‫«ترجمه از محمد سید و میلاد»
‫بهتره برای خودت یه کاری پیدا کنی.
‫شغل نداری، برای همین پول هم نداری.
‫و می‌دونی که بانک، خونه‌ات رو ازت می‌گیره.
‫اون وام سوم کارِت رو ساخت، رفیق.
‫باید سال‌ها پیش این خونه رو می‌فروختی، داداش.
‫من می‌رم روی...
‫چهار سِنت.
‫باید کار پیدا کنی، رفیق.
‫ویلسون رایدر برای اون پروژۀ جدید خونه‌سازی‌اش ‫ کمک لازم داره.
‫- واقعاً؟ ‫- اوهوم.
‫- منم اونجا کار می‌کنم. ‫- جدی؟
‫فردا میاد اونجا. برو ازش کار بخواه.
‫آره، خب، شاید... شاید رفتم.
‫شاید؟
‫پسر، مگه شاهزاده‌ای که نخوای کار کنی؟
‫تا الان وضعیت زندگی‌ات بدک نبوده.
‫ولی اونا این خونه رو ازت می‌گیرن.
‫آخرش مثل بردفوردِ پیر می‌شی،
‫توی گاراژ یکی دیگه می‌خوابی،
‫سر پرنده‌ها داد می‌زنی و نون بیات می‌خوری.
‫کلارا، کلارا، رفیق، کلارا، کلارا، کلارا. ‫(کلارا اسم دخترونه‌ست)
‫این سخت‌گیری‌های دوستانه برای چیه؟
‫بی‌شرف، چند بار بهت گفتم...
‫این‌جوری صدام نکنی؟
‫چارلز!
‫کلارا. کلارای عزیز!
‫می‌خوای بهم بگی لیاقت ندارم، کلارا؟
‫وای، کلارا!
‫- هی، هی، نه! تمومش کن! ‫- برو بابا!
‫چه مرگته، کلارا؟
‫- گور بابات! ‫- گور بابای من؟ «کلارا»؟
‫گور بابات!
‫- چه مرگته؟ ‫- آره، گور بابات!
‫گور بابات! چه مرگته؟
‫- هی! هی! ‫- هی! پسر! پسر!
‫همیشه یه مرگی‌ات هست، بی‌شرف.
‫همه‌چی برات شوخیه.
‫- لعنت بهت! ‫- باشه، باشه، کلارنس!
‫- بیا بریم خونه! ‫- باشه.
‫- خداحافظ، کلارا. ‫- ببین، تو...
‫- هی، وایستا! ‫- نه، نه، نه، من آرومم.
‫آرومم. آرومم.
‫تو یه کاکاسیاه تنبل و قدرنشناسی.
‫امیدوارم خونۀ لعنتی‌ات رو بگیرن.
‫ولم کن، پسر!
‫عجب.
‫[به «ساگ هاربر هیلز» خوش آمدید] ‫[منطقه‌ای متشکل از مردم آفریقایی-آمریکایی]
‫آقای چارلز بلیکی؟
‫بله، بله، من... من بلیکی‌ام.
‫- شما یه زیرزمین قائم دارید، جناب. ‫- چی؟
‫زیرزمینی که آدم می‌تونه کاملاً صاف توش بایسته.
‫برق و آب لوله‌کشی هم داره.
‫عه، ببخشید، آقا. این خونه فروشی نیست.
‫من فقط به اجاره‌کردن علاقه‌مندم.
‫خب، تابستون تموم شده.
‫آه. ببخشید.
‫آنیستون بنت هستم. من اهل گرینویچِ کنتیکت هستم.
‫قصد دارم زیرزمین شما رو ‫برای دو ماه اجاره کنم، آقای بلیکی.
‫خب، متأسفم آقای بنت،
‫ولی این خونه نه فروشیه نه اجاره‌ای.
‫ولی مطمئنم چندتا مشاور املاک ‫توی شهر هستن که کمکتون می‌کنن.
‫شاید الان وقت مناسبی نیست.
‫چطوره وقتی فرصت کردید در موردش فکر کنید
‫و شاید با همسرتون مشورت کردید، بهم زنگ بزنید؟
‫من نه زن دارم نه هم‌خونه، خب؟
‫تنها زندگی می‌کنم و دوست دارم همین روند حفظ بشه.
‫خیلی ممنون از وقتتون، آقای بلیکی.
‫اگه نظرتون عوض شد بهم زنگ بزنید.
‫[آنیستون بنت] ‫[گروه سرمایه‌گذاریِ تننبام و راس]
‫همه‌چی مرتبه، چارلز؟
‫آره، همه‌چی خوبه.
‫چی می‌فروخت؟
‫نپرسیدم، چون قصد خرید ندارم.
‫[اینجا سفارش دهید]
‫[یک خانۀ باکیفیت دیگر، به‌زودی ساخته می‌شود]
‫- صبح بخیر. ممنون. ‫- ممنون.
‫[بانک یونیون ساگ هاربر]
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫فقط... فقط می‌خوام باهات حرف بزنم، دخترعمو.
‫امروز صبح رفته بودم سرِ پروژۀ جدید ویلسون رایدر
‫و کلی کار بنّایی داره که باید بکنه
‫ولی کاری برای من نداشت.
‫جوری نگام کرد انگار آشغالم.
‫چارلز، ما از وقتی مامانت فوت کرد
‫همه‌مون تمام تلاشمون رو کردیم که باهات مهربون باشیم ‫ولی تو دیگه شورش رو درآوردی.
‫- من خیلی از این وضعیت خسته‌ام. ‫- ببخشیدا...
‫این چه ربطی به چیزی که من می‌گم داره؟
‫شوخی‌ات گرفته؟ این نتیجۀ رفتارهای قبلی‌ته.
‫- چارلز؟ ‫- بله؟
‫هفتۀ پیش یه نفر از شرکت هلدینگ بانک، اومده بود اینجا.
‫یه پیشنهاد برای خرید خونه‌ت و پس‌گرفتن بدهی‌شون داشتن.
‫شاید به صلاحت باشه.
‫- الو؟ ‫- سلام، سلام.
‫خاله پیچز، حالت خوبه؟
‫عه، چارلز.
‫خانواده... خانواده چطورن؟
‫همه خوبن.
‫خب، خوبه. خوبه.
‫خیلی وقته ندیدمت، پیچز.
‫خب، می‌خواستم ازت یه چیزی بپرسم.
‫واقعاً وقت ندارم، چارلز.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه. فقط یه‌ دقیقه طول می‌کشه.
‫ببین، مجبور شدم یه‌مقدار پول قرض کنم
‫برای یه کار مهم مربوط به خونه و
‫خب، یه‌جورایی نیاز به...
‫۲۵۰۰تا برای قسط عقب‌افتادۀ خونه دارم، ‫ و من... من دارم دنبال...
‫الان دارم دنبال کار می‌گردم، ‫ولی کسی استخدام نمی‌کنه، پس...
‫- پیچز؟ ‫- چرا با من این‌جوری می‌کنی؟
‫ باهات چی‌کار می‌کنم؟
‫- چارلز، اون خونه... ‫- چیه؟
‫هشت نسل توی خانوادۀ ما بوده.
‫تو اونجا به دنیا اومدی. مامانت اونجا به دنیا اومد.
‫خودم می‌دونم، پیچز.
‫برای همین می‌خوام خونه رو توی خانواده نگه دارم،
‫پس اگه بتونی بهم قرض بدی، فقط...
‫من از مراسم ختم «برنت» به بعد ندیدمت،
‫و تو زنگ زدی و می‌گی بازم پول می‌خوای.
‫به تو نمی‌شه کمک کرد، چارلز.
‫اگه مامان بیچاره‌ات وضعت رو می‌دید...
‫مامانم مُرده.
‫شاید بتونی دست از سرش برداری، لامصب.
‫لعنتی، لعنتی. لعنت بهت.
‫سلام، شما با گروه سرمایه‌گذاریِ تننبام و راس
‫تماس گرفته‌اید.
‫آنیستون بنت...
‫در اولین فرصت ممکن
‫به پیام شما پاسخ خواهند داد.
‫لطفاً بعد از شنیدن صدای بوق ‫نام و شمارۀ خود را ذکر کنید.
‫سلام، آقای بنت،
‫ چارلز بلیکی هستم از ساگ هاربر.
‫خانم «لیتلنک»، اینجا... اینجا چی‌کار می‌کنید؟
‫- باغبونی، چارلز. ‫- تو حیاط من؟
‫داغون‌تر از اونیه که بتونم درستش کنم
‫ولی می‌تونم به دادِ گل‌های رز مامانت برسم.
‫باید حتماً قبل از اینکه یخبندون بشه هرس‌شون کنی.
‫بگذریم، کار من تموم شد.
‫باید برم برای «چستیتی» شام درست کنم.
‫[والری بلیک]
‫عجب! اینجا مثل قبرستون می‌مونه.
‫دایی‌ام همیشه می‌گفت این پایین روح زندگی می‌کنه.
‫انگار از قبرهاشون بلند می‌شن ‫و میان که شب تا صبح کارت‌بازی کنن.
‫معلوم شد فقط یه‌ مشت خرت‌وپرت قدیمیه.
‫آره، رفیق، شاید...
‫- شاید بهتر باشه آتیشش بزنم. ‫- عه، نه. نه، رفیق.
‫رفیق، اینا جنس عتیقۀ باکیفیت‌ان.
‫خب؟ سفیدپوست‌ها...
‫درجا پونصد دلار برای یه صندلی شکسته قدیمی پول می‌دن.
‫مثلاً توی حراجِ داخل حیاط ‫ یا یه‌چیزی تو این مایه‌ها؟
‫اونا کارهای مسخره‌ایه، رفیق.
