‫- آره، ‌مشکلی نیست. ‫- من می‌رم ماشین رو بیارم.
‫وقت داریم...
‫- صبر کنیم؟ ‫- آره.
‫- مطمئنی؟ نرم بیارمش؟ ‫- آره.
‫می‌رم الیوت رو بیدار کنم.
‫باشه، حله.
‫«ترجمه از محمد سید»
‫عه...
‫بیا.
‫بله؟
‫ببخشید اگه خواب بودی.
‫کیسۀ آبم پاره شد.
‫یه‌کم زودتر از موعد.
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫هر چی به کریستل زنگ می‌زنم جواب نمی‌ده.
‫مادر دوستش‌ قرار بود بیاد پیشش.
‫تو‌ گفته بودی‌ برای یکی دو ساعت‌ ‫مشکلی نداری مراقبش باشی.
‫- همچین چیزی گفته بودم؟ ‫- شرمنده.
‫اگه الیوت اسباب‌بازی خواست یا گرسنه‌ش شد، ‫هر چی خواستی از خونه‌مون بردار.
‫- مگه مدرسه نمی‌ره؟ ‫- امروز تعطیله.
‫کریستل خوابه. شمارۀ تو رو براش فرستادم.
‫- شمارۀ اونم برای تو می‌فرستم. ‫- باشه.
‫- خب، فردا همدیگه رو می‌بینیم. ‫- باشه.
‫بیا.
‫- فردا می‌بینمت، عزیزم. ‫- مواظب باش، یواش.
‫سلام، کریستل. بازم منم، ساندرا، همسایه‌ات.
‫خب، من باید برم سر کار.
‫پس، شاید...
‫اگه برات راحت‌تره، الیوت رو سر راه بیام بذارم پیش تو.
‫ممنون می‌شم باهام تماس بگیری.
‫یه عالمه کتاب داری. برای چی‌ان؟
‫- شغل‌مه. ‫- نویسنده‌ای؟
‫نه نویسنده نیستم. کتاب‌فروش هستم.
‫- مامانم سفالگر‌ـه. ‫- باریکلا.
‫از نقاشی‌هات خوشم نمیاد.
‫جای تعجبی هم نداره، ‫اونا برای پسربچه‌ها نیستن.
‫تو هیچی از پسربچه‌ها نمی‌دونی.
‫چطور؟
‫چون خودت بچه نداری.
‫خیلی از حرفت مطمئنی.
‫شنیدم مامانم در موردش حرف می‌زد.
‫هوم...
‫و دیده ا‌م که تنها زندگی می‌کنی.
‫حواست به همه‌چی هست ها!
‫- این خانمه داره بچه به دنیا میاره. ‫- هوم.
‫به اون توجه نکن.
‫- چطوری می‌شه؟ ‫- اگه خدا بخواد...
‫خانم‌ها مامان می‌شن.
‫خب، من می‌رم آماده شم. به چیزی دست نزن.
‫من چی‌کار کنم؟
‫نمی‌دونم. توی کیفت اسباب‌بازی نداری؟
‫- نه. ‫- می‌خوای نقاشی بکشی؟
‫این یعنی چی؟ آره یا نه؟
‫الو الکس،‌ دوباره منم، ساندرا. ‫دوست‌تون آخر هفته رو رفته مسافرت.
‫باهاتون تماس گرفته‌ ولی جواب ندادید. ‫ من امروز خیلی سرم شلوغه.
‫اگه...
‫خب. اگه بین دردهای زایمانت ‫این پیام رو شنیدی، بهم زنگ بزن.
‫ممنون!
‫خیلی تند راه می‌ری.
‫عه، ببخشید.
‫مسابقه بدیم؟
‫- نه، ممنون. ‫- بیا دیگه!
‫حوصلۀ مسابقه‌دادن ندارم. تو برو.
‫تنهایی که مسابقه نمی‌شه.
‫چرا می‌شه، با خودت مسابقه می‌دی.
‫- بله، آنتوان؟ ‫- یک، دو، سه!
‫- حرکت! ‫- آره، تو دوست نداری تکی برام جنس بیاری.
‫منم نمی‌تونم کل زندگی‌ام رو ‫ صرفِ پس‌فرستادنِ جنس‌های اضافی شما کنم.
‫- پیغام‌گیرِ لعنتی! ‫- فک و فامیل ندارن؟
‫نمی‌دونم. این‌طرف‌ها که ندارن.
‫وقتی مادرش حامله شد، اومدن توی این محله.
‫هیچ‌وقت از دیدنت انقدر خوشحال نشده بودم!
‫خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫- ناجی من! ‫- سلام، گابریل.
‫- خوبی؟ ‫- تو خوبی؟
‫خسته به‌نظر میای. رنگت پریده.
‫ممنون که حواست هست.
‫مسئله من نیستم، مسئله این عزیز دله.
‫خب؟
‫وای وای! چقدر خوردنیه!
‫- اسمت چیه؟ ‫- الیوت.
‫الیوت. ‫تو باید به جرمِ ناز بودن دستگیر بشی!
‫من پنج‌تا بچه دارم، تقریباً مثل خودت.
‫یکی از یکی نازترید!
‫- پنج‌تا بچه؟ ‫- اوهوم، پنج‌تا پسر بزرگ و خوشگل.
‫اسم من ماریان‌ـه.
‫من خواهر مهربون ملکۀ جادوگرم.
‫جادوگر که خواهر نداره.
‫چرا داره! اینم مدرکش.‌ بیا.
‫می‌برمت‌ یه جای باصفاتر.
‫- باصفا یعنی چی؟ ‫- باصفا؟
‫- خب، هر جایی به‌جز اینجا. فعلاً خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫‌خداحافظ، الیوت.
‫خوشگله! ‫آدم می‌تونه همین‌طوری ساعت‌ها نگاهش کنه.
‫‌خوشحاله که داریم ازش تعریف می‌کنیم.
‫الو؟
‫بله، خودم هستم.
‫جداً؟ یعنی... زایمان کرده؟
‫دیر میاد؟ یعنی چی؟
‫آخه... ‫نمی‌شه گوشی رو بهش بدید؟
‫لعنتی!
‫- چرا هیچ‌وقت آشپزی نمی‌کنی؟ ‫- نه وقتش رو دارم، نه حوصله‌ش رو.
‫بزرگترها همیشه عجله دارن.
‫مامانم همیشه بهم می‌گه: «عجله کن!»
‫آره، ولی سر مادرت خیلی شلوغه. ‫کار می‌کنه، برات غذا درست می‌کنه.
‫اونی که برام غذا درست می‌کنه مامانم نیست.
‫خب... آره.
‫اون با یه مرد خیلی مدرن زندگی می‌کنه
‫که با خوش‌گذرونی توی آشپزخونه‌ ‫مسئولیت‌های زنش رو کمتر می‌کنه.
‫داری مسخره‌ش می‌کنی؟
‫بفرما.
‫نصفه‌خام، نصفه‌سوخته. درستش همینه.
‫بفرما!
‫- خودم بلدم! خودم بلدم! ‫- عه؟ جدی؟
‫چرا غذا نمی‌خوری؟
‫با دوست‌هام شام می‌خورم.
‫مگر اینکه به‌خاطر من نتونی بری پیش‌شون.
‫«خودم بلدم، خودم بلدم»؟
‫چرا تنها زندگی می‌کنی؟
‫تنها زندگی نمی‌کنم، کتاب‌هام رو دارم.
‫- کتاب‌ها که حرف نمی‌زنن. ‫- عه، جدی؟
‫در هر صورت، حتی هم‌سن تو هم که بودم،
‫آرزوی خیلی چیزها رو داشتم، ‫ولی‌ ازدواج و ‌بچه‌دار شدن نه!
‫چرا؟
‫توانایی‌اش رو ندارم.
‫- مادر من قوی‌ـه؟ ‫- آره.
‫اون حواسش هم به زندگی خودش هست، هم به تو. ‫سسیل خیلی قویه.
‫اون... اون...
‫بیا.
‫نمی‌تونم.
‫نه خب...
‫ما دیگه می‌ریم.
‫نه، بمونید. بمونید.
‫من هیچی از بچه‌ها نمی‌دونم،
‫ولی دوست ندارم کاری رو با بقیه بکنم ‫ که دوست ندارم با خودم بکنن.
‫بذار بخوابه.
‫بذار چند ساعت دیگه هم مادر داشته باشه.
‫ببخشید.
‫عمدی نبود.
‫خواهر کوچیکت به دنیا اومد.
‫مو داره؟
‫آره.
‫آره، کلی مو داره.
‫مامان چی؟ خیلی دردش نیومد؟
‫چرا اینو می‌پرسی عزیزم؟
‫آخه دیدم وقتی بچه به دنیا میارن...
‫خیلی داد می‌زنن.
‫می‌شه ببینمش؟
‫کی رو؟
‫خواهر کوچیکم رو.
‫بریم؟
‫صبر کن. الیوت...
‫باید یه چیز ناراحت‌کننده در مورد مامان بهت بگم.
‫اون مُرده؟
‫آره.
‫به این زودی؟
‫آخه حساب سپرده به چه دردی می‌خوره پس؟
‫نه، عصبانی نیستم، ولی...
‫فارغ از ایمیل‌ها، همه‌چی رو با پست فرستادم.
‫یه لحظه صبر کنید.
‫ببخشید،
‫- کلیدهام رو می‌خوام. ‫- آره، حتماً.
‫مامان‌بزرگش رسیده؟
‫نه.
‫مستقیم میاد بیمارستان پیش‌مون.
‫بیا. کلیدهات رو می‌ذارم توی کیفت.
‫نمی‌دونم بعدش مامان‌بزرگت میاد دنبالت یا من.
