.::مووی شو ::. .::MovieSho.Com::.
‫(بر اساس رویدادهای واقعی)
.::مووی شو ::. .::MovieSho.Com::.
‫سرگرد، پنج دقیقه دیگه؟
‫منتظر طلوع آفتاب می مونیم.
‫- دوربین چشمیم رو از سنگرم بیار. ‫- ولی فرمانده
‫برو بیارش.
‫(بیستم دسامبر 1915 - ترکیه، گالیپولی)
‫جلو نیاین.
‫تله انفجاریه؟
‫اگه نرین اونور، می میرین.
‫بی شرفای خدانشناس.
‫اَنزَک ها دارن عقب نشینی می کنن! ‫(عبدول، نوبت توئه!!) (انزک: سپاه ارتش استرالیا و نیوزیلند)
‫(نیروهای انزک پس از نبردی هفت ماهه، ‫شبه جزیره را تخلیه کردند.)
‫فرمانده، نتونستم دوربین رو پیدا کنم.
‫پیشم بود. ‫حواسم نبود. ببخشید.
‫(استرالیا، شمال غرب ویکتوریا)
‫(چهار سال پس از نبرد گالیپولی)
‫رفیق، فکر کنم نزدیک شدیم.
‫به نظرم دیگه چیزی نمونده که برسیم.
‫بهت گفته بودم اونجا آبه، نگفته بودم؟
‫گفته بودم.
‫لیزی؟ ‫همه چیز رو به راهه؟
‫آرتور دوباره شصت چکمه اش رو سوراخ کرده.
‫یعنی چیکار می کنه؟
‫همه پسرا روی تختشونن. ‫منتظرن بری و براشون کتاب بخونی.
‫- لیزی، دارم از خستگی می میرم. ‫- اذیت نکن دیگه.
‫می دونی این بخش مورد علاقه اشون از روزه.
‫«شاهزاده حسین آن مرد را صدا زد
‫و از او پرسید که چرا قالیچه ای ‫که قصد فروشش رو داشت، آنقدر گران است
‫گفت: «حتما جنسش خیلی خارق العاده است.»
‫فروشنده پاسخ داد: «سرورم
‫اگر به شما بگویم ‫این قالیچه افسون شده است، بیشتر شگفت زده خواهید شد.
‫هر کسی روی آن بنشیند، ‫چشمانش رو ببندد
‫و کلمه جادویی تنگو را بگوید
‫در آنی به هوا برخواهد خواست و به هر جایی
‫که قلبش بخواهد، منتقل خواهد شد.»
‫توی 4.5 متری به آب رسیدم.
‫یکم شورمزه است، ولی فشارش خوبه.
‫اگه آب باشه، می تونیم ‫دام رو برای چرا به اون کوهستان ببریم.
‫اونا حتی گلش رو هم نشستن.
‫- لیز، چهار سال گذشته. ‫- آره. تو خیلی باهوشی.
‫پس می تونی آب پیدا کنی، ‫ولی نمی تونی بچه های خودت رو حتی پیدا کنی.
‫چرا نمی تونی پیداشون کنی؟
‫خودت گمشون کردی.
‫آرت، بیا دیگه!
‫رفیق، اگه اون بالا بمونی ‫بهت مدال نمی دن ها.
‫آره، از اینجا تا رینبو ‫دو ساعت راهه. باید بجنبیم.
‫- گرفتی چی گفتم؟ ‫- آره بابا، فکر کنم تا الان دیگه گرفته باشم.
‫آرتور.
‫مراقب برادرام باشم
‫و سرم تو کار خودم باشه.
‫می دونم.
‫- دوستت دارم، بابا! ‫- می بینمت، بابا!
‫لیزی؟
‫لیزی!
‫شما متوجه هستین که اگه همسرتون
‫خودکشی کرده باشه، وجدانم ‫بهم اجازه نمی ده که توی خاک تقدیس شده
‫دفنش کنم دیگه؟
‫خاک تقدیس شده ‫وعده خداوند به مومنینه.
‫اون افتاد توی آب و غرق شد، ‫پس وجدانتون راحت باشه.
‫سه تا از پسراش کشته شدن. ‫این برای الایزا خیلی سخت بوده.
‫کتاب ایوب به ما آموزش می ده
‫که خداوند به یه دلیلی ‫این امتحانات رو از ما می گیره.
‫خیلی از خانواده های این ناحیه ‫همچین فداکاری ای برای پادشاه و کشور کرده ان.
‫خیلی پررویی که با حالت طلبکارانه اومدی اینجا.
‫چهار ساله که پات رو اینجا نذاشتی.
‫برای اعتراف نیومدی.
‫- خداوند تقریبا تو رو رها کرده. ‫- بله.
‫تو و خدا می تونین من رو به خورد خوکا بدین، ‫برام مهم نیست. ولی تو این زن رو می شناختی.
‫اون هر یکشنبه به اینجا می اومد. ‫من قبرش رو کنده ام و تابوتش رو هم درست کرده ام.
‫فقط می خوام چندتا ذکر بگی ‫و یکم خاک روش بریزی.
‫اگه اون گاریت رو
‫اهدا کنی، می تونه خیلی به کمک مردم اینجا بیاد.
‫اون رو در راه خدا اهدا کن.
‫خب، اون که همه چیزم ‫رو گرفته، می تونه اون رو هم بگیره.
‫بیا پسر.
‫بیا. بیا اینجا، پسر.
‫پیداشون می کنم، عشق من.
‫پیداشون می کنم و میارمشون خونه، ‫میارمشون پیشت.
‫دیگه راه زیادی نمونده.
‫ممنونم.
‫الان نه. بعدا، ممنون.
‫حالا دیگه توی کشور خودمون ‫هم باید همراهیمون کنن.
‫چرا ما رو به اینجا برگردوندن؟
‫سرگرد حسن بِی
‫برای دیدن سرهنگ دوم هیوز به «وار گریوز» می ره... ‫(وار گریوز: گورستان جنگ)
‫می شناسیمش، رفیق.
‫بفرمایین!
‫اگه چهار سال پیش اون بی شرف ‫رو می کشتم، بهم مدال افتخار می دادن.
‫سرهنگ دوم هیوز، ‫ایشون سرگرد حسن بی هستن.
‫- سرگرد بی فرمانده... ‫- همون سرگرد حسن کافیه.
‫- بی یعنی آقا. ‫- بله، درسته.
‫آقای بی توی لونسام پاین ‫افرادتون رو قلع و قمع کردن، قربان
‫ستوان، همه امون سرگرد حسن رو می شناسیم، ممنون.
‫انگلیسی بلدی؟
‫می بینم بالاخره شبه جزیره رو گرفتین.
‫بله.
‫نبرد رو واگذار کردیم، ولی جنگ رو بردیم.
‫خب، گروهبان تاکر ‫به محل اسکانتون راهنماییتون می کنن.
‫شاید بعد از این که استراحت کردین، ‫بتونیم توی چادر من همدیگه رو ببینیم؟
‫- متشکرم. ‫ از این طرف.
‫حالا که اینجام، ‫گفتم یه کار مفیدی بکنم.