‫باید با یه دلال واقعیِ عتیقه‌جات صحبت کنی.
‫چندتایی توی ایست همپتون هست، ‫ولی، داداش، ممکنه سرت کلاه بذارن.
‫خب، تو از کجا می‌دونی؟
‫خب، تابستون سال قبل، ‫عتیقه‌فروشیِ یه خانمی رو تعمیر کردم.
‫شرط می‌بندم اگه بیاریمش اینجا ‫تا یه نگاهی به وسایلت بندازه،
‫می‌تونه با بقیۀ دلال‌ها معامله کنه ‫ و تو پول خوبی به جیب بزنی.
‫اسمش چیه؟
‫ده درصد می‌گیرم.
‫باشه.
‫بخشی از اون ده درصد اینه که کمکم کنی ‫همۀ این خرت‌وپرت‌ها رو ببرم بالا، باشه؟
‫- آقای بلیکی؟ ‫- خودم هستم.
‫- سلام، من نارسیس گالی هستم. ‫- سلام. چارلز صدام کنید.
‫- باشه. ‫- بفرمایید تو، لطفاً.
‫ممنون.
‫- خب، اینم از اینا. ‫- به‌به.
‫می‌شه از این‌طرف...
‫بله، ممنون.
‫آممم...
‫وای، این خیلی قشنگه.
‫طرح میوۀ کاجش خیلی خاصه.
‫حداقل ۱۵۰ سال قدمت داره.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- نه.
‫به‌نظرت ارزشی داره؟
‫مطمئناً جالبه. آره.
‫معماری خونه‌ات برای این بخشِ شهر خیلی غیرعادییه.
‫آره، خانوادۀ من، هشت نسله که اینجا زندگی می‌کنه.
‫آها، پس برای همین انقدر جادار‌ـه.
‫باید یکی از خانواده‌های اصیل شکارچی نهنگ باشید.
‫چیزی از تاریخچۀ خانواده‌ت می‌دونی؟
‫سلام.
‫فقط اومدم حواسم به ده درصدم باشه.
‫- سلام، ریچارد. ‫- سلام، خانم.
‫خوشگل شدی.
‫داداش، می‌شه یه زنگِ کوچیک بزنم؟
‫آره.
‫می‌دونی، تا حالا کوسن چرم آهو ندیده بودم.
‫- آهو نیست. ‫- نیست؟
‫نه، اون قاقم‌ـه، یا به احتمال زیاد راسوـه.
‫می‌شه از خز سفید زیر شکمش فهمید.
‫- فقط درزهاش متفاوته. ‫- شکار می‌کنی؟
‫نه. نه، نه، نه.
‫بابام دربارۀ حیوون‌های اینجا یه چیزهایی بهم یاد داده.
‫- خیلی‌خب. ‫- آره.
‫می‌شه مثلاً یه قهوه بخوریم؟
‫بعد از اینکه فرصت کردم چندتا از چیزهای اینجا رو ببینم.
‫می‌خوام در مورد گزینه‌هات باهات صحبت کنم.
‫- آره، حتماً. ‫- حله؟
‫حتماً، چرا که نه؟
‫- می‌شه فقط یه لحظه... من فقط... ‫- حتماً، بفرما.
‫می‌دونی که من کوتاه نمیام، درسته؟
‫ریکی، ریکی؟
‫گوشی رو قطع کن، پسر.
‫هی، گوش کن، پنج دقیقه دیگه بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
‫باشه.
‫داداش!
‫من اینجا دارم تبلیغ می‌کنم، ‫تو همه‌ش مزاحمم می‌شی، پسر.
‫- یه‌کم پول لازم دارم، رفیق. ‫- برای چی؟
‫نارسیس می‌گه بریم قهوه بخوریم.
‫اوه. اوه، فهمیدم.
‫نه. نه، نه، نه، نه، نه.
‫اون‌جوری نیست، رفیق. ‫فقط اگه نتونم حساب کنم
‫ممکنه توی معامله سوءاستفاده کنه.
‫ده درصد معامله رو بهت می‌دم.
‫مسخره‌ست، رفیق.
‫چارلز، می‌شه لطفاً بیای اینجا؟
‫همه‌چی... همه‌چی مرتبه؟
‫آره، فقط...
‫انتظار نداشتم هیچ‌کدوم از اینا رو اینجا پیدا کنم.
‫چارلز، اجدادت احتمالاً اینا رو از غرب آفریقا آوردن.
‫«گینه»، شایدم «مالی».
‫اینا اولین نمونه در نوع خودشون هستن ‫که توی این بخش از ایالت پیدا شدن،
‫و چیزی رو ثابت می‌کنن که
‫من خیلی وقته دارم می‌گم؛
‫اینکه مردم ما خیلی قبل‌تر از اون چیزی که ‫بقیه می‌گن، اینجا حضور داشتن و...
‫حالت خوبه؟
‫آره،
‫فقط داشتم فکر می‌کردم
‫اگه ریکی نبود
‫احتمالاً همۀ اینا رو مینداختم دور.
‫مطمئنی خوبی؟
‫آره، آره،
‫ببخشید، من فقط...
‫من... من خیلی از این چیزها سرم نمی‌شه.
‫اصلاً این اولین باریه که ‫نصف این چیزمیزها رو دارم می‌بینم.
‫ راستش رو بخوای، ‫فقط بدجوری به پولش نیاز دارم.
‫اوهوم. آره، چرا که نه؟
‫نقاشی‌ها، اگه ارزش هنری داشته باشن،
‫می‌تونن قیمت خیلی بالایی داشته باشن.
‫مبلمان مربوط به دورۀ «جنبش هنر و صنایع دستی» و قبل‌تره.
‫پس، کل مجموعه، به‌جز ماسک‌ها،
‫می‌تونه بین چهل تا صدهزار دلار فروش بره.
‫- احتمالاً نزدیک به چهل. ‫- عجب!
‫چهار هزارتا برای اینکه فقط دست بدی و معامله کنی؟
‫ببینم، خوبی؟
‫آره. آره.
‫بریم... بریم اون قهوه رو بخوریم؟
‫عه، نه، من یه قرار شام دارم. ‫بذاریم برای یه وقت دیگه هفتۀ بعد؟
‫باشه. آره، چرا که نه؟
‫خب چطور... یعنی، چطور این کار رو می‌کنیم؟
‫میام از همه‌چی عکس می‌گیرم و یادداشت برمی‌دارم،
‫و بعد توی خبرنامه‌های مربوطه لیستشون می‌کنم
‫و همین‌طور که فروش می‌رن میام دونه‌دونه برشون می‌دارن.
‫کِی یه پولی دستم میاد؟
‫خب، دلال‌های عتیقه
‫معمولاً حدود سه‌ ماه طول می‌کشه تا جواب بدن،
‫و موزه‌ها، نزدیک به ۹ ماه.
‫- اوه. ‫- من دیگه واقعاً باید برم.
‫- راحت باش. بفرما. ‫- آره.
‫ضمناً چارلز، بهتره اینا رو نزدیک خودت نگه داری.
‫باشه؟
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫- تا دمِ در همراهی‌ات می‌کنم. ‫- باشه.
‫- خداحافظ! ‫- ممنون، چارلز.
‫ممنون که تشریف آوردی.
‫خیلی‌خب.
‫- چارلز؟ ‫- بله؟
‫بتانی می‌خواد بیاد اینجا، ‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫فامیل‌هاشون اونجا موندن.
‫- مامانم رو که می‌شناسی، نمی‌تونیم بریم خونۀ ما. ‫- باشه، چرا که نه؟
‫عالیه، چون قبلش بهش گفته بودم ‫ ساعت پنج می‌رم دنبالش،
‫و... آره.
‫ممنون، رفیق. من می‌رم...
‫می‌رم یه چیزی بگیرم که بخوریم ‫و بعداً می‌بینمت، داداش.
‫- الو؟ ‫- آقای بلیکی.
‫آنیستون بنت هستم.
‫عه. بله، آقای بنت.
‫آماده‌اید که زیرزمین‌تون رو بهم اجاره بدید؟
‫خب، من... من آماده‌ام در موردش حرف بزنم.
‫خب، تا ۶۵ روز، روزی هزار دلار بهتون می‌دم.
‫- چی؟ ‫- تا قبل از یکِ نوامبر،
‫همه‌چی تحویل داده می‌شه ‫و اون‌موقع میام و بررسی می‌کنم.
‫اون روز با آخرین قطار می‌رسم،
‫و شما باید من رو از راه‌آهن بیارید.
‫الان گفتید ۶۵ هزار دلار؟
‫این پیشنهاد منه، آقای بلیکی.
‫۱۰.۰۰۰ هزارتا به‌عنوان بیعانه، ‫ ۲۵.۰۰۰تا موقعی که می‌رسم.
‫در نهایت، پرداخت آخر رو به مبلغ ۳۰ هزارتا انجام می‌دم.
‫همۀ پرداخت‌ها نقدی.
‫تنها چیزی که الان از شما می‌خوام
‫اینه که به هیچ‌کس در مورد توافقمون نگید.
‫کار غیرقانونی که نیست، درسته؟
‫- به هیچ وجه. ‫- باشه.
‫من فقط زیرزمین شما رو برای دو ماه می‌خوام ‫ و حاضرم پولش رو بدم.
‫نظرتون چیه؟
‫آممم...
‫باشه.
‫پس معامله‌مون شد.
‫ممنون. اول نوامبر می‌بینمتون.
‫- رفیقت رو جمع کن! ‫- ها؟
‫تو دیوونه‌ای، می‌دونی؟
‫چه بوی خوبی می‌ده. دارم می‌میرم از گرسنگی.
‫مطمئنی وقت غذا خوردن داری؟
‫آخه طبق چیزی که ریکی بهم گفت، ‫خیلی خسته‌ای...
