫من دیگه فرصت نمی‌کنم برگردم.
‫تو یه روز بهم سر بزن.
‫حتماً.
‫میام.
‫تعطیلات خوبی میشه.
‫[گورکن تماس می‌گیرد]
‫بله.
‫چی؟
‫چطوری؟
‫تو کلبه ببینمت؟
‫عجب.
‫درست شنیدم دیگه؟
‫بله.
‫باشه. فردا ساعت پنج میام.
‫فردا ساعت پنج میاد کلبه.
‫چرا کلبه؟
‫کلبه اسم رمز ماست.
‫اونجا درباره مسائل مربوط به قبرستون ‫صحبت می‌کنیم.
‫چندتا قبر رهاشده رو دادی به عدنان؟
‫شش‌تا.
‫اونایی که دفن کردی رو می‌شناسی؟
‫نمی‌دونم.
‫اون بهم پول میده...
‫منم هر قبری مونده باشه رو بهش میدم.
‫آشغال.
‫چون عدنان این راز رو بهت گفته...
‫حتماً آدم مورد اعتمادشی.
‫آدم مورد اعتمادش...
‫عدنان هیچی به من نمیگه.
‫ولی می‌دونه چون خودش همه کاره‌ست...
‫من دست از پا خطا نمی‌کنم.
‫پس وقتی مجبور شدی ساکت موندی.
‫آره.
‫پس میشه گفت بی‌گناهی.
‫درسته.
‫تو هم قربانی هستی.
‫یه سیگار بکش.
‫دلم براتون می‌سوزه، می‌دونین؟
‫بیچارگی مردم رو به سمت جرم و جنایت ‫هل میده، نه؟
‫یکیتون...
‫کار می‌کنه...
‫و اون یکی برای پول هر کاری می‌کنه.
‫ولش می‌کردم همه چی رو می‌انداخت ‫تقصیر من.
‫بگیرش.
‫نمی‌خوام.
‫بگیرش.
‫بهت نیاز دارم.
‫الو.
‫دم در؟
‫الان باز می‌کنم.
‫تو...
‫چی از جون خانواده‌م می‌خواستی؟
‫نمی‌خواستم خانواده‌ت رو بکشم.
‫چرا اون کار رو کردی، کثافت؟
‫تو بزرگترین مانع ما بودی.
‫همه‌مون می‌دونستیم تو بایرام و خیری رو کشتی.
‫مغزت رو می‌پاشونم رو دیوار.
‫باشه، من رو بکش. آره.
‫یالا، شلیک کن. ماشه رو بکش.
‫اگه من رو بکشی خودت هم می‌میری.
‫شنیدی؟
‫به زودی به خاطر همکاریت با تروریست‌ها ‫تو رو هم تروریست اعلام می‌کنن.
‫- هنوز داری من رو تهدید می‌کنی، عوضی؟ ‫- باور نمی‌کنی، نه؟
‫مگه به خاطر اشتباه یه عدد، مجبور نشدی ‫دو بار
‫قرارداد پارک تفریحی رو امضا کنی؟
‫ویدئویی که می‌تونه نجاتت بده رو دارم.
‫عادی نمی‌کشمت.
‫بیا بیرون، عوضی.
‫ببین...
‫خل شدی، مردک؟ دیوونه شدی؟
‫اگه من رو بکشی می‌کشنت. ‫پشیمون میشی.
‫- راه بیفت، عوضی. ‫- میگم تو هم می‌میری.
‫با کشتن من داری اعلامیه خودت رو ‫می‌نویسی. ولی خبر نداری.
‫بس کن.
‫حتی بدترین مرگ هم برای تو یه پاداشه.
‫هی!
‫وای!
‫قبر رو پُر کن.
‫روانی!
‫کمک!
‫آقا. آقا، بهم شلیک کن.
‫وایسا، نه.
‫مستقیم من رو بکش. بزن.
‫آقا، این کار رو نکن. شلیک کن تو سرم.
‫مستقیم بهم شلیک کن.
‫کمک!
‫کارت تمومه. با این کارت خودت رو ‫کشتی، نه ما رو.
