‫امروز آروم رانندگی کن.
‫بخاطر قوانین راهنمایی و رانندگی؟ ‫آره، درسته.
‫ما که همه‌جور قانونی رو زیر پا می‎‌ذاریم.
‫چه قانونی رو زیر پا گذاشتیم؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟ ‫قوانین صعنت آدم‌کشی.
‫فقط باید روی پیشنهادهایی که ‫مجوز شرکت رو دارن کار کنیم.
‫حتی نمی‌تونیم یکی که زیر سن قانونیه رو بکشیم.
‫چه قوانین مسخره‌ای.
‫چیزی که بیشتر از همه منو کُفری می‌کنه
‫اینه که رئیس ام‌کی، چا مین‌کیو، ‫نفر اول این حوزه،
‫این قوانین رو وضع کرده.
‫بیکاریم، بدون وابستگی به جایی. ‫چطور می‌خوایم خرج‌مون رو در بیاریم؟
‫من از کلمه "بیکار" متنفرم.
‫لعنتی، همین که داریم راجع‌بهش حرف می‌زنیم ‫دلم می‌خواد یارو رو بکشم.
‫نظرت چیه؟ ‫یه خنجر خون‌آلود واسه چا مین‌کیو بفرستم؟
‫مگه دلت می‌خواد بمیری؟
‫برای یه نبرد تا مرگ با چا مین‌کیو،
‫تو باید گیل بوکسون
‫یا اون کله‌گنده ام‌کی باشی که ‫اسم حشره روش گذاشتن، آ...
‫اسم پسره چی بود؟
‫[مانتیس]
‫باید هر چقدر که می‌تونیم پول جمع کنیم.
‫قرار نیست که بعدا حقوق بازنشستگی بگیریم.
‫هی، حداقل داریم می‌گذرونیم.
‫این روزها، خیلی از بچه‌ها بخاطر نبودن کار ‫دارن ول می‌گردن.
‫بچه‌های امروزی ذهنیت‌ اشتباهی دارن.
‫یعنی چی که کار نیست؟
‫حاضر نیستن پدر خودشون رو در بیارن، ‫ولی بازم دنبال پول قلمبه‌ان.
‫این یه تناقض قدیمیه.
‫بخاطر همین هم مردم بهت دهه شصتی می‌گن.
‫بچه‌ها رو مقصر ندون.
‫جامعه افتضاح رو مقصر بدون.
‫چرا جامعه‌مون رو مقصر بدونیم؟
‫اون که همیشه افتضاح بوده.
‫درسته. ‫بچه‌ها حتی نمی‌تونن کار گیر بیارن،
‫و آدم‌های همسن ما هم باید پدرشون رو ‫سر دوتا کار در بیارن تا از گرسنگی نمیرن.
‫50 ساله که میشی، ‫بهت فشار میارن که بازنشسته بشی.
‫واقعا افتضاحه.
‫آره.
‫بخاطر همین هم تو همچین زندگی ناجوری گیر کردیم.
‫کجا میری؟
‫دستشویی.
‫داره دیرمون میشه. ‫عجله کن.
‫ای بابا...
‫آخه می‌مُرد کارش رو درست انجام بده؟
‫اولا،
‫نباید افراد زیر سن قانونی رو بکشی.
‫دوما،
‫فقط پیشنهادهایی رو قبول می‌کنی که ‫شرکتت بهشون مجوز داده.
‫سوما...
‫همیشه فقط باید پیشنهادهایی رو انجام بدی ‫شرکتت بهشون مجوز داده.
‫ام‌کی این قوانین رو وضع کرده.
‫آدم‌های بیکاری مثل ما ‫توانایی پیروی کردن ازشون رو ندارن.
‫به هیچ وجه.
‫مطمئنم که شرکت‌های زیادی ‫دنبال افرادی با استعدادهای تو هستن.
‫توی این حیطه کاری، ‫هر شرکتی به جز ام‌کی
‫واقعا ارزشش رو نداره، نه؟
‫برادرم...
‫مرگش سریع و بی‌درد بود؟
‫مطمئنم همینطور بوده.
‫برادرت...
‫زیاد مقاومت نکرد.
‫اگه اون طرفی بری، ‫خیلی برات دردناک میشه.
‫تو کی هستی؟
‫چرا اینقدر طولش دادی؟
‫خیلی وقته منتظرم.
‫که اینطور.
‫توی هر دوتا دست‌هات داس هست.
‫باید همون کله‌گنده‌ای باشه که اخیرا اسم در کرده.
‫ملخ بودی، درسته؟
‫چی بود؟ آخ...
‫اسمت چی بود؟
‫درسته، کِرم!
‫شوخیت گرفته؟
‫اسمم مانتیسه، عوضی.
‫ملقب به شیطان مرگ، ‫اگه یه وقت نمی‌دونی.
‫همین اول کار بهم گفتی عوضی؟
‫خوبه منم پای مامان و بابات رو بکشم وسط؟
‫خب، این عالیه.
‫خودمم خیلی دلم می‌خواست ببینمت.
‫منو؟
‫مین‌کیو.
‫گمون کنم که این پیرمرد ازت می‌ترسه ‫ولی فکر می‌کنه که از پس من برمیاد.
‫در هر صورت،
‫به گمونم من و برادرم ‫هنوزم در رتبه الف قرار داریم،
‫چون خودت با نوچه مانتیسِت اومدی.
‫جوگیر نشو، پیرمرد.
‫رئیس فقط به این خاطر اومده
‫چون باید قبل از تعطیلاتم ‫چیزی رو بهش می‌گفتم.
‫می‌دونم که عمدا دیر اومدی ‫تا مجبورم کنی خودم کار رو انجام بدم.
‫کارت رو بکن.
‫من میرم.
‫ما باید حرف بزنیم. ‫کجا میری؟
‫برو بشین و استراحت کن. ‫سریع تمومش می‌کنم و میام، باشه؟
‫فقط برو بشین منتظر باش!
‫حرکتی مَشتی‌ای بود، بچه.
‫باریکلا، کِرم!
‫گفتم که. ‫من کرم نیستم.
‫سلام، لطفا دو تمیز‌کننده دیگه با خودت بیار.
‫کار مانتیسه،
‫پس یکم ناجوره.
‫خیلی‌خب.
‫برو سر اصل مطلب. ‫واقعا باید برم.
‫فقط می‌خواستم ازت بخوام که قراردادم رو فسخ کنی.
‫بیخیال، هر دومون می‌دونیم که ‫با توجه به ارزش برند من
‫یه قرارداد هفت ساله یکم زیادیه.
‫می‌خوای به شرکت دیگه‌ای ملحق بشی؟
‫یا خودت داری چیزی رو شروع می‌کنی؟
‫خب...
‫دوباره قضیه
‫همون دوستته؟
‫می‌دونی، دقیقا اون نیست ‫ولی...
‫از تعطیلاتت لذت ببر، باشه؟
‫مین‌کیو، وایسا.
‫دیگه چیه؟
‫معنی این کار چیه؟
‫یه خنجر خون‌آلوده.
‫اوه، مگه داس به حساب نمیاد؟
‫صبر کن.
‫واقعا می‌خواستی قبولش کنی؟
‫بیخیال، شوخی بود.
‫داشتم شوخی می‌کردم. ‫چرا اینقدر جدی می‌گیری؟
‫پس میرم از تعطیلاتم لذت ببرم.
‫تو آماده مستقل شدن نیستی.
‫برای اداره کردن یه کسب و کار ‫به مهارت‌های مذاکره قوی‌ای نیاز داری.
‫بیخیال، من این بار جونم رو به خطر انداختم.
‫می‌دونم و این بار تقریبا جواب داد.
‫ها؟
‫واقعا؟
‫پس چی؟ ‫دوباره پیشنهاد بدم؟
‫گمون نکنم.
‫وقتی برگشتی دوباره قردادت رو می‌بندیم.
‫و یه مصاحبه برای دوستت تدارک می‌بینیم.
‫اوه، جدی؟
‫امکان نداره! ‫رئیس؟
‫بعدا نزنی زیر حرفت.
‫یا خدا.
‫رئیس چا. ‫سر قولت بمونی‌ها.
‫درود بر چا مین‌کیو!
‫ام‌کی شیره!
‫هی، بهت نگفته بودم که بهم اعتماد کنی؟
‫تو هم الان واسه ام‌کی کار می‌کنی.
‫تا وقتی من نیستم هیکلت رو ‫بیار روی فرم.
‫چی داری میگی؟
‫ام‌کی که اوضاعش خوب بود. ‫چرا باید سقوط کنه؟
‫چی؟ دوباره بگو. ‫مین‌کیو چی شده؟
‫مین‌کیو مرده؟
‫خدایی؟
‫بوکسون کشتش؟
‫خیلی حسودیم شده.
‫اگه می‌دونستم اینطوری میشه، ‫خودم می‌کشتمش.
‫اصلا تو کجایی؟ ‫نمی‌بینمت.
‫دیگه می‌خوای کجا باشم؟ ‫دارم کار می‌کنم.
‫بیخیال، یه عمره که باهم وقت نگذروندیم.
‫[مظنونِ قتل تحت تعقیب]
‫درگیر یه لقمه نون در آوردنم.
‫دیگه باید برم.
‫البته، کار مهم‌تره. ‫برو کارت رو انجام بده.
‫برو، سخت کار کن ‫و بدون من پول به جیب بزن.
‫- اونجاست! ‫- جریان این همه آدم چیه؟
‫اوه، درسته.
‫حالا که ام‌کی سقوط کرده، ‫شنیدم که بقیه شرکت‌ها دنبالتن.
‫- مانتیس! ‫- تو مانتیس هستی، درسته؟
‫ما از یوجین میایم.
‫مانتیس، منو می‌شناسی، درسته؟
‫لطفا با ما بیا.
‫- ببخشید، بچه‌ها. ‫- ما هوات رو داریم.
‫- شرمنده. ‫- شرکت ما بهتره.
‫خوش بگذره.
‫داغه.
‫حالا...
‫من برگشتم.
‫کارت خوب بود.
‫بوش محشره.
‫چرا گالبی ججیم؟
‫شنیدم هان‌اول برگشته.
‫هی، مطمئنم که وقتی اونور آب بوده ‫دلش واسه غذای کره‌ای تنگ شده.
‫با خودم گفتم اونقدر درست کنم ‫که همه بخورن.