‫و باید بری بالا و بخوابی، ولی...
‫نه‌خیر!
‫اومدم تو رو ببینم ‫و یه‌کم سوسیس هم بخورم.
‫ریکی همیشه زیادی نگران منه.
‫باشه، باشه.
‫چارلز؟ بیداری؟
‫ببخشید، فکر کردم داری نگاه می‌کنی...
‫فقط یه‌کم آب می‌خواستم، ریکی هم خواب بود.
‫داشتم در موردت فکر می‌کردم.
‫- به چی فکر می‌کردی؟ ‫- به اینکه چرا از آخرین باری که دیدمت
‫انقدر طول کشید تا دوباره ببینمت.
‫هزار و یک جور گرفتاری!
‫چی شد، چارلز؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- چرا هنوز اینجایی؟
‫تو هم اینجایی.
‫همیشه از جلوی این خونه رد می‌شدم
‫و خیلی سعی می‌کردم توجه شماها رو جلب کنم.
‫فکر کنم از بس سعی کردم، کفشم سوراخ شد.
‫- متوجه می‌شدیم. ‫- چی؟
‫- متوجه می‌شدیم. ‫- خب، چرا هیچی نمی‌گفتی؟
‫مامانت من رو از چمن‌ها بیرون کرد، رفیق. ‫لعنت بهت!
‫پسر، اینجا حتی فحش‌دادن هم حس بدی داره،
‫انگار یه بخشی از وجودم ‫هنوز نگران اینه که مامانت ممکنه به بابام بگه.
‫وقتی ریکی گفت هنوز اینجایی، تعجب کردم.
‫ فکر می‌کردم رفتی ‫و داری با پول اجاره زندگی می‌کنی.
‫خب، مجبور بودم از دایی‌ام مراقبت کنم.
‫آره، اون بی‌شرف بدذات رو هم خاک کردن، ‫خدا رو شکر!
‫ببخشید، می‌دونم درست نیست اینو بگم.
‫نه، بازم حق با توئه.
‫این‌طور نبود که...
‫زیاد با مردم معاشرت نمی‌کنم.
‫بعد از برنت، من...
‫همین‌جوری گیر افتادم.
‫نمی‌تونستی بری؟
‫نمی‌تونستم جابه‌جا بشم.
‫ما قراره بریم بیرون صبحونه بخوریم.
‫می‌خوای بیای؟
‫اومدم! یه ‌لحظه.
‫- چارلز بلیکی؟ ‫- بله؟
‫سفارش برای زیرزمین‌تون داشتین.
‫فُرمی چیزی داری؟
‫فقط این.
‫صبح بخیر، خانم لیتلنک.
‫گرفتیش؟
‫حالتون خوبه؟
‫چستیتی انقدر مریضه که نمی‌تونم توی خونه سیگار بکشم.
‫سعی می‌کنم روزی دوبار مجبورش کنم توی اتاق راه بره،
‫ولی بلند کردنش داره سخت و سخت‌تر می‌شه.
‫خب، سلام منو بهش برسونید. باشه؟
‫شرمنده، چارلز، می‌شه بریم داخل؟
‫شرمنده‌ای.
‫و می‌دونی چیه؟ باید از شرمندگی آب شی بری توی زمین، جان.
‫بانک بهت کلی فرصت داده تا...
‫خفه شو.
‫تو ذهن کل مردم شهر رو علیه من مسموم کردی، جان.
‫نمی‌خوای انکارش کنی؟
‫صرف نظر از اینکه فکر می‌کنی چی شده...
‫بانک مجبور می‌شه خونه‌ات رو مصادره کنه
‫مگر اینکه یه پرداخت قابل توجه ‫تا آخر هفته انجام بشه.
‫سلام، آقای بلیکی.
‫سلام، آقای بنت.
‫همه‌ش... همه‌ش اینجاست.
‫انگار اونا رو یادم رفته.
‫مسئله‌ای نیست.
‫از اینجا می‌برمشون.
‫نوشیدنی میل می‌کنید؟
‫آره.
‫نظرتون چیه برامون لیوان بیارید؟
‫باشه.
‫عالیه.
‫دوست دارید چطور باشه؟
‫پر از یخ.
‫بابام همیشه می‌گفت سفیدپوست‌ها انقدر سردن که
‫با آب یخ حموم می‌کنن، ‫ ولی بازم نوشیدنی‌شون رو با یخ می‌خورن.
‫- شما بدون یخ ترجیح می‌دین؟ ‫- بله.
‫به افتخار خودتون.
‫عجب کیفیتی داره.
‫توی «اوساکا» خریدمش.
‫کاری به نظر بقیه ندارم
‫ولی ژاپنی‌ها در مورد نوشیدنی‌ها، خیلی اطلاعات دارن.
‫واقعاً همینه.
‫از خودتون بگید، آقای بلیکی.
‫چی می‌خواید بدونید؟
‫هر چیزی که مایل به گفتنش هستید.
‫خب، اسمم رو می‌دونید، و می‌دونید کجا زندگی می‌کنم،
‫و اکثر غریبه‌ها در همین حد هم ازم اطلاعات ندارن.
‫چی شد که اومدید ساگ هاربر، آقای بلیکی؟
‫خب، کلاً هیچ‌وقت نرفتم. آره تقریباً.
‫خانواده‌تون اینجان؟
‫آره، همه‌شون توی حیاط پشتی‌ان.
‫هیچ بلیکی‌ای جز من زنده نمونده.
‫شما هم دارید به آخرین «بنت» نگاه می‌کنید.
‫ کنجکاوم بدونم؛ شغل شما دقیقاً چیه؟
‫«بازپس‌گیری».
‫فرض کنید که می‌دونید
‫زیرِ زمینِ خونۀ یکی دیگه ثروت‌هایی هست،
‫و مثلاً بگیم الماس.
‫فرض رو بر این بذارید ‫که شما تنها کسی هستید که می‌دونه اونجا هستن.
‫خب، فقط شما می‌تونید استخراجشون رو عملی کنید.
‫- ولی این دزدیه. ‫- نه.
‫الماس‌ها فقط برای کسی وجود دارن که تصورشون کرده.
‫فقط برای کسی وجود دارن که راه و روش استخراج رو بلده
‫و می‌تونه استخراجشون رو عملی کنه.
‫اینجاست که من وارد می‌شم. من ثروت رو پیدا می‌کنم
‫و مِلکی که شامل اون می‌شه رو به دست میارم،
‫و بعد بر اساس ارزش بازپس‌گیری‌ام، حقوقی دریافت می‌کنم.
‫یعنی مال یکی دیگه بوده و شما برش داشتید؟
‫ از هر طرف که نگاه کنی، صرفاً دزدیه.
‫امروزه بهش می‌گن جهانی‌سازی، برون‌سپاری،
‫هزینۀ کسب‌وکار.
‫حالا که حرفش شد...
‫۲۵۰۰۰تا همون‌طور که توافق کردیم.
‫عه، باشه پس.
‫من شروع می‌کنم به باز کردن این جعبه‌ها.
‫بطری رو بگیرید. هدیه‌ست.
‫باشه، ممنون.
‫آقای بلیکی، می‌تونم برای قهوۀ صبح ‫بهتون زحمت بدم؟
‫- آره، حتماً. ‫- تلخ، لطفاً.
‫پتو لازم دارید
‫یا همچین چیزی؟ برای وقتی که بخواید استراحت کنید؟
‫نگران نباشید، من زیاد نمی‌خوابم.
‫باشه.
‫کُره‌ایه! ‫می‌تونی ماه‌ها توش دستشویی کنی
‫ولی بازم بوی یاس بنفش می‌ده.
‫چطوره بشینید آقای بلیکی؟
‫لازم نیست بشینم.
‫- لطفاً، یه لحظه... ‫- نه، نه، باید شروع کنی به توضیح دادن.
‫می‌شه اول قهوه‌م رو بگیرم؟
‫می‌تونی از اون تو بیای بیرون و خودت بگیری.
‫خواهش می‌کنم، فقط بشینید.
‫من زیرزمین شما رو اجاره کردم ‫چون قصد دارم برای ۶۵ روز آینده
‫توی این قفس زندانی باشم.
‫در این مدت، بهتون احتیاج دارم ‫تا وعده‌های غذایی من رو بیارید
‫و به نظافت کلیِ محیط رسیدگی کنید.
‫- می‌خوای زندانی باشی؟ ‫- بله.
‫چه وضعشه؟ من خدمتکار تو نیستم، مَرد.
‫واقعاً... واقعاً عجیبه.
‫اصلاً عجیب نیست. در طول تاریخ،
‫مَردانی بودن که خودشون رو از دنیا جدا کردن.
‫می‌رن قلۀ کوه‌ها ‫و هر دفعه چندین ماه توی غارها مراقبه می‌کنن.
‫خودشون رو شلاق می‌زنن ‫و از برقراری ارتباط، پرهیز می‌کنن.
‫تو پول دادی تا زیرزمینم رو اجاره کنی...
‫- کار دیگه‌ای نکردم که. ‫- نه اینکه یه زندان سادومازوخیستی بسازی.
‫نه، تو... تو من رو گول زدی.
‫نزدم. سؤال نپرسیدی.
‫در حدی اطلاعات داشتی که پیشنهادم رو قبول کنی.
‫- کجاش ایراد داره؟ ‫- عه!
‫- نه، همین الان از اونجا میای بیرون. ‫- چرا؟
‫زود باش. احمقی چیزی هستی؟
‫اگه پلیس بیاد اینجا
‫و ببینه یه سفیدپوست رو توی زیرزمینم زندانی کردم...
‫اونا مَردی رو پیدا می‌کنن که به خواستِ خودش اینجاست.
‫بذار یه معامله باهات کنم.
