‫«ترجمه از محمد آوازی و میثم موسویان»
‫[کافه]
‫ای پدر آسمانی،
‫امروز در برابرت زانو می‌زنم...
‫در برابر تو که قادر مطلقی...
‫تا بخواهم به من قدرت عطا کنی.
‫قدرتی برای انجام تمام وظایف امروز،
‫چه کوچک و چه بزرگ.
‫می‌دانم با اراده توست که ‫زندگی می‌کنم، ای پروردگار.
‫و همچنین می‌دانم با اراده توست
‫که امروز ضعیف نخواهم شد.
‫تنبل نخواهم شد...
‫و در انجام کارهایی که پیش رویم قرار دارند،
‫شکست نخواهم خورد.
‫از تو برای حضور همیشگیت ‫سپاسگزارم، پروردگار،
‫و به نام عیسی دعا می‌کنم.
‫به نام پدر،
‫پسر و روح‌القدس.
‫آمین.
‫قراره چند روزی برم جایی.
‫زیاد طول نمی‌کشه، ولی... مادرت اینجاست،
‫و... و اون... ام...
‫می‌دونی.
‫به هر حال، فقط خواستم بهت خبر بدم
‫که دارم می‌رم و...
‫[گل شقایق] ‫[در مواقع اضطراری استفاده شود]
‫در وایکینگ، اوتسایر شمالی و جنوبی،
‫فورتیز.
‫باد از جنوب‌غربی، به سمت ‫شمال‌غربی تغییر جهت می‌ده،
‫شش تا هشت درجه تندباد، ‫که بعدها شاید به نه درجه برسه.
‫باران و سپس رگبارهای زمستانی
‫متوسط یا ضعیف رو ‫داریم و بعد هوا آروم می‌شه.
‫در کرومارتی، فورث، تاین، داگر.
‫باد از جنوب‌غربی، به سمت ‫غربی تغییر جهت می‌ده،
‫پنج تا هفت و گاهی هشت درجه تندباد رو داریم.
‫باران و سپس رگبار
‫متوسط یا خوب رو داریم.
‫در فیشر، باد جنوب‌غربی ‫به سمت غرب تغییر جهت می‌ده،
‫شش تا هشت و بعد شاید ‫نه درجه تندباد رو داریم.
‫باران، سپس رگبارهای زمستانی
‫متوسط یا ضعیف رو داریم و بعد هوا خوب می‌شه.
‫در جرمن بایت، هامبر.
‫باد جنوب‌غربی به سمت غرب تغییر جهت می‌ده،
‫هفت تا نه درجه تندباد
‫که بعد در هامبر به ۶ درجه کاهش پیدا می‌کنه.
‫باران و سپس رگبار
‫متوسط یا ضعیف رو داریم ‫و بعد اون هوا خوب می‌شه.
‫در تیمز، دوور، وایت، پورتلند، پلیموث.
‫باد از جنوب‌غربی می‌وزه، ‫شش تا هشت درجه تندباد رو داریم،
‫که گاهی به نه درجه می‌رسه، به سمت...
‫میراث ما.
‫ممنون.
‫ای پروردگار، به ما و این نعمت‌هایی...
‫که قرار است دریافت کنیم برکت ده.
‫به نام عیسی مسیح، دعا می‌کنیم.
‫[ری]
‫بیست سال، آره؟
‫خدا خیرت بده، برادر.
‫گمشو.
‫برایان.
‫اوه، عزیزم.
‫کجا رفته؟
‫کی؟
‫بابات؟
‫رفته ببینتش؟
‫اون چه ربطی به این قضیه داره، مامان؟
‫- چه ربطی داره؟ ‫- خیلی ربط داره.
‫چی؟
‫چرا به اون پسر آسیب زدی؟
‫خودش تنش می‌خارید، مامان.
‫برایان.
‫اون چیزی درباره بابات گفت؟
‫جم بابامه.
‫چیزی درباره ری گفت؟
‫خب، اگه این‌قدر می‌دونی، ‫پس چرا از من می‌پرسی؟
‫پررو نباش.
‫فقط می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫نزدیک بود اون پسر رو بکشی.
‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫یه قاتل دیگه به خانواده اضافه می‌شه. ‫مگه مهمه؟
‫ری قاتل نیست.
‫و حتی اگه بود، یعنی تو هم باید باشی؟
‫هان؟
‫بیا اینجا.
‫ری قاتل نیست.
‫ای پدر ما که در آسمانی،
‫نام تو مقدس است.
‫ملکوت تو بیاید، ‫اراده‌ات انجام شود
‫همان‌طور که در آسمان است.
‫نان روزانه ما را به ما عطا کن،
‫و گناهان ما را ببخش
‫همچنان که ما کسانی که به ‫ما بدی کردند را می‌بخشیم.
‫ری عزیز،
‫مطمئن نیستم این نامه رو بگیری
‫یا حتی بخونیش.
‫پس با امید و دعا
‫برای اینکه اینو بخونی،
‫می‌خوام با پرسیدن حالت شروع کنم.
‫سکوت هنوز بعد از این همه سال سوزاننده‌ست.
‫و من اغلب اوقات فکر می‌کنم ‫که به من فکر می‌کنی یا نه.
‫به ما.
‫خوندیش؟
‫نه، نخوندمش.
‫وای!
‫«مسکرات را به کسانی ده که در انتظار مرگند،
‫و به اشخاصی که دلتنگ و تلخ‌کام هستند.»
‫آمین.
‫به سلامتی علیا‌حضرت ملکه.
‫پس دعای «به نعمت ما برکت ده» چی شد؟
‫پس فقط قبل از غذا خوردن دعا می‌کنی؟
‫خدا مشکلی نداره که بدون دعا الکل بخوری؟
‫امروز صبح یادت رفت خودتو تمیز کنی.
‫کثافت روی شلوارتو دیدم.
‫نه، اون مال دیروز بود.
‫حروم لقمه کثیف.
‫داری میگی پاکیزگی از ایمانه؟
‫از کجا می‌دونی خدا تمیزه؟
‫توی کتاب مقدس سندی هست
‫که بگه خدا هفته‌ای سه بار حموم می‌کنه؟
‫هر روز لباسشو عوض می‌کنه؟
‫خدا نیازی به لباس نداره،
‫چون مثل تو نیست و پاکیزه‌ست.
‫اوه، واقعاً؟
‫اون بالا ذخیره بی‌پایان داره؟
‫شرط می‌بندم هیچ‌وقت لازم نیست یه لباس ‫رو دو بار بپوشه.