‫کمک!
‫چیکار می‌کنی؟
‫نکن. نه.
‫مستقیم به سرم شلیک کن.
‫نکن.
‫میگم خودت هم می‌میری.
‫وای، داره تکون می‌خوره.
‫هی!
‫نکن. مستقیم به سرم شلیک کن.
‫بهم شلیک کن. مستقیم من رو بکش. ‫بکش.
‫کمک! نکن!
‫روز بخیر.
‫ممنون. بفرمایید؟
‫یه کارمند دیگه اینجا کار می‌کرد. ‫کجاست؟
‫عصمت رو می‌گید؟ ماه پیش فوت کرد.
‫فوت کرد؟
‫چرا؟
‫تو خیابون یه معتاد بهش حمله کرد. ‫خیلی ناگهانی از دنیا رفت.
‫بله.
‫چی؟
‫اگه امضاهای تو باشن...
‫تو بد دردسری افتادی.
‫یه شرکت به اسمت تاسیس کردن...
‫و از اونجا پول رو برای یه گروه تروریستی ‫واریز کردن.
‫یکی از دوستای قدیمیم از کلانتری
‫این رو برام آورد، چون می‌دونه ما با هم رفیقیم.
‫فکر می‌کرد یه اشتباهی شده.
‫- امضای منه. ‫- چی؟
‫ولی من اینا رو امضا نکردم.
‫تا توضیح بدیم و ثابت کنیم، ‫پرونده به صورت رسمی باز میشه...
‫و بهت برچسب تروریست بودن میزنن.
‫و وقتی همچین لقبی بگیری، ‫زندگی خودت و عمر نابود میشه.
‫خب چیکار کنیم؟
‫یکی از تروریست‌ها به جشن فارغ‌التحصیلی ‫حمله کرده.
‫این پرونده رو هم سریع میدن به دادستانی.
‫زیاد وقت نداریم.
‫مراقب باش، احمد.
‫فقط تو از این قضیه با خبری.
‫تلویزیون و روزنامه ممنوع.
‫عمر نباید چیزی بشنوه.
‫نگرا نباش. چقدر طول می‌کشه؟
‫یاشار گفت طی چند ماه حلش می‌کنه.
‫بعدش می‌تونم بدون مشکلی برگردم.
‫اونجا کی میاد دیدنت؟
‫یکی دیگه از دوستای یاشار. ‫از فرودگاه میاد دنبالم.
‫نگران ما نباش. ‫مراقب خودت باش.
‫ممنون.
‫پسرم، پسر گلم!
‫جایی که قراره بری...
‫نوه‌های عمو احمد هم اونجان.
‫اسب و اردک دارن.
‫ای کاش تو هم میومدی، بابا.
‫خیلی دلم برات تنگ میشه.
‫دو ماه دیگه میام پیشت.
‫ولی اگه کارم زودتر تموم بشه، ‫قول میدم بلافاصله میام.
‫- قول؟ ‫- قول دادم دیگه.
‫خیلی خب، حالا باید پرواز کنیم تو ماشین.
‫پرواز می‌کنیم.
‫برو!
‫خیلی دوستت دارم، بابا.
‫منم خیلی دوستت دارم، پسر گلم.
‫چه خبر، داداش؟
‫این وقت شب کجا؟
‫دایی رو می‌رسونم فرودگاه. ‫قراره بره آمریکا.
‫همچین برنامه‌ای نداشتن که.
‫ده روز تا تموم شدن مدرسه عمر مونده.
‫حتماً بعد از اون شبی که اون خانمه اومد
‫یه اتفاقی افتاده.
‫چته؟ چرا اینقدر نگرانی؟
‫حتماً براش یه کاری پیش اومده دیگه.
‫نمی‌دونم. برام سوال شد دیگه.
‫به عمر هم عادت کردم. ‫دو ماه نیست، دلم براش تنگ میشه.
‫بگذریم، من رفتم.
‫یادت نره کلید رو بذاری روی در.
‫واقعاً چرا ناراحتم؟
‫دو ماه بیکارم! چه بهتر.
