‫میگن خدا ما رو ترک کرده.
‫باورش نمیشه به چه روزی افتادیم.
‫فکر می‌کنم حقیقت باشه.
‫متی، عزیزم.
‫ببخشید.
‫«دو سال بعد»
‫ما را واداشته تا به آنچه ‫از دست داده‌ایم فکر کنیم.
‫دنیای ما پیش از این، ‫با تپش زندگی به لرزه درمی‌آمد،
‫اما الان...
‫به‌طور مخفی ساکته.
‫نزدیک به چهار سال از شیوع می‌گذره،
‫و روزها قطع به یقین ‫بلندتر و سخت‌تر میشه.
‫انگار روی یه چرخ همستر گیر افتادیم ‫و نمی‌تونیم پیاده بشیم.
‫زوزه‌کش‌ها تپه‌ها را ویران کردن
‫و بیشتر حیواناتی که ‫شکار می‌کردیم رو از بین بردن.
‫مقامات جی‌ام‌آ کماکان ‫در کوهستان به دنبال ما هستند،
‫ما را دستگیر می‌کنند، یا بهتره بگم، ‫بسیاری از ما فراری‌ها را می‌کشند.
‫اما گزارش‌هایی از شورش
‫در اردوگاه‌ها به گوش می‌رسه.
‫سرانجام، مردم به‌پا خاسته‌اند ‫تا در برابر رژیم مقاومت کنند.
‫ما در اینجا افراد بسیار زیادی رو دفن کردیم،
‫قبرهای موقتی زیادی برای دوست، فامیل،
‫و آدم‌هایی که می‌خواستن ‫زنده بمونن درست کردیم.
‫ولی ما به روزهای بهتر دلبسته‌ایم،
‫و اون رو به‌عنوانِ...
‫امروز میای، بچه‌جون؟
‫میشه نیام؟ باید قدم بزنم.
‫زیاد دور نشو.
‫شنیدی؟
‫شنیدم.
‫«اردوگاه ۱۳» ‫«امنیت با شما آغاز می‌شود»
‫گیر آوردی، برادر؟
‫گیر آوردم.
‫- گازت که نگرفتن، آره؟ ‫- مامورها دیدنم.
‫- لعنتی. تف. ‫- پشت سرم هستن.
‫سوار شو.
‫- باید بری. ‫- حرفشم نزن.
‫- دو تایی از اینجا میریم. ‫- نه، من می‌تونم معطل‌شون کنم.
‫من بدون تو جایی نمیرم.
‫من به کمک نیاز ندارم، رفیق.
‫کلاهتو بده.
‫لعنتی.
‫نگران نباش رفیق.
‫به من بیشتر میاد.
‫برو. راه بیفت!
‫بخواب!
‫بخواب زمین!
‫منو پوشش بده!
‫لعنتی.
‫لعنتی!
‫- حرف میزنه؟ ‫- به من چیزی نمیگه.
‫اون یکی چی؟
‫- ردپای اسب نشون میده سمت شمال رفتن. ‫- اون می‌دونه؟
‫باید بدونه، و زخمی شده. ‫بروکس موقع خروج از اردوگاه بهش شلیک کرد.
‫خب حداقل یه نفر داره کارشون رو انجام میده.
‫می‌دونی، شما فراری‌ها بلای جون من هستید،
‫و با این‌وجود،
‫هیچ تفاوتی ایجاد نمی‌کنید.
‫یه مشت انگل بیش نیستید.
‫و حال و روزتو نگاه کن.
‫آخه واسه چی؟
‫و با این‌حال...
‫ترجیح میدم فراری باشم...
‫تا یه آدم‌فروش ‫توی یکی از زندان‌های اردوگاه‌تون.
‫جدا؟
‫اون کجا میره؟
‫گفتم اون کجا میره؟
‫برو به درک.
‫همم.
‫من برم به درک؟
‫- آره؟ ‫- آره.
‫باید اون رو به اردوگاه می‌بردیم. ‫به درستی بازجویی می‌شد.
‫اون هیچ‌وقت حرف نمیزد، ‫و اردوگاه‌ها جای سوزن انداختن نیست.
‫- زود باشید، بریم اون یکی رو بگیریم. ‫- به یه تیم دیگه نیاز داریم.
‫نیرو نداریم. همه مامورها ‫واسه شورش اعزام شدن.
‫و اگه سمت جنگل رفته باشه چی؟
‫با وجود زخمی بودنش؟
‫اگه ادامه بدیم، به تاریکی هوا می‌خوریم.
‫خب، پس به نفعته زود پیداش کنی.
‫بریم.