‫یه لباس شیک و تنگ رو دوست داره؟
‫یا دوست داره لباسش گشاد باشه
‫که توش راحت بتونه خودشو جا به جا کنه؟
‫مثل ناقو‌س‌های کلیسا.
‫شرط می‌بندم مثل کلیسای جامع کنتربری
‫بزرگه.
‫تو می‌ری جهنم، برادر.
‫اونجا تجدید دیدار خانوادگی داریم؟
‫پدر ریپون هفته پیش مُرد.
‫تو روزنامه دیدم.
‫روزنامه نمی‌خونم.
‫دوباره دیدیش؟
‫این سوال جدیه؟
‫شنیدم چند سال پیش بردنش تیمارستان.
‫- لطفاً اون نامه رو بخون، ری. ‫- وقتی بعد از سومین تور
‫برگشتم مرخصی...
‫توی اون یکی دو تا از ‫بچه‌هامونو از دست دادیم...
‫به فکر ریپون افتادم.
‫هر چی بیشتر بهش فکر می‌کردم، ‫بیشتر دلم می‌خواست
‫برم ببینمش، یه گپی بزنیم.
‫روزای خوب قدیم رو یاد کنیم.
‫بگذریم، وقتی برگشتم خونه، دنبالش گشتم.
‫پیدا کردنش آسون نبود.
‫البته، یه کم جابجاش کرده بودن.
‫مثل همیشه کار می‌کرد.
‫توی هادرزفیلد پیداش کردم.
‫هوم.
‫باید می‌دیدی با یونیفرم شماره دوم ‫چقدر خوش‌تیپ شده بودم. ‫[لباس نظامی رسمی تشریفاتی]
‫به عنوان کسی که بیشتر ‫روزای هفته وضعش خراب بود،
‫خوب تمیز و مرتب شده بودم.
‫شب قبلش شلوارو گذاشتم زیر تشک.
‫جلو و پشتش خط اتوی تمیز داشت.
‫کل صبح داشتم چکمه‌هامو برق می‌انداختم.
‫مثل آینه شده بودن.
‫در حد استاندارد رژه نظامی بود، جم.
‫می‌تونستم یه وظیفه تشریفاتی ‫تو کاخ باکینگهام انجام بدم،
‫این‌قدر خوب به نظر می‌اومدم.
‫یونیفورم شماره دو با مدال‌هام.
‫این‌قدر خوب آماده شده بودم،
‫که می‌تونستم صدای مادر ‫عزیزمونو بشنوم که می‌گفت،
‫«بیا خونه، پسرم.
‫همه‌چیز بخشیده شده.»
‫- شماره یک‌. ‫- چی؟
‫توی کاخ یونیفورم شماره یک رو می‌پوشن. ‫[لباس نظامی مخصوص رژه]
‫آره، درسته، درسته. همینو میگم.
‫این‌قدر شیک بودم که نمی‌تونستی فرقشو بفهمی.
‫اگه خیلی گیج باشی نمی‌فهمی.
‫هوم.
‫خب، رفتم خونه‌ش.
‫به لطف کلیسا یه کلبه کوچیک و قشنگ داشت،
‫که بدون شک هزینه‌شو حضرت پاپ داده.
‫کنار پنجره جعبه گل بود، ‫حیاط مرتب و تمیز بود،
‫پرچین‌ها کوتاه شده بودن.
‫در زدم، و اون اونجا بود.
‫کاملاً تمیز و براق.
‫خیلی پیر به نظر می‌اومد.
‫یادمه یه آدم بزرگ و قوی بود.
‫و اون اونجا بود،
‫یه پیرمرد لاغر و شکم‌گنده.
‫تعجب کردم چقدر کوچیک به نظر می‌اومد.
‫گفتم، «پدر ریپون هستین، درسته؟
‫برای انجمن کهنه‌سربازان ‫جمع‌آوری کمک می‌کنم.
‫اشکالی نداره یه لحظه بیام داخل؟»
‫می‌تونستم بفهمم تحت تأثیر قرار گرفته.
‫«اوه، بفرما داخل. بفرما داخل، جوون.
‫خیلی خوش اومدی، پسرم. بفرما داخل.»
‫هیجان زده شده بود. جنب و جوش داشت.
‫کتری رو گذاشت بجوشه.
‫چینی اعلا، بیسکویت، همه چی آورد.
‫«یه فنجون چای می‌خوری، مگه نه،‌ پسر؟»
‫خب، نشستیم.
‫تو سالن کوچیک و مرتبش نشستیم.
‫درباره چیزای مختلف حرف زدیم.
‫گفتم، «این حوزه شما هست، درسته، پدر؟»
‫گفت، «اوه، در حال حاضر ‫بین حوزه‌ها در حال گردشم.
‫نیمه‌بازنشسته هستم.»
‫گفتم، «اوه، حتماً برات
‫بعد از این همه سال خدمت سخته.»
‫درباره...
‫درباره اوضاع حرف زدیم،
‫جوون‌های بی‌قانون و بی‌خدا.
‫ازم پرسید، «تو دینداری، پسر؟»
‫و من گفتم، «ایمان تو خانواده‌مون
‫خیلی ریشه داره، پدر.»
‫گفت، «البته، چیزی که بیشتر ‫از همه‌چی دلم براش تنگ شده
‫کار کردن با جوون‌هاست.»
‫نزدیک بود با بیسکویت خامه‌ای خفه شم.
‫بگذریم، یه وقفه تو گفت‌وگو افتاد،
‫و گفت، «اوه، ببخشید، سرجوخه.
‫شاید یه چیز قوی‌تر بخوای.»
‫مدت زیادی نگاش کردم.
‫«تو یه چیز قوی‌تر می‌خوای، پدر؟»
‫می‌تونستم هیجانی رو ببینم ‫که تو وجودش جریان داشت.
‫جرأت نمی‌کرد باور کنه.
‫صورتش تیره شد، چشماش برق می‌زد.
‫گفت، «خب، اگه تو بخوای، منم می‌خوام.»
‫اون بلند شد.
‫گفتم، «من خیلی قویم، پدر ریپون.»
‫دوباره نشست، انگار پاهاش خالی کرد.
‫گفتم...
‫«دوست داری ببینی؟»
‫اونجا نشستم جلوش.
‫فکر کردم ممکنه حمله قلبی کنه.
‫نمی‌تونست باور کنه.