‫نمی‌خوام برم پیش هانا، می‌خوام با تو بیام.
‫اونجا جای بچه‌ها نیست. ‫نمی‌تونم ازت مراقبت کنم.
‫ولی اذیتت نمی‌کنم.
‫یه کاریش می‌کنیم، بیا.
‫ممنون، ساندرا.
‫الکس؟
‫منم باهاتون میام، باشه؟
‫باشه.
‫[لوسیل، ۱ ژوئن]
‫می‌بینید؟ خیلی ساده‌ست.
‫نگاه کنید.
‫ببینید. فقط دست‌تون رو بذارید زیر گردنش.
‫آفرین.
‫بابات این کار رو خوب بلده، لوسیل.
‫عالیه. این‌طوری می‌تونه راحت حرکت کنه.
‫- با اون یکی دست‌تون، بهش صابون بمالید. ‫- باشه.
‫شما هم می‌خواید انجامش بدید، خانم؟
‫عه! سلام به همگی.
‫- مایا، توی بخش زایمان بهت احتیاج داریم. ‫- نه. کار دارم.
‫دارم می‌بینم. ولی متیو سه‌تا سه‌قلو دستشه
‫که اهمیت‌شون کمتر از این بچۀ توی وان نیست.
‫- یه ساعت قرضش می‌گیرم، باشه؟ ‫- امیلیا؟
‫معرفی می‌کنم:
‫پدر و مادربزرگ لوسیل.
‫تبریک می‌گم. ‫می‌بینم که از الان دارید به‌خوبی از پسش برمیاید.
‫تو بیا.
‫عه، ببخشید! من...
‫باشه، عجله نکن.
‫می‌تونم ببینمش؟
‫آره که می‌تونی. ‫الان دیگه میان بیرون.
‫مامانم رو چی؟
‫نه. نه، الیوت.
‫امکانش نیست.
‫چرا؟
‫خب، چون... اون دیگه...
‫خیلی...
‫دوست داری ببینی‌اش؟
‫اگه خودش موافق باشه، آره.
‫به‌نظرت اگه اون بود قبول می‌کرد؟
‫بیا.
‫می‌تونی باهاش حرف بزنی.
‫- سوار نمی‌شی؟ ‫- نه. مزاحم نمی‌شم.
‫شماها رو می‌رسونم، بعدش برمی‌گردم.
‫- نه، تو برو.‌ ما خودمون یه کاریش می‌کنیم با خانمِ... ‫- ساندرا.
‫با خانم ساندرا.
‫من رانندگی می‌کنم.
‫ممنون.
‫باید یه‌سری کارهای اداری رو انجام بدم، ‫ بعدش میام پیشت.
‫کارهای اداری چیه؟
‫بعداً توضیح می‌دم.
‫- کفش‌هامون رو در میاریم. ‫- ترجیح می‌دی من بمونم؟
‫نه، ممنون. بفرما.
‫- کیف رو براتون می‌ذارم اینجا. ‫- باشه، ممنون.
‫سسیل کوچولوی من...
‫لوسیل.
‫«فنی»، بدش من.
‫بده‌ش من.
‫هفتۀ پیش ده‌تایی ازش سفارش داده بودم.
‫انبار رو چک کردی؟
‫خیلی‌خب، باشه. ممنون، گابریل.
‫راستی، من مغازه رو می‌بندم. خوبه؟
‫- گندش بزنن. ‫- آره.
‫باشه، ممنون. بعداً می‌بینمت.
‫بیا.
‫ممنون.
‫شما با دخترم دوست بودی؟
‫نه خیلی.
‫من فقط همسایه هستم.
‫- چرا شیر خودت رو بهش نمی‌دی؟ ‫- چون...
‫چون برای شیردهی ‫باید حامله بوده باشی، می‌دونی؟
‫خیلی بچۀ زشتی‌ـه.
‫همۀ نوزادها زشت‌ان.
‫به‌خاطر همینه که بچه نمی‌خوای؟
‫نه، قبلاً دلیلش رو برات توضیح دادم.
‫ولی می‌دونی، مطمئنم لوسیل خیلی خوشگل می‌شه.
‫الکس اون رو بیشتر از من دوست داره؟
‫به هیچ وجه.
‫یه پدر برای دوست‌داشتنِ همۀ بچه‌هاش جا داره.
‫ولی من که بچۀ اون نیستم.
‫نه.
‫آره، خوبه. فلور و میشل فردا می‌رسن.
‫نه، دقیق نمی‌دونیم.
‫ولی به‌خاطر شرایط، تا هفتۀ دیگه نه.
‫شاید چهارشنبه.
‫آره، خودشه. لوسیل.
‫اتفاقاً داره گریه می‌کنه.
‫حالش خیلی خوبه. از بیمارستان گفتن...
‫بهتره با خودم بیارمش خونه.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫باید یه چیزی به ساندرا بگم.
‫الیوت، الان وقتش نیست. ‫فابریس، ببخشید، بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫خب...
‫بله؟
‫مامان رو...
‫دلم می‌خواد ببینم.
‫باشه.
‫بیا، عزیزم.
‫سیانوز، برادی‌کاردی جنینی،
‫هیسترکتومی...
‫نتونستم جلوی خودم رو بگیرم،
‫حتی «ادم آمنیوتیک» رو هم سرچ کردم.
‫سر از تالارهای گفت‌وگوی اینترنتیِ پزشکی در آوردم...
‫و داستان‌هایی خوندم...
‫که یکی از یکی وحشتناک‌تر بود.
‫اسمش رو نشنیده بودم.
‫آره، خیلی نادر و غیرقابل‌پیش‌بینی‌ـه.
‫مایع آمنیوتیک وارد خون مادر می‌شه
‫و رسماً مسمومش می‌کنه.
‫بر اثر ایست قلبی مُرده.
‫عه.
‫چقدر سروصدا می‌کنن.
‫آره خب.
‫همسایه‌ها می‌تونن باعث بشن توی خونه‌ات ‫ به‌طرز وحشتناکی احساس تنهایی کنی
‫حتی با اینکه عاشق تنها بودن توی خونه‌ات هستی.
‫- چرا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫شاید چون از پشت دیوار
‫هر لحظه موسیقی متن زندگی اونا رو بدون خودت می‌شنوی.
‫اگه نظر من رو بخوای،
‫این حس که بقیه با هم یه طرف‌ان
‫و آدم تنها یه طرف دیگه‌ست،
‫حسیه که همه دارن.
‫آره.
‫تا پنجشنبۀ بعد، خداحافظ.
‫[لوسیل، ۱ هفته]
‫شما در واقع کی هستید؟
‫من...
‫حداقل من می‌دونم شما کی هستید.
‫من شوهر سسیل بودم.
‫مهمتر از هر چیزی، پدر الیوت هستید.
‫اونم هستم.
‫الکس؟
‫خب، برای مسئله‌ی الیوت، می‌خوام...
‫خب، می‌خوای چی؟
‫خب، می‌خوام یه‌کم برنامه‌ریزی کنم.
‫پیش خودم گفتم یه ماه دیگه بیام دنبالش...
‫البته اگه برات مشکلی نباشه.
‫که...
‫که برید کجا؟
‫بریم خونۀ من. بعدش...
‫بعدش هم توی مدرسه ثبت‌نامش کنم ‫و همه‌چی ردیف می‌شه.
‫الان وقتش نیست.
‫شوخی‌ات گرفته؟
‫من باباشم.
‫این چند روز کجا بودی؟ ‫ اون مادرش رو از دست داده. عجب پدری!
‫داشتم خودمو آماده می‌کردم.
‫اصلاً مسئله تو نیستی، دیوید.
‫حاضری بزرگش کنی؟ لباس تنش کنی؟
‫دوچرخه‌سواری یادش بدی؟ ببریش مدرسه؟
‫برو کنار ببینم. ‫برو. برو، برو، برو. برو!
‫خوبی؟
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫خب، داشتم کتاب می‌خوندم. ‫یا بهتره بگم سعی می‌کردم بخونم.
‫خرگوش کوچولو دوتا گوش داره.
‫گوش‌هاش رو ضربدری می‌کنه، ‫می‌برتشون توی لونه‌ش.
‫و یهو می‌کشه...
‫- محکم! ‫- خیلی محکم.
‫مثل جوراب‌های دوشس بزرگ؟
‫دقیقاً!
‫بند کفش دوم رو هم می‌بندیم.
‫خرگوش کوچولو کاه برمی‌داره و می‌بره توی لونه‌ش.
‫این یکی رو قبلاً انجام داده بودیم.
‫هر چی می‌گردم الیوت رو پیدا نمی‌کنم.
‫ای بابا! نیم ساعته داریم دنبالش می‌گردیم.
‫نمی‌دونستم، ببخشید.
‫بی‌خیال! اون ۵ سالشه. باید خبر می‌دادی!
‫پاشو، بیا بریم.
‫- یالا! یالا دیگه! ‫- من خودم اومدم.
‫می‌دونم. دیگه ساندرا رو اذیت نمی‌کنیم. ‫ممنون، ببخشید.
‫- شب خوش. ‫- شب خوش.
‫نه، الیوت!
‫- دومی هم، مثل اولی؟ ‫- مثل همون.
‫دقیقاً مثل همون.
‫خب دیگه.
‫[لوسیل، ۲ ماهگی]
‫عه...
‫- سلام کوچولو. ‫- سلام!
‫- دارید می‌رید؟ ‫- می‌ره پیش باباش.
‫متأسفم. پس امروزه؟
‫عالیه! بعداً برام تعریف می‌کنی.
‫- بریم؟ دوست دارم سرِ وقت برسیم. ‫- نگران نباش، آخر هفته‌ها برمی‌گردم.