‫اگه یکی از اسباتون بیکاره، ‫شاید یکم برم سواری کنم.
‫ترجیحا یه اسب چالاک باشه.
‫گروهبان تاکر، ‫ستوان گریوز رو با بیوه ساز آشنا کن.
‫- بد نیست یه ورزشی بکنه. ‫- با کمال میل، قربان.
‫ما کارمون رو توی این منطقه شروع کردیم،
‫از نک تا هیل 971 رو در بر می گیره.
‫فرض می کنم توی دفتر جنگ ‫همه چیز رو به اطلاعتون رسونده باشن.
‫ممنون می شیم کمکمون کنین ‫کشته شده هامون رو پیدا کنیم.
‫کشته شده هاتون؟
‫ما بالغ بر 10,000 سرباز انزک رو توی گالیپولی ‫از دست دادیم و هنوز هم نمی دونیم که نصفشون کجان.
‫بعضیاشون درست و حسابی دفن شدن، ‫ولی خیلی از قبرا گم شدن
‫یا روشون علف هرز رشد کرده ‫یا آب اونا رو شسته
‫یا بعد از این که اینجا رو تخلیه کردیم، ‫صلیباشون رو دزدیدن و ازشون به عنوان هیزم استفاده کردن.
‫عقب نشینی کردین.
‫- شما اینجا بودی؟ ‫- با گردان «لایت هورس» اول بودم.
‫چه نیازی به من دارین؟
‫خب، این منطقه تغییر کرده، ‫ولی شما اینجا رو بهتر از هر کس دیگه ای می شناسی.
‫امیدوار بودم بتونی کمکمون کنی ‫گروهان هایی که ردشون رو گم کردیم رو پیدا کنیم.
‫می تونیم کارمون رو از فردا صبح شروع کنیم.
‫ما اینجا، توی چاناکاله، 70,000 نفر
‫رو از دست دادیم.
‫اینجا برای من ‫مثل یه گور بزرگ می مونه.
‫جمال.
‫نمی دونم شماها چرا انقدر غر می زدین.
‫اینجا واقعا مثل باغ فردوسه.
‫اگه سربازاتون این تپه رو
‫روز اول تصرف می کردن
‫کارمون ساخته می شد.
‫تا کجا اومده بودیم؟
‫اونجا.
‫بفرمایین قربان.
‫این هم باغ فردوستون.
‫جاشوا! پسرا کوشن؟
‫اد، هنری، بیاین بریم خونه. بدوئین!
‫اد، بجنب!
‫پسرا!
‫بجنبین!
‫آرت! آرت!
‫اد!
‫بخواب روی زمین!
‫آرت، کمک!
‫چیزی نیست پسرا. چیزی نیست.
‫آرت، آفرین که برادرات رو جا نذاشتی.
‫اد، کلمه جادویی چیه؟ ‫همونی که باعث می شه قالیچه به پرواز دربیاد.
‫- تونگا؟ تنگو، خنگول.
‫درسته، تنگو.
‫محکم به همدیگه بچسبین. ‫چشماتون رو ببندین.
‫- بابا، اد داره دزدکی نگاه می کنه. ‫- اد، چشمات رو ببند.
‫این فقط در صورتی ‫که چشماتون رو ببندین جواب می ده.
‫خیله خب پسرا، بیاین از اینجا بریم. ‫همه با هم!
‫تنگو!
‫(استانبول - سه ماه پس از ترک استرالیا)
‫آقا! لطفا به این هتل بیاین. ‫شش تا اتاق داره، اتاقاش خیلی خوبن!
‫- آقا، لطفا! ‫- آقا، خدمت شما! خیلی تمیزه، خیلی ارزونه!
‫گمشین دیگه، با جفتتونم. ‫برین پی کارتون. نه.
نه - آقا، مامانم
‫می تونه هر چی دلتون می خواد براتون درست کنه.
‫- آب داغ داریم. آلمانی هم توش نیست. ‫- نه.
‫- برو پی کارت. ‫- هتل زیبا. بهترین اتاق.
‫می خوام برم گالیپولی. ‫چطوری برم گالیپولی؟
‫- می خوام برم گالیپولی. ‫- ملحفه های تمیز، آب داغ.
‫- آقا! ‫ گالیپولی.
‫آقا!
‫به هتل ما بیاین!
‫هتل زیباییه. منظره اش زیباست.
‫مامانم می تونه هر چی دلتون می خواد براتون درست کنه.
‫شاید شما بتونی کمکم کنی. ‫می خوام برم گالیپولی.
‫نه، نمی تونی بری. ‫کسی نمی تونه بدون مجوز بره اونجا.
‫باید به دفتر جنگ بریتانیا ‫توی سلطان احمد بری.
‫- کجا؟ سلطان احمد. بیاین بریم!
شهر قدیم و
‫اگه جای شما بودم، ‫حواسم رو به چمدونم جمع می کردم.
‫این کوچولوهای نامرد ‫کارشون رو خوب بلدن.
‫آهای!
‫آقا! آقا! کجا می ری؟
‫کوچولوی بی شرف.
‫چمدونم رو بده، کوچولوی بی شرف.
‫می بینین؟ ‫این هتل زیباست.
‫ملحفه هاش تمیزن. ‫آبش داغه. آلمانی هم توش نیست.
‫مامان، مامان. یه خارجی پیدا کردم.
‫مرد کوچک باهوش من. ‫دلم می خواد بخورمت.
‫سلام.
‫یه اتاق می خواستم.
‫- انگلیسی هستین؟ ‫- نه. نه، استرالیایی ام.
‫ببخشید.
‫اورهان اشتباه کرده. ‫ما اتاق نداریم.
‫پسرتون من رو از اون سر این شهر خراب شده ‫کشونده این سرش.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫پسره اشتباه نکرده. ‫بهترین اتاقمون خالی شده، آقای
‫کانر هستم. جاشوا کانر.
‫- نمی خوام اون اینجا باشه. ‫- انقدر وضعمون خوب نیست که مهمونامون رو انتخاب کنیم.
‫خیلی خوش اومدین، آقای کانر.
‫اتاق طبقه بالاست. ‫صبحونه ساعت هشت سرو می شه.
‫می خواین خانم براتون چای بیاره؟
‫نه، متشکرم.
‫ولی پسرتون گفته بود ‫که شاید آب داغ داشته باشین.
‫دروغگویی کار شرم آوریه. ‫مادرت تو رو لوس کرده.
‫اشکالی نداره. ‫حتما اشتباه متوجه شدم.
‫خواهش می کنم، خواهش می کنم. ‫این وظیفه اونه.
‫خیلی ممنون.
‫این اتاق شماست.
‫انگار همه جا رو بلدی.
‫نظرت چیه فردا ‫من رو به دفتر جنگ ببری؟
‫- بهت پول می دم. بله، می دین.
‫پدر، بس کن!
‫بس کن! بس کن! بس کن!
‫پدر، هنوز نکشتیمش.
‫آقای کانر، ‫براتون حوله آوردم.
‫دارم براتون حمام آب داغ آماده می کنم، ‫انتهای راهرو هستش.
