‫بابا؟
‫تاتلی! ‫(به زبان سرخ‌پوستی یعنی «پدر»)
‫«ترجمه از محمد سید»
‫نه!
‫- دوباره بهت الهام شد؟ ‫- هان؟
‫بیشتر کابوس بود تا الهام.
‫حتماً به‌خاطر اون بلال بیاتی بود که خوردم.
‫من که تا حالا ندیدم بلال بیات بخوری، پسرم.
‫مخصوصاً انقدر پشت سر هم.
‫چیزی نیست، بابا. ‫فقط به‌خاطر ذرت بود.
‫هیچ‌وقت خواب‌هات رو دست‌کم نگیر، «یوهو».
‫مهم نیست از کجا میان.
‫حالا اگه چیزی نبوده
‫پس بیا به‌خاطرش شکرگزار باشیم.
‫تلاکاتل...
‫توتِکو...
‫تزیناکان!
‫تلاکا...
‫تو به ایزد خفاش ما
‫احترامی که شایسته‌ست رو می‌ذاری.
‫حتی مامانت هم ازش شاکی نمی‌شد.
‫مرگش تقصیر اون نبود.
‫ولی اون برای نجاتش کوچیک‌ترین حرکتی نکرد.
‫حتی وقتی ما با نهایت احترام دعا کردیم.
‫اون مراقبته.
‫می‌دونی دیگه؟
‫بله، بابا. می‌دونم.
‫مامانت هم دقیقاً کنار «تزیناکان» ‫چشم ازت برنمی‌داره.
‫حالا یادت نره، پسرم،
‫تمرینات تو بازی نیست، پس...
‫قبل از اینکه به جشن روستا...
‫هر وقت «سایۀ جوان»...
‫این‌طوری غیبش می‌زنه، دلشوره می‌گیرم.
‫[ساحل خلیج مکزیک]
‫آهای! «یوهو»!
‫بیاید با ضربۀ از بالای سر شروع کنیم!
‫سپرها بهترین وسیلۀ دفاعی شما هستن.
‫حالا لگد از بغل رو بهم نشون بدید!
‫یوهو!
‫دست نگه دارید!
‫کسی از جاش جُم نمی‌خوره.
‫دستت رو باید بالاتر بگیری.
‫وگرنه ضربه‌ت کاملاً بی‌زور می‌شه.
‫خیلی‌خب. بیاید ادامه بدیم.
‫می‌دونم از بعدِ مرگ مامانت
‫زندگی برات چقدر سخت شد.
‫ولی حالا که بزرگ شدی،
‫وقتشه که در مورد آینده‌ت جدی بشی.
‫بهم گیر نده، لطفاً.
‫وقتی جای من رو بگیری،
‫وظیفه‌ت اینه که همیشه برای جنگ آماده باشی.
‫و وقتی مردم بهت نیاز دارن
‫به بهترین نحو ممکن بهشون خدمت کنی.
‫یادت باشه، ترس می‌تونه آدم رو بکُشه، ‫می‌تونه بهش انگیزۀ دست‌به‌کارشدن بده.
‫تصمیم با خودته.
‫تو... تو...
‫- اونا چی‌ان؟ ‫- نگاه کنید!
‫- کوه‌هایی که ابرها حرکتشون می‌دن. ‫- چطور یه کوه می‌تونه...
‫- روی آب شناور باشه؟ ‫- نه!
‫اونا هیولاهایی از دوردست‌هان!
‫شبیه ایزدها می‌مونن.
‫خوب به چیزی که می‌گن گوش کن، یوهو.
‫ولی بیشتر از هر چیزی به رفتارشون دقت کن.
‫این‌طوری می‌تونی بفهمی ایزد هستن یا نه.
‫هوم؟
‫درود بر شما، مردم خوشبخت!
‫من کاپیتان هرنان کورتس هستم.
‫با عنایت خدای متعال و اجازۀ امپراتور مقدسِ «روم»
‫اعلی‌حضرت «شارل اول» پادشاه کاستیا،
‫ به سرزمین شما اومدم.
‫من رئیس قبیله، تولتکاتزین هستم،
‫پسر اول اوکویتزین.
‫می‌شه دلیل اومدنتون رو بپرسم؟
‫من دارم دنیای جدید رو کشف می‌کنم.
‫دنیای جدید رو پیدا کردین؟
‫این چشم‌انداز سبز و پهناور که جلومونه
‫ بهش می‌گن
‫«دنیای جدید» چون ما تازه کشفش کردیم.
‫خیلی وقته که
‫مردم ما این سرزمین رو می‌شناسن.
‫ظاهراً آذوقه‌مون روبه‌اتمام‌ـه.
‫مایلید که یه معامله‌ای بکنیم؟
‫نه.
‫نه؟
‫روستای ما اون‌قدر محصول داره ‫که می‌تونیم همین‌جوری بهتون بدیم.
‫بفرمایید!
‫شما مهمان‌های عزیز مایید.
‫عالیه.
‫چه ایدۀ فوق‌العاده‌ای.
‫سرورم، من ذره‌ای به این غریبه‌های رنگ‌پریده ‫ اعتماد ندارم.
‫جوری رفتار می‌کنن که انگار این روستا دیگه مال اوناست.
‫نارضایتی‌ات رو درک می‌کنم، جنگجوی پیر.
‫امشب از ایزدها مشورت می‌گیرم.
‫می‌ذاریم اونا تصمیم بگیرن.
‫دیگو ما رو فرستاد اینجا تا طلا بیاریم، ‫نه اینکه شکممون رو پر کنیم.
‫و بهش می‌رسه، وقتی که بتونیم...
‫بتونیم شهر افسانه‌ایِ تو رو که پر از طلاست کشف کنیم؟
‫طلا چیزیه که دیگو و مقامات رو خوشحال می‌کنه.
‫مأموریتی که خدا به من محوّل کرده ‫خیلی مهمتر از این‌جور ثروت‌هاست.
‫می‌خوام از همه‌تون به‌خاطر این استقبال گرم تشکر کنم.
‫اجازه بدین چندتا از شگفتی‌های دنیای من رو
‫بهتون نشون بدم.
‫اختراعات،
‫ایده‌هایی از چند تن از نابغه‌ترین افرادمون.
‫ببینید!
‫و این «تولدو»‌ـه،
‫باشکوه‌ترین شهری که توی کاستیا داریم.
‫سرزمینی که من ازش میام.
‫شنیدم پایتخت شما قشنگه.
‫- تنوکتیتلان؟ ‫- تنوچتیتلان.
‫عه، ممنونم.
‫می‌خوام وقتی رسیدم اونجا، درست تلفظش کنم.
‫و در نهایت، این یه تفنگ سرپُره
‫یا همون‌طور که بعضی از مکزیکی‌ها از قبل می‌شناسنش...
‫رعد ایزدها!
‫وقت خوابه، سایۀ جوان.
‫ولی هوا هنوز روشنه، تاتلی. ‫(تاتلی یعنی پدر)
‫بابات راست می‌گه.
‫برای امروز دیگه حرف بسه.
‫تا فردا خداحافظ، رئیس تولتکاتزین.
‫خوب استراحت کنی، یوهوآلی جوان.
‫و زره‌شون خیلی براقه، تقریباً مثل پوست ماهی.
‫با این حال
‫بهشون می‌خوره که اندازۀ لاکِ لاک‌پشت، سفت و سخت باشن.
‫و نوشته‌هاشون اسرار جادویی داره.
‫حتی یکی‌شون نشون می‌داد چطور مثل پرنده‌ها پرواز کنیم.
‫پرواز کردن ممکنه؟
‫دوباره داری از تزیناکان مشورت می‌گیری؟
‫من برای راهنمایی و برای پاسخ سؤال‌هام، دعا می‌کنم.
‫به‌نظرم اونا شبیه ایزدها هستن.
‫اونا ایزد نیستن.
‫ولی اگه تزکاتلیپوکا بهشون مشورت بده،
‫اون‌وقت ممکنه به همون اندازه که قدرتمندن
‫حیله‌گر هم باشن.
