‫[اقتباس شده از «دنیای امروز ما درباره ‫آن روز صحبت می‌‌کنیم» اثر مارچلا پوتری]
‫[19 اکتبر 1987]
‫حادثه‌‌ی قطار داشتیم تو بینتارو! ‫ده‌‌ها نفر مجروح شدن! بجنبید!
‫ببریدشون بخش‌‌های سه و چهار!
‫بجنبید. عجله کنید!
‫عجله کنید! ادامه بدین!
‫بخش اونجاست. بجنبید. عجله کنید!
‫- دکتر. داداشم! باید کمک کنید! ‫- آروم باش.
‫- کمکش می‌‌کنیم. بیا بریم! ‫- لطفا کمکش کنید!
‫- باشه. ‫- خون زیادی از دست داده.
‫- و تو برادرش... ‫- برادر کوچیکش.
‫لطفا! لطفا کمکم کنید!
‫- گروه خونیش چیه؟ ‫- آ مثبته.
‫مطمئنی؟
‫آره مطمئنم.
‫پرستار، بیا همین الان با 300 سی‌‌سی ‫خون گروه آ شروع کنیم. بجنب!
‫آقا باید بیرون منتظر بمونید. ‫می‌‌خوایم درمان رو شروع کنیم.
‫- اوه خدای من. ‫- لطفا بیرون منتظر بمونید. برید آقا.
‫سعی نکن جلوی منو بگیری!
‫خوب میشی. فقط دووم بیار.
‫لطفا برید بیرون منتظر باشید. ‫الان باید شروع کنیم.
‫- ویلدان، قوی بمون! ‫- آقا لطفا بیرون منتظر بمونید.
‫قوی باش.
‫خوب میشم. نگران نباش.
‫ویلدان!
‫آقا لطفا تکون نخورید.
‫آقا میشه اسمتون رو بگید لطفا؟
‫نارندرا.
‫آقای نارندرا؟ خیلی‌‌خب. ‫تقریباً کارمون تمومه.
‫حالش چطوره؟
‫فشار بیار روش.
‫پرستار، یه کمکی بهش میدی لطفا؟
‫نارندرا!
‫آرای!
‫چیزی نیست.
‫ما اینجاییم.
‫ما پیشتیم. چیزی نیست.
‫گریه نکن. اشکالی نداره.
‫همین الان جنازه‌‌ی ویلدان رو شستم. ‫هیچ کاری نمی‌‌تونستم بکنم.
‫لطفا مراقب باشید!
‫مامان!
‫عجله کنید لطفا!
‫دکتر!
‫چیزی نیست. ‫الان بهش رسیدگی می‌‌کنیم.
‫آنگ!
‫[19 اکتبر 2023]
‫آنگ!
‫آنگ، به من نگاه کن!
‫منو نگاه کن، آنگ.
‫ببریدش بخش دو.
‫فقط نفس بکش.
‫خانوم؟ خانوم شما همسرش هستید؟
‫اوه، نه، من همکارشم.
‫- اونجا منتطر باشید. ‫- باشه.
‫اوه...
‫- خیلی وقته میشناسینش؟ ‫- آره.
‫چیزی نیست، قربان. ‫چیزی نیست.
‫فقط چندتا نفس عمیق بکشید. ‫آفرین. خیلی‌ خوبه. باشه.
‫آنگ، من اینجام، باشه؟ آنگ؟
‫نفستو بده داخل. آروم. ‫خیلی هم عالی.
.::مووی شو ::. .::MovieSho.Com::.
‫- هی! ‫- هی!
‫چی شده؟ خوب میشه؟
‫شب رو تو دفتر موند ‫و یهو افتاد زمین.
‫- اصلا نمی‌‌دونم چی شده... ‫- به لیکا زنگ زدی؟
‫بهم گفت زنگ نزنم.
‫بهش زنگ بزن. حالش بده. ‫اون حق داره بدونه.
‫می‌‌دونم ولی...
‫حالش چطوره؟
‫خب، خبر خوب اینه که خوبه. ‫دچار پنیک اتک شدید شده.
‫وقتی این اتفاق می‌‌افته،
‫مغز به سیستم عصبی دستور میده ‫تا از استرس بیشتر جلوگیری کنه،
‫و سپس بدن آدرنالین تولید می‌‌کنه،
‫که به نوبه‌‌ی خودش باعث ‫افزایش ضربان قلب،
‫تعداد تنفس و جریان ‫خون به عضلات میشه.
‫این روش واکنش بدن به استرس شدیده.
‫و، اوم، با نگاه به ظاهرش،
‫چند روز اخیر تحت فشار شدیدی بوده.
‫متوجه‌‌ام. پس این نسبتاً رایجه؟
‫- پیش میاد. ‫- آندره.
‫تویی رفیق؟
‫- دستتون درد نکنه. ممنون دکتر. ‫- متشکرم.
‫آنگ؟ باید استراحت کنی، باشه؟
‫چی شده مرد؟
‫ساعت چنده؟
‫- تقریبا نُه‌. ‫- پرستار؟
‫حالم خیلی بهتره. ‫فکر کنم الان می‌‌تونم برم.
‫آقا دکتر اکیداً توصیه کردن که ‫یه شب دیگه بمونید تا بتونیم...
‫نه، من واقعاً باید همین الان برم.
‫هی به حرف دکتر گوش کن.
‫پرستار، من خوبم.
‫فقط می‌‌خوام برم خونه.
‫میشه لطفا برم؟
‫اگر بری و تو راه خونه اتفاقی ‫بیفته چی؟ اونوقت چی؟
‫خب در اون صورت، ‫همیشه میشه برگشت اینجا.
‫اگه به خاطر فردا میگی، ‫من و پینگکان می‌‌تونیم جمعش کنیم.
‫بحث کار نیست آندره.
‫اوه، آره، می‌‌تونی کارای ‫اداریش رو بکنی؟ خیلی ممنون.
‫اوه، آره باشه، حتما، ‫اما کجا پاشدی داری میری؟
‫فرودگاه. پرواز مامانم ‫به زودی میشینه.
‫چی؟ اوه!
‫آقا خواهش می‌‌کنم، ‫می‌‌دونم خیلی سرتون شلوغه،
‫اما اگه بتونید این کارو سریع ‫انجام بدید... برای خونوادمونه.
‫- لطفا. اینم کارت. ‫- اول باید فرم رو پر کنید.
‫چه خبره گاس؟
‫این مرد. گفت خدمات انتقال ‫جسد ویلدان رایگانه.
‫ولی الان دارن ازمون ‫پول می‌‌گیرن. عوضی!
‫رایگانه تو منطقه‌‌ی شهری جاکارتا، ‫اما برای جاوای شرقی هزینه داره!
‫آقا لطفا کمکمون کنید.
‫ما پول نداریم. ‫توروخدا یه لطفی بهمون بکنید.
‫بچه، من هیچ کاری نمی‌‌تونم بکنم.
‫اگه خارج از جاکارتاست، ‫باید هزینه بدید.
‫اوه، مدیری اینجا هست که ‫من بتونم باهاش صحبت کنم؟
‫آقا من دیگه نمی‌‌دونم اینو ‫چطوری براتون توضیح بدم.
‫هی آقا. گوش بده.
‫نمی‌‌دونم مشکلت چیه،
‫اما الان دوره‌‌ی سختی رو ‫داریم پشت سر می‌‌ذاریم.
‫لازم نیست توهین هم ‫به جراحتمون اضافه بشه.
‫هی، من حقایق رو بهتون گفتم. ‫بهتره مراقب حرف دهنت باشی!
‫می‌‌خوای بریم بیرون حرف بزنیم؟
‫بیا بیرون ببین چی کارت می‌‌کنم. ‫جرعت داری بیا.