‫اینا رو بده به فواد.
‫تو کشوی اول هم یه کیفه. ‫برام بیارش.
‫چشم، دایی.
‫دایی.
‫بابا.
‫ماشینی که به نام جواهر پاشالی‌اوغلو بود ‫تبدیل به خاکستر شد.
‫گزارش شده جواهر پاشالی‌اوغلو حین ‫انفجار در ماشین بوده
‫و متاسفانه فوت شده.
‫اون معروف به استخدام کردن ‫افراد سابقه‌دار
‫و برگردوندنشون به جامعه،
‫و مرد خیر و نیکوکاری بود...
‫انتظار میره خیلی‌ها در مراسم خاکسپاری
‫این مرد معروف دنیای زیرزمینی، ‫جواهر پاشالی‌اوغلو شرکت کنن.
‫[مافیای معروف می‌میرد]
‫♪ اینم سرنوشت منه ♪
‫♪ اهمیتی به امور دنیوی نمیدم ♪
‫♪ یه پارچه دورم بپیچید ♪
‫♪ بذارید مارها من رو بخورن ♪
‫♪ بذارید تبدیل به خاک درخت سرو بشم ♪
‫♪ یه پارچه دورم بپیچید ♪
‫♪ بذارید مارها من رو بخورن ♪
‫♪ بذارید تبدیل به خاک درخت سرو بشم ♪
‫♪ سرنوشت برام حکم کرد ♪
‫♪ دست و بالم رو شکست ♪
‫♪ گور عمیقی برام حفر کنید ♪
‫♪ بذارید مارها من رو بخورن ♪
‫♪ بذارید تبدیل به خاک درخت سرو بشم ♪
‫باشه.
‫در دسترسم. می‌تونی بیای.
‫اسماعیل.
‫احمد چای‌ساز از پارک تفریحی جواهر...
‫داره میاد اینجا.
‫فکر کنم جواهر یه چیزهایی بهش گفته.
‫خب چیکار کنیم؟
‫چیکار کنیم؟
‫مگه خیال جفتمون از مرگ جواهر ‫راحت نشده؟
‫و با بنیاد جواهر، کل قدرت دنیای ‫زیرزمینی رو به دست آوردیم.
‫برای رسیدن به این قدرت خیلی ریسک کردیم.
‫اگه حتی یه مانع هم به جا بذاریم،
‫کارمون تمومه.
‫ها، به نظرت باید چیکار کنیم؟
‫اونم می‌کشیم.
‫چرا گریه می‌کنی، فریده خانم؟
‫دل تو هم برای بابام تنگ شده؟
‫نه، عزیزم. گریه نکردم که.
‫بیا، دیگه وقت خوابه.
‫دراز بکش.
‫آفرین.
‫خیلی خب، شب بخیر.
‫خوابید؟
‫آره.
‫فقط به فکر باباشه.
‫باز هم پرسید.
‫هی می‌پرسه، «کِی میاد؟»
‫طفل معصوم.
‫- دلم شکست. ‫- میگه، «زنگ بزن به بابام.»
‫نمی‌دونم چی بهش بگم.
‫چطور بگم؟
‫چطور بگم که
‫«بابات مُرده...
‫و دیگه قرار نیست برگرده؟»
‫[سال ۲۰۱۱]
‫سه ماه بعدش یه روان‌شناس بهم گفت ‫بابام فوت کرده.
‫منم بهش گفتم، «هیچی توی این ‫زندگی به پایان نمی‌رسه.
‫تبدیل به چیزهایی میشن که ما یا ‫نمی‌بینیم، یا درک نمی‌کنیم.
‫واسه همین بابای منم نمُرده.»
‫امیدوارم از کتابی که برای جاودانه کردن ‫یاد پدرم نوشتم خوشتون بیاد.
‫ممنون که اومدید.
‫[بنیاد پاشالی‌اوغلو]
‫بیست و یک درصد از درآمد کلی از ‫پارک تفریحیه، بیست و چهار درصدش از دکه‌ها...