‫در اون صورت،
‫بازم جزو ایزدها حساب نمی‌شن؟
‫آکاتزین رو یادت میاد؟
‫همونی که مراقب خونه‌مون توی شهره؟
‫آره فکر کنم.
‫- به‌نظرت کورتس... ‫- انقدر «کورتس کورتس» نکن!
‫لطفاً اگه اتفاق بدی برام افتاد،
‫برو آکاتزین رو پیدا کن، اون کمکت می‌کنه.
‫باشه، بابا.
‫بابا؟
‫چی بود؟ رعد و برق؟
‫- می‌ترسم، مامان. ‫- هان؟
‫چیه، بابا؟
‫فعلاً هیچی.
‫ولی ساکت باش.
‫رئیس تولتکاتزین،
‫بابت مهمان‌نوازی سخاوتمندانه‌تون سپاسگزاریم.
‫چیز خاصی نبود.
‫چیزی که شاید برای بعضی‌ها «چیز خاصی» نباشه
‫ممکنه برای دیگران، «همه‌چیز» باشه.
‫برای همین من و افرادم ‫یه خواهش دیگه هم ازتون داریم.
‫بهمون بگید تنوچتیتلان کجاست.
‫شدنی نیست.
‫ما قوانین سختی داریم که این رو منع می‌کنه.
‫قانون قانونه. هوم...
‫یه ایدۀ دیگه دارم.
‫نظرتون چیه به سفر ما ملحق بشید و بهمون نشون بدید؟
‫اصلاً یه پیشنهاد بهتر: ‫ یوهو می‌تونه جارچی من باشه
‫و ورود من رو به پادشاه خورشید اعلام کنه.
‫- آره! ‫- به هیچ وجه!
‫بابا، خواهش می‌کنم. من می‌تونم.
‫پسرک به قدری بزرگ شده که خودش تصمیم بگیره.
‫قبول ندارید؟
‫کاپیتان کورتس راست می‌گه.
‫من دیگه بچه نیستم.
‫خودت هم همینو می‌گفتی.
‫خوب گوش کن، پسرم.
‫اگه اتفاقی افتاد،
‫فرار می‌کنی و یه‌راست می‌ری پیش آکاتزین.
‫مامانت رو هم با خودت ببر. ‫ اون ازت محافظت می‌کنه.
‫می‌بینی موهاش...
‫چطور مثل خورشید می‌درخشه؟
‫اون یه ایزده مامان؟
‫توناتیو!
‫من شخصاً می‌رم اجازۀ شرف‌یابی‌تون رو...
‫از موکتزوما می‌گیرم.
‫تا اون‌موقع، شما توی روستای ما منتظر می‌مونید،
‫به‌عنوان مهمان افتخاری‌مون.
‫اگه سرزده بریم بهتره.
‫در ضمن، همه عاشق سورپرایزن.
‫خب، این بستگی به سورپرایزش داره.
‫پس هنوز بهم اعتماد نداری، هان؟
‫لازم نیست از چیزی بترسی.
‫ما مسیحی هستیم ‫و اومدیم اینجا تا کمکتون کنیم.
‫ایزدها!
‫- ایزدها رسیدن! ‫- برید عقب وگرنه می‌کُشمتون!
‫توی دنیای شما به این می‌گن «کمک»؟
‫نه. هیچ‌کدوم از شما غریبه‌ها ایزد نیستید.
‫فقط یه مُشت دروغگو و آدمکش‌اید.
‫تا وقتی نفس می‌کِشم...
‫نمی‌ذارم تنوچتیتلان رو ببینید.
‫باشه.
‫ممنون بابت این مشورت خردمندانه.
‫همه‌شون رو سلاخی کنید!
‫تاتلی!
‫بابا!
‫بابا...
‫ببخشید.
‫تصمیم نهایی گرفته شد.
‫تو همین الان با من میای.
‫فلک‌زدۀ کثیف!
‫توی رگ‌هات در جریانه.
‫توی بدنت در جریانه.
‫مامان؟
‫توی بدن همۀ ما!
‫یا باید بجنگی
‫یا بمیری.
‫بجنگ...
‫و بمیر.
‫زندگی‌ات...
‫باید در تعادل باشه.
‫دنیای ما هم...
‫باید در تعادل باشه.
‫هان؟
‫نه...
‫اون هنوز آماده نیست.
‫می‌گی امتحانش کنم؟
‫هوم، شاید!
‫ببخشید.
‫اینجا میکتلان‌ـه؟ ‫(عالم اموات در اساطیر ازتک)
‫نه، تو نمُردی.
‫هنوز نه.
‫پس قضیه چیه؟
‫خواهش می‌کنم، من باید برم. از کدوم طرف...
‫باید...
‫اون چیه؟
‫چیزی که شاهدش بودی به حقیقت می‌پیونده.
‫ولی تمام چیزی که دیدی هنوز اتفاق نیفتاده.
‫وقت هست.
‫هیچ‌کدوم از این حرف‌هات رو نمی‌فهمم.
‫اینجا کجاست؟
‫این برای تو یه شروعه،
‫و یه پایان!
‫منطقی نیست که بیشتر از این توضیح بدم.
‫جادوگر دیوونه.
‫هان؟
‫تویی!
‫تو گذاشتی مامانم بمیره.
‫دیدی با بابام چی‌کار کردن؟
‫با روستام!
‫این کجاش عدالته؟
‫هیچ کاری نکردی!
‫چون دروغی بیش نیستی!
‫هان؟
‫کمکم کنید! ‫اونا رو دور کنید! اونا رو دور کنید!
‫این چیه؟
‫هان؟
‫می‌تونم یه‌کم غذا بهت بدم.
‫ولی گفته بودم نمی‌شه اینجا بخوابی.
‫یوهوآلی؟
‫حالت خوبه؟ بابات کجاست؟
‫آکاتزین!
‫آخی، یوهوی عزیزم.
‫[کاخ موکتزوما]
‫تو تنها نیستی، یوهو.
‫من از روزی که به دنیا اومدی کنارت بودم.
‫می‌گی یه «ایزد پلنگ» ازت دزدی کرده؟
‫مسخره‌ست.
‫برو اینو به نگهبان‌هام بگو ‫که روی صورتشون جای زخم دارن.
‫اون با پنجه‌های متحرکش همه‌شون رو زخمی کرد.
‫تازه این اولین باری نیست که از ما دزدی کرده.
‫این خدمتکار حقیر در مقابل اعلی‌حضرت حاضر شده
‫تا ارباب جدیدش، «یوهوآلی کواتل» رو معرفی کنه،
‫پسر رئیس تولتکاتزین از روستای دود.
‫این همون جوانیه که غریبه‌ها و رهبرشون رو دیده؟
‫بله. من همون جوان هستم، کاهن اعظم.
‫اجازه داری حرف بزنی، ارباب کوچک جنگل.
‫هوئی تلاتوآنی، موکتزومای دوم...
‫دارن گوش می‌دن.
‫رهبرشون، خودش رو کاپیتان هرنان کورتس معرفی کرد.
‫با سربازها وارد روستای ما شد.
‫بابام بهشون غذا داد.
‫دیگه چی شد؟
‫کورتس دنبال راهی بود که بتونه...
‫تنوچتیتلان رو پیدا کنه.
‫هوم؟ هوم.
‫بابام حاضر نشد بهش بگه.
‫کورتس اون رو به قتل رسوند،
‫بعد هم کل مردم روستام رو کُشت.
‫ولی تو رو نکُشته. ‫پس حتماً خیلی سریع دویدی.
‫به‌نظر میاد کورتس
‫همون‌طور رفتار می‌کنه ‫که ایزدها با انسان‌ها رفتار می‌کنن،
‫گاهی مهربون می‌شه، گاهی هم بی‌رحم.
‫یوکا، کاهن اعظم، نظر تو چیه؟
‫اونا آدمن یا ایزد؟
‫ایزد، اعلی‌حضرت.
‫و باید دعوتشون کنیم اینجا
‫تا جلوی عصبانی‌شدنشون رو بگیریم.
‫- نه! ‫- ساکت، نیم‌وجبیِ...
‫بگو، جوان.
‫کورتس ایزد نیست.
‫ولی اون یه مرد قدرتمند و ظالمه.