‫- فکر کردی خیلی شاخی؟! - ‫آقا لطفا.
‫به کمک نیاز داریم.
‫- می‌‌دونم قربان. فقط صبر کنید. ‫- هی، تو دخالت نکن!
‫نمی‌‌دونم فکر کردی کی هستی، ‫اما به تو ربطی نداره!
‫- حالا ولم کن! ‫- بس کن!
‫- وقتی حرف می‌‌زنم بهم نگاه کن! ‫- داری بدترش میکنی!
‫خبری نیست؟
‫یه راه هست.
‫اما نه تا فردا صبح.
‫چقدر؟
‫نباید پولی می‌‌دادیم.
‫نباید تو بیمارستان ‫قشقرق به پا می‌‌کردیم.
‫اگه من از رفتن منصرفش کرده بودم، ‫ویلدان هنوز اینجا بود!
‫ولی من گذاشتم بره!
‫نباید می‌‌ذاشتم بره.
‫این کاملا تقصیر منه!
‫هی.
‫اصلا امکان نداشت تو بدونی ‫چنین اتفاقی قراره براش بیفته.
‫راست میگه آرای.
‫ما نمی‌‌تونیم اتفاقی که برای ‫ویلدان افتاده رو تغییر بدیم.
‫نارندرا باید کسی باشه ‫که بهت دلداری بده.
‫اوه، اشکالی نداره.
‫- هی آرای! ‫- آرای!
‫کجا میری؟
‫هی، بذار من اول برم خونه ‫و یه سری لباس بیارم،
‫اما می‌‌خوام بهتون کمک کنم ‫ویلدان رو ببرید خونه، باشه؟
‫برای منم لباس میاری؟ ‫تو قفسه‌‌ی بالای کمدم هست.
‫من هم می‌‌تونم برات غذا درست کنم. ‫آگوس میارتش اینجا.
‫هی صبر کن.
‫پول خرد همراهت داری؟
‫باید زنگ بزنم خونه.
‫اوه، آره البته.
‫بیا.
‫- من میرم. ‫- باشه. ممنون.
‫- قوی باش، باشه؟ ‫- باشه.
‫برو که رفتیم.
‫سلام آبجی. نارندرام.
‫ویلدان حدودا فردا شب میاد خونه.
‫اما ازت می‌‌خوام براش دعا کنی، خب؟
‫من تموم تلاشم رو اینجا می‌‌کنم تا ‫مطمئن شم ویلدان برمی‌‌گرده خونه.
‫آره آبجی.
‫ببخشید.
‫شما هم کسی رو تو قطار داشتید؟
‫مادرم اختلال خونی داره.
‫نیاز به جراحی اورژانسی داره.
‫اما ظاهرا خون‌‌شون تموم شده.
‫من ناامیدانه سعی کردم ‫با صلیب سرخ تماس بگیرم.
‫ولی کسی جواب نمیده.
‫پدرم خارج از شهر بوده.
‫امروز بعدازظهر برادرم ویلدان رو ‫از دست دادم.
‫اونم به خون نیاز داشت.
‫اوه...
‫چیزی که می‌‌خوام بگم اینه که،
‫شاید باید مستقیماً بری اونجا.
‫به صلیب سرخ.
‫آره.
‫هی خانوم؟
‫اگه می‌‌خواید کسی پیشتون باشه،
‫من می‌‌تونم باهاتون ‫بیام اگه می‌‌خواید.
‫به علاوه، شاید اگه منو ‫اینطوری ببینن،
‫توجه‌‌شون جلب بشه.
‫حادثه‌‌ی قطاری که دیروز
‫در پوندوک بتونگ بینتارو، ‫جاکارتای جنوبی اتفاق افتاد
‫تعداد قربانیانش به 76 نفر کشته
‫و 450 مجروح افزایش یافته.
‫انتظار می‌‌رود که این اعداد حتی ‫بیشتر هم شوند. تلاش‌‌ها برای نجات...
‫خیلی ممنون که کمکم می‌‌کنید.
‫می‌‌دونم که شما... ‫تازه برادرتون رو از دست دادید.
‫الان دارید به من کمک میکنید و ‫در عین حال به خودتون آسیب میزنید.
‫...هیچ چیز غیرعادی به نظر نمی‌‌رسید. ‫اطلاعی در مورد دلیل سانحه...
‫اگه برادرم برای نجات من تلاش ‫نمی‌‌کرد، شاید هنوز زنده بود.
‫بنابراین من به اون ‫و خودم قول دادم
‫که سعی کنم همین کار ‫رو برای دیگران انجام بدم.
‫لیکا، تو فرودگاهی؟
‫آره، من اینجام. نگران نباشید.
‫ولی من هنوز ندیدمش.
‫- آنگکاسا چی؟ ‫- آره، اونم اینجاست.
‫کجاست؟
‫همین جا.
‫الو؟
‫آنگکاسا چرا گوشیت خاموشه؟
‫مگه نمیای مامان؟
‫پدرت میاد.
‫ببین من دقیقا نمی‌‌دونم چه خبره
‫حالتون خوبه؟
‫- الحمدالله خوبم. ‫- مطمئنی؟
‫- بابا. ‫- هی، آنگ.
‫چطوری؟
‫ها؟ خب کجا بریم؟ ‫من دارم از گرسنگی می‌‌میرم.
‫بابا اینجا صبر کن.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره. میرم ماشینو بیارم.
‫باشه.
‫لیکا سرش شلوغه، نه؟ ‫اینطوری حرف می‌‌زنه.
‫اما میدونی،
‫بازم خوشحالم که ‫می‌‌تونه بیاد دنبال من.
‫آنگ.
‫غذاتو بخور.
‫خب! به جاکارتا خوش اومدی. ‫اینجا جاییه که قراره زندگی کنیم.
‫بیا!
‫آرای!
‫این داداش کوچیکم، نارندراـه.
‫- آرای. نارندرا
‫بقیه کجان؟
‫سلام؟
‫هی، ما اومدیم!
‫- گاس! ‫- اوه هی! اومدی!
‫آره. این «اینا»ست.
‫اوه وای! اوه خدای من!
‫- چه خوشتیپ! ‫- آره.
‫و اینم آقای امپر، شوهر اینا.
‫-بهت گفتم درش بیار. ‫- خب خب. اینجا چه خبره؟
‫سلام!
‫گاس، برادر کوچیکم.
‫- آگوس. ‫- نارندرا
‫خجالت نکش.
‫- اون‌‌ها مثل خونوادن. ‫- باشه پس.
‫نارندرا.
‫برادرت بهمون میگه قراره ‫بری دانشگاه، درسته؟
‫آره.
‫شگفت انگیزه!
‫وقتش بود یکی تو این خونه ‫با تحصیلات مناسب باشه!
‫درست میگم؟
‫نارندرا، باید بدونی، ‫جدا از پول خورد و خوراک،
‫هر دلاری که ویلدان سر کار درمیاره رو
‫پس انداز می‌‌کنه تا مطمئن شه ‫خرج دانشگاهت رو درمیاره. همشو.
‫باشه کافیه. چرا نمیری ‫مستقر بشی؟
‫- سفر طولانی‌‌ای داشته. ‫- آره.
‫- فردا میریم بیرون، باشه؟ بیا. ‫- آره.
‫اتاقمون رو بهت نشون ‫میدم. درست اون طرفه.
‫و اون حمومه. ‫برو یه دوش بگیر.
‫داداش، صندلی رو جابجا می‌‌کنی؟
‫این میز مال آقای امپره ولی می‌‌تونی ‫ازش برای مطالعه استفاده کنی.