‫لعنتی! وای، چه احمقی! چه احمقی!
‫- نه، اشکالی نداره. ‫- اشکال داره. ببخشید. من خیلی احمقم.
‫- باشه، لوسیل. ‫- لعنت به این شانس!
‫- ببخشید، متأسفم. ‫- نه، ولی...
‫- چیزی نیست! چیزی نیست. ‫- من جمعش می‌کنم.
‫چیزی نیست، سفارش می‌دم برام بیارن. جدی می‌گم.
‫اصلاً می‌دونی چیه؟ برمی‌گردم، خب؟
‫برمی‌گردم. می‌رم خرید. خودم حلش می‌کنم. خب؟
‫صبر کن الان برمی‌گردم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. برو.
‫خانواده‌ام خودشون رو دعوت کردن، من نکردم.
‫آدم تولد رو با چیپس برگزار نمی‌کنه.
‫چه تولدی هم!
‫الیوت که خوشحال می‌شه.
‫دیدم که به «کاری» حمله کرد و تا خرخره خورد، ‫تازه هنوز ۲ سالش هم نشده بود.
‫شاخ درآوردم.
‫تازه، یه کاریِ معمولی نبود که هر کسی بتونه بخوره.
‫هر هفته یه کاریِ تند و آتشین می‌خواست.
‫پنیری که بوی تندی داشته باشه.
‫من ترجیح می‌دم بشقاب‌های گود بذارم.
‫این دوتا بچه رو خدا ناخواسته بهم داد.
‫از شنیدنش خسته نمی‌شیم، مامان!
‫کاش جای من بودید.
‫وقتی آموزش و پرورش، به دخترهای ۱۱ ساله
‫خیاطی و آشپزی یاد می‌ده ‫آدم می‌خواد توی زندگی‌اش به کجا برسه؟
‫فقط می‌مونه بچه‌دار شدن...
‫و غذا دادن به شوهر.
‫تو باید به من افتخار کنی.
‫چرا؟
‫من در برابر بایدها مقاومت کردم.
‫- تو در برابر هیچی مقاومت نکردی. ‫- چرا؟
‫چون جوّ امروزی، تشویق‌تون می‌کنه که آزاد بمونید، ‫نه اینکه سر و سامون بگیرید.
‫- باشه، قبول. ‫- خواسته یا ناخواسته، تو همرنگ جماعت شدی.
‫خواهرته که ساختارشکن و متفاوته.
‫بدون یاد گرفتنِ آشپزی و خیاطی، ‫پنج‌تا شکم زاییده.
‫مسابقه نیست که تعداد بچه‌هام رو می‌شمری، مامان.
‫- یه‌کم هست! ‫- حق با توئه، دخترم.
‫ولی خب، آدم حالش به هم می‌خوره از این زن‌هایی که...
‫ارزش مردها رو پایین میارن.
‫و اگه چپ بهشون نگاه کنن، ازشون شکایت می‌کنن.
‫- نه! ‫- مامان!
‫بیاید بحث رو عوض کنیم.
‫نه، غیرقابل‌ تحمله. الان نمی‌تونم.
‫- ناسلامتی داره ۸۰ سالم می‌شه. ‫- هر وقت به نفعت باشه پیر می‌شی.
‫تو هم هر وقت به نفعت باشه فمینیست می‌شی.
‫چه ربطی داره؟
‫خنده‌داره.
‫بچه که بودن، تنها آرزوم این بود که ساکت‌شون کنم.
‫الان، سکوت‌هاشون نگرانم می‌کنه.
‫دیر تونستیم همدیگه رو درک کنیم.
‫ولی اینو بدونید، بعضی وقتا یه ازدواج مصلحتی ‫ بهتر از یه ازدواج عاشقانه از آب در میاد.
‫ولی ازدواج من، عاشقانه بود.
‫الان برات شیر میارم، عزیزم.
‫- می‌شه من بهش بدم؟ ‫- چرا که نه؟
‫- بیا پیش من، عزیزدردونه. ‫- بفرما.
‫- وای، گشنه‌شه. ‫- بیا.
‫حواست باشه، این همونیه که ‫مجبور شدیم از پنج‌تا بچه‌ش جداش کنیم،
‫اشتباه نگیری.
‫من آرزومه یه خانوادۀ پرجمعیت داشته باشم.
‫- نه خواهر داری نه برادر؟ ‫- نه.
‫اینکه والدینم از هم جدا شدن قلبم رو به درد میاره.
‫بچه‌ها هر طور که شده خودشون رو وفق می‌دن.
‫ولی دلیل نمی‌شه هر کاری بکنیم!
‫من هر کاری نکردم، از شما مراقبت کردم.
‫چاره‌ای نداشتم.
‫- بی‌خیال! ‫- بی‌خیال!
‫واقعاً باید اسباب‌کشی کنم.
‫چی؟
‫چیزه، می‌گم...
‫باید اسباب‌کشی کنم.
‫چون این ستونی که ازش آب چکّه می‌کنه...
‫خشک نمی‌شه و همین‌جوری...
‫خونۀ تو هم نم داره؟
‫اون بچۀ دوم نمی‌خواست.
‫انگار به دلش بد افتاده بود.
‫از حاملگی اولش متنفر بود.
‫نمی‌خواست یه سال دیگه از زندگی‌اش رو هدر بده.
‫ولی من، من...
‫من تا حدی پیش رفتم که بهش گفتم...
‫از زندگی‌مون راضی نیستم
‫و می‌خوام ازش جدا شم.
‫کلافه‌ش کردم.
‫اونجا بود که کوتاه اومد.
‫مجبورش کردم.
‫کاش من به‌جای اون مُرده بودم.
‫نه، این حرف رو نزن.
‫تو کی هستی که به من بگی چی بگم و چی نگم؟
‫خب... حق با توئه. ‫هیچ‌کس. من کس خاصی نیستم.
‫ببخشید.
‫ممنون، ساندرا.
‫عالیه!
‫خب، اینم از این!
‫می‌خندی؟!
‫یه‌کم جیغ و داد کن.
‫نسبت به قدّت، وزن خوبی داری.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- داری می‌ری سفر؟ ‫- آره، می‌رم پاریس.
‫برای یه نمایشگاه، چندتا کنفرانس.
‫پس سفر به‌خیر.
‫بابا رو نگاه کن!
‫خوبه.
‫بسه دیگه! ‫یه ماهه دارم خودمو می‌کُشم...
‫و منتظر یه شناسنامۀ لعنتی‌ام!
‫پروندۀ من دست شماست. کامله یا نه؟
‫- سلام، الکس. ‫- خوبی؟
‫سلام.
‫[لوسیل، ۳ ماهگی]
‫سلام، الکس.
‫«فنی»؟
‫خواب‌تون برده بود.
‫- امروز سه‌شنبه‌ست یا چهارشنبه؟ ‫- هیچ‌کدوم، پنج‌شنبه‌ست.
‫عه...
‫- آخر این هفته به من نیاز داری؟ ‫- نه، آخر این هفته با الیوت هستیم.
‫هوم.
‫- مامانی! ‫- مامان!
‫سلام. من اومدم دنبال الیوت.
‫شما؟
‫ناپدری‌اش هستم. ‫پدرش باید اسم من رو ثبت کرده باشه.
‫سلام!
‫الکس!
‫عزیزم.
‫- می‌تونی بغلم کنی؟ ‫- الان نمی‌تونم.
‫آخه خسته شدم.
‫- داریم می‌رسیم. ‫- نامردیه.
‫خونۀ بابا، پیتزا و ناگت و سیب‌زمینی سرخ‌کرده می‌خوریم.
‫الان خونۀ بابا نیستی.
‫یه لحظه صبر کن، خوشگلم.
‫بیا.
‫چه شیشه‌شیر خوبی. به‌نظر خوشمزه میاد.
‫وای! یه لحظه صبر کن، برات بازش کنم.
‫چی می‌خوای؟ زرافه؟ بیا!
‫[الیوت]
‫چه ویولنی می‌زنه!
‫این موسیقیِ جاز‌ـه، از اون خوب‌خوب‌هاش!
‫لئو اسلابیاک، می‌شناسی؟
‫اون با جنگو راینهارت از گروه «هات‌کلاب‌دوفرانسه» ساز زده.
‫اگه بندازمش چی؟
‫- این اتفاق نمی‌افته. ‫- اگه یهویی شد چی؟
‫من باز می‌کنم!
‫صبر کن! صبر کن، یواش. یواش.
‫بذارش زمین.
‫آره، می‌دونم. عه، عه. بیا.
‫یواش.
‫می‌فهمم. بریم بهت غذا بدیم.
‫- بفرما! ‫- داداشت که خیلی دوستش داری اینجاست.
‫این رو برات کنار گذاشته بودم.
‫ممنون.
‫شاید این‌جوری دیگه مجبور نباشی ‫کارتونِ «چوبی» رو کامل نگاه کنی.
‫بفرما.
‫نه، نه، فقط اومدم یه سر بهتون بزنم.
‫حالش خوبه؟
‫حیوان نیست، آدم هم نیست.
‫- گیاهه؟ ‫- نه!
‫توی اتاقت ازش داری؟
‫- خونۀ بابا؟ ‫- آره، همون.
‫- دوتا دارم. ‫- آها، اسباب‌بازی!
‫نه. خونۀ باباش دوتا اسباب‌بازی نیست.
‫۲۵۰ تا هست. ‫کلی اسباب‌بازی نو، لباس، آب‌نبات.
‫خب، فهمیدیم، اسباب‌بازی نیست.
‫- تسلیم می‌شی؟ ‫- خب...
‫- بستگی داره... ‫- یالا دیگه!
‫آممم... خب، باشه. تسلیم می‌شم.