‫ای بابا، رئیس.
‫حتی اگه ام‌کی از صفحه روزگار محو هم بشه، ‫هان‌اول هیچوقت به ما ملحق نمیشه.
‫من که نگفتم میشه. ‫عجبا.
‫این چیه؟
‫[حکم تخلیه]
‫اوه، اونو میگی؟
‫می‌خوان تا ماه دیگه از دفتر بریم.
‫به گمونم باید دوباره کار میدانی بکنم.
‫تو اصلا سالم نیستی.
‫من پیشنهادهای بیشتری قبول می‌کنم. ‫هرچی داشتی برام بیار.
‫ببخشید.
‫تو لیاقتت بیشتر از ایناست.
‫بعد از اینکه من شرکتم ‫رو نابود کردم
‫اگه تو راهم نمی‌دادی، بیکار می‌موندم.
‫یا خدا!
‫هنوز آسانسور درست نشده؟
‫این چیه پوشیدی؟ ‫استایل اروپاییـه؟
‫چه تیزبینی.
‫جدیدترین مُد روزه. ‫مطمئنم که خیلی حسودیت شده.
‫- مانتیس، خوبی؟ ‫- آره.
‫هی، خیلی وقته ندیدمت ‫و...
‫این بوی چیه؟
‫چون توی احمق میومدی
‫رئیس گالبی ججیم درست کرده.
‫اوه، گالبی ججیم؟
‫من کلی گالبی ججیم خوردم. ‫رستوران‌های کره‌ای همه‌جای اروپا هستن.
‫اوه، درسته.
‫بریم. ‫بچه‌ها منتظرن.
‫- هی! ‫- میشه اینو پیشت بذارم؟
‫معلومه که می‌تونی.
‫زود باش!
‫برو.
‫زود برمی‌گردم.
‫امروز مشتری قبول نمی‌کنیم.
‫باز کن تا نکشتمت.
‫اون دیگه مشتری نمی‌خواد. ‫بدش میاد شلوغ بشه.
‫کدوم عوضی‌ای اینو گفته؟
‫مانتیس. ‫هنوزم می‌خوای بیای تو؟
‫نه، همینجا راحتم.
‫جائه‌یی تازه قرار بود دوباره به ام‌کی ملحق بشه.
‫الان می‌خواد چیکار کنه؟
‫تو چرا اینقدر بخاطرش ناراحتی؟
‫بیخیال، داداش. ‫جائه‌یی که بره، بعدش نوبت ما می‌رسه.
‫فکر کردی ما در حد همدیگه‌ایم، ها؟
‫- هر طور راحتی! ‫- هی!
‫- نکن. ‫- چرا منو نوکرت نمی‌کنی؟
‫چیه، مگه سرش رو با طبل اشتباه گرفتی؟
‫حداقل اول بهش پول بده ‫بعد بزنش.
‫هی.
‫فکر کردین که وقتی جائه‌یی هم به ام‌کی ملحق میشه ‫شما نفرات بعدی هستین؟
‫آره.
‫این اسکل‌ها رو ببین. ‫لابد شوخی‌تون گرفته.
‫هی!
‫مگه من من بهتون مدیونی چیزی‌ام؟
‫صومین، چرا چیزی نمیگی؟
‫منظورت چیه؟
‫وقتی اون نبود،
‫تو گفتی که باید با جائه‌یی ‫یه شرکت تاسیس کنیم.
‫ما یه شرکت دیگه بزنیم؟
‫فقط یه ایده بود.
‫چرا که نه؟
‫تو رو داریم.
‫درسته. ‫با شهرتی که تو داری، کاملا ممکنه.
‫- ممکنه. ‫- دیدی؟
‫ولی...
‫نسل قدیم داره له میشه.
‫این فرصت ماست.
‫اون ممکنه توی آدم کشتن کارش درست باشه، ‫ولی کسب و کار فرق می‌کنه.
‫- تو دخالت نکن. ‫- خب...
‫صرفا حرفم اینه که یکی مثل جائه‌یی ‫باید مسئول باشه.
‫کوشا و مسئولیت‌پذیره ‫و ما رو هم نمی‌زنه.
‫ای بچه پرروها.
‫من گفتم که هوای جائه‌یی رو دارم، ‫نه شما.
‫هی، چرا هوای منو داری؟
‫ها؟
‫مگه من تا حالا ازت خواستم ‫که منو به ام‌کی ببری؟
‫راست میگه.
‫نباید بگی هوای زنی رو داری ‫که آقایی داره.
‫کسی رو داره؟ ‫منظورت چیه؟
‫صبر کن.
‫با پسری آشنا شدی؟
‫یا خدا.
‫این عالیه.
‫عجب، با یکی آشنا شدی، ها؟
‫هی، مبارکه.
‫من میرم دستشویی.
‫هی، خیلی احمقی.
‫- یکم بفهم. ‫- چی؟
‫هی!
‫فکر کردین که شرکت تاسیس کردن ‫کار راحتیه؟
‫چرا باید هوات رو داشته باشم؟
‫چون مهارتش رو نداری.
‫- چی؟ ‫- ما هم نداریم.
‫خوش به حالت، اسکل!
‫پس فکر می‌کنی که مهارتش رو ندارم؟
‫درسته.
‫ما الان سر هشت برابریم.
‫تو واقعا اینو حساب کردی؟
‫از نظر فنی، مگه نُه به هفت نیست؟
‫از اون موقع به بعد ‫نُه بار پیاپی پیروز شدم.
‫واقعا فکر کردی که اون روز شکستم دادی؟
‫چی، تو اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫لعنتی.
‫به خدا من شنیدم که اون روز ‫جائه‌یی، مانتیس رو شکست داد.
‫هی، پس چرا ام‌کی اول مانتیس رو معرفی کرد؟
‫از من بشنو، حقیقت داره.
‫بخاطر همین جائه‌یی عصبانی شد ‫و از ام‌کی رفت.
‫بهتر نبود یکی دخالت می‌کرد ‫و جلوی مبارزه‌شون رو می‌گرفت؟
‫هی، یادته؟
‫- وقتی من هفت بار به تو باختم... ‫- هشت بار.
‫درسته، هفت بار.
‫ولی هر بار که باختم عصبانی نشدم.
‫می‌دونی چرا؟
‫زیاد جدی نگیر.
‫فقط داشتم کمکت می‌کردم بلند بشی.
‫اوه، درسته.
‫خب، عشقت چی؟
‫اونم توی همین صنعت کار می‌کنه ‫یا شهروند معمولیه؟
‫به گمونم بودن با یکی در حیطه کاری ما ‫نفعی برات نداره.
‫مگه الان که حتی ام‌کی هم داره سقوط می‌کنه ‫اهمیتی داره؟
‫هی، بارها بهت گفتم.
‫کار ام‌کی دیگه تمومه.
‫همه سرمایه‌گذارها کشیدن کنار.
‫فقط مدیرهای به درد نخور موندن.
‫الان دیگه هیچی ندارن.
‫شرکتی مثل ام‌کی
‫به این راحتی سقوط نمی‌کنه.
‫اینو گوش کن.
‫چا مین‌کیوی شرکت ام‌کی ممکنه مرده باشه،
‫ولی چا مین‌هی زیر نظر اون ‫داشت کارها رو مدیریت می‌کرد.
‫اون زنه هم مرده. ‫بوکسون کشتش.
‫مشکل اون چیه؟
‫پس شرکتی که با بقیه راجع‌بهش حرف زدیم...
‫هی.
‫یه نفر هست.
‫کی؟
‫درسته.
‫می‌خوای باهام بیای؟
‫- تویی، مگه نه؟ ‫- آره.
‫خوشوقتم.
‫من بنجامین جو هستم.
‫"نرم افزار متا".
‫چه کمکی ازم برمیاد؟
‫من فقط هوادار دو آتیشه توئم، مانتیس.
‫قربان.
‫داره دیرمون میشه.
‫منم خودم رو به جلسه‌ای برسونم.
‫خیلی ضد حال بود.
‫بهم زنگ بزن.
‫می‌خواد بهش زنگ بزنم؟
‫پیرمرد.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫سراغت رو نگرفتم، مگه نه؟
‫خب، بخاطر این بود که...
‫صبر کن. ‫فقط گوش بده.
‫تو هم زنگ نزدی خب!
‫پیرمرد دوکگو؟
‫- مانتیس رفته دیدنش؟ ‫- چرا؟
‫مگه چشه که بره دیدن مربی سابقش؟
‫تازه اونم اسم مستعار "مانتیس" ‫رو روش گذاشت.
‫درسته، جائه‌یی؟
‫آره.
‫حسودیم میشه.
‫اگه من استادی مثل پیرمرد دوکگو داشتم، ‫الان اوضاعم اینطوری نبود.
‫- اینو گفتی که جائه‌یی بشنوه؟ ‫- چرا آخه...
‫- همچین منظوری نداشتم... ‫- عیب نداره اسکل.
‫گوشت دنده‌ات رو بخور.
‫تو چرا باهاش نرفتی؟ ‫امروز که کاری نداری.
‫بعدا قرار دارم.
‫واقعا زندگی مجللی داری، مگه نه؟
‫نمی‌خواستم بهش دست بزنم.
‫وای.
‫آخه چرا اینا رو اینجا گذاشتی؟
‫پسر، امان از سلیقه‌ی تو.
‫لعنتی.
‫وای، خدای من!
‫عجب خوش‌آمد گویی‌ای بود لعنتی.
‫می‌دونستم.
‫فکر نکنم که می‌دونستی.
‫سن و سالت رو در نظر بگیر.
‫شرط می‌بندم که دردت گرفت، مگه نه؟
‫اوه، پس تنت واقعا می‌خاره؟
‫ایول! ‫یکم چیز میز گیر آوردم.
‫بیخیال، تو که دو دستی مبارزه می‌کنی. ‫مطمئنی که این یه دونه کافیه؟
‫اوه.
‫به گمونم کافیه.
‫یا خدا!
‫بس کن دیگه. ‫گشنمه.
‫آخه...
‫- وای نه. ‫- نه!
‫غذای خودت رو بخور.
‫مال من داره تموم میشه.
‫توی این سن، ‫خوردن این چیزها نباید برات خوب باشه، پیرمرد.
‫رگ‌هات می‌گیرن.