‫خب. می‌‌تونی از قفسه‌‌ی بالایی ‫کمد برای لباس‌‌هات استفاده کنی.
‫قبل از اومدنت خالیش کردم
‫الان همش مال توئه.
‫فعلاً با هم تو یه اتاقیم.
‫ولی اگه این اطراف ‫بتونم جایی رو پیدا کنم
‫که قیمتش مناسب‌‌تر ‫باشه، میریم اونجا.
‫اونوقت می‌‌تونی ‫اتاق خودت رو داشته باشی.
‫نه نه. همین خوبه.
‫آدمای اینجا واقعا به نظر خوب میان.
‫اوه.
‫آره. اون‌‌ها مثل خونوادمن.
‫تنها چیزی که تو باید ‫بهش فکر کنی درس خوندنه.
‫نگران چیز دیگه‌‌ای نباش.
‫و اون بیرون مراقب باش. جدی میگم.
‫زندگی اینجا سخته.
‫به حرفم گوش بده، خب؟
‫من تموم تلاشم رو می‌کنم تا مطمئن ‫شم تو دانشگاه رو تموم می‌‌کنی.
‫تو باید روی درس خوندنت تمرکز کنی.
‫فهمیدی؟
‫این می‌‌تونه همه چیز رو ‫برای ما تغییر بده.
‫- باشه؟ ‫- حتما.
‫اونا به یه اتاق دیگه منتقلش کردن، ‫واسه همینم اومدم بیرون دنبالت.
‫اون بابامه.
‫لطفا مطمئن شو از همسرم ‫به خوبی مراقبت میشه.
‫- باشه. ‫- سلام بابا.
‫این نارندرائه، ‫همونی که بهت گفتم.
‫کمکم کرد برای مامان ‫یه اهداکننده‌‌ی خون پیدا کنم.
‫ممنون.
‫- اوم، من میرم ببینمش. ‫- آره باشه.
‫بیا.
‫از ملاقاتتون خوشبختم.
‫یکم پول بیار بده اون بچه.
‫اگه اونجا نبودی،
‫شاید نمی‌‌تونستم ‫لبخندشو دوباره ببینم.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫آجنگ فکر کنم بهتره بریم...الان.
‫فردا برمی‌‌گردیم، باشه؟
‫ببین کی اومد. ‫بیا داخل، ویرجوان.
‫آقای میترو.
‫جِنگ،
‫ببخشید دیر کردم.
‫سلام. این نارندراـه.
‫کسیه که کمکم کرد برای مامان ‫اهداکننده‌‌ی خون پیدا کنم.
‫اوه؟
‫من خواستگارش هستم. ویرجوان.
‫- نارندرا. ‫- ممنون.
‫قربان؟
‫این از طرف آقای سومیتروئه.
‫اوه نه ممنون. من فقط...
‫- خواهش می‌‌کنم، بگیریدش. ‫- الان وضعیتش پایداره.
‫- وقت بخیر. ‫- سلام.
‫آنگ،
‫جا به جا شدی؟
‫آنگ؟
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫آنگ،
‫این خونه‌ی کیه؟
‫ما اینجا می‌‌مونیم.
‫اینجا جاییه که ما امشب می‌‌خوابیم.
‫وایسا.
‫لیکا کجاست آنگ؟
‫آنگ؟
‫اوه، شما دوتا دعوایی چیزی کردید؟
‫باشه. اگه با من صحبت نمی‌‌کنی،
‫میرم از لیکا می‌‌پرسم.
‫بابا.
‫بابا دخالت نکن. ‫این مشکل منه.
‫اوه!
‫حالا می‌‌فهمم چرا ‫خواستی مادرت بیاید.
‫آنگ.
‫وقتی متاهلی، بعضی اوقات ‫ممکنه کوچیکترین چیز رو
‫الکی بزرگش کنی.
‫منم اولش همینطور بودم...
‫- طوری رفتار نکن انگار خیلی خوبی. ‫- هی!
‫تموم تلاش من اینه که به شما دو تا ‫کمک کنم تا از این مشکل عبور کنید.
‫ولی باشه. اشکالی نداره.
‫من سه هفته‌ست اینجا ‫زندگی می‌‌کنم، بابا.
‫خیلی وقته لیکا رو ندیدم.
‫ما مشکلات اساسی داریم.
‫رابطه‌مون مثل قبل نیست.
‫پس لطفاً میشه دخالت نکنی؟
‫می خواستم مامان بیاید چون ‫کمک اونو نیاز داشتم نه تو رو.
‫هنوز کار دارم. اگه میخوای بیای بیا. ‫اگه نه اشکال نداره.
‫همه چیز آمادست؟
‫آره.
‫- آماده‌ای بریم؟ ‫- آره.
‫هنوز برنامه‌ی فردا سر جاشه؟
‫شام تو رستوران تریو؟
‫هوم.
‫خیلی وقته می‌خوام برم اونجا غذا ‫بخورم، اما هیچوقت فرصت نشده.
‫این دفعه مهمون من.
‫- مرسی منو رسوندی. ‫- برو سر کار. مواظب باش، باشه؟
‫- تو هم همینطور. ‫- خداحافظ!
‫الیاس پیکال، ابرقهرمان ‫آرنا بوکس اندونزی]
‫دارم بهتون میگم.
‫سوکاردی برنده میشه.
‫الی رو فرم نیست.
‫بیخیال! تو بیش از حد ‫به سوکاردی اعتماد داری!
‫داداش من مطمئنم که سوکاردی ‫تو راند سوم ناک اوت میشه.
‫- هاه؟ حاضری روش شرط ببندی؟ ‫- چرا که نه!
‫- داداش، سر راند سوم؟ ‫- آره.
‫- من روی راند چهارم می‌بندم. ‫- صد تا.
‫همینه. همه‌ی پولاتو اینجوری ‫آتیش بزن، بیخیال کار!
‫اینم کاره از این راه هم ‫میشه پول در آورد.
‫می‌خوای شرط ببندی نارندرا؟
‫نه ممنون. من پول ندارم.
‫آها، پول نداری، اما واسه ‫سر قرار رفتن پول داری؟
‫درسته. ترجیح می‌‌دم ‫پولمو خرج قرارهام بکنم.
‫من مثل تو نیستم که همیشه یا ‫شرط بندی کنم یا پول بدم لاتاری.
‫خیلی خوب منو میشناسی!
‫بیراه نمیگه!
‫داداش!
‫هنوز شروع نشده، گاس؟
‫آه، اون برنده میشه!
‫من مطمئنم.
‫سوکاردی می‌ترکونتش.
‫حتی تو یه سطح هم نیستن.
‫داری میری بیرون پیش نامزدت؟
‫معومه که دارم میرم.
‫تو مثل یه مدلی، نارندرا!
‫دیرم شده!
‫وایسا. الیاس چند تا ‫حرکت خفن جدید داره!
‫بله؟
‫آه، خوبه. آماده شدی.
‫ویرجوان اومده.
‫بیا دیگه. منتظر نذارش.
‫ولی فردا میای، مگه نه؟
‫- البته که میام. ‫- خوبه.
‫از دستش نمیدم.
‫عالیه، چون پدرم می‌خواست ‫مطمئن شم که میای.
‫می‌‌خواد تو رو به چندتا از سرمایه‌- ‫گذارهای بزرگ هنگ کنگ معرفی کنه.
‫- اوه! که اینطور. ‫- اوه بله.
‫ویرجوان، باید آجنگ هم با خودت بیاری.
‫تا وقتی شما دو تا ازدواج کردید،
‫آجنگ به این تجربه ‫عادت کرده باشه.
‫فقط آروم باش. ‫چیزی برای نگرانی نداری.