‫دوتا مگسِ مُرده.
‫دارم کلکسیون جمع می‌کنم.
‫عه، ببخشید. ‫- صبر کن، صبر کن، صبر کن ببینم.
‫پس چرا گفتی حیوان نیست.
‫چون مُرده.
‫مثلاً، اگه یه شکارچی...
‫یه خوک رو بکُشه، ‫نمی‌تونه بگه می‌خواد خوک بخوره
‫چون به گفتۀ تو، یه خوک مُرده، دیگه خوک نیست؟
‫فرقش اینه که خوک، حشره نیست.
‫این رو تو می‌گی!
‫کی گفته اسم خوک باید خوک باشه؟
‫چرا عنکبوت نباشه؟
‫عنکبوت که حشره نیست.
‫اون هشت‌تا پا داره.
‫مرد عنکبوتی چی؟
‫اون که خوکه!
‫[لوسیل، ۷ ماهگی]
‫اوضاع مرتبه؟
‫خوبه، خوبه، خوبه. ‫داره دندون در میاره. یعنی فکر کنم.
‫فکر می‌کنی یا مطمئنی؟
‫یه ساعت پیش بهم گفتی: «۲۰ دقیقه».
‫آره، درسته فقط من نیستم ولی چیه؟ حرفی داری؟
‫خانم؟
‫همراه من بیاید.
‫- من مادرش نیستم. ‫- صبر کنید!
‫- اون دختر منه. ‫- باشه. بیاید.
‫ما اینجاییم. چیزی نیست.
‫بیا.
‫هیس، هیس، هیس.
‫ببخشید که معطل شدین. ‫با این موج گرما، مثل جهنم شده.
‫باز نمی‌شه. باز نمی‌شه.
‫گیر کرده؟
‫حالش چطوره؟
‫منم نمی‌شنوم.
‫گوش‌درد، آره. عفونت گوش.
‫اوریون؟ اوریون؟
‫آها، عفونت گوش!
‫عفونت گوش که چیز مهمی نیست.
‫خب، من می‌رم یه قدمی بزنم.
‫می‌رم یه قدمی بزنم.
‫تو واقعاً همه‌چی‌تمومی و من اینو دوست دارم.
‫- جداً؟ ‫- اوهوم.
‫وقتی می‌سوزی می‌خندی.
‫از هر آدمی که می‌شناسم مستقل‌تری.
‫نمی‌ذاری کسی اسرارت رو بفهمه.
‫یه کتاب‌فروشیِ فمینیستی داری، ‫با این‌حال، داستان موردعلاقه‌ت...
‫یه دختر جَوون احساساتیه ‫که از دست نامادری بدجنسش فرار می‌کنه
‫و سر از خونۀ هفت‌تا هم‌خونۀ کوتوله درمیاره ‫که اونجا همه‌چی رو می‌سابه و برق میندازه،
‫لباس‌های کوچولوشون رو ‫با دستکش‌های کوچولو و صابون کوچولو می‌شوره.
‫و یه روز...
‫بالأخره یه شاهزادۀ بی‌ریش رو فقط با زیبایی‌اش...
‫مجذوب خودش می‌کنه.
‫آه!
‫- چیه؟ ‫- خوبم. خوبم. چیزی نیست، خوبم.
‫- چیه؟ ‫- چیزی نیست، صرفاً...
‫صرفاً یه قفل بود که توی ذهنم باز شد.
‫عه. مسخره کردی ما رو؟
‫ممنون بابت قهوه.
‫- من حرف بدی زدم؟ ‫- نه، نه، اصلاً.
‫چی شد؟ دارم خیلی سریع پیش می‌رم؟ ‫می‌تونم صبورتر باشم.
‫- عه نه، نه. باید... ‫- هان؟
‫- یه موقع منتظر من نمونی. ‫- خب حداقل توضیح بده.
‫نرو.
‫نمی‌خوام از دستت بدم، ساندرا.
‫دوستت دارم.
‫- نه. ‫- پیش من بمون. همین‌جا بمون!
‫تو عاشق من نیستی، الکس.
‫تو عاشق موقعیتی.
‫من... من همسایه هستم.
‫من... ما با هم خوب کنار میایم. من...
‫من مجردم. من...
‫بچه‌هات رو دوست دارم، سنّم از بچه‌دار شدن گذشته.
‫- تمام گزینه‌های ایدئال رو دارم. ‫- نه.
‫داری عزاداری‌ات رو با من بروز می‌دی.
‫مثل کیسه‌بوکسی که آدم روش تمرین می‌کنه.
‫- نه. ‫- چرا.
‫تو داری با حس فقدان و رها شدن می‌جنگی.
‫با حس انزوا.
‫- این عشق نیست. ‫- چرا، هست!
‫بر پایۀ درد و رنج شکل گرفته.
‫خب که چی؟
‫کدوم احمقی گفته برای با هم بودن، باید حالت خوب باشه؟
‫درسته، الکس. فقط اینکه...
‫فقط اینکه چی؟
‫من کسی هستم که سسیل بچه‌ش رو بهش سپرد.
‫من...
‫من صرفاً کسی‌ام که اونجا حضور داشت.
‫هوم...
‫خب دیگه...
‫دیگه نگران هیچی نباشید.
‫(صحبت به زبان رومانیایی)
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫(صحبت به زبان رومانیایی)
‫و اگه «بونیکا» بازم دلشوره داشت ‫(به فرانسوی)
‫می‌فرستیش پیش من و من بهش داروی الکی می‌دم. ‫(به فرانسوی)
‫ریچل؟
‫- نوبت ماست. سلام. ‫- سلام، خانم.
‫من برای ساعت پنج نوبت گرفته بودم.
‫ببخشید دیر کردم.
‫دکترها همیشه دیر می‌کنن.
‫خب، آخه...
‫زمان‌شون دست خودشون نیست. ‫حالا یه لطفی کن.
‫این‌طوری کمتر وقتت هدر می‌ره.
‫یه پرونده‌ای رو می‌خوام؛ اون بالاست.
‫خیلی ممنون. به اسم «ام. موسافیر»
‫بله، دومی از سمت راسته.
‫بله، آره.
‫آخ!
‫شرمنده. ‫من مثل آتش‌نشانی می‌مونم که خودش آتش‌افروز هم هست.
‫انگار پزشکی خوندم تا گندکاری‌هام رو درست کنم.
‫نمی‌تونی پرونده‌هات رو وارد سیستم کنی؟
‫چرا می‌شه، ‫ولی پرونده‌های متخصص اطفال قبلی هم به من رسیده،
‫اون حدوداً ۱۰۷ سالشه ‫و عادت بدی به نگه‌داشتنِ همه‌چی داره.
‫ضمناً علاوه بر مریض‌های اینجا ‫و ویزیت‌هام توی بیمارستان،
‫باید شب‌ها موقع سوشی‌خوردن ‫ خط خرچنگ قورباغه‌ش رو دیجیتالی کنم.
‫اون‌وقت تعجب می‌کنیم که چرا...
‫چرا چی؟
‫که چرا یه واکسن ۳ ماه طول می‌کشه.
‫که چرا اورژانس‌ها انقدر شلوغ‌ان ‫و یه آنفولانزای ساده به مرگ ختم می‌شه.
‫خب! دیگه بسه.
‫بیرون.
‫یالا!
‫بفرمایید.
‫ببخشید، مثل احمق‌ها رفتار کردم.
‫شما منو به‌جا نیاوردی، ‫من همسرم رو از دست دادم.
‫جلوی خودم رو می‌گیرم که همه رو نکُشم.
‫ببخشید، عصبانیتم رو سرت خالی کردم. ‫اتفاقاً تنها کسی هستی که اون رفتارت حقت نیست.
‫شما کسی هستی که ملت رو مداوا می‌کنه، ‫زندگی می‌بخشی.
‫حقت نبود.
‫از طرفی اگه بخوام با مرگش کنار بیام، ‫ یعنی باید سسیل رو فراموش کنم.
‫برات سوشی گرفتم، برای دیجیتالی‌کردنِ پرونده‌ها.
‫سلیقه‌ات رو نمی‌دونم. سیخ پنیری گرفتم.
‫اگه پنیری دوست نداری، «ساشی‌می» هم هست.
‫با یه آیس‌تی. ‫یکی توی سبد هست.
‫ولی از طرفی...
‫شاید بازم مثل همیشه دارم اشتباه می‌کنم.
‫چیزه...
‫من شام خوردم.
‫خب پس، اشتباه کردم.
‫واقعاً؟
‫چرا که نه؟
‫یه زن توی جمع صحبت نمی‌کنه.
‫کمرویی یا صحبت‌نکردنش...
‫می‌تونه به حساب تفاوتش گذاشته بشه.
‫اما وقتی می‌دونیم که این سکوت مختص فلان زن نیست...
‫منم اگه همسرم مُرده بود، انقدر ناراحت می‌شدم.
‫چرا منو راه دادی توی خونه‌ات؟
‫از روی عذاب‌وجدان؟
‫به‌خاطر اینکه می‌خواستی با پرونده‌هات بکُشی‌ام؟
‫نه، چون وقتی گفتی تو رو به‌جا نیاوردم،
‫یهویی شناختمت ‫و از اینکه نشناخته بودمت خجالت کشیدم.
‫هیچ‌کس بهم اهمیت نمی‌ده.
‫خود «سیمون دو بووار»، برخلاف تصورات رایج،
‫نشون می‌ده که بزرگ‌کردن بچه‌ها برای جامعه ضرورت داره.
‫- این موقع شب برگشتی خونه؟ ‫- آره ولی پرستار بچه گرفتم.
‫خوبی؟
‫چی شده؟
‫امشب بالأخره یه‌کم خوش گذروندم.