‫هی. آروم باش.
‫این بیرون، تنها چیکار می‌کنی؟
‫هیس.
‫هی.
‫هی بچه‌جون.
‫پیاده‌رویت چطور بود؟
‫خوب بود.
‫امروز دو تا بیشتر دشت نکردم.
‫کی فکر می‌کرد یه روز این آشغال‌ها ته بکشن؟
‫من...
‫اونجا یه فراری دیگه پیدا کردم.
‫هنری یه چیزی.
‫تا استخوون خورده بودنش.
‫امیدوارم هنری لارنس پیر نباشه.
‫اونو یادت میاد؟
‫یه پیرمرد غرغرو بود.
‫من...
‫مامورهای جی‌ام‌آ رو پایین رودخونه دیدم.
‫باید چند روزی آفتابی نشیم.
‫فعلا پیاده‌روی تعطیله.
‫باید یه چیزی بهت نشون بدم، اوتو.
‫این چه خریه؟
‫بیهوش پیداش کردم.
‫کجا؟
‫روری، کجا؟
‫کنار رودخونه.
‫نمی‌خوام نزدیک اون رودخونه بشی.
‫- تیکه‌تیکه‌ات می‌کنن. ‫- می‌دونم.
‫- آلوده‌ست؟ ‫- علائمی نداره.
‫تیر خورده.
‫مامور جی‌ام‌آست؟
‫نمی‌دونم.
‫این دستش بود.
‫پیش خودت چه فکری کردی؟
‫- فکر کردم می‌تونیم... ‫- می‌تونیم چی؟
‫کمکش کنیم.
‫اون مامورها، دنبالش می‌گردن.
‫خب؟ ‫ممکنه اون‌ها رو صاف بیاره اینجا.
‫باید چیکار می‌کردم؟ ‫ولش می‌کردم بمیره؟
‫دقیقا باید همین کار رو می‌کردی!
‫- چیکار کنیم؟ ‫- خب، الان دیر شده بخوایم جابه‌جاش کنیم.
‫هوا روشن بشه...
‫می‌بریمش بیرون.
‫- کجا میری؟ ‫- به بقیه بگم.
‫توفان در راهه.
‫امشب با تمام قوا میان.
‫باید یه چیزی بخوری.
‫گرسنه نیستم. ممنون.
‫می‌دونم خرگوشه.
‫دنبال گوزن بودم شکار کنم، ‫اما هیچی پیدا نکردم.
‫انگار همه‌شون رو شکار کرده بودن.
‫فهمیدم جایی که دوربین‌ها رو نصب کردیم ‫نقطه کور داریم.
‫احتمالا یه دوربین دیگه لازم داریم.
‫باید برم سرک بکشم.
‫چند تا مزرعه هست...
‫سمت غرب، هنوز او‌نجاها رو نگشتم.
‫زود باش بچه.
‫باید غذا بخوری.
‫میل ندارم. گرسنه‌ام نیست.
‫ببین، می‌دونم اون پسره کمک لازم داره،
‫اما ما نمی‌تونیم بهش کمک کنیم. خب؟
‫فردا صبح، تا نزدیک اردوگاه می‌برمش.
‫خوبه.
‫میشه الکی نگی خوبه
‫اونم وقتی که اوضاع اصلا خوب نیست؟
‫ما داریم اینجا چیکار می‌کنیم، اوتو؟
‫زنده می‌مونیم.
‫دقیقا واسه چی؟
‫برای چی زنده می‌مونیم؟
‫خانوادهٔ تو مردن.
‫پسرت مُرده.
‫من دیگه عروست نیستم.
‫متوجه هستی؟
‫من یه روحم.
‫اون‌ها آلوده بودن.
‫تنها کاری که ‫از دستت برمی‌اومد رو انجام دادی.
‫و به هر طریقی شده، ‫باید با این موضوع کنار بیای و آرامش پیدا کنی.
‫با کاری که من کردم ‫هیچ آرامشی وجود نداره.
‫میرم بخوابم.
‫- مسواک زدی؟ ‫- آره، مامان.
‫خب، زشته.
‫می‌خوام این کیک رو بخورم
‫اونم تنهایی.
‫نزدم. مسواک نزدم مامان. قسم می‌خورم.
‫- مطمئنی؟ ‫- هزار درصد.
‫برو اونور.
‫خوبه. چون هیچ‌کس دلش نمی‌خواد ‫روز تولدش دو بار مسواک بزنه.
‫یادت نره... آرزو کنی.
‫تولدت مبارک.
‫عزیزم، خیلی قشنگه.
‫دارم روی رنگ آمیزیش کار می‌کنم.