‫باید قبل از اینکه پاش رو بذاره توی این شهر،
‫جلوش گرفته بشه.
‫این پسر دهاتی...
‫صرفاً یه جنگجوی ساده‌ست.
‫چه موهبتِ آسمانی‌ای بهش داده شده
‫که می‌دونه کی...
‫ایزد هست و کی نیست؟
‫خواهش می‌کنم، سرورم.
‫التماس می‌کنم به صحبت‌هام توجه کنید.
‫ظرفیت‌هاشون رو می‌سنجیم.
‫هرچند، اگه ایزد بودن، ‫خودشون راه اینجا رو پیدا می‌کردن.
‫اون اصلاً نمی‌دونه کورتس چقدر خطرناکه.
‫من حرفت رو باور می‌کنم.
‫ولی یوکا، کاهن اعظم شهره.
‫اون مستقیم با ایزدها حرف می‌زنه.
‫اون می‌شناستشون.
‫ایزدها اگه بخوان گلوی کسی رو بِبُرن
‫نیازی به استفاده از سلاح ندارن.
‫از چی حرف می‌زنی، یوهوآلی؟
‫کورتس بابای من رو کُشت.
‫اون از حق من برای انتقام حرف زد.
‫کسی توی این سنّ و سال، ازت انتظار نداره ‫که چنین تصمیم‌های عجولانه‌ای بگیری.
‫اینکه انتقام تاتلی رو بگیرم، کار عجولانه‌ای نیست.
‫- وظیفه‌ایه که به دوش من افتاده. ‫- نه، اصلاً.
‫متوجه نیستی.
‫به حرفش گوش نمی‌کردم.
‫آماده نبودم...
‫گذاشتم ترس منو کنترل کنه.
‫قسم می‌خورم هیچ‌وقت اون اشتباه رو تکرار نمی‌کنم.
‫می‌خوام بهم آموزش بدی ‫تا به بزرگترین جنگجویی تبدیل بشم
‫که دنیا تا حالا به خودش دیده.
‫من جلوی کورتس و سربازهاش رو می‌گیرم.
‫هر چی شما امر کنی، سرورم.
‫لعنت به اون یوهو!
‫پیش‌گویی‌ها قطعی‌ان!
‫توله‌سگ گستاخ جنگلی!
‫تلا-کا-تل... تلاکاتل...
‫اویتسیلوپوچتلی!
‫تلاکاتل...
‫توتِکو اویتسیلوپوچتلی!
‫بوی شک و تردید میاد؟
‫نه، من هیچ‌وقت... ‫من هیچ‌وقت به شما شک نمی‌کنم.
‫ولی پادشاه رو چی‌کار کنم؟
‫داری می‌گی به خودت شک داری، یوکا؟
‫چشمش رو باز کن.
‫دوباره.
‫هوم.
‫[اتحاد با تلاسکالتکاها]
‫[چولولا]
‫[قتل‌عام چولولا]
‫- غریبه‌ها تا دروازه‌هامون اومدن. ‫- درست همون‌طور که پیش‌بینی کردم.
‫هیچی جلوشون رو نمی‌گیره.
‫چون اونا ایزد هستن!
‫و لیاقت استقبال ما رو دارن.
‫یوهوآلی کواتل، نظر تو چیه؟ ‫چی فکر می‌کنی؟
‫محاله بتونیم جلوشون وایستیم؟
‫به من دستور بدید، پادشاه بزرگ.
‫من و جنگجوهام کاملاً آماده‌ایم
‫که اونا رو توی میدان جنگ بسنجیم.
‫مرگ بر اشغال‌گرهای رنگ‌پریده!
‫اونا رو برمی‌گردونیم دریا!
‫اون دیوونه‌ست، اعلی‌حضرت.
‫اینکه با ایزدها بجنگیم، کار احمقانه‌ایه!
‫هوئی تلاتوآنی،
‫این مزاحم‌ها ایزد نیستن،
‫به خون پدر و مادرم قسم می‌خورم.
‫باید بشینم حسابی فکر کنم.
‫فارغ از تصمیمی که من می‌گیرم،
‫ازتون انتظار دارم آماده باشید.
‫[کورتس به تنوچتیتلان می‌رسد]
‫نگاه کنید، یه کلان‌شهر نقره‌ای!
‫حتی از تولدو هم بزرگتره.
‫چی گفته بودم، «پدرو»؟
‫گفته بودی به‌زودی کلان‌شهر پنهانشون رو پیدا می‌کنیم.
‫و بالأخره رسیدیم!
‫باید یه کوه طلا و ثروت داخلش باشه.
‫ولی تا وقتی وارد نشیم نمی‌فهمیم.
‫پیش به سوی دروازه‌های شهر!
‫درود بر شما، ای مردم خوشبخت!
‫من کاپیتان هرنان کورتس هستم.
‫با عنایت خدای متعال
‫و اجازۀ پادشاه شارل، پادشاه کاستیا، ‫به اینجا اومدم.
‫تقاضا می‌کنم لطف کنید و اجازۀ ورود بدید،
‫تا بتونم شگفتی‌های فراوان دنیای خودم رو ‫ با شما در میون بذارم.
‫پادشاه رو متقاعد کن ‫ که باید دروازه‌ها رو به روی ایزدها باز کنه.
‫یوهوآلی کواتل قدرتِ تصمیم‌گیریش رو...
‫با مشورت‌های احمقانه، ازش گرفته.
‫باد شب،
‫ای حیاتی‌بخش!
‫اون به حرفم گوش نمی‌ده.
‫اگه چیزی باشه که من می‌خوام، گوش می‌ده.
‫تو صدای من روی زمینی، پسر جان. ‫ برو.
‫هوئی تلاتوآنی، التماس می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بذارید غریبه‌ها وارد شهرمون بشن.
‫وقتش رسیده. برخیزید، آقایون!
‫وقتشه چیزی که مال ماست رو بگیریم.
‫هیچ رحمی نشون ندید!
‫- تا آخرین نفرشون رو بکشید! ‫- برای پادشاه!
‫به ما بگو، رهبر جنگ، دستورت چیه؟
‫بذارید بیان داخل.
‫داریم وارد لونۀ شیر می‌شیم.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫از کجا می‌دونی؟
‫توی دعاهات چیزی فهمیدی؟
‫بله.
‫هر روز صبح از اون بالا می‌شنوم،
‫«هرنان، همه‌چی دست توئه.»
‫یوکا، چرا اونا از این همه قربانی و پیشکش ما
‫راضی نیستن؟
‫مثل همۀ غریبه‌هان.
‫شاید می‌خوان هدایای مختلفی
‫تقدیمشون کنیم.
‫تویی؟
‫شما... شما موکتزوما هستید؟
‫بله، من موکتزوما هستم.
‫به شهرمون خوش اومدید، سرورم.
‫تخت پادشاهی‌تون رو بگیرید.
‫من تمام این مدت ازش مراقبت می‌کردم.
‫اجداد من، ایتزکواتل، موکتزومای اول
‫و اکسایاکاتل، همه اعلام کردن
‫که یه روزی برای چیزی که حق شماست، از راه می‌رسید.
‫و امروز همون روزه.
‫خوش اومدین به سرزمین موعودتون.
‫من هرنان کورتس هستم، خادم خداوند
‫و فرستادۀ امپراتور مقدس روم، پادشاه شارل اول.
‫- فکر می‌کنی اونا ایزد هستن؟ ‫- پادشاه می‌دونه.
‫و من این همه راه رو اومدم تا ‫شگفتی‌هایی رو نشونتون بدم...
‫اون به پادشاه دست زد!
‫ایزدها هیچ‌وقت چنین کاری نمی‌کنن!
‫ پادشاه بزرگ، مایلید که ما...
‫جایی صحبت کنیم که یه‌مقدار خصوصی‌تر...
‫- اون رو دیدی؟ ‫- سیتلالیم‌پوپوکا! (شهاب‌سنگ)
‫غریبه‌ها از قدرت‌هاشون ایزدگونه‌شون استفاده کردن
‫تا سیتلالیم‌پوپوکا توی آسمون ظاهر بشه!
‫- این یه نشونه‌ست. ‫- چیه، هرنان؟
‫مواظب باش.