‫عجب! واقعاً خنده‌دار نیست.
‫تازه با یه غریبه.
‫جدی؟
‫خیلی زوده.
‫تو خودت گفتی.
‫نه، من این رو نگفتم.
‫دارم گذشته رو لگدمال می‌کنم.
‫جدی؟
‫پس باید بین زن مُرده‌ت و زندگی انتخاب کنی؟ خب؟
‫با در نظر گرفتنِ یه تاریخ انقضای فرضی برای غم و اندوه؟
‫خب، می‌تونی همیشه منتظر بمونی.
‫وظیفۀ تو اینه که خوشحال باشی.
‫یه سرمشق صحیح برای لوسیل بشی ‫که بتونه ازت الگو بگیره.
‫وگرنه کارش تمومه.
‫شب‌به‌خیر.
‫- باید برگردم، الیوت رو دارم. ‫- لعنتی!
‫چرا؟ بی‌خیال، بذار باهات بیام.
‫گیر نده. چیزی نیست! اونا می‌دونن من وجود دارم، نه؟
‫اتفاقی نمی‌افته که!
‫- ممنون، فلیکس. ‫- ممنون.
‫شب به‌خیر.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫دارم با محیط استتار می‌کنم.
‫خوب نیست.
‫نیست؟ نه؟
‫[ساندرا فرنی]
‫- بیا، یه مورد اورژانسی پزشکیه. ‫- سلام.
‫سلام. میای؟
‫خب... این یه دستوره؟
‫بیا دیگه!
‫که این‌طور! بدونِ همسایۀ موردعلاقه‌تون نمی‌تونید...
‫عه، سلام.
‫- سلام. ‫- الیوت، انقدر کرم نریز.
‫خب. ساندرا... امیلیا.
‫با هم آشنا شید.
‫من با یه تیر، سه نشون زدم! خوشوقتم، ساندرا.
‫خوشوقتم. ببخشید لباس مناسبی نپوشیدم.
‫بهم گفت یه مورد اورژانسی پیش اومده.
‫بله!
‫- باید... قطعش کنیم. ‫- باید انگشت‌هاش رو بِبُریم؟
‫الیوت!
‫نه، آقا.
‫- پات رو دراز کن. ‫- دراز کن.
‫پای شما شکسته. ‫قیچی!
‫عه نه، من جراح نیستم.
‫- چرا هستی! ‫- نه. متأسفم، ولی...
‫صلاحیتش رو ندارم.
‫لطفاً قیچی رو بده به پروفسور...
‫تورنسل؟
‫عه؟ چه فامیلیِ قشنگی هم داره.
‫- نه، تو دکتری. ‫- بسه، اینجا بچۀ لوس نمی‌خوایم.
‫- من می‌رم که راحت باشید. ‫- منم باهات میام.
‫نه، الیوت. من دوباره میام...
‫و به مریض سر می‌زنم.
‫- فردا خوبه؟ ‫- فردا من خونۀ بابا هستم.
‫- پس آخر هفته میام. ‫- نه.
‫ساندرا، تو برو.
‫خودم داشتم می‌رفتم.
‫اگه می‌خوای بمونی بمون، ‫ولی اون نیست که باید تصمیم بگیره.
‫تو بابای من نیستی!
‫نه، ولی من تو رو مثل پسرم دوست دارم، ‫پس به حرفم گوش کن! برو توی اتاقت!
‫نه.
‫بیا ببینم.
‫- بجنب! بجنب! ‫- تو خیلی بدی، ازت متنفرم.
‫بس کن، کافیه.
‫- ساکت شو. ‫- نامردیه!
‫من احمق نیستم.
‫فکر کردی نفهمیدم چه کلکی می‌خواستی بزنی؟ ‫توی اتاقت می‌مونی!
‫راستش، من با بچه‌هایی که باید درمان‌شون کنم ‫رابطۀ خیلی خوبی دارم،
‫ولی فقط در همون حد بلدم.
‫- عه؟ ‫- اوهوم.
‫آخ!
‫اوخ شدی؟
‫کجات اوخ شده؟ نشون بده.
‫اینجا اوخ شده.
‫خب پس... عا کن.
‫تیشرت کوچولوت رو بده بالا.
‫می‌دمش بالا.
‫می‌شنوی؟
‫تاپ تاپ! تاپ تاپ!
‫این چیه؟ این قلب لوسیل‌ـه.
‫- اجازه هست؟ ‫- آره.
‫ببین، لوسیل.
‫- آره، بده بهش، بده بهش. ‫- می‌شه؟ می‌شه؟
‫صبر کن، الان می‌دم بهت.
‫نگاه کن، بیا.
‫♪ تولدت مبارک، لوسیل ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪ ‫[لوسیل، یک سالگی]
‫فوت می‌کنی؟
‫ای الیوت...
‫کل عمرت مشغول این کار بودی؟
‫کل عمرم مشغول این کار بودم. ‫اینا صدف‌های من‌ان.
‫صدف‌های تو؟
‫آره. می‌دونی، پدر و مادرم ‫ توی «کنکل» پرورش‌دهندۀ صدف‌ان.
‫عه.
‫توی کنکل بود که با سسیل آشنا شدی؟
‫اگه فکر می‌کنی خراب‌کردنِ قلعه‌های شنی
‫و دعوا کردن سر یه بیلچه و شن‌کِش و پوشک...
‫آشنایی حساب می‌شه، پس آره.
‫- بیا. ‫- نه نمی‌خوام.
‫- روم رو زمین ننداز. ‫- خب...
‫ولی...
‫داستان شما، عشق دوران جوانی بود؟
‫عشق دوران بچگی.
‫چه فرقی داره؟
‫عشق دوران بچگی، بیشتر عشق به یه دوران قدیمی‌ـه.
‫بیشتر وابستگی به یه عالمه چیزه.
‫فرق بین عشق و وابستگی چیه؟
‫جوابش رو به صندوق پستی‌ات ارسال می‌کنم.
‫تازه، موتورسیکلت هم داره.
‫اتومبیل!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خوبی؟
‫سلام به همه.
‫ببخشید، ۱۴تا ویزیت داشتم. ‫آخریش مسئله‌ی مرگ و زندگی بود.
‫آره! این برای توئه.
‫تولدت مبارک، لولو! ‫(لولو مخفف لوسیل است)
‫امیدوارم خوشت بیاد، چشمم رو گرفت.
‫خیلی خوشم اومد.
‫یالا، می‌تونی بازش کنی.
‫بازش کن.
‫هی، عه!
‫یواش.
‫چه چیز مسخره‌ای!
‫- آروم! ‫- الیوت.
‫برو توی اتاقت. یالا.
‫- خب، حداقل تو خوشت اومد؟ ‫- آره.
‫ساندرا؟
‫سلام. همه‌چی روبه‌راهه؟
‫بله، همه‌چی خوبه. ‫ولی کنجکاو بودم ببینم اینجا چه‌جوریه.
‫من کتاب‌فروشی‌های تخصصی پزشکی رو رفتم، ‫ولی کتاب‌فروشیِ فمینیستی نرفته بودم.
‫طبیعیه، چون هیچ‌جا همچین چیزی نداریم.
‫این جنبش...
‫- همۀ حوزه‌ها رو پوشش می‌ده. ‫- صحیح.
‫این برخلاف اصول‌تون نیست ‫که محدودش کردین...
‫به یه مکان خاص؟
‫چرا ولی کاریش نمی‌شه کرد.
‫مجبوریم!
‫بی‌مزه بود.
‫- دنبال کتابی می‌گردی؟ ‫- نه، در واقع،
‫من...
‫من اومدم، چون...
‫نمی‌خوام خیلی فضول به‌نظر بیام،
‫ولی می‌خوام بگم که فکر می‌کنم موقعیت تو پیچیده‌ست.
‫وقتی خودم رو جای تو می‌ذارم، به‌نظرم پیچیده میاد.
‫من واقعاً برای قدیمی‌ها احترام قائلم.
‫- نمی‌دونم چه برداشتی از این حرف بکنم. ‫- چرا؟
‫عه نه، منظورم اون نبود. نه، نه، نه.
‫منظورم دوست و آشناهای قدیمی بود. ‫اون قابل جایگزین نیست.
‫وقتی یه ارتباط با دلایل خوبی شکل می‌گیره، ‫دیگه شکستنی نیست.
‫در واقع، چیزی که می‌خوام بگم اینه که...
‫من به حضور تو توی زندگی الکس و بچه‌ها نیاز دارم.
‫وقتی باهاش آشنا شدم، تو توی زندگی‌اش بودی.
‫اگه نگران چیزی هستی، نگران نباش. ‫من دیگه بچه نیستم.
‫نه بابا.
‫نمی‌خواستم...
‫ببخشید. فکر کنم خیلی بی‌مورد و بیجا بود.
‫من دیگه می‌رم، ببخشید. عذر می‌خوام.
‫- امیلیا؟ ‫- بله؟
‫من یه خاطره‌ دارم که به‌نظرت عجیب میاد.
‫وقتی ۴ سالم بود، یهویی...
‫بهانه‌گیری کردم که فقط می‌خوام ‫ لباس‌های خیلی کوچیک بپوشم.
‫می‌خواستم کمربندها و شال‌گردن‌ها رو برام سفت ببندن.
‫حتی ملافه‌هام هم موقع خواب ‫باید بهم فشار میاوردن.
‫چرا؟
‫مادرم دوباره حامله شده بود، ولی خودش نمی‌دونست.
‫و...
‫وقتی فهمید، منم دیگه عادی لباس پوشیدم.
‫- عجیبه. ‫- آره.
‫عجیبه!
‫منم نمی‌خوام خیلی فضول به‌نظر بیام، ولی...