‫بیست و هشت درصد دیگه از بقیه ‫سازمان‌ها
‫و بیست و هفت درصدش از اهدایی‌هاست.
‫پول اهدایی به سه میلیون و سیصد هزار رسید، ها؟
‫قربان، از بین تمام چهل و دو منبع، ‫یک میلیون و صد هزارش پول اهداییِ
‫پنج شرکت بزرگه.
‫بقیه منابع دیگه توی لیست ذکر شدن.
‫بذار ببینم.
‫بفرمایید.
‫اه، بیا علی، بیا.
‫عزیزم...
‫پرونده پرداختی‌ها رو بیار چک کنم.
‫چشم، قربان.
‫علی...
‫به افتخار کتاب عمر، ‫می‌خوام امشب تو باغچه مهمونی بگیرم.
‫ولی فریده بیمارستانه.
‫برای رجب سخته تا اونجا بره.
‫برو دنبال فریده و بیارش، خب؟
‫چشم، بذار بپرسم کی کارش تموم میشه.
‫بله، داداش.
‫همین الان کارم تموم شد.
‫آره. یه بیمار اورژانسی آوردن، ‫نتونستم زودتر بیام.
‫تازه اومدم بیرون. باشه. دارم میام. ‫می‌بینمت.
‫[فریده جاودارلی] ‫[متخصص بیهوشی]
‫عمر، فروش چطوره؟
‫از روز اول بهتره، عمو یاشار. ‫خیلی‌ها منتظرشن.
‫اگه بابات زنده بود
‫بهت افتخار می‌کرد، پسرم.
‫ببینید چی میگم.
‫خیلی خوب میشه از کتابش ‫یه فیلم بسازن.
‫چون داستان‌های واقعی فروش خوبی دارن.
‫یکی از بیمارهام کارگردان بود، اون می‌گفت.
‫خب، تا حالا بهش فکر نکردم، ‫ولی از کجا معلوم؟
‫خدا رحمتش کنه...
‫اسماعیل کباب‌های خوشمزه‌ای میزد. ‫نمی‌ذاشت کسی به گاز دست بزنه.
‫اینقدر گند زد تا یاد گرفت.
‫ای کاش اونم اینجا بود.
‫هفته بعد چهلمین روز دعاخونی بعد از مرگشه، نه؟
‫علی هماهنگ کرد. می‌تونیم تاریخ رو ازش بپرسیم.
‫چقدر سریع چهل روز از مرگ اسماعیل ‫گذشت!
‫علی.
‫علی، چهلمین روز دعای اسماعیل کِیه؟
‫چهارشنبه بعدی.
‫تالار مراسمات مسجد سر خیابون رو ‫رزرو کردم.
‫راستی، یادم رفت بگم.
‫دیروز داداش اسماعیل اومد.
‫می‌خواد بابت ارث و میراثش شکایت کنه. ‫شاهد می‌خواد.
‫- داداش اسماعیل؟ ‫- آره.
‫- داداش نداره که. ‫- منم همینطور فکر می‌کردم.
‫ولی داداشش تو سن کم خانواده‌شون ‫رو ترک کرده
‫و اونا هم کلاً فراموشش کردن.
‫اینهمه مدت آلمان زندگی می‌کرده.
‫و الان به خاطر ارثش
‫می‌خواد شکایت کنه.
‫مردشور این پول رو ببره!
‫هر وقت پای پول در میون باشه
‫مردم تو رو یادشون میاد.
‫آقا یا خانم محترم، من ادریس ییلدیرن هستم.
‫طبق اطلاعاتی که درباره مرگ برادرم اسماعیل ییلدیرن ‫دریافت کردم،
‫درخواست میدم که اقدامات لازم برای حل و تکمیل
‫مسائل حقوقی و میراث رو شروع کنید.
‫بهشون گفتم مُرده...
‫میگن طبق اطلاعاتی که ما داریم نمُرده.
‫میگن تو زندان آمریکاست.
‫احمقن دیگه.
‫نگران نباش، ادریس.
‫چون مردی که اونجا با نام ‫اسماعیل ییلدیرن محکوم شده...