‫انگار کریسمس زودتر اومده بود.
‫بلند شدم...
‫مثل یه پسر خیابونی بهش لبخند زدم.
‫راحت بودم.
‫گفتم « این‌جوری خوبه.»
‫گفت «بشین، راحت باش.»
‫خودش مشتاق بود.
‫گفتم، «حالت صلیب رو،
‫خیلی دوست دارم.»
‫چند قدم لنگ‌لنگان رفتم جلو.
‫دقیقاً بالای سرش وایستادم.
‫اوه، یه چیز جزئی رو فراموش کردم بگم، جم.
‫چند روز قبل از اینکه برم اونجا،
‫رژیم غذاییم ماءالشعیر و ادویه کاری بود.
‫و بعدازظهر همون روز، یه مشت ملین خوردم.
‫زمان‌بندی درست سخت بود.
‫دو ساعت توی ماشینم جلوی خونه‌ش نشسته بودم
‫اصلا تکون نمی‌خوردم.
‫به محض اینکه اون تکون ‫رو توی وجودم حس کردم،
‫در خونه‌شو زدم.
‫وقتی اونجا نشسته بودم، ‫حالم داشت بد می‌شد،
‫باور کن داشتم متلاشی می‌شدم.
‫پیچ و مهره‌هام داشت از جا در میومد.
‫ارتش بهت یاد می‌ده دندوناتو به هم ‫فشار بدی و تحمل کنی، مگه نه، جم؟
‫ما عاشق عذاب لذیذ خودداری هستیم.
‫خب...
‫بالای سرش وایستاده بودم.
‫گفتم «منو نمی‌شناسی، مگه نه؟»
‫گفت «چی؟»
‫گفتم، «ری کوچولو.
‫من همون ری کوچولوی مهدکودک هستم.»
‫چند لحظه طول کشید،
‫چشماش این‌ور و اون‌ور می‌رفت.
‫وقتی فهمید،
‫ترس مثل برق تو وجودش دوید.
‫و عرق گندیده ازش سرازیر شد.
‫«خواهش می‌کنم بهم آسیب نزن. ‫خواهش می‌کنم بهم آسیب نزن.»
‫گفتم، «تکون نخور.»
‫«اگه یه اینچ تکون بخوری،
‫هر چی داری می‌برم،
‫و می‌چپونمشون توی حلق کوفتیت.»
‫برای یه بار هم که شده ‫می‌تونی گوشت تن خودتو بخوری.»
‫خب، حالا که فکرشو می‌کنم،
‫حیف که چند سال پیش اینو یاد نگرفت.
‫شاید می‌تونست خودکفا باشه.
‫جلو رفتم، دور زدم، خیلی ناشیانه،
‫پاشنه‌هام رو بازوهای لاغرش بود.
‫جا خورد. می‌تونستم بگم دردش ‫گرفت، ولی جرأت تکون خوردن نداشت.
‫«حالا به لوله فاضلاب نگاه کن، پدر.»
‫و چمباتمه زدم.
‫و روش کود ریختم.
‫خب...
‫این تخلیه توی سه مرحله مجزا بود.
‫اولش به صورت افشانه بود...
‫به صورت افشانه بود.
‫بعد مثل سنگریزه بود.
‫انگار یه گله کبوتر دارن روش پرواز می‌کنن.
‫بعد چند موج گدازه داغ بود.
‫و آخرش، یه...
‫یه کیک گنده
‫اومد بیرون.
‫و اون داشت بالا می‌آورد و تف می‌کرد، ‫و جرأت نفس کشیدن نداشت،
‫ولی مجبور بود نفس بکشه.
‫و من انقدر ‌خندیدم،
‫ترسیدم نکنه تو کثافت خودم غلت بزنم.
‫و همین بود.
‫بلند شدم.
‫یه بسته دستمال مرطوب تو جیبم داشتم.
‫خودمو تمیز کردم...
‫و از اونجا سبک‌بال اومدم بیرون.
‫اینو باور کردی؟
‫اون تو رو اذیت نکرد؟
‫هان؟
‫نه.
‫مطمئنم که نکرده.
‫حتی توی اون سن، ازت می‌ترسیدن.
‫وقتی منو اذیت می‌کرد کجا بودی؟
‫ها؟
‫اون منو نابود کرد.
‫از پدر خیلی شانس نیاوردیم، مگه نه؟
‫یه کم موسیقی چطوره؟
‫لعنتی.
‫گراز لعنتی.
‫چته؟
‫خوبی؟
‫لعنتی.
‫برای چی این کارو کردی؟
‫برای چی این کارو کردی، ها؟
‫- برای چی این کارو کردی؟ ‫- چی؟
‫انداختیشون تو دهنت.
‫دیگه نمی‌خوام بخورمشون.
‫حالت خوشه؟
‫دارم رد می‌شم، کثافت خر!
‫جلو پاتو نگاه کن، احمق...
‫نسا؟
‫نسا.
‫هتی؟
‫ببین چه روپوش سفیدی پوشیده.
‫شلوغش نکن.
‫من فقط یه کارآموزم، نسا.
‫ولی بهت میاد.
‫حتی نظافت‌چی‌ها توی ‫داروخونه روپوش سفید دارن.
‫- دانشگاهو تموم کردی؟ ‫- نه.
‫امسال امتحانات نهایی دارم.
‫- این بخش آموزش محل کارمه. ‫- صحیح.
‫خوشحالم که دیدمت، نسا.
‫مدتهاست از برایان خبری ندارم.
‫اون خوبه؟
‫چیه؟
‫واقعاً بهش آسیب زدم، هتی.
‫نمی‌دونم...
‫واقعاً نمی‌دونم.
‫من... نمی‌تونستم جلوی خودمو بگیرم.
‫من...
‫خیلی بد بهش آسیب زدم.
‫بهت چی گفت؟
‫اصلا یادم نمیاد، هتی.
‫خب، یادمه.
‫ولی...
‫فقط... فقط چیزای احمقانه معمولی بود.
‫درباره اون؟
‫من...
‫لعنتی، من...
‫من...
‫توی ایست تایرون بودی، درسته؟
‫بذار فکر کنم یادم بیاد.
‫اشتباهه.
‫تو دقیقاً می‌دونی من کجا بودم.
‫کراسمگلن.
‫منطقه راهزنا.
‫یه واحد عملیاتی فعال ارتش ‫جمهوری‌خواه ایرلند اونجا بود
‫که تو منطقه فعالیت می‌کرد، ‫همه‌جور کاری می‌کردن.