‫بیا طبق برنامه پیش بریم، و بعد از دو هفته،
‫اگه هنوز می‌خواستی من برم، می‌رم.
‫ولی اگه موافقت کنی که بمونم...
‫ پرداخت نهایی رو دو برابر می‌کنم، نقدی.
‫قصد داری اینجا چی‌کار کنی، مَرد؟
‫خوندن، فکر کردن، شاید نوشتن.
‫نمی‌تونی بری هتل یا...؟
‫توی دنیای من، خیلی شناخته‌شده‌ام،
‫و بعضی‌ها فقط می‌خوان سرکیسه‌ام کنن.
‫نمی‌خوام کسی اینجا پیدام کنه.
‫این زمان، مال خودمه.
‫باشه.
‫ممنون.
‫می‌تونی،
‫می‌تونی از این برای شستن ظرف‌هات استفاده کنی.
‫چقدر هوشمندانه.
‫آقای بلیکی، می‌شه یه زحمتی بکشید؟
‫یکی از کتاب‌هام رو بهم می‌دید؟
‫کدومش رو می‌خوای؟
‫جلد اول «تاریخ تمدن».
‫به‌نظر مضطرب میاید، آقای بلیکی.
‫مامانم همیشه می‌گفت زیر این آسمون آبی ‫ هیچ‌چیز جدیدی نیست.
‫درست می‌گفته.
‫ولی اینی که دارم می‌بینم جدیده!
‫اون‌قدرها هم بد نیست، مگه نه؟
‫اونی که توی این زیرزمین سرد زندانی شده، من نیستم.
‫اسمش رو بذارید یه سفر معنوی.
‫شما یه اتاق اجاره کردید و در رو قفل کردید.
‫- همین. ‫- خب، دارم سعی می‌کنم الگوی بقیه باشم.
‫الگو؟
‫کسی نمی‌دونه اینجایی، درسته؟
‫خب، به هر حال دارم سعی‌ام رو می‌کنم.
‫باشه، خب، از سفر معنوی‌ات لذت ببر.
‫کمکم کن، کاکاسیاه بی‌ارزش.
‫[آنیستون بنت]
‫[۵۰۹ مورد یافت شد]
‫چارلز.
‫عه، سلام. سلام.
‫- اصلاً اجازه داری از خونه بیرون بیای، پسر؟ ‫- آره.
‫خفه شو.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫داشتم چندتا کتاب از زیرزمین اهدا می‌کردم.
‫خیلی‌خب، تو کی هستی و با چارلز چی‌کار کردی؟
‫ببین، کلارنس گفت توی ایستگاه راه‌آهن دیده‌ات.
‫- آره. ‫- گفت به قیافه‌ات می‌خورده که
‫یه برنامه‌های احمقانه‌ای داری، پسر.
‫نمی‌دونم، واقعاً فکر می‌کنم باید از اینجا برم.
‫- برای همیشه. ‫- از ساگ هاربر بری؟
‫شاید.
‫نمی‌دونم، گیج‌کننده‌ست.
‫داداش، چی گیجت کرده؟
‫دانشگاه رفتی، قرار نیست کار سخت بکنی که.
‫بتی چطوره؟
‫رفیق، اون دختر یه حسی رو توی وجودم زنده کرده، رفیق.
‫دارم فکر می‌کنم یه کار جدی شروع کنم،
‫یه زندگی برای خودم بسازم، برای جفتمون.
‫بتی یه حرف‌هایی در مورد این می‌زنه ‫ که می‌خواد بره جنوب.
‫نزدیک آتلانتا فامیل داره
‫و می‌خواد با دخترخاله‌ش یه آرایشگاه باز کنه.
‫رفتن از اینجا رو نمی‌دونم ‫ولی حس خوبی می‌ده که...
‫در مورد «ما» حرف می‌زنه.
‫راستی، چند هفتۀ دیگه...
‫داریم یه مهمونی توی خونۀ کلارنس می‌گیریم.
‫همۀ بچه‌ها میان. «ریلین» غذا می‌پزه.
‫میای دیگه؟
‫ها؟ چطور بدون رفیقم می‌شه مهمونی گرفت؟
‫- من... ‫- مگر اینکه...
‫مگر اینکه تا اون‌موقع از شهر رفته باشی.
‫سعی می‌کنم. سعی می‌کنم بیام.
‫نارسیس میاد.
‫- خب؟ ‫- رفیق.
‫رفیق، اون تو رو بهتر از خودت می‌شناسه.
‫- آقای بنت؟ ‫- آنیستون صدام کن.
‫فکر کنم دیگه تعارف بس باشه.
‫باشه. آنیستون.
‫اقامتت چطور بوده؟
‫راستش، اون‌طور نبود که انتظار داشتم.
‫اینجا زندانی‌بودن، عجیبه.
‫برای کتاب‌خوندن عالیه. ‫دارم حفظی نقاشی می‌کشم.
‫هیچ درکی از گذرِ روزها ندارم ‫جز وقتی که تو از اون پله‌ها میای پایین.
‫نمی‌دونم توی دنیا چه خبره،
‫ولی اطلاعاتم دربارۀ رنسانس ‫جوریه که انگار همین امروز صبح اتفاق افتاده.
‫کسی... کسی نگرانت نمی‌شه؟
‫کسی نگران تو می‌شه، چارلز؟
‫همه‌مون بعضی وقتا غیبمون می‌زنه، درسته؟
‫می‌ریم سر کار، یا سر خیابون برای خرید نون.
‫ممکنه پنج دقیقه طول بکشه. ممکنه یه شب طول بکشه.
‫بعضی وقتا یادت می‌ره زنگ بزنی، ‫یا مجبور می‌شی یه روز بیشتر بمونی.
‫بعضی وقتا عاشق یکی دیگه می‌شی، یا تصادف می‌کنی.
‫یه ‌روز، دیگه برنمی‌گردی.
‫و مردم اولش نگران می‌شن.
‫به پلیس و بیمارستان‌ها زنگ می‌زنن.
‫خوابشون نمی‌بره.
‫بعضی آدما انقدر به عزیزانشون وابسته‌ان
‫که بدون اونا می‌میرن.
‫ولی اکثرمون این‌طور نیستیم.
‫اکثرمون عادت می‌کنیم.
‫هر روز یه عده می‌میرن.
‫تو که نمُردی.
‫زنده‌ای.
‫گم نشدی، توی یه زندانِ زیرِ زمینی هستی،
‫کتاب می‌خونی و باد معده در می‌کنی.
‫خوب اومدی.
‫چی باعث می‌شه که یه آدم برای سرگرمی، ‫ خودش رو زندانی کنه؟
‫این سرگرمی نیست.
‫خب، اگه سرگرمی نیست، واقعاً خیلی گرونه.
‫پول برای من خیلی وقت پیش جذابیتش رو از دست داد.
‫فقط آدمایی که خیلی پولدار هستن ‫می‌تونن این‌جوری حرف بزنن.
‫و از صمیم وجود امیدوارم که
‫از خرج‌کردن پول من لذت ببری، چارلز.
‫جدی می‌گم.
‫تا حالا رفتی آفریقا؟
‫آره.
‫نظرت در مورد این چیه؟
‫از کجا آوردیش؟
‫مدتیه توی خانواده‌م بوده.
‫ دارم سعی می‌کنم بفهمم از کجا اومدن، ‫ چه معنایی دارن.
‫- تو فکر اینم که بفروشمشون. ‫- چاقوی جیبی داری؟
‫آممم...
‫عه!
‫تشکر لازم نیست!
‫الان میام پایین.
‫ببخشید.
‫شما... شما خوبید...
‫عالیه. ممنون.
‫بهتون مدیونم. خداحافظ.
‫- چارلز! ‫- سلام.
‫- سلام! ‫- گفتم...
‫گفتم یه سر بهت بزنم.
‫کت‌وشلوار قشنگیه.
‫- مال بابامه. ‫- آها، پس برای همینه که مدلش این‌جوریه.
‫اون... اون کلی از اینا داشت.
‫برای کار؟
‫نه، نه، اون... اون تو ساوت‌همپتون قصاب بود.
‫خب، فکر کنم اونا رو می‌پوشید ‫ تا حس خوبی داشته باشه.
‫شاید،
‫شاید من به‌خاطر تو پوشیدمش.
‫خب، بهت میاد.
‫تازه قهوه دم کردم، می‌خوای؟
‫- آره، حتماً، ممنون. ‫- آره؟
‫- آممم... ‫- اتفاقاً قصد داشتم امروز بهت زنگ بزنم.
‫نمی‌تونم دست از خوندنِ اون دفترچه‌های خاطراتی که ‫از خونه‌ت برداشتم بکِشم.
‫فوق‌العاده‌ان. تاریخ واقعی مردم.
‫می‌تونن یه اتاق کامل توی موزه باشن. باید باشن.
‫می‌دونی، مدتیه که ‫دارم در مورد این ماسک‌ها تحقیق می‌کنم و...
‫تقریباً انگار...
‫نمی‌دونم، تقریباً جوریه که انگار دارن سعی می‌کنن
‫یه‌ چیزی بهم بگن که می‌دونم، ‫ ولی بنا به دلایلی فراموشش کردم.
‫- شکر؟ ‫- نه، نمی‌خواد، ممنون.
‫- خب، من متأسفانه چیز دیگه‌ای... ‫- ممنون.
‫در موردشون دستگیرم نشد.
‫توی دفترچه‌های خاطرات، مطلب دیگه‌ای ننوشته.
‫- ولی یه ‌چندجا پرس‌وجو کردم... ‫- ولی...
‫اشکالی نداره، چون برای همین اومدم.
‫- می‌شه... می‌شه بذارمش... ‫- آره، آره، صد درصد.