‫یکم زمان می بره. ‫پسر من دروغگو نیست.
‫پسر خیلی زبر و زرنگی به نظر میاد.
‫هست. خیلی زبر و زرنگه.
‫شما بچه دارین؟
‫بله. سه تا پسر دارم.
‫چی می فروشن؟
‫چیزی نمی فروشن، آقای کانر.
‫این اذانه، دعوت به عبادته.
‫- راهنمای گردشگریتون قدیمی شده. ‫- من واسه گردشگری نیومدم اینجا.
‫حداقل باید مسجد آبی رو ببینین.
‫با این که توی شهر خراب شده منه، ‫باز هم جای خوبی برای پیدا کردن خداست.
‫به دنبال خدا هم نیومدم. ‫می خوام برم گالیپولی.
‫منظورتون چاناکاله است.
‫فقط و فقط ارواح اونجا هستن.
‫پسرم نمی تونه فردا کمکتون کنه. ‫باید اینجا باشه.
‫متاسفانه باید به عرضتون برسونم ‫که ما به افراد غیر نظامی مجوز سفر به داردانل نمی دیم.
‫اونجا هنوز یه منطقه حساس نظامی به حساب میاد.
‫در واقع، دوستان ما، یعنی یونانی ها، ‫با حمله به ساحل غربی ترکیه
‫موقعیت رو پیچیده تر هم کرده ان.
‫یه مقدار طول می کشه ‫که به این هرج و مرج نظم ببخشیم.
‫آرتور، هنری
‫و ادوارد کانر.
‫همه اشون توی گردان هفتم ‫نیروی سلطنتی استرالیا خدمت کردن.
‫همه اشون برای اعزام نام نویسی کردن
‫و با همدیگه هم مردن.
‫همه اشون توی یه روز کشته شدن.
‫هفتم اوت.
‫سال 1915، توی لون پاین.
‫بله.
‫همین الان که داریم با هم صحبت می کنیم، ‫واحد گوریابی سلطنتی توی شبه جزیره است.
‫کارشون خیلی سخته.
‫باید درک کنین که این افرادی که توی گالیپولی هستن، حرفه ای ان.
‫تنها چیزی که ازتون می خوام ‫یه برگه و یه مهره
‫که بگه می تونم به اونجا برم.
‫آقای کانر، حتی اگه می خواستم ‫هم نمی تونستم این کار رو بکنم.
‫من می تونم پیداشون کنم.
‫آخه چطور ممکنه امیدوار باشین ‫که بتونین این کار رو بکنین؟
‫می دونین که ارتش قبلا با سربازان عادی که توی
‫واترلو، کریمه و خارطوم کشته می شدن ‫چیکار می کرد؟
‫یه چاله خیلی بزرگ حفر می کردن
‫و همه اشون رو با مقداری آهک اونجا دفن می کردن.
‫بدون اسم. ‫اسبا، گورکنا و آدما یه جا دفن می شدن.
‫همه اشون به کود تبدیل می شدن.
‫این اولین جنگیه ‫که دفن و کفن سربازای عادی برای کسی مهم شده.
‫پسرای من
‫باید توی خونه، کنار مادرشون دفن بشن.
‫آقای کانر، برین خونه.
‫(راهپیمایی ملی گرایان ترک)
‫انگلیسی ها، برید بیرون! ‫انگلیسی ها، برید بیرون!
‫بیاین.
‫شما هم توی شهرتون ‫از این ساختمونا دارین؟
‫ولی اون تسلیم نشد. ‫سه روز به مبارزه ادامه داد.
‫25 اشلق بهم داد، ‫این رو هم برام آورد
‫آقای کانر، بهتون گفته بودم ‫که پسرم اینجا کار داره.
‫- من... ‫- اون 10 سالشه!
‫انتظار داشتین چی بگه؟
‫پولش رو پس بده.
‫- ولی مامان... پسش بده!
‫نگه اش دار. ‫این راز بین خودمون می مونه.
‫- صبح بخیر. آقای کانر.
‫- یکم صبحونه می خواین؟ ممنون.
‫استاد، خیلی خوشحالم که بهمون سر زدی.
‫همین الان داشتم ‫بواسیر سلطان محمد رو معاینه می کردم.
‫ببخشید، متوجه نمی شم.
‫باورت نمی شه، خیلی گنده ان
‫- ...و نشتی هم دارن. ‫- چی می گن؟
‫پدرم امیدواره از صبحانه اتون لذت ببرین.
‫احیانا تخم مرغ آب پز
‫دارین؟
‫دیگه تحمل موندن توی اون اتاق رو ندارم.
‫قبلا پر از صدای خنده بود.
‫زندگی ای که پدرت وعده اش ‫رو داده بود یه خیال باطل بود.
‫تو دیگه نمی تونی وانمود کنی ‫که اروپایی هستی.
‫اورهان، برو یه تخم مرغ برام پیدا کن.
‫آیشه.
‫تو یه زن عثمانی هستی.
‫وقتشه مثل زَنای عثمانی رفتار کنی.
‫کاری که ازت انتظار می ره رو بکن.
‫بخاطر اون پسر هم که شده...باید کار درست رو بکنی.
‫برداشتن اون چرکا کار خیلی ظریفیه، ‫خیلی دقت می خواد.
‫کمکم می کنی؟
‫دست شما درد نکنه.
‫خب، خانمش کو؟
‫من از کجا بدونم، بابا؟ ‫اگه می خوای بدونی، ازش بپرس.
‫انگلیسی. ‫زبون دیگه ای بلد نیست.
‫انگلیسی؟
‫می پرسه همسرتون کجاست.
‫مرده.
‫پسراتون چطور؟
‫می تونم این رو از چشماش بخونم.
‫بدون مجوز عبور نمی تونین به گالیپولی برین.
‫با کشتی به شهر چاناک برین، ‫بعدش یه ماهیگیر پیدا کنین.
‫اگه به اندازه کافی بهش پول بدین، ‫شما رو از تنگه رد می کنه.
‫اونطوری دیگه نیازی به مجوز عبور بریتانیایی ندارین.
‫ممنون.
‫آقای جاشوا!
‫لطفا بابام رو توی چاناکاله پیدا کنین.
‫بهش بگین باید برگرده خونه. ‫مامان بهش نیاز داره.
‫این پدرته؟
‫- اون آقایی که توی هتله کیه؟ ‫- عموم.
‫یه سر و گوشی آب می دم.
‫برش گردونین خونه.
‫خب، شما قبل از جنگ چیکار می کردی؟
‫اینجا امپراتوری عثمانیه.
‫قبل از جنگی در کار نیست.
‫من توی زندگی دیگه ای، معمار بودم.
‫من هم مهندس عمران بودم.
‫قربان!
‫قرار بود برامون مهمون بیاد؟
‫هر کسی که هست، ‫به چادرم بیارش.
‫گروهبان، چند نفر رو جمع کن ‫و با ستوان گریوز برو.
‫چشم قربان.
‫آقای کانر، ‫نمی دونم چی بگم.