‫خیلی خوب بودن، خیلی ماهر بودن.
‫زیرک بودن. هر دو طرف مرز غیبشون می‌زد.
‫اوضاع مثل گربه و موش بود.
‫بعضی وقتا ما گربه بودیم، بعضی وقتا اونا.
‫اغلب اوقات، اصلا مطمئن نبودی کی کیه.
‫می‌تونستی اونا رو توی دیدت داشته باشی
‫در حالی که اسلحه‌ت روی ضامن نبود.
‫در همین حین، اونا یه گلوله پرسرعت
‫به پشت سرت شلیک کرده بودن.
‫هفته قبل اینکه سنگر بکنیم...
‫سه تا بمب دست‌ساز بزرگ‌شونو ‫پیدا کردیم و خنثی کردیم.
‫اونا به یکی از سگ‌بان‌های ما و ‫سگش شلیک کردن و کشتن‌شون.
‫و یه هلیکوپتر کوفتی رو ساقط کردن.
‫توی یه هفته.
‫شورای ارتش موقت نتیجه می‌خواست.
‫و اونا ناامید نشدن.
‫سلاح آتش‌زا،
‫بمب‌ دست‌ساز، نارنجک، خمپاره،
‫تفنگ‌ تک‌تیرانداز، مسلسل‌ سنگین.
‫تجهیزاتشون از ما بهتر بود.
‫چی شد؟
‫اینا همون گلایی هستن که بابامون می‌کاشت؟
‫شقایق‌؟
‫طوری می‌نویسم انگار تو
‫همه نامه‌های دیگه‌مو خوندی.
‫میل به حرف زدن باهات
‫و به اشتراک گذاشتن همه‌چیز قویه.
‫ولی این درباره من نیست.
‫این درباره برایانه.
‫برایان بهت نیاز داره.
‫تا حالا هیچ‌وقت این‌جوری ازت نخواستم.
‫اون توی دردسره.
‫داری می‌ری؟
‫محل اقامت برات به اندازه کافی خوب نیست؟
‫وقتی تو فرار کردی،
‫نسا هر روز برات نامه می‌نوشت.
‫چقدر طول کشید؟
‫وقتی لنگ‌لنگان رفتی تو جنگل،
‫اون نمی‌خواست تو تصمیم‌گیریت دخالت کنه.
‫برای چند سال، فکر می‌کردیم
‫یه روز یهو پیدات می‌شه.
‫اون هیچ‌وقت نمی‌دونست ‫نامه‌هاش به دستت رسیده یا نه،
‫چه برسه به اینکه بخونیشون.
‫تو می‌دونستی اون بارداره.
‫حتی یه بارم جوابشو ندادی.
‫به وسایلم دست می‌زنی؟
‫برگرد به شهر اسباب‌بازی، گوریل لعنتی.
‫دخترمو گرفتی، پسرمو گرفتی، زندگی‌مو گرفتی.
‫دیگه چی می‌خوای؟
‫تو بودی که رفتی. تو.
‫به خودت بیا، پسر.
‫این قضیه در مورد تو نیست.
‫درباره برایانه.
‫بچه تنها و بیچاره‌ی یه فراری دیوونه.
‫نمی‌خواستی بهش چند تا
‫خواهر و برادر بدی باهاشون بازی کنه؟
‫تو مرد گنده‌ای هستی.
‫نگو که تیرات مشقی بودن.
‫اون هر شب برات دعا می‌کرد، ری.
‫هنوزم برات دعا می‌کنه.
‫بهش بگو به خودش زحمت نده.
‫و بابامونم برات دعا می‌کرد،
‫هر روز تا آخر عمرش.
‫نکنه نرم شدی؟
‫اون حروم‌لقمه بدبخت؟
‫اوه، اون دعا می‌کرد. ‫اون دعا می‌کرد، مگه نه؟
‫هر وقت کمربندشو درمی‌آورد دعا می‌کرد.
‫بعدش دوباره دعا نمی‌کرد؟
‫زیر بغلش بخاطر تلاش و زحمتش خیس عرق می‌شد.
‫اون مرتب دعا می‌کرد.
‫ما خشونتمونو از قهرمان ‫شماره یک منطقه یاد گرفتیم،
‫و اون رقبای سرسختی داشت.
‫کی می‌دونه، شاید توی...
‫مسابقات دومینوی لژیون بریتانیا،
‫گل مجلس بوده.
‫کت رسمی، نشان، کراوات هنگ، سینه جلو،
‫گشت صحرایی دوربرد.
‫به اون می‌گن جنگ.
‫صبحونه و ناهار و شام شن می‌خوردی.
‫اگه رومل نمی‌کشتت، مگس‌ها حتماً می‌کشتن.
‫اون این‌جوری حرف نمی‌زد.
‫درسته، اصلاً حرف نمی‌زد، مگه نه؟
‫من کلی وقت داشتم
‫تا سکوت کوفتی رو براش پر کنم.
‫از من چی می‌خوای، برادر؟
‫اگه نامه رو خونده بودی می‌فهمیدی.
‫من نامه کوفتی رو خوندم. ‫من نامه کوفتی رو خوندم.
‫حالا که چی؟
‫چی می‌خوای؟
‫من دیگه از دست رفتم، جم.
‫اونم نمی‌تونه کاری برام بکنه.
‫من عوض بشو نیستم.
‫پس برو پی خانواده‌ی کوچیکت و حلش کن.
‫نمی‌خوای من برم، ری.
‫محض رضای خدا اصلا ‫واسه چی گذاشتی اون پسره بره تو ارتش؟
‫اصلا دخلی به من نداره. ‫این پای خودته، داداش.
‫ببین، با اینکه من پسره رو بزرگ کردم،
‫فکر کردی ‫یه عوضی سرتق لنگه خودت نیست؟
‫هیچ ربطی به من نداشت.
‫من حرفم رو زدم.
‫به‌نظرم نباید می‌رفت که پا جا پای ما بذاره.
‫فکر می‌کردم داره دنبال...
‫بگذریم، مهم نیست من چه فکری می‌کنم،
‫جدی باور کردی که پسر تو...
‫چون کسی براش یه کاری رو ‫قدغن کرده نمیاد انجامش بده؟
‫ببین، الان سرباز فراری حساب می‌شه.
‫و هرچقدر هم ازش خوششون بیاد، ‫خودت هم خوب می‌دونی...
‫که تو وزارت دفاع خبری از خاله بازی نیست.