‫تو نگران رگ‌های منی، ‫ولی هیچوقت نیومدی دیدنم؟
‫فقط بخاطر اینکه تو و مین‌کیو ‫خیلی ناجور قطع رابطه کردین.
‫من شاگرد توئم، پس واقعا نگرانت بودم.
‫حس بدی هم داشتم.
‫واسه چی حس بدی داشتی؟
‫تو اون موقع یه کارمند پیش پا افتاده بودی.
‫یکی از مدیرهای اجرایی شرکت ‫یه خنجر خون‌آلود به رئیس داد،
‫و رئیس قبولش کرد.
‫من به جای اینکه با جونم بهاش رو بپردازم بازنشسته شدم، ‫پس باید خدا رو شاکر باشم.
‫بین شما دوتا چه اتفاقی افتاد؟ ‫شما که شرکت رو باهم شروع کردین.
‫بخاطر یه مسئله شخصی بود.
‫تو درک نمی‌کنی.
‫صبر کن.
‫مگه تو بازنشسته نشدی؟
‫پس این شرکت‌دار خودخواه ‫دور و بر تو چیکار داره؟
‫خیلی مشکوک می‌زد.
‫می‌خوای از این اسکل سرمایه‌گذاری بگیری ‫تا شرکتی تاسیس کنی؟
‫اون فقط یه بچه نابالغه که ‫به این حیطه کاری علاقه‌منده.
‫دنبال پول نیست.
‫این یعنی...
‫داری شرایط رو بررسی می‌کنی ‫تا به ام‌کی برگردی؟
‫اگه الان جواب ندی،
‫منو از دست میدی.
‫تو که جایی نداری بری.
‫واقعا فکر می‌کنی که جایی ندارم برم؟
‫عجب.
‫رئیس.
‫من با نهایت احترام باهات رفتار می‌کنم، باشه؟
‫یه دقیقه صبر کن.
‫قربان، چرا فورا دست به کار نشدی؟
‫الان وضع شرکت خرابه.
‫پس اونا اومدن دنبالم. ‫مثل الان که تو اومدی.
‫انتظار هم می‌رفت.
‫حالا که حرفش شد،
‫می‌خوام یه لطفی ازت درخواست کنم، رئیس.
‫شین جائه‌یی رو یادته، مگه نه؟
‫اون ستاره گروه‌ ما بود.
‫تو می‌خوای کسی رو برگردونی
‫که به خواست خودش رفت؟
‫منم بودم همین کارو می‌کردم.
‫با اینکه اون شکستم داد ‫منو انتخاب کردی.
‫بالاخر ما...
‫تو رو می‌خواستیم.
‫ما؟
‫دست نگه دارین!
‫نظرت چیه؟
‫به نظر میاد که نتیجه مشخص شد.
‫چطوره بریم تو اتاق نظارت؟
‫شنیدم که شین جائه‌یی همیشه تمرین می‌کنه. ‫از حرکات تمیزش مشخصه.
‫دیدی که خنجر چوبی لی هان‌اول کجا خورد؟
‫اطراف لوزالمعده، ولی عمیق نیست.
‫حتی اگه خنجر واقعی هم بود، ‫فقط یه خراش می‌نداخت.
‫ادامه بدیم؟
‫اون مجبورش کرد که با دست راست دفاع کنه ‫چون شین جائه‌یی دست راسته.
‫ولی...
‫اگه خنجرها واقعی‌ بودن چی؟
‫این اتفاق نمی‌افتاد.
‫فاصله مهارتی همچنان بیشتر میشه.
‫شین جائه‌یی
‫هیچوقت به لی هان‌اول نمیرسه.
‫اوه و سعی کن که روش مبارزه‌ات با دو خنجر ‫رو یادش بدی.
‫اون خشنه،
‫پس فکر کنم که سبک مبارزه‌ی تو بهش میاد.
‫برای هیچ کدوم‌تون راحت نیست.
‫تحت هیچ شرایطی اجازه نمیدم ‫شی جائه‌یی بیاد.
‫خدایی دلیلش چیه؟
‫به نظر میاد که جائه‌یی هم داره از تو اجتناب می‌کنه.
‫اگه اون داره ازم اجتناب می‌کنه،
‫لابد دلایل خودش رو داره.
‫اگه بخوای، می‌تونم بهت بگم.
‫نه، نمی‌خوام.
‫اگه تو نمیومدی پیشم،
‫خودم میومدم پیدات کنم.
‫ام‌کی‌ای که من دارم دوباره می‌سازم ‫به نسل بعدی هم نیاز داره.
‫وقتی دوره من سر رسید...
‫دوره تو می‌رسه.
‫تو نباید...
‫این زمان رو روی اون هدر بدی.
‫سر یه قرار توی یه همچین جایی ‫چی می‌گذره؟
‫چطوری اینجا رو پیدا کردی؟
‫از رئیست.
‫بهم گفت که لوازمت رو سر هر قرار بیارم.
‫پس عشقت اینه، ها؟
‫داره اذیتت می‌کنه؟ ‫می‌خوای بهش گوشمالی بدم؟
‫کارت تمومه!
‫- کجا؟ بالاتر؟ ‫- بالاتر.
‫اینجا؟
‫- بالاتر. ‫- اینجا؟
‫هی، اونجا نه!
‫به گمونم پیرمرد هنوزم زور داره.
‫بخاطر پیر بودنش بهش نمیگن "پیرمرد".
‫بخاطر مارموز بودنشه.
‫فکر می‌کردم که دوست نداشتی شرکت بزنی. ‫چی عوض شد؟
‫- پیرمرد چیزی گفت؟ ‫- اون چی بگه؟
‫من می‌دونم که چقدر کارم درسته،
‫پس حس کردم که اینطوری ‫دارم یه لطف دیگه در حق پیرمرد می‌کنم.
‫مگه تو بخاطر همین نرفتی ‫و شرکت خودت رو راه ننداختی؟
‫شرکتی که زدمش زمین.
‫اون موقع منو نداشتی.
‫بحث تو جداست،
‫ولی به فکر بچه‌ها هم باش.
‫ممکنه عقل توی سرشون نباشه،
‫ولی مهارت دارن.
‫دوره زمونه عوض شده.
‫حتی تو هم به راحتی سرمایه گیر نمیاری.
‫بیا!
‫نظرت چیه؟
‫بهت اعتماد به نفس میده؟
‫چی شده؟
‫بیخیال.
‫تا کِی می‌خوای عمرت رو ‫توی اون دفتر درپیت تلف کنی؟
‫تو باید قاطع باشی.
‫اگه دلش رو نداری ‫می‌خوای من به جات انجامش بدم؟
‫درک می‌کنم.
‫فکر می‌کردم که این اتفاق ممکنه بی‌افته.
‫با توجه به جایگاه الانم،
‫فکر نکنم درست باشه که دیگه نگهت دارم.
‫بخاطرش متاسفم.
‫هی، این حرف رو نزن.
‫برو.
‫هر از گاهی بهت سر می‌زنم.
‫حتما.
‫- صومین. ‫- بله؟
‫بیا فرض کنیم یه پسر به اسم آ هست ‫و یه دختر به اسم ب.
‫یه عمره که باهم داداشن.
‫ولی یکیشون که داداش نیست.
‫قضیه اینه که، ب گفت عشقی داره،
‫ولی دروغ از آب در اومد.
‫چرا دروغ گفته؟
‫قضیه از این قراره.
‫ب خوب می‌دونه که آ ازش خوشش میاد،
‫ولی این معذبش می‌کنه.
‫به نظرت چرا اینطوره؟
‫چون ب هم ازش خوشش...
‫چون ب، آ رو به چشم یه مرد نمی‌بینه.
‫عجب! ‫چرا اینقدر دارن طولش میدن؟
‫عین کتاب میشه اونو خوند.
‫نمیشه سفارش منو بکنی؟
‫من هنوزم یکم توانایی مبارزه کردن دارم.
‫یا هم سه ماه بیشتر بمون. ‫کل خواسته‌ام همینه، جائه‌یی.
‫قربان.
‫معذرت می‌خوام.
‫نمیشه تا وقتی که ‫یکی رو جات پیدا کنم بمونی؟
‫هی! ‫چرا شما اینقدر کُندین؟
‫- دوباره داری کوفت می‌کنی؟ ‫- داشتیم صحبت‌مون رو آماده می‌کردیم.
‫چطور همچین حامی بزرگی پیدا کردی؟
‫ما همیشه "دبیرستان خونین" بازی می‌کنیم.
‫دبیرستان چی؟
‫نظر حرفه‌ای‌های واقعی چیه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫این نسخه بتای دبیرستان خونینی هست که ‫به زودی منتشر میشه.
‫به عنوان یه حرفه‌ای، ‫به نظرم این شخصیت‌ها تا الان مُرده...
‫ولی آخه کی بازی‌ای که مثل زندگی واقعی باشه ‫رو می‌شینه بازی ‌کنه؟
‫درسته. ‫هیچکس بازی نمی‌کنه.
‫- آره والا. ‫- دقیقا.
‫وای، تو چه خوشگلی.
‫می‌خوام یه اسکن سه بعدی ازت بگیرم ‫و به یه شخصیت توی بازی تبدیلت کنم.
‫پارسال، در مجموع 317,600 نفر آدم مردن،
‫که افزایش 12,340 نفری یا 4.2 درصدی رو ‫در مقایسه با سال گذشته به همراه داشت.
‫از بین اون افراد، شرکت ما...
‫ادامه بدم؟
‫بزن اسلاید بعدی.
‫در خصوص بازگشت سرمایه...
‫مگه این اطلاعات از دوران اوج ام‌کی نیست؟
‫کسب ‌و کارهای قتل به سبک شرکتی ‫بخاطر هزینه‌های آموزش و بهره‌برداری...
‫به ندرت همون اول به سود می‌رسن.
‫حرف از سود بسه.
‫پول زیادی در جون آدم‌ها وجود نداره.
‫میشه کارت رو از نزدیک ببینم؟
‫- ببخشید؟ ‫- واقعا کمکم می‌کنه که از نزدیک ببینم.
‫می‌دونین که من چرا دارم این کارو می‌کنم؟
‫فکر نکنم که لازم باشه اینو بدونیم.
‫دقیقا. ‫من علاقه‌ای به سود یا رقم ندارم.
‫می‌دونستم که اون فرق می‌کنه.
‫عشق توئه، مانتیس؟
‫ببخشید. ‫یکم سوالم زیادی شخصی بود.