‫تو همون اظهاریه اولش گفته بود اسماعیل ییلدیرن ‫نیست.
‫[زندان ایالتی لوئیزیانا، سال ۲۰۰۰]
‫- یک دقیقه وقت داری. ‫- خودم از قوانین با خبرم.
‫اسماعیل...
‫خبرهای خوبی براتون ندارم.
‫تصمیم‌گیری شد.
‫به انفرادی محکوم شدید.
‫من اسماعیل نیستم!
‫بذار یه بار دیگه توضیح بدم.
‫فقط یه کار میشه کرد.
‫باید بمیری.
‫نمی‌تونن برای کسی که مُرده تحقیقات ‫تروریستی انجام بدن.
‫نمی‌تونم همچین کاری با پسرم بکنم!
‫مجبوری!
‫عمر رو بفرست جایی که خبر رو نشنوه.
‫اگه بهت لقب تروریست بودن بچسبونن، ‫دیگه نمی‌تونی ازش فرار کنی.
‫ولی اگه بتونیم قبل از شکایت حلش کنیم...
‫این وسط، ویدئویی که عدنان گفت...
‫و مردی که جای تو آوردن رو ‫پیدا می‌کنم و یه جوری حلش می‌کنم.
‫ولی اگه شکایت کنن...
‫زندگی عمر نابود میشه.
‫اونوقت دیگه خودت رو نمی‌بخشی.
‫چه فکری داری؟
‫اسماعیل قبل از اینکه بمب منفجر بشه ‫نزدیک تو پارک می‌کنه
‫و سوار ماشینش میشی.
‫کسی شبونه نمی‌فهمه.
‫ولی باید
‫یه جنازه رو تو صندوق عقب ماشین بذاریم.
‫یه دکتر سراغ دارم که می‌تونه گزارش دی‌ان‌ایی ‫که لازم داریم رو بهمون بده.
‫یک هفته بعد از مرگت...
‫به عنوان اسماعیل ییلدیرن میری آمریکا.
‫چطوری؟
‫بسپرش به من.
‫با سفارت هماهنگ می‌کنم.
‫یه پاسپورت بی‌نقص برات آماده می‌کنم.
‫ولی یک هفته وقت می‌خوام.
‫دو ماهه حلش می‌کنم.
‫اگه نتونی چی؟
‫در بدترین حالت ممکن رشوه میدم.
‫یا از افراد قدرتمند سوءاستفاده می‌کنم.
‫جواهر...
‫بهم اعتماد کن!
‫اینا رو تو اظهاریه‌ت گفتی.
‫ولی به نظر دادگاه قابل تعقیب قانونی نبود.
‫چون به عنوان جواهر مُردی.
‫باید یه راهی برای بیرون رفتن از اینجا ‫داشته باشم.
‫متاسفم.
‫ولی شانس آوردی.
‫حداقل سلولت یه پنجره داره.
‫وکیل!
‫من اسماعیل نیستم!
‫- بابا! ‫- بیا بریم، بدو!
‫عمر!
‫نه، عمر!
‫عمر!
‫هی، نگهبان.
‫نگهبان!
‫- هی، نگهبان! ‫- چیه؟
‫باید با سرپرست زندان صحبت کنم.
‫یعنی...
‫رئیس... می‌خوام با اون صحبت کنم!
‫عوضی!
‫آشغال!
‫- بکشش. ‫- چشم، قربان.
‫برید کنار. برید اونور! ‫تکون بخور. برو اونور!
‫- بلدی ترکی صحبت کنی؟ ‫- نه.
‫این صدا یعنی چی؟
‫[سال ۲۰۱۱]
‫- کدوم بخشه؟ ‫- تو سلول آخره.
‫می‌دونم.
‫- امیدوارم خدا صدات رو بشنوه. ‫- ممنون.
‫- چی شده؟ ‫- من به عنوان وکیل جدیدت انتخاب شدم.
‫پرونده‌ت دوباره می‌تونه باز بشه.
‫مثل اینکه یکی به اسم اسماعیل ییلدیرن مُرده...