‫فقط یه مدت محدودی ‫می‌تونن چشم‌پوشی کنن.
‫شاید یه هفته، اگه شانس بیاریم.
‫و بعدش پلیس نظامی میاد دم در خونه...
‫و می‌برنش.
‫ولی این کوچکترین مشکل‌شه.
‫من تو زندگیم آدم سردرگم کم ندیدم ری،
‫و در این لحظه، پسرت توی تاریکیه.
‫ایمان داشته باشی یا نه، ‫دست یه نیروهایی تو کاره.
‫واقعیته.
‫من از تو چیزی نمی‌خوام، ری.
‫من... من که چیزی نمی‌خوام.
‫نسا... نسا فکر می‌کنه اگه ببینیش...
‫و باهاش حرف بزنی، ‫یه کم جواب بهش بدی،
‫شاید یه تفاوتی ایجاد کنه.
‫شاید.
‫تا دیر نشده.
‫برایان پسره رو لت و پار کرد. ‫سیاه و کبودش کرد.
‫به خودش قبولونده که اگه...
‫اگه جداش نمی‌کردن، می‌کشتش.
‫و این قضایا از دبستان برایان رو درگیر کرده.
‫«بابات فلان، بابات بهمان.»
‫«توی تیمارستانه.»
‫«زندانیه؟»
‫مرد نامرئی، ری استوکر.
‫خواهش می‌کنم.
‫رک بگو.
‫اگه نمی‌خوای کمک کنی،
‫من درجا از اینجا می‌رم.
‫گشنه‌م شد.
‫هنوز هوشیاره؟ خب... خوبه.
‫می‌شه از بچه‌ها بخوای برن کنار؟
‫نمی‌خوایم اینا رو ببینن، خب؟
‫یه پتو بکش روش... آره، یه پتو بکشی روش خوبه.
‫بعد جابه‌جاش کنم؟
‫- نه، جابه‌جاش نکن. ‫- ولی وسط راهه.
‫تکرار می‌کنم، جابه‌جاش نکن، خانم.
‫و کلاهش رو برندار.
‫کارت عالیه.
‫می‌دونم خون زیادیه.
‫دیگه مثل هشت پا افتاده بود به جونم.
‫و من داشتم سرم رو عقب و جلو می‌کردم،
‫می‌خواستم یه نفس راحت بکشم
‫ولی حتماً فکر کرده بود ترسیدم،
‫چون صورت چندشش هی بهم نزدیک می‌شد.
‫وای خدا... یقه‌م رو گرفته بود، ولی...
‫دروغ نمی‌گم.
‫نفسش بوی گند می‌داد، نسا.
‫تا حالا برات پیش اومده؟
‫ممنون.
‫- بفرما. ‫- ممنون، داداش.
‫و اینم یه کم چیپس. می‌دونم خوشت میاد.
‫پنیر و پیاز.
‫این شارژش تموم شده، داداش.
‫زود برمی‌گردم.
‫خوش‌قیافه‌ست، مهربونه،
‫بامزه‌ست، وفاداره.
‫از خیلی جهات شبیه توئه.
‫جالبه، نه؟
‫بگذریم، التماست می‌کنم،
‫به‌خاطر برایان،
‫لطفاً، لطفاً برگرد خونه و باهاش حرف بزن.
‫بذار حداقل بتونه ببیندت.
‫و شاید، فقط شاید بتونه ازت بگذره...
‫و هر عصبانیت شیطانی ‫که گریبانش رو گرفته رو رها کنه.
‫دعا می‌کنم حالت خوب باشه ‫و صلاح بدونی جواب بدی.
‫خدا حفظت کنه.
‫همیشه دوستت دارم، نسا.
‫چیه؟
‫چیه؟ چه مرگته؟
‫عین همید.
‫چی؟
‫عین همید.
‫عین کی‌ام؟
‫برو بابا.
‫ای پدر ما که در آسمانی؟
‫برو بابا.
‫حالا شاید یه کم.
‫شاید یه نمه شبیه پیرمردهای بدبخت باشم.
‫اوضاعش خوب بوده؟
‫- کی؟ ‫- پسره.
‫«پسره»، برایان، حالش خوبه، خیلی خوبه.
‫به‌نظرشون می‌کنن آینده‌داره.
‫دست خودش نیست.
‫بقیه بچه‌ها همه ازش پیروی می‌کنن.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫یادته چه حالیه که سرده و گرسنته،
‫سه شبه که نخوابیدی.
‫هرکی دیگه به فکر خودشه.
‫ولی برایان...
‫کلی انرژی اضافه داره.
‫شاید به آخر خط رسیده باشه،
‫ولی بازم حواسش به بقیه هست.
‫و اونا به این توجه می‌کنن.
‫وقتی از انتخابی گذشتی ‫و وارد هنگ نیروهای ویژه شدی،
‫خیلی افتخار می‌کردم.
‫و ناجور حسودیم شد.
‫با خودم گفتم، «من اینو می‌خوام.
‫منم می‌خوامش.»
‫به گمونم داوطلب شدن واسه یگان چهاردهم اطلاعات...
‫یه راه برای نزدیک‌تر ‫شدن به تو بود، می‌دونی.
‫آموزش تو خطوط بردبری با بچه‌هاتون،
‫فکر می‌کردم می‌تونم بهتون برسم، ولی...
‫به خاطر من نبود که ثبت‌نام کرد.
‫به خاطر تو.
‫حتی با اون همه بدبختی‌هایی ‫که این سال‌ها تحملش کرد،
‫یه فکری تو سرش بود، یه...
‫فضایی مخصوص تو ساخته بود...
‫که دنبالش می‌کرد، که مجذوبش شده بود.
‫الان از سایه‌ی خودش هم می‌ترسه.
‫نمی‌دونه تو کی هستی.
‫هیچی در موردت نمی‌دونه.
‫جز داستان‌های قدیمی جوونی‌هامون.
‫می‌دونی، عصبی شدن‌مون، ‫دعواهای خیابونی، خرابکاری.
‫ما جفتمون قدیم‌ها دردسرساز بودیم.
‫ولی الان اون،...
‫نمی‌دونم، دیگه جوری به دستاش نگاه می‌کنه ‫انگار مال کس دیگه‌ایه.
‫چی؟
‫شایعات، داداش. از شایعاته.
‫تا وقتی بهم نگی چه اتفاقی افتاده، ‫همه‌ش همینه.
‫می‌فهمم که هیچ‌وقت درست و حسابی...