‫نه، پایان نه. چطور اینو پیش‌بینی نکرده بودی؟
‫به‌خاطر... به‌خاطر اینه که...
‫توی خوشامدگویی به کورتس تأخیر کردم؟ ‫ یا چون بهش اجازه دادم بیاد تو؟
‫چرا داریم به پایان کارمون نزدیک می‌شیم، یوکا؟
‫پادشاه بزرگ و قدرتمند، من...
‫نمی‌دونم!
‫تزیناکان، از این شهر محافظت کن.
‫به مردم ما کمک کن از این مصیبت بزرگ جون سالم به در ببرن.
‫این‌موقع از روز، داری جایی می‌ری؟
‫کورتس دست روی دست نمی‌ذاره.
‫اون خیابون‌ها رو می‌گرده.
‫ولی تو نمی‌تونی شبانه باهاش بجنگی.
‫بدون محافظت ایزد خورشید.
‫خوشبختانه، خانوادۀ من ایزد شب رو می‌پرستن.
‫تزیناکان خیلی بهم بدهکاره.
‫کفر نگو!
‫کورتس یه مهمون سلطنتیه.
‫پادشاه بهش مهمون‌نوازی نشون داده.
‫الان اگه بلایی سرش بیاری، سزاوار حکم مرگ می‌شی.
‫برای همینه که من رو آموزش دادی. ‫تا انتقام بابام رو بگیرم.
‫پس اگه کمک نمی‌کنی، برو.
‫من تو رو از خدمتم آزاد می‌کنم.
‫سرورم، در راستای ادامۀ کمکم به شما،
‫نظرتون چیه لباس مبدل بپوشید؟
‫طلا نیست، ولی می‌درخشه.
‫لطفاً دوست من رو ببخشید.
‫رفتارش یه‌کم گستاخانه‌ست.
‫لطفاً این رو به‌عنوان هدیۀ من به خودتون در نظر بگیرید.
‫به گمونم اون شایعات در مورد غریبه‌ها
‫و طلا درست از آب در اومد.
‫ولی می‌دونستید اون مدفوع خورشیده؟
‫چطور جرئت می‌کنی؟
‫هان؟
‫من آروم‌آروم شکمت رو پاره می‌کنم، ‫انگار که یه سگ کوچولوی بیچاره‌ای.
‫وایستا! می‌خوام ببینم چقدر مهارت داره.
‫غرورت تو رو به کُشتن می‌ده.
‫دقیقاً می‌خواستم همینو بگم.
‫تو بابای من رو کشتی!
‫انگار نمی‌تونم دقیق به یاد بیارم اون کی بود.
‫ولی وقتی دوباره دیدیش، سلام من رو بهش برسون.
‫کمان رو بده!
‫هوم.
‫- صدا رو شنیدی؟ ‫- آره. از این‌طرف.
‫بریم!
‫این قضیه اینجا تموم نمی‌شه.
‫میای یا نه؟
‫وای!
‫تو هم حس خوبی پیدا کردی؟
‫آره. درگیریِ واقعاً خوبی بود.
‫«آره. درگیریِ واقعاً خوبی بود.»
‫یالا، هیجان‌زده شو!
‫حداقل می‌تونی
‫یه‌کم قدردان باشی که هنوز نفس می‌کشی.
‫تلازوکاماتی. ‫(به زبان محلی یعنی ممنون)
‫ممنونم.
‫خیلی لطف کردی.
‫شجاعت به خرج دادی.
‫داری وانمود می‌کنی یه الهۀ پلنگ هستی؟
‫مثل خودت.
‫جز اینکه من روح قدرتمند و رام‌نشدنی پلنگ رو ‫ فرا می‌خونم.
‫دیدم.
‫برام جالبه.
‫وقتی مثل یه مرغ سرکنده
‫داشتی به سمتشون می‌دویدی، به چی فکر می‌کردی؟
‫که کورتس ضعیف‌تره.
‫اشتباه می‌کردم.
‫ولی یه راهی برای شکست دادنش پیدا می‌کنم،
‫مهم نیست چه هزینه‌ای برام داشته باشه.
‫خودکشی به‌نظر میاد.
‫پس به گمونم خوبه که مأموریت‌هامون فرق داره.
‫شاید. ولی حداقل مال من یه مأموریت شرافتمندانه‌ست.
‫- برخلاف بعضی‌ها که... ‫- دزدی؟
‫می‌خواستی اینو بگی؟
‫- منظورم این نبود. ‫- دفعۀ بعد، می‌ذارم...
‫تو رو برای سوپشون مثل ماهی تیکه‌تیکه کنن.
‫هوم.
‫می‌تونم زخمتون رو ببندم، کاپیتان.
‫[کاخ اکسایاکاتل]
‫اون خفاش و اون گربه رو پیدا کنید.
‫ولی عفونتتون فقط بدتر می‌شه.
‫توی دریاچه غرقشون کنید،
‫بعد تیکه‌تیکه‌شون کنید.
‫شنیدی چی گفتم، پدرو؟
‫اوهوم.
‫ناراحت نباش.
‫ولی من و بچه‌ها داشتیم حرف می‌زدیم
‫و به‌نظرمون توی تولدو،
‫بهترین دکترهای دنیا رو پیدا می‌کنی
‫که می‌تونن حالت رو...
‫می‌تونن جراحتت رو خوب کنن.
‫که این‌طور.
‫پس همه‌تون می‌خواین برگردین شهرتون، مگه نه؟
‫پس شاید لازمه بهتون یادآوری کنم
‫که هنوز یه مأموریتِ ناتموم داریم.
‫برای همینه که دستور دادم
‫همۀ کشتی‌هامون رو آتیش بزنن.
‫حالا که همه‌تون مطلع شدین...
‫کی می‌خواد اینجا پیش من بمونه؟
‫هر کی هم که نخواست ‫می‌تونه تا خود کوبا شنا کنه و برگرده.
‫بعدش از یه شلاق برای حفظ تعادلش استفاده کرد، و...
‫خلاصه که اون خیلی به‌دردبخور‌ـه.
‫- تلاکاتل. ‫- هان؟
‫توتِکو تزیناکان!
‫من یه پیشکش می‌کنم.
‫ولی اون یه الهۀ واقعی نیست.
‫برای اون نیست.
‫برای تزیناکان‌ـه.
‫آها. باشه.
‫چون اون دختره رو فرستاد کمکت.
‫نه. کسی نفرستاده بودش.
‫اون جلوی کشته‌شدنت رو گرفت.
‫معلومه که از طرف اون ‫برای نجاتت فرستاده شده بود.
‫گوش کن، نکتۀ مهمتر اینه که
‫حتی با همۀ آموزش‌هات
‫من هنوز نمی‌تونم غریبه‌ها و سلاح‌هاشون رو شکست بدم.
‫پس حرکت بعدی‌ت چیه؟
‫باید یاد بگیرم اختراعاتشون چطور کار می‌کنه،
‫و از اون دانش برای به دست‌آوردن برتری استفاده کنم.
‫ولی اصلاً چطور بهشون نزدیک می‌شی؟
‫اونا که قرار نیست دعوتت کنن تا وسایلشون رو بگردی.
‫- با احتیاط نزدیک می‌شم. ‫- هوم. خیلی خطرناکه.
‫کاش یه آشنا داشتی
‫که آب‌زیرکاه بود و دست کجی داشت...
‫شاید این ویژگی‌ها بتونن بهت کمک کنن.
‫هان؟
‫به این زودی دلت برام تنگ شد؟
‫من دشمن تو نیستم.
‫مأموریت من پس‌گرفتنِ چیزیه که از دست دادیم.
‫ولی تو نمی‌فهمی، ‫ چون خودت هم با اونایی.
‫من فقط می‌خوام حرف بزنم.
‫- پس حرف بزن. ‫- ببخشید که تعقیبت کردم.
‫ولی باید می‌فهمیدم
‫با چیزهایی که می‌دزدی چی‌کار می‌کنی.
‫- حالا که فهمیدی چی می‌شه؟ ‫- تو من رو نجات دادی.
‫منم می‌خوام همین کار رو برات بکنم.