‫- خیلی‌خب، ممنون. ‫- بذار این رو بردارم.
‫اوه.
‫خب، داشتم به این فکر می‌کردم که مامانم
‫همیشه می‌گفت خانواده‌ش، مردمش، اونا...
‫- اونا هیچ‌وقت بَرده نبودن، خب؟ ‫- اوهوم.
‫من قدیما فکر می‌کردم همه‌ش حرف‌ـه. خب؟
‫ولی...
‫اون طلاست؟
‫به‌نظرت... به‌نظرت یعنی چی؟
‫دقیق نمی‌دونم.
‫تو، فکر می‌کنی...
‫فکر می‌کنی شاید معنی‌اش این باشه که ‫می‌تونیم بابتش پول بیشتری بگیریم یا...
‫یه پیشنهاد برات دارم.
‫این وسایل زیرزمین هستنا، خب؟
‫خانواده بلیکی تنها خانواده‌ای نبودن
‫که از اول اینجا بودن، درسته؟
‫و بیشتر مردم مثل من هستن. ‫به اینا که نگاه می‌کنیم
‫فکر می‌کنیم یه مشت آت و آشغالن، درسته؟
‫ولی نظرت چیه
‫من و تو شریک بشیم، خب؟
‫من ماشین دارم.
‫ماشین دارم ولی می‌تونم یه ون هم بگیرم،
‫بعد می‌تونیم دور بزنیم
‫و به مردم این اطراف خدمات
‫قیمت‌گذاری روی وسایلشون رو ارائه بدیم.
‫- چارلز. می‌دونی چیه؟ ‫- بعد می‌تونیم یه سهمی برداریم،
‫- مثلاً حق کمیسیون دلالی یا ارزیابی. ‫- شاید بهتر باشه
‫اینا رو بندازی دور.
‫- ام... ‫- چی؟
‫چون اینطوری حداقل ارث و میراثت رو ‫تبدیل به کالای تجاری نمی‌کنی.
‫خب، فکر می‌کردم تو...
‫گوش کن، نتیجه ارزیابی که اومد خبرت می‌کنم.
‫ممنون که اومدی.
‫ببخشید؟
‫شما تو صنعت موسیقی کار می‌کنی؟
‫تو...؟
‫نه.
‫چطور؟
‫دوستم فکر می‌کرد شما تو کار موسیقی هستی.
‫البته من اینطور فکر نمی‌کردم.
‫اوه.
‫من اکستین هستم.
‫من آنیستون هستم.
‫آنیستون بنت.
‫تو کار صادرات و وارداتم.
‫چی وارد می‌کنی؟
‫هر چی بخوای.
‫چارلز.
‫- کجا بودی؟ ‫- ماشینم خراب شده بود.
‫قابل قبول نیست.
‫نمی‌تونی کل روز بدون یه وعده غذایی ‫این پایین ولم کنی.
‫- واسه این بهت پول نمیدم. ‫- سرم شلوغ بود.
‫پسر، لعنتی، من... باید همین الان
‫پرتت کنم بیرون، گور بابای پولت.
‫پول رو خرج کردی، الکی ادا درنیار.
‫می‌دونی چیه؟
‫اگه بخوام از اینجا بری، ‫پولت رو پس میدم.
‫نیاز نیست عصبانی بشی. همه چی مرتبه.
‫نه، اوهوم.
‫نه، هیچی مرتب نیست.
‫باید بگی این پایین چی قایم کردی، رفیق.
‫- من باید اینجا باشم. ‫- چرا؟
‫چرا؟ چرت و پرت تحویلم نده، رفیق.
‫می‌دونم یه جور مجرمی.
‫- واسه همین اینجایی؟ ‫- آره.
‫- کسی دنبالته؟ ‫- نه.
‫به خدا.
‫خودت رو به در و دیوار زدی که ‫باور کنم خبری نیست.
‫ولی اگه اومدی اینجا از دست قانون قایم بشی
‫و قراره بیان در خونه من رو بیارن پایین،
‫خدا به دادت برسه چون همین الان ‫می‌اندازمت بیرون.
‫چارلز، به خدا هیچکس
‫و هیچ ماموری قرار نیست بیاد اینجا دنبالم.
‫و حتی اگه بیان، قاضی‌های متظاهر
‫هیچوقت محکومم نمی‌کنن.
‫هاه. پس... فکر کردی فراتر از قانونی؟
‫نه، واسه همین اینجام.
‫دست بردار، رفیق، فقط... ‫بگو چیکار کردی.
‫نیاز نیست بدونی. به دردت نمی‌خوره.
‫دفعه بعدی که خواستی با یه دختر بری بیرون، ‫میشه اول بیای اینجا؟
‫به دختره بگو باید به سگت غذا بدی.
‫احمق فکر کرده پادشاهی چیزیه.
‫لامپ اینجا خراب شد.
‫میشه یه لامپ جدید بیاری؟
‫و وقتی رفتی برق رو روشن بذار.
‫میشه لباس بپوشی؟
‫هر چی تو بگی.
‫خیلی به ماسک‌هات فکر کردم.
‫جدی؟
‫خیلی وقته بخشی از میراث خانوادگیت هستن؟
‫به یکی گفتم یه نگاه بهشون بندازه و قیمت بهم بده.
‫- جالبه. ‫- چیش؟
‫من این پایین با کتاب خوندن دارم به تاریخچه
‫بشریت فکر می‌کنم، و تو فکر می‌کنی می‌تونی ‫تاریخچه خانوادگیت رو
‫تو دستات بگیری.
‫ای کاش به همین آسونی بود.
‫- آسون نیست. ‫- نه، نیست.
‫هیچی تو این دنیا رها از بقیه چیزها نیست.
‫- لعنتی. ‫- ممنون.
‫می‌خوای به آتالیا بگم یه بشقاب برات بیاره؟
‫- برای من؟ ‫- اوهوم.
‫نه، می‌ترسم تاثیر نوشیدنی رو بپرونه.
‫ولی باید یه چیزی بخوری.
‫می‌خوای لاغر کنی؟
‫اها، داره برای سفرش رو فُرم میاد.
‫چی چیش؟
‫چارلز میگه می‌خواد از اینجا بره.
‫می‌خوای خونه رو بفروشی، رفیق؟
‫نمی‌تونم خونه مامانم رو بفروشم.
‫- معلومه که می‌تونی. ‫- نه، نمی‌تونم.
‫- اونوقت کجا برم؟ ‫- هر جا.
‫- اگه من برم تو به کی می‌خوای ببازی؟ ‫- بمیر بابا.
‫ببین، اگه قراره بمونی شاید بهتر باشه با یکی ‫آشنا بشی، رفیق.
‫ازدواج کنی، بچه‌دار بشی.
‫یه کلوم از کسی که همیشه بهم یادآوری می‌کنه
‫حتی نمی‌تونم مراقب خودم باشم.
‫- خیلی خب، پس جدی می‌خوای بری؟ ‫- بیخیال.
‫خوبی، چارلز؟
‫- جان پترسون. ‫- هوم؟
‫- می‌دونی، مدیر بانک؟ ‫- اوهوم.
‫اون...
‫به همه گفته که من...
‫از کشوم پول برداشتم.
‫- یعنی چی؟ ‫- لعنتی.
‫آره. آره، خب... این کار رو کردم.
‫پول برداشتم و... ‫مطمئنم به ویلسون رایدر گفته،
‫واسه همین استخدام نشدم.
‫بعد زنگ زدم به خاله پیچز...
‫که دوباره تو پرداخت قسط رهن کمکم کنه.
‫اوهوم.
‫ولی قبول نکرد.
‫لعنتی. چه بد، داداش. ‫ناراحت شدم.
‫حق داره، رفیق. حق داره.
‫گمونم تموم این مدت، من... ‫داشتم وانمود می‌کردم
‫که یه آدم خوب ولی بدشانسم.
‫ولی اینطور نیست، نه؟
‫اگه می‌خوای خونه رو نگه داری، ‫کمک می‌خوای؟
‫شاید سر رهن؟
‫من...
‫- میرم خونه. ‫- خیلی خب.
‫زیادی نوشیدم.
‫هوم.
‫- کلارنس؟ ‫- هوم؟
‫ببخشید اگه ناراحتت کردم، رفیق.
‫تاثیر نوشیدنی نبود، فقط...
‫حسودیم شده بود.
‫چه عجب.
‫ولی انگار باید دوباره ازت بخوام
‫- لامپ رو عوض کنی. ‫- خفه شو.
‫دوره آزمایشیت دو روز دیگه تموم میشه، ‫بعدش باید بری.
‫پول اضافی رو نمی‌خوام، ‫بمونه پیش خودت.
‫- ما یه قرارداد داریم. ‫- نظرم عوض شد.
‫اوه، بانک زدی؟
‫خفه شو، نظرم عوض شد.
‫من که بهت زحمتی ندادم.
‫نمی‌خوام اینجا باشی.
‫می‌خوای بدونی چرا اینجام؟
‫اولین شغلم حسابداری بود.
‫کارمندهام خواستن وفاداریم رو تست کنن، ‫واسه همین من رو بردن به
‫سلولی که یکی توش زندانی بود و ‫بهم گفتن بکشمش.
‫پس اسلحه‌ای که آورده بودن رو برداشتم ‫و به چشم چپ یارو شلیک کردم.
‫چون بهت گفتن به یکی شلیک کردی؟
‫پس چی.
‫متوجه حقیقت بودم. ‫اول و آخر قرار بود بکشنش.
‫و واسه همین... می‌خوای اینجا باشی؟
‫نمی‌خوام. باید باشم.
‫چون به اون مرد شلیک کردی.
‫آره خب. من...
‫آره، یه بخش کوچیکش واسه اونه.