‫حالا!
‫وقت یه چیز باحاله؟
‫اسم، کیم دونگ‌یونگ.
‫- 28 سالشه، ولی 7 سال سابقه... ‫- اون نه.
‫مشخصات جائه‌یی رو نشون بده.
‫تو یه شرکت اداره کردی.
‫فکر کنم قبلا اسم شرکت رو شنیدم.
‫اوه، درسته.
‫یه شرکت وظهور در دوره رونق حوزه بود،
‫ولی تسلط ام‌کی بر حوزه ‫اون رو از هم پاشید.
‫صبر کن، تو کارآموزی در ام‌کی بودی؟
‫چه جالب.
‫تو قبلا کله‌گنده‌ای بودی.
‫پس چطور از یه شرکت بی نام و نشون ‫سر در آوردی؟
‫اون قبلا رئیس یه شرکت بود،
‫بخاطر همین شرکت‌های کوچیک ‫در استخدام کردن همچین شخصی تردید داشتن.
‫و شرکت‌های بزرگ هم ازش اجتناب می‌کردن ‫چون شرکت قبلیش رو به فنا داده بود؟
‫پس خیلی به درد نمی‌خوره.
‫من شخصا می‌تونم مهارت‌هاش رو تضمین کنم،
‫پس بیا از این قضیه بگذریم.
‫اصلا چقدر کارش خوبه؟
‫اگه در مقابل تو قرار بگیره چی؟
‫اوه، شرمنده.
‫کنجکاو شدن سر این چیزها ‫دست خودم نیست.
‫جائه‌یی، توی مبارزه‌ای در مقابل مانتیس ‫چطور عمل می‌کنی؟
‫ما شخصیت‌های یه بازی نیستیم.
‫من یکی‌ام که بازی ویدئویی می‌سازه.
‫متوجه‌ام.
‫منم یکی‌ام که آدم می‌کشه.
‫دفعه بعدی‌ای که همدیگه رو ببینیم، ‫کلکت کنده‌ست.
‫هی!
‫بریم!
‫چطور عمل می‌کنی؟ ‫مگه جراحیه؟
‫تو اگه می‌خوای می‌تونی بمونی.
‫کنجکاویم دست خودم نیست.
‫چیکار می‌کنین؟ ‫گفتم بریم.
‫عشقت داره صدات می‌کنه.
‫ببخشید.
‫هیچ می‌دونی که اون چه فرصتی برای ما بود؟
‫اون عوضی‌ایه که هیچوقت عین آدم باهامون رفتار نمی‌کنه.
‫بچه پررو بی‌احترامی می‌کرد.
‫یکی که کارش آدم کشتنه ‫داره همچین حرفی می‌زنه.
‫این برای ما کاره!
‫تو واقعا می‌خوای ‫سر کار اینطوری باهات رفتار بشه؟
‫آره.
‫چی؟
‫من فقط می‌خوام انجامش بدم.
‫کار رو میگم.
‫من برات کار گیر میارم.
‫من مانتیس‌ام.
‫وقتی توی ام‌کی بودی ‫مانتیس بودی.
‫چه ام‌کی باشه چه نباشه، ‫من هنوزم مانتیس‌ام.
‫- ما چی؟ ‫- شما دخالت نکنین.
‫می‌فهمم که تو مانتیس هستی!
‫ولی ما چی؟
‫دوباره تنت می‌خاره؟
‫نزنش.
‫تو هم بس کن، دونگ‌یونگ.
‫چی رو بس کنم؟
‫راستش رو بخوای،
‫همه اینا بخاطر توئه.
‫پی؟
‫مانتیس فقط بخاطر تو قهر کرده. ‫نمی‌فهمی؟
‫شما متوجه نمی‌شین؟
‫اگه بهش علاقه داری، بهش بگو خب. ‫یا باهاش برو بیرون.
‫اینقدر عین دوتا بچه رفتار نکنین!
‫پسر، من دیگه بریدم.
‫من برمی‌گردم اونجا.
‫آخه چرا باید بخاطر شما دوتا ‫این فرصت رو از دست بدم؟
‫یانگ صومین بوم‌بای، ‫شما چیکار می‌کنین؟
‫باشه. ‫تا ابد همینطوری زندگی کنین.
‫هی، کیم دونگ‌یونگ!
‫- هی، دونگ‌یونگ. ‫- ول کن!
‫کجا داری میری؟
‫اینقدر زل نزن. ‫داری خجالتم میدی.
‫خودت گفتی بیام.
‫بیا.
‫اوه، این...
‫آره.
‫منظورت از "آره" چیه؟ ‫احمق.
‫همه اینا رو از کار کردن در ام‌کی پس‌انداز کردی؟
‫آخه به نظر میومد که خیلی ولخرجی می‌کنی.
‫اون همه هتل رفتن‌هات، چیزهای لوکس ‫و ماشین‌های وارداتی.
‫ماشینم رو فروختم.
‫و به جاش اینو گرفتی؟
‫اصلا راه میره؟
‫پس چطور تا اینجا اومدم؟
‫پس تا وقتی که هنوز کار می‌کنه ‫به شرکتی که می‌خواد استخدامت کنه برو.
‫لازم نیست بخاطر من این کارو بکنی.
‫واقعا بخاطر من بود؟
‫تو هم می‌دونستی؟
‫به گمونم حق با صومین بود.
‫چون راحت نبودی، نادیده‌اش گرفتی.
‫بخاطر تو نبود. ‫بخاطر خودم انجامش دادم.
‫من مانتیس‌ام خب.
‫نمی‌تونم برم واسه هر شرکتی کار کنم که.
‫باید شرکت خودم رو تاسیس کنم ‫و به ام‌کی بعدی تبدیلش کنم.
‫اوضاع رو برات معذب کننده نمی‌کنم،
‫پس کمکم کن، باشه؟
‫- چرا باید کمکت کنم؟ ‫- منظورت از چرا چیه؟
‫چون تو کارت رو خوب بلدی.
‫بدک نیستی.
‫حق با توئه. ‫توی کارم بدک نیستم.
‫ولی من قرار نیست کمکت کنم.
‫توی این قضیه باهم هستیم، برابریم.
‫ولی من رئیس شرکت می‌شم.
‫چه انتظاری داشتی خب؟
‫بدون من که اصلا سفارش نمی‌گیریم.
‫به نظرت تو بتونی جذبشون کنی؟
‫من با چندتا مشتری که در ام‌کی می‌شناختم ‫تماس گرفتم.
‫قبوله؟
‫هی!
‫من خیلی جون کندم تا اینا رو گیر بیارم.
‫بر اساس سطح مهارتتون ‫اینا رو به شما می‌سپارم،
‫پس مطمئن بشین که اشتباهی رخ نده.
‫بله، رئیس!
‫رئیس؟
‫می‌دونم که رفتن دونگ‌یونگ ناامیدمون کرده، ‫ولی بیاین ادامه بدیم.
‫- بله، خانم نائب‌رئیس! ‫- خانم نائب‌رئیس؟
‫می‌بینی؟ تو هم باید مثل مدیر اجرایی یانگ ‫زود دوزاریت بی‌افته.
‫تو مدیر اجرایی شدی؟
‫قربان، فقط همینا رو گیر آوردی؟ ‫فکر می‌کردم اول کاری خیلی باشن.
‫سخت مشغول کار بشین، ‫بعدش کارها هم بیشتر می‌شن.
‫من باید این کار سطح یک رو بردارم. ‫این یکی هم واسه جائه‌ییـه.
‫این برای توئه، خانم یانگ.
‫یه کار سطح چهار؟
‫این کار سطح دو رو خودم انجام میدم.
‫این کار سطح سه رو هم بردار، خانم یانگ.
‫پس من چی؟
‫تو خیلی مهمی، بوم‌بای.
‫یه جا واسه قرار شام تیمی امشب انتخاب کن.
‫چی؟
‫من که بدجور گرسنمه. ‫بریم.
‫بله، قربان.
‫و چرا من هنوزم بوم‌بای‌ام؟
‫زود باش، خانم نائب‌رئیس. ‫بیا بریم.
‫اومدم، قربان!
‫آروم! ‫یکم بریز.
‫[شرکت مانتیس]
‫بریم.
‫چرا داری اینقدر قیمت رو پایین میاری؟
‫آدم‌هایی مثل ما باید با چی سر کنیم؟
‫اگه قرار باشه ام‌کی رو احیاء کنم ‫چاره‌ای ندارم.
‫فکر کردی خودم خوشم میاد؟
‫یعنی، حتی وقتی نمایش خوبی هم گیرمون میاد،
‫مثل تو آدم مطمئنی نداریم.
‫رئیس محترم.
‫تا حالا به این فکر کردی که چندتا ‫از نمایش‌هات رو به ما بسپاری؟
‫اونایی که ام‌کی دوست نداره انجامشون بده.
‫اگه سطح یک باشن که بهتر.
‫وای، رئیس شرکت شدن ‫واقعا تو رو پخته کرده.
‫مانتیس کبیر التماس کردن یاد گرفته.
‫کمکم می‌کنی یا نه؟
‫به یه شرط.
‫می‌دونستم.
‫از وقتی که مین‌کیو مرده،
‫تعداد بیکارها دو برابر شده.
‫به عبارتی دیگه، دوره پیروی از قوانین تموم شده.
‫بخاطر همین امیدوارم که تا قبل از تموم شدن سال ‫بتونم همه‌چیز رو راست و ریست کنم.
‫اگه زمانش که برسه همکاری کنی، ‫کارها بهتر پیش میره.
‫تا دقیقا مثل گذشته ‫بتونین بقیه شرکت‌ها رو سرکوب کنین؟
‫حالا می‌فهمم که چرا آدم‌ها اینقدر دنبالن ‫به یه شرکت بزرگ بپیوندن.
‫حالا که از یه شرکت بزرگ رفتم ‫اینو می‌فهمم.
‫پس چرا رفتی که زندگی رو ‫واسه خودت سخت‌تر کنی؟
‫ها؟
‫برو کنار.
‫چرا یهو نمایش رو لغو کردین؟
‫ما که سناریوش رو آماده کرده بودیم.
‫لطفا. ‫شنیدم که شما بد کینه‌ای از هدف دارین.
‫مطمئن می‌شیم که مرگشون دردناک باشه.
‫فقط بهمون اعتماد کنین...