‫ولی لطفاً دیگه از مردم ما دزدی نکن.
‫حداقل وقتی کورتس داره سعی می‌کنه
‫همه‌چی رو ازمون بگیره ‫این کار رو نکن.
‫اگه بکنم چی؟ من رو می‌کُشی؟
‫نه. ولی توی این دوره زمونه، یکی دیگه ممکنه بکُشتت.
‫وقتی این همه دلیل برای زندگی‌کردن داری
‫زندگی‌ات رو هدر نده.
‫زندگی یه دزد بی‌شرف چه اهمیتی برای تو داره؟
‫راه بی‌شرفی‌ای که هدف خوبی توش باشه،
‫لایق تحسین و تمجیده.
‫خواهش می‌کنم! من واقعاً به کمکت نیاز دارم.
‫حتماً سخت بوده که فهمیدی بهم نیاز داری، مگه نه؟
‫انگار حق با تو بود.
‫شب‌ها، نگهبان‌ها طبق یه الگو اینجا گشت می‌زنن.
‫و اگه می‌خوای بدون اینکه ‫مجبور باشی باهاشون درگیر بشی بری داخل
‫کلمات جادویی رو تکرار کن.
‫ببخشید که بی‌ادبی کردم.
‫من تا ابد مدیون تو می‌مونم، پلنگ بزرگ،
‫چون راه و روش شب رو یادم دادی.
‫اوهوم. خیلی‌خب.
‫دفعۀ بعد، سعی کن موقع عذرخواهی
‫لحنت مثل مرغ‌های سرکنده نباشه.
‫هان؟
‫فکر خوبیه که دشمن رو از دور خلع سلاح کنی.
‫- این‌طور فکر نمی‌کنی؟ ‫- هوم.
‫چه عجیب.
‫هنوز تا جشنواره آتلاکووالو مونده.
‫این درخت‌ها مال جشنواره نبودن.
‫کورتس پشتمونه.
‫این‌ها رو می‌خواد چیکار؟
‫نیت خیری نداره.
‫همین‌جاست؟
‫آره، اینجا بود.
‫این معبد فراموش‌شده‌ی تزیناکانه.
‫البته من خیال می‌کردم یه افسانه باشه.
‫پس گفتی وقتی زخمی شدی...
‫کل راه رو از روستا تا معبدی دویدی...
‫که خبر نداشتی وجود داره...
‫معبدی که پدرت...
‫در سال‌های جوانیش کشفش کرده بود؟
‫شانس آوردم.
‫شانس هیچ ربطی به این قضیه نداره.
‫ایزد خفاش اون روز ‫تو رو به لانه‌اش راهنمایی کرده.
‫نه! بس کن آکاتزین.
‫اون روز تزیناکان همه‌مون ‫ رو رها کرد که بمیریم.
‫ولی سرورم، الهه‌ی جنگل که بهتون کمک کرد چی؟
‫اون جز توهم چیزی نبود.
‫بخاطر تب و خستگی بود. از کجا معلوم؟
‫خیلی یه‌دنده هستید.
‫اون‌هایی که مایل نیستن ببینن ‫ خیلی افق دید کمی دارن.
‫یه‌دنده و دیوانه کسایی هستن که...
‫معبد یه ایزد سنگی رو می‌بینن...
‫و متقاعد می‌شن که به حرفشون گوش کنن.
‫ایزد خفاش شما رو انتخاب کرده سرورم.
‫به شما ماموریتی مقدس داده شده.
‫و چه قبولش بکنید و چه نکنید، ‫حقیقت داره.
‫اگه واقعا به ایزدان باور داری...
‫پس بیا امتحانت کنیم.
‫برو اونجا وایستا...
‫- و تا غروب آفتاب از جات تکون نخور. ‫- بله سرورم.
‫افتخار بزرگی خواهد بود.
‫مثل کرمی در خاک که...
‫از دست پرنده‌ی گرسنه ‫ قایم شده ثابت خواهم بود.
‫هان؟
‫کمک! کمک!
‫دیدی؟ پس مشخص شد...
‫خیلی هم ماموریت مقدسی نبوده، نه؟
‫پس وجود داری. ببخشید که شک داشتم.
‫اولین و آخرین کسی نیستی که شک داشته.
‫سوال‌هات رو بپرس.
‫بهم بگو چطور کورتس رو شکست بدم.
‫چطور غریبه‌ها رو از شهر بیرون کنم.
‫بدون اون‌ها تو وجود نخواهی داشت.
‫بدون اون‌ها نمی‌تونی پیروز بشی.
‫بهتره اعتمادش رو به دست بیارم یا بکشمش؟
‫کورتس اون درخت‌ها رو می‌خواد چیکار؟
‫وقتی امپراتوری‌ها وارد نبرد می‌شن، ‫یک سری اوج می‌گیرن...
‫یه سری هم سقوط می‌کنن.
‫دگرگونی بزرگی رخ خواهد داد.
‫و ایزدان فرستاده‌ی منتخبشون رو...
‫بدون دانش قبلی خودشون می‌فرستن.
‫تعادل به اون‌ها بستگی خواهد داشت.
‫نه به شیوه‌ی انتقام...
‫بلکه به شیوه‌ی جانفشانی...
‫زیرا که همه باید در جنبش ابدی ‫ در تکاپو باشند.
‫متوجه منظورت نمی‌شم!
‫انقدر گنگ حرف نزن!
‫به خواسته‌ی ایزدان احترام بذار!
‫بهت الهام شد؟
‫برگرد بخواب.
‫اکثرا ایزدان از خواب استفاده می‌کنن...
‫تا با برگزیده‌ی خودشون حرف بزنن.
‫اینطوری در دوران ناملایمت‌ها...
‫اون‌ها رو راهنمایی می‌کنن.
‫پس باید یاد بگیرن حداقل مستقیم حرف بزنن.
‫خب، یه سری ایزدان روراست حرف می‌زنن...
‫و یه سری هم هستن...
‫که خیلی ساکت و فرار رفتار می‌کنن.
‫یه سری میان که حقیقت رو بهت بگن...
‫در حالی که بقیه میان که فریب و رنج ‫برات بیارن...
‫مثل تزکاتلیپوکا.
‫در مقابل اون باید خیلی احتیاط بکنی.
‫سعی کن یکم بخوابی.
‫فردا روز سختی در پیش داریم.
‫مردم ما معتقدن...
‫که قدرت‌هایی دارن...
‫ولی از دیدشون ایزد نیستن.
‫سنگ سفیدی که حین اومدنشون کشف شد...
‫ثابت می‌کنه که درست می‌گن.
‫برعکس تمام حرف‌هایی که یوکا زد.
‫بهش بگو که باید سیرشون کنه.
‫که در مورد غریبه‌ها اشتباه می‌کنه.
‫اون‌ها گرسنه‌ان.
‫عالیه سرورم.
‫اویتسیلوپوچتلی، بهم تضمین داد که...
‫مهمان‌هامون...
‫نوعی آزمایش کیهانی نیستن ‫ که باید بهشون غلبه کنیم.
‫برعکس، باید سیرشون کنیم.
‫راه‌حل تو همیشه قربانی‌های بیشتره.
‫ناامیدم می‌کنی یوکا.
‫الان دیگه مطمئن شدم که برای رسیدن به صلح...
‫تمامی اعضای این پادشاهی...
‫باید اشتباهاتشون رو جبران کنن.
‫از جمله تو.
‫نه، نکنین.
‫نه.
‫التماس می‌کنم سرورم.
‫بدین ترتیب تبعید خواهی شد یوکا.
‫برو کوهستان و در مورد ویرانی‌ای...
‫که تصمیم‌هات برامون به ارمغان آوردن ‫تفکر کن.
‫ولی من باوفاترین همراه شمام!
‫من فرستاده‌ی ایزدم!
‫خواهش می‌کنم! من سزاوارش نیستم!
‫هان؟
‫مسلح شید جنگجوی خفاشیه!
‫هان؟
‫سر و کله زدن با این خفاش جهنمی...
‫انگار قرار نیست تمومی داشته باشه.
‫در حال حاضرم موضوع مهم‌تری هست...