‫ولی چرا اینجا، هوم؟ هوم؟
‫چرا... چرا خونه من؟
‫مگه طرف سیاه‌پوست بود؟
‫وایسا ببینم، یعنی چون یه مرد سیاه‌پوستی که ‫تا حالا ندیدم رو کشتی
‫اینهمه مدت داشتی تو زیرزمین خونه من ‫مثل سگ می‌لرزیدی؟
‫- مسخره‌م نکن، چارلز. ‫- خیلی مسخره‌ست.
‫یه پا روانی هستی، تو...
‫فکر کردی من دیوونه‌م؟
‫فکر کردی از سفیدپوستا متنفرم و تصمیم می‌گیرم ‫شکنجه‌ت کنم و بکشمت.
‫شکنجه کار سختیه، چارلز. ‫بیشتر آدم‌ها توانش رو ندارن.
‫اوه، فهمیدم. حالا فهمیدم.
‫تو... یه سفیدپوست دیوونه‌ای.
‫و... خسته شدم از بس ازم انتظار داشتی
‫عین یه میمون دست‌آموز برات بپرم.
‫پس فردا باید از اینجا بری.
‫به پول نیاز داری.
‫تو از کجا می‌دونی من به چی نیاز دارم؟!
‫می‌دونم تو دبیرستان ساگ هاربر درس خوندی.
‫سال دومی بودی که پدرت مُرد.
‫رفقای اونموقع و الانت کلارنس میهیو ‫و ریکی وینکلر هستن.
‫شاید آدم مهمی نبوده باشی،
‫ولی تو دوران دبیرستان یه ستاره فوتبال بودی،
‫ولی بعدش رفتی به یه دانشگاه معمولی ‫که سه سال اونجا گیر کردی.
‫مامانت مریض شد، واسه همین اومدی خونه
‫که مراقبش باشی، ‫ولی مامانت چند ماه بعدش فوت کرد.
‫برادرش برنت باهاش زندگی می‌کرد. ‫از اون به بعد پیش تو موند.
‫فکر کنم خونه رو می‌خواسته، ‫و تو نذاشتی خونه بهش برسه.
‫کارمند بانک یونیون هاربر بودی
‫و چهارصد و سی و سه دلار از کشوی ‫محل کارت اختلاس کردی.
‫تصورش سخته که به خاطر اینقدر پول ‫شغل و شرافتت رو از دست بدی.
‫ولی خوشحالم که همین یه قرون پول ‫کافی بود.
‫تو فقیری و آینده‌ای نداری،
‫و یه رهن شصت و هشت هزار دلاری بدهکاری،
‫که ممکنه به خاطرش خونه خانوادگیت رو از دست بدی.
‫واسه همین قیمت خوبی پیشنهاد دادم و بانک ‫رو مجبور کردم که اموالت رو توقیف کنه.
‫پس به خاطر تو می‌خوان خونه‌م رو ‫ازم بگیرن؟
‫آره.
‫بسه دیگه، مردک.
‫چارلز، حماقت نکن.
‫- تو دیوونه‌ای، آقا. ‫- اگه پرتم کنی بیرون،
‫- بانک توقیف اموالت رو ادامه میده. ‫- من ازت نمی‌ترسم.
‫تا حالا برات سوال شده که حضورم تو این قفس
‫به خاطر شرایط فیزیکیمه؟
‫مشکلی که داری با داخل یا بیرون بودن ‫من حل نمیشه.
‫داری تهدیدم می‌کنی؟
‫میشه جلد اول چهارگانه‌ی اسکندریه رو بدی به من؟
‫داری میگی باید اینجا باشی؟
‫بذار ببینم جدی میگی یا نه.
‫امشب تو زندانی هستی.
‫و من واقعاً زندانبانتم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫چارلز؟
‫نمی‌تونی همینجوری تو تاریکی ولم کنی، ‫دردناکه.
‫الان همه چی برات یه امتیازه.
‫غذا، آب، کتاب...
‫و لامپ.
‫ازت سوال می‌پرسم و باید جواب بدی.
‫اگه جواب ندی، یا اگه از جوابت ‫خوشم نیاد،
‫یکی از امتیازاتت گرفته میشه.
‫- چرا؟ ‫- چون دلم می‌خواد.
‫اینا قوانین من هستن و رئیس منم.
‫ولی یه حق داری.
‫هر وقت خواستی می‌تونی آزاد بشی.
‫و نود و شش ساعت بعدش، ‫در رو باز می‌کنم و می‌تونی بری.
‫- چرا؟ ‫- چون اینا قوانین من هستن،
‫و تو قرار نیست رئیس باشی.
‫- فقط به یک شرط. ‫- چی؟
‫در ازای هر سه سوالی که ازم می‌پرسی ‫می‌خوام یه سوال ازت بپرسم،
‫قول بده صادقانه جواب بدی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫متوجه سوالت نمیشم.
‫چرا حس می‌کنی باید تو سلول ‫زیرزمین من باشی؟
‫چرا حس می‌کنی باید تو یه قفس باشی؟
‫من یه مجرمم.
‫- خب، کدوم قانون رو زیر پا گذاشتی؟ ‫- نه، نوبت منه.
‫- چی؟ ‫- چارلز، قانون گذاشتی دیگه.
‫اینجا چیکار می‌کنم؟ چرا می‌خوام اینجا باشم؟
‫چرا حس می‌کنم باید تو قفس باشم؟
‫واقعاً از یونیون هاربر پول اختلاس کردی؟
‫از کشوی خودم پول برداشتم.
‫شهروند آمریکایی؟
‫- بله. ‫- اینجا به دنیا اومدی؟
‫بله.
‫- تا حالا محکوم به جرمی شدی؟ ‫- یک بار.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- جوون که بودم بابام فوت کرد. ‫- هوم.
‫داداش مامانم، برنت، اومد پیشم بمونه
‫و کلاً همینجا موندنی شد.
‫مریض شد. مامانم هم بعدش مریض شد،
‫اومدم مراقبش باشم، ولی خیلی زود فوت کرد.
‫بعد مراقب برنت بودم، ولی سفت و محکم
‫به زندگی چسبید.
‫وقتی بالاخره مُرد...
‫من اینجا گیر کردم. همین.
‫و الان هم مراقب توام.
‫نوبت توئه.
‫رئیس داری؟
‫دیگه نه.
‫تا حالا کسی رو کشتی؟
‫نه.
‫خب پس. چهار روز انفرادی.
‫- چرا؟ ‫- چون دروغ گفتی.
‫- گفته بودی اون مرد رو کشتی. ‫- نه.
‫کشتمش، بهش شلیک کردم،
‫چون مسئولین قانونی دولت بهم دستور داده بودن.
‫من درست اندازه ایالتی قاتلم
‫که یه مرد محکوم رو اعدام می‌کنه.
‫- وکیلی، آقای بنت؟ ‫- نه. نوبت منه.
‫تا حالا آدم کشتی؟
‫نه.
‫باید برم.
‫هر چی شما بگی، آقای زندانبان.
‫اومدم آشغال‌ها رو بندازم دور.
‫گفتم یه سر بهت بزنم ببینم خوبی یا نه.
‫خوبی، چارلز؟
‫ممنون که اومدی.
‫خواهش می‌کنم. تا حالا نیومده بودم اینجا.
‫منم همینطور.
‫می‌خواستم بابت اون روز ازت عذرخواهی کنم.
‫- نه، نیاز نیست. ‫- نه، چرا،
‫چون مشخصه ناراحتت کردم، و متاسفم.
‫ممنون.
‫ام...
‫راستش، دلم می‌شکنه که می‌بینم می‌خوای ‫تاریخچه خانوادگیت رو بفروشی
‫ولی باید حرفه‌ای باشم
‫و بهترین قیمت ممکن رو
‫- برای وسایلشون برات گیر بیارم، که این کار رو می‌کنم. ‫- ممنون.
‫- مغازه باحالی داری. ‫- ممنون.
‫آره، خونه خاله‌م بود.
‫مغازه رویاهام نیست، ولی...
‫می‌دونی، وقتی دارم کتابم رو می‌نویسم کمکم می‌کنه ‫رهن رو پرداخت کنم.
‫- درباره چیه؟ ‫- پارچه‌های آفریقایی آمریکایی.
‫- از قرن شونزدهم. ‫- هاه.
‫- چاپستیک یا قاشق و چنگال؟ ‫- چاپستیک، لطفاً.
‫- بله، چاپستیک. ‫- ممنون.
‫اه، نارسیس...
‫میشه یه سوال بپرسم؟
‫البته.
‫وقتی دانشگاه می‌رفتی...
‫چیزی درباره اهریمن یادتون دادن؟
‫نه. بیشتر درباره تاریخ یادمون می‌دادن.
‫- باشه، بیخیال. فقط... ‫- نه. نه، نه، نه.
‫- نه، عیبی نداره، می‌تونم سعی کنم جواب بدم. ‫- خب؟
‫خب، یه استادی داشتم که می‌گفت
‫منبع تمام شرارت‌های جهان سفیدپوست‌ها هستن.
‫- هوم. فقط سفیدپوست‌ها؟ ‫- اوهوم.
‫اونموقع فکر می‌کردم می‌خواد تحت تاثیر ‫قرارمون بده.
‫ولی الان...؟
‫چی عوض شد؟
‫بیشتر به اطرافم نگاه کردم.
‫یعنی، فکر نمی‌کنم دنیایی که توش زندگی ‫می‌کنیم این شکلی باشه.
‫یعنی تو چی میگی اگه خانواده‌ت رو بکشم
‫و بگم مرد سفیدپوست مجبورم کرد؟
‫میگم اگه اهریمن در غذاییه که می‌خوری،
‫و لباس‌هایی که می‌پوشی و زبونی که ‫صحبت می‌کنی،
‫با خودت یکی میشه.