‫- رنگ آبی رو می‌بینی؟ ‫- آره. عاشقشم.
‫به در یخچال می‌چسبونم.
‫هی.
‫آرزو کردم بابا بیاد خونه.
‫اون داره به آدم‌های بیمار کمک می‌کنه.
‫آدم‌های بیمار چه مشکلی دارن؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید ویروس باشه.
‫کاش می‌تونم بیشتر بهت توضیح بدم.
‫این ویروس از کجا اومده؟
‫همین‌جا بمون. تکون نخور، باشه؟
‫کانر؟
‫بابا؟ بابا!
‫کانر، داری ما رو می‌ترسونی.
‫هی.
‫اوه، آروم باش، آروم باش.
‫آروم باش. چیزی نیست.
‫حالت خوبه.
‫جات امنه. چیزی نیست.
‫هیس.
‫هیس!
‫در!
‫قفل کن! در رو قفل کن!
‫دستم نمی‌رسه!
‫بخواب زمین! بخواب!
‫رفت.
‫تو کی هستی؟
‫من نباید این سوال رو از تو بپرسم؟
‫از اون‌هایی؟
‫نه.
‫چرا مثل اون‌ها لباس پوشیدی؟
‫حالت خوبه؟
‫من باید برم.
‫- کولهٔ من کجاست؟ ‫- الان نمی‌تونی بری. توجه‌شون رو جلب می‌کنی.
‫- کجاست؟ ‫- زوزه‌کش‌ها از صد فرسخی تو رو بو می‌کشن.
‫با کوله من چیکار کردی
‫توی خونه‌ست.
‫توی کوله‌ست.
‫بیا. نمک داره.
‫کم آبی بدنتو جبران می‌کنه.
‫باید زخمت رو ببندی.
‫- وقت ندارم. ‫- خب، باید وقت پیدا کنی.
‫بشین.
‫اسم داری؟
‫نواه.
‫و اسم تو چیه؟
‫روری.
‫از اردوگاه‌ها فرار کردی، ها؟
‫فعلا آره.
‫باورم نمیشه مردم چطور...
‫از اون دزدهای قاتل اطاعت می‌کنن.
‫انگار دیگه هیچ‌کس به آزادی اهمیت نمیده.
‫ترس آدم رو به کارهایی مجبور می‌کنه ‫که فکرشم نمی‌کنی.
‫نفس بکش.
‫خب، یه فراری آیواکرون از کجا آورده؟
‫دزدکی وارد اردوگاه شدم.
‫پسرم مریضه.
‫پسرت؟
‫آلوده بود...
‫دو روز پیش.
‫اگه قبل اینکه نفس‌نفس زدنش شروع بشه ‫پادزهر رو بهش نرسونم، اونوقت...
‫اسم پسرت چیه؟
‫لئو.
‫هشت سالشه.
‫خب، در اصل هشت سال و نیم.
‫اینم از این.
‫تموم شد. باید استراحت کنی.
‫بابت همه‌چیز ممنونم...
‫ولی باید برم پیش پسرم.
‫چند ساعت دیگه خورشید طلوع می‌کنه.
‫نوآه.
‫نوآه، می‌دونم که فرصت زیادی نداری،
‫اما اگه بری توی جنگل،
‫به پسرت نمی‌رسی.
‫لعنتی!
‫خیلی‌خب.
‫تا طلوع خورشید صبر می‌کنم.
‫بعدش میرم.
‫یه چیزی پیدا کردم.
‫چهار تا نشانگر حرارتی وجود داره، ‫سه تا آدم، یه حیوون بزرگ.
‫پایین خط الراس.
‫زود باشید. بریم.
‫باید تا طلوع خورشید صبر کنیم.
‫حرکت توی شب خطر زیادی داره.
‫اگه اون پادزهر رو پس نگیریم،
‫محافظت از خانواده‌هامون به باد میره.
‫مزایای درمانی بابات...
‫دود میشه میره هوا.
‫تو و بابات می‌خواید این بیرون ‫شانس‌تون رو امتحان کنید؟
‫نمی‌خواید؟
‫میشه حالا راه بیفتیم؟
‫اون زوزه‌کش نزدیک بود.
‫چطوری اومدی داخل؟
‫یه دقیقه صبر کن.
‫اوتو، صبر کن.
‫چطوری اومده خونه‌مون؟
‫- من راهش دادم. ‫- تو چیکار کردی؟
‫این موضوع داره دردسر میشه، بچه‌جون.
‫- ببین، اون مامور جی‌ام‌آ نیست. ‫- نه، نه، تکون نخور.