‫می‌گن توی تشخیص حاملگیِ زن‌ها...
‫حس ششمِ قوی‌ای دارم.
‫نترس، بهت تحمیل نمی‌کنم. ‫همین‌طوریش هم شرایطت به قدرِ کافی سخته،
‫تازه اونا بچه‌هایی بودن که می‌خواستی‌شون.
‫چه برسه به بچه‌ای که هیچ‌کدوم از والدین نمی‌خوانش.
‫آدمای محتاط حامله نمی‌شن.
‫لابد از نظر فیزیکی ‫آمادگی بالایی برای حاملگی پیدا کردم.
‫خانوادۀ من پر از دوقلوئه
‫که تقریباً همه‌شون دوقلوهای ناهمسان به دنیا میارن.
‫این تقسیم رویان در بدنِ مادر...
‫کم مونده برنامه‌ریزیِ سه سال آینده‌ات رو بهم بگی.
‫ببخشید. ببخشید، چرت گفتم.
‫- ببخشید. ‫- نه، مشکلی نیست.
‫ولی ماها نسل اندر نسل...
‫این‌جوری هستیم که بعد از یکی دو بار...
‫ممکنه باردار شیم و خیلی‌هامون هم دوقلو داریم.
‫پس اگه آمادگی‌اش رو نداشتی ‫نباید می‌اومدی سراغم.
‫بعدشم، نگران نباش، می‌دونی...
‫چیزی نیست. یه نوبت می‌گیرم. ‫نیازی به ساکشن یا کورتاژ نیست.
‫سه‌تا قرصه.
‫- و خب... تموم می‌شه. ‫- نه.
‫همه‌چی خیلی سریع داره پیش می‌ره. ‫تو داری خیلی سریع پیش می‌ری.
‫من از تصمیم‌ام مطمئنم.
‫حس می‌کنم داری همه‌چیز رو با هم قاتی می‌کنی.
‫حس می‌کنم تو می‌خوای این بچه رو نگه داری، ‫ولی زندگی من جلوت رو گرفته.
‫[لوسیل، چهارده ماهگی]
‫اینجا! اینجا هم هست.
‫بیا.
‫- اونجا! ‫- می‌بینم‌شون.
‫- این با نمک دریا درست شده. ‫- بفرما.
‫بیشتر بردار، بیشتر بردار!
‫بی‌خیال، تو پولش رو بگیر.
‫قبل از هر چیزی،
‫می‌خوام یه به افتخارِ...
‫می‌خوام به افتخارِ ساندرا یه نوشیدنی بخوریم.
‫- و به افتخار روحیۀ ماجراجوش. ‫- ماجراجو؟
‫خب، هر چی نباشه آپارتمان و کتاب‌هات رو ول کردی
‫تا ماجراجویی کنکل رو امتحان کنی. ‫حیات‌وحش، ساحل خطرناک!
‫خب، این برای تمرین اسباب‌کشی‌مه.
‫کدوم اسباب‌کشی؟
‫یه برنامه‌ای دارم، نزدیک دانشگاه.
‫برنامۀ کودک؟
‫نه، جدی پرسیدم، جدی پرسیدم.
‫نه! نه، نه، نه!
‫- خیلی خنده‌دار بود. ‫- ممنون که خبر دادی.
‫ولی برنامۀ ازدواج نیست. فکر و خیال نکنید.
‫اتفاقاً کاش...
‫برنامۀ ازدواج بود. ‫به افتخار ازدواج‌های جدید!
‫- به افتخار ساندرا! ‫- به افتخار ساندرا!
‫به افتخار ساندرا.
‫خیلی‌خب، بگذریم.
‫من و امیلیا شما رو دعوت کردیم
‫تا بهتون بگیم چقدر خوشحالیم...
‫که انقدر خودجوش حاضر شدین
‫که برای این وصلت، شاهدِ رسمی‌مون باشید.
‫ازدواجی که به نظر می‌رسه از منحصر به فردترین‌ها باشه،
‫البته اگه بتونید لیست ناخوانای مهمون‌های...
‫همسر آینده‌ام رو بخونید و بفهمید چی نوشته.
‫ماها اصلاً لیست نمی‌دیم.
‫همین‌جوری می‌گیم: «من خاله‌ بریژیت رو دعوت می‌کنم، ‫ولی پسرعمو رابرت رو نه.»
‫ما توی کشورمون، رومانی، از این چیزها نداریم. ‫جدی می‌گم!
‫منم از این فرصت استفاده می‌کنم و ‫ از شما، فنی خانم، تشکر می‌کنم که میزبان‌مون هستید.
‫خونۀ من، خونۀ سسیل و لوسیل و الیوت‌ـه. ‫تو هم بخشی از اون زندگی‌ای.
‫خب اگه از نظرتون ایرادی نداره،
‫می‌خواستم یه چیزی هم من بگم.
‫به افتخار زندگی.
‫به افتخار زندگی!
‫نظرت چیه دوباره ببری‌اش؟
‫جدی می‌گی؟
‫آره. جدی می‌گم. پیش میاد دیگه.
‫چیزی نگرانت کرده؟ کسالت داری؟
‫آه! دوست داری از شرّم خلاص بشی؟
‫نه. الیوت ۱۰۰ درصد پسر من می‌مونه. ‫مسئله‌ی به فرزندی گرفتنش نیست.
‫به چشم کمبود محبت از جانب من بهش نگاه نکن.
‫نه خب...
‫با توجه به تیزبینی و لب خندان و هوش خارق‌العاده‌‌اش،
‫شکی توش نیست...
‫که پسر منه و پسرم هم می‌مونه.
‫منظورم اینه که می‌تونیم یه حرکتی بزنیم.
‫من می‌شم بابای روزهای تعطیل.
‫قهرمانِ پسرم، سلطانِ بازی‌ها، یه پدر واقعی.
‫تو هم جای خالیِ مامانش رو پر می‌کنی. ‫حواست به لوبیا سبزها...
‫جاروبرقی و درس‌و‌مشقش هست.
‫مثل یه مادر واقعی.
‫تو با ساندرا خوب کنار میای.
‫براش بهتره که با خواهرش زندگی کنه.
‫موافقی؟
‫اول نظر اون رو بپرس.
‫نه خب، باهاش صحبت کردم، اون موافقه.
‫- منم صد درصد موافقم. ‫- حله.
‫امیلیا؟
‫بله؟
‫می‌شه بیام تو؟
‫نه.
‫آخه باهات حرف دارم.
‫الان نه، لطفاً.
‫خوبی؟
‫نه خیلی.
‫چی شده؟
‫امیلیا؟
‫سِقط شد.
‫می‌شه بیام تو؟
‫نه، ترجیح می‌دم نیای.
‫لطفاً.
‫نگران نباش، خوب می‌شم.
‫فقط یه‌کم بهم زمان بده، باشه؟
‫می‌خوام... یه دوش بگیرم.
‫- پدر و مادرت خبر ندارن؟ ‫- نه.
‫سه ماهه باردار بودم.
‫لعنت به این سه ماه...
‫توی سقط جنین، آدم به دلداری احتیاج داره.
‫اگه قرار باشه آدم فقط برای جشن‌گرفتنِ چیزهای خوب ‫مزاحم اطرافیانش بشه
‫پس یعنی اصلاً اطرافیانی نداره.
‫آره، یا بیش از حد داره.
‫اگه جنین نمونده، یعنی عمرش به دنیا نبوده.
‫طبیعت کارش بلده.
‫- من که می‌گم لعنت به طبیعت. ‫- منم همین‌طور.
‫چرا وقتی برای آدم یه اتفاقی برات می‌افته،
‫تمام غریبه‌های دنیا رو بیشتر از نامزدش...
‫- محرم اسرارش می‌دونه؟ ‫- یا مادرهامون رو.
‫حتی اگه خیلی باهاش خوب نباشیم.
‫اوهوم.
‫یا دخترهامون رو، حتی اگه مُرده باشه.
‫اینجایی؟
‫عجب!
‫کلی دنبالت گشتیم.
‫خوبی؟
‫نه.
‫خوب نیستم، نه.
‫من نحسم.
‫به محض اینکه از یه چیزی توی زندگی خوشحال می‌شم،
‫همیشه...
‫یه نیروی غیبی اون رو ازم می‌گیره. زندگی من کثافتِ محضه!
‫زندگی تو کثافت محضه؟
‫تو نبودی که...
‫کلی انقباض شکم حس کرده
‫و مجبور شده جنین رو توی توالت دفع کنه،
‫بین غذاهای دیگه‌ای که خورده بوده!
‫- بس کن، حال‌به‌هم‌زنه. ‫- نه، این حال‌به‌هم‌زن نیست.
‫نه، نه. این چیزیه که زن‌ها بدون اینکه اعتراضی بکنن
‫برای بچه‌دار شدن تحملش می‌کنن
‫چون این طبیعت‌شونه، ‫ چیزیه که جامعه ازشون انتظار داره.
‫اون‌جاش حال‌به‌هم‌زنه که برای هیچ‌کس مهم نیست.
‫فمینیستِ وجودت گل کرده؟
‫فمینیست؟ فمینیستی وجود نداره.
‫- آدم‌ها یا آشغالن یا باوقار. ‫- بله!
‫دنیا دوقطبیه و تو طرف خوبشی؟
‫در واقع هیچ ریسکی نمی‌کنی. آدم محتاطی هستی.
‫- دست پیش رو می‌گیری که پس نیفتی، مثل همه‌شونی! ‫- مثل همۀ مردها؟
‫آره. چرا که نه؟
‫- من حق ندارم بگم ناراحتم، حق ندارم بگم غمگینم؟ ‫- چرا.
