‫برو دیگه!
‫لطفا بلیتتون رو بگیرید!
.::مووی شو ::. .::MovieSho.Com::.
‫آرتور برننان.
‫اوم، خیلی خب.
‫کجا می خواید برید آقای برننان؟
‫توکیو.
‫اوم...
‫بلیتتون رو کِی رزرو کردید؟
‫دیشب.
‫بذار کمکت کنم.
‫اوم.
‫اینجاست.
‫می خواید بلیت برگشتتون رو الان ‫رزرو کنید؟
‫نه.
‫خیلی خب.
‫لطفا چمدون هاتون رو بذارید این بالا.
‫من هیچ چمدونی ندارم.
‫پس فقط کیف دستی، خیلی خب، ‫همه چی آماده ست.
‫از گیت 43 خارج می شید.
‫تقریبا یک ساعت دیگه گیت واسه ‫سوار شدن به هواپیما باز میشه.
‫پرواز خوبی داشته باشید.
‫سلام.
‫لطفا برید عقب.
‫بعد از ظهر بخیر خانم ها و آقایون.
‫به شرکت هواپیمایی آل نیپون ایرویز ‫خوش اومدید.
‫این یه پرواز مشترک با همکارهامون ‫در شرکت استارلاینز هستش.
‫قربان، مطمئنید که چیزی برای خوردن نمی خواید؟
‫آره، گرسنه نیستم.
‫لطفا اگه نظرتون عوض شد ما رو خبر کنید.
‫«زندگی هدیه ای گرانبها از طرف پدر و مادر شماست.»
‫«یک بار دیگر به پدر و مادر، خواهر و برادر، ‫و فرزندان خود بیندیشید.»
‫«به اونا فکر کنید، تنهایی عذاب نکشید.»
‫«زندگی شادی دارید یا زندگی سخت؟»
‫«دنیا همیشه پر از چیزهای سخت نیست، ‫خیلی چیزهای باحال هم داره.»
‫«لطفا دوباره فکر کنید تا بتونید یه زندگی شاد بسازید.»
‫«فکر کن، یه چیزی به ذهنت میاد، تو فقط ‫یه جون داری، ازش مراقبت کن.»
‫هی.
‫هی!
‫ببخشید!
‫هی!
‫حالت خوبه؟
‫آب؟
‫آروم، آروم، آروم.
‫گم شدی؟
‫آره...
‫نمی تونم راه خروج رو پیدا کنم.
‫لطفا، لطفا کمکم کن.
‫خیلی خب، ببین، گوش کن.
‫راه خروج اونجاست.
‫خیلی خب؟ ‫برو اون سمت.
‫اون مسیر تو رو به خارج از اینجا ‫هدایت می کنه.
‫مستقیم برو.
‫راه خروج رو پیدا نکرد!
‫با کسی هستی؟
‫با کسی اومدی اینجا؟
‫نه.
‫ممنون.
‫من باید پیداش کنم.
‫خیلی خب، باید این سمت باشه.
‫من به اون سمت رفتم!
‫نتونستم راه خروجی اونجا پیدا کنم.
‫نمی خوای از اینجا خارج بشی!
‫چرا.
‫تنها اومدی اینجا!
‫لطفا...
‫می خوام برم خونه پیش خانواده م.
‫این سمت.
‫حالا گوش کن
‫تو موبایل داری؟
‫حتی اگه داشتم هم اینجا کار نمی کرد.
‫خودت با ماشین اومدی اینجا؟
‫نه.
‫خب، چطوری می خوای بری بیمارستان؟
‫یه جوری میرم.
‫خیلی خب.
‫خودشه.
‫- راه خروج. ‫- راه خروج؟
‫- راه خروج همینـه. ‫- واقعا؟
‫آره، آره. ‫خیلی خب.
‫آره، می بینم. ‫راه رو می بینم.
‫به اون سمت دنبالش کن.
‫تو رو برمی گردونه به پارکینگ، خیلی خب؟
‫آره، آره.
‫برو.
‫- برو. ‫- ممنون.
‫- ممنونم. ‫- خیلی خب، برو.
‫برو.
‫هی! هی!
‫صبر کن!
‫یه چیزی رو تو کتم جا گذاشتم!
‫این مسیر درست نیست!
‫به نظرم عاشقش می شی، ‫این خونه محشره.
‫دقیقا، کاملا خصوصیـه.
‫خیلی خب، عالی به نظر میاد.
‫فردا می تونیم در خونه ی فروشنده ‫همدیگه رو ببینیم.
‫ساعت 8، عالیه.
‫ممنونم، خدانگهدار.
‫چی شد؟
‫باک سر رفت.
‫اوه...
‫یه مقدار از اونا دارم.
‫از چی؟
‫اون دستمال مرطوب های مخصوص دست.
‫- خوبه. ‫- بیا.
‫ممنونم.
‫فردا یه خونه ی دیگه رو باید نشون بدم.
‫عالیه، شنیدم.
‫دقیقا کنار کالجـه، می تونم ‫بعدش بیام اونجا پیشت.
‫فردا خیلی سرم شلوغـه.
‫خب، نظرت در مورد یه ‫ناهار سریع چیه؟
‫می تونم موقع اومدن یه غذایی بگیرم.
‫آره، فردا واقعا وقت ندارم.
‫خیلی خب، بیخیال.
‫میشه ببینی رژ لبم داخل داشبورده؟
‫البته.
‫اوم...
‫اوم...نـه، نیست.
‫نه، اونجا نیست.
‫چیکار داری می کنی؟
‫- یا خدا، جوان. ‫- خوب گشتی؟
‫خب؟ خودشه؟
‫آره.
‫ندیدمش.
‫به خاطر اینکه اصلا نگشتی.
‫خودت که دیدی!
‫فراموشش کن.
‫در مورد بیکینگ پودر هم دقیقا ‫همین کار رو کردی.
‫در مورد بیکینگ پودر؟
‫فراموشش کن.
‫نه، مشخصا تو فراموشش نکردی.