‫فقط باید کنارم بایستی
‫و زیبا به نظر بیای.
‫اونجا تو رو به همه معرفی می‌کنم.
‫دیگه بالاخره ازم نمی‌پرسن
‫«نامزدت کجاست؟»
‫اما این یه رویداد تجاریه، بابا.
‫مردم چی میگن اگه دختر ‫یه مدیرکل رو اونجا ببینن؟
‫لازم نیست نگران اون باشی. ‫کاملا طبیعیه.
‫فکر کنم حق با آجنگه عزیزم.
‫اگه یه رویداد تجاریه، ‫بهتره آجنگ شرکت نکنه.
‫آجنگ،
‫تو میروی.
‫وقتشه رابطه‌ات رو علنی کنی.
‫- آماده‌ی سفارش هستید قربان؟ ‫- نه. هنوز نه.
‫- کیف‌ها رو بذار اینجا. ‫- همین جا.
‫هی، هی! حالت چطوره؟
‫آره، درسته!
‫آره دو دقیقه دیگه بهت میگم.
‫الی با یه آپرکات راست پیشه.
‫حالا سوکاردی با یه مشت شکوهمند!
‫اوه این ضربه به الی صدمه زد!
‫آجنگ منتظرت بود. بیا دیگه.
‫داداش این دستگاه کارائوکه‌ی کیه؟
‫اوه، یکی ازم خواست تعمیرش کنم. ‫داشتیم تستش می‌کردیم.
‫وقتی تو اومدی، آگوس ‫داشت یکم تستش می‌‌کرد.
‫متاسفم.
‫ویرجوان یهو سر و کله‌اش پیدا شد ‫تا با پدرم صحبت کاری کنه.
‫واسه همین دیر کردم.
‫وقتی رسیدم اونجا، ‫تو دیگه رفته بودی.
‫پس گفتم بیام اینجا.
‫می‌‌تونم فرصت جبران ازت بگیرم؟
‫ازم ناراحت نیستی که؟
‫نه نیستم.
‫یه سری دیگه میریم.
‫آجنگ! بیا اینجا. ‫باید این یکی رو بری!
‫من اینو فقط واسه تو گذاشتم.
‫یه جوری برو انگار ستاره‌ی راکی.
‫- باشه. ‫- بیا رفیق تو هم برو.
‫اوه...
‫[تو ای زیبا]
‫- باهام بیا! ‫- کجا؟ من هنوز کار دارم!
‫هیش! دیگه سوالی نپرس! ‫بیا، عجله کن!
‫خدایا!
‫- کجا داریم میریم؟ زود باش بهم بگو. ‫- فقط بهم اعتماد کن، باشه؟
‫سوار شو. خب.
‫آماده‌ای؟
‫آماده برای چی؟
‫کجا داریم میریم؟
‫چدی میگم.
‫میشه فقط آروم باشی؟
‫اوه، یه رازه؟
‫- این خونه‌ی کیه؟ ‫- هوم؟
‫اجنگ، شوخی می‌‌کنی؟
‫اگه می‌‌دونستم، اول میرفتم خونه ‫لباس عوض می‌کردم. بو بد میدم!
‫نگرانش نباش. مامانم همون بویی که من ‫هر روز ‌به مشامم می‌خوره رو بو می‌کنه.
‫- آجنگ... ‫- بیا.
‫سلام، مامان!
‫بیا.
‫بالاخره تونستیم آشنا شیم.
‫خانوم.
‫آروم باش. اینجا خونه‌ی مامانمه.
‫بدون اینکه بابام ازش ‫خبر داشته باشه خریدش.
‫- بیا داخل. ‫- آجنگ!
‫پس این همه راه... تا جاکارتا ‫اومدی که پیش برادرت باشی؟
‫ویلدان اول اومد اینجا.
‫می‌دونید، قرار بود ازدواج کنه...
‫ولی وقتی پدر و مادرمون فوت شدن،
‫ازدواجش رو بهم زد ‫و تصمیم گرفت بیاد جاکارتا.
‫پس پدر و مادرت رو از دست دادی؟
‫مامان و بابام... پنج سال پیش
‫تو یه زمین حفاری مردن.
‫من اون زمان هنوز دبیرستانی بودم.
‫واسه همین بعد از فارغ التحصیلی،
‫ویلدان اصرار داشت ‫که برم دانشگاه جاکارتا.
‫وقتی ویلدان مرد، ‫تنها فکری که داشتم...
‫سریع‌تر تموم کردن
‫تحصیلات دانشگاهم
‫و براورده کردن هرچیزی ‫که براش کار کرده بود.
‫تا موفق بشم
‫و سخت کار کنم.
‫تو چه رشته‌ای داری درس می‌خونی؟
‫مهندسی صنایع خانوم. ‫کلی حساب کتاب می‌کنم.
‫و در حال حاضر، به صورت پاره وقت
‫به عنوان انباردار تو ماهی فروشی ‫صاحبخونم کار می‌کنم.
‫پس عذر می‌خوام.
‫من همیشه این بو رو نمیدم خانوم.
‫می‌دونی...
‫منو خیلی یاد...
‫برادر بزرگ‌تر آجنگ میندازی.
‫یک سال قبل از اون حادثه، ‫بابا اونو از خونه انداخت بیرون
‫چون اصرار داشت عکاس بشه.
‫آرایا خیلی لجباز بود. ‫همیشه با بابا دعوا می‌‌کرد.
‫همیشه انقدر خودسر بود.
‫پس مامانم اون خونه رو ‫محض احتیاط خرید
‫بابام آراریا رو از ارث محروم کرد.
‫اما می‌دونی، ‫واقعا برای آرایا مهم نبود.
‫یعنی همش سفر می‌کرد ‫و به زور خونه بود.
‫اما آرایا شجاعه.
‫اون همیشه...
‫می‌خواست به سبک خودش ‫زندگی و کار کنه...
‫و مطلقاً از وابستگی به ‫حمایت والدینش امتناع کرد.
‫وقتی بابام بیرونش کرد، ‫من واقعا نگرانش بودم، می‌‌دونی؟
‫اما اون یه بار بهم گفت:
‫«هیچ کس نمی‌‌دونه چی در پیشه.»
‫«اگه سخت کار کنی،
‫یه روز هر چی کاشتی درو می‌کنی.»
‫حیف که تو جوونی مرد.
‫هیچوقت شانس موفقیت رو پیدا نکرد،
‫یا اینکه به بابامون ثابت کنه ‫از پسش برمیاد.
‫آنگ.
‫اگه نمی‌خوای من اینجا باشم،
‫می‌‌تونم امشب یه پرواز ‫دیروقت بگیرم برم خونه.
‫اشکال نداره.
‫خودت می‌دونی اینجا ‫با چی سر و کار دارم.
‫کمترین کاری که می‌‌تونی بکنی
‫اینه که بدترش نکنی.
‫- باشه طولش نده. ‫- آندره.
‫- سلام. ‫- پینگکان کجاست؟
‫اونجا.
‫- سلام. ‫- سلام، آندره.
‫- تنهایید؟ ‫- من با آنگکاسا اومدم.
‫نه، یعنی همسرتون نیومده؟
‫اوه نه!
‫- اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫- گفتم امروز سرم شلوغه.
‫بهت گفتیم یکم استراحت کنی.
‫خب، مدیر هتل می‌‌خواد مارو ببینه.
‫گفت ماه آینده یه کنفرانس دیگه داره،
‫و می‌‌خواد ما رو به ‫برگزارکنندگان معرفی کنه.
‫پس برو ببینش و بهش بگو ‫ما رو تو... سالن، ملاقات کنه.
‫- باشه؟ ‫- آره باشه.
‫کیفم رو بردارم. صبر کن!