‫آخه چرا از مزرعه اتون بیرون زدین ‫و به این شبه جزیره وحشتناک اومدین؟
‫گالیپولی 20 کیلومتر مربع مساحت داره ‫و از سنگرهای فرو پاشیده،
‫چاله های ناشی از انفجار و سیم خاردار ‫تشکیل می شه، تعداد نارنجک ها و ترکش های منفجر نشده
‫اینجا از تعداد سنگه ریزه های لب اون ساحل بیشترن. ‫خب؟ اینجا خطرناکه.
‫می دونم پسرام چه روزی
‫توی لون پاین کشته شدن.
‫یه نقشه هست. آخرین چیزی هم که توی دفتر یادداشت های روزانه اش نوشته مال هفتم اوته.
‫خیالتون راحت، هدف من اینه ‫که اسم همه کسانی که اینجا کشته شدن رو پیدا کنم،
‫از جمله پسراتون.
‫ببخشید، ولی شما نمی تونین اینجا بمونین.
‫تاکر.
‫آقای کانر رو تا قایقشون همراهی کن.
‫پسراتون.
‫- قربان؟ شام. ‫- باشه داسون، بیا تو.
‫قربان، حسابی لذت ببرین.
‫خیلی خوشمزه است.
‫قربان؟
‫یه چیزی هست ‫که شاید دلتون بخواد ببینین.
‫لعنتی.
‫قربان، می خواین دستگیرش کنم؟
‫بعدش چی؟
‫یکم غذا براش ببر.
‫یه پتو هم ببر.
‫همه شون انقدر کله شقن؟
‫آره، از نظرشون ‫بحث غرور ملیشون در میونه.
‫تو خیلی شبیه اونایی.
‫شنا نمی کنین؟
‫نه.
‫امروز می خوای با کشاورزت چیکار کنی؟
‫یه کشتی تدارکات هست ‫که دو روز دیگه به قسطنطنیه بر می گرده.
‫شاید بتونیم تا اون موقع کمکش کنیم؟
‫خودت می دونی که احتمال پیدا کردن پسراش چقدره.
‫روز کشته شدنشون رو می دونیم. ‫می دونیم که کجا کشته شدن.
‫آره، جفتمون می دونیم، ولی چرا باید همه چیز ‫رو بخاطر پدری که نمی تونه آروم بگیره تغییر بدیم؟
‫چون اون تنها پدریه ‫که اومده دنبال بچه هاش.
‫گروهبان!
‫برنامه عوض شد.
‫اون ترکه کیه؟
‫حسن قاتل.
‫اون با افرادش جلوی ما ایستادگی کردن ‫و فراریمون دادن.
‫اون سگ صفت نصف افراد گروهانم رو کشت.
‫قاعدتا پسرای شما رو هم کشته.
‫الان دیگه همه با هم رفیق جینگیم.
‫هر روز صبح می تونیم ‫براش صبحونه سرو کنیم.
‫(استخوان های ترک ها)
‫نگران نباش آقای کنار. ‫اونا استخونای افراد عبدولن، نه ما.
‫این خط مقدممون بود.
‫شما اونجا بودین. ‫یه مسلسل اینجا بود.
‫یه مسلسل اینجا. ‫یکی دیگه هم اونجا.
‫ما می تونستیم شما رو ببینیم.
‫چقدر چشم آبی دیدیم.
‫توی ترکیه کسی که چشم آبی داره ‫رو خیلی خوش شانس می دونن.
‫هر جایی به غیر از اینجا، اینطوریه.
‫گوش کنین، پسرا! گوش کنین!
‫باید از سمت چپ پیشروی کنیم!
‫سراتون رو بالا ببرین. ‫به پیش!
‫حالا!
‫حال این دلقکا رو بگیرین!
‫امشب سنگر رو تصاحب می کنیم!
‫پسرا، اونا دارن سنگ پرتاب می کنن. ‫مهماتشون تموم شده!
‫بیاین به دل اون بی شرفا بزنیم!
‫همه با هم!
‫بیاین بریم. ‫بیاین بریم. بجنبین!
‫بیاین، بجنبین!
‫از دو طرف جلو اومدین. ‫اینجا و اینجا.
‫ما سقفی ساخته بودیم ‫تا در برابر ترکش ازمون محافظت کنه.
‫ولی در واقع برای خودمون یه تله ساخته بودیم.
‫زیر اون سقف، سربازای دو طرف با سرنیزه،
‫چاقو، چنگ
‫و دندون با هم درگیر شدن.
‫انقدر تنگ و تاریک بود که طرف مقابلمون رو نمی دیدیم.
‫سه روز.
‫فقط واسه این بیخیال شدیم ‫که نمی تونستیم از اجساد بالا بریم.
‫دعا می کنم تا وقتی ‫که الله بهم اجازه نفس کشیدن می ده
‫دیگه هرگز همچون روزایی رو نبینم.
‫آرتی، حالت خوبه؟
‫گمشین بابا. ولم کنین!
‫باشه داداش، حله!
‫هر چی تو بگی!
‫ولم کنین!
‫نه!
‫همینجان.
‫آقا.
‫این پسرتونه. ادوارده.
‫نه، من اگه جاتون بودم نمی رفتم.
‫بی شرفا اعدامش کردن.
‫اون دستور داده بود ‫که کسی رو اسیر نکنن.
‫بیمارا رو می کشت. ‫به زخمی ها شلیک می کرد.
‫به سرشون شلیک می کرد. ‫اینطوری می کشتنشون.
‫خصوصا خودش.
‫اون پسرت رو کشته. بهشون فرصت زنده موندن نداده. ‫اون این کار رو کرده!
‫جلوش رو بگیرین! ‫گفتم جلوش رو بگیرین!
‫- آروم باش، گروهبان. ‫- تو پسرای من رو کشتی!
‫آقای کانر، خودت اونا رو فرستادی. ‫شما به ما حمله کردین.
‫ببرینش. ‫یکی رو بذارین که حواسش بهش باشه.
‫واقعا معذرت می خوام.
‫دوتا پسر دیگه هم داره.
‫باید باز هم بگردیم.
‫گروهبان، جنگ تموم شده.
‫هنری رو پیدا کردیم.
‫کنارش افتاده بود.
‫آخه از کجا می دونستین ‫اونا اونجان؟
‫ولی هنوز آرتور رو پیدا نکردین.
‫خب، اون منطقه رو زیر و رو کردیم.
‫اون برادراش رو تنها نمی ذاره، ‫حتما اونجاست.
‫فردا برای هنری و ادوارد ‫یه مراسم تدفین درست و حسابی می گیریم.
‫به مادرشون قول داده بودم ‫که پیداشون کنم
‫و برشون گردونم خونه.
‫الان دیگه اینجا خونه اشونه.
‫اینجا دیگه مال دشمن نیست.
‫اونا بین دوستاشونن، ‫احتمالا صمیمی ترین دوستانی که به عمرشون داشتن.
‫اگه رهاشون کنین، ‫تا ابد اینطوری می مونن.
‫اگه برشون گردونین، ‫به چندتا آدم مرده عادی توی یه قبرستون تبدیل می شدن.
‫اون می خواست اونا توی خاک مقدس دفن بشن.