‫که باید بهش رسیدگی کنیم.
‫درسته.
‫ظاهرا که فرماندار قدرتمند جزیره‌ی کوبا...
‫دستور داده که برگردم.
‫انگار که یه دورگه‌ی بدردنخورم!
‫فرستاده‌اش مشغول چه کاری بوده؟
‫تماشای همه‌چیز که بهتون گزارش بده.
‫بفرستینش داخل.
‫تجدیدنظر کردی؟
‫قراره از دیگو ولاسکز د کوئیار...
‫فرستاده‌ی پادشاه شارل و ‫ فرماندار کوبا پیروی کنی؟
‫یا ترجیح می‌دی که ارتش رو خبر کنم...
‫که به زنجیر بکشنت؟
‫البته که از دستور پیروی می‌کنم.
‫می‌گم، نظرت چیه که توی ماموریتی ‫مخفی همراهیمون کنی؟
‫نظرت چیه؟
‫بسیارخب.
‫خواسته‌ی من هم همینه.
‫دیگه چی نیاز دارید سرورم؟
‫ترس.
‫ممنون که قبول کردی قبل شروع آزمون‌هامون...
‫پیشنهادات رو ارائه بدی.
‫آره، کار درست همینه.
‫بلدی چطور بگیش؟
‫تلاکاته، توته‌کوئه...
‫تزیناکان!
‫درود بر ایزدان!
‫فکر کردم ناامیدتون کردم سرورم.
‫- من که جز بنده‌ای سرافکنده... ‫- آکاتزین...
‫در کنار پدرم...
‫تو بهترین انسانی هستی که دیدم.
‫به نظرم اگر تزیناکان می‌دید...
‫که به سمت نبرد می‌رم، بهم لبخند می‌زد.
‫موافق نیستی؟
‫ممنونم که بالاخره سرنوشتت رو پذیرفتی.
‫اگه واسه بالا بردنش کمرتون ‫هم بشکنه ملالی نیست!
‫بکشید!
‫کارتون عالیه آقایون.
‫استراحت کنید.
‫دستشویی دارم.
‫پاشید بدردنخورها! بهمون حمله شده!
‫زود! خاموشش کنید!
‫آفرین!
‫می‌بینم که پیشرفت داشتی.
‫حرف خودم رو گفتی.
‫الان این ماموریت قراره...
‫توانایی‌هات رو نشونم بده؟
‫عده کمی از شما می‌فهمین که پروردگار ‫توانا چه قدرتی در اختیارم قرار داده.
‫فرصتی که بالاخره بر تخت پادشاهی بشینم.
‫تخت پادشاهی؟
‫تختی در زندانی کوبایی که ‫در اون محاکمه می‌شی.
‫همچنین بهم گفته...
‫که دستانم اختیار سرنوشت رو دارند.
‫هم...
‫سرنوشت گاهی‌اوقات بی‌رحمه.
‫قسم به خدایان و پیامبرانش، ‫تو خیلی...
‫تو یه هیولایی!
‫خدا لعنتت کنه!
‫خفاش بود!
‫اون بود که فرستاده‌ی دیگو رو کشت!
‫انتقامت رو خواهم گرفت دوست من!
‫ولش کنید، بیاید برگردیم شهر.
‫اول باید زره جدیدی براتون بیاریم کاپیتان.
‫یه زره‌ی جدید...
‫و استراتژی‌ای جدید.
‫ظالمانه‌ است!
‫که توی یه گشت جنگلی...
‫این طوری منتظر حمله‌ی دشمن باشی!
‫من و افرادم صلح‌جویانه اومدیم.
‫ولی من باید به پادشاه شارل جواب پس بدم...
‫و اون به اندازه‌ی پروردگارم بخشنده نیست.
‫خب چرا بهم اطلاع ندادید که ‫دارید شهر رو ترک می‌کنید؟
‫و چرا شبانه در جنگل بودید؟
‫موضوع مهم الان اون نیست.
‫بهمون حمله شد!
‫به همین دلیل، ازتون درخواست دارم...
‫که پادشاه خورشید همراهمون بیاد...
‫که در آینده دیگه بهمون حمله نشده...
‫برای جبران افرادی که از دست دادید...
‫همراهتون میام آقا.
‫لطفا، اگه قبول کنید...
‫می‌خوام که شما و افرادتون ‫ مهمان‌های افتخاری من...
‫در جشنواره‌ی توشکاتل باشید.
‫اعلی‌حضرت لطف دارن.
‫دوست دارم نقش خودم رو...
‫در جهت جلوگیری از سوتفاهم‌های آینده...
‫و ترویج درکی بهتر...
‫میان مردممون انجام بدم.
‫بسیار مشتاقم که پیشنهادتون رو بشنوم.
‫هوئی تلاتوانی...
‫من به جای شما داوطلب می‌شم...
‫که کاپیتان کورتس بزرگ رو همراهی کنم.
‫به سوالاتش پاسخ می‌دم...
‫و در جوارش و مکتبش یاد می‌گیرم.
‫بسیارخب.
‫از این به بعد رهبر جنگیمون ‫ شما رو همراهی خواهد کرد.
‫من جانم رو واسه پادشاه به خطر انداختم، ‫واسه مردممون!
‫و در ازاش چی نصیبم شد؟ ‫فقط تحقیر و بی‌آبرویی.
‫اشتباهات موکتزوما رو نشونش بده.
‫باید ببینه که چقدر معصومی...
‫که ایمانت خالص و غیرقابل انکاره.
‫آره، ایمانم!
‫با تمام قدرت‌هاش...
‫باعث می‌شه کورتس و اون ‫ سیتلالیم‌پوپوکا برن رد کارشون.
‫دقیقا.
‫همین نبوغ قدرتمندته که ‫ باعث شده انتخاب من باشی.
‫تو هم باور داری که سیتلالپوکا...
‫توی آسمانه و بدبیاری‌ها رو پیشبینی می‌کنه؟
‫به نظرم حضورش همراه با رسیدن تو...
‫نشونه‌ی خوبی نیست.
‫ما همچنین اعتقاد داشتیم که دنباله‌دار...
‫با اسمی که صداش می‌کردیم، ‫نشونه‌ی بدی بود.
‫[بازار تلاتلولکو.]
‫ولی امروزه می‌دونیم که صرفا ‫ توده‌ای گازیه...
‫که در کیهان دور دنیای ما می‌چرخه...
‫درست مثل خورشید و ماه.
‫یعنی داری می‌گی معتقدی...
‫که خورشید دور جهان ما می‌چرخه؟
‫ثابت شده.
‫تو چنین اعتقادی نداری؟
‫نه.
‫مردم ما سال‌هاست که فهمیدن...
‫که این دنیا مرکز چیزی نیست.
‫خب اگه انقدر می‌دونین...
‫پس چرا ما رو زودتر...
‫این که شما رو کشف کنیم، کشف نکردید؟
‫مردم شما جادوی خودشون رو دارن...
‫دنیای خودتون رو.
‫دقیقا از ما چی می‌خواید؟
‫مهم نیست چی داشته باشی...
‫چون همیشه می‌تونی بیشتر داشته باشی.
‫شیوه به دست آوردنش اهمیتی نداره؟
‫خدای شما با سلاخی کردن...
‫زن و بچه‌ها مشکلی نداره؟
‫در این دنیا روح ما آزموده خواهد شد.
‫هر چه آزمونی که باهاش ‫ روبرو می‌شیم سخت‌تر بشه...
‫حاصلش اینه که بیشتر خلوص خواهیم یافت.
‫این... این پاسخ نیست.
‫واقعیت غم‌انگیز...
‫اینه که گاهی‌اوقات رهبری مجبور می‌شه...
‫تصمیماتی بگیره که سختن.
‫ولی اگه تصمیماتی که می‌گیره اشتباه باشه چی؟
‫وقتی چنین چیزی پیش بیاد...
‫قول می‌دم اولین نفر به تو خبر بدم.
‫بیا اینجا عزیزم. می‌خوام بغلت کنم.
‫بیا لغلم.
‫چقدر دلم واست تنگ شده بود پسرم.
‫خیلی طول کشیده بود.