‫تو خبر داشتی؟
‫حس می‌کردم، اما نمی‌دونستم ‫جدا زندگی می‌کنه.
‫من فقط فکر کردم یکم حرفشون شده ‫و راحت درست میشه.
‫پس گفتم بهتره تو بری اونجا.
‫فهمیدی مشکل چیه؟
‫نه هنوز.
‫بهم نمیگه.
‫به زور باهام حرف می‌زنه.
‫حتی گوش نمیده چی دارم میگم.
‫شاید تو اول باید گوش بدی ‫چی میگه و بعد نصیحتش کنی.
‫شاید تو باید می‌اومدی اینجا،
‫نه من.
‫راستش، من گفتم این ‫ممکنه بهترین فرصت باشه
‫برای اینکه شما دوتا پیش هم باشید.
‫می‌گفتی حس می‌‌کنی ‫داره تو رو پس می‌زنه.
‫الان ممکنه زمان خوبی باشه ‫که تلاش کنی اینو رفع کنی.
‫آنگکاسا بهت نیاز داره، عزیزم.
‫باشه پس.
‫لیکا همیشه نه میگه.
‫نمیخواد من نزدیکش باشم.
‫واسه همینم به دیدگاه مادرم ‫به عنوان یه زن نیاز داشتم.
‫حتما باید مامانت باشه؟
‫یعنی چرا نمیری از لیکا بپرسی؟
‫پرسیدم، اما هیچوقت بهم جواب نداده.
‫تنها چیزی که مدام می‌‌گفت ‫این بود: «ما مشکل داریم.»
‫هر وقت ازش پرسیدم این مشکل چیه، ‫هیچوقت بهم نگفته.
‫چون شما دوتا مشکل ارتباط دارید.
‫مشکل ارتباط؟ درسته.
‫چطور می‌تونیم ارتباط بگیریم ‫وقتی باهام حرف نمی‌زنه؟
‫آخرین باری که واقعا باهاش ‫صحبت کردی کی بود؟
‫اوم...
‫مثل حرف زدن دو نفر که ‫یه چیز رو تو زندگی می‌خوان.
‫یه گفتگوی واقعی داشته باشید.
‫مدتی میشه، نه؟
‫من و لیکا هر روز با هم حرف می‌زنیم.
‫اون به یکی نیاز داره ‫که باهاش حرف بزنه.
‫آره، واسه همینم میره پیش بیلی؟
‫چون باید حرف بزنه؟
‫چرا بیلی رو می‌کشی وسط؟
‫تو که واقعا فکر نمی‌کنی ‫با هم دوست معمولین، نه؟
‫چرا، فکر می‌‌کنم، ‫چون واقعا دوست معمولین.
‫شاید لیکا به یه دوستی نیاز داشته ‫که بهش اعتماد کنه، پس...
‫پس همونجوری که من برای لیکا ‫دوستم، بیلی هم هست.
‫- اون‌‌ها دوست معمـ... ‫- برو مدیره رو ببین، باشه؟
‫آنگکاسا الان کجا میری؟
‫باید برم اون یارو رو ببینم.
‫چی؟ چرا؟ صبر کن!
‫آنگکاسا! آنگ!
‫سا!
‫شنیدم امروز صبح بیمارستان بودی؟
‫از پینگکان عصبانی نباش، باشه؟
‫من هنوز زنتم.
‫من باید این چیزها رو بدونم.
‫چیو باید بدونی؟
‫که دچار حمله‌ی پانیک شدم؟
‫که شاید برای جلسه‌ای که امشب ‫برنامه‌ریزی کردیم آماده نباشم؟
‫فکر کردم می‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫فکر کردم دارم کاردرسـ...
‫آنگ...
‫اوه جدی؟ از جاکارتا؟ ‫من هم جاکارتا بودم.
‫آندره! آندره!
‫آندره! بگیرش!
‫بیا، آندره!
‫برو دنبالش، آندره!
‫آندره!
‫عجله کن! بگیرش!
‫برو آنگکاسا رو ​​بگیر! اوه!
‫این بار چیه؟
‫نگران نباش. باباش رفت.
‫داره میره دنبال بیلی!
‫اووو! اوه پسر.
‫آنگکاسا!
‫چی کار داری می‌کنی انگ؟
‫اگر می‌‌خوای بیای، سوار شو.
‫می‌‌خوام سعی کنم با پدرم صحبت کنم.
‫می‌خوام بهش بگم نمی‌خوام ‫با ویرجوان ازدواج کنم.
‫مطمئنی؟
‫احساس می‌‌کنم اینجا ‫می‌‌تونم خودم باشم.
‫و هر کاری دلم می‌خواد بکنم.
‫تا وقتی که تو اینجایی...
‫تا زمانی که همدیگه رو داریم...
‫حالم خوبه.
‫خب.
‫ چیه؟
‫آقای میترو.
‫متاسفم.
‫برای کاری که دخترم آجنگ ‫با شما کرده.
‫هوم.
‫نگرانش نباشید.
‫من نمی‌ذارم این قضیه به پدرم برسه.
‫اما فقط برای اینکه بدونید، ‫برای اون پسره یه هشدار فرستادم.
‫و من... جدا شک دارم ‫شهامت مبارزه رو داشته باشه.
‫الان همه چیز به شما ‫و آجنگ بستگی داره.
‫شرم آوره که... ‫بذاریم چیزی به این بی‌اهمیتی
‫رابطه‌ای که خونواده‌های ما ‫ساختن رو خراب کنه.
‫آره.
‫یه بار دیگه،
‫معذرت می‌‌خوام.
‫خب پس من برم.
‫شب بخیر.
‫دخترت یه احمق تموم عیاره!
‫آجنگ اصلاً عواقب ‫کارهاش رو درک نمی‌‌کنه!
‫اگر ویرجوان دلش شکست و ‫از پدرش خواست انتقام بگیره،
‫من همه چیزو از دست میدم!
‫همه چیز!
‫بچه‌هات فقط... به نیازهای ‫خودخواهانه‌شون فکر می‌کنن!
‫در حالی که من...
‫من باید به فکر کل خونواده باشم.
‫کل خونواده!
‫اون از پسر اولم...
‫پسر دسته‌ی گلم.
‫که هیچ مسئولیتی ‫در قبال خونواده نداشت.
‫تو به آجنگ بگو،
‫این خونواده رو بازیچه‌ی خودش نکنه.
‫چیزی که من چندین دهه صرف ‫ساختنش کردم رو خراب نکنه!
‫بر خلاف میل پدرت عمل می‌‌کنی.
‫و حالا اون...
‫حس تحقیر شدن داره.
‫ولی مجبور بود منو بزنه؟
‫نامزدیت با ویرجوان...
‫به زودی رسمی میشه.
‫مامان!
‫نیاز دارم تو این قضیه پشتم باشی.
‫باشه؟
‫من در تموم این ماجرا به ‫احساساتت شک نداشتم.
‫فقط می‌‌ترسم که...
‫که نکنه در آینده منجر به ‫اتفاق خیلی بدتری برات بشه.
‫آنگ. آنگ! آنگ!
‫آروم، آنگ!
‫آنگکاسا، اینجا فقط یه لاین داره.
‫تو رانندگی کن.
‫کجا داریم میریم؟
‫کوتای جنوبی، بابا.
‫چرا میریم کوتای جنوبی، آنگ؟
‫امیدوارم خوب بهش فکر کرده باشی.
‫لعنتی!
‫[بابا، کمک کن. انگکاسا احتمالاً ‫می‌خواد با بیلی دعوا کنه.]