‫قضیه ی بیکینگ پودر چیه؟
‫دقیقا داخل انبار ظروف بود.
‫- دقیقا جلوی چشم هات. ‫- خدایا، جوان.
‫واقعا قراره در مورد این موضوع ‫بحث کنیم؟
‫اهمیت نمیدی.
‫به چی اهمیت نمیدم؟
‫ذهنت همیشه یه جای دیگه ست.
‫خیلی خب، چه فکر نوآورانه ای...
‫جلوی من رو از پیدا کردن رژ لب ‫لعنتیت گرفتـه؟
‫شروع کن، یالا مسخره م کن!
‫وقتی انقدر مسخره رفتار می کنی ‫خب حقتـه!
‫خودت تا خونه رانندگی می کنی.
‫عالیـه!
‫- چه اتفاقی افتاد؟ ‫- خب، مشخص شد که دانشجو - معلم من...
‫به جای مقاله م، نتایج ‫فوتبال فانتزیم رو ثبت و ارسال کرده.
‫و من هم داشتم به این فکر می کردم ‫که محاسباتم اشتباه بوده!
‫خب، حداقل این علت رد شدنت رو ‫توضیح میده.
‫آره، همینطوره.
‫می خوای مجدد ارسال کنی؟
‫هوم، کی می دونه؟ ‫شاید.
‫تو چطور آرتور؟
‫- مقاله م؟ ‫- آره.
‫اوم، به نظرم ممکنه شانس این رو داشته باشه...
‫که در یه سری از مجله های کوچیک تر چاپ بشه...
‫اوه قطعا، مقاله ت واقعا معرکه ست!
‫ممنونم، ببینیم چی پیش میاد.
‫مقاله ش رو خوندی جوان؟
‫- هوم؟ ‫- مقاله ش رو خوندی؟
‫نه.
‫کارهای من رو نمی خونـه.
‫ببخشید.
‫- مشکلی نیست. ‫- ایرادی نداره.
‫من هم...خونه های تو رو ارزیابی نمی کنم.
‫من فقط...
‫به نظرم باید فرصت های دیگه رو ‫دنبال کنـه...
‫به جای اینکه منتظر باشه تا مقاله ش رو ‫چاپ کنن.
‫چاپ شدن مقاله در یه مجله ی درست و مناسب...
‫می تونه وضعیت شغلی یه استاد معین رو ‫خیلی بهتر کنـه.
‫اوهوم.
‫تغییر کامل شغل هم همینطوره.
‫اوه بس کن جوان.
‫- چی رو بس کنم؟ ‫- لطفا.
‫فکر می کنی درسته که زنت تمام ‫کارهای سخت رو انجام بده...
‫تا تو بتونی تظاهر کنی یه ‫شخص اندیشمند هستی؟
‫درسته عزیزم؟
‫می دونی، تحقیر کردن من...
‫عزت نفس جوان رو به طور ‫شگفت انگیزی بهبود می بخشه.
‫حالا، داشتن مخاطب تاثیرش رو ‫بیشتر می کنه...
‫پس امشب حضورتون در اینجا رو ‫اقدامی درمانی بدونید.
‫هی.
‫چند وقته اینجایی؟
‫دو روز.
‫با این وضعیت؟
‫کراواتت رو بده.
‫خیلی خب.
‫اینطوری یخ می زنی!
‫- بیخیال. ‫- کتت رو بگیر.
‫- اون کت رو نمی خوام. ‫- لطفا، کتت رو بگیر.
‫کت رو نمی خوام.
‫می خوام راه خروج رو پیدا کنم.
‫بجنب.
‫ریشه ی درخت رو بگیر.
‫چرا داری این کار رو می کنی؟
‫چرا می خوای بمیری؟
‫نمی خوام بمیرم.
‫پس چرا اینجایی؟
‫خب...نمی خواستم زندگی کنم.
‫فرقش چیـه؟
‫شرکتی که توش کار می کنم من رو ‫فرستاد به بخش...
‫بررسی اسناد...
‫بعد از اینکه یه اشتباهی مرتکب شدم.
‫تنزل رتبـه بود.
‫شغل؟
‫به خاطر همین داری این کار رو انجام میدی؟
‫اونجا کار اصلی رو بهت نمیدن.
‫کسی باهات صحبت نمی کنـه.
‫اونجایی اما انگار نیستی.
‫بدون شغل خوب...
‫نمی تونم از خانواده م مراقبت کنم.
‫پس به جاش اومدی اینجا...
‫تو فرهنگ من رو درک نمی کنی!
‫نه.
‫نه، نمی کنم.
‫چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫فقط سرم گیج میره.
‫سلام؟
‫کسی اونجاست؟
‫سلام؟
‫سلام!
‫کسی نیست.
‫پس اون صدای چی بود؟
‫تاماشی.
‫تاماشی دیگه چیه؟
‫تاماشی یعنی روح.
‫ارواحی هستن که در این جنگل ‫سرگردان پرسه می زنن...
‫تا وقتی که زمانشون برسه.
‫اینجا چیزهایی که می بینی اونطور ‫که به نظر میان نیستن.
‫احتمالا فقط یه حیوان بوده.
‫حیوانات خیلی کمی در جنگل ‫آئوکیگاهارا وجود دارن.
‫خب پس صدای یکی از همون ‫معدود حیوانات بوده.
‫هی!
‫نمی تونم...نمی تونم تکون بخورم!
‫از من فاصله بگیر!
‫کمکت رو نمی خوام.
‫به خاطر...به خاطر شغلت؟
‫هان؟
‫یه زن و یه بچه داری که ‫خونه منتظرت هستن...
‫- و این برات کافی نیست! ‫- با شمارش تا سه!
‫- نه، چیکار داری می کنی؟ نه! ‫- یک!
‫- دو! سه! ‫- نه! نه!
‫سلام.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫متاسفم، احتمالا موقع کار از خستگی ‫خوابم برده.
‫این همون کتیـه که برات خریدم؟
‫آره.
‫ازش خوشت میاد؟
‫راحتـه.