‫پسرش دو روز پیش آلوده شده،
‫و می‌خواد برگرده پیشش.
‫کجا برگرده؟
‫میلرز فلت.
‫میلرز فلت؟ ‫اون سمتِ جنگل؟
‫راست میگم.
‫اسلحه رو بنداز، اوتو.
‫فقط کافیه یه حرکت اشتباه ازت سر بزنه، ‫به قیمت جونت تموم میشه.
‫باید اون کت رو از تنش دربیاریم.
‫میرم لباس کانر رو بیارم.
‫خب، از ریخت و قیافه افتادی.
‫می‌دونم.
‫ببین، من از شما چیزی نمی‌خوام.
‫نخواستم بیام اینجا.
‫فقط می‌خوام برگردم پیش پسرم.
‫پسرتو چطوری گاز گرفتن؟
‫سگ‌مون فرار کرد.
‫لئو رفت دنبالش.
‫سگ داری؟
‫داشتم.
‫خب...
‫بابت پسرت متاسفم.
‫و سگت.
‫بگیر.
‫بذار.
‫- اوه! ‫- خیلی‌خب.
‫ممنون.
‫اوتو.
‫بذارش روی میز.
‫یه دفعه چی شد؟
‫توی سینه‌اش هوا جمع شده،
‫به ریه‌هاش فشار آورده، ‫جلوی تنفسش رو گرفته.
‫می‌خوام راه باز کنم تا هوا خارج بشه.
‫چطوری همچین کاری کنیم؟
‫- بگو جدی نمیگی. ‫- موقتیه.
‫دوباره هوا جمع میشه.
‫مشکل اینجاست...
‫دو تا
‫سرخرگ بزرگ توی سینه‌اش وجود داره.
‫- نباید بهشون بزنم وگرنه... ‫- وگرنه چی؟
‫خب، از خونریزی می‌میره.
‫همینه.
‫همین...
‫جا.
‫مطمئنی؟
‫نه.
‫خیلی‌خب پسرم.
‫درد داره.
‫یک...
‫دو...
‫سه...
‫آره.
‫خوبه.
‫اون...
‫غش کرد.
‫عادیه.
‫به نظرم باید از در اصلی بریم.
‫خیلی وقته بیهوشه..
‫خب، می‌دونی، خون زیادی ازش رفت.
‫حتی اگه الا بهوش بیاد...
‫عمرا به میلرز فلت برسه.
‫پسرش چی میشه؟
‫هر کاری از دستمون براومد انجام دادیم.
‫واقعا؟
‫قبل اینکه مامورها برسن ‫من از اینجا میرم.
‫پسرش باید تا ۷۲ ساعت پادزهر ‫رو مصرف کنه، وگرنه تاثیری نداره.
‫برو پیش کالاهان.
‫یه پناهگاه دارن. ‫اونجا جات امنه.
‫من با اسب میرم.
‫روری، تو اصلا نمی‌دونی ‫اون توی کدوم خونه‌ست.
‫توی میلرز فلت کلا پنج تا خونه بیشتر نیست.
‫- باید بری پیش کالاهان. ‫- اوتو! گوش کن.
‫- از اون جنگل نمیری. ‫- اگه الان راه بیفتم...
‫روری، اون پسر بچه، متی نیست.
‫نیست؟
‫چی سر ما اومد؟
‫نمی‌تونم اجازه بدم بری.
‫می‌دونم.
‫لعنتی.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب، ‫دو دقیقه وقت داریم.
‫اونو بردار. یه اسب بردار. ‫از اینجا برید.
‫- تو چیکار می‌کنی؟ ‫- من معطل‌شون می‌کنم.
‫- نمی‌تونی اینجا بمونی. ‫- روری، من از وضعیت بدتر از این در رفتم. برو.
‫صبر کن.
‫آدرنالینه.
‫می‌فهمی کی استفاده کنی.
‫برو.
‫در اصلی امنه.
‫خیلی‌خب. ‫از در پشتی اصطبل برو. برو.
‫برو.
‫اینو بگیر. من اسب رو زین می‌کنم.
‫چیه، اجازه نمیدی بیایم تو؟
‫خب، من یه قانونی دارم.
‫قاتل‌ها رو به خونه دعوت نمی‌کنم.
‫خیلی نسبت بهش سختگیرم.
‫صحیح.
‫شما به طور تصادفی وارد ملک خصوصی شدید.
‫کنترل کلیه اراضی تحت قانون اضطراری جدیده.
‫الان جی‌ام‌آ مالک اینجاست.
‫همم.
‫یادم نمیاد اون سند رو امضا کرده باشم.