‫این بیلی کیه؟
‫درک می‌کنم اگه نمی‌‌خوای ‫در مورد لیکا صحبت کنی،
‫اما اگه می‌خوای با کسی دعوا کنی، ‫می‌‌خوام در موردش بدونم.
‫اون و بیلی ‫یه سَر و سِرهایی با هم دارن.
‫واقعا؟
‫مدرکی هم داری، هاه؟
‫بیلی دوست قدیمی جاکارتاشه، بابا.
‫اومده اینجا و واسه همینم ‫این روزا لیکا میره ببینتش.
‫پس اولین چیزی که به ذهنت میاد، ‫سر و سر داشتنشونه. آنگ...
‫ببین بابا. معلومه بیلی سال‌ها ‫بهش علاقه داشته.
‫حالا هم اینجاست و منتظر فرصته.
‫و تو از این مطمئنی؟
‫ممکنه اشتباه کنی.
‫واسه همینم داریم میریم اونجا. ‫من جواب می‌خوام.
‫خب می‌خوای چی کار کنی؟
‫مجبورش کنی همه‌ی این‌ها رو قبول کنه؟
‫نمی‌تونی با جنگ و دعوا ‫به جوابی برسی.
‫اینجوری نمیشه. ‫باید آرامشت رو حفظ کنی.
‫ببین آنگ.
‫باید برای دو تا احتمال آماده شی.
‫اگه اشتباه کرده باشی، ‫باید آماده‌ی عذرخواهی باشی.
‫اگه حق با تو باشه،
‫اونوقت باید بپذیریش و سعی کنی ‫پشت سر بذاریش.
‫هیچ‌کدومش آسون نیست.
‫تا اونجا راه زیاده. اگه بخوای ‫هنوز وقت داریم که برگردیم.
‫میریم بابا.
‫به رانندگی ادامه بده. ‫راهو نشونت میدم.
‫باشه.
‫هی صبر کن.
‫سلام، می‌‌تونم با آجنگ صحبت کنم؟
‫ببخشید. متاسفانه ‫خانوم آجنگ خونه نیست.
‫کی برمی‌گردن؟
‫ببخشید خانوم، اما من دستورات ‫آقای سومیترو رو دنبال می‌‌کنم.
‫لازم نیست نگران باشی. ‫من همه کارها رو ردیف کردم.
‫به پدر و مادرت سلام برسون.
‫نارندرا! اگه تو فکر رفتن ‫به خونه‌ی آجنگی،
‫بیخیال شو! ‫خودت رو تو دردسر ننداز.
‫بابا آروم باشید.
‫آرومیم، اوه...
‫ما آدمای عادی هستیم، مرد. ‫ما به اون دنیا تعلق نداریم.
‫هی، گاس، گوش کن.
‫ولش نمی‌کنم.
‫داداش اگه دوباره گیر بیفته می‌کشنش.
‫- باید باهاش ​​حرف بزنی. ‫- منظورت از «بزنم» چیه؟
‫بذار آقای امپر باهاش حرف بزنه.
‫به حرف تو گوش میده. ‫باهاش حرف بزن!
‫سلام. نارندرا.
‫بیا اینجا. آره، ‫میخوام باهات حرف بزنم.
‫برو اونور.
‫چه خبره؟
‫ببین از الان به بعد باید ‫یه چیزو مشخص کنیم، خب؟
‫فکر کنم همه‌مون اینجا مثل یه خونواده ‫هستیم. درست میگم؟
‫اوووم!
‫خب، نارندرا،
‫من هم زمانی جوون بودم و...
‫خب، بعضی اوقات، مردان جوان، ممکنه...
‫ممکنه قبل از فکر کردن اقدام کنن.
‫داستان‌ها می‌تونم برات بگم!
‫کارهایی که کردم ‫و حرف‌هایی که زدم.
‫مشکلاتی که برام پیش اومده.
‫و حتی سرِ بی‌عقلی‌ها.
‫چرا این اتفاق‌ها افتاد؟
‫خب، چون خون یک مرد جوان...
‫بیخیال! میشه فقط... ‫این چرت و پرتا چیه!
‫- برو سر اصل مطلب! ‫- من چرت و پرت نمیگم!
‫شماها همه‌تون می‌دونید من خیلی ‫تو این صحبت‌ها خوب نیستم.
‫- شماها بگید! ‫- باشه! پس من حرف می‌زنم!
‫- باشه، گوش کن... ‫- بچه‌ها، جریان چیه؟
‫- در مورد آجنگه؟ ‫- آره، مربوط به اونه.
‫نارندرا.
‫نمی‌تونی کسی رو انتخاب کنی ‫که قرار نباشه کتک بخوری؟
‫اگر این مدت می‌‌دونستیم ‫آجنگ نامزد داره،
‫هیچوقت نمی‌ذاشتیم این کارو کنی!
‫یادم نمیاد تاییدیه‌ی ‫شما رو خواسته باشم.
‫بیخیال نارندرا. میدونی ‫منظورم اینطوری نبود.
‫گوش کن رفیق. تو مثل برادر ‫کوچیک نداشته‌ی منی.
‫و ما اینجا همه خونواده‌ایم.
‫و دلمون نمی‌خواد اتفاق ‫بدی برات بیفته. همین.
‫ببین چجوری کتکت زدن.
‫خوش‌شانس بودی ‫بدتر از اینا سرت نیاوردن.
‫اگه در نهایت بکشنت چی؟
‫رفیق، شبا جلوی خونش ‫کشیک دادن خیلی ناجوره.
‫باید دست برداری مرد، رقت انگیزه.
‫تا کی میخوای ‫این کارو ادامه بدی، هان؟
‫چیزی که آقای امپر ‫می‌‌خواست بگه درسته.
‫- هی! ‫- آرای هم همینطور.
‫اینا هم با ما موافقه.
‫این حرف خونوادته.
‫ما این‌ها رو میگیم ‫چون بهت اهمیت میدیم.
‫و نمی‌خوایم ببینیم ‫تو دردسر بیشتری میفتی.
‫پس همه‌تون باید بدونید
‫که این یه ازدواج اجباریه.
‫اون اینو نمی‌‌خواد!
‫باشه، هرچی.
‫اما نکته‌ی اصلی اینه که سرنوشت بچه ‫پولدارها، ازدواج با بچه پولدار‌های دیگست.
‫تو باید بدونی کی هستی، نارندرا.
‫مادرش می‌دونه من کی هستم، ‫و رضایت اونو دارم.
‫این برای من کافیه.
‫- یادت باشه برادرت چی‌کار کرد. ‫- گاس...
‫من به خوبی می‌‌دونم ‫برادرم برام چی کار کرد، خب؟
‫و... به زودی فارغ التحصیل میشم.
‫- هی ببین... ‫- یه لحظه همگی آروم باشید!
‫خب بهمون بگو پس. ‫برنامه‌ات چیه؟
‫لعنتی!
‫جدی گفتی یا سر به سرم گذاشتی؟
‫جدی میگم بابا. ما باید ‫به طبیعت احترام بذاریم.
‫هیچ کس اینجا تو جاده ‫این کارو نمی‌کنه!
‫- بهش میگن کارمای بد. ‫- هان؟
‫اگه اینو می‌دونستی، چرا قبل از ‫اینکه برم بیرون بهم نگفتی؟
‫از کجا باید می‌دونستم
‫می‌خواستی کنار جاده این کارو کنی؟
‫الان دیگه خیلی دیره!
‫یه جوری از ماشین پریدی بیرون ‫انگار داشت آتیش می‌گرفت،
‫همینجوری دویدی و رفتی
‫وقتی باید می‌رفتی...
‫حرف از کارما شد،
‫یه داستان از من و مامانت دارم ‫که هیچوقت قبلا نگفتم بهت.