‫حالت خوبه؟
‫ممکن بود خونه رو بسوزونی جوان.
‫گفتم متاسفم.
‫می خواستم تو راه خونه یه سر برم ‫فروشگاه.
‫- اگه رفته بودم... ‫- آره، آره.
‫خونه الان به خاکستر تبدیل شده بود.
‫باشه؟
‫اینکه بهت میگم چقدر حق با توئـه...
‫کافیه تا نذاره این موضوع به جر و بحث ختم بشه؟
‫من نگران خونه نبودم.
‫زود اومدی خونـه.
‫در این مورد هم باید حس بدی داشته باشم؟
‫فقط یه اظهار نظر ساده بود جوان.
‫همه چی رو می بینی، مگه نه؟
‫آره، می دونی چیه؟ همینطوره.
‫همه چی رو می بینم و متوجه میشم.
‫می بینم که یه سر هم به کافه رفتی.
‫آره، دقیقا بعد از اینکه دومین خونه رو ‫تو این هفته فروختم.
‫خب، می خواستم بگم باید جشن بگیریم...
‫اما مشخصا تو خودت قبلا جشن گرفتی.
‫من یه زن بالغ هستم.
‫کلیشه ای رفتار می کنی.
‫من یه زن بالغـم.
‫این یعنی اعتیاد به نوشیدنی داری.
‫چقدر خنده داره که این زن به اصطلاح ‫معتاد به نوشیدنی...
‫کسیـه که قسط وام خونه رو پرداخت می کنه.
‫- بهونـه ی تو چیـه؟ ‫- برای چی؟
‫برو کار پیدا کن.
‫- کار دارم. ‫- یه کار درست و حسابی.
‫نه کاری که درآمدش 20 هزار دلار در سالـه.
‫من کاری که انجام میدم رو دوست دارم جوان.
‫آه، دقیقا همون اندازه که اون ‫کت رو دوست داری.
‫- همانطور که گفتم اون کت... ‫- راحتـه، آره، می دونم.
‫خب این چه ایرادی داره؟
‫- تو دیگه اهمیت نمیدی. ‫- به چی؟
‫همه چی! ‫به نظر میاد که به یه نسخه ی...
‫پایین تر از خودت اکتفا کردی.
‫چرا نمی تونی واسم خوشحال باشی؟
‫به خاطر اینکه مشغول ناراحتی بودم
‫حداقل خودت این رو قبول داری.
‫چی رو قبول دارم؟ اینکه یه شوهر دارم که ‫مدام خودش رو در اولویت قرار میده...
‫و اینکه اونقدر احمقم که اجازه میدم ‫مدام این کار رو انجام بده؟
‫باشه! آره، این رو قبول دارم!
‫تو، تو بودی که...
‫گفتی باید از شرکت نورسلب استعفا بدم.
‫- تو بودی که این رو گفتی! ‫- به خاطر اینکه از اون کار متنفر بودی!
‫نه، به خاطر اینکه تو دوست نداشتی اونجا باشم! ‫یادت میاد؟
‫از اینکه اونجا باشم متنفر بودی!
‫واقعا می خوای این بحث رو مطرح کنی؟
‫- نه، نمی خوام، اما ظاهرا تو می خوای. ‫- واقعا؟
‫مثل همیشه.
‫تو سه سال پیش استعفا دادی.
‫فکر کردم تا الان یه کار دیگه پیدا می کنی.
‫و پیدا کردم!
‫واقعا؟ آره؟
‫لطفا.
‫نه، بهم نگو لطفا! ‫من یه کار دیگه پیدا کردم!
‫می تونستی یه کار خیلی بهتر انجام بدی ‫و خودت هم این رو می دونی.
‫جوری وانمود نکن که انگار این رفتارت ‫به شغل من مربوط میشه.
‫به خودت مربوط میشه...
‫که به سوءاستفاده از من ادامـه بدی
‫کِی این کار رو کردم، یه بارش رو بگو.
‫تو فقط به خودت فکر می کنی.
‫اگه مردم بهت نیاز داشته باشن، ‫وقتی که من بهت نیاز دارم...
‫همیشه یه کاری داری!
‫همیشه یه کار مهم تر داری که ‫باید اون رو انجام بدی!
‫یا اینکه...
‫یه شخص مهم تر هست!
‫می دونستم.
‫می دونستم نمی تونی انجامش بدی.
‫خب...
‫نمی تونستی این بحث رو مطرح نکنی.
‫- مگه نه؟ ‫- خب، تو...
‫گاهی انقدر شرایط رو برام سخت می کنی ‫که نمی تونم جلوی خودم رو بگیرم.
‫نمی تونستی این بحث رو مطرح نکنی.
‫سه سال تمام من رو مورد سرزنش ‫قرار دادی عزیزم.
‫- ما اینطوری هستیم دیگه. ‫- بیا به خاطرش نوشیدنی بخوریم.
‫من و تو، بیا به افتخار...
‫دلیل خماری تو، جوان برننان...
‫نوشیدنی بخوریم.
‫بیا به افتخار خودم نوشیدنی بخوریم...
‫شوهر عوضی و مغرورت.
‫اوم.
‫از اینکه مدام سعی دارم اون اشتباه رو ‫جبران و دلجویی کنم خسته شدم.
‫- نباید خسته بشی! ‫- خب شدم دیگه!
‫حالت خوبه؟
‫فقط خسته م.
‫می خوای استراحت کنی؟
‫این رو لازم داری؟
‫هی، با من حرف بزن.
‫اسمت چیه؟
‫تاکومی.
‫اسم کاملت همینـه؟
‫ناکامورا تاکومی.
‫در مورد خانواده ت بهم بگو.
‫زنم...
‫کایرو...
‫خیلی باهوش و...
‫دلرباست.
‫یه دختر داریم به اسم فویو.
‫ببخشید که یه کم پیش...
‫سرت داد زدم.
‫شاید لیاقتش رو داشتم.
‫نه.
‫نه، اینطور نیست.