‫در مورد پدرت باهات حرف نزدم.
‫و کوتاهی از من بود، برایان.
‫من و جم فکر می‌کردیم می‌تونیم ‫یه زندگی خوب برات بسازیم،
‫و به‌نظرم از بعضی جهات ساختیم.
‫ولی حتما برات ساده هم نبوده...
‫تموم این سال‌ها.
‫می‌دونی، رو همه چی سایه انداخته بود.
‫همه شام‌های خانوادگی.
‫همه تولدها، همه کریسمس‌ها،
‫هر مناسبت خاصی.
‫و فکر کنم، ‫با حرف نزدن درباره این موضوع...
‫داشتم به سبک خودم ازت محافظت می‌کردم.
‫چقدر در مورد اوایل مشکلات...
‫ایرلند شمالی می‌دونی؟
‫امشب بیرون می‌خوابیم.
‫رفته رفته از دستش دادمش.
‫بعد از چند مأموریت اولش تو ایرلند شمالی،
‫دیگه سخت می‌شد باهاش صحبت کرد.
‫و بعد وقتی داوطلب شد که بره یه مأموریت ویژه،
‫به‌محض اینکه دستش رو برد بالا،
‫انگار غیبش زد رفت یه دنیای دیگه.
‫ولی فقط این نبود. خودش دلش می‌خواست.
‫سرزنده بود، مشتاق بود.
‫مدت‌ها قبل اینکه بره خداحافظی‌هاش رو کرد.
‫و وقتی برگشت، ازت دور بود.
‫باهاش می‌شستی سر میز آشپزخونه.
‫و جوری نگاهت می‌کرد انگار که اون سر...
‫یه زمین فوتبالی و براش آشنا می‌زنی،
‫می‌دونی، شاید، و سعی می‌کرد بفهمه...
‫اصلا کی هستی.
‫من تو رو حامله بودم.
‫و روز به روز بزرگ‌تر می‌شدم،
‫و انگار اون داشت کوچیک‌تر می‌شد.
‫حس می‌کردم شدم یه غول بی شاخ و دم...
‫که با یه آدم مینیاتوری زندگی می‌کنم،
‫می‌ترسیدم زیر پام له‌ش کنم، ولی...
‫بعد یه روز رفت، و من...
‫فهمیدم منتظر همین بودم.
‫ری هیچوقت درباره اتفاقی ‫که اون‌جا افتاد باهام حرف نزد.
‫سعی کردم با یه...
‫می‌دونی، چند تا از بچه‌های ‫هم‌خدمتیش تماس بگیرم، می‌دونی،
‫اونایی که باهاش بودن، ولی هیچی نگفتن.
‫از وزارت دفاع اخطار گرفته بودن.
‫حتما اخطار گرفته بودن.
‫پس فقط همین‌هایی ‫که دارم بهت می‌گم رو می‌دونم.
‫ولی من ری رو می‌شناختم.
‫ری رو بهتر از خودم می‌شناختم.
‫و همون‌طور که گفتم، ‫اون بچه‌ها، نمی‌تونستن چیزی بگن.
‫ولی این رو بهت بگم...
‫دوستش داشتن و بهش احترام می‌ذاشتن.
‫و هیچ‌وقت بهم... ‫هرگز حتی نشونه‌ای بروز ندادن...
‫که کاری کرده که باید ازش شرمنده باشه.
‫ولی ما رو ترک کرد، نکرد؟
‫ما رو ترک کرد.
‫این چیه، مامان؟ چیزیه که باید بهش افتخار کرد؟
‫چرا رفت؟
‫هان؟ چرا ترکمون کرد؟
‫جنایت جنگی.
‫همین رو گفت... جنایت جنگی.
‫من جانی جنگی‌ام؟
‫جنگ کوفتی خودش جنایت بود.
‫و ما سربازهای مخفی بودیم.
‫مأموریت‌مون سر اون ماجرا خیلی ساده نظارت بود.
‫شبانه خودمون رو جا کردیم.
‫دو تا پست مراقبت.
‫مال ما توی پرچینِ انتهای یه جاده خاکی بود که به ساختمون‌های مزرعه می‌رسید.
‫ساختمون مورد نظر آغل شیردوشی بود...
‫تهش یه 10 15 متر باهامون فاصله ‫داشت و اون سر زمین بود.
‫با یه سرنخ از چند شب قبل بررسیش کرده بودیم.
‫یه کم بعد از طلوع رسیدن.
‫بمب‌سازه برامون یه عامل شناخته‌شده بود.
‫پسر جوونی که باهاش بود رو تا حالا ندیده بودیم.
‫اطلاعاتمون قطعی بود، ولی...
‫دو روز هیچ حرکتی نداشتن.
‫با خودمون گفتیم نکنه فلنگ رو بسته باشن،
‫شاید یه... یه تونل یا یه ورودی مخفی رو...
‫موقع بررسی ساختمون از جا انداختیم.
‫داشتم گزارشم رو می‌نوشتم که بمب منفجر شد.
‫صدای انفجار چنان بلند بود ‫که نمی‌تونستی بشنویش.
‫یه موج انفجار کوبنده...
‫از تک تک سلول‌های بدن آدم رد شد.
‫جوری وجود آدم رو می‌گرفت ‫انگار قالب تهی کردی.
‫وجودت می‌شد آشوب.
‫کل سقف عین کارتون‌ها با ‫یه ابر سیاه دودی از رو آغل بلند شد.
‫دیوارها رو به بیرون ترکیدن.
‫ترکش‌هاش بارید رو سرمون.
‫«بهمون حمله کردن؟ ‫خبر دارن اینجاییم؟
‫دارن از شرش خلاص می‌شن؟»
‫گاهی این کارو می‌کردن. خودت که می‌دونی.
‫اگه بو می‌بردن دنبال‌شونی،
‫مهمات رو منفجر می‌کردن و می‌زدن به‌چاک.
‫و خودمون منتظر حمله بودیم، ولی تا اون لحظه،
‫هیچ خبری نبود.
‫بعد فقط صدای جیغ این یارو رسید.
‫همون‌طور که گفتم ما تیم نظارتی بودیم فقط همین.
‫همراه‌مون چیز خاصی نداشتیم.
‫فقط اسلحه کمری، ‫سر جمع هم یه دو تا اسلحه لوله بلند داشتیم.
‫وقتی اون سمتکس منفجر شد، باید گزارش می‌دادیم،
‫می‌سپردیمش به بچه‌های شما، ولی...