‫خیلی خوشحالم که بالاخره برگشتی خونه.
‫یوکا، بیا. بیا. بیا داخل.
‫بیا داخل. بیا داخل.
‫چرا انقدر ناراحتی؟
‫از بچگیت همیشه لبخند می‌زدی.
‫کار ایزدان موضوع جدی‌ایه مادر.
‫سیتلالیم‌پوپوکا رو دیدی؟
‫دقیقا همزمان با کورتس...
‫و تمام سربازهاش پیداش شد.
‫و اگه وظیفه‌مون مبنی بر سیر کردن ‫ایزدان رو انجام ندیم...
‫برای مردممون نابودی به همراه خواهد داشت.
‫حالا باید ازت بخوام مادر...
‫که بهم اعتماد کنی.
‫مطمئنی؟
‫موکتزوما هم باهات موافقه؟
‫مطمئنی که کار درستیه؟
‫آره.
‫پس ایمانمون رو دست تو می‌دیم...
‫یوکا.
‫بدون خطر پاداشی در کار نخواهد بود.
‫این جشنواره وقت مناسبی خواهد بود.
‫تو مسئولش می‌شی.
‫نقشه به تو بستگی داره.
‫پس خرابش نکن.
‫اگه تلاکسکالتکا رو خبر می‌کردیم...
‫دیگه نیازی نبود نیروهامون ‫ رو اینطوری پخش کنیم.
‫و چرا وقتی می‌تونی خودت تصاحبش کنی...
‫با کسی تقسیمش بکنی پدرو؟
‫این‌طوری با یه تیر دو نشون رو می‌زنیم.
‫مزاحم شدم؟
‫نه، وقت مناسبی اومدی.
‫همین الان چند خبر شگفت‌انگیز شنیدیم...
‫و داشتیم غافلگیری‌ای برای ‫مردم شما ترتیب می‌دیدیم.
‫از غافلگیری خوشتون میاد دیگه؟
‫بستگی به غافلگیریش داره.
‫چی گفتی؟
‫هیچی.
‫هم.
‫درسته. ببخشید.
‫باید برم حاضر بشم.
‫امشب کار بزرگی خواهیم کرد.
‫سیتلالیم‌پوپوکا هنوز اونجاست.
‫کورتس هنوز هست.
‫با هر حرکتش تحریکت می‌کنه.
‫من رو تحریک نمی‌کنه، ‫چون من بودم که...
‫از اولش تو رو تحریک کردم.
‫منظورت چیه اویتسیلوپوچتلی؟
‫من اویتسیلوپوچتلی نیستم.
‫تزکاتلیپوکا؟
‫ای حقه‌باز!
‫ولی نگران نباش، چون که همچنان انتخابم تویی.
‫از اولش هم فراهم کردن ‫ شیوه‌ی آزمایش امثال تو...
‫دلیل وجود داشتن من بوده.
‫مگه من چیکار کردم اینطوری مجازات بشم؟
‫همیشه خیلی مشتاق بودی...
‫که ایده‌ی جانفشانی خودت رو کنار بذاری...
‫چون تو هیچی نیستی.
‫هیچکس نیستی.
‫حتما دارم خواب می‌بینم.
‫فقط یه کابوسه، فقط یه کابوسه.
‫آره، آره.
‫اوه و می‌دونی...
‫مادرت واقعا راست می‌گفت...
‫بیشتر لبخند بزن یوکا.
‫چطوری کاری کنم من رو ببخشی؟
‫چی؟ مادر؟ تویی؟
‫بگو... بگو.
‫باشه، می‌کنم مادر.
‫حتما از زندگی لذت می‌برم و لبخند می‌زنم.
‫قول می‌دم.
‫هان؟
‫مال خودمی.
‫[جشنواره‌ی توکسکاتل.]
‫خون می‌خوای؟
‫بهت خون می‌دم.
‫آروم باش پدرو.
‫می‌دونستم که خودت بودی یوهوآلی.
‫حست می‌کردم!
‫دیدم که چطور فلز ساختی.
‫ولی مطمئن نبودم.
‫تا این که شنیدم...
‫کلمات پدرت رو گفتی.
‫خوبه. حالا وقتی که به ‫ دوران وحشتت پایان می‌دم...
‫غافلگیر نخواهی شد.
‫واقعا که جنگجوی بزرگی هستی.
‫فقط حیف که توی شهر نیستی...
‫که از موکتزوما دفاع کنی.
‫وقتی که امشب یه سری بهش بزنیم...
‫آدمی با استعداد تو به کارش می‌اومد.
‫نه.
‫آره.
‫خیال کردی که سیرکی که اینجا به پا کردیم...
‫بخاطر تو بوده؟
‫دوست من، با وجود گذشته‌ای که داریم...
‫جز تفریح چیزی واسه من نیستی.
‫حقه‌باز بدذات!
‫کاپیتان از این اتفاق ناراحت می‌شه.
‫[قتل‌عام در معبد بزرگ.]
‫خودشون شروعش کردن، ‫ حالا هم این کثافت رو تمیز کنین.
‫خب...
‫بفرمایید سرورم.
‫جشنواره‌ای خونین می‌خواستی.
‫پس بفرما.
‫نگهش دارید و بقیه رو بکشید.
‫مگه من چیکار کردم؟
‫نه!
‫بکشینش!
‫اهریمن خفاشی بالاخره اومد!
‫بهش شلیک کنین!
‫آتش!
‫درهای لعنتی رو ببندین.
‫«بدون اون، تو وجود نداری.»
‫منظورش تزیناکان بود، نه کورتس. ‫آکاتزین...
‫از اولش هم حق با تو و بابام بود.
‫کورتس گاو نره، ‫و ایزد خفاشه که ازم مواظبت می‌کنه.
‫چطور زودتر متوجه نشدم؟ ‫خیلی احمقم.
‫شیپور پادشاهه. احضارمون می‌کنه.
‫شاید فرار کرده.
‫فکر نمی‌کنم خود پادشاه باشه.
‫فقط امیدوارم که دیر نکرده باشیم.
‫پدرم طلایی به جا نذاشته؟
‫به چه جرئتی دست روی پادشاه بلند می‌کنن!
‫جان پادشاه عزیزتون...
‫به خوبی رفتار شما بستگی داره.
‫جنگجویان خودتون مسئول می‌شن که...
‫مطمئن بشن شما موجودات ناچیز ‫ از ما پیروی می‌کنین.
‫خواسته‌ی من طلاست.
‫نه یکی دو تکه.
‫همه‌اش رو می‌خوام.
‫تمام طلای موجود رو.
‫همین الان می‌خوامش.
‫آره.
‫خواسته‌ی من دقیقا همینه.
‫آره.
‫بخاطر موکتوزما...
‫نه! برو عقب.
‫نمی‌خوایم مجبور شیم بهت آسیب بزنیم.
‫آره.
‫بیشتر.
‫بیشتر!
‫همه‌اش رو می‌خوام!
‫چرا نکردی؟
‫انتقام جلوت بود. در چنگت بود.
‫چون اتفاقی که اینجا رخ بده...
‫به چیزی خیلی بزرگ‌تر از من بستگی داره.
‫کورتس باید با عدالت ما روبرو بشه...
‫نه با انتقام من.
‫پس نقشه‌ات چیه؟
‫جنگجویانمون توان جنگیدن نخواهند داشت.
‫نه وقتی که پادشاه اسیره.
‫واسه همین باید آزادش کنم.
‫چه آسون.
‫چه معبد قشنگی.
‫بهتره از آخرین عبادتتون لذت ببرید.
‫می‌رم اسلحه‌ها رو آماده کنم.
‫همه‌شون رو بیار.
‫اومدی کمکم کنی؟
‫نه، اومدم خداحافظی کنم.
‫خداحافظی؟
‫و همین؟
‫اشتباه برداشت نکن، از نظرم آدم خوبی هستی.
‫ولی ارزش خطر مرگ رو نداری.
‫نه وقتی همچنان کلی از مردم به من متکین.
‫درک می‌کنم. باید برم آماده بشم.
‫مطمئنم نقشه‌ای که داری...
‫احتمالا دیوانگیه.
‫ولی به این معنی نیست که...