‫هی...چیه؟
‫چیـه؟
‫الان چی شده؟
‫آب.
‫آب؟
‫آره، از این سمت!
‫اوه!
‫صبر کن، صبر کن، از کجا می دونی ‫خوردنش مشکلی نداره؟
‫نمی دونم، اما ترجیح میدم بعدا مریض بشم...
‫تا اینکه امشب بمیرم.
‫نکته ی خوبیـه.
‫اوه...اوه...
‫واسه بعدا.
‫باید مسیر جریان آب رودخانه رو دنبال کنیم.
‫بهترین راه واسه پیدا کردن کمکـه.
‫این دیگه چیه؟
‫روش باستانی ژاپنی ها واسه بقا؟
‫نه، نه.
‫این رو تو شبکه ی دیسکاوری یاد گرفتم.
‫انسان در برابر طبیعت.
‫«زبان ژاپنی»
‫کوهستان فوجی...
‫کجاست؟
‫می تونیم از اون واسه پیدا کردن ‫جهت حرکتمون استفاده کنیم.
‫پارکینگ دقیقا...
‫غرب کوهستان قرار داشت.
‫شرق.
‫مطمئنی؟
‫هی، هی!
‫کجا داری میری؟
‫میگن وقتی یه روح از این مکان رد میشه...
‫یه گل اونجا رشد می کنه.
‫اونجا که اصلا خاک نداره!
‫آره.
‫باید به حرکتمون ادامـه بدیم.
‫الان چیکار کنیم؟
‫نمی دونم، فکر تو بود.
‫- اون چیه؟ ‫- چی؟
‫اونجا!
‫یه نفر اونجاست.
‫هی!
‫سلام؟
‫آلمانیـه.
‫مثل اون اینجا خیلی زیاده.
‫از کشورهای زیادی میان اینجا.
‫یه عده از این کار مطمئن هستن.
‫بقیـه نظرشون عوض میشه.
‫کمکم کن لباس هاش رو دربیارم.
‫ام آر آی یه توده ی کوچیک رو ‫شناسایی کرده.
‫نه.
‫الان داره به بخش قدامى مغز فشار میاره.
‫سوال 24، گزینه ی C.
‫2400 ژول.
‫نتونستم سوال 25 رو حل کنم.
‫من که اصلا هیچ کدوم رو نتونستم حل کنم.
‫گزینه ی B هستش، انرژی پتانسیل.
‫- جواب سوال 25 رو میگی؟ ‫- آره؟
‫پروفسور؟
‫جواب سرعت برداری هستش، تری.
‫سوال اینه که آیا سرعت برداری ‫مثبت بوده...
‫یا اینکه منفی بوده.
‫کسی نظری نداره؟
‫سایمون؟
‫ما الان سوال 25 هستیم.
‫سوال 26 هستیم، جواب منفیـه.
‫سرعت برداری منفی، حالا چرا ‫سرعت برداری منفی هستش؟
‫می دونید چرا؟
‫- آنا؟ ‫- بله؟
‫تو جای من ادامـه بده، سوالات آزمون رو ‫با بچه های کلاس بررسی کن.
‫یادتون باشه که اگه سرعت برداری صفر باشه...
‫باز هم نیرو وجود داره.
‫خیلی خب، کسی سوال 27 رو ‫جواب داده؟
‫ما که اصلا این موارد رو ‫بررسی و مرور نکردیم!
‫می دونم، یهویی گذاشت رفت!
‫ببخشید.
‫ببخشید، باید اون رو بردارم.
‫هی، هی، با من حرف بزن.
‫در مورد هر چیزی، ‫باهام حرف بزن.
‫خیلی سردمـه.
‫می دونم، منم همینطور.
‫در مورد اون آهنگی برام بگو ‫که داشتی می خوندی.
‫- آهنگ؟ ‫- آره، آره.
‫اون پایین کنار رودخونه.
‫نمی دونم، شاید یه چیزی از خودم ساختم.
‫مدام یه جمله رو می گفتی...
‫«راکو...اونو...»
‫«کای کای کایدان»
‫«راکوئن اینو کایدان».
‫- آهان؟ ‫- آره.
‫- یه آهنگ قدیمیـه. ‫- خیلی خب.
‫کایدان یعنی راه پلـه.
‫راه پله ای به فردوس.
‫مثل پله هایی به سمت بهشت؟
‫نه، نه، فرق می کنه.
‫خیلی کوتاه تره.
‫چقدر بامزه.
‫واسه...واسه یه فیلمـه.
‫فیلم های آمریکایی.
‫- جین کلی. ‫- آهان؟
‫چرا این آهنگ رو دوست داری؟
‫کنار آب از هر جایی خوشحال ترم.
‫اونجا بهشت منـه.
‫این آهنگ باعث میشه یاد خاطرات ‫خوبم کنار آب بیفتم.
‫وقتی از این جنگل خارج شدیم باید بری اونجا.
‫می شنوی؟ هی! ‫باید بری اونجا.
‫- اونجا رو دوست دارم. ‫- خیلی خب.
‫تو چی؟
‫نمی دونم.
‫باید پناهگاه پیدا کنیم.
‫نباید...نباید اینجا بمونیم.
‫اینجا!
‫من اینجام!
‫این داخل!
‫من رو نگاه کن! ‫گوش کن.
‫گوش کن، حالمون خوب میشه!
‫بهت قول میدم که تو رو از اینجا می برم بیرون.
‫می شنوی چی میگم؟
‫تاکومی!
‫نه!
‫بیا اینجا، منم، منم!
‫نفس بکش، نفس بکش، نفس بکش!
‫چادر!
‫یه چادر اونجاست!
‫کمک!
‫کمک! ما کمک لازم داریم!
‫بگو کمک لازم داریم!
‫دست هات! دست هات!
‫هنوز واسه غذا خوردن وقت داری.
‫دکتر گفت 12 ساعت قبل از جراحی ‫نباید چیزی بخوری.
‫به نظرم گرسنه نیستم.
‫مشکلی نداره.