‫چقدر خون باید ریخته بشه تا خاک مقدس بشه؟
‫می دونی ما در طول اون چهار روز ‫توی لون پاین بالغ بر 2,000 نفر رو از دست دادیم؟
‫ترک ها 7,000 نفر رو از دست دادن.
‫ما هم زیاد اسیر نمی گرفتیم.
‫نمی دونم اصلا می تونم این کارا رو ببخشم یا نه.
‫«شاهزاده چشمانش رو بست و گفت: «تنگو».
‫(ادوارد کانر - سن: 17 سال و 17 روز)
‫و شبانه عازم سفر به سرزمین پدرش شد. ‫(ادوارد کانر - سن: 17 سال و 17 روز)
‫وقتی قالیچه به آرامی ‫روی چمن کاخ سلطنتی فرود آمد
‫سلطان به زانوانش افتاد.
‫اشک هایی نمکین ‫روی گونه هاش چکیدند.
‫او شاهزاده حسین را در آغوش گرفت ‫و گفت: «پسرم».
‫«پسرم.»
‫پس از ماجراجویی های پر فراز و نشیبت
‫قالیچه جادویی تو را سوار بر موسم های چهارگانه ‫به اینجا آورده
‫به خانه ات.»
‫تلگرامتون
‫یه روز کامل رو با صف وایستادن و خوردن چای مزخرف
‫حروم کردم.
‫شنیده ام نزدیک اداره پست یه مرکز تفریحی هست.
‫آره
‫من هم شاید خبرش رو شنیده باشم.
‫یونانی ها سمورنا رو گرفتن.
‫بریتانیایی ها هم دست به سینه وایستادن ‫و تماشاشون کردن.
‫- باید یه کاری بکنیم. ‫ آره.
‫وگرنه بریتانیایی ها تعیین می کنن ‫که چقدر از کشورمون دست خودمون می مونه.
‫چرا این کشاورز براتون مهمه؟
‫اون می خواد شما رو بکشه.
‫ببخشید مزاحم می شم.
‫سرگرد حسن. می خواستم ‫بابت حمله ای که بهتون کردم عذرخواهی کنم.
‫یه جمله معروف پارسی هست که می گه
‫«الهی بیشتر از بچه هات عمر کنی.»
‫این در ظاهر دعای خیره، ولی در واقع ‫بدترین نفرین ممکنه.
‫این لیست از استانبول برام فرستاده شده.
‫این نام خانوادگی شماست.
‫این چه لیستیه؟
‫اگه این پسرتونه
‫اسیر شده بوده.
‫اینجا نمرده.
‫زنده از چاناکاله رفته.
‫اون چرا عزاداری نمی کنه؟
‫آیشه همچنان فکر می کنه برادرم زنده است.
‫من هم آماده ام ‫که اون رو به عنوان همسر دومم اختیار کنم.
‫فاطمه هم موافقه. ‫از پس هزینه هاش برمیام.
‫- سلام. ‫ پدرم رو پیدا کردین؟
‫نه.
‫آقای کانر، به استانبول خوش اومدین.
‫- ما اینجا همیشه با آغوش باز ازتون استقبال می کنیم. ‫- ممنونم.
‫ببخشید سرگرد.
‫دریاسالار کالتورپ ناچار هستن تاریخ جلسه اتون ‫رو به تعویق بندازن.
‫شاید سه شنبه آینده بشه؟ ‫اون روز مناسبه؟
‫بله.
‫به شرطی که دریاسالارتون ‫قرارش با یونانی ها رو هم به تعویق بندازه.
‫اجازه بدین ما از کانال های دیپلماتیک مناسب ‫به یونانی ها رسیدگی کنیم.
‫بیاین نذاریم جنگ دیگه ای راه بیفته.
‫این همون جنگه. هنوز تموم نشده.
‫- سرگرد حسن، می شه اسم... ‫- نه.
‫دیگه کمکتون نمی کنم.
‫آقای کانر. ‫گذرنامه اتون پیشتونه؟
‫بهتون دستور اکید داده شده بود ‫که به گالیپولی نرین.
‫من عضو ارتشتون نیستم.
‫فقط می خوام اسم اردوگاه اسرایی ‫که پسرم رو بهش فرستادن رو بفهمم.
‫اگه پسرتون به خونه برنگشته، ‫حقیقت غم انگیز اینه که
‫فوت کرده.
‫این امپراتوری عثمانی بود
‫یکی از بزرگترین امپراتوری های تاریخ ‫که در حال حاضر داره تکه تکه می شه.
‫بولشوویک ها دریای سیاه رو می خوان.
‫فرانسوی ها و ایتالیایی ها اژه رو می خوان.
‫در حال حاضر هم ترک ها و یونانی ها ‫دارن آنتالیا که بر حسب اتفاق
‫محل اردوگاه های اسرا هم هست ‫رو به یه حمام خون تمام عیار تبدیل می کنن.
‫پس لطف کنین و بفرمایین که در بین این شلوغی ها
‫می خواین کجا دنبال پسرتون بگردیم؟
‫گفتین اردوگاه های اسرا توی آنتالیان؟
‫اطلاعات اسرای اونا دست کیه؟ ‫ارتش ترکیه؟
‫اردوگاه ها نابود شده ان. ‫همه اشون نابود شده ان.
‫شما هم دیگه برو.
‫ستوان، آقای کانر رو تا بیرون راهنمایی کن.
‫من ساعت چهار عصر روز پنجشنبه به همراه گذرنامه اتون
‫و بلیطی به مقصد کشورتون ‫از طریق کلکته که ارتش بریتانیا لطف کرده و براتون تهیه کرده،
‫به هتلتون میام.
‫مطمئن می شیم ‫که حتما سوار این قایق می شین.
‫آخه آقا، تا حالا پیش اومده از خودت بپرسی
‫که اگه پسرت زنده بود، بر نمی گشت خونه؟
‫آقای کانر، خواهش می کنم.
‫برادرم توی اون شبه جزیره کوفتی مرد.
‫نامزدم توی صلیب سرخ اینجا کار می کنه.
‫اگه کمکی بهتون می کنه، ‫می تونم براتون پیشش وقت بگیرم.
‫خیلی کمک می کنه. ممنونم.
‫خب آقای کانر، ‫فکر می کنم بقیه راه رو خودتون بتونین برین.
‫موفق باشین.
‫باز هم ممنونم.
‫سرگرد حسن؟
‫باید با سرگرد حسن صحبت کنم.
‫این همه راه تا اینجا تعقیبتون کرده. ‫کاری می کنه همه امون رو دار بزنن.
‫کسی بهم نمی گه پسرم، آرتور، ‫به کدوم اردوگاه اسرا فرستاده شده.
‫ارتشتون قطعا لیست اسرا رو داره. ‫خواهش می کنم، به بن بست خورده ام.
‫پس حالا جفتمون یه حال داریم. ‫بهت گفته بودم که دیگه نمی تونم کمکت کنم.
‫آقای کانر، دیگه هرگز نباید برگردی اینجا.
‫برش گردونین به هتلش.
‫اگه زنده بذارینش، ‫جون همه امون رو به خطر میندازین.