‫- منم زخم خوردم. ‫- چرا، چرا، حق داری.
‫فقط اینکه قبلش یک کلمه هم ‫در مورد زجری که امیلیا کشیده حرف نزدی.
‫این تو نبودی که سقط جنین کردی،
‫این تو نبودی که آمبولی آمنیوتیک داشتی.
‫شاید قابل ترحم باشی، الکس، ‫ولی اون که مُرد، تو نبودی!
‫و اگه زندگیِ کوچیکت به کثافت کشیده، عیبی نداره.
‫عوضش یه دختر کوچولوی فوق‌العاده هم هست.
‫رابطۀ تو با الیوت هست،
‫دوستات هستن،
‫حتی نامزد سابق زنت هم هست ‫که با همه فرق داره.
‫از طرفی امیلیا هم هست.
‫توی زندگی تو فقط عشق هست، الکس.
‫تو هم توی زندگی‌ام هستی.
‫آره.
‫توی زندگی کثافتت!
‫واقعاً می‌خوای اسباب‌کشی کنی؟
‫سرکار خانم امیلیا آنجلیکا ایرینا دمتریو، ‫[لوسیل، ۱۶ ماهگی]
‫آیا بنده وکیلم که شما را به عقدِ...
‫آقای الکساندر ژروم پرتوئیس در بیاورم؟
‫بله.
‫ایول!
‫آقای الکساندر ژروم پرتوئیس،
‫آیا بنده وکیلم که شما را به عقدِ...
‫سرکار خانم امیلیا آنجلیکا ایرینا دمتریو در بیاورم؟
‫به قول ژنرال:
‫«من منظور شما رو فهمیدم» ‫ولی این راهش نیست. خب؟
‫چقدر خوب می‌شه اگه...
‫این سالن مشتاق، از آقا دوماد یه بلۀ رسا بشنون.
‫من امیلیا رو به همسری می‌پذیرم.
‫عجب!
‫انگار با گفتنِ «بله» و «نه» مشکل داره.
‫بله!
‫- تبریک! ‫- به افتخارشون!
‫با اختیاری که قانون به من واگذار کرده است،
‫آقای الکساندر پرتوئیس و خانم امیلیا دمتریو را...
‫زن و شوهر اعلام می‌دارم.
‫اینجا.
‫نمیای وسط؟
‫برات خوشحالم.
‫واقعاً؟
‫حتی با اینکه...
‫از این جلف‌بازی‌های عروسی بدم میاد.
‫خیلی گلی.
‫ممنونم ازت.
‫- برای چی؟ ‫- برای همه‌چی.
‫- امان از دست این بچه‌ها! ‫- به‌نظر خوشحال میاد.
‫الکس؟
‫من داشتم الیوت رو می‌گفتم.
‫آره، آره.
‫انگار خیلی خوشحال نیستی.
‫عه، چرا، معلومه که خوشحالم.
‫بچه‌ها خودشون رو وفق می‌دن.
‫اگه تو امروز از زندگی‌اش ناپدید بشی،
‫دو سال دیگه فراموشت کرده.
‫از اون دخترهایی هستی که هر چی نوشیدنی می‌خورن، ‫حال‌شون خراب نمی‌شه.
‫آره خب.
‫اگه ما رو کنار هم نشوندن به امید اینکه ‫عاشق هم بشیم،
‫سخت در اشتباه‌ان!
‫مامان و بابات خوب بلدن صدف پرورش بدن.
‫خب، ممنون.
‫فکر کنم داری تحت‌تأثیر نوشیدنی قرار می‌گیری.
‫بله درسته.
‫تو... تو ماجرای قضاوت سلیمان رو شنیدی؟
‫هان؟
‫یه اختلافی بین دوتا زن پیش میاد ‫که جفت‌شون تازه بچه‌دار شدن.
‫هوم؟
‫یکی از اون بچه‌ها می‌میره. ‫اونا سر بچۀ زنده دعوا می‌کنن.
‫خب؟
‫و برای حل این اختلاف،
‫سلیمان دستور می‌ده...
‫یه شمشیر بیارن.
‫و می‌گه: «بچه رو نصف کنید.»
‫هوم.
‫یکی از دو زن از بچه دست می‌کشه ‫ تا مرگش رو نبینه.
‫سلیمان نتیجه می‌گیره
‫که مادر واقعی نمی‌تونه کسی جز اون باشه
‫که ترجیح داده جونش رو نجات بده، ‫حتی به قیمت جدا شدن ازش.
‫و نوزاد رو به اون می‌سپره.
‫خب؟
‫خب...
‫به نظرم این نکته قابل توجهه...
‫که تو تصمیم گرفتی الیوت رو به الکس برگردونی.
‫داری بهم درس اخلاق می‌دی؟
‫ممنون از درک و شعورت.
‫در توانم نبود، می‌دونی؟ ‫دوستت دارم، داماد ابدی من.
‫[لوسیل، ۱۸ ماهگی]
‫اینو نگه نمی‌داری؟
‫- نه، زیادی دیدمش. ‫- ولی قشنگه.
‫خب آره، شاید، ولی دیگه نمی‌خوام ببینمش.
‫- پس من نگهش می‌دارم. ‫- نه، می‌خوام از شرّش خلاص شم.
‫- من دقیقاً دارم از شرش خلاصت می‌کنم. ‫- خب نه!
‫دلم نمی‌خواد توی خونۀ شما ببینمش.
‫ولی تو هیچ‌وقت نمیای.
‫عه!
‫سلام، الکس.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫نه، تقریباً تموم کردیم.
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫تا حالا اتاق تو رو ندیده بودم.
‫تا حالا کسی وارد اتاقم نشده بود.
‫[لوسیل، ۲۲ ماهگی]
‫ساندرا!
‫وای که تو...
‫چقدر خوشگلی!
‫سلام، خوبی؟
‫اوه، چه بزرگ شده!
‫خوبم، شما چطورید؟
‫عالی! ممنون.
‫داریم ویترین‌های کریسمسی رو نگاه می‌کنیم.
‫- چه خوب. ‫- هوم.
‫کِیف می‌ده.
‫می‌تونی یه شب بیای شام؟
‫- یعنی، ما رو خوشحال می‌کنه، نه؟ ‫- اوهوم.
‫خب آره! آره، فقط باید برنامه‌م رو چک کنم، ‫چون تعطیلات...
‫- اوج شلوغیِ کتاب‌فروشی‌هاست. ‫- حدس بزن از بابانوئل چی خواستم!
‫که بذاره مامان‌نوئل صداش کنی؟
‫نه، منظورم کادو بود.
‫یه پادری.
‫یه عنکبوت چسبناک.
‫- و بی‌سیم! ‫- عه، چه خوب.
‫فکر کنم بتونه برات پیداش کنه. هان؟
‫امیلیا و الکس می‌رن قطب شمال به دیدنش.
‫داریم می‌ریم ایسلند.
‫آره، یه سفر طبیعت‌گردی داریم، به سبک کوله‌گردی.
‫قطعاً خوشت میاد.
‫خیلی‌خب، با هم در تماسیم دیگه.
‫به‌زودی می‌بینم‌تون. خداحافظ، لوسیل.
‫خداحافظ، عزیزم.
‫بریم.
‫یه چیزی رو یادم رفت بهش بگم.
‫- بعداً می‌گی. ‫- فوری‌ـه!
‫نه!
‫خواهش می‌کنم! خیلی مهمه. ساندرا!
‫یادم رفت بهت بگم، بی‌سیم‌های گشتِ پنجه‌ایه! ‫(نام یک کارتون که این بی‌سیم‌ها با طرح اون هستن)
‫که این‌طور. خوب کردی گفتی، جزئیات خیلی مهمه.
‫این مال خونۀ مامانی توی کنکل بود؟
‫- نه، یه سفر کوتاه به سن‌مالو. ‫- من هنوز یه سالم نشده بود.
‫آره خب. تازه باهات آشنا شده بودم. ‫(چون بچۀ خودش نیست و ناپدری‌شه)
‫خیلی کوچولو بودی.
‫الیوت!
‫آره، عزیزم. این نوزادی‌های الیوته، کنار بابایی.
‫این مامان منه.
‫هوم.
‫آره. آره، مامان تو.
‫اونجا هم هست.
‫- اونجا؟ ‫- آره.
‫- دیدی؟ داره می‌خنده. ‫- آره.
‫- داره کرپ می‌خوره. ‫- آره.
‫- با خامه. ‫- آره.
‫- تو عاشق خامه‌ای. ‫- آره.
‫- بابا! ‫- هوم.
‫و مامان!
‫اونجا توی شکمشی.
‫دیگه عکسی نیست.
‫تموم شد.
‫نه، عزیزم. دیگه عکسی نیست.
‫خیلی وقته اینجایی؟
‫هوم.
‫نمی‌خواستم مزاحم‌تون بشم.
‫الیوت یه آلبوم پیدا کرد.
‫عه!
‫این کتاب بالاسر منه.
‫خیلی منو تحت‌تأثیر قرار می‌ده.
‫با اینکه...
‫خیلی هم آدم احساساتی‌ای نیستم.
‫بفرمایید.
‫- تعطیلات خوش بگذره. ‫- ممنون.
‫کریسمس مبارک.
‫- شب ‌به‌خیر. ‫- ممنون. شب ‌به‌خیر.
‫ببخشید، خانم. شما...
‫کتاب «در ستایشِ مردان سفیدپوست و زیبارو» رو دارید؟
‫خیلی تعریفش رو شنیدم.
‫نه. متأسفم، هیچی ازش موجودی نداریم.
‫خب، کتاب‌فروشی داره با برنامه پیش می‌ره. ‫ ما یه‌سری جلسات برگزار می‌کنیم
‫که خیلی غنی هستن. خوشحالم.