‫گمونم باید کل این رو خودم تنهایی بخورم، هان؟
‫چه حسی داری؟
‫می ترسم.
‫خب...باید هم بترسی.
‫صندلیت شکسته.
‫آره، خب نظرت چیه...
‫افتادن از روی صندلی رو هم ‫به لیست اضافه کنی؟
‫نمی خوام بمیرم آرتور.
‫گوش کن.
‫اوهوم.
‫تو نمی میری.
‫نمی میری.
‫فکر مُردن نیست که من رو می ترسونـه.
‫فکر اینکه اونجا، داخل بیمارستان...
‫داخل...
‫یه اتاق سرد و خالی، محاصره شده ‫توسط افرادی که...
‫وظیفه شونـه اونجا باشن، بمیرم ‫من رو می ترسونـه.
‫ازشون می پرسم که می تونم...
‫داخل اتاق جراحی کنارت بمونم یا نه.
‫چیه؟
‫بعید می دونم اجازه ی چنین چیزی رو ‫به مردم بدن.
‫من هم بعید می دونم اما خب ‫تلاشم رو می کنم.
‫یه چیزی رو بهم قول بده آرتور.
‫قول بده که هر وقت زمان مردن تو رسید...
‫قول بده که تو چنین جایی نباشه!
‫خیلی خب.
‫جدی میگم.
‫قول بده که تو بهترین جا خواهد بود.
‫جوری حرف می زنی که انگار من...
‫- می فهمم کِی قراره بمیرم. ‫- آره، به نظرم می فهمی.
‫به نظرم تو اعماق وجودمون همگی ‫زمانش رو می دونیم.
‫لطفا؟
‫خیلی خب.
‫قول میدم.
‫«زبان ژاپنی»
‫تا الان دیگه باید فهمیده باشی...
‫این جنگل خیلی قویـه.
‫آهان، می دونم، خیلی سرده.
‫قطب نماش رو امتحان کردی؟
‫کجایی قطب نما؟
‫کار نمی کنه.
‫احتمالا باید به خاطر سنگ آتشفشانی باشه.
‫رسوب بالای آهن باعث میشه ‫که درست کار نکنه.
‫قضیه فراتر از این حرف هاست.
‫یه جوری حرف می زنی انگار این جنگل ‫داره ما رو اینجا نگه می داره.
‫به نظر میاد دلیلی داره.
‫همانطور که واسه آوردنمون ‫به اینجا داشت.
‫خیلی خب، به نظرت چرا تمام ‫وسایلش رو با خودش آورده؟
‫همانطور که قبلا گفتم...
‫یه عده وقتی میان اینجا از کاری که ‫می خوان انجام بدن مطمئن هستن...
‫یه عده هم نیستن.
‫به نظرت این شخص مطمئن نبوده؟
‫فکر کنم بعدش گم شده.
‫این اتفاق هم زیاد میفتـه.
‫روبان ها.
‫روبان؟
‫آره، روبان ها، یه رشته روبان...
‫- بین درخت ها گره خورده بودن، موقع ورود دیدمشون. ‫- آره.
‫کمک می کنن اونایی که میان راه ‫برگشت رو پیدا کنن، مثل...
‫تکه های نون.
‫کنجکاوم بدونم آیا یکی از اون روبان ها ‫واسه اون شخص بوده یا نه.
‫برای من سواله که آیا اونا واسه تو هستن یا نه.
‫من از تکه های نان واقعی استفاده کردم.
‫تو هاندسام هستی.
‫چی؟
‫از تکه های نان استفاده کردی.
‫هاندسام و گرتل.
‫چیـه؟
‫هانسل و گرتل. ‫(هانسل و گرتل: نام یک داستان)
‫یه لحظه نگرانم کردی.
‫آسمون تاریک تر شده.
‫من کاملا برعکس فکر می کردم.
‫هنوز صبح نشده؟
‫ده دقیقه بعد از سه هستش.
‫چیه؟
‫اون می دونه تو اینجایی؟
‫کی؟
‫در مورد کی داری حرف می زنی؟
‫به خاطر اونـه که اومدی اینجا.
‫اسمت چیه؟
‫آرتور.
‫اسم اون چی بود؟
‫جوان.
‫- اون کِی فوت... ‫- دو هفته پیش.
‫احتمالا زندگی خیلی قشنگی باهاش داشتی.
‫نه.
‫همیشه بد بود؟
‫نه، نه، ما سال های خیلی ‫قشنگی رو داشتیم.
‫نه. ‫نه، نه، ما سال های خیلی ‫قشنگی رو داشتیم.
‫خیلی زیاد.
‫چی تغییر کرد؟
‫خودمون.
‫اون معتاد به نوشیدنی بود.
‫اونجوری نبود که از زندگی بیفتـه که همین ‫باعث میشد بدون مشکل به نظر بیاد...
‫اما...
‫گاهی اوقات با من خیلی وحشتناک ‫رفتار می کرد.
‫من حتی باهاش بدتر بودم.
‫چند سال پیش با یکی آشنا شدم...
‫یکی از همکارهام از یه آزمایشگاه تحقیقاتی...
‫اما به زنم چیزی نگفتم.
‫خودش قضیه رو فهمید.
‫که...
‫که به نظرم همه چی رو بدتر کرد.
‫از اونجا به بعد همه چی بدتر شد.
‫اون...شروع کرد به مصرف ‫بیشتر نوشیدنی.
‫هر چی بیشتر از من متنفر می شد...
‫بیشتر نسبت به خودش تنفر پیدا می کرد.
‫من خودم یه دلیل برای مصرف ‫نوشیدنی بهش دادم.
‫من بهونه ش برای مصرف بودم.
‫ما دو بار تا پای طلاق رفتیم.
‫دیگه هرگز به من اعتماد نکرد.
‫سرزنشش نمی کنم به خاطر اینکه خودم ‫چنین اجازه ای رو بهش ندادم.
‫دوستش داشتی؟
‫نه، اون اتفاق...
‫اون فقط یه رفتار پوچ و بی معنی بود.
‫منظورم زنت بود.