‫- ولی می‌تونیم علیهش مقاومت کنیم. ‫- چطوری؟
‫هر جور که بشه.
‫تاریخ آفریقا پر از آدم‌هاییه که ‫علیه شرارت خالص مقاومت کردن.
‫ولی خیلی از اون آدم‌ها باختن، نه؟
‫- این حرفت ساده‌انگاری محضه. ‫- مطمئنی؟
‫- آره. ‫- آخه یکی باید ببازه دیگه.
‫اگه بخوای اینطوری فکر کنی که همه‌مون می‌بازیم.
‫دقیقاً.
‫ما به ماشینمون بنزین میزنیم، درسته؟
‫ولی فکر کردی زندگی آسونی داری در حالیکه ‫یه نفر یه جای دیگه
‫- داره عذاب می‌کشه یا می‌میره؟ ‫- تن ماهی مال کیه؟
‫مجله رو بردار.
‫هی.
‫این بنزین از کجا میاد؟
‫چارلز.
‫بذار بیام بیرون!
‫خوشحالم برگشتی.
‫- کارمون با هم تموم نشده. ‫- تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫سوال بعدی رو من قراره بپرسم.
‫باشه. بیا ادامه بدیم.
‫تو چطوری پول درمیاری؟
‫اشخاص، شرکت‌ها و گاهی اوقات دولت‌ها ‫بهم پول میدن
‫که املاکی که براشون مهم یا ارزشمنده ‫رو به دست بیارم یا نجات بدم.
‫این معاملات قانونی هستن یا نه؟
‫قانونی بودن معیار خاصی نداره.
‫شاید، ولی جوابم رو بده وگرنه باید چهار روز ‫بعدی رو تو تاریکی بگذرونی.
‫کارهای من
‫به چشم یه سری‌ها قانونی هستن و به چشم ‫یه سری‌های دیگه کار سرنوشت.
‫چرا خونه من رو انتخاب کردی؟
‫از وقتی اومدم این پایین این سوال ‫داره داغونت می‌کنه.
‫سوال سختیه، چارلز، و چندین جواب براش دارم.
‫متاسفانه فکر نکنم از هیچکدوم از جواب‌هام ‫خوشت بیاد.
‫اولین جواب مفهوم
‫قدیمی و انکارناپذیر «کاکاسیاهه.»
‫تو لحظات خصوصی خودمون
‫قبل از اینکه بهتون وام، جایزه یا حبس ابد ‫بدیم اینجوری صداتون می‌کنیم.
‫ما انسان‌های جهش‌یافته ساختیم و با کلماتی
‫مثل «پسر» و «فرزندم» نفرینشون کردیم.
‫از هیکل‌های بزرگ تا مغزهای کوچیک،
‫اینقدر این نفرین‌ها رو تکرار کردیم که ‫بیشتر مردم،
‫حتی یه سری از مردم خودتون، ‫حداقل بخشی از دروغ‌ها رو باور می‌کنن.
‫این یکی از دلایلیه که باید توسط یه
‫سیاه‌پوست زندانی بشم.
‫- ولی چرا... ‫- تو؟
‫چارلز.
‫خیلی احمقی.
‫چرا تو رو انتخاب کردم؟
‫تو تمام چیزی بودی که بهش نیاز داشتم. ‫یه نمونه کامل.
‫یه مرد سیاه‌پوست تنها با بدهی‌های
‫سنگین و یه زیرزمین بزرگ که کسی ‫متوجه نبودش نمیشه.
‫یه نمونه بارز از ناامید کردن نژاد شما.
‫چهار روز دیگه می‌بینمت.
‫قرار ما این نبود!
‫چارلز!
‫اوه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫مطمئن نبودم بخوای بعد از اون ‫نهار من رو ببینی.
‫اوه، نه، نه، فکر کنم جفتمون...
‫یه مقدار جوگیر شدیم، پس...
‫خیلی خب، خوبه.
‫راستش عالیه، چون یه سوال داشتم.
‫و اگه جرئت به خرج ندم،
‫متاسفانه هیچوقت نمی‌تونم بپرسم ‫و جفتمون پشیمون میشیم.
‫ام، هوم.
‫دوست داری اسپانسر یه موزه بشی؟
‫- چی؟ ‫- یه موزه آفریقایی آمریکایی.
‫هنوز دو دوتا چهارتا نکردم، ‫ولی فکر کنم بهترین راه‌حل همینه.
‫می‌تونیم از وسایل تو و مغازه من استفاده کنیم،
‫یا اینجا، اگه قبول کنی هفته‌ای چند روز.
‫ولی مهم‌تر از اون، یا مهم‌ترین نکته برای تو
‫اینه که هزینه ورود می‌گیریم.
‫و هنوز تصمیم نگرفتم چقدر،
‫و اگه قطعات رو بفروشی اینقدر نمی‌تونی پول دربیاری،
‫ولی اینجوری می‌تونی قطعات رو نگه داری ‫و پول دربیاری.
‫باید تاریخچه خانوادگیت رو با بقیه تقسیم کنی.
‫یه موزه؟
‫موندم چه رازهایی رو نگه داشته.
‫جوجو؟
‫- چی؟ ‫- جوجوئه.
‫اسمشه، جوجو.
‫اینجوری صداش می‌کنم. و این...
‫اینی که قیافه‌ش عجیبه، لئونارده.
‫و این یکی... این یکی سینگره،
‫چون می‌دونی، لباش رو غنچه کرده
‫و انگار داره میگه، «اوه!» ‫- خیلی خب.
‫پس می‌دونی، بهش میگم سینگر، ولی...
‫- خیلی خب، خوشبختم دوستان. ‫- وایسا. وایسا.
‫ای وای، رازهاشون رو به ما نمیگن.
‫- هوم، آره، انتظارش رو داشتم. ‫- متاسفم.
‫چرا اینقدر برات مهمه، نارسیس؟
‫جدی کنجکاوم بدونم.
‫هوم.
‫ام...
‫گمونم...
‫منم می‌خوام حس کنم بخشی ‫از دنیام، می‌دونی؟
‫می‌خوام بدونم جایگاه واقعیم تو دنیا کجاست.
‫آره. نمی‌دونم، به نظرم...
‫مامانم هم همین رو می‌خواست، می‌دونی؟
‫برای خونه.
‫خیلی خوشحال شدم.
‫صدای چیه؟
‫انگار صدای روباهی چیزیه...
‫- وحشتناکه. ‫- آره، بذار برم فراریش بدم.
‫من...
‫- نتونستم پیداش کنم، اه... ‫- هوم.
‫دیگه داره دیر میشه.
‫خیلی خب، آره.
‫می‌دونی، به زودی با هم صحبت می‌کنیم؟
‫- باشه، شب بخیر. ‫- خیلی خب، خوبه... ام...
‫ممنون، چارلز.
‫شمارش معکوس من در اینجا شروع شده.
‫شبونه اومدن سراغم.
‫همه‌ش رو یادمه.
‫روزنامه‌نگار نیجریه‌ای.
‫نجاتش دادم.
‫ولی هجده ماه بعدش خودکشی کرد.
‫مرد اهل اردنی که شکنجه کردم، ‫تهدیدش کردم که اگه اسم هم‌رزم‌هاش رو
‫لو نده خانواده‌ش رو می‌کشم.
‫اونم خودکشی کرد.
‫منم سر قولم موندم و زنش و پسرش رو کشتم.
‫بس کن.
‫- باید بری. ‫- نمی‌تونم.
‫یه بار یه مرد بهم پول داد که یه بچه نُه ماهه ‫رو بذارم جلوی یه سگ.
‫می‌خواست بدونه آیا ذات واقعی سگ ‫خودش رو نشون میده یا نه،
‫و براش پول خوبی هم داد.
‫تا حالا تیکه تیکه شدن یه بچه رو دیدی؟
‫باور نمی‌کنم.
‫هیچکس نمی‌تونه همچین کاری انجام بده.
‫کی؟ اون؟ من؟
‫اون دختربچه؟ مادرش؟
‫مادرش سیزده‌تا بچه دیگه هم داشت که ‫همه‌شون گرسنه بودن.
‫فروش یکیشون به معنی زنده موندن ‫بقیه‌شون بود.
‫یه بچه خریدی؟
‫تو جون چند نفر رو نجات دادی، چارلز؟
‫من جون هزاران نفر رو نجات دادم!
‫نمی‌تونی از تاثیری که کلیسا روت گذاشته ‫خلاص بشی، نه؟
‫من فقط یه ابزارم، چارلز.
‫در نبود من هم ممکنه این اتفاقات بیفتن.
‫اون بچه بهرحال می‌مُرد. ‫رسم زمونه‌ست.
‫سوال خوبی یا شر نیست، ‫بحث انسانیته.
‫- یعنی چی؟ ‫- اوه، اصلاً حواست به من نیست.
‫داخل یا بیرون این قفس، با یه کلمه
‫می‌تونم جونت رو بگیرم.
‫همچین قدرتی کار سرنوشته، نه انتخاب و تصمیم.
‫تو بچه‌ای، چارلز.
‫باید باور کنی که قراره بچه‌بازی دربیاری، ‫ولی باور نمی‌کنی.
‫مردی هستی که داره بقیه رو اذیت می‌کنه،
‫و الان باید اعتراف کنی که از این آزار و اذیت ‫لذت می‌بری.
‫متاسفم.
‫خواهش می‌کنم، نه.
‫این پایین ولم کن، ولی تو تاریکی نه.
‫تو رو خدا، هنوز نه. باید استراحت کنم.
‫یه لامپ برام بیار، چارلز.
‫چند روز دیگه روشنایی در اختیارم بذار.
‫چارلز!
‫اه! به ریکی گفتم میای.