‫ولی می‌دونی،
‫وضعیت پست وحشتناکه، نه؟
‫باید نگاه کنید.
‫و تو باید توی اردوگاه باشی.
‫خب، واسه بازنشستگیم ‫همیشه این برنامه رو داشتم.
‫همین‌جا راحتم.
‫ولی بابت پیشنهادت ممنون.
‫خب، شاید از این موضوع ‫که این بیرونی چشم‌پوشی کنم
‫اگه بهم بگی اون مردک کجاست.
‫من اینجا تنهام، رفیق.
‫و پسر زیبام و نوه‌ام،
‫پشت سرت هستن.
‫آره، دیدم.
‫حیف که اردوگاه نبودن.
‫خب، ما صرفا نباید ‫نگران آلوده‌ها باشیم، درست میگم؟
‫ما کاری به کار تو نداریم. خب؟
‫و گیرم که بودیم، جا نداریم.
‫دنبال یه مرد هستیم، ‫با قد ۱۸۳، موهای طلایی،
‫احتمالا زخمی شده، قطعا دشمنه.
‫مردی رو دیدی ‫که با این مشخصات مطابقت داشته باشه؟
‫خب، می‌دونی...
‫الان که فکر می‌کنم، یه مردی بود.
‫قدش ۱۸۳ می‌شد.
‫اما می‌دونی، کچل داشت و...
‫یه پا داشت.
‫اوه.
‫شرمنده که در مورد سوالاتت ‫کاری از دستم برنمیاد.
‫مراقب باش.
‫چون بدون نظم،
‫فقط آشوب بپا میشه.
‫صحیح.
‫همین حرف رو به چند میلیون زندانی
‫که از کرده‌شون پشیمون هستن، گفتی؟
‫اسب.
‫هنوز اسب داری؟
‫بعد از این همه‌وقت؟
‫مردی که دنبالش هستید رو ندیدم.
‫موظف هستم بهت بگم ‫پناه دادن به دشمن مملکت
‫حکمش مرگه.
‫من موظف هستم بهت بگم ‫که گورتو از ملک من گم کنی.
‫اوه!
‫خوبی؟
‫آره، فکر کنم. لعنتی.
‫لوگان.
‫گمشو.
‫چی گفتی؟
‫خداحافظ.
‫لوگان؟
‫لوگان!
‫- چیه؟ ‫- دو نفر سوار اسب بودن، سمت جنگل رفتن.
‫- بروکس کجاست؟ ‫- مُرده.
‫لعنتی.
‫باید راه بیفتیم.
‫من نمیام.
‫- از خطرش آگاهی. ‫- آره.
‫دیگه نمی‌تونم عضوی از این سیستم باشم.
‫برو سوار اسبت شو.
‫نه.
‫گمشو و اسبتو سوار شو!
‫نه.
‫لـ....
‫وایسا!
‫باید قبل اینکه هوا تاریک بشه، بری.
‫نوآه، صبر کن.
‫امکان داره هیچ‌وقت برنگردی.
‫اسمش متی بود.
‫شوهرم اونو آلوده کرد،
‫و من ازش محافظت نکردم.
‫بچه‌ام رو با دست خودم خاک کردم...
‫و عذاب وجدان ثانیه به ثانیه ‫آدم رو مثل خوره می‌خوره.
‫پس اگه بتونم تو رو ‫از تکرار اشتباه گذشته‌ام نجات بدم،
‫همراه تو میام جنگل. خب؟
‫این همه زحمت نباید بی‌ثمر باشه.
‫اینو به لباست بمال.
‫باعث میشه بوی بدنت از بین بره.
‫فرار کن!
‫برو پایین.
‫از جنگل رد شو...
‫تا به رودخونه برسی.
‫چیکار می‌کنی؟
‫سه کیلومتر برو سمت شمال.
‫وقتی خارج شدی...
‫ادامه بده تا به دره برسی.
‫یه خونه با پشت‌بوم قرمز می‌بینی.
‫پازدهر رو به مادرم بده.
‫بگو مراقب لئو باشه.
‫فهمیدی؟
‫اره.
‫بهم تیر بده.
‫بیا.
‫برو.
‫هر چی شد، نایست.
‫دخترت...
‫خوش‌شانس بود که مادری مثل تو رو داشت.
‫برو.
‫لعنتی.
‫لعنتی!
‫زود باش، خلاصم کن.
‫پسرهای من کجا هستن؟
‫میگن خدا ما رو ترک کرده.
‫باورش نمیشه به چه روزی افتادیم.
‫می‌دونم حقیقت نداره.