‫بیشتر از هر چیزی روی زمین.
‫پس...چرا اون کار رو باهاش کردی؟
‫من...نمی دونم، انجامش دادم دیگه.
‫منظورم اینه که...
‫کاری نبود که در موردش فکر کرده باشم، ‫یهویی انجامش دادم.
‫می دونی، گاهی وقت ها آدم یهویی ‫یه کارهایی رو انجام میده.
‫همونقدر که دلت می خواد برگردی عقب ‫و انجامشون ندی...
‫نمی تونی!
‫بعد از اون...
‫دیگه احساساتمون رو بیشتر نزد ‫خودمون نگه داشتیم...
‫به صورت راز.
‫مثلا، یه سری کارها رو براش ردیف می کردم اما...
‫می دونی، فقط نیمه شب...
‫وقتی که خواب بود، یا وقتی که...
‫بیرون بود.
‫مثلا، یه جعبه چای براش می خریدم...
‫چای جدید...
‫و صبر می کردم تا...
‫بسته ی قبلی یه مقدار...
‫یا کاملا خالی بشه بعد پُرش می کردم.
‫اینطوری متوجه نمی شد...
‫و مجبور نبود که...
‫انتخاب کنه آیا ازم تشکر کنه یا نه.
‫هوم.
‫بعدش اون...
‫بعدش پیراهن هام رو...
‫تمیز و اتو خورده ته کمدم پیدا می کردم...
‫اما خودم اونا رو نشسته بودم.
‫اون کاملا هدفمند اونا رو می ذاشت ته کمد...
‫واسه همین وقتی می دیدمشون...
‫یادم می رفت که اصلا کثیف بودن...
‫و مجبور نبودم انتخاب کنم که آیا...
‫ازش قدردانی کنم یا نه.
‫این بازی کوچیکی بود که داشتیم.
‫بدون پیامد، بدون تشکر از همدیگه.
‫یه بازی بود، یه بازی بود اما ‫تمام چیزی بود که داشتیم.
‫بعدش مریض شد...
‫و تمام خشم و تظاهر...
‫تمام جر و بحث ها...
‫همگی متوقف شدن.
‫همیشه اون لحظه ی خاصه که ‫تاثیر می ذاره، می دونی؟
‫اون لحظه ای که زندگی رو تغییر میده...
‫یهویی ما رو می زنـه زمین...
‫و بهمون چیزی که واقعا اهمیت داره رو ‫یادآوری می کنه.
‫نکته ای که در مورد اون لحظات خاص ‫وجود داره اینه که میان و میرن...
‫و گاهی اوقات...
‫خیلی دیر میان!
‫خیلی دیر.
‫من به خاطر از دست دادن ‫همسرم نیومدم اینجا.
‫به خاطر سوگواری هم نیومدم اینجا.
‫من به خاطر عذاب وجدان اومدم اینجا.
‫رفتاری که با زنم داشتم اشتباه بود...
‫و اون هم رفتار اشتباهی با من داشت.
‫حالا دیگه هیچ کدوم این فرصت رو ‫پیدا نمی کنیم که بگیم...
‫متاسفیم.
‫اون داره گوش می کنه.
‫نه، اینطور نیست، اون دیگه رفته.
‫موقع تاریک ترین لحظات زندگی ‫هستش که...
‫- افرادی که دوستشون داریم، به ما نزدیک تر از همیشه هستن. ‫- نه، اینطور نیست.
‫حتی اونایی که از دنیا رفتن.
‫- بس کن. ‫- روحش...
‫هنوز همراه تو هستش.
‫نه، اون دیگه مُرده!
‫این جنگل اون رو واسه تو نگه می داره.
‫این درست نیست.
‫- درستـه. ‫- بس کن.
‫متاسفم.
‫لطفا...
‫نه، من متاسفم.
‫متاسفم.
‫متاسفم، متاسفم.
‫متاسفم.
‫بعید می دونم بتونم بدون اون زندگی کنم.
‫مجبور نیستی...
‫تا همیشه زندگی کنی.
‫رفته بودی تعطیلات؟
‫نه.
‫خب، صندوق پستیت کل هفته پر بوده.
‫هنوز خالیش نکردم.
‫درسته، منم دقیقا همین رو دارم میگم.
‫به هر حال.
‫«بهترین جا برای مردن»
‫«در سال 2003، 105 جسد در این جنگل پیدا شد.»
‫کمک، کمک، کسی اونجاست؟
‫لطفا، ما به کمک نیاز داریم.
‫تاکومی، بلند شو تاکومی.
‫هی، بیدار شو، بیدار شو.
‫آتیش خاموش شد، دیگه آتیش نداریم.
‫آتیش نداریم، باید بریم.
‫بلند شو، بلند شو.
‫هی، بجنب، بجنب.
‫باید بریم.
‫نمی تونم تو رو حمل کنم، ‫می تونی راه بری؟
‫تو باید بری.
‫هی، خیلی خب، گوش کن.
‫من برمی گردم، باشه؟
‫من میرم کمک میارم.
‫قسم می خورم که برمی گردم دنبالت.
‫باشه؟ باشه؟
‫ممنونم...
‫که از من مراقبت کردی.
‫هی، هی.
‫من برمی گردم، برمی گردم.
‫دراز بکش.
‫من برمی گردم، قول میدم.
‫باشه؟ ‫قول میدم.
‫من برمی گردم، برمی گردم.
‫برمی گردم.
‫الو، الو.
‫الو، کسی پشت خطه؟ ‫ما کمک لازم داریم.
‫لطفا یه آمبولانس بفرستید.
‫لعنتی.
‫سلام.
‫صبح بخیر.
‫واقعا؟ آهان.
‫کجای جنگل؟
‫چطوری باهات تماس گرفته؟
‫چه کانالی؟
‫شرایط چطوره؟
‫صبر کن.
‫- با ایستگاه سه و پنج تماس بگیر. ‫- باشه.
‫بهشون بگو بیان پارکینگ اونجا ما رو ببینن.