‫نمی‌دونم چرا، ولی...
‫به یه دلیلی حرکت کردیم.
‫پیشروی برای برخورد.
‫فکر کنم از اون جنون‌های ‫«حرکت به سمت صدای اسلحه» بود.
‫سینه خیز رفتیم سمت آغل شیردوشی.
‫ممکن بود تک‌تیراندازهاشون ‫ما رو نشونه رفته باشن.
‫ممکن بود یه بمب دیگه تو ساختمون کار گذاشته بودن.
‫نمی‌دونستیم.
‫پس با سر پایین ‫سینه‌خیز نزدیک و نزدیک‌تر می‌شدیم.
‫تنها صدا...
‫فقط صدای جیغ می‌اومد.
‫طبیعتا می‌خواستیم یکی‌شون رو زنده گیر بیاریم،
‫و در صورت امکان ازش حرف بکشیم.
‫ساختمون رو چنان دود گرفته بود...
‫که جلوت رو به زور می‌دیدی.
‫خب، معلوم شد فقط دو نفر بودن،
‫استاد و شاگرد.
‫و عامله حتماً بین بمب و پسره ایستاده بود.
‫چیزی ازش باقی نمونده بود.
‫جز دندونای کوفتیش،
‫که رفته بود تو شقیقه پسره.
‫چند روز بعد شنیدم برادرزاده‌ش بوده.
‫منم حتما موقع ورود تنم مالیده بود به...
‫یه تیکه از بدنش چون سرتاپام می‌دونی...
‫وقتی بلند شدم ‫جنازه له شده‌ش مالیده بود بهم.
‫پسره روی زمین بود.
‫یه تیکه‌هایی ازش...
‫زورکی زنده بود، ولی یه تیکه‌هایی ازش نبود.
‫دل و روده‌ش ریخته بود بیرون،
‫و با داد مادرش رو صدا می‌زد.
‫دندونای بمب‌سازه فرو رفته بود تو شقیقه‌ش.
‫من درست بالا سرش ایستاده بودم.
‫سه تا از بچه‌ها داشتن محوطه رو می‌گشتن.
‫من بالای سرش ایستادم.
‫جم پسره داشت می‌مرد. داشت می‌مرد.
‫ترس رو تو چشم‌هاش می‌دیدم.
‫اون نفرت لعنتی.
‫با نفرت نگاهم می‌کرد.
‫ته تهش 16 17 سالش بیشتر نبود.
‫از الان برایان جوون‌تر بود.
‫سر من داد می‌زد.
‫التماسم می‌کرد بهش شلیک کنم.
‫پس منم زدمش.
‫داشت می‌مرد؟
‫آره، جم، خیر سرش ‫داشت می‌مرد. لامصب داشت...
‫من اون بزغاله رو نکشتم. ‫خودش خودش رو کشت.
‫خودش رو به کشتن داد.
‫من فقط یه کم هلش دادم ‫بره اون دنیا.
‫نفله‌ی حروم لقمه.
‫اون بمب رو می‌خواستن کجا کار بذارن؟ ‫توی یه کافه؟
‫تو یه مرکز خرید؟ ‫تو یه کلوپ؟
‫قطعی مردم بی‌گناه تیکه تیکه می‌شدن.
‫چقدر هم که بهمون رحم کردن.
‫فقط زدن خودشون رو کشتن.
‫بعد من قاتلم؟
‫کاش... کاش ولش می‌کردم خودش بمیره.
‫کاش می‌ذاشتم تا تهش عذاب بکشه.
‫با دل و روده‌های بیرون ریخته‌ش همون‌جا میفتاد...
‫با جیغ مادرش رو صدا می‌زد.
‫باید ولش می‌کردم به حال خودش.
‫باید آمبولانس خبر می‌کردم.
‫بهشون می‌گفتم از جاده طولانی بیان.
‫حالا نمی‌خوام بگم که بهش لطف کردم،
‫ولی لامصب لطف بود.
‫داشت بهم التماس می‌کرد.
‫17 سالش بود، ‫رو زمین می‌لرزید،
‫و من خلاصش کردم.
‫که فقط جیغ کشیدنش تموم شه.
‫و همین. همه‌ش همین بود.
‫آره، گوش کن، ‫البته که... بچه‌ها می‌دونستن.
‫بچه‌ها... بچه‌ها می‌دونستن ‫چیکار کردم.
‫سوالی هم پرسیدن.
‫می‌دونستن این یارو رفتنیه...
‫و کسی نمی‌تونه ازش چیزی بکشه بیرون.
‫تا می‌خواستیم برسونیمش،
‫زنده نمی‌موند.
‫هیچ‌کس حرفی نزد. ‫هیچ‌کس زیر سوال نبردش.
‫هیچکس حرفی نزد.
‫ولی من به اتاق عملیات ساوث دت احضار شدم.
‫دیگه، کار ما تموم بود.
‫تحویلش دادیم، برگشتیم پادگان، گزارش دادیم.
‫با اون جراحات پسره... به فکرم نرسید...
‫کسی بخواد سوالی بپرسه، ولی...
‫همه‌شون بهم ریخته بودن.
‫روپرت‌ها، مقامات.
‫پس، بعدش...
‫فرمانده منو برد تو دفترش.
‫مشخص بود تحت فشاره.
‫اون کله‌ی چاقش شبیه ‫دملی بود که باید می‌ترکوندیش.
‫«طبق تمام قوانین ‫درگیری قانونی،
‫این یه جنایت جنگیه، ‫گروهبان استوکر.»
‫عه سلام. بفرما شروع شد.
‫جدی نگاهم می‌کرد.
‫«باید این قضیه رو لاپوشونی کنیم.»
‫«تهدیدت کرد.
‫اسلحه‌ش رو آورد بالا.»
‫« نه همچین غلطی نکرد قربان.»
‫تو صورتش داد زدم، ‫«نه، اون همچین غلطی نکرد.»
‫«دست‌هاش قیمه قیمه بود.»
‫گفتم، «می‌خوام برم.»
‫اون گفت، «نمی‌تونی.»
‫گفت، «خودتو جمع و جور کن ‫و کل‌کل‌ نکن.»
‫«یه دو روز استراحت کن، ‫برو روانشناس،
‫حالت جا میاد.»
‫«ما حلش می‌کنیم.» پس...
‫من جلوش وایستادم،
‫اشک‌های داغ از چشمم جاری بود.