‫مثلاً، الان یه جلسه برای بچه‌ها داریم، ‫با «سوزی مورگن‌اشترن».
‫اون... اون... ‫می‌شناسی‌اش؟
‫یه نویسندۀ آمریکاییه، عینک قلبی‌شکل می‌زنه.
‫یه‌بار الیوت رو بیار.
‫باشه.
‫خب منم، توی بانک اوضاعم خوبه.
‫یه پروژه‌ای با سه‌تا گروه تجاریِ بزرگ داریم.
‫داریم چیز رو توسعه می‌دیم...
‫بیمه‌های حامیانِ محیط زیست رو.
‫- چه خوب. ‫- آره.
‫- کِی می‌رید سفر؟ ‫- یه هفتۀ دیگه.
‫ایسلند قشنگه.
‫یعنی این‌طور به‌نظر میاد.
‫چند وقت می‌مونید؟
‫- ۱۵ روز. ‫- که این‌طور.
‫خوبه، این‌طوری وقت کم نمیارید.
‫اون‌وقت کی قراره از بچه‌ها مراقبت کنه؟
‫آممم... فِنی، دیوید و والدینِ امیلیا.
‫من چی؟
‫کی قراره از تو مراقبت کنه؟
‫نه! منم دوست دارم یه‌کم ازشون مراقبت کنم.
‫یعنی اگه به‌نظرت...
‫شدنیه.
‫باید بشه یه کاریش کرد.
‫مرکز،
‫- شما پشت منید یا جلوی من؟ ‫- جلو.
‫مرکز؟
‫- بله. ‫- نیتن، پرستار بچۀ جدیده؟
‫- بله، قربان! ‫- چرا می‌گی «قربان»؟
‫- بله، قربان! بله، قربان! ‫- شماره‌های اضطراری همین‌جاست.
‫اینجا یه جعبۀ کمک‌های اولیه هست. گوش می‌دی؟
‫- بله، جعبۀ کمک‌های اولیه. ‫- یادت باشه یه پنجشنبه در میون...
‫- دوستش هانا رو میاری. ‫- هانا! هانا! هانا!
‫- هانای معروف برمی‌گرده! ‫- خودشه.
‫اون دوست من نیست.
‫وقتی اینو گفتی، لپ‌ها گل انداخت! نگاه کن!
‫- خیلی بامزه‌ای! ‫- بس کن!
‫اگه زنگ نزدم، یعنی آنتن ندارم.
‫نگران نشی.
‫باشه. ولی ماجرات با هانا چیه؟
‫مهر پادشاهی دست منه!
‫- مهر پادشاهی پیش توئه؟ ایناهاش! ‫- مهر پادشاهی پیش منه!
‫آفرین! شاهزاده‌خانم کیه؟
‫- دوشیزه لوسیل! ‫- آره! لوسیل ملکه‌ست.
‫بچه‌ها؟
‫الیوت، اگه زنگ نزدم، یعنی آنتن نمی‌ده.
‫در واقع، کوتاهه.
‫حداکثر فقط چهار ساعت پیاده‌روی داره ‫تا برسیم به آبشارِ سلیا...
‫سلیال...
‫لعنتی، هیچ‌وقت نمی‌تونم تلفظش کنم. سلیال...
‫سلیالاندفوس.
‫خوبی؟
‫آره، خوبم. شک دارم کمپوت به اندازۀ کافی خریدم یا نه.
‫شک داری؟ ‫می‌خوای برگردیم؟ محض احتیاط؟
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫دست توئه؟
‫- چی؟ ‫- پاسپورتم.
‫خب نه، من نیاوردمش.
‫لعنتی!
‫صبر کن ببینم! نگو که به کمپوت‌ها فکر کردی، ‫ولی به پاسپورت نه؟
‫- آها. ‫- ممنون.
‫مگه اشکالی داره به کمپوت فکر کنم؟
‫نه، اشکالی نداره.
‫لوسیل یه روزم بدون من نبوده. ‫نمی‌تونم این‌طوری ولش کنم.
‫نه، درسته. فقط...
‫برای اینکه سفر خوشایندی داشته باشیم، خوب می‌شه که تو...
‫قبول کنی بچه‌هات رو یه مدت کوتاهی رها کنی. همین.
‫- «بچه‌هات»؟ ‫- آره.
‫یه‌جوری می‌گی انگار تو توی این خانواده نیستی.
‫ولی ببین، هر پدر و مادری...
‫از بیرون‌رفتنِ بدون بچه‌هاش خوشحال می‌شه.
‫اصلاً چیز شرم‌آوری نیست ‫ که آدم بخواد هر از گاهی راحت باشه. هست؟
‫من انقدر سطحی‌نگر نیستم.
‫یعنی می‌گی من سطحی‌نگرم؟
‫من اینو نگفتم.
‫همین که فکرش رو کردی انگار گفتی.
‫اونا مادر ندارن، امیلیا.
‫پرواز ساعت ۲۱:۴۵.
‫از گیت ۴ برید. اینم پاسپورت‌هاتون.
‫- و کارت‌های پرواز. سفر خوش. ‫- ممنون.
‫- خواهش می‌کنم.
‫چرا قبول کردی باهام این سفر رو بیای؟
‫این ماه عسل ماست.
‫آره، ولی می‌تونستیم کلی کار دیگه بکنیم.
‫چرا می‌خواستی این سفر رو بری؟ جوابم رو بده.
‫چون تو دلت می‌خواست.
‫پس برای خوشحال‌کردن من بود؟
‫آره.
‫بَده؟
‫نه، نه. نه.
‫از مسافران پرواز به مقصد ریکیاویک تقاضا می‌کنیم...
‫شانس آوردیم اون بچه‌مون به دنیا نیومد.
‫هوم.
‫الان منظورت چیه؟
‫تو می‌خواستی من نگهش دارم، ‫از روی مهربونی...
‫و از روی همدردی.
‫خب، مگه مهربونی و همدردی چیز بَدیه؟
‫یعنی اینا ارزش‌های منفی‌ای هستن؟
‫نه، ولی اینا ارزش‌های مختص روابط رمانتیک نیستن.
‫چه ارزش‌هایی مختص روابط رمانتیک هستن؟
‫انگار یه حرفی توی دلت مونده.
‫- فکر می‌کردم تو اون بچه رو می‌خواستی. ‫- منم همین‌طور.
‫پس...
‫بدون اینکه بفهمم، مجبورت کردم؟
‫نه، نه، ولی ما شریک زندگی همیم، الکس.
‫پس درست نیست سهم مسئولیت‌های خودم رو نشناسم.
‫مثل سسیل که توی به دنیا آوردنِ بچۀ دومت...
‫به اندازۀ تو مسئول بود.
‫ببخشید، متأسفم.
‫پرواز ۱۹۳۴، هم‌اکنون از خروجی آ۳ ‫مسافرین را پذیرا خواهد بود.
‫الکس؟
‫هوم؟
‫من این سفر رو بدون تو می‌رم.
‫ولی خوبم.
‫خیالت راحت باشه.
‫وقتی برگشتم، میام لوسیل و الیوت رو می‌بینم.
‫میام ازشون خداحافظی می‌کنم.
‫امیلیا!
‫من دوستت داشتم.
‫توی خیلی از لحظه‌ها.
‫منم همین‌طور.
‫من بچه‌خوار هستم!
‫من اینجام! من اینجام!
‫قلقلک می‌دم. قلقلک می‌دم.
‫این خیلی مهربونه.
‫عه، سرفه‌ات گرفت؟
‫[لوسیل، ۲ سالگی]
‫خب! این چیه؟
‫الیوت، پشت سرت.
‫یه چیز عجیبی هست، نگاه کن.
‫می‌دونم که یه کادوئه.
‫روی سر.
‫عه! قلب.
‫من شگفت‌انگیزان رو می‌خواستم.
‫یه برچسب می‌زنیم، همون می‌شه.
‫مسخره‌ست!
‫نه، مسخره اینه که هر وقت هر چی می‌خوای رو می‌گیری.
‫اگه همیشه لقمۀ حاضر و آماده بخوری ‫پس خودت چی‌کار کنی؟
‫غرق‌کردن مورچه‌ها، ‫ درست‌کردن ارابۀ مگس؟
‫بهم یاد می‌دی ارابۀ مگس درست کنم؟
‫- نه. ‫- چرا؟
‫چون کار بدیه. ‫بعدشم، به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫عوضش می‌تونیم داستان یه پسری رو بسازیم ‫ که از اسباب‌بازی‌اش خوشش نیومده
‫و تصمیم می‌گیره توی زندگی‌اش این‌طوری نباشه.
‫ولی من خیلی خوش‌شانسم.
‫مامان هم خوش‌‌شانس بود که شما رو داشت.
‫ما هم خیلی خوش‌شانس بودیم که مامان رو داشتیم.
‫چون همه‌چی برام مثل یه لقمۀ حاضر و آماده بود، ‫خیلی تلاش نکردم.
‫ساندرا.
‫سلام!
‫پرنده‌ها رفتن.
‫لوسیل من چطوره؟
‫بچه‌ات چطوره؟
‫- دستشویی داره. ‫- دستشویی؟
‫دستشویی می‌کنه؟
‫روی زمین.
‫- این رو می‌ذاریم. ‫- دوباره براش می‌ذاریم، آره؟
‫کار خوبی کردی که براش در آوردی.
‫ولی الان، دوباره براش می‌ذاریم.
‫خب، بچه‌ها.
‫ناهار چی داریم؟
‫عه!
‫آخ! آخ! آخ!
‫آخ! آخ!
‫بابا!
‫اون چیه؟
‫«ترجمه از محمد سید»