‫چه داستانی؟
‫اوم، خب...
‫مال زمانیه که مادرت ‫رو از نامزدش‌ دزدیدم.
‫اوه مرد، باید داستان خیلی خوبی باشه.
‫آقای سوگیارتو، خوش اومدید.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم ممنون.
‫خوشحالم که در خدمتتونم قربان.
‫خانوم مورنی.
‫بفرمایید. از این طرف.
‫- آه! ‫- ویرجوان!
‫- آقای میترو. ‫- از دیدنت خوشحالم.
‫از پذیرایی‌تون ممنونم.
‫چی شده آقا؟
‫- چی شده؟ ‫- چه اتفاقی افتاده؟
‫شما نمی‌‌دونید کجان؟
‫نه، واقعا نمی‌دونیم.
‫ولی شما با هم زندگی می‌‌کنید. ‫چطور ممکنه ندونید، هان؟
‫خب...
‫خب، آره، ما با هم زندگی ‫می‌کنیم، اما این هم...
‫هی!
‫تک تک شماها جواب یکسانی دادید!
‫همه‌تون با هم دست دارید؟
‫متوجه‌اید که دوستتون دختر یکی از ‫اشخاص عالی‌رتبه رو دزدیده، درسته؟
‫ممکنه همه‌تون به جرم شرکت در ‫جرم متهم بشید! می‌فهمید؟
‫اگه همدیگه رو دوست داشته باشن، ‫واقعا اسمش آدم‌رباییه؟
‫پس تو می‌دونی کجان؟
‫آره، الان گفتی عاشق همن!
‫- پس تو می‌‌دونی کجان، درسته؟ ‫- نه قربان. من...
‫- الان گفتی... ‫- هی! گفت نمی‌دونه، خب؟
‫حق نداری بیای تو خونه‌ی ‫من سرمون داد بزنی!
‫- آروم باش! ‫- دارن میرن رو مخم! برید بیرون!
‫- چرا اینجا خیسه؟ ‫- آره، این چیه؟
‫ببینم شلوارت رو...؟
‫واقعا؟ تو چه مرگته؟
‫ای خدا!
‫تو راه خونه مراقب باشید، آقایون.
‫دیگه برنگردید، شنیدید؟
‫چی گفتم، هان؟ به نارندرا ‫گفتم تو دردسر میفته!
‫اخه چرا بهمون نگفت که ‫دختر یه شخصیت عالی‌رتبست؟
‫مستقیم بهش گفتم.
‫اگه زن می‌خواد، بره ‫یکی از روستا بگیره. ولی نه!
‫ولی همین الان به پلیس گفتی ‫نمی‌دونی کجان.
‫دیگه چی میتونستم بگم آقای امپر؟
‫گوش کنید، شاید فعلاً ‫قسر در رفته باشیم،
‫اما لحظه‌ای که ‫دروغمون رو بگیرن، بوم!
‫وایسا. چطور شد که شدیم دروغگو؟
‫ما واقعاً نمی‌‌دونیم نارندرا ‫و آجنگ الان کجان.
‫درسته. اگه واقعاً ندونیم ‫کجان دروغی نگفتیم.
‫ولی ما می‌دونیم.
‫- نه، نمی‌دونیم. ‫- چرا، می‌دونیم.
‫- نه، نمی‌دونیم! ‫- یه ثانیه وایسا.
‫گاس بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫می‌‌دونستی نارندرا با ‫آجنگ فرار کرده، درسته؟
‫من فکر می‌‌کردم ‫واسه شام میرن بیرون.
‫اگه واسه شام رفتن ‫و هنوز برنگشتن،
‫پس بهش میگن فرار کردن، آگوس!
‫آره شاید
‫- می‌دونی یعنی چی؟ ‫- آره.
‫آه!
‫پس بهم بگید بچه‌ها.
‫کی ماشین اجاره کرد تا به ‫نارندرا تو دزدیدن آجنگ کمک کنه؟
‫اون این کارو کرد خب؟
‫آها!
‫باشه، خب. ‫من ماشین رو کرایه کردم.
‫اما از کجا می‌دونستم ‫قراره باهاش این کارو کنه.
‫چطور بدونم؟
‫آره، آخه از کجا اینو بدونه. تو چته؟
‫پس شاید ما همه‌ی ‫جزئیات رو نمی‌‌دونستیم،
‫اما اگه پلیس همه‌ی چیزهایی ‫که واقعاً می‌‌دونیم رو بفهمه چی،
‫ اینجا رو. می‌بینی؟
‫بهمون دستبند می‌زنن ‫می‌فرستن گوشه‌ی زندان.
‫شاید. و اگه مثل تو فیلم‌ها باشه،
‫احتمالاً شروع به تحت نظارت ‫داشتنمون می‌کنن!
‫بابا از قبل داشتن این کارو می‌‌کردن! ‫خدای من. الان داری جدی میگی؟
‫- سلام! ‫- هاه؟
‫رفیق تو جاسوس پلیسی؟
‫وای!
‫گاس، علی‌ـه، پسر حاجی نجیب.
‫حاجی نجیب؟
‫خب، تموم شد. همه چیز خراب شد.
‫همین الانش خیلی ‫مدیون اون خونواده‌ایم.
‫و این بدهی توئه!
‫جایگاه تو.
‫هیچ ربطی به آجنگ نداره.
‫هر کاری کردم، برای اون بوده.
‫- به خاطر اون و بچه‌هاش. ‫- بس کن!
‫من اولش از این ازدواج حمایت کردم.
‫ولی فقط چون فکر می‌کردم ‫حال آجنگ باهاش خوبه.
‫اما الان می‌‌دونم ‫که تصمیمش رو گرفته.
‫پس تو واقعا نمی‌‌دونی
‫کجا رفتن؟
‫نکته‌اش اینه که هیچ ربطی ‫به نامزدش یا پدربزرگت نداشت.
‫اما... خب، مسئله اینه که
‫اگر یه رابطه به اندازه‌ی کافی قوی باشه، ‫ممکنه ارزش جنگیدن رو داشته باشه.
‫اگه واقعاً می‌‌خوای ‫به حقیقت ماجرا برسی،
‫من فقط اینو می‌‌تونم بهت بگم.
‫با افتخار قبولش کن.
‫اینو به خودت و لیکا مدیونی.
‫- بریم... ‫- نه بابا. اینجا بمون.
‫منظورم اینه، همین جا بمون.
‫دست راست بالای رون.
‫حالا دست چپ بالای گوش.
‫وضعیت کوه.
‫دیشب خواب مامانم رو دیدم.
‫داشت لبخند می‌‌زد.
‫اما غمگین هم به نظر می‌‌رسید.
‫یه هفته شده.
‫هیچ خبری ازش ندارم.
‫می‌‌تونیم بریم ببینیم حالش چطوره.
‫دوست داری بریم؟
‫پدرم الان همه چیزو میندازه گردن من.
‫من می‌ترسم.
‫می‌ترسم
‫نکنه اتفاقی برای مامانم بیفته...
‫و من اونجا نباشم
‫الو؟ آرای؟
‫این الان بهترین چیز براشه.
‫نمی‌خوام حسرت چیزی رو بخوری
‫یا احساس گناه کنی.
‫می‌خوام اگه برای مادرت ‫اتفاقی افتاد، اونجا باشی.
‫تو باید اینو بدونی، نارندرا.
‫پدرم از تموم قدرتش برای ‫نابود کردنت استفاده می‌کنه،
‫من هرکاری لازمه ‫برای زنده موندن می‌کنم.
‫باشه؟
‫و من مطمئنم دلش نمی‌‌خواد
‫تو یا هر کس دیگه‌ای تو زندگیش ‫مثل خودش رنج بکشید.