‫برای چی؟ بخشش؟ رستگاری؟
‫خودت که اونجا بودی. ‫بعضی چیزا رو هرگز نباید فراموش کرد.
‫دنبالم بیا.
‫خوشتیپه، نه؟
‫قبول داری؟ ‫گنده است، قویه.
‫من به مردای دیگه ای فکر نمی کنم. ‫خودم شوهر دارم.
‫نه، البته.
‫ولی آیشه، سالم و سرحال به نظر میادا.
‫به یکم تمرین نیاز داره، ولی سالم و سرحاله!
‫مامان، آقا جاشوا ‫باهامون به آب انبار میاد.
‫نه.
‫امروز فقط خودمم و خودت. ‫می خوام یه جایزه مخصوص بهت بدم.
‫ببخشید آقای کانر. امکانش نیست. درست نیست.
‫متوجه ام.
‫باشه واسه دفعه بعد.
‫مامان. خواهش می کنم.
‫آقای کانر.
‫شاید اگه 20 قدم عقب تر بیاین، بشه؟
‫اونطوری کسی شرمگین نمی شه.
‫می رم کلاه و کتم رو بردارم.
‫می دونی، اونجایی که من زندگی می کنم
‫بعضی وقتا هر سه چهار سال یه بار بارون میاد.
‫باید آبی که از طریق شکافای زمین ‫رفته توی خاک رو پیدا کنیم.
‫چطوری زیر زمین آب پیدا می کنین؟
‫خب، بخش سختش هم همینه.
‫باید حسش کرد.
‫هر دفعه حسش می کنین؟
‫نه. بارها شده که چاهی که کندم بی حاصل باشه.
‫نشونت می دم.
‫یه چیزی دارم که مال شماست.
‫اورهان ازم خواسته بود ‫شوهرتون رو پیدا کنم.
‫از این عکس متنفرم.
‫تورگوت نوازنده است، نه سرباز.
‫چند وقت با هم زن و شوهر بودین؟
‫الان هم زن و شوهریم.
‫12 سال.
‫مادرم شوهر دیگه ای برام پیدا کرده بود
‫ولی پدرم جلوش وایستاد.
‫بهش گفته بود که
‫«چرا باید بخوایم دخترمون هم مثل ما بدبخت بشه؟»
‫اینجا ازدواج از روی عشق کار آسونی نیست.
‫شاید حق با مادرم بود.
‫تورگوت دیوانه بود.
‫تا گردن تو بدهی بود، ‫از صبح تا شب آهنگ می زد و با دوستای تنبلش مهمونی می گرفت.
‫دلم برای اون هرج و مرج تنگ شده.
‫ای کاش مادر من ‫برام زن پیدا می کرد.
‫عاشق همسرتون نبودین؟
‫جونم براش می رفت.
‫ولی اصلا خواستگاری بلد نبودم.
‫فکر کنم فقط از روی بی صبری باهام ازدواج کرد.
‫- ولی از زندگیتون راضی بودین؟ ‫- خیلی.
‫تا وقتی که پسرا از دست رفتن.
‫خوبه که فهمیدم کجان.
‫که دیگه گمشده و گمنام نیستن.
‫بهم گفتن که پسر بزرگم اسیر شده.
‫- پس زنده است؟ ‫ نمی دونم.
‫ولی امیدوارین.
‫اونجایی که من ازش میام، ‫امیدوار بودن یه چیز الزامیه.
‫شب بخیر، آقای کانر.
‫شب بخیر.
‫آیشه، تو می دونی ‫چه انتظاری ازت می ره.
‫اول باید عزاداری سنتی رو برگزار کنی
‫بعدش می تونیم با هم ازدواج کنیم.
‫بخاطر پسره هم که شده
‫باید کار درست رو بکنی.
‫عمر هر سه شب یه بار میاد پیشت.
‫امشب میام ‫و خبرش رو به اورهان می دیم.
‫یه روز دیگه بهم وقت بده.
‫می خوام خودم بهش بگم.
‫لطفا بذار به شیوه خودم بهش بگم.
‫مراقب باشین. سرنوشتتون اون توئه.
‫این یه بازی مسخره است که دهاتی ها می کنن. ‫اول باید بنوشینش.
‫حالا منتظر می مونیم.
‫ما اینجا همه تصمیما رو با قهوه می گیریم.
‫تصمیمات کاری، این که چه روزهایی تعطیل باشن، ‫حتی شوهرامون رو هم با قهوه انتخاب می کنیم.
‫اونوقت این جواب می ده؟
‫وقتی دوتا خانواده تصمیم به ازدواج بچه هاشون می گیرن
‫دختر خانم براشون قهوه میاره.
‫اگه شیرین باشه، ‫راضی به ازدواجه.
‫اگه تلخ باشه، یعنی اونا باید برن پی کارشون.
‫هر چه شکرش بیشتر باشه، ‫عشقش هم عمیق تره.
‫از اون باورای مزخرف دهاتی هاست.
‫سیاه نپوشیدی.
‫تا وقتی مطمئن نشم تورگوت مرده، نمی تونم
‫- من رو احمق فرض کردی؟ ‫- نه
‫جفتمون می دونیم.
‫همه به غیر از اورهان می دونن.
‫برادرم به بهشت رفته.
‫من آماده ازدواج مجدد نیستم.
‫خودت اومدی به خونه ام ‫و با هم توافق کردیم.
‫اینطوری من رو جلوی خانواده ام تحقیر می کنی؟
‫این ازدواج بخاطر خودت نیست. بخاطر اورهانه.
‫اون پسر من می شه. ‫من در قبال برادرم وظیفه دارم.
‫این راه و رسم ماست!
‫نه، این راه و رسم شماست.
‫اورهان! بیا اینجا!
‫- نه. اورهان!
‫- این نتیجه غرورته. ‫- لطفا اینطوری بهش نگو.
‫- مگه چیکار کردم؟ ‫- هیچی عزیزم. از اینجا برو.
‫پدرت چهار ساله که مرده.
‫- مادرت بهت دروغ گفته. ‫- به حرفاش گوش نکن.
‫پدرت یه قهرمانه.
‫بهش افتخار کن.
‫مادر!
‫برای همین خدا اصلا بهت پسر نداده.
‫اون هرگز مال تو نمی شه.
‫من و اینجا هم...به هیچ وجه مال تو نمی شیم.
‫تو هیچ فرقی با اون زن مزخرفی ‫که طبقه بالا زندگی می کنه نداری.
‫همینجا بمون.
‫بس کن!
‫بس کن احمق! ‫این به تو ربطی نداره!
‫این رو می خوای؟ ‫دشمن رو؟
‫- این قضیه هیچ ربطی به اون نداره! ‫- برادرم آدم احمقی بود!
‫آبروی خانواده امون رو بردی!
‫این الاغ حتی یه کلمه از زبونمون ‫رو هم بلد نیست.
‫برو! برو! همین الان باید بری!
‫به شرافتش توهین کردی! ‫اون این رو نمی بخشه!
‫- اون تو رو زد! ‫ من زدمش!
‫می بینی؟ اصلا متوجه نیستی. ‫هرگز نمی تونی متوجه بشی!