‫خالص و فداکارانه نیست.
‫چنین چیزی خیلی کمیابه.
‫دوست داشتم ببینمش و واست آرزوی موفقیت کنم.
‫مرسی.
‫التماس می‌کنم تزیناکان.
‫خشمت رو از من دریغ کن.
‫این امپراتور ناچیز و رسوا رو ببخش!
‫فکر کردم ایزدی رو می‌بینم...
‫ولی جز مرگ چیزی نبود!
‫و حالا نمی‌دونم چیکار کنم!
‫کورتس و سربازانش ایزد نیستن.
‫افراد شروری هستن که باید جلوشون گرفته بشه.
‫جنگجویانت رو خبر کن.
‫بهشون بگو برخیزند و مبارزه کنند.
‫بله، ای تزیناکان قدرتمند!
‫فداکاری تو بیهوده نخواهد بود.
‫و یا زره‌ات.
‫حرکت کن!
‫زود!
‫بهت نگفته بودم پدرو؟
‫بهم گفتی که ثروتمند می‌شیم.
‫و بعد تمام رشوه‌هایی که می‌گیریم...
‫مثل پادشاهان زندگی می‌کنیم.
‫اگه یه پر دیگه ببینم...
‫این پرهای بی‌فایده رو نیارین!
‫وگرنه پادشاهتون رو اعدام می‌کنم...
‫کنار تمام اون‌هایی که جرئت کردن ‫من رو خشمگین کنن!
‫کاپیتان، باید همین الان از اینجا بریم.
‫ای مردم!
‫پیامی براتون آوردم، ‫پیامی که مستقیما...
‫از خود تزیناکان شنیدم.
‫گوش کنین، به حرفم گوش کنین.
‫التماس می‌کنم. می‌دونم که ناامیدتون کردم...
‫که اشتباهاتی داشتم...
‫ولی ایزد خفاش اومد سراغم و...
‫ظاهرا که مردمت دیگه بهت اعتماد ندارن سرورم.
‫نترس...
‫همچنان می‌تونی به شیوه‌ای به جنبش کمک کنی.
‫و اون هم با مرگته.
‫ترست...
‫علتیه که...
‫امپراتوریت همراهت نابود می‌شه!
‫غریبه‌ها موکتزوما رو کشتن!
‫هوئی تلاتوانی به قتل رسیده!
‫نقشه‌هامون خراب شد. احمق‌ها!
‫چیزی نیست که شمشیرمون ‫مقابلش پاسخگو نباشه کاپیتان!
‫برید سمت کاخ! تا بقیه سربازها بیان!
‫فقط پنجاه متر دیگه.
‫جنگ شروع شد آقایون.
‫نابودشون کنید!
‫اوسلوتل!
‫در خدمتم تزیناکان بزرگ!
‫شیپور. تمام جنگجویانمون رو فرا بخوان!
‫حالا!
‫ای ایزد خفاش بزرگ و قدرتمند...
‫سلاحی برایم فراهم کن که ‫ بر این اشغال‌گرهای رنگ‌پریده پیروز شم.
‫تزیناکان، اسلحه‌ها اومدن.
‫دیگه نه.
‫دیگه کسی پاش رو توی این راهروها نمی‌ذاره.
‫تخت پادشاهی مقدسمون رو فتح نخواهند کرد.
‫حمله!
‫کورتس!
‫کارت رو تموم می‌کنم.
‫بیا تمومش کنیم.
‫توپ رو آماده کنین.
‫پرش کنید و شلیک کنین!
‫آتش!
‫نمی‌شه جلوش رو گرفت یوهوآلی.
‫هر جنگی بازنده داره.
‫آتش!
‫داشتی می‌گفتی؟
‫آره.
‫داشتم می‌گفتم.
‫خود خداوند متعال همیشه ‫ پیروزیم رو تضمین می‌کنه.
‫حالا ببینیم ایزدانت از تو ‫ پشتیبانی می‌کنن یا نه.
‫اگه برات سوال بود...
‫که اون همه چوبی که قطع می‌کردیم ‫واسه چی بود.
‫باقیش رو هم به سرنوشت می‌سپریم.
‫لعنت به تو!
‫بخاطر اویتسیلوپوچتلی!
‫آتش!
‫قسم به تمام مقدساتم که این ‫شهر رو نابود می‌کنم.
‫ایزد جدیدتون منم!
‫می‌دونستم که برمی‌گردی.
‫جدا؟ برنگشتم.
‫سرورم، زخمی شدین.
‫فقط یه خراشه.
‫کاری که گفتم رو کردی؟
‫گذاشتمش بالای معبد.
‫و فقط باید از روی این دیوار بپری؟
‫شوخیت گرفته دیگه؟
‫هر چیزی که در نوشته‌ها بود رو دنبال کردم.
‫جواب می‌ده. باید امتحانش کنم.
‫مطمئنی که از پسش برمیای؟
‫تا حالا یه خونریزی کوچیک جلوم رو نگرفته.
‫می‌دونستم. اون برگزیده‌ است.
‫تزیناکان اومده!
‫ایزد خفاش اومده که در کنارمون بجنگه!
‫اهریمن پرنده‌ی جهنمی رو فرا خواندن!
‫امکان نداره.
‫بیا.
‫می‌دونم که می‌تونیم رد بشیم.
‫تفنگداران، پر کنید، آتش!
‫همچنان شلیک کنید، ‫سربازان خداوند!
‫همه‌شون رو سلاخی کنید!
‫تلاکاته، توته‌کوئه، تزیناکان.
‫می‌دونم باید خدمتکار بهتری می‌بودم.
‫ولی لطفا اجازه بده ماموریتم رو تکمیل کنم...
‫و تسلیم قددرتت بشم و به میکتلان برم.
‫آتش!
‫نه.
‫تا مرگ شما یا من!
‫چی؟
‫حالا وقتشه! بیاید خردشون کنیم!
‫بخاطر تنوچتیتلان!
‫مجبورت می‌کنم بهم تعظیم کنی!
‫مرگ رو ترجیح می‌دم!
‫زخم‌هات جدی به نظر میان.
‫خیلی طاقت نمیاری.
‫به اندازه‌ای میارم که عدالت ‫رو در حقت اجرا کنم.
‫نه، نه!
‫نه!
‫سیتلالیم‌پوپوکا رفته!
‫فال شوم به پایان رسید!
‫ایزدان بهمون رحم کردند!
‫خون مردگان عامل بخششمون شد.
‫مگه من برگزیده‌ات نیستم؟
‫چرا ترکم کردی خدایا؟
‫چرا شکست خوردم؟ امکان نداره.
‫کاپیتان، شاید بتونیم...
‫رویکردمون رو بهتر کنیم و شهر رو تصرف کنیم؟
‫پیغامی برای هیکوتنکاتل بفرست...
‫رهبر تلاسکالتکاها.
‫بهش بگو که باید باهاش حرف بزنم.
‫که همون اشتباهات احمقانه ‫ رو تکرار کنی کاپیتان؟
‫من...
‫تخت پادشاهی رو برات به ارمغان میارم.
‫نگاهش کن.
‫چه احمقی. ببین چیکار کردی.
‫یه بار آدم دانایی بهم گفت...
‫ترس می‌تونه آدم رو بکُشه...
‫یا می‌تونه بهش انگیزۀ دست‌به‌کارشدن بده.
‫خوشحالم که بودم که نجاتتون بدم.
‫نباید اینطوری خودت رو فدا می‌کردی.
‫از سرنوشتم پشیمانی‌ای ندارم.
‫خب...
‫شاید در مورد یه چیز پشیمان باشم.
‫پسرم.
‫حالا در آرامش بخواب یوهوآلی کواتل.
‫سایه‌ی جوان رئیس تولتکاتزین...
‫برگزینه‌ی تزیناکان و خفاش حامی.
‫در آرامش بخواب.
‫تا کتزالکواتل بخواب...
‫خالقمان تصمیم می‌گیره که در ‫ این دنیا بهت نیاز داریم یا نه.
‫به نظرت تموم شده؟
‫نه.
‫متاسفانه شیاطین بیشتری در راهند.
‫«ترجمه از محمد سید»