‫الو؟ جناب؟
‫دوباره؟
‫ای بابا. حالا یه کار سطح سه بود یا نه، ‫بالاخره بعد از مدت‌ها یه کار گرفته بودیم.
‫لعنتی!
‫حداقل تو هنوزم هر از گاهی ‫کار عملی می‌کنی.
‫آخه چطور یه قاتل دست‌هاش اگزما می‌زنه؟
‫جائه‌یی.
‫میشه امروز با مانتیس حرف بزنی؟
‫تو الان توی شرکتی. ‫اون رو رئیس صدا کن.
‫کی اهمیت میده؟ ‫فقط خودمونیم که.
‫یعنی میگی که مانتیس یکی از ما نیست؟
‫تو هم رئیس صداش نمی‌کنی که.
‫بیا روراست باشیم. ‫می‌دونم که تو هم گِله‌های زیادی داری.
‫ما همینطوریش هم کار کم داریم،
‫و رئیس بیشتر نمایش‌ها رو انجام میده.
‫پس من چی؟
‫تو چی؟
‫اون نمایش رو به هان‌اول سفارش داده بود.
‫خوشت نمیاد؟ ‫خودت سفارش بگیر.
‫گفتنش که راحته.
‫ما عملا شرکت تک‌نفره مانتیس هستیم.
‫حداقل اون هوای تو رو...
‫اگه می‌دونستم که اینطوری میشه، ‫همراه دونگ‌یونگ می‌رفتم.
‫هی، بوم‌بای!
‫کدوم یکی از شما احمق‌ها ‫زباله‌های توی راهرو رو درست جدا نذاشته؟
‫خوش برگشتی، قربان.
‫تقصیر اون بود.
‫مگه از سر صحنه نیومدین؟
‫باید یه نمایش رو درست می‌کردم.
‫این مال توئه، جائه‌یی.
‫یکی ولش کرد، ‫پس باید امروز انجامش بدی.
‫امروز؟
‫برای تو مثل آب خوردنه.
‫هی، بوم‌بای!
‫روی سناریو کار کردی یا نه؟
‫شماها می‌خواین اینو امتحان کنید؟
‫- آره. ‫- جدی؟
‫داری چه‌کار می‌کنی؟
‫من اون کارو به تو سپردم.
‫ها؟
‫رئیس.
‫باید تنها باهات حرف بزنم.
‫نمی‌تونیم این‌جوری ادامه بدیم.
‫برای اداره یه شرکت، ‫باید بذاریم بچه‌ها رشد کنن.
‫- گله کردن؟ ‫- این‌جوری نیست.
‫تو رئیس هستی.
‫همه به تو امید دارن.
‫آره، می‌دونم.
‫فکر نکن بهشون حقوق نمی‌دم ‫یا اونا رو گرسنه میذارم.
‫کجا می‌تونی رئیسی مثل من پیدا کنی؟
‫نرخ‌هامو کم می‌کنم تا نمایش جور کنم، برای ‫کار جون می‌کنم و پولو با همه تقسیم می‌کنم.
‫پس دیگه تنهایی جون نکن ‫و بذار ما هم چندتا نمایش رو اداره کنیم.
‫اگه حتی یه کارو خراب کنیم می‌دونی چی می‌شه؟
‫می‌خوای از همون اول شرکت رو به خطر بندازی؟
‫چرا اصلاً شرکت رو راه انداختی ‫اگه به ما اعتماد نداری؟
‫تو فقط به خاطر این مانتیس شدی
‫چون آدمای تو ام‌کی بهت اعتماد کردن.
‫اون بچه‌ها تو سطح من نیستن.
‫خب، من چی؟
‫تو چی؟
‫تو دیگه شروع نکن. همین‌جوریش خسته‌کننده‌ست.
‫می‌دونی که هواتو داشتم.
‫قول دادی منو معذب نکنی.
‫این واقعاً معذبم می‌کنه
‫وقتی جلوی بقیه این‌قدر تابلو هوامو داری.
‫باشه.
‫دیگه هواتو ندارم.
‫خوشحال شدی؟
‫تا حالا بهم یه نمایش سطح یک دادی؟
‫تو فقط یه آدم خودشیفته‌ای
‫که همه رو، از جمله من، ‫پایین‌تر از خودت می‌بینی.
‫باشه.
‫پس می‌خوای همه نمایش‌های ‫سطح یک رو بهت بدم؟
‫این تو کله‌ت فرو نمیره؟
‫حالم به‌هم می‌خوره ‫از اینکه وانمود می‌کنی
‫اهمیت می‌دی ولی به ‫آدما از بالا نگاه می‌کنی.
‫لعنتی.
‫پس حالتو به‌هم می‌زنه؟
‫باشه.
‫هی!
‫اگه من نبودم، الان به فنا ‫رفته بودی، می‌دونستی؟
‫مگه به خاطر این نبود که ‫رئیسی که هواتو داشت ول کردی
‫و اومدی سراغ یه آدم حال‌به‌هم‌زنی مثل من؟
‫چیه؟ اشتباه می‌کنم؟
‫اگه از اینکه از بالا بهت نگاه می‌کنم ‫بدت میاد، از من بهتر شو و رئیس شو.
‫چیه، می‌خوای همین حالا بریم؟
‫آره؟
‫حتما خیلی از خودت راضی هستی.
‫بالاخره، همیشه حق با توئه.
‫همه‌چیز بین
‫تو و جائه‌یی روبراهه؟
‫نمی‌دونم چرا هی جوری حرف می‌زنی ‫انگار یه چیزی می‌دونی.
‫ببین چه حلال‌زاده‌ست.
‫چیه، خانم نایب‌رئیس؟
‫تموم شد.
‫مستقیم می‌رم خونه.
‫باشه، آفرین.
‫مراقب باش. می‌بینمت...
‫الو؟
‫هنوز نمی‌خوای بشنوی؟
‫که چرا به شین جائه‌یی اجازه نمی‌دم.
‫اگه قراره حرف بزنی، ‫قضیه رو نپیچون و رک بگو.
‫فکر می‌کنی بین من و مین‌کیو چی شده؟
‫گفتی یه مسئله شخصیه.
‫مشتری‌ها دنبالم هستن.
‫من عصبانی بودم...
‫که یکی کنارم بود
‫که از من بهتر بود.
‫شماها کی‌ هستین؟
‫بی‌خیال.
‫بهم نگین.
‫امروز واقعاً حالم داغونه.
‫فقط فرار نکنید.
‫هیچ‌کدوم‌ از شما عوضیا نباید فرار کنه.
‫بااستعداد بودن یه موهبته.
‫ولی استعداد متوسط
‫در واقع می‌تونه یه نفرین باشه.
‫چرا هان‌اول رو به جای من انتخاب کردی؟
‫اگه با تیزی‌ واقعی می‌جنگیدی، ‫تکه‌تکه شده بودی.
‫انگار هیچی حالیت نیست. ‫فکر کنم باید همین‌طور باشه.
‫یکی بهم گفت
‫تو هیچ‌وقت به لی هان‌اول نمی‌رسی.
‫شین جائه‌یی
‫هیچ‌وقت به لی هان‌اول نمی‌رسه.
‫گفتی هیچ‌وقت؟
‫هیچ‌وقت.
‫خب، پس بیا با تیزی‌ واقعی بجنگیم.
‫بذار من
‫با تیزی‌‌های واقعی با لی هان‌اول بجنگم.
‫اصلاً می‌دونی چی می‌خوای؟
‫آره.
‫اگه نمی‌دونستم معنیش چیه، اینو می‌گفتم؟
‫من از بچه‌هایی مثل تو بدم نمیاد.
‫برای همین دارم فکر می‌کنم.
‫به اینکه می‌تونم باهاش روبه‌رو بشم یا نه؟
‫نه.
‫به اینکه...
‫بذارم بری یا نه.
‫داری منو بیرون می‌کنی؟
‫فقط چون گفتم با هان‌اول می‌جنگم؟
‫نمی‌تونیم ریسک‌ها رو نادیده بگیریم.
‫شرکت باید از دارایی‌های ‫بزرگ‌ترش محافظت کنه.
‫بچه‌هایی مثل تو همیشه دردسر درست می‌کنن.
‫رئیس اینو گفت، نه؟
‫کلمه «هیچ‌وقت» رو.
‫و تو مثل یه احمق
‫قبولش کردی.
‫دیدی؟ می‌دونستم آخرش دردسر درست می‌کنی.
‫جائه‌یی واقعاً گفت ‫با من با تیزی‌‌های واقعی می‌جنگه؟
‫خیلی شبیه منه.
‫به‌خصوص
‫جوری که با چنگ و دندون می‌جنگه تا ببره.
‫بس کن.
‫این برات خوب تموم نمی‌شه.
‫گور بابات.
‫لعنتی عوضی!
‫می‌دونستم منو به عنوان یه رقیب می‌بینه.
‫ولی این به این معنی نیست ‫که می‌خواد منو بکشه.
‫منم نمی‌خواستم چا مین‌کیو رو بکشم.
‫باید خیلی وقت پیش ‫درباره این بهم می‌گفتی.
‫فکر نمی‌کردم شماها ‫این‌قدر باهم نزدیک بمونید.
‫وقتی شرکت رو ترک کردی...
‫باید از هان‌اول فاصله بگیری.
‫بودن با کسی که هیچ‌وقت ‫نمی‌تونی ازش جلو بزنی...
‫برای تو خیلی ظالمانه‌ست.
‫آخرش، منم نتونستم...
‫از چا مین‌کیو فاصله بگیرم.
‫ازش متنفر بودم،
‫ولی تحسینشم می‌کردم.
‫صبر کن!
‫جائه‌یی!
‫حالت چطوره؟
‫منم، دونگ‌یونگ.
‫جائه‌یی نبود که کنار من موند.
‫من بودم که کنارش موندم.
‫اگه اصرار داری نگهش داری،
‫باید زود بهش بگی.
‫که معنی «هیچ‌وقت» چیه.
‫اگه از بازی کردن خسته شدی، ‫خودتو نشون بده!
‫گفتم بهت. ‫نمی‌تونم جلوی کنجکاویمو بگیرم.
‫مانتیس واقعاً از تو بهتره؟
‫چرا هنوز براش کار می‌کنی؟
‫با اون مهارت‌ها؟
‫- جائه‌یی زنگ نزده، نه؟ ‫- نه.
‫- جائه‌یی. ‫- جائه‌یی!
‫تو...
‫بیا اینجا غذا بخور.
‫حوصله غذا خوردن ندارم.
‫عوضی.
‫دیروز دوباره الکل خوردی، نه؟
‫نخوردم!
‫می‌دونم خوردی. باید کار کنی!
‫گفتم که نخوردم.
‫تازه، اگه کاری نباشه نمی‌تونم کار کنم.
‫حالا داری جواب سربالا می‌دی؟ ‫بیا بیرون، عوضی.
‫- باز چیه؟ ‫- فکر کرده حالا خیلی گنده شده.
‫بس کن و بذار بچه غذا بخوره.
‫تو این مدت کجا بودی؟
‫یه کاری داشتم.
‫چه کاری؟
‫یه کاری بود.
‫یه کاری؟ چی؟
‫حرفمو نشنیدی؟
‫باید همه‌چیزو بهت گزارش بدم؟
‫آره.
‫چرا؟
‫واقعاً نمی‌دونی؟
‫چون من رئیستم.
‫من بالاترم.
‫باشه پس.
‫وسایلتو بردار. بیا بیرون.
‫ما هم بریم بیرون؟
‫اونا تیزی‌‌های واقعیشونو برداشتن.
‫مانتیس بهمون گفت بمونیم. ‫گفت اشکالی نداره.
‫ولی فکر می‌کنی جائه‌یی الان در ‫مقابل هان‌اول چطور عمل می‌کنه؟
‫اون داشت تمرین می‌کرد ‫وقتی مانتیس داشت ول می‌گشت.
‫نگرانشونی یا فقط کنجکاوی؟
‫گور باباش. دارم می‌رم بیرون.
‫هی!
‫زیاد به خودت فشار نیار.
‫بعد از این باید یه جوابایی ازت بگیرم.
‫داری طوری حرف می‌زنی ‫که انگار قراره برنده شی.
‫این یه واقعیته، نه فرض. ‫و هیچ‌وقت تغییر نمی‌کنه.
‫باورم نمی‌شه.
‫چقدر ترسناک بود.
‫کی این‌قدر خوب شدی؟
‫فهمیدم.
‫دیگه بس کن.
‫خب، به هر حال،
‫تو حالا رئیس هستی.
‫بریم. الان منتظرن.
‫اگه می‌خوای دنبالم بیا.
‫می‌بینی؟ یه حرفه‌ای توی یه سطح ‫کاملاً متفاوت حرکت می‌کنه.
‫واقعاً متفاوته.
‫این روزا، همه یکی رو ‫دارن که دوست دارن بکشنش.
‫یه تجربه نیابتی از کشتن.
‫شماها چطورید؟
‫خب، از وقتی ام‌کی کارش رو به ما ‫برون‌سپاری می‌کنه، حسابی سرمون شلوغه.
‫اگه ام‌کی داره برون‌سپاری می‌کنه، ‫حتماً داره بیکارها رو جمع‌وجور می‌کنه.
‫هی، جوونیتو تلف نکن و بیا به ما ملحق شو.
‫اونا آینده‌ای ندارن. ما خود آینده‌ایم.
‫اینو داشته باش. ما خیلی بودجه داریم.
‫رئیس‌مون الان بزرگ‌ترین مهره‌ست.
‫اولین رئیس زن توی این صنعته!
‫و مانتیس دیگه به ته خط رسیده.
‫می‌دونم تو این کارو کردی.
‫چه‌کار کردم؟
‫تو مانتیس رو کشیدی پایین ‫و صحنه رو برای جائه‌یی آماده کردی.
‫برو بابا. این کار از من بر نمیاد.
‫- لعنتی. ‫- اون ویدیویی که اون روز گرفتی...
‫همه توی این صنعت دیدنش.
‫کار من نبود.
‫پس جائه‌یی تو رو وادار کرد ‫اون ویدیو رو بارگذاری کنی؟
‫رئیس هم مخالفش بود.
‫صحیح.
‫چی گفتم؟ تو تجارت، بسته‌بندی ‫همه‌چیز رو تعیین می‌کنه.
‫روابط عمومی و بازاریابی.
‫ظهور یه بازیکن بدون رتبه ‫که مانتیس، یه حرفه‌ای برتر رو زمین زد.
‫و اون یه زنه.
‫برای همین یه لقب برات درست کردم.
‫می‌دونی مارمولک‌ها مانتیس‌ها رو می‌خورن؟
‫مارمولک؟
‫اسم باحالیه، نه؟
‫مارمولک رو دوست دارم. واقعاً بهت میاد.
‫من فقط از اسم خودم استفاده می‌کنم.
‫مارمولک.
‫بذار برم سر اصل مطلب.
‫اون قوانینی که ام‌کی گذاشته رو می‌دونی؟
‫واقعاً باید رعایتشون کنیم؟
‫اون قوانین شاید حالا کم‌رنگ شده باشن،
‫ولی هنوز توجیه اصلی توی این تجارتن.
‫اگه نمی‌خوای یه مغازه سر کوچه ‫راه بندازی، باید به اصول پایبند باشی.
‫توجیه و اصول، آره؟
‫فکر کن چراغ راهنماییه.
‫چا مین‌کیو، که چراغ‌های ‫راهنمایی رو گذاشت، دیگه مرده.
‫می‌فهمم!
‫دوکگو هنوز زندس.
‫واقعاً این‌قدر معرکه‌ست؟
‫مارمولک نمی‌تونه بهش آسیب بزنه؟
‫پس چیزی که داری می‌گی اینه که...
‫قوانین مشکل نیستن،
‫کسی که ازشون استفاده ‫می‌کنه مشکل داره، درسته؟
‫من از اون یارو خوشم نمیاد.
‫منو رد کرد.
‫پس،
‫منو رد نکن، مارمولک.
‫چرا خودت اینو آوردی؟
‫می‌تونستی یه زیردست بفرستی.
‫نباید این کارو می‌کردی.
‫واقعاً خودتو ول کردی، نه؟
‫به هر حال ممنون.
‫ممنون که همیشه کارای مزخرف رو به ما می‌دی.
‫اگه نمی‌خوای، مشکلی نیست.
‫کی گفتم نمی‌خوام؟
‫گفتم «ممنون»، نه؟
‫جا بده.
‫کاری که توی مجمع عمومی خواستم انجام بده، ‫تا همه‌ نمایش‌های سطح یک مال تو بشه.
‫تریادهای چینی این روزا با هم تو جنگن.
‫خب، منم از ام‌کی هستم،
‫پس کاملاً موافق داشتن قانونم.
‫ولی مطمئنی همکاری من ‫تو این موقعیت فرقی ایجاد می‌کنه؟
‫منم اون ویدیو رو دیدم.
‫اخیراً خیلی درباره شرکت جائه‌یی شنیدم.
‫می‌گن داره سریع رشد می‌کنه.
‫می‌خوایش، نه؟
‫طمع زیاد دل‌درد میاره.
‫هنوز نمی‌خوای به شرکت برگردی؟
‫وای، این قیافه واقعاً داغونه.
‫کی دیگه بهشون نمایش پیشنهاد می‌ده؟
‫ما همه رو به جز چندتا بستیم تا شک نکنن.
‫حالا همه‌چیزو قطع کن.
‫بله، قربان.
‫هان‌اول.
‫اگه به خاطر من به ام‌کی نمی‌ری،
‫نگران من نباش.
‫می‌خوای اینو امتحان کنی؟
‫جدی؟
‫- یه سطح چهار می‌خوای؟ چرا باید... ‫- هیچ‌کس مجبورت نمی‌کنه.
‫تمام تلاشمو می‌کنم.
‫مطمئنی از پسش برمیای، درسته؟
‫مدیر یانگ؟
‫البته که می‌تونم. ‫فقط به من بسپر، قربان.
‫لعنتی!
‫- خانم یانگ! ‫- ها؟
‫گفتی از پسش برمیای!
‫این صحنه منه. تو اینجا چه‌کار می‌کنی؟
‫وقتی این‌قدر گند می‌زنی چطور نیام؟
‫هنوز تموم نشده.
‫صبر کن نوبتت بشه، جوون.
‫هنوز با اون خانم کارم تموم نشده.
‫خانم یانگ!
‫عجب.
‫یه دقیقه‌ای تمومش کن، وگرنه اخراجی.
‫- سی ثانیه مونده. ‫- چی؟
‫لعنتی.
‫گور باباش.
‫بیست ثانیه.
‫پونزده!
‫ده،
‫نه،
‫هشت،
‫هفت،
‫شش،
‫پنج،
‫چهار،
‫سه، دو،
‫یک!
‫نزدیک بود.
‫[تمیز کننده]
‫بله، مانتیس هستم.
‫یه پاکسازی لازم داشتم.
‫وای، نمایش‌های سطح دوم ‫از اونی که فکر می‌کردم راحت‌ترن.
‫شرط می‌بندم یه نمایش سطح یک ‫هم مثل آب خوردن باشه.
‫راستی، واقعاً داری یه نمایش ‫سطح چهار انجام می‌دی؟
‫هی، هنوز دارم حرف می‌زنم. ‫کجا داری می‌ری؟
‫قربان.
‫بله، مانتیس.
‫- بگیرش. ‫- نه بابا این چه کاریه.
‫چیزی نیست.
‫داری چه‌کار می‌کنی؟ ‫الان حسابی تو ضرریم.
‫بیا. یه چیزی برای مجمع عمومی بگیر.
‫ممنون، قربان.
‫اون مانتیس نیست؟
‫هی، مانتیس.
‫مدت زیادیه ندیدمت.
‫- شنیدم یه شرکت راه انداختی. ‫- بله.
‫ولی اون تنها کارمندته؟
‫آره، اون کافیه.
‫دیرمون نشده؟
‫خب. فعلا.
‫این‌قدر کارت کساد شده،‌ آره؟
‫فکر کنم مانتیس ‫دیگه اون مانتیس سابق نیست.
‫لعنتی.
‫بس کن. داری منو خجالت‌زده می‌کنی.
‫بریم.
‫اومد.
‫شنیدم برای خودت یه لقب درست کردی. ‫مارمولک، درسته؟
‫مدت زیادیه ندیدمت.
‫من همچین کاری نکردم.
‫بریم داخل.
‫همون‌طور که همه می‌دونید،
‫مدت زیادیه از این دنیا فاصله گرفتم.
‫آدما کنجکاو بودن
‫که چرا دوکگو برگشت.
‫درسته که خیلی از همکارا ‫ازم خواستن برگردم...
‫ولی من بیشتر از روی وظیفه برگشتم.
‫احساس وظیفه کردم که ‫میراث رئیس سابق رو حفظ کنم
‫که منو بازنشسته کرد.
‫منظورت از میراث،
‫قوانینه؟
‫من شین جائه‌یی از جی‌بی هستم.
‫خوب می‌شناسمت، رئیس شین.
‫چیزی هست که بخوای بگی؟
‫اینجا نیومدی موعظه کنی، ‫ولی هنوزم سر اصل مطلب نرفتی.
‫اشکالی نداره اگه یکی از ‫زیرمجموعه‌هات حرفتو خلاصه کنه؟
‫بفرما.
‫«برای همین ام‌کی مثل قدیما داره وارد می‌شه
‫تا به قانون‌شکنا یه ‫گوشمالی درست‌حسابی بده.»
‫درسته؟
‫به لطف قوانین، بیکارامون کمتر شدن،
‫ولی این باعث شد کار ‫برای شرکت‌های کوچیک‌تر کم بشه،
‫و آدمای اونا قوانین رو شکستن ‫تا سر پا بمونن.
‫نتیجه‌ش این شد،
‫که اون شرکت‌ها همشون ‫مجبور شدن تعطیل کنن.
‫پس داری پیشنهاد می‌کنی ‫قوانین رو بندازیم دور،
‫و یه دوره بیکاری رو برگردونیم؟
‫حرفم اینه که باید در مورد ‫رویکردمون بازنگری کنیم
‫اگه نتایج با اهدافمون همخونی نداشته باشه.
‫فهمیدنش این‌قدر سخت بود؟
‫فکر می‌کردم این یه مجمع عمومیه، ‫نه یه تورنمنت مناظره کسل‌کننده.
‫بیخیال، این چیزا از درک من خارجه.
‫زود تمومش کنیم و بریم خونه.
‫همین حالا.
‫«دیگه نمی‌تونم از قوانین پیروی کنم.»
‫دستا بالا!
‫«می‌خوام نمایش‌های مجاز رو ول کنم،
‫حتی اگه شرکت ضرر کنه.»
‫«اگه دستمزد به اندازه کافی خوب باشه، ‫حاضرم یه حیوون بچه‌کش باشم.»
‫دستا رو نشون بدید.
‫حله؟
‫- تموم شد. ‫- من هیچ‌وقت نگفتم قوانین رو دنبال نکنیم.
‫باید از قوانین پیروی ‫کنیم، وگرنه تنبیه می‌شیم.
‫چی؟
‫ولی...
‫چرا ام‌کی باید اونا رو تنبیه کنه؟
‫در حادثه گیل بوکسون پارسال...
‫پنج تا از همکارامون توی یه شب کشته شدن.
‫بعد ام‌کی یه تحقیق داخلی راه انداخت ‫و یهو تمومش کرد.
‫علاوه بر اون،
‫رئیس یه شرکت و مدیر ‫ام‌کی توی این جریان مردن.
‫و آخرش...
‫حتی رئیس واقعی ام‌کی ‫که اون قوانین رو گذاشت، مرد.
‫ام‌کی هنوز حق داره کسی رو تنبیه کنه؟
‫خب، پس کی دیگه این کارو بکنه؟
‫تنبیه فقط وقتی اثر داره ‫که قوی‌ترین نیرو انجام بده.
‫چرا نمیذاری من امتحانش کنم؟
‫واقعاً می‌تونی به این حرفا عمل کنی؟
‫بله.
‫خب، اشکالی نداره
‫که همین‌جا و همین حالا امتحانت کنم؟
‫بفرما.
‫رئیس!
‫رئیس.
‫شماها چه فکری پیش خودتون کردین؟
‫چشاتو باز کن، هان‌اول.
‫اشک رو توی چشمام جمع کرد.
‫- دوستت نذاشت شرمنده شی. ‫- هان‌اول. رئیس!
‫چشاتو باز کن، رئیس.
‫کی از شرمنده شدن نجات پیدا کرد؟
‫هان‌اول! بیدار شو!
‫دارم دیوونه می‌شم. هان‌اول!
‫بلند شو، خواهش می‌کنم.
‫حالا چه‌کار کنم؟
‫دیگه می‌تونی بلند شی.
‫درد می‌کنه!
‫خیلی درد داره.
‫عمداً این کارو کردی، نه؟
‫نه، همین کافیه.
‫اون امروز دنبال خونریزی بود.
‫اگه این‌جوری ادامه بده...
‫فهمیدم.
‫...نمی‌تونم ازش چشم‌پوشی کنم.
‫می‌دونی که این نیت جائه‌یی نیست.
‫تقصیر کنجکاوی اون احمق نابالغه.
‫خب، بعدش چی؟
‫صبر کن، همین بود؟
‫فعلا چیزی نیست.
‫من کارمو کردم، پس به قولت عمل کن.
‫همه نمایش‌های سطح یک.
‫همه‌ کارایی که بهت دادم رو تموم کردی؟
‫یه دونه رو تموم کردم،
‫و اون یکی رو تا آخر روز تموم می‌کنم.
‫بعد از اینکه اونو تموم کردی حرف می‌زنیم.
‫- چیز جالبی اتفاق افتاد؟ ‫- بله.
‫یه لحظه بیا اینجا.
‫باز چیه؟
‫هی.
‫چیزی نیست. نمی‌میری.
‫هی، صبر کن!
‫این یعنی حالا باید با ام‌کی روبه‌رو بشیم؟
‫یکم زوده، نه؟
‫ما فقط یه شرکت جدیدیم.
‫من این ریسک رو همون لحظه ‫که به بنجامین پیوستم قبول کردم.
‫باید نقش سگ مطیع رو بازی کنیم تا وقتی
‫به اندازه کافی قوی بشیم ‫که با ام‌کی روبه‌رو شیم.
‫منظورت چیه؟
‫حسابمو با دوکگو وقتی ‫خودم بخوام تسویه می‌کنم،
‫با شرایط خودم.
‫قبل از اون، دستی که گرفتم رو قطع می‌کنم.
‫می‌خوای به آقای جو خیانت ‌کنی؟
‫اولین بارم نیست.
‫وای.
‫می‌فهمم.
‫می‌دونستم
‫این روز می‌رسه.
‫همینو بگو.
‫باید وقتی بیکار شدی باید بازنشسته می‌شدی.
‫این دلمو می‌شکنه.
‫زود تمومش کن.
‫قبل از اینکه بمیرم،
‫بذار مهارتاتو ببینم.
‫چرا چشاتو می‌بندی ‫اگه می‌خوای مهارتامو ببینی؟
‫اونو برام باز کن.
‫من تنه رو می‌برم.
‫فقط باید سر رو بفرستیم.
‫این کارت بخاطر ترجمه یا عذاب وجدان؟
‫زود باش، لباساشو عوض کن. ‫وقت کمه.
‫این نقض قوانینه.
‫این برات دردسر درست می‌کنه.
‫ام‌کی حتی زحمت توجه کردن ‫به همچین نمایشی رو به خودش نمی‌ده.
‫لعنت بهش.
‫حالا زندگی آدما هم رتبه‌بندی می‌شه؟
‫من چی هستم؟
‫رتبه سوم؟
‫لعنتی.
‫منو بکش.
‫داری چه‌کار می‌کنی؟
‫منو بکش، باشه؟
‫چته؟
‫فکر کردی قراره تعظیم کنم و ازت تشکر کنم ‫که زندگی بی‌ارزشمو نجات دادی؟
‫چرا یکی دیگه رو مقصر خراب کردن ‫زندگی خودت می‌دونی؟
‫بی‌کفایتی خودتو سرزنش کن.
‫توی بهترین حالت رتبه چهارم رو داری.
‫دیدی؟ خوشحال شدی؟
‫علاوه بر این، تو واقعاً نمی‌خوای بمیری.
‫وگرنه حداقل یه مقاومتی می‌کردی.
‫برو یه جایی که هیچ‌کس نمی‌شناستت،
‫و بقیه عمرتو در گمنامی زندگی کن.
‫اگه ازم می‌خواستی می‌تونستم انجامش بدم.
‫می‌دونم.
‫[دوکگوی پیر]
‫هی، پیرمرد.
‫منظورم رئیس بود.
‫همین حالا می‌خواستم بهت زنگ بزنم.
‫به همه چیز رسیدگی کردم.
‫جائه‌یی چی؟
‫برام یه پیام فرستاد.
‫چه جور پیامی؟
‫نمی‌خوای قبولش کنی، نه؟
‫چون یه زیرمجموعه برام فرستادش،
‫باید من به‌عنوان ارشد جواب بدم.
‫هی، این...
‫چی داری می‌گی، پیرمرد؟
‫اگه دخالت کنی، از تو هم نمی‌گذرم.
‫اون بچه کوفتی، بنجامین ‫داره هردوتونو بازی می‌ده!
‫من دارم باهاش بازی ‫می‌کنم، نه اینکه بازیچه بشم.
‫گوش کن چی می‌گم، من...
‫فقط گوش کن.
‫می‌ذارم اینو بدون ریختن یه قطره خون حل کنی.
‫چطور این کارو می‌کنی؟
‫اگه شین جائه‌یی رو به زانو دربیارم
‫و مجبورش کنم چاقو رو پس بگیره، ‫کافیه؟
‫و این چه جوری به من کمک می‌کنه؟
‫می‌کنه.
‫مانتیس
‫برمی‌گرده به ام‌کی.
‫اینو توی ۲۴ ساعت حل کن.
‫[لی هان‌اول]
‫شماره‌ای که گرفتید...
‫صومین.
‫بله.
‫اعلان‌های مراسم خاکسپاری رو با پیامک بفرست.
‫رئیس شین، خوشحالم که سر وقت رسیدی.
‫حالتون خوبه؟
‫بفرمایید داخل.
‫باید حرف بزنیم.
‫درباره به‌سو...
‫من کارشو ساختم.
‫بعد از تعطیلی شرکتش با ‫نمایش‌های غیرمجاز زندگی می‌کرد.
‫چرا اینو به من می‌گی؟
‫برای چی؟
‫داری می‌گی تقصیر منه؟
‫راستش تقصیر من بود.