‫متوجه شدم قربان.
‫آره، ممنونم که بهمون خبر دادید.
‫اوه، این کلاه رو یادت میاد؟
‫- اون کجاست؟ ‫- نمی دونم.
‫چه سالی بود؟ ‫سال 90؟ 98؟ 99؟
‫آره، باید واسه همون موقع باشه، به خاطر اینکه ‫اون لوگوی قدیمی آزمایشگاه شمال هستش...
‫متاسفم.
‫می دونی اونجا کار مورد علاقه ت چی بود؟
‫حداقل از نظر من، عاشق این بودی که...
‫بری اون پایین و قدم بزنی.
‫اون ارکیده ها!
‫چند ساعت می رفتی اون پایین...
‫خب گمونم من هم باید یه کلاه ‫چین دار بذارم روی سرم...
‫تو نمی تونی...
‫می تونم یه کلاه چین دار بذارم روی سرم.
‫فکر می کنی نمی تونم؟
‫- شبیـه دخترها می شی. ‫- برام مهم نیست.
‫از پس کلاه چین دار و پر دار برمیام.
‫پس از اونا می خریم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بالاخره جواب آزمایش ها اومد...
‫و...
‫توده بدخیم نبود.
‫گوش کن، خب؟ ‫گوش کن.
‫این همراهت باشه.
‫تو راه باهات تماس می گیرم...
‫تا تنها نباشی، باشه؟
‫اگه اون داخل موبایل داشته باشه که ‫ایرادی نداره، هان؟
‫- البته که نه. ‫- خیلی خب.
‫ماشین رو آوردی؟
‫پشت سرت حرکت می کنم عزیزم.
‫خیلی خب.
‫باهام تماس بگیر.
‫حتی امیدوارم یه سری عکس هم ‫برات بفرستم...
‫در حالی که دارم رانندگی می کنم، امشب!
‫امشب!
‫دیوونه ای!
‫چیزبرگر، نوشیدنی، یه مقدار رقص.
‫اونجایی؟
‫اوهوم.
‫- سلام. ‫- راحتی؟
‫اونجا راحتی؟
‫- آره. ‫- من دقیقا پشت سرت هستم عزیزم.
‫- می تونم ببینمت. ‫- من رو می بینی؟
‫از پشت اون شیشه های دودی و سیاه؟
‫آره، یه کوچولو معلومی.
‫اوه، پس دست تکون بده. ‫می تونی؟
‫مطمئنم که تو من رو نمی بینی.
‫نه، نمی بینمت.
‫خدای من، خیلی عجیبه.
‫هی بالا و پایین میشم.
‫اولین باره که سوار آمبولانس می شی؟
‫آره.
‫حتی بچه هم بودی سوار نشدی؟
‫نه، هرگز.
‫چرا باور کردنش انقدر برات سخته؟
‫باور کردن اینکه تا حالا...
‫سوار آمبولانس نشدی سخت نیست.
‫باور کردن این سخته که من اصلا...
‫نمی دونستم تا حالا سوار آمبولانس نشدی.
‫خب، مطمئنم یه سری چیزها هم ‫هست که من در مورد تو نمی دونم.
‫می دونی، من که شک دارم.
‫خیلی خب.
‫رنگ مورد علاقه ت چیه؟
‫اوه، حالا داری سر به سرم می ذاری!
‫یعنی رنگ مورد علاقه م رو نمی دونی؟
‫هان؟
‫خب رنگ مورد علاقه ی من چیه؟
‫رنگ مورد علاقه ی تو...
‫اوم...
‫مچم رو گرفتی. ‫سلام، من آرتور هستم.
‫از آشنایی باهات خوشوقتم.
‫این شخص زیبایی که من دارم...
‫جوان!
‫«زبان ژاپنی»
‫می شنوم! ‫صدات رو می شنوم!
‫«زبان ژاپنی»
‫صدات رو دریافت می کنم، اینجام.
‫«زبان ژاپنی»
‫راه پله، راه پله...
‫راه پله...
‫راکوئن کایدان.
‫کایدان.
‫راه پله؟
‫پله های مارپیچ!
‫نزدیک مرداب.
‫شما دو نفر از اون سمت برید. ‫من هم از مسیر شمالی میرم.
‫هی.
‫قربان؟ قربان؟
‫حالتون خوبه قربان؟
‫آره...آره...آره...
‫باید برید دنبال اون.
‫اون...اون...اون هنوز داخل جنگله.
‫اون هنوز اونجاست.
‫اون...
‫اون هنوز اونجاست.
‫آقای برننان؟
‫قربان؟
‫واسه عصر اینجا رو تعطیل می کنیم.
‫متاسفم.
‫میشه یه دقیقه دیگه اینجا بمونم؟
‫البته.
‫افراد زیادی در مراسم حضور داشتن.
‫مشخصا خیلی دوستش داشتن.
‫من نمی شناختمش.
‫ببخشید؟
‫همسرم.
‫خیلی خوب نمی شناختمش.
‫خب می دونستم...
‫مثلا تاریخ تعویض بیمه ی ماشینش کِی هستش...
‫می دونستم شماره ی تأمین اجتماعیش چیـه...
‫چیزهایی که به نظر مهم میومدن.
‫اما چیزهای مورد علاقه ش رو نمی دونستم...
‫رنگ مورد علاقه ش...
‫فصل مورد علاقه ش...
‫کتاب مورد علاقه ش...
‫داستان کودکان.
‫یه کم پیش شنیدم که خواهرهاش ‫در موردش صحبت می کردن.
‫ظاهرا یکیشون اخیرا اون کتاب رو ‫براش سفارش داده بوده.
‫البته چیزی در مورد رنگ یا فصل ‫مورد علاقه ش نگفتن.
‫متاسفم.
‫راحت باشید قربان عجله ای نیست.
‫ما هم بیسبال بازی می کنیم، می دونی.
‫آره، اما این سرگرم کننده تره.
‫باشه هر چی شما بگی.
‫بذار یه نگاهی به زخمت بندازم.