‫- فکر می کردم دارم کار درستی می کنم. ‫- بله.
‫بله، تو و پسرات و ارتشاتون همیشه کار درست رو می کنین!
‫تنها کاری که کردین، این بود ‫که پدر اورهان رو ازش دزدیدین و من رو مجبور کردین همچین تصمیماتی بگیرم!
‫پس لطفا بذار کمک کنم.
‫پس حالا می خوای ما رو نجات بدی؟
‫منظورم اینطوری نبود. ‫من سه تا پسر بزرگ کردم.
‫حالا اونا کجان؟
‫اینجا جای تو نیست! ‫آقای کانر، برو خونه ات!
‫لزومی نداره بری. ‫اون از دست من هم خیلی عصبانی می شه.
‫آقا کانر، شما سفیر خوبی می شی ها.
‫شما این رو می شناسین؟ ‫این مرد به شرافت خانواده من توهین کرده!
‫دستور دارم که پیش سرگرد حسن ببرمش.
‫کانر، بیا اینجا.
‫قبلش شرافت رو بهش یاد می دیم.
‫چهار نفری؟
‫می خوای دعوا کنی؟ ما هنوز درگیر جنگیم. ‫به ملی گراها بپیوند.
‫بیاین بریم.
‫اسم پسرت رو توی لیست مجروحین پیدا کردم.
‫اون رو از چانکاله به یکی از اردوگاه های افیون برده ان.
‫بعد از افیون دیگه نمی دونیم کجا رفته. ‫زمستون های اونجا سختن.
‫منظورتون اینه اونجا مرده؟
‫اطلاعات دیگه ای ازش نیست. ‫ما عثمانی هستیم، نه آلمانی.
‫فردا سوار یه قایق می شی و به استرالیا بر می گردی.
‫من و جمال به شرق می ریم، به آنکارا.
‫مصطفی کمال داره اونجا ‫یه ارتش ملی گرا جمع می کنه.
‫باید از افیون رد شیم. ‫می پرسم کسی پسرت رو یادش هست یا نه.
‫ممکنه هنوز توی افیون باشه؟
‫نه.
‫به عنوان یه سرباز، یه پدر
‫نظر من اینه که کار از دعا گذشته، باور کن.
‫«باد نامرئی در سراسر دنیا خواهد وزید.
‫انقدر خدا را یاد کنید ‫که خود را فراموش نمایید.»
‫مصطفی کمال!
‫به یاد کی صحبت می کنه؟
‫آینده ترکیه.
‫(آواز به زبان ترکی)
‫نگاهش کن. اون بدترین گروهبان کل ارتش عثمانیه.
‫سه بار جونش رو نجات داده ام.
‫که حتی یکیش هم در جریان نبرد نبوده.
‫نگاهش کن. مثل یه طاووس با سبیل گنده ‫و دکمه های طلایی می مونه.
‫«من عاشق همسرمم، عاشق بچه هامم،
‫خیلی عصا قورت داده ام.»
‫امشب، این آقا رو با شیر شیر می کشیم.
‫به پاس فراموشی.
‫اولین استرالیایی ای که شناختم، ‫منظورم دشمن نیست، اولین کسی که باهاش حرف زدم
‫یه دزد توی لون پاین بود.
‫یارو یه پارچه سفید رو تکون داد
‫ما رو صدا زد و اومد وسط میدون جنگ.
‫یه چیزی رو دوشش بود.
‫هزاران تفنگ روش نشونه رفته بودن،
‫یعنی 2,000 چشم، ولی اومد.
‫وقتی به ما رسید
‫یکی از سربازای زخمیمون رو تحویلمون داد.
‫با هم سیگار کشیدیم ‫و بعدش برگشت.
‫- کسی بهش شلیک نکرد؟ ‫- من باید می کردم.
‫وقتی برگشت
‫متوجه شدم سیگارا
‫و فندکم رو دزدیده.
‫آقای کانر.
‫ببخشید مزاحم شدم. ‫می شه چمدونم رو بردارم؟
‫معلومه که می شه. ‫اورهان اون رو توی اتاقتون گذاشته.
‫می خوام بابت همه حرفام عذرخواهی کنم.
‫عصبانی بودم.
‫منظوری نداشتم.
‫من باید معذرت خواهی کنم. ‫حق با شماست.
‫واقعا فکر و ذکرشون رو از چرندیات احمقانه پر کرده بودم.
‫خدا و پادشاه و کشور.
‫وظیفه من این بود ‫که پسرام رو در مسیر مردانگی هدایت کنم
‫ولی شکست خوردم.
‫من عیار یه مرد رو با میزان عشقش به بچه هاش می سنجم
‫نه با بلایی که دنیا سرشون آورده.
‫فردا صبح میان دنبالم.
‫خب
‫با شکم خالی که نمی تونین راه بیفتین.
‫آقای کانر؟ ‫آقا کانر! صبح بخیر.
‫لطفا بیاین اینجا. ‫از اینجا تا بندرگاه پیاده روی خیلی طولانی ای در پیش داریم.
‫ستوان، لطف می کنی یه سر به بندرگاه بری
‫و با سروان صحبت کنی ‫و مطمئن بشی قایق رو نگه می داره؟
‫متشکرم.
‫دیدمش. ‫به وضوح دیدمش. نمرده.
‫- نمی تونین برگردین. ‫ نه.
‫کانر!
‫بیا دیگه.
‫اون در لعنتی رو بشکون!
‫بجنبین!
‫برین روی سقف. ‫می تونین خودتون رو به دیوار دور شهر برسونین.
‫برو اونور!
‫کانر کجاست؟
‫جاشوا کانر کجاست؟
‫کانر!
‫برین طبقه بالا. بجنبین!
‫مراقب کاشی ها باش.
‫روی سقفه!
‫کانر!
‫اون زنده است. می دونم که زنده است.
‫خواهش می کنم من رو هم با خودتون ببرین.
‫برین!
‫بدوئین! بدوئین! ‫روی اون یکی واگن بپرین.
‫گروهبان.
‫سربازا، لباس فرماتون رو بپوشین!
‫جناب سفیر، ‫استرالیا کدوم قسمت عثمانی رو گرفته بود؟
‫ما بخاطر زمین به شما حمله نکردیم.
‫هدف از حمله همیشه تصرف زمینه.
‫ما به زمین بیشتری نیاز نداریم.
‫برای یه اصلی می جنگیدیم.
‫می جنگین، می میرین و چیزی گیرتون نمیاد. ‫چه اصل خوبی.
‫باید با این کشور داد و ستد کنیم ها.
‫این یه سلاحه، درسته؟
‫- اگه دست آدم درستی باشه، آره. ‫- جدی؟
‫مال یه بازیه به اسم کریکت.
‫- کریکت؟ آره، اون چوب کریکته.
‫شما بازی می کنی؟
‫- آره خب، همه بازی می کنن. ‫- جدی؟
‫- آره. توپ و چوب می خواد. ‫- نشونمون بده.
‫- فضای زیادی می خواد. ‫- باشه، باشه.
‫سلام پسرا، جا باز کنین. ‫آقای انزک می خواد یه بازی نشونمون بده.