‫به خصوص تو.
‫پس الان،
‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫فکر کنم یه مشاوره‌ی حقوقی بگیرم ‫.
‫نه آجنگ!
‫هیچ وکیلی
‫هیچوقت علیه پدرت کاری نمی‌کنه.
‫پس متاسفانه دوباره ‫به کمکت نیاز دارم.
‫عزیزم من هر کاری از ‫دستم بر می‌اومده انجام دادم.
‫مامان...
‫وقتی به چیزی باور داری،
‫هیچوقت از چیزی ‫که می‌خوای دست نکش.
‫وقتی مردی هیچ آینده‌ای ‫نداره، فقیری مثل تو...
‫... جرات می‌کنه زندگی دخترم رو خراب کنه
‫با فرار کردن
‫یا چیزی که من بهش آدم ربایی میگم،
‫مطمئن باش...
‫من دخترتون رو ندزدیدم آقا.
‫خب، بهتره بدونی که ‫اشتباه خیلی بزرگی مرتکب شدی!
‫من زندگیت رو تبدیل به جهنم می‌کنم.
‫هر کاری که فکر میکنید ‫میتونی با من بکنید
‫در مقایسه با چیزی که قبلاً ‫تجربه کردم، چیزی نیست.
‫من می‌دونم فقیرم.
‫می‌‌دونم کی‌ام.
‫اما از شانس من،
‫از جهات دیگه من ثروتمندم؛
‫چون دخترتون،
‫آجنگ،
‫هر چی بشه بازم منو دوست داره.
‫حتی یک ثانیه هم فکر نکن ‫که منو بکشی دادگاه. میشنوی؟
‫من اونقدر برات درد ایجاد می‌کنم که
‫آرزوی زندگی‌ای که قبل از ‫آشنایی با من داشتی رو بکنی،
‫ای عوضی آشغال!
‫پس تموم تلاشتون رو بکنید.
‫بفرمایید.
‫اگه ما هر دو واقعاً ‫دخترتون رو دوست داریم،
‫پس هیچ کدوممون نباید برای از دست دادن بترسه
‫هی!
‫تو زندگی، همیشه یه اولین بار هست.
‫از جمله از دست دادن.
‫«خنده‌هاشون بلند و پرشور بود.»
‫«اما ناگهان انگار آخرین ‫صداهای خنده‌هاشون
‫توسط یه غول بلعیده شد.»
‫«محو شد.»
‫خانوم.
‫آجنگ، میشه یه دقیقه صحبت کنیم؟
‫همیشه دوست داشتم ‫تو رو همسرم خودم کنم.
‫اما می‌‌دونی در نهایت، هیچ ‫کدوممون خوشحال نخواهیم بود.
‫اوه، ما از نوجوونی ‫همدیگه رو می‌‌شناسیم.
‫و من همیشه تو رو به عنوان ‫یه دوست خوب می‌‌دونستم.
‫اما هیچوقت بیشتر از این رو نخواستم.
‫هیچوقت این ازدواج رو نمی‌‌خواستم.
‫وقتی ما جوونتر بودیم، ‫به نظر خوب می‌‌رسید.
‫اما بعد از اینکه نارندرا ‫وارد زندگیم شد...
‫بالاخره فهمیدم که ‫واقعاً چی می‌‌خوام.
‫می‌خوام خودم انتخاب کنم بدون ‫اینکه کسی بهم بگه چی کار کنم.
‫تو هم حق داری خوشحال باشی.
‫با کسی که تو رو همون اندازه ‫که دوستش داری دوست داره.
‫و اون من نیستم.
‫باید می‌‌دیدی
‫نارندرا چقدر پدرت رو عصبانی کرد.
‫شجاعانه بود.
‫اون موقع بود که فهمیدم...
‫تو این جرعت شگفت‌انگیز رو ‫از کجا آوردی.
‫رضوان.
‫آجنگ.
‫اینو بگیر.
‫برای پرداخت وثیقه‌ی ‫نارندرا کافیه.
‫- ممنون آقا. ‫- خواهش میکنم.
‫من همیشه به لیکا علاقه داشتم،
‫خیلی قبل‌تر از اینکه ‫شما همو ببینید.
‫هر چیزی که الان بین شماست ‫چیزیه که ما رو دوباره به هم نزدیک کرده.
‫اما من مطلقاً قصد ندارم
‫کسی باشم که از مشکل ‫یه نفر دیگه سواستفاده می‌کنه.
‫اول اومدم اینجا که لت و پارت کنم.
‫آره، اگه منم جای تو بودم، ‫احتمالا همین کارو می‌‌کردم.
‫ولی الان تنها چیزی که واقعاً می‌‌خوام ‫بدونم اینه که بین شما دو تا چی می‌‌گذره.
‫لیکا فقط به یکی نیاز داره ‫که باهاش حرف بزنه، آنگ.
‫و اون فرد هر کسی می‌تونه باشه.
‫می‌تونه من باشم،
‫یا بدتر، یکی که اهمیتی بهش نمیده.
‫اما یه چیز مسلمه.
‫من و تو شبیه همیم.
‫واسه همینم معمولا میاد اینجا، ‫حتی وقتی کلاس ندارم.
‫منظورت چیه؟
‫هیچوقت بهت نگفته که ‫من قبلا ازدواج کردم، نه؟
‫تموم شد چون برام ‫یه وسواس فکری شد.
‫بهش فضای نفس کشیدن ندادم.
‫ازدواج تماماً مربوط به تو ‫و اهداف و آرزوهات نیست،
‫مخصوصا اگه بچه داری.
‫آنگ.
‫من می‌‌دونم بهترین فرد ‫برای نصیحت کردن نیستم.
‫من کی‌ام آخه؟
‫تنها چیزی که می‌‌تونم بهت ‫بگم اینه که منم تجربه‌اش کردم.
‫لیکا بهم گفت که ‫شما دو تا رفتید بالی
‫تا بتونید خارج از ‫سایه‌ی پدرت زندگی کنی.
‫اینم بهم گفت که تو میل سوزانی ‫برای اثبات خودت داری،
‫تا به همه نشون بدی ‫می‌‌تونی بهتر از پدرت باشی.
‫و من این احساس رو میشناسم.
‫اولش فقط یه هدفه ‫که می‌خوای بهش برسی،
‫اما بعدش تبدیل به ‫یه وسواس فکری میشه.
‫کارهات رو به عنوان ‫جاه طلبی نجیبانه توجیه می‌‌کنی،
‫و بعد خودت رو متقاعد می‌‌کنی که ‫داری این کارو برای همه انجام میدی.
‫اما در نهایت فقط به افرادی ‫که دوستشون داریم صدمه می‌‌زنیم.
‫راستش رو بگم، منتظر بودم ‫ببینم کی سر و کله‌ات پیدا میشه.
‫چرا؟ لیکا بهت گفته بود که دارم میام؟
‫نه.
‫نزدیک به یه ماهه که ‫از لیکا خبری ندارم.
‫گفتم باید بدونید ‫که امروز اومدم اینجا
‫تا بهتون بگم
‫که ما یه تصمیمی گرفتیم.
‫من و آجنگ از این به بعد ‫رابطه‌مون رو علنی ادامه میدیم.
‫ما با هم به این تصمیم رسیدیم.
‫آجنگ.
‫همین الان انتخاب کن!
‫یا اینجا تو این خونه می‌مونی،
‫با تموم تجملاتی که ‫از بچگی داشتی...
‫یا فقیرانه زندگی می‌کنی
‫با مردی رقت‌انگیز و بدون آینده.
‫انتخاب کن.
‫خودتون جواب رو می‌‌دونید.
‫من نارندرا رو انتخاب می