‫خیلی خوب داره درمان میشه.
‫حالت چطوره؟
‫بهترم.
‫خوبه.
‫خیلی هم خوبه.
‫عینکت رو بردار.
‫انگشتم رو نگاه کن.
‫خیلی روشنـه.
‫خب تو تخم چشمت مستقیم نور انداختم.
‫باید هم خیلی روشن باشه.
‫خوبه.
‫نگو که داری این بازی رو انجام میدی.
‫نه، این...این یه چیز دیگه ست.
‫شبکه ی 5، هفتمین دور بازی هستش.
‫چرا به جنگل آئوکیگاهارا رفتی؟
‫نتیجـه نمی داد.
‫چی؟
‫فراموش کردن اتفاقات گذشته و شروع یه زندگی جدید.
‫هنوز هم می خوای به زندگیت پایان بدی؟
‫نه.
‫بعد از مرخص شدن از بیمارستان ‫می خوای چیکار کنی؟
‫برمی گردم به جنگل.
‫به یه نفر قول دادم و می خوام ‫به قولم عمل کنم.
‫داری در مورد اون شخصی صحبت ‫می کنی که همراهت بود؟
‫باید پیداش کنم.
‫تا جایی که اطلاع دارم...
‫پارکبان ها اونجا رو گشتن.
‫جنگل خیلی بزرگیـه، به حرفم اعتماد کنید.
‫داخل پارکینگ یه دوربین هست.
‫می دونم، خودم دیدمش.
‫روزی که وارد جنگل شدی، ورودت رو ‫ضبط کرده.
‫پارکبان ها فیلم رو مجدد بررسی کردن...
‫فیلم روزی که گفتی اون شخص وارد شده.
‫اما اون روز هیچکس وارد جنگل ‫آئوکیگاهارا نشده.
‫ببین.
‫من اونجا همراه یه نفر بودم.
‫نمی دونم...
‫از کدوم راه وارد جنگل شده.
‫نمی دونم دقیقا در چه روزی وارد جنگل شده.
‫اما می دونم که وقتی ترکش کردم ‫داشت می مرد.
‫حقیقت همچنان پابرجاست...
‫بدون هیچ تایید بصری ای...
‫نمی تونیم هویتش رو مشخص کنیم...
‫و در نتیجه، نمی تونیم به خانواده ش ‫اطلاعی بدیم.
‫اسمش تاکومی ناکامورا بود.
‫هزاران نفر با این اسم هستن.
‫یه خانواده داشت.
‫یه زن به اسم کایرو...
‫و...
‫یه بچه به اسم فویو.
‫آقای برننان، اونا...
‫جدی میگم، خیلی خب...
‫اون شخص یه جایی داخل اون جنگلـه.
‫شک ندارم.
‫گفتی پارکبان ها جنگل رو ‫گشتن؟
‫یه چادر اونجا پیدا نکردن؟
‫من اون شخص رو کنار چادر ترک کردم.
‫دو هفته گذشته.
‫- 12 روز گذشته. ‫- با این وجود...
‫سوالم رو جواب بده.
‫یه چادر اونجا پیدا نکردن؟
‫هیچ ردی از شخصی که توضیح دادید ‫اونجا نبوده.
‫تاکومی!
‫اینجا چیزهایی که می بینی اونطور ‫که به نظر میان نیستن.
‫این جنگل چیزیـه که شما بهش می گید برزخ.
‫اون روز هیچکس وارد جنگل نشده.
‫موقع تاریک ترین لحظات زندگی ‫هستش که...
‫افرادی که دوستشون داریم، به ما نزدیک تر از همیشه هستن.
‫حتی اونایی که از دنیا رفتن.
‫بهم قول بده.
‫قول بده که بهترین جا رو پیدا می کنی.
‫میگن وقتی یه روح از این مکان رد میشه...
‫یه گل اونجا رشد می کنه.
‫دوستش داشتی؟
‫بیشتر از هر چیزی روی زمین.
‫اون همراه توئـه.
‫این جنگل اون رو واست نگه می داره.
‫ممنونم که از من مراقبت کردی.
‫نمی دونم بدون اون چطوری زندگی کنم.
‫مجبور نخواهی بود.
‫نه تا همیشه.
‫صبح بخیر قربان.
‫- صبح بخیر. ‫- صبحانه می خواید؟
‫بله لطفا.
‫غلات یا املت؟
‫اوم...املت.
‫بله قربان.
‫ممنون.
‫چطور می تونم کمکت کنم؟
‫من این بخش رو در مورد...
‫قانون کالون متوجه نشدم.
‫قانون کولُن، مورد خوب و مهمیـه.
‫آره، فکر نمی کردم هیچ کدوم از اینا ‫خوب و مهم باشه پروفسور.
‫نه، این یکی هست. ‫بهم اعتماد کن.
‫قانون کولُن بر پایه ی نیروهای ‫الکترواستاتیک هستش، خیلی خب؟
‫اونا از مهم ترین چیزهای جهان هستن...
‫به خاطر اینکه ما رو کنار هم نگه می دارن.
‫حالا سوالی که اینجاست در مورد ‫نیروهای الکترواستاتیکِ...
‫جاذبه و دافعـه هستش.
‫اونا با چه چیزی نسبت مستقیم دارن؟
‫زمستان زرد.
‫زمستان زرد؟
‫آره، اینجا...
‫روی این تکه کاغذ.
‫شما این رو نوشتی، درسته؟
‫- این رو میگی؟ ‫- آره.
‫کایرو، فویو.
‫زرد و زمستان.
‫ژاپنی بلدی؟
‫آره، بلدم.
‫من و پدرم یه مدت در اوكیناوا مستقر بودیم.
‫اونجا به مدرسه ی ابتدایی رفتم.
‫یعنی اینا اسم شخص نیستن؟
‫نه.
‫نه، نه راستش، اونا...
‫رنگ و فصل هستن.
‫پروفسور؟
‫با بارهای الکتریکی نسبت مستقیم داره و...
.::مووی شو ::. .::MovieSho.Com::.