‫جمع و جور بشینین. یکم جا باز کنین.
‫خب، بازیش اینطوریه ‫که یه توپ هست
‫و یکی دستش رو صاف میاره بالا و پرتش می کنه
‫و طرف مقابل با چوب اون رو می زنه.
‫- دستم صاف باشه؟ صاف باشه.
‫آماده ای؟
‫بیا. اینجا رو باش.
‫همینه. ‫فقط دستت رو بیار بالا.
‫امان از دست این انگلیسی ها و قانوناشون.
‫چوب رو بده به من. ‫چوب رو بده به من.
‫گروهبان.
‫پسرا، آماده شین.
‫یونانی ها از چیزی که فکر می کردم ‫بیشتر پیش اومده ان.
‫اونا مردم رو می ترسونن ‫و شهرا رو می سوزونن.
‫ما قبلا یه کشور واحد بودیم. ‫ولی الان همه اش در جنگیم.
‫پرده ها رو بکشین. ‫پرده ها رو بکشین.
‫سرتون رو بدزدین!
‫جاشوا، یه تفنگ بردار!
‫یکی از افسراشون رو گرفتیم.
‫اون رو ببر بیرون، ‫با تفنگ خودش بکشش.
‫این مرد اسیر منه.
‫استرالیاییه. استرالیا متحد شماست.
‫استرالیایی؟
‫کانگورو؟
‫آره، اهل استرالیام.
‫فعلا کاریش نداشته باشین.
‫همه سلاح هاشون رو جمع کنین.
‫چمدونا و کیفاشون رو بگردین ‫و اگه طلایی داشتن بردارین.
‫بجنبین!
‫آقا انزک.
‫اگه نمی دونی یه کشور کجاست، ‫بهش حمله نکن.
‫خدایا، گناهانش رو ببخش.
‫اسبابمون باید استراحت کنن.
‫- نوشیدنی ترکی می خوای؟ ‫- این نوشیدنی یونانیه.
‫جفتشون از یه جا میان.
‫به یاد جمال.
‫مثل معجزه است ‫که خدا این همه مدت خودش رو به اون راه زده.
‫تا افیون همراهیت می کنم.
‫جاشوا! کجا می ری؟ ‫افیون اینوریه.
‫اون اینجاست.
‫- دنبال اونی که آسیاب بادی رو ساخته می گردیم. ‫- آرتور!
‫داره نمادهای کلیسای قدیمی رو نقاشی می کنه.
‫- آرتور! جاشوا! بیا.
‫آرتور؟
‫آرت.
‫بابا؟
‫پسرم.
‫واقعا اینجایی؟
‫بله.
‫وقتشه برگردی خونه.
‫من بر نمی گردم.
‫هیچکدوممون بر نمی گردیم.
‫اونا مرده ان.
‫می دونم.
‫حال مامان چطوره؟
‫پیش برادراته.
‫گفته بودی مراقبشون باشم.
‫گفته بودی: «مراقب برادرات باش». ‫من نتونستم این کار رو بکنم.
‫هنری به صورتش گلوله خورد.
‫یه لحظه اونجا بود ‫و لحظه بعد...دیگه نبود.
‫اد ساعت ها خونریزی کرد.
‫- آرتی. ‫ جونم؟
‫مامان رو می خوام.
‫طاقت بیار.
‫یکی میاد دنبالمون.
‫مثل خرگوشی می مونم ‫که شکمش تیر خورده.
‫آرتی.
‫جونم داداش؟
‫نمی تونم به خودم شلیک کنم
‫- اینطوری نمی ذارن برم بهشت. ‫- نه، تو
‫نمی تونی این رو ازم بخوای.
‫- باید این کار رو بکنی. نه.
‫تو برادر منی.
‫داداش، سوار قالیچه شو.
‫بیا از اینجا بریم.
‫آرتی، من رو ببر خونه.
‫اگه چشمات رو نبندی که نمی شه.
‫دوستت دارم.
‫تنگو.
‫من کشتمشون.
‫دیگه نمی تونن برگردن خونه.
‫پس
‫واسه همین
‫اشکالی نداره ‫که همینجا تنهام بذاری.
‫من اصلا تلاش نکردم ‫جلوی شما رو بگیرم.
‫همون روزی که باهاتون خداحافظی کردم، ‫برادرات رو کشتم.
‫آرتور
‫برادرات در وجود تو زنده ان.
‫باید بری.
‫اینجا خیلی خطرناکه.
‫راست می گه، جاشوا. ‫سربازای یونانی اومده ان.
‫من دیگه باید برم.
‫چطوری ازت تشکر کنم؟
‫به پسرت بگو وقتی حالش خوب بشه
‫یه بسته سیگار و یه فندک
‫بهم بدهکاره.
‫بابا!
‫- آرتور! ‫ بابا!
‫دنبالم بیا!
‫کمکم کن.
‫از اینجا می تونی به اونور دره بری.
‫وقتی از دهکده رد شدی، ‫به شمال برو تا به ساحل برسی، بعدش هم در طول ساحل حرکت کن.
‫بدون تو نمی رم.
‫من مادرت رو دفن کرده ام
‫برادرات رو دفن کرده ام.
‫اگه باهام نیای، ‫دیگه جایی ندارم که برم.
‫یا با هم می ریم
‫یا همینجا می میریم.
‫با هم.
‫- سرده؟ نه.
‫یخه.
‫(سه هفته بعد)
‫نظرت چیه بعد از این که اینجا کارمون تموم شد
‫بریم ببینیم می تونیم چندتا لباس نو پیدا کنیم یا نه؟
‫حله.
‫باشه.
‫اتاق می خواین؟ ‫ملحفه های تمیز، آب داغ
‫آلمانی هم توش نیست.
‫آقا جاشوا!
‫برگشتین دنبالم!
‫خوش اومدین آقای کانر. ‫ایشون پسرتونن؟
‫آرتور هستم.
‫اورهان.
‫کمکم کن آرتور رو به دومین اتاق خوبمون راهنمایی کنم.
‫اون بیرونه.
‫آقای کانر.
‫امیدوارم حالتون خوب باشه.
‫مثل روستایی ها ترکی حرف می زنین.
‫اشکالی نداره که اومده ام اینجا؟
‫- ما اینجا از همه با آغوش باز استقبال می کنیم. ‫- انگار غافلگیر نشدین که برگشته ام.
‫این توی قهوه اتون بود. ‫همونی که هفته ها پیش، قبل از رفتن خوردین.
‫بهتون گفته بودم ‫که قهوه همه چیز رو نشون می ده.
‫(در جریان جنگ جهانی اول که از سال 1984 ‫تا 1918 به طول انجامید...)
‫(...بیش از 37 میلیون نظامی و غیر نظامی ‫کشته یا زخمی شدند...)
‫(...گزارش گم شدن بیش از هشت میلیون نفر ‫نیز ثبت شد که گمان می رود جان خود را از دست داده اند.)
‫(این فیلم به همه کسانی که همچنان گمشده و گمنام بوده...)
‫(...و در دل و یاد خانواده هایشان زنده هستند، تقدیم می شود.)