‫- اوه. ‫- اوهوم.
‫- واو. ‫- قشنگ نیست؟
‫- تبریک میگم. ‫- می‌دونم، اومدم!
‫یه نوشیدنی بردار.
‫واو! چارلز، رفیق!
‫- سلام. ‫- چطوری، داداش؟
‫آره، خوبم. خوبم.
‫حلقه‌ش رو نشونت داد؟
‫- آره. ‫- اوهوم.
‫تبریک میگم.
‫خوشحالم اومدی، داداش. خوبی؟
‫آره. آره، نوشیدنی می‌خوای؟
‫نه. از خودت پذیرایی کن.
‫...اصلاً غیرمنطقی نیست.
‫دلیل پیدا شدن دستکش خونی یه حادثه بود.
‫از روی بدشانسی متهم بود.
‫وقتی صدای ضربه توسط کیتو شنیده شد ‫مشخص شد
‫قصدش پنهان‌کاری یا پیدا کردن جایی ‫برای قایم کردنشه،
‫و دستکش رو به صورت غیرعمدی انداخت اونجا.
‫اگه می‌دونست دستکش رو انداخته،
‫ما هم هیچوقت پیداش نمی‌کردیم.
‫ولی خب اینطور نشد.
‫دستکش رو انداخت، عمدی نه، تصادفی.
‫چارلز.
‫بیا اینجا، پسر.
‫چارلز؟
‫این پسره‌ی کثافت کجاست؟
‫از بس زشتی بیشتر شبیه میمونی تا آدمیزاد.
‫چارلز؟
‫بیا اینجا!
‫چارلز!
‫خانم لیتلنک.
‫اه، می‌دونم مامانم گاهی اوقات این پای رو
‫برای شما و چستیتی درست می‌کرد، ولی...
‫خب...
‫پس باید بیای تو و خودت بهش بدی.
‫اینجا زیاد عوض نشده.
‫بیشتر گرد و خاک گرفته، ولی ‫از زندگیمون راضی هستیم.
‫چستیتی؟
‫ببین چارلز بلیکی چی برامون آورده.
‫پای مورد علاقته.
‫بیا نزدیک‌تر، چارلز. ‫چشمش ضعیف شده.
‫خیلی لطف نکرده؟
‫نشناختیش؟
‫پسر والریه.
‫بهتره بذاریم استراحت کنه.
‫بیشتر از سه ساله کسی نیومده بود دیدنش.
‫نه.
‫می‌ترسونیش.
‫کلید رو بده من وگرنه می‌کشمت!
‫پس جفتمون... این پایین می‌میریم.
‫بگو کی هستی، وگرنه دوباره تو تاریکی ‫ولت می‌کنم.
‫باز می‌خوای وانمود کنی که داریم قوانین ‫رو رعایت می‌کنیم؟
‫جواب من رو بده!
‫- خیلی خب. ‫- نه، نه، وایسا!
‫وایسا، بپرس، ازم سوال بپرس.
‫- آنیستون بنت اسم واقعیته؟ ‫- نکن.
‫- اسم واقعیته؟ ‫- آره.
‫- حالا بس کن. ‫- اسمیه که باهاش به دنیا اومدی؟
‫نه.
‫اسم اصلیت چیه؟
‫تمال نوسس.
‫من مامان و بابام رو نمی‌شناختم.
‫اسم مامانم ماریا نوسس بود.
‫تو گواهی تولدم نوشته مامانم یونانی ‫و مجرد بود.
‫از اسم بابام فقط تمال رو نوشته بودن.
‫ترک بود.
‫اسمم شد تمال نوسس چون قبل از اینکه
‫مامانم بتونه برام اسمی انتخاب کنه مُرد.
‫و پدرم نبود.
‫بزرگ که شدم،
‫برای خودم یه اسم انتخاب کردم.
‫به خودم قدرت دادم.
‫فامیلی بنت رو از خانواده‌های بریتانیایی که
‫با می‌فلاور میومدن اینجا انتخاب کردم.
‫نواده‌هاشون علیه سرخپوست‌ها جنگ راه انداختن،
‫و دست روی زمین‌هایی گذاشتن که از بیشتر ‫ایالت‌ها بزرگتر بود.
‫پس ممکنه هر کسی باشی.
‫نمی‌دونی پدرت واقعاً اهل ترکیه بوده یا نه.
‫ممکنه عرب باشی، یا هندی، یا آفریقایی.
‫اسم من آنیستون بنته
‫و سفیدپوستم.
‫ولی ممکنه کاکاسیاه هم باشی.
‫نوبت توئه.
‫دیگه نمی‌خوام بازی کنم.
‫تونستی بفهمی بابات کی بوده؟
‫خسته نشدی؟
‫لطفاً بیا فردا بحث رو ادامه بدیم.
‫لامپ رو روشن بذارم که کتاب بخونی؟
‫ممنون.
‫- یه کتاب جدید می‌خوای؟ ‫- بله لطفاً.
‫خودت انتخاب کن.
‫باشه.
‫این رو تو دوران دبیرستان می‌خوندیم.
‫هی، تا حالا خوندیش؟
‫بخش بزرگی از این شهره، رفیق.
‫خیلی وقته دیگه نیست.
‫یادمه تو یه بخش از داستان
‫ملوان‌ها تو کشتی نشستن
‫و دارن گوشت نهنگ کبابی می‌خورن، و...
‫و کوسه‌های تو آب دیوونه شدن
‫چون دارن باقی مونده نهنگ رو می‌خورن.
‫و ملوان‌ها چون صدای غذا خوردن کوسه‌ها رو
‫می‌شنون نمی‌تونن از غذاشون لذت ببرن، خب؟ ‫پس آشپز که یه مرد سیاه‌پوست بود رو
‫شوخی شوخی از آشپزخونه می‌کشونن بیرون،
‫و بهش میگن بره به کوسه‌ها دستور بده که ‫دیگه غذا نخورن.
‫این آشپزه که واسه کوسه‌ها سخنرانی می‌کنه،
‫و... یه جوری موعظه می‌کنه انگار بالای ‫کوه وایساده
‫و می‌خواد جلوی غذا خوردن کوسه‌ها رو بگیره.
‫و بهشون میگه اگه بتونن اشتهاشون رو ‫کنترل کنن فرشته میشن.
‫شاید آشپزه
‫داشته با خودش حرف می‌زده.
‫من یه نفر رو کشتم.
‫گذاشتم داییم بمیره.
‫تو این خونه تنها بودم...
‫و پرستار مردی بودم که تموم عمرم ‫ازش نفرت داشتم.
‫پس وقتی صدام میزد دیگه جوابش ‫رو نمی‌دادم و...
‫در نهایت، صدا زدنش تبدیل به فریاد شد.
‫و منتظر موندم...
‫تا صدای فریادش خاموش شد.
‫هیچوقت این رو به کسی نگفته بودم.
‫ولی همینجوری سر و کارم به اینجا رسید.
‫تو هم همینجوری زور زورکی اومدی تو.
‫ازم متنفری، چارلز؟
‫اندازه سگ گرسنه‌ای که می‌خواد غذا بخوره.
‫- اوه. ‫- یالا، زود باشید!
‫اما؟
‫چارلز عزیز،
‫متاسفم که چند روز آخری که قرار بود پیش هم ‫باشیم رو پیچوندم.
‫می‌دونم هنوز درباره جفتمون سوالاتی داری.
‫ولی باید یه سری از این جواب‌ها ‫رو با خودم ببرم اون دنیا.
‫وقتی اومدم پیشت مطمئن نبودم ‫قراره بمیرم یا نه.
‫خیلی وقت بود می‌خواستم بمیرم،
‫ولی اول باید جواب سوالاتم رو می‌گرفتم.
‫امیدوار بودم جوابم رو از کتاب‌هام بگیرم،
‫ولی چیزی پیدا نکردم، تا وقتی تو ‫تاریکی ولم کردی.
‫تو تاریکی، گریبانم رو گرفتن.
‫تمام کارهایی که انجام دادم.
‫می‌تونستم تو تاریکی بوی خون رو حس کنم،
‫و بعدش فهمیدم باید این پایین بمیرم.
‫خیالم راحت شده بود. جواب رو پیدا کرده بودم.
‫وقتی دیدم از تاریکی لذت می‌بری فهمیدم ‫که منم مثل تو،
‫فرزند این دنیام.
‫ما فرقی با هم نداریم، چارلز.
‫جفتمون حاصل تصمیم افرادی هستیم که ‫قبل از ما به دنیا اومدن.
‫می‌دونم بابت خرید اون بچه ازم متنفری،
‫و یه لحظه به سرم زد که نجاتش بدم.
‫فکر کنم واسه همین تو تاریکی اومد سراغم.
‫الان اینجا پیشمه.
‫بعد از تمام اتفاقاتی که از سر گذروندیم، ‫بلاهایی که سر من و داییت آوردی،
‫به نظرت اگه برمی‌گشتی عقب تصمیم ‫متفاوتی می‌گرفتی؟
‫برای همکارهام، دوتا از دوستام،
‫همسران و فرزندانم نامه گذاشتم.
‫لطفاً نامه‌ها رو براشون بفرست،
‫تا تعداد انگشت شماری که من رو می‌شناسن ‫بتونن برام سوگواری کنن.
‫بین وسایلم یه قرص قرمزه.
‫یه روش مرگ سریع و بدون درده.
‫می‌ذارمش برای تو، شاید اینم آخرین ‫ایستگاه تو باشه.
‫شاید بالاخره تصمیم بگیری یه زندگی ‫درست و حسابی برای خودت بسازی.
‫شاید بخوای همینجا بمونی و بپوسی.
‫می‌تونی هر تصمیمی خواستی بگیری.
‫خداحافظ، چارلز. موفق باشی.