‫و خانواده‌ش شکایت کردن و گفتن ‫تو، اون اسماعیل نیستی.
‫دادگاه تا یک ماه دیگه تصمیم می‌گیره
‫باید براش جلسه‌ای برگزار بشه یا نه.
‫از من چیزی می‌خوای؟
‫آره.
‫فقط یه چیز.
‫می‌خوام بدونم حال پسرم چطوره ‫و چیکار می‌کنه.
‫ولی تا وقتی دادگاه تموم نشده ‫نمی‌خوام بفهمه من زنده‌م.
‫خوش اومدید.
‫بشین.
‫سلام.
‫گوشم با شماست.
‫مطمئنی بابات مُرده؟
‫یعنی چی؟
‫این یه کپی از پرونده یه مجرم به اسم ‫اسماعیل ییلدیرن در زندان آمریکاست.
‫عکس تو پرونده باباته؟
‫[عمر تماس می‌گیرد]
‫بابا!
‫بابام زنده‌ست!
‫رجب.
‫بابام زنده‌ست!
‫- چی؟ ‫- بابام زنده‌ست!
‫زنده‌ست؟
‫پسر عزیزم چقدر بزرگ شده!
‫عمرم بزرگ شده!
‫این عکس واسه کجاست؟
‫جشنواره کتاب.
‫[دایی: داستان یک مرد]
‫«دایی: داستان یک مرد.»
‫«عمر پاشالی‌اوغلو.»
‫پسرت درباره‌ت کتاب نوشته.
‫بابا، بزرگ که شدم
‫یه کتاب می‌نویسم. درباره تو.
‫درباره من؟ چی می‌خوای بنویسی؟
‫که چه بابای خوبی هستی.
‫و خواننده‌ها یاد می‌گیرن چطوری باید ‫پدر خوبی باشن.
‫ولی آخرش نمی‌نویسم «پایان»
‫که کسی ناراحت نشه.
‫می‌تونی آخرش چند صفحه رو هم خالی بذاری.
‫اینجوری اگه بعداً چیزی یادت اومد ‫می‌تونی اونجا بنویسی.
‫باشه، قبول.
‫«هیچی توی این زندگی به پایان نمی‌رسه.
‫تبدیل به چیزهایی میشن که ما یا ‫نمی‌بینیم، یا درک نمی‌کنیم.
‫امیدوارم من رو از جایی ببینی و صدام رو از جایی
‫بشنوی که من نمی‌تونم ببینم، بابا.»
‫بهترین هدیه زندگیم رو بهم دادی.
‫چی شده، داداش؟
‫کجا میری؟
‫رجب...
‫مگه نشنیدی؟ جواهر زنده‌ست. تو آمریکا.
‫منم دارم میرم دنبالش. ‫می‌دونی، اونجا دوست و آشنا زیاد دارم.
‫شنیدم...
‫ولی نیاز نیست.
‫آخه دایی یه نامه فرستاده.
‫چی نوشته؟
‫نوشته، «سلامم رو برسون.»
‫پرونده پذیرفته شد.
‫ممکنه دادگاه یکی دو سال طول بکشه.
‫طی این مدت، برای اینکه بیشتر اذیت نشی...
‫قبول کردن بفرستنت بند عمومی.
‫یه جورهایی خوبه، می‌تونی مردم رو ببینی.
‫ولی خب یه جورهایی هم بده.
‫هر هفته، حداقل یه زندانی تو بند عمومی ‫می‌میره.
‫کل مجرم‌های خشن اونجان.
‫به سرپرست زندان میگم...
‫بفرستدت به بهترین بند.
‫نیاز نیست.
‫من یازده ساله مُردم.
‫نوبت اوناست که نگران باشن.
‫یه توصیه برات دارم، با استبان رفیق شو.
‫اونی که باهاش در بیفته به احتمال زیاد می‌میره.
‫اگه به حرفش گوش بدی، طی گذروندن حکمت ‫مشکلی برات پیش نمیاد.
‫استبان!
‫- گوشم با توئه. ‫- خیر پیش.