‫اگه ازم می‌پرسیدی ‫اسمم چیه،
‫نمی‌دونستم.
‫پس من...
‫یه دو روز استراحت کردم، ولی...
‫روانشناسه هم زود فهمید...
‫تو این یخ شکافی افتاده که خوب نمی‌شه.
‫من... من، به قول خودش...
‫- هی. ‫- یه عنصر ناپایدار بودم.
‫خطرناک برای خودم و بقیه، ‫که توی کار ما،
‫یعنی به‌طور کلی به ضرر کارم.
‫وقت بازگشت به خونه بود.
‫پس گفت برای خدمت نامناسبم، ‫«بازگشت به یگان.»
‫مرخصم کرد، سوار هواپیما فرستادم به هنگم.
‫یه کم بعدش، یه‌دفعه دیدم...
‫توی خیابون‌های شفیلد وایسادم، ‫به در خونه‌ی قدیمیم خیره شدم.
‫یه غیرنظامی...
‫و یه...
‫یه جنایتکار جنگی کثیف و مخفی.
‫آره، خب، من داشتم ‫به 15 سال خدمت نزدیک می‌شدم،
‫در هر صورت وقت رفتنم بود.
‫می‌تونستی نجاتش بدی؟
‫نجاتش دادم، جم. ‫نجاتش دادم.
‫نجاتش دادم که دیگه زجر نکشه.
‫دوست داشتم ‫یه کم دیگه عذاب کشیدنش رو ببینم،
‫پس آره نجاتش دادم... ‫از اون وضع نجاتش دادم.
‫چرا بهش شلیک کردی؟
‫می‌تونستیم زنده‌ش نگه داریم؟
‫اون موقع، ‫می‌دونستم که نمی‌تونیم.
‫اون موقع.
‫هی.
‫همه‌مون یه کارهایی کردیم.
‫همه‌مون یه کارهایی کردیم، ری.
‫نیازی به بخشش تو ندارم جم.
‫شاید می‌تونستم نجاتش بدم.
‫شاید نمی‌تونستم نجاتش بدم.
‫شاید از کشتنش لذت بردم. ‫شاید نبردم.
‫شاید بهش رحم کردم. ‫شاید ازش متنفر بودم.
‫نمی‌دونم، جم. نمی‌دونم.
‫اما نیازی به بخشش تو یکی ندارم.
‫من جنایت رو مرتکب شدم. ‫هنوز دارم مجازاتش رو می‌کشم.
‫به هیچکی مدیون نیستم.
‫مخصوصاً تو.
‫آخه واسه این چند بار باید دعای مریم مقدس بخونم؟
‫بعد ساکت شد، غمگین.
‫چشم‌هاش دنبال راه فرار می‌گشتن.
‫خب خودت هم خوب می‌دونی ‫که یه شایعاتی بود...
‫که کلا عقلش رو از دست داده...
‫می‌دونستی، که... روانی شده،
‫که درگیر مسائل ناجوری بوده.
‫حتی اینکه یه غیرنظامی غیرمسلح رو کشته.
‫و اون شرمندگی.
‫انگار داشت از شرمندگی آب می‌شد.
‫اصلا حالا هرچی که شده، ‫اون شرمندگیش.
‫می‌دونی باورش سخته...
‫که شرم چه بلایی سر آدم میاره.
‫پدرت مرد خیلی سربلندی بود برایان.
‫خیلی سربلند بود.
‫سربلند؟
‫نمی‌فهمی.
‫- اون با جون و دل خدمت می‌کرد. ‫- سربلند؟
‫درست مثل بابات، ‫جم، می‌دونی؟
‫ببین چی می‌گی، مامان.
‫پس... پس اینکه اینو از کسی دریغ کنی،
‫اینکه ازش بگیریش، ‫مثل اینه که اسمش رو ازش بگیری.
‫آخه چطور می‌تونی ‫انقدر منطقی رفتار کنی لامصب؟
‫من اون موقع منطقی نبودم.
‫و می‌دونی، اگه نمی‌دونستم ‫که دارم بچه‌دار می‌شم...
‫اگه به خاطر تو نبود...
‫نمی‌دونم چیکار می‌کردم.
‫پس، آره.
‫اون ما رو ترک کرد.
‫متأسفم.
‫بعد اینا فکر و خیالته یا واقعا مطمئنی؟
‫چون نظر من اینه مامان.
‫به‌نظرم اون یه قاتل کثیف بود...
‫و یه بزدل.
‫چون فقط یه آدم ضعیف و بزدل می‌تونه...
‫اینجوری خانواده‌ش رو ترک کنه.
‫این حرفا رو نزن. ‫تو نمی‌شناسیش.
‫نه، حق با توئه. ‫نمی‌شناسمش.
‫مشکل همینه، نه؟
‫من خیر سرم نمی‌شناسمش.
‫هرچی لازمه رو ‫درباره‌ی اون مرتیکه رو می‌دونم.
‫و اینکه اون یه چاله کوفتی گنده‌ست ‫که وسط زندگی ما رو خالی کرده.
‫اینجوری درباره‌ش حرف نزن.
‫دیگه جلوی من درباره هیچکس اینطوری حرف نزن.
‫مخصوصاً مردی که بهت زندگی داده،
‫که یه چیز مبارکه.
‫مبارک؟ مبارک؟
‫چرا تو این خراب شده همه چیز ‫باید مبارک باشه، مامان؟
‫تو بهم زندگی دادی.
‫اون لامصب بهم...
‫یه نفرین داد.
‫تمام این سال‌ها.
‫«تمام این سال‌ها» که چی؟
‫چطوری تونستی...
‫زمستون‌ها، ‫آخه، تنها بودی.
‫چی رو چطوری تونستم؟
‫چطوری بدون تو سر کردم؟
‫تموم نشده، جم.
‫طوری حرف می‌زنی انگار که...
‫یعنی...
‫کتمان نمی‌کنم که گه‌گداری بهش فکر می‌کنم.
‫ولی همینه، جم.
‫این زندگی منه.
‫لازمه اینجوری باشه؟
‫«اما انسان،»
‫«روزهایش مانند علف است:»
‫«مانند شکوفه دشت، ‫می‌روید و پژمرده می‌شود.»
‫«چون باد بر آن می‌گذرد، از میان می‌رود»
‫«و جای آن دیگر او را نخواهد شناخت.»
‫و غیره، و غیره.
‫آمین.
‫شب بخیر، ری.
‫برایان؟
‫هی.
‫باید برم.
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫لامصب.