‫[یی ژیجی، جید]
‫[پست]
‫[گیرنده: جید]
‫یی ژیجی!
‫چرا نمی‌ری دنبالش؟
‫اسم من یی ژیجیه.
‫خانم مهربونی که پشت سرمه ‫مدیر مدرسه است.
‫تنها زنی که بیشتر از عمه‌ام ازش می‌ترسم.
‫از اینکه من رو بکشونه ببره کلاس خوشش میاد،
‫ولی کلاس‌ها اصلا باحال نیستن.
‫تنها دلیلی که من هنوز اینجام...
‫واسه بی‌خیالی طی کردن ‫و ورود به یه دانشگاه دولتیه.
‫نه. بیشتر بی‌خیالی، فارغ‌التحصیل شدن ‫و پس گرفتن حقمه.
‫[١٢١ روز تا آزمون]
‫[و پس گرفتن پولم!]
‫یک، دو.
‫پو تینگ، ٧٠ امتیاز.
‫موشک هوا کردن نیست.
‫جوتسه، ٧٦ امتیاز.
‫٧٠ امتیاز.
‫یی ژیجی، ٩٨ امتیاز.
‫اون یکی ژیجی.
‫تو هیچوقت ٩٨ امتیاز نمی‌گیری. ‫بشین.
‫- نماینده کلاس کجا است؟ ‫- رفت برگه تحویل بگیره.
‫وی چوان.
‫گانگ عزیز، می‌خوام...
‫باز چی شده؟
‫نمره بالاتری می‌خوای؟ ‫به همین خیال باش.
‫لعنتی، کی...
‫چندشه.
‫بیاین یه نگاهی به تو یودی، یا همون تی‌دی،
‫و کوله‌پشتی‌اش بندازیم.
‫عوضی، توی کیفم بالا آوردی.
‫که تو هم هوای تمیز بهت بخوره.
‫خیلی خب. تی‌دی، رفیق، ‫به کمکت نیاز دارم.
‫چرا؟ عمه‌ات دوباره پولت رو کم کرده؟
‫عمرا. ‫هنوز از ماه پیش بهم بدهکاری.
‫ماه پیش؟ هنوز از کلاس دهم ‫بهت پول بدهکارم.
‫- وقتی... ‫- وقتی وارد دانشگاه دولتی بشی،
‫عمه‌ات ارثت رو بهت می‌ده.
‫بعد می‌تونی پولم رو پس بدی.
‫همیشه همون داستانه.
‫فقط سه تا بردار، نه بیشتر.
‫وایسا. این چیه؟
‫[عزیزم]
‫چرا؟
‫این عکسه دیگه چیه؟
‫وایسا، پسش بده. ‫خواهش می‌کنم پسش بده.
‫نذارش تو جیبت. ‫عکس مچاله می‌شه.
‫خواهش می‌کنم.
‫[سرویس بهداشتی مردان]
‫یی ژیجی.
‫اول گوشی رو بیار پایین.
‫- نیاری. ‫- نمیارم.
‫من عجله داشتم و...
‫اشکالی نداره خانم. ‫ما درک می‌کنیم.
‫گوش کن، من واقعا...
‫ما خانم بای رو تو سرویس مردونه دیدیم.
‫از دستم عصبی می‌شه.
‫من فقط یه عکس دارم.
‫بدش به من، یی ژیجی!
‫ببخشید.
‫ایشون اون یکی ژیجیه که ‫٩٨ امتیاز گرفت.
‫اسم‌های ما اول معلم‌ها رو گیج کردن.
‫ولی مشخصا، اون ژیجی خوبه است ‫و من ژیجی بده‌ام.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- یی ژیجی!
‫- هی!
‫- همونجا وایسا! ‫- بگیرش.
‫وایسا، این اسکوتر منه.
‫- خدافظ خانم بای. ‫- وایسا!
‫یی ژیجی.
‫از این که اسم‌هامون شبیه هستن ‫متنفرم.
‫یه آدم دردسرساز که معمولا ‫رو اعصابمه.
‫اسم‌هامون شبیه هستن، ‫خب که چی؟
‫من نمی‌خوام زندگی کسالت‌آور ‫تو رو داشته باشم.
‫من می‌گم آدم فقط یه بار زندگی می‌کنه.
‫سلام، شما عمه‌ی ژیجی هستید؟
‫من مدیر مدرسه هستم.
‫اون الان بیمارستانه.
‫ولی حالش خوبه، جای نگرانی نیست.
‫- مریض تخت سه سابقه سرطانش رو پنهان کرده. ‫- بعد از دریافت پیام...
‫- مهمه، باهاش چکش کن. ‫- با من تماس بگیرید، خدانگهدار.
‫هی، برو مریض تخت سه رو بررسی کن.
‫چیش رو بررسی کنم؟
‫حواست جمع نبود؟
‫از سابقه‌ی سرطانش بپرس ‫و براش آزمایش تعیین کن.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله.
‫- کی می‌تونم مرخص بشم؟ ‫- تخت دو، درسته؟
‫- تخت سه! ‫- تخت سه!
‫- تخت سه؟ ‫- بله.
‫- تازه‌کار، حرفه‌ای باش. ‫- باشه، حرفه‌ای.
‫تخت سه، سرطان، حرفه‌ای.
‫آقا، ما شماره رو به اتاق معاینه می‌بریم.
‫جولی، این تخت سر راهه.
‫کمکم می‌کنی فعلا جای سه هلش بدم؟
‫بهتره بعدا بیای. ‫امروز خیلی سرم شلوغه.
‫خیلی خب.
‫- هی، داریم کجا می‌ریم؟ ‫- می‌برمت اونور.
‫اورژانس سرویس غذا داره؟
‫مطمئن نیستم.
‫- استراحت کن. ‫- یه کم کمکم کن، باشه؟
‫کی می‌تونم برم خونه؟
‫مطمئن نیستم. ‫بررسی می‌کنم و بهت می‌گم.
‫یی ژیجی.
‫این بار دیگه واقعا نمی‌تونم کمکت کنم.
‫کارت تمومه. ‫قطعا اخراج می‌شی.
‫چرا اخراج بشم؟
‫می‌دونی اسکوتر به کی خورد؟
‫وای، کسی آسیب دید؟
‫بله، ناظم مدرسه.
‫خانم بای وایسا.
‫هر مجازاتی اشکالی نداره، ‫فقط من رو اخراج نکنین.
‫اگه اخراج بشم می‌میرم.
‫چطور؟
‫زود فارغ‌التحصیل می‌شی ‫و می‌تونی بری سر کار.
‫از بقیه جلو می‌زنی، می‌دونی؟
‫متاسفم خانم بای.
‫اتاق عمل بودم ‫و تماستون رو دریافت نکردم.
‫خیلی خب. ‫رسیدم خونه ازش می‌پرسم.
‫سرطان؟
‫یی ژیجی.
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫می‌خوای بهم بگی چه خبره؟
‫پولم کجا است؟
‫چه پولی؟
‫پول بیمه‌ای که والدینم برام ارث گذاشتن.
‫الان می‌خوامش.
‫جواب تماس‌هام رو ندادی.
‫می‌خوای بهم بگی امروز ‫تو چه دردسری افتادی؟
‫دردسر؟ من سرطان دارم. ‫چرا برام مهم باشه؟
‫از کلاس در رفتی ‫و اسکوتر دزدیدی،
‫که بعدش به ناظم مدرسه خورد.
‫خونه هم که به هم ریخته.
‫حتی سر سرطان به خانم بای دروغ گفتی.
‫من دروغ نگفتم.
‫یه پرستار بهم گفت.
‫هر مجازاتی اشکالی نداره، ‫فقط من رو اخراج نکنین.
‫اگه اخراج بشم می‌میرم.
‫بهم اعتماد کن، اخراج شدن عالیه.
‫نه، خانم بای. ‫نمی‌تونین اینطور بکنین.
‫- یا... ‫- پس چیکار کنم؟
‫می‌شه به ناظم بگین که...
‫تخت سه، سرطان، حرفه‌ای باش.
‫تو! چرا سابقه سرطانت رو مخفی کردی؟
‫ممکنه واکنش آلرژیک شدید ‫به داروهات نشون بدی.
‫باید برای آزمایش‌های بیشتر ‫برگردی.
‫تونستم!
‫من سوابق پزشکی‌ات رو بررسی کردم.
‫فقط چند تا زخم داری. ‫سرطان نداری.
‫عه، پس من خوبم.
‫بیمار سرطان نباید از این بخوره.
‫حتی اگه سرطان نداشته باشم،
‫باز هم بعد تصادف رفتم اورژانس ‫همون بیمارستانی که تو کار می‌کنی.
‫چرا نیومدی من رو ببینی؟
‫می‌خواستی بمیرم؟ ‫که پول بیمه من رو بالا بکشی؟
‫آره، دقیقا درسته. ‫که چی؟
‫تازه مرگ والدینت هم نقشه‌ی من بود.
‫تصادف قطار کار من بود.
‫چیزی که انتظار نداشتم ‫زنده موندن تو بود.
‫چرا با اون‌ها نمردی؟
‫زندگی من رو نابود کردی.
‫اگه وارد دانشگاه دولتی بشی،
‫پولی که حقته رو بهت می‌دم.
‫بعد از این، لطفا از اینجا برو ‫و من رو تنها بذار.
‫[تی‌دی]
‫[تماس بی‌جواب از تی‌دی]
‫[شنیدم بیمارستان بودی.]
‫[حالت خوبه؟]
‫[تماس‌های بی‌جواب]
‫ممنونم.
‫هی.
‫چرا گوشی من قفله؟
‫[رمز اشتباه]
‫یکی دیروز همه‌اش زنگ می‌زد.
‫خیلی رو مخ بود.
‫می‌خواستم تماس بگیرم ‫و بگم گوشی تو دست منه،
‫ولی رمزت رو نمی‌دونستم.
‫برای همین.
‫می‌تونستی گوشی رو خاموش کنی.
‫آره، می‌تونستم.
‫٢٣ میلیون دقیقه...
‫لعنتی، تا ابده.
‫رفیق، همین چند ساعت پیش بود ‫و حالا سرطان داری؟
‫کی بهت گفت؟
‫خانم بای گفت. ‫یه کم پیش صدام کرد و گفت:
‫«یی ژیجی بدبخت سرطان داره.»
‫گفتم: «چی؟ یی ژیجی سرطان داره؟»
‫«شما دو تا خیلی نزدیک هستین. ‫چطور نمی‌دونستی؟»
‫«آره، نزدیک هستیم. ‫چطور نمی‌دونستیم؟»
‫«خیلی خب، می‌تونی بری.»
‫پس اومدم و تو رو دیدم.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫وایسا، بهت گفت اخراج شدم؟
‫اخراج؟
‫- خب، من... ‫- یی ژیجی.
‫ژیجی، اینجا.
‫درباره وضعیتت،
‫من با ناظم صحبت کردم.
‫- اون تصمیم گرفت که... ‫- خانم بای.
‫لطفا من رو اخراج نکنین.
‫اون تصمیم گرفت بهت یه فرصت دیگه بده.
‫تا بتونی رو به کمال زندگی کنی.
‫جدی؟
‫ژینجی.
‫چه سرطانی داری؟
‫درباره این...
‫خانم بای، در واقع...
‫مهم نیست.
‫درک می‌کنم. ‫درباره‌اش صحبت نکنیم.
‫تحملش رو ندارم.
‫اگه حالت بد بود، ‫می‌تونی بری.
‫لجباز نباش، باشه؟
‫چشم.
‫مواظب خودت باش. ‫دیگه بریم سر کلاس.
‫آروم راه برو.
‫ندو! راه برو!
‫آروم و آهسته.
‫تا کی می‌خوای تو پذیرایی بخوابی؟
‫به عمه‌ات سخت نگیر.
‫لعنت بهت، یی ژیجی.
‫پس تو سرطان نداری،
‫- اخراج هم که نمی‌شه؟ ‫- درسته.
‫لعنتی. رمز ایمیلم رو فراموش کردم.
‫اگه بفهمن داری فیلم بازی می‌کنی چی؟
‫قطعا اخراجت می‌کنن.
‫- دیگه نمی‌تونی آزمون ورودی شرکت کنی. ‫- درسته.
‫یعنی خبری از دانشگاه دولتی نیست.
‫نه دانشگاه دولتی، نه پول.
‫- چطور یادم بیاد... ‫- لعنتی.
‫پولی که به من بدهکاری چی؟
‫درسته.
‫وای، راست می‌گی. ‫پول من چی؟
‫خانم بای می‌دونه چه سرطانی داری؟
‫حتی خودم هم نمی‌دونم. ‫اون از کجا بدونه؟
‫آروم باش رفیق.
‫تی‌دی نجاتت می‌ده.
‫[١١٩ روز تا آزمون و پس گرفتن پولم!]
‫- دست‌هات می‌لرزن... ‫- تکون نخور...
‫تکون نخور.
‫- مطمئنی جواب می‌ده؟ ‫- حتما.
‫از سه سالگی دیدم مادرم ‫از این کارها بکنه.
‫بهم اعتماد کن.
‫خب، نظرت چیه؟
‫مادرت سالن تشییع جنازه کار می‌کنه؟
‫این دیگه چه سوالیه؟ ‫مریض‌ها این شکلی‌ان خب.
‫صورت رنگ‌پریده، ‫دایره‌های تاریک.
‫این مسخره است.
‫پس چیکار می‌کنی؟
‫مثل یه بازیگر حرفه‌ای می‌شم.
‫تو، یه بازیگر حرفه‌ای؟
‫خانم لین، من حالم خوب نیست.
‫اشکالی نداره، ‫ولی وسط حرفم پریدی.
‫دستت رو بیار پایین.
‫می‌تونی بری.
‫آقای وو.
‫من حالم خوب نیست.
‫می‌تونی بری.
‫رئیس، من حالم خوب نیست.
‫من کتلت مرغ با سود کم می‌فروشم.
‫حالت خوب نیست که چی؟
‫من حالم از تو بدتره، می‎‌فهمی؟
‫- آمین. ‫- هی، یی ژیجی.
‫این ناهار ما است. ‫چیکار می‌کنی؟
‫ببخشید، ولی...
‫به این می‌گی بازیگری؟
‫حقه‌های قدیمی‌ات بهترن.
‫من دارم طبیعی رفتار می‌کنم، ‫بازی نمی‌کنم.
‫چرا میگوی من رو برمی‌داری؟ ‫عوضی.
‫خدا می‌گه اهدا و بخشش نعمت ‫از دریافتش بهتره.
‫تو که کلی غذا داری.
‫رون مرغ من رو ول کن!
‫من به تغذیه متعادل نیاز دارم.
‫چه مشکلی داره؟
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫دارم بررسی می‌کنم...
‫که بعدا کجا می‌تونم چرت بزنم.
‫به چی نگاه می‌کردی؟ ‫خیلی مبهوت به نظر می‌اومدی.
‫یه دانش‌آموز تو کلاس ما ‫هم سرطان داره،
‫ولی اون خیلی بی‌ملاحظه است.
‫حتی برای ناهار غذای سرخ‌شده می‌خوره.
‫هیچ محدودیت رژیمی نداره.
‫واقعا سرطان داره؟
‫راستی،
‫به اولین کاری که می‌خوای بعد ١٦ نوامبر ‫انجام بدی فکر کردی؟
‫من فهرست بلند بالایی دارم.
‫ولی هنوز به اولین کار فکر نکردم.
‫چرا؟
‫همینطوری. ‫می‌خوام یه نامه ارسال کنم.
‫سراغش رو گرفتم. ‫یه جعبه پست زیر آب وجود داره.
‫باید بری زیر آب تا ارسالش کنی.
‫همیشه می‌خواستم این کار رو بکنم.
‫می‌تونی همراهم بیای؟
‫حتما.
‫بعد از ١٦ نوامبر،
‫کمکت می‌کنم.
‫[١١٤ روز تا آزمون و پس گرفتن پولم!]
‫گانگ عزیز، دوستت دارم.
‫همه‌مون دوستت داریم.
‫چیزی تا آزمون نمونده.
‫می‌دونم سخت مشغول درس بودین،
‫اما سال آخری‌ها باید ‫مسابقه دو امدادی شرکت کنن.
‫پس امروز، ترتیب رو می‌چینیم.
‫همه باید حین کلاس تربیت بدنی ‫و بعد از مدرسه تمرین کنن.
‫گانگ عزیز، من...
‫می‌دونم که حالت خوب نیست،
‫پس تو می‌تونی فقط تماشا کنی.
‫- خیلی خب، دونده اول... ‫- من!
‫خب، اسم تو اینجا هست.
‫ممنونم گانگ عزیز.
‫دونده دوم، ژیجی.
‫خیلی خب.
‫دونده سوم، لین زو-یانگ.
‫مدارکت خوب به نظر میان.
‫قبل ثبت درخواستت، ‫دوباره بررسی‌شون می‌کنم.
‫ممنونم آقا.
‫یه چیز دیگه.
‫سر یه چیزی به کمکت نیاز دارم.
‫چرا اینجا نشستی؟
‫تی‌دی کجا است؟
‫معلم می‌خواد حواسم به تو باشه.
‫چرا همچین چیزی خواسته؟
‫من از کجا بدونم؟ ‫از خودش بپرس.
‫گانگ عزیز، دوستت دارم.
‫اینطور نگین. ‫به زودی ازم متنفر می‌شین.
‫امروز یه آزمونک داریم.
‫چرا، گانگ عزیز؟
‫چرا چی؟
‫یه آزمونک ساده است. ‫به تایید تو نیاز دارم؟
‫نه، چرا اون اینجا نشسته؟
‫یا شاید من می‌تونم کنار شما بشینم؟
‫آقا.
‫می‌تونم کاغذها رو پخش کنم؟
‫وقت همه رو تلف نکن.
‫یعنی، چرا آقا گانگ خواست ‫اون کنار من بشینه؟
‫اصلا نمی‌دونم.
‫شاید به این قضیه سرطان شک کرده؟
‫پس اون...
‫پس اون یه جاسوس فرستاده ‫که حواسش بهت باشه.
‫- گفتم که، بازیگری تو افتضاحه. ‫- لعنتی.
‫دکترت موقع ویزیت آخرت چی گفت؟
‫دکتر گفت سرطان معده مرحله ابتدایی داره.
‫فقط باید سلول‌های سرطانی سطحی رو بردارن.
‫اگه متاستاز نداشته باشم، ‫نیازی به شیمی‌درمانی نیست.
‫فقط باید هر سه ماه دکتر ویزیتم کنه.
‫تا اینجا، نشونه‌ای از بازگشت نبوده.
‫خیلی چیزها می‌دونی.
‫به خاطر اینکه...
‫وظیفه‌ی بهترین دوست آدم همینه.
‫خیلی خب، متوجه‌ام.
‫این...
‫و همه‌ی این‌ها.
‫برای سلامتی تو بد هستن.
‫درسته. این رو درست می‌گه. ‫فقط آب بخور.
‫این هم نمی‌تونی بخوری.
‫فقط آب جوش اومده.
‫این رو نمی‌دونستی؟
‫مگه شما بهترین دوست همدیگه نیستین؟
‫- یی ژیجی! ‫- عجوزه!
‫- به من چی گفتی؟ ‫- وایسا، نه.
‫جید، گیر نده.
‫خیلی خب، از خط قرمز رد نشو.
‫من این رو با پول خودم خریدم.
‫من مریض نیستم، ‫پسش بده.
‫خیلی خب، پس چی می‌تونم بخورم؟
‫این چیه؟
‫لجن؟
‫ناهاری که پدرم درست کرده. ‫هر روز می‌خورمش.
‫پس با لجن خوردن بزرگ شدی؟
‫خانواده‌ات پول ادویه نداره؟
‫یا نکنه تو هم سرطان داری؟
‫عضله‌ی فکت گرفته؟ ‫چرا ساکتی؟
‫من غذای بدون ادویه دوست دارم.
‫برای سامانه گوارش بهتره. ‫این رو نمی‌دونستی؟
‫- باید بدونم؟ ‫- جید.
‫تو کی هستی؟
‫مگه امروز بیرون غذا نمی‌خوریم؟
‫از امروز، من اینجا ناهار می‌خورم.
‫می‌خوای بیای پیش ما؟
‫آره، هر چی بیشتر بهتر.
‫- اسمت چیه رفیق. ‫- اسم من...
‫مهم نیست.
‫لطفا نذار وضعیت من تاثیری ‫روی روتین روزانه‌ات بذاره.
‫باید با اون بری.
‫- هی. ‫- وایسا!
‫یی ژیجی سرطان معده داره.
‫از امروز، دیگه نمی‌تونین بهش غذا بدین.
‫اگه از این غذاها بخوره چی می‌شه؟
‫می‌میره.
‫می‌میری؟
‫اسمت چیه؟
‫اسم من چن لی هستش.
‫اینقدر غذای من رو نگیر. ‫غذای خودت رو داری.
‫از لجن خوشم نمیاد.
‫این بار دیگه چیه؟
‫چی شد؟ کی اونجا است؟
‫جوابم رو بده.
‫می‌شه بس کنیم؟
‫می‌تونم از بابام بخوام فردا ‫برای چهار نفر غذا درست کنه.
‫بسه دیگه.
‫واقعا سرطان معده داری؟
‫بینگو.
‫یه کتلت مرغ، تند باشه.
‫خیلی درس می‌خونی، ‫ولی خوندن بلد نیستی؟
‫به من نگو بینگو.
‫رئیس صدام بزن.
‫تسلیم شو دیگه.
‫عکس‌هات همه‌جا هست.
‫آقای نودل.
‫همین پسره است.
‫- اونه؟ ‫- هیچی بهش نفروشین.
‫مفهومه.
‫هی، من اینجام.
‫مرسی.
‫واقعا سرطان معده داری؟
‫چطور ممکنه تو باشی؟
‫اگه همه‌اش هله هوله بخوری، ‫آخر سر می‌میری.
‫لعنتی.
‫خبر بد رفیق.
‫خانم بای فهمید که تو هیچوقت سرطان نداشتی.
‫چطور؟ کی بهش گفت؟
‫من که نگفتم.
‫یی ژیجی.
‫به چه جراتی بهم دروغ گفتی؟ ‫این دفعه اخراج می‌شی!
‫خانم بای، التماس می‌کنم!
‫خیلی خب، این یکی.
‫- کدوم یکی نام‌آوا است؟ ‫- چه خبره؟
‫- دو، سه، و چهار همه صدای آب هستن. ‫- بهم سیلی بزن.
‫- گزینه یک... ‫- زود باش، بهم سیلی بزن!
‫چی شد؟
‫جید، چرا بهش سیلی زدی؟
‫نمی‌دونم.
‫خودش خواست.
‫دفعه‌ی بعد که اینطور شد، ‫به من بگو.
‫- خوشحال می‌شم کمک کنم. ‫- دیدی؟
‫- آره. ‫- می‌خواد کمک کنه.
‫[١٠٩ روز تا آزمون و پس گرفتن پولم!]
‫بهترین دوستت کجا است؟
‫من از کجا بدونم؟
‫از کلاس در رفت ‫که بره خوش گذرونی.
‫استاد گانگ از تو خواست ‫که حواست بهش باشه،
‫نه که آزارش بدی.
‫نمی‌ذاری غذا بخوره ‫و بهش سیلی هم زدی.
‫کار خوبی نیست.
‫نماینده‌ی کلاسی، خب که چی؟
‫من مشکلی باهات ندارم. ‫بهم سیلی نزن.
‫- دیگه می‌رم. خدافظ. ‫- خدافظ.
‫بیدارش کنیم؟
‫بذار بمونه. ‫می‌تونه تا فردا صبح بخوابه.
‫بریم.
‫چرا اینجایی؟
‫امروز کجا رفته بودی؟
‫کجا رفته بودم؟ ‫چرا برات مهمه؟
‫آدرس من رو از کجا می‌دونی؟
‫من نماینده‌ی کلاسم. ‫پیدا کردنش زیاد سخت نیست.
‫خب، چی می‌خوای؟
‫کیف مدرسه‌ات.
‫- داری فضولی می‌کنی. ‫- مگه چی گفتم؟
‫هی!
‫در آینده، اگه ناهار رو نمیای،
‫زودتر بهم بگو.
‫اگه می‌خوای کلاس رو غایب بشی،
‫کیفت رو با خودت ببر.
‫برای بقیه دردسر درست نکن.
‫راستی، اگه می‌خوای فضولی نکنم،
‫از والدینت بخواه که باهمدیگه صحبت کنن.
‫من وقت این کارها رو ندارم.
‫فکر کردی دنیا دور تو می‌چرخه؟
‫هی!
‫سعی داری خودت رو به کشتن بدی؟
‫برو کنار!
‫به چی زل زدی؟
‫می‌دونی از شنیدن چی متنفرم؟
‫از اینکه آدم‌ها درباره آینده صحبت کنن.
‫اگه ماشین ترمز نمی‌زد، ‫آینده‌ای برای من وجود نداشت.
‫من می‌دونم ماشین متوقف می‌شه یا نه؟
‫پس التماست می‌کنم...
‫که سرت رو از زندگی من بیرون بکشی.
‫خیلی خب.
‫در آینده،
‫- دیگه... ‫- هر چی.
‫این یادداشت‌ها می‌تونن کمکت ‫کنن تا سرطان رو شکست بدی.
‫با توجه به توانایی‌های مغزت،
‫سعی خودم رو کردم ‫تا ساده‌اش کنم.
‫[نخست، درک سرطان معده]
‫[١٠٦ روز تا آزمون و پس گرفتن پولم!]
‫صبح به خیر.
‫بیاین امروز بیرون غذا بخوریم.
‫خیلی خب.
‫- دیروز، شما دو تا... ‫- نپرس.
‫- پس امروز... ‫- گفتم نپرس.
‫ولی باید بپرسم که...
‫می‌خوای این رو بخوری؟
‫نه، ممنون.
‫به نظرت داره فیلم بازی می‌کنه؟
‫پس چرا این کارها رو می‌کنی؟
‫درکش نمی‌کنم.
‫چطور می‌تونه سلامتی خودش ‫رو به شوخی بگیره؟
‫بیا درباره اون صحبت نکنیم.
‫خیلی خب، همگی. ‫خوب گوش کنین.
‫امروز روز مسابقه‌ی دوستانه ‫دو امدادی بین کلاس دو ما و کلاس هشته.
‫دونده‌ها، به زودی آماده می‌شین.
‫خیلی خب.
‫دیگه برو آماده شو. ‫موفق باشی!
‫هی، آماده‌ای که ببازی؟
‫- ما برنده می‌شیم. ‫- تی‌دی.
‫- غرورت چیه؟ ‫- بپا نیفتی.
‫الان چه سالیه که هنوز ‫دو امدادی داریم؟ جدی...
‫بریم. آماده بشین.
‫سر جای خود.
‫آماده...
‫- تو می‌تونی! ‫- یالا! بهت امیدواریم!
‫عجله کن، بده به تی‌دی! ‫تندتر بدو!
‫- تندتر بدو، تو می‌تونی! ‫- نه اینقدر تند!
‫- تندتر، بالا! ‫- بدو!
‫جید، حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫تی‌دی!
‫- لعنتی. بابازرگ، تویی؟ ‫- بدو!
‫- تی‌دی، تو می‌تونی! ‫- بابابزرگ، دلم برات تنگ شده.
‫- نه، تی‌دی. اینور! ‫- اینور، تی‌دی!
‫برگرد، برگرد اینجا!
‫- بابابزرگ، من رو کجا می‌بری؟ ‫- اینور!
‫جهت اشتباه!
‫بابابزرگت رو ول کن! ‫اینور!
‫آره، اینور!
‫بگیرش...
‫- یالا. ‫- بگیر.
‫بگیرش.
‫چرا هنوز اینجایی؟
‫آفرین!
‫بدو!
‫تو آسیب دیدی. ‫بیا بریم درمانگاه.
‫یی ژیجی، مثل رعد و برق بودی!
‫- مگه اون سرطان نداره؟ ‫- هی، همکلاسی‌ها. نگاه.
‫با اینکه ژیجی سرطان داره، ‫باز هم می‌خواد برامون افتخارآفرینی کنه.
‫اون خیلی شجاعه.
‫زخم بسته شده.
‫همه‌ی نتایج آزمایش عادی هستن.
‫همه‌چی رو به راهه.
‫نگران نباش.
‫بعد از ١٦ نوامبر، دوران نظارت ‫سه ساله تموم می‌شه.
‫همه‌چی وفق مراده، ‫جای نگرانی نیست.
‫بهتره آروم باشین.
‫استرس برای سلامتی بده.
‫ببین من چقدر آرومم.
‫آره، باید آروم باشیم.
‫دکتر اویانگ.
‫بعد از اتمام دوران نظارت،
‫یعنی سرطان جید دیگه برنمی‎‌گرده؟
‫خبر خوب دارم و خبر بد دارم.
‫کدوم رو اول بگم؟
‫خبر خوب...
‫احتمال ٩٠ درصدی داره ‫که برنمی‌گرده.
‫خبر بد چیه؟
‫هنوز احتمال ١٠ درصدی هست ‫که برگرده.
‫بیاین مثبت فکر کنیم.
‫همه‌چی رو به راهه.
‫[هنوز عصبی هستی؟]
‫[فقط آب جوش می‌خورم.]
‫[ببخشید، اشتباه پیام دادم!]
‫[چند روزه که نیومدی مدرسه!]
‫بلند شو، این جای تو نیست.
‫چرا؟ قبلا که اینجا می‌نشستم.
‫جید، چه خبر از اینورها؟
‫می‌دونستم!
‫چه انتظاری داشتی؟
‫گور بابات.
‫وقتی درمان هست، ‫بهش می‌گن نشانه.
‫وقتی درمان نیست، ‫می‌دونی بهش چی می‌گن؟
‫چی بهش می‌گن تی‌دی؟
‫بهش می‌گن دل‌باختگی! ‫دل‌باختگی!
‫متاسفانه فیلم بازی کردن ‫تو رو دل‌باخته کرده.
‫تشخیص من اینه.
‫از تو دور می‌مونم ‫وگرنه من هم مریض می‌شم.
‫وحشتناکه.
‫واقعا وحشتناکه.
‫لی این، یانگ‌سون، می‌تونین مدارک ‫رو بعد از مدرسه به جید بفرستین؟
‫نه.
‫خودتون انجامش بدین، آقای گانگ.
‫من دیگه وقت کارم تمومه.
‫ما هم دیگه مدرسه کاری نداریم، ‫آقای گانگ.
‫خیلی خب، پس می‌ذارمش اینجا.
‫جید، بیا پایین غذا بخور.
‫- عجله کن. ‫- باشه.
‫مامان.
‫چرا یونیفرم من رو پوشیدی؟
‫من سال‌بالایی‌ات هستم، ‫بهم میاد؟
‫بیا، این رو بگیر.
‫- چشم. ‫- بابا!
‫تو دیگه چرا؟
‫بابا صداش نزن.
‫اون سال‌بالایی ما است.
‫بهترین سال‌بالایی.
‫- سال‌بالایی. ‫- واقعا هیچ دوستی پیدا نکردی...
‫بعد از اینکه دوران نظارتت تموم شد، ‫نه؟
‫پس ما دو تا قراره دوست‌های جدیدت باشیم.
‫- سال‌بالایی. ‫- بله؟
‫شما خیلی باهوش هستین.
‫- خب، شما هم همینطور. ‫- می‌دونم، مگه نه؟
‫دنبال کی هستی، بچه؟
‫من دنبال جید هستم.
‫گانگ عزیز، یعنی...
‫معلم ازم خواست این رو بهش بدم.
‫- آقا... ‫- وایسا، اینطور صدام نزن.
‫سال‌بالایی صدام بزن.
‫خیلی خب، سال‌بالایی. ‫من اینجام تا...
‫- تو چرا اینجایی؟ ‫- هی.
‫گانگ عزیز می‌خواست این رو بهت بده.
‫گانگ عزیز دیگه کیه؟
‫معلم ما است.
‫- خیلی خب، تو دیگه می‌تونی بری. ‫- نه، صبر کن.
‫بیا داخل و ناهار میل کن.
‫اشکالی نداره، وقت غذا است.
‫- بیا غذا بخوریم. ‫- ما اصلا نمی‌دونیم این کیه.
‫- اشکالی نداره. همکلاسی منه. ‫- نه.
‫بریم.
‫- اونجا کفش‌هات رو دربیار. ‫- بذار اونجا.
‫عجله کن.
‫بشین و غذا میل کن.
‫هی، بچه.
‫چند تا شنا می‌تونی بری؟
‫- بابا، اون... ‫- من...
‫اون مریضه...
‫یادم رفت تو هم مریضی.
‫درسته.
‫سال‌بالایی، شما گفتین «تو هم.»
‫منظورتون چیه؟
‫مگه تو...
‫چرا به من نگاه می‌کنی؟ ‫من که مریض نیستم.
‫منم، من مریضم.
‫آره، اون مریضه. ‫بیماری روانی داره.
‫درسته.
‫تو چطور بیماری‌ای داری؟
‫من سرطان معده دارم.
‫ای وای.
‫شو فن از شرکت یادته؟ ‫اون هم سرطان معده داشت.
‫عمل جراحی داشت.
‫زخمش خیلی بزرگ بود.
‫تو هم این جراحی رو داشتی؟
‫زخم تو هم خیلی بزرگه؟
‫خب، الان...
‫مراقبت‌های پزشکی انقدر پیشرفت ‫کرده که...
‫- فقط یه برش کوچیک؟ ‫- بله.
‫درسته.
‫می‌خوام ببینمش.
‫می‌شه ببینم چقدر کوچیکه؟
‫لطفا.
‫بابا.
‫نمی‌خوام ببینمش.
‫آره، یعنی چی آخه؟
‫درسته، تو دختر خوبی هستی.
‫- همه‌مون باید خوب باشیم. ‫- البته.
‫خیلی خب، غذا بخوریم.
‫- بیشتر بخور، خیلی خوش‌مزه است. ‫- بله.
‫- بخوریم. ‫- بخوریم.
‫این خیلی خوبه.
‫یه لحظه.
‫یه مشکلی هست.
‫چی؟ چه مشکلی؟
‫این گوشت...
‫- یخ‌زدایی شده. گول خوردم. ‫- تو آشپزی.
‫- چطور اشتباه کردی؟ ‫- ولی...
‫مشکلی نیست، آقا. ‫یعنی، سال‌بالایی.
‫خیلی خوش‌مزه است.
‫واقعا.
‫وایسا.
‫ولی تو گفتی این غذای آدمی‌زاد نیست.
‫من فقط گفتم شبیه لجن می‌مونه.
‫ولی لجن خوش‌مزه.
‫بخوریم.
‫زیاد حرف می‌زنی.
‫١٦، ١٧،
‫١٨،
‫١٩...
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- ٥٠١.
‫سال‌بالایی کجا است؟
‫رفت مغازه‌ی قصاب.
‫والدین تو خیلی مهربون هستن.
‫همیشه اینطوری هستن؟
‫نه واقعا.
‫فقط این اواخر چون...
‫چون؟
‫والدین تو چی؟
‫والدین من؟
‫اون‌ها مردن.
‫اصلا بامزه نبود.
‫شوخی نمی‌کنم.
‫اون تصادف قطار چند سال پیش...
‫توی اخبار رو یادته؟
‫کل خانواده‌ی ما سوار اون قطار بود.
‫هنوز یادمه. ‫هوا اون روز صبح عالی بود.
‫پدرم من رو بیدار کرد.
‫هنوز خوابالو بودم، ‫ولی مادرم ما رو به عجله انداخت.
‫می‌گفت عجله کنم وگرنه ‫دیر می‌رسیم.
‫خیلی خوابالو بودم، ‫کل مسیر رو خوابیدم.
‫خواب‌های زیادی هم دیدم.
‫وقتی دوباره چشم‌هام رو باز کردم ‫هیچی نمی‌تونستم ببینم.
‫همینطوری پیانوی کوچیکم رو فشار می‌دادم.
‫اینجا است.
‫گمونم امیدوار بودم کسی صدام رو بشنوه.
‫نمی‌دونستم چقدر زمان گذشت.
‫بعد دوباره خوابم برد.
‫بعد از این ‫توی بیمارستان بیدار شدم.
‫عمه‌ام بهم گفت که من تنها بازمانده بودم.
‫حس می‌کردم خواب می‌بینم.
‫هنوز هم امیدوارم که فقط خواب بوده باشه.
‫پس چرا اینقدر مدرسه غایب شدی؟
‫خب...
‫سرما خورده بودم.
‫پس چند روز استراحت کردم.
‫می‌تونم هندونه رو بخورم.
‫بالاخره می‌دونم چرا.
‫چی چرا؟
‫این همه تراژدی توی زندگی‌ات داشتی...
‫و بعدش مریض شدی.
‫همینه که از فکر آینده متنفری.
‫من تازگی‌ها کابوس می‌بینم.
‫چه کابوسی؟
‫خواب تو رو می‌بینم.
‫من کابوس تو هستم؟
‫منظورم این نبود.
‫- یعنی... ‫- منظورت چی بود؟
‫خب، دیدن خواب تو من رو ‫یه جوری خوشحال می‌کنه، ولی...
‫- یه جوری؟ ‫- نه واقعا.
‫- پس تو خوابت چی بود؟ ‫- نمی‌دونم اصلا چی می‌گم.
‫خب، من...
‫هی، تو هندونه نخوردی.
‫این هفته بیکاری؟
‫آره.
‫چه هنرنمایی شگفت‌انگیزی.
‫یادتون باشه، نی‌ها رو بندازین ‫داخل سطل آشغال.
‫وگرنه لاکپشت‌های دریایی چی می‌شن؟
‫گریه می‌کنن.
‫درسته، حالا پاشین.
‫- و برین سر میزهاتون. ‫- خیلی خب.
‫بیاین حیوون عروسکی درست کنیم.
‫هوها!
‫- نارنجی خوبه. ‫- زرد؟
‫- خیلی خب. ‫- همه‌مون لیوان داریم؟
‫این لاکپشت‌ دریایی رو ببین. ‫بامزه نیست؟
‫می‌خوای بهم بگی چرا ‫علاقه‌ای به این نداری؟
‫همه‌شون مصنوعی هستن. ‫می‌خوام واقعی‌اش رو ببینم.
‫این حقیقت نداره. نگاه کن.
‫می‌تونی از والدینت بخوای ببرنت.
‫مادرم گفت...
‫باید منتظر بمونیم تا در آینده ‫حالم بهتر بشه.
‫بذار یه چیزی بهت بگم، این دروغه.
‫آینده‌ای وجود نداره.
‫باید ازشون بخوای همین الان ببرنت.
‫شایو، به این اختاپوس گوش نکن.
‫حالش خوب نیست.
‫بریم کلوچه بخوریم، باشه؟
‫باشه.
‫جدی می‌گم.
‫بذار دوباره بگم. ‫برو به مامانت بگو...
‫به مامانت بگو می‌خوای الان بری. ‫همین الان.
‫زیاد اینجا میای؟
‫آره، کارهای داوطلبانه برای ‫درخواست‌نامه‌هام خوبن.
‫فقط همین؟
‫ولی...
‫چرا اون خرچنگ هم اینجا است؟
‫اون هم دنبال درخواست‌نامه است؟
‫چون اون...
‫می‌دونم! چن لی صرع داره.
‫وقتی جید بیمارستان داوطلب بود، ‫اون تشنج کرد.
‫پس کمکش کرد و نجات‌دهنده‌اش شد.
‫بعد با همدیگه رفتن یه دبیرستان.
‫برای همین چن لی تو این مراسم‌های ‫خیریه شرکت می‌کنه.
‫ولی نمی‌دونم چرا من هم باید بیام.
‫از کجا این چیزها رو می‌دونی؟
‫بی‌خیال. مگه چیزی تو این مدرسه ‫هست که من ندونم؟
‫پس می‌دونی اون هم مریضه؟
‫واقعا؟
‫بامزه نبود.
‫روز کودکانه، اول آوریل که نیست.
‫سرماخوردگی نداشتی؟
‫- باید دهنت رو ضدعفونی کنی. ‫- چشم‌هام...
‫سرما خورده بودی؟
‫- دهنم... ‫- آب، آب می‌خوام.
‫بهم آب بدین.
‫دکتر اویانگ.
‫یه سوالی ازتون دارم.
‫راحت باش.
‫درباره سرطان معده است.
‫سرطان معده؟
‫کی سرطان معده داره؟
‫اون اختاپوس.
‫[بابت امروز ازت ممنونم.]
‫[ایول، دفعه‌ی بعد یه جای بهتر می‌ریم.]
‫بذار جدی ازت بپرسم.
‫واقعا اینطوری می‌تونی دانشگاه قبول بشی؟
‫چرا همه‌تون همین رو می‌گین؟
‫دیپلم قراره پولدارم کنه یا همچین چیزی؟
‫بعد از ورود به دانشگاه،
‫می‌شه هر کاری خواستی بکنی،
‫و هر کجا دلت بخواد بری.
‫الان نمی‌تونی این کارها رو بکنی؟
‫[می‌تونم، ولی الان نمی‌خوام.]
‫اینطور نیست که نخوای. ‫فقط کسی همراهت نداری، نه؟
‫منظورت چیه؟
‫اگه نتونی دانشگاه قبول بشی، ‫بعد چیکار می‌تونی بکنی؟
‫اگه تو بتونی دکتر بشی،
‫من هم حتما می‌تونم دانشگاه ‫دولتی قبول بشم.
‫زیادی راحته.
‫[تحلیل دانشگاه‌]
‫[با توجه به نمراتی که وارد کرده‌اید،]
‫[به حداقل معیارها دست نمی‌یابید.]
‫چی؟ چطور؟
‫زیادی راحته، نه؟
‫[؟ روز تا آزمون و پس گرفتن پولم!]
‫چند روزه که ژیجی مدرسه نیومده.
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫نمی‌دونم، باید از تی‌دی بپرسی.
‫دیروز فقط دو ساعت خوابیدم.
‫فقط دو ساعت؟
‫- آره. ‫- واقعا؟
‫نمی‌دونی که امروز امتحان داریم؟
‫تمومه.
‫ازم بپرس!
‫چی بپرسم؟
‫که چرا ژیجی این همه روزه ‫که مدرسه نیومده؟
‫اگه می‌تونی تو دلت نگهداری، ‫پس بهم نگو.
‫نه، نمی‌تونم.
‫حسابی مشغول کاره!
‫می‌دونی چرا؟
‫چرا ازم خواستی برگردم اینجا؟
‫اگه نمی‌تونی نجاتم بدی، ‫بهتره برگردم و درس بخونم.
‫حتی اگه دوباره این چهار امتحان رو بدی، ‫باز هم دیره.
‫خودم می‌دونم.
‫پس باید روی این...
‫سه درس تمرکز کنی.
‫هر چی.
‫اگه این‌ها رو حفظ کنم، ‫می‌تونم دانشگاه دولتی قبول بشم.
‫درسته، نجات‌دهنده‌ی من؟
‫اون یکی نجات‌دهنده‌ات هم اومد.
‫اون چرا اینجا است؟
‫آره، من چرا اینجام؟
‫برای ارزیابی تو اینجا است.
‫می‌خوای سال پایینی ازم امتحان بگیره؟ ‫باشه، بزن بریم.
‫باشه.
‫گزینه سه.
‫هنوز چیزی نگفته.
‫ولی رسیدیم سوال ٣٠.
‫چی؟ جدی؟
‫- من اینجام که اون بد به نظر بیاد؟ ‫- می‌خوام با واقعیت رو به رو بشه.
‫تو از سطح یه سال اولی هم پایین‌تری.
‫[آزمون جامع تمرینی]
‫سوال‌های بیشتری بهت می‌دم ‫و روی ضعف‌هات تمرکز می‌کنیم.
‫نگران نباش.
‫[٥٠ روز تا آزمون و پس گرفتن پولم!]
‫من کمکت می‌کنم.
‫جنگ‌های صلیبی سال ١٠٩٥ آغاز شدند.
‫هی.
‫خیلی صدات بلنده.
‫ببخشید، صدام رو میارم پایین.
‫با توجه به نمراتت، ‫تنها دانشگاه دولتی برای تو...
‫- این یکیه. ‫- دانشگاه جین یونگ.
‫چه اختراعی رنسانس ‫و عصر روشن‌نگری رو آغاز کرد؟
‫- این رو بلدم. ‫- وایسا، نگو.
‫جوابش...
‫- جوابش... ‫- چاپ سربی.
‫مگه تی‌دی نگفت صبر کنی؟
‫دوستت مریضه؟
‫چرا اینقدر سخت تلاش می‌کنه؟
‫خیلی مشغوله. ‫من مریضم، من دل‌باخته و مریضم.
‫خوبه، ادامه بده.
‫جنگ صلیبی اول ‫یک بار اورشلیم رو تسخیر کرد.
‫کدوم یکی از این‌ها سوخت فسیلی نیست؟
‫یک، نفت.
‫- گزینه دو! ‫- هی، بذار تموم کنه.
‫امپراتور شیائوون از وی شمالی...
‫جذب ژیان‌بی داخل فرهنگ هان...
‫فرهنگ‌هایی درهم آمیخته...
‫[نمرات آزمون تمرینی ورود دانشگاه]
‫چطور اینقدر نمره‌ام پایینه؟
‫[٣٠ روز تا آزمون و پس گرفتن پولم!]
‫هدف تو فقط ورود به دانشگاه دولتیه.
‫این پیشرفته.
‫وقت داری.
‫نه، وقت داره تموم می‌شه.
‫باید هضمش کنم. ‫شاید بتونم کاغذها رو بخورم.
‫این هفته وقت داری؟
‫ندارم.
‫برای چی اینجاییم؟
‫به نظرت آدم رو آروم نمی‌کنه؟
‫اون‌ها آروم به نظر میان. ‫داره خوابم می‌گیره.
‫می‌دونستی استراحت کردن ‫به بهبود حافظه‌ات کمک می‌کنه؟
‫من هر وقت استرس دارم میام اینجا.
‫بریم.
‫این موقع استراحت منه.
‫بریم.
‫خسته شدم. ‫باید بشینم استراحت کنم.
‫بذار یه کم استراحت کنم.
‫هی، به ایستگاه رسیدیم.
‫ببخشید، الان پیاده می‌شم.
‫خوابم برد؟
‫آره، داشتی تو خوابت حرف می‌زدی.
‫این بهترین چرتم بعد از مدت‌ها بود.
‫کدام شبه‌جزیره کاتالیزگر ‫جنگ جهانی اول بود؟
‫شبه‌جزیره بالکان.
‫می‌بینی؟
‫استراحت به موقع ‫خیلی کمک می‌کنه.
‫چه شکل‌گیری زمینی منجر به ‫مارتپه می‌شه؟
‫زمین‌چهر یخچالی.
‫آفرین.
‫این چی...
‫کی مسخره‌ترین آدم دنیا است؟
‫تی‌دی!
‫اشتباه گفتی، ‫جواب یی ژیجیه.
‫تو هم یی ژیجی هستی.
‫چن لی، تو چرا اینجایی؟
‫فستیوال کشتی اژدها قراره برگزار بشه.
‫مادرم کلی چیماکی درست کرده...
‫پس چند تا داد که بیارم اینجا.
‫توی یخچال هستن.
‫چون با اون بیرون رفتی ‫امروز نیومدی داوطلبی؟
‫اون خیلی استرس داشته ‫برای همین بردمش آکواریوم...
‫ما قرار رفتیم.
‫بامزه نبود.
‫بهش گوش نکن.
‫خیلی خب، من دیگه می‌رم.
‫از مامانت بابت چیماکی‌ها تشکر کن.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫اینقدر چرت و پرت نگو.
‫نمی‌گم.
‫و لطفا دیگه کتاب‌ها رو نخور.
‫باشه.
‫خدافظ.
‫مگه نبود؟
‫قرار بود دیگه، نبود؟
‫بله، بود.
‫یی ژیجی، می‌شه صحبت کنیم؟
‫تو دلت پیش جید گیره؟
‫من هم دلم پیشش گیره.
‫من روز فارغ‌التحصیلی بهش اعتراف می‌کنم.
‫راحت باش، بکن. ‫چرا به من می‌گی؟
‫برای این کارت جمعیت و مخاطب می‌خوای؟
‫تو تظاهر می‌کنی که مریضی یا نه؟
‫این به تو چه ربطی داره؟
‫تو هیچ مدرکی نداری.
‫از کجا می‌دونی؟
‫من تو فکر آزمونم. ‫وقت این کارها رو ندارم، خدافظ.
‫اگه واقعا دلت پیش جید گیره،
‫پس دیگه بهش دروغ نگو.
‫نترس. ‫ایستگاه اتوبوس اونجا است.
‫[با محبت از طرف گانگ عزیز ‫نوشیدنی سرد بنوشید]
‫[من هنوز رهن دارم!]
‫روز فارغ‌التحصیلیه، خوشحال باش.
‫گریه نکن رفیق.
‫رفیق، رفیق من.
‫احمقی؟ ‫لباس گشاد واسه چیه؟
‫من خیلی محبوبم. ‫برای امضاها جا می‌خوام.
‫بیا، نصف قلبم برای تو.
‫اون یکی نصف برای یکی دیگه است.
‫تو یودو.
‫سریع، فیلم بگیر.
‫- بگو بله! ‫- بگو بله!
‫ببخشید، قلبم متعلق به کس دیگه‌ایه.
‫نه، یعنی، می‌شه این رو بدی به جی؟
‫خودش که اینجا است، ‫خودت بده.
‫من خجالت می‌کشم!
‫بگیرش.
‫احمق.
‫پاکش کردم، باشه؟
‫به چی می‌خندی؟ ‫پاکش کن!
‫- تی‌دی... ‫- پاکش کن.
‫جید رو دیدین؟
‫چن لی اومد و با هم رفتن بیرون.
‫پاکش کن.
‫باشه.
‫این برای توئه.
‫روز فارغ‌التحصیلی مبارک.
‫ممنونم.
‫جید.
‫اگه کسی امسال بهت اعتراف کنه،
‫می‌تونی فعلا جواب رد بهش بدی؟
‫زو یانگ، جید رو دیدی؟
‫آره، پایینه.
‫جید.
‫جید!
‫همونجا بمون، تکون نخور.
‫تکون نخور.
‫کجا رفتی؟
‫چن لی اومد باهام صحبت کنه.
‫اون...
‫اون چی گفت؟
‫فارغ‌التحصیلی رو بهم تبریک گفت.
‫مشکل چیه؟
‫فقط همین؟
‫چیز دیگه‌ای نگفت؟
‫داری عجیب رفتار می‌کنی.
‫جریان چیه؟
‫اگه چیزی نیست، من دیگه برمی‌گردم.
‫یه لحظه.
‫یی ژیجی.
‫چی سعی داری بگی؟
‫چیز خاصی نیست واقعا.
‫فقط...
‫خواستم بپرسم امروز برام ناهار آوردی؟
‫مسخره...
‫روز فارغ‌التحصیلیه، ‫البته که نیاوردم.
‫بریم.
‫چون من هم دلم پیشت گیره.
‫دل تو هم می‌تونه پیش من گیر باشه؟
‫نگو: «بامزه نبود.»
‫چون شوخی نمی‌کنم.
‫جدی هستم.
‫سه...
‫دو...
‫- یک! ‫- دلت پیشم گیره یا نه؟
‫فارغ‌التحصیلی مبارک!
‫فقط یه آدم مریض دلش پیش تو گیر می‌کنه.
‫چی گفتی؟
‫[نبوغ] ‫[نور ستاره]
‫گفتم،
‫فقط یه آدم مریض دلش پیش تو گیر می‌کنه.
‫فارغ‌التحصیلی مبارک!
‫چرا؟
‫این یعنی چی؟
‫گفت ١٦ نوامبر می‌فهمم.
‫١٦ نوامبر چه خبره؟
‫١٦ نوامبر...
‫«بریتانیا در جنگ جهانی دوم ‫هامبورگ را...
‫پس از بلیتس‌کریگ بمب باران کرد.»
‫این چه ربطی به من داره؟
‫تو قبول شدی، قبول شدی!
‫چه افتخاری برای خانواده.
‫کدوم رو قبول شدی؟
‫چی باعث شد فکر کنی ‫می‌تونم قبول بشم؟
‫چون تویی.
‫دانشکده گردشگری دانشگاه جین هونگ قبول شدی.
‫دیگه می‌تونی بدهی‌هات رو بدی.
‫خب، خدا کمک می‌کنه به کسایی که...
‫کسایی که چی؟
‫هیچی. بی‌خیال.
‫خیلی خب.
‫این حرفه اصلا مهم نیست.
‫می‌دونی الان چی مهمه؟
‫این جیده.
‫و این هم تویی.
‫و شما اینطوری هستین.
‫وقتی بری دانشگاه جین هونگ، ‫قراره اینطوری بشه.
‫تنگه تایوان جداتون می‌کنه، ‫می‌دونی.
‫اگه این تابستون همه‌ی تلاشت رو نکنی،
‫کار شما دو تا تمومه.
‫[٩٦ روز تا ١٦ نوامبر]
‫- خب، ما الان... ‫- بچه‌ها.
‫من یه اطلاعیه‌ی مهم دارم.
‫از رویدادی بیمارستانی قبلی تا الان،
‫من به فکر اون بچه‌های بی‌چاره بودم.
‫اون‌ها متاسفانه بیمارستان بستری هستن.
‫پس تصمیم گرفتم یه کاری براشون بکنم،
‫با برنامه‌ریزی یه شب خواب ‫توی آکواریوم.
‫این غیرممکنه.
‫اون‌ها اصلا نمی‌تونن بیمارستان رو ترک کنن،
‫چه برسه برن یه جای دیگه بخوابن.
‫چطور ممکنه والدین‌شون موافقت کنن؟
‫غافل‌گیر شدم که این ایده‌ی عالی ‫از تو بوده.
‫ممنونم، خواهش می‌کنم.
‫درباره این، ‫من فکرش رو کردم.
‫نصف والدین رضایت‌نامه رو امضا کردن.
‫بقیه بیشتر محافظه‌کارن...
‫- آقا، پدر من هم امضا کرد... ‫- در واقع...
‫- به نظرم بتونیم... ‫- دستت رو بیار بالا.
‫می‌تونم تایید یه دکتر رو بگیریم ‫تا والدین رو متقاعد کنیم.
‫می‌تونم از دکتر اویانگ بپرسم ‫می‌تونه کمک کنه یا نه.
‫حالا شد.
‫والدین و بیمارستان رو می‌سپرم به تو.
‫من با آکواریوم صحبت می‌کنم.
‫- و من می‌تونم... ‫- با من بیای.
‫ای بابا، عجیب شد.
‫این رویداد عالی‌ایه.
‫شما خیلی باهوش هستین.
‫من این فرم رو نگه می‌دارم ‫و سعی می‌کنم باهاشون صحبت کنم.
‫خیلی ممنونیم.
‫نمایش خوبی براشون اجرا کنین.
‫جید.
‫بعد این چیکار داری؟
‫من می‌رم آکواریوم تا جزئیات رو تایید کنم.
‫- می‌خوای... ‫- جید.
‫زود باش، دیر کردیم.
‫می‌خوای با ما بیای؟
‫شاید دفعه‌ی بعد.
‫خیلی خب، می‌بینمت.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫- بریم. ‫- درباره چی صحبت می‌کردین؟
‫دعوتش کردی، مگه نه؟ ‫چرا این کار رو کردی؟
‫چرا نتونم دعوتش کنم؟
‫لطفا مهربون باش.
‫جید.
‫من خیلی تلاش می‌کنم ‫تا دانشگاه تو قبول بشم.
‫وقتی این اتفاق افتاد،
‫امیدوارم فقط دوست ساده نباشیم.
‫اگه کسی امسال بهت اعتراف کرد،
‫می‌تونی فعلا ردش کنی؟
‫تو فقط هر دوستی نیستی،
‫تو بهترین دوست منی.
‫[به جید، یی ژیجی]
‫خب، دلت پیش جی گیره؟
‫الان، این مهم‌ترین چیز برای من نیست.
‫نمی‌تونی با چن لی قرار بذاری.
‫چون من هم دلم پیشت گیره.
‫می‌شه دل تو هم گیر من باشه؟
‫فقط یه آدم مریض دلش پیش تو گیر می‌کنه.
‫چی گفتی؟
‫گفتم،
‫فقط یه آدم مریض دلش پیش تو گیر می‌کنه.
‫تخت‌ها رو اینجا قرار می‌دیم.
‫تخت‌ها ضدعفونی می‌شن.
‫اگه بخواین عکس بگیرین،
‫- حتما فلش رو خاموش کنین. ‫- حتما.
‫ببخشید.
‫١٦ نوامبر چه خبره؟
‫وقتش که رسید می‌فهمی.
‫ولی می‌خوام الان بفهمم.
‫پس چرا اینجا اینقدر برای تو اهمیت داره؟
‫مشخصا می‌دونی چرا.
‫پس حرفی که زدم رو شنیدی؟
‫چی گفتی؟
‫فراموشش کن.
‫لطفا بگو.
‫حرف بی‌خودیه.
‫آره.
‫خب...
‫می‌خوای اون کلمات رو الان دوباره بگی؟
‫اگه بگم، دستم رو ول می‌کنی؟
‫پس شاید بهتره هیچی نگی.
‫می‌شه منتظر موند، عجله‌ای نیست.
‫می‌خوام یه کار دیگه‌ هم بکنم.
‫هنوز وقت داری؟
‫تو ١٨ سالته و بلد نیستی اسکوتر برونی؟
‫به خاطر بابام. ‫بهم اجازه نمی‌ده.
‫و من ١٩ سالمه.
‫تو ١٩ سالته؟
‫فکر کنم دستم اومد.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، ول کن.
‫باشه، الان ول می‌کنم...
‫- الان ول کن. ‫- باشه.
‫سرعت رو بیار پایین. الان ول می‌کنم.
‫- بالاخره یاد گرفتم چطور... ‫- وای، جلو رو نگاه کن!
‫زیاد تند نرو وگرنه نگران می‌شم.
‫لازم نیست.
‫[٧٩ روز تا ١٦ نوامبر]
‫یعنی فردا ماهی‌های واقعی می‌بینم؟
‫آره، پس امشب زود بخواب.
‫ایول، مرسی جی.
‫- خدافظ. ‫- فردا می‌بینمت.
‫خدافظ.
‫روز بزرگ فردا است.
‫از پیش جشن بگیریم؟
‫من میل ندارم.
‫- آها، باشه. ‫- جید؟
‫من هم میل ندارم.
‫باشه پس.
‫به هر حال باید بازی کنیم.
‫جرات یا حقیقت؟
‫خیلی بی‌مزه است.
‫آره، هستیم.
‫بپرس.
‫خیلی خب، دلت پیش کسی گیره؟
‫آره.
‫جید.
‫فکر می‌کردم یکی دیگه باشه.
‫الان بیشتر جیده.
‫چیه؟ من محروم بشم؟
‫دل شما پیش جید گیر باشه ولی من نه؟
‫این تبعیضه.
‫شوخی می‌کنم.
‫اینقدر هم بی‌طاقت نیستم.
‫- نوبت منه. ‫- وایسا.
‫از الان به بعد دیگه سوال با این ‫موضوع نمی‌پرسیم.
‫پس من حرفی ندارم.
‫باید مستقیم‌تر می‌گفتی.
‫اصلا هیچی.
‫نوبت منه.
‫بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫تا حالا به من دروغ گفتی؟
‫رفیق.
‫شاید بهتره سوال رو رد کنی؟
‫پس به من دروغ گفتی؟
‫صادق بودن اینقدر سخته؟
‫خب، من می‌تونم کمکت کنم.
‫در واقع...
‫پول کل رویداد رو تو دادی، نه؟
‫از کجا می‌دونی؟
‫دکتر اویانگ بهم گفت.
‫این چطور رازیه؟
‫از عمه‌ام پول پیش خواستم.
‫به هر حال پول خودمه.
‫هی، ولی هنوز پول‌های من رو پس ندادی!
‫سه سال شده، ‫همیشه می‌گی وقتی دانشگاه قبول بشی...
‫پولم رو پس می‌دی ‫و حالا چی؟
‫آقا، آروم بگیر و چای بخور.
‫- سلام؟ ‫- بگیرش.
‫بله، متوجه‌ام.
‫خیلی خب، ممنونم.
‫از آکواریوم زنگ زدن گفتن ‫دو تا فرم رضایت دریافت نکردن.
‫من می‌تونم تحویلشون بدم. ‫کجا هستن؟
‫من باهات میام.
‫ممنونم، بهشون زنگ می‌زنم ‫و خبر می‌دم.
‫تو خیلی رو مخ هستی،
‫ولی ممنونم...
‫که اونجا هوام رو داشتی.
‫گفتم که بهت کمک نمی‌کنم.
‫به هر حال من تشکر کردم.
‫پس مساوی هستیم.
‫به نظرم تو باید...
‫من برنده شدم!
‫هی، مواظب باش!
‫چراغ‌ روشن کن عوضی!
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫بریم بیمارستان؟
‫نه، اول بیا فرم‌ها رو تحویل بدیم.
‫مطمئنی؟
‫باشه پس، راحت باش.
‫هی، چن لی!
‫چن لی...
‫چیزی نیست، خوب می‌شی.
‫زنگ می‌زنم آمبولانس.
‫الو؟
‫من یه آمبولانس نیاز دارم.
‫من...
‫من کجام؟
‫نمی‌دونم اینجا کجا است.
‫می‌شه لطفا عجله کنین؟
‫لطفا.
‫چن لی، صدام رو می‌شنوی؟
‫کسی نیست؟
‫سریع بیاین!
‫کمک! کسی نیست؟
‫[جید]
‫[کجایی؟]
‫چیکار می‌کنی؟ ‫جوابم رو بده.
‫جی تماس‌هام رو جواب نمی‌ده.
‫اگه من به جاش رفته بودم،
‫شاید چن لی الان...
‫متاسفم.
‫این...
‫مادر چن لی این رو به من داد.
‫موقع جمع کردن وسایل چن لی ‫پیداش کرد.
‫[به جید، یی ژیجی]
‫می‌خوام یه نامه بفرستم.
‫می‌تونی همراهم بیای؟
‫چرا خودت ارسالش نمی‌کنی؟ ‫من رو می‌خوای چیکار؟
‫چون باید رفت زیر آب.
‫زیر آب؟
‫این چه ربطی به ارسال نامه داره؟
‫پیداش کردم. ‫یه صندوق پست زیر آبه.
‫باید بری زیر آب که نامه بفرستی.
‫همیشه می‌خواستم این کار رو بکنم.
‫بعد از اتمام دوران نظارتت،
‫می‌تونی همراه من بیای؟
‫کسی که صرع داره اصلا می‌تونه ‫بره زیر آب؟
‫نه، برای همین به تو نیاز دارم.
‫بعد اینکه کامل درمان شدی، ‫می‌تونی بری زیر آب و برام ارسالش کنی.
‫وقتی کامل درمان شدم.
‫[به جید، یی ژیجی]
‫صادق بودن اینقدر سخته؟
‫خب، من می‌تونم کمکت کنم.
‫اگه واقعا دلت پیش جید گیره،
‫پس دیگه بهش دروغ نگو.
‫همه‌چیزت برای دانشگاه رو آماده کردی؟
‫نه، نه هنوز.
‫حالت خوبه؟
‫تقصیر تو نیست.
‫من دروغ گفتم.
‫فکر نمی‌کردم اینطور بشه.
‫در واقع می‌خواستم حقیقت رو بگم.
‫واقعا از قصد نبود.
‫می‌دونی چیه؟
‫وقتی آدم دروغ بگه،
‫باید با دروغ‌های بیشتر ‫پنهانش کنه.
‫من بهت نمی‌گم چی درسته ‫و چی غلطه.
‫چه بخوای اعتراف کنی، چه نکنی،
‫باید با پیامدهاش رو به رو بشی.
‫الان دیگه بالغ شدی.
‫باید برای اعمالت مسئولیت‌پذیر باشی.
‫همون کاری که من با تو کردم.
‫ترم جدید تقریبا داره شروع می‌شه.
‫من یه لپ‌تاپ جدید لازم دارم.
‫باهام میای خرید؟
‫پس این فقط راجع به لپ‌تاپت بود؟
‫اول این یادداشت‌ها رو بهت پس می‌دم.
‫یه چیزی باید بهت بگم.
‫داشتم ادا درمی‌آوردم.
‫من سرطان معده ندارم.
‫یه شوخی افتضاح بود.
‫مگه من ازت نپرسیدم تا حالا ‫بهم دروغ گفتی؟
‫نمی‌خواستم بهت دروغ بگم.
‫ولی نمی‌تونستم اخراج بشم.
‫باید دانشگاه دولتی قبول می‌شدم ‫تا پولم رو بگیرم.
‫پس هیچی از پول مهمتر نیست؟
‫منظورم این نیست.
‫پس منظورت چیه؟
‫چطور می‌تونم باورت کنم؟
‫خوشحالم که مریض نیستی.
‫امیدوارم بهترین‌ها در دانشگاه ‫جین یونگ برات اتفاق بیفتن.
‫چه حال باشه و چه آینده،
‫برات آرزوی خوشحالی دارم.
‫این چیزیه که بهت قول داده بودم.
‫[کارت اعتباری]
‫[حساب اعتباری] ‫[صاحب حساب: یی ژیجی]
‫[می‌خواهید این تصویر را پاک کنید؟]
‫[پاک کردن تصویر]
‫[یی ژیجی را مسدود می‌کنید؟]
‫[مسدود]
‫[هنوز عصبانی هستی؟]
‫[من رو مسدود کردی؟]
‫[نگاه کن، من وسط ناکجاآبادم]
‫خیلی خب.
‫ثانیا، فراغت نوعی فعالیته...
‫اون چرا اینجا نشسته؟
‫جی عزیز، من بالاخره ماهی‌های واقعی دیدم!
‫ازت ممنونم. امیدوارم زود خوب بشی.
‫صمیمانه، ژیاهو.
‫سلام، هنوز زنده‌ای؟
‫خیلی خب، چرت و پرت بسه.
‫یه کاری ازت می‌خوام.
‫وانگچای، من امروز آوردمت اینجا...
‫تا بهم شهامت بدی، می‌دونی؟
‫به روحم برکت بده.
‫تو یودو.
‫جید، پارسال دوست امسال آشنا!
‫چیه؟
‫چون جی رو مسدود کردی، ‫نتونست باهات تماس بگیره.
‫پس از من خواست این لینک ‫رو برات بفرستم.
‫اصرار کرد که باید مطمئن بشم ‫دریافتش کرده باشی.
‫ارسال شد؟
‫خیلی خب، ماموریت انجام شد.
‫جید.
‫نمی‌تونی کل تقصیر دروغ رو بندازی ‫گردن جی، من هم مقصرم.
‫نمی‌دونستیم که اینطوری می‌شه.
‫اگه فقط به خاطر این ‫دیگه با جی صحبت نکنی،
‫ممکنه پشیمون بشی.
‫من با یه دختر آشنا شدم...
‫که عاشق اینه بگه: «بامزه نبود.»
‫ولی اون نمی‌دونه وقتی که می‌خنده،
‫خیلی زیبا می‌شه.
‫خیلی دلنشینه.
‫می‌خوام ازش عذرخواهی کنم...
‫که دروغ گفتم و سرطانم رو جعل کردم.
‫من خیلی متاسفم.
‫دروغ گفتم چون نمی‌خواستم اخراج بشم.
‫اما به لطف این دروغ،
‫تونستم بهتر با این دختر آشنا بشم.
‫من قبلا از صحبت درباره آینده متنفر بودم.
‫اما بعد آشنایی با تو، ‫شروع کردم...
‫به چشم‌انتظار بودن آینده.
‫نمی‌خوام بهت دروغ بگم.
‫در آینده، من...
‫سلام.
‫ویدیو رو براش فرستادی یا نه؟
‫آره؟ پس چرا هنوز مسدودم؟
‫سلام جی.
‫کی قبل بازی بسکتبال حموم می‌کنه؟
‫به تو ربطی نداره.
‫دیوونه‌ای.
‫خیلی خب، خدافظ.
‫یی ژیجی.
‫یکی اومده ببینتت.
‫کی ممکنه باشه؟
‫چرا اینجایی؟
‫چرا جمله‌ات رو تموم نکردی؟
‫از چی آینده می‌خواستی بگی؟
‫- ما... ‫- سلام جی.
‫می‌بینمت.
‫تمومش نکردم چون می‌خواستم ‫بقیه‌اش رو حضوری بگم.
‫چیزی که می‌خوام بگم اینه که...
‫در آینده، ‫باز هم دلم گیر اون دختر می‌مونه.
‫می‌تونی من رو ببخشی؟
‫می‌تونم ببخشمت.
‫ولی الان می‌خوام یه کاری بکنم.
‫- می‌تونی باهام بیای؟ ‫- حتما.
‫با همین لباس؟
‫آره.
‫برو عوض کن!
‫وای، آره.
‫مطمئنی نمی‌خوای بری زیر آب؟
‫غواصی شنا برای سلامتی خوبه.
‫مربی، من باهات غواصی می‌کنم.
‫- خیلی خب، فقط نزدیکم بمون. ‫- حله.
‫خوبی؟
‫[به جید، یی ژیجی]
‫اگه بهم نیاز داشتی زنگ بزن.
‫ولی گوشی‌ام توی کیفمه.
‫[به جید، یی ژیجی]
‫هی، دریازده شدی؟
‫چرا قرص دریازدگی رو نخوردی؟
‫آب بخور.
‫من خوبم، مرسی.
‫هی، بچه. ‫دوستت از حال رفت.
‫تب‌های جدید یه کم غیرعادی هستن.
‫نگرانم که حاد بشه.
‫چند تا آزمایش نوشتم. ‫هفته‌ی بعد برای نتایج بیا اینجا.
‫ولی اگه چند روز آینده حالت بد بود، ‫فورا بیا ویزیتت کنم.
‫تو واقعا شگفت‌انگیزی.
‫چطور تونستی از همه پنهون نگه‌اش داری؟
‫تو شگفت‌انگیزتری.
‫یه کاری کردی همه فکر کنن مریضی.
‫ببخشید.
‫اینقدر نگو ببخشید.
‫تصمیمم رو موقعی گرفتم که فهمیدم ‫ممکنه بیماری‌ام برگرده.
‫قراره کاری رو بکنم که همیشه ‫می‌خواستم.
‫دیگه انتظار بسه.
‫و خوشحالم که انجامش دادم.
‫ولی انتظار نداشتم از اینجا سر دربیارم...
‫بعد فقط انجام یه کار.
‫چرا من نمی‌تونم مغز استخوانم رو اهدا کنم؟
‫این اهدای خون نیست.
‫تطبیق مغز استخوان حداقل سه ماه طول می‌کشه.
‫تازه، بدون ارتباط خونی نسبت تطبیق ‫یک در چهل هزاره.
‫حتی برای اقوام خونی،
‫شانس تطبیق فقط یک در چهاره.
‫بیمارهای سرطان خونی حاد ‫اینقدر وقت ندارن.
‫پس هیچ کاری از دستم برنمیاد؟
‫اگه بخوای آزمایش بدی، ‫جلوت رو نمی‌گیرم.
‫ولی باید بهت بگم،
‫احتمال مطابق بودن خیلی پایینه.
‫ممکنه پایین باشه ‫ولی باز هم یه شانسی هست.
‫اگه مطابق باشه چی؟
‫وقتی مطابق پیدا شد ‫من فورا وقت جراحی تعیین می‌کنم.
‫چیز خوبیه که می‌خوای اهدا کنی.
‫حتی اگه با جید مطابق نبود، ‫ممکنه به بیمارهای دیگه کمک کنی.
‫تصمیم گرفتی؟
‫گفتی فقط یه مورد رو انجام دادی.
‫بقیه‌ی موارد چی هستن؟
‫نه، تکون نخور. ‫می‌خوای بشینی؟
‫کمکت می‌کنم.
‫کجا است؟
‫اینجا است؟
‫اگه دکمه رو بزنم...
‫و تخت جمع بشه چی؟
‫ساندویچ می‌شی.
‫می‌خوام تو باشم.
‫من؟
‫چرا؟
‫بهت حسادت می‌کنم.
‫یو یون‌یون.
‫- حاضر. ‫- خیلی خب.
‫- یی ژیجی. ‫- حاضر.
‫وای، دو تا یی ژیجی توی کلاس هست.
‫باحاله.
‫اشتباه نگیرینشون بچه‌ها.
‫صبر کنین. ‫یادم رفت خودم رو معرفی کنم.
‫اسم من گانگ نیناگه. ‫گانگ.
‫من یه سال درس نخوندم...
‫- چون سرطان خون داشتم. ‫- می‌تونین گانگ عزیز صدام بزنین.
‫فقط معلممون از این خبر داره.
‫راز نگه داشتمش...
‫- چون می‌خواستم عادی باشم. ‫- چته؟
‫- مثل همه. ‫- آفرین.
‫چطور اینجور راه بریم؟
‫- خیلی رو مخی. ‫- خیلی رو مخی.
‫یی ژیجی، اینقدر دردسر نساز.
‫- نه بابا. ‫- ماسکت رو بزن.
‫چرا به من گیر می‌دی؟ ‫اون هم نزده.
‫ولی زدم.
‫آره، زده.
‫- خب، آرنجم ماسک داره. ‫- بامزه نبود.
‫- ماسک برای صورته. ‫- ببین چیکار می‌کنم.
‫سال گذشته،
‫روزشماری کردم...
‫و منتظر ١٦ نوامبر بودم.
‫بعد از اتمام دوران نظارت،
‫می‌تونم مثل تو زندگی کنم.
‫شادانه لبخند بزنم...
‫آزادانه بدوم...
‫و با خوشحالی هر کاری که می‌خوام بکنم.
‫چون من هم دلم پیشت گیره.
‫می‌شه دلت پیش من گیر باشه؟
‫می‌دونی چیه؟
‫من سرطان خون دارم.
‫پس هر روز رو با احتیاط زندگی می‌کنم.
‫ولی بعد از آشنایی با تو،
‫متوجه شدم...
‫چیز خوبیه که آدم گاهی بی‌اعتنا باشه.
‫نمی‌دونم آینده چی در نظر داره.
‫ولی حداقل،
‫توی این لحظه،
‫همه‌چیز خوبه.
‫[من با ژِیاهو هستم]
‫امروز خیلی سرحال‌تری.
‫حالم خیلی بهتره.
‫خوبه.
‫راستی، نامه‌ی چن لی بهم رسید.
‫واقعا؟
‫چی نوشته بود؟
‫نوشته بود که می‌خواست بعد فارغ‌التحصیلی ‫گواهی‌نامه بگیره.
‫می‌خواست به عنوان آدم بالغ ‫بره کارائوکه.
‫توی دانشگاه،
‫امیدواره عضو همون انجمن‌هایی ‫بشه که من عضوم.
‫و اینکه اگه صرعش بهتر بشه،
‫می‌خواست گواهی غواصی بگیره.
‫بعد از فارغ‌التحصیلی دانشگاه،
‫می‌خواد برای همون شرکتی کار ‫کنه که من کار می‌کنم.
‫خیلی نقشه برای آینده داشت.
‫این برای توئه.
‫چیه؟
‫[یی ژیجی، جی]
‫حالا اسمت شده جی.
‫یی ژِیجی...
‫چرا جای همسر هم اسمت رو زدن؟
‫جدی؟
‫ممکنه اشتباهی باشه.
‫می‌تونم یکی دیگه برات درست کنم.
‫لازم نیست.
‫حالا، به جز تبدیل شدن به من،
‫کار دیگه‌ای هم هست ‫که بخوای انجام بدی؟
‫می‌شه بهم بگی...
‫دفعه‌ی آخر چی می‌خواستی بهم بگی؟
‫خیلی خب.
‫از کجا شروع کنم؟
‫بذار فکر کنم.
‫من گفتم:
‫با یه دختر آشنا شدم که...
‫عاشق اینه بگه: «بامزه نبود.»
‫ولی اون نمی‌دونه که...
‫وقتی می‌خنده،
‫خیلی دلنشینه.
‫من قبلا...
‫از صحبت درباره آینده متنفر بودم.
‫اما بعد آشنایی با تو، شروع کردم...
‫به چشم‌انتظار آینده بودن.
‫الان خیلی دلم گیر توئه.
‫و در آینده هم دلم گیرت می‌مونه.
‫بیا با همدیگه بفهمیم آینده چه شکلیه، ‫باشه؟
‫من واقعا...
‫من واقعا می‌خوام...
‫ببینم که آینده چه شکلیه.
‫خب...
‫ما به خوردن غذای بدون ادویه عادت داریم.
‫خیلی خوش‌مزه است. واقعا.
‫- پس کامل بخور. ‫- حتما.
‫بابت همه‌ی کارهایی ‫که برای جید کردی ازت ممنونم.
‫نفرمایید.
‫- هنوز ورزش می‌کنی؟ ‫- بله.
‫ولش کن.
‫بذار عضله‌هات رو ببینم.
‫تو پنج‌تا شنا هم نمی‌تونی بری. ‫ولش کن.
‫- حداقل ده تا می‌تونم، باشه؟ ‫- نذار بخندم.
‫سال‌بالایی.
‫می‌تونم اتاق جید رو ببینم؟
‫«بامزه نبود.»
‫[یی ژیجی، جید]
‫می‌ریم و نامه رو پست می‌کنیم.
‫خیلی خب.
‫راستی،
‫دوستت که دفعه‌ی پیش از حال رفت، ‫الان خوبه؟
‫آره، الان خوبه.
‫[یی ژیجی، جید]
‫خیلی رفتنت رو توی ذهنم تصور کردم.
‫ولی هرگز نمی‌تونم برای این ‫حس از دست دادن آماده باشم.
‫بذار بهت بگم، امروز یه کار خاص انجام دادم.
‫خیلی چیزها هست که می‌خوام بهت بگم.
‫پس همه‌شون رو نوشتم.
‫خانواده‌ات پول ادویه نداره؟
‫یا نکنه تو هم سرطان داری؟
‫بامزه نبود.
‫من می‌دونم ماشین متوقف می‌شه یا نه؟
‫تو گفتی می‌خوای من باشی.
‫حقیقتش، من بودم که می‌خواستم ‫مثل تو باشم.
‫چنین روح با محبت،
‫مقاوم،
‫و شجاعی.
‫[درخواست تغییر نام]
‫به خاطر تو،
‫من چشم‌انتظار آینده شدم.
‫آینده‌‎ای که قبلا ازش متنفر بودم.
‫در آینده، اگه ناهار نیای،
‫اگه بخوای کلاس رو غایب بشی،
‫و اگه نمی‌خوای من فضول باشم...
‫در آینده...
‫خیلی نقشه برای آینده‌اش داشت.
‫از این به بعد، من اسمم جیدنه.
‫برای هر دومون زندگی می‌کنم،
‫و آینده‌ای رو می‌بینم که تو فرصت نکردی.
‫- دیوونه یا مریضی؟ ‫- آره، حتما!
‫فقط یه آدم مریض ‫دلش پیش تو گیر می‌کنه.
‫و می‌دونی چیه؟
‫من بالاخره فهمیدم که چرا گفتی...
‫فقط یه آدم مریض دلش پیش من گیر می‌کنه.
‫اون موقع،
‫فقط نصفه می‌دونستم.
‫ولی بعد از فهمیدن وضعیتت،
‫بالاخره فهمیدم که منظورت واقعی چی بود.
‫[به جید، یی ژیجی]
‫چقدر آرزو دارم زمان دقیقا ‫در این لحظه متوقف بشه.
‫نه برای حال.
‫نه برای آینده.
‫برای همیشه.