‫فرستادن چاقو برای پیرمرد
‫ایده تو نبود، نه؟
‫من براش فرستادم.
‫پسش بگیر.
‫چرا باید این کارو بکنم؟
‫چون نمی‌خوام تو مراسم ‫خاکسپاریت شرکت کنم.
‫دیگه دلیلی دارم که بهت گوش بدم؟
‫مگه من بالاتر از تو نیستم؟
‫واقعاً این‌قدر از اینکه بالاتر ‫ازت بودم بدت می‌اومد؟
‫برای همین...
‫می‌خواستی منو بکشی؟
‫دوکگو اینو گفت؟
‫نمی‌تونستم تو رو تحمل کنم...
‫یا خودمو.
‫چرا همیشه تو بودی و هیچ‌وقت من نبودم؟
‫و چرا این احمق عوضی
‫کنار من موند؟
‫اگه این‌قدر از اینکه مثل یه ‫احمق کنارم موندی بدت می‌اومد...
‫چرا گورتو گم نکردی؟
‫این می‌شه فرار کردن.
‫نمی‌خواستم از دست تو فرار کنم.
‫من دستمو به‌سمتت دراز کردم، ‫حتی بعد از اینکه باختم.
‫می‌دونی؟
‫آدم فقط باید دست کسایی رو بگیره ‫که تو یه سطحن.
‫دیگه کارمون از قانع کردن همدیگه ‫با حرف گذشته، نه؟
‫بیا بیرون.
‫هی.
‫چی شده؟
‫این چیه؟
‫چی...
‫خدای من.
‫وای.
‫خیلی از همه‌تون ممنونم
‫که تو مراسم خاکسپاریم شرکت کردید.
‫چی...
‫مدتیه ندیدمت.
‫رئیس.
‫لزومی نداره مراسم خاکسپاری رو لغو کنیم.
‫من با ام‌کی تماس گرفتم.
‫اونا یکی دیگه رو برای من می‌فرستن.
‫داری چه‌کار می‌کنی؟
‫به چیزی که گفتی فکر کردم.
‫شاید من
‫کسی نباشم که بهش نیاز داری،
‫ولی فهمیدم
‫می‌تونم یکی باشم
‫که نمی‌خوای دور و برت باشه.
‫برو بیرون، صومین.
‫حسابی گند زدی.
‫می‌دونی که نمی‌تونم ‫هواتو داشته باشم، مگه نه؟
‫درسته.
‫اوضاع بدیه.
‫این همونیه که جائه‌یی برام فرستاد.
‫نشد یکی دیگه آماده کنم.
‫باید اینو قبول کنم، نه؟
‫من فقط
‫برای این بهت احترام می‌ذارم چون تو مانتیسی.
‫کی با جائه‌یی قرار داری؟
‫قبل از اینکه تو رو ببینم، اونو می‌بینم.
‫وقتی زمان و مکانشو مشخص کردی، بهم خبر بده.
‫وای، خیلی سرده.
‫چه حسی داشتی ‫وقتی چاقو رو برای مین‌کیو فرستادی؟
‫زیاد با حسی که تو الان داری فرق نداشت.
‫فرستنده و گیرنده هر دو حس بدی دارن.
‫حتماً چاقوی خون‌آلود رو ‫از نزدیک‌ترین آدم به خودت می‌گیری.
‫لعنتی!
‫می‌خوای بکشیش یا ازش محافظت کنی؟
‫درسته.
‫اگه می‌خوای از چیزی محافظت کنی، ‫این کارو بکن.
‫جائه‌یی.
‫ولی
‫اون ارشد زیرکت واقعاً قویه.
‫چی گفتی؟
‫گفتم چاقویی که بهم دادی ‫رو برای جائه‌یی فرستادم.
‫[فردا ساعت ۵، ام‌کی]
‫هر کاری کنم اوضاع به‌هم‌ می‌ریزه،
‫برای همین تصمیم گرفتم ‫خودم اوضاعو به‌هم بریزم.
‫کلیدای ماشینتو یادت نره.
‫اون آشغالو می‌تونی نگه داری.
‫چرا جوری حرف می‌زنی که ‫انگار دیگه نمی‌بینمت؟ فردا اینجایی.
‫دارم می‌رم.
‫حالا که فکرشو می‌کنم،
‫شاید ب هم از آ خوشش می‌اومد.
‫داری چی می‌گی؟
‫دارم درباره آ و ب حرف می‌زنم، ‫رفقای همیشگی.
‫این چیزیه
‫که پ، که به آ علاقه داشت فکر می‌کنه.
‫فردا می‌بینمت.
‫[لی هان‌اول]
‫داری میای؟
‫این بی‌فایده‌ست.
‫دارم سعی می‌کنم شانس‌مونو بیشتر کنم.
‫طبقه اول منتظرتم. ‫بیا قبل از اینکه بریم بالا حرف بزنیم.
‫اون طبقه بالا منتظرته.
‫نمی‌ری بالا؟
‫هنوز یه کم وقت مونده.
‫رئیس شین جائه‌یی رفته بالا.
‫لعنتی.
‫چی شده؟
‫کسی که اومدی سراغش رو نمی‌بینی؟
‫فکر کردی اگه دو به یک باشین ‫شانسی داری؟
‫می‌تونه بهتر باشه.
‫چطور؟
‫قبل از اینکه شین جائه‌یی ‫برسه کارتو تموم می‌کنم.
‫کارمو تموم می‌کنی؟
‫بذار برات توضیح بدم چطور پیش می‌رم.
‫لحظه‌ای که در باز بشه ‫به‌سمتش حمله می‌کنم.
‫اگه یه فرصت علیه من پیدا کردی،
‫ازش استفاده کن.
‫چی شده؟
‫این‌قدر اذیتت می‌کنه؟
‫داری چه‌کار می‌کنی؟ شین جائه‌یی!
‫فهمیدی، رئیس شین؟
‫این یه مبارزه دو به یک نیست.
‫من و مانتیس تک به تکیم، ‫و تو نقطه ضعف اونی.
‫داره سعی می‌کنه تحریکت کنه.
‫تو دامش نیفت.
‫تمرکز کن!
‫داری چه‌کار می‌کنی؟
‫گمشو.
‫هیچ‌کس با دو به یک موافقت نکرد.
‫این یه مبارزه سه نفره‌ست.
‫جدی می‌گی؟
‫چند وقت بود به زحمت ‫نیفتاده بودم، شین جائه‌یی.
‫بهت گفتم، مگه نه؟
‫وقتو با اون تلف نکن.
‫برو کنار!
‫این‌همه زحمت فقط برای یه ضربه.
‫حالا برابریم.
‫این بهتر از مبارزه با یه نقطه ضعفه.
‫به نظر می‌رسه جائه‌یی از تو باهوش‌تره.
‫ولی این چیزی رو تغییر نمی‌ده.
‫پیرمرد، واقعاً نمی‌خواستم این کارو بکنم.
‫ولی فقط بهت نشون می‌دم
‫«هیچ‌وقت»‌ یعنی چی.
‫خوب نگاه کن.
‫اینو جدی بگیر!
‫چرا منو مجبور نمی‌کنی؟
‫این‌جوری نگاهم نکن.
‫بازنشسته شو.
‫تمومش می‌کنیم.
‫بازنشسته شو.
‫دیگه تکرارش نمی‌کنم.
‫منم نمی‌خوام تو رو بکشم.
‫این مشکل توئه.
‫این تموم نمی‌شه تا یکی‌مون بمیره.
‫لازم بود این کارو بکنی؟
‫تو به آدما ترحم می‌کنی...
‫و این اونا رو بدبخت‌تر می‌کنه.
‫اون دستی که اون موقع بهم دراز کردی ‫هم از روی ترحم بود.
‫فکر کردی نمی‌فهمم گذاشتی من برنده شم؟
‫بعضی وقتا پشیمون می‌شم.
‫شاید باید...
‫فقط خودمو به نفهمی می‌زدم و دستتو می‌گرفتم.
‫اون موقع چی می‌شد؟
‫نه.
‫کار درستو کردی.
‫هر چیزی که می‌خواستی به دست آوردی.
‫عالی بودی.
‫جهان بیرون خیلی بی‌رحمه.
‫ضعیفا توسط قویا خورده می‌شن،
‫و قویا ضعیفا رو شکار می‌کنن. ‫[بقای سازگارترین]
‫تو همچین دنیایی چطور باید زندگی کنیم؟
‫باید مثل دنیا بشیم.
‫باید هم بی‌رحم بشیم هم قدرتمند.
‫خب، فکر می‌کنین اولین شرط قدرت چیه؟
‫اقتدار!
‫ثروت!
‫ثروت والدین‌مون!
‫نظر نفر آخر خوب بود.
‫ثروت و اقتدار.
‫اونا شرط قدرت نیستن، بلکه غنایم قدرت هستن.
‫من باور دارم اولین شرط
‫زمان‌بندیه.
‫تو دنیایی که دوستا دشمن می‌شن ‫و دشمنا دوست،
‫ما گاهی باید شکار بشیم و گاهی شکار کنیم.
‫گاهی باید بجنگیم
‫و بدونیم کی از جنگیدن دوری کنیم.
‫دونستن زمان درست برای ضربه زدن
‫جاییه که موفقیت شروع می‌شه.
‫سخنرانی خوبی بود، قربان.
‫امیدوارم پیامم به جوونا برسه.
‫عالی بود.
‫چطور بود؟
‫واقعاً به دل نشست.
‫مخصوصاً اون بخش درباره زمان‌بندی ضربه.
‫البته. اون نکته اصلیم بود.
‫تسخیر ام‌کی داره خوب پیش می‌ره؟
‫بله. به‌زودی تموم می‌شه.
‫تبریک می‌گم. ‫آدم درست رو برای این کار انتخاب کردم.
‫تربیت کردنت خوشایند بود.
‫همه‌شو مدیون شما هستم، قربان.
‫فردا یه گزارش وضعیت بهم بده.
‫موفق باشین، قربان.
‫کی وقت ضربه زدن ما می‌رسه؟
‫به‌زودی.
‫صبر کن.
‫من این کارو
‫به یه شرکت که به شدت دنبال ‫نمایش سطح یک بود سپردم.
‫چه خبر، عوضی؟
‫بهت گفتم دفعه بعدی ‫که ببینمت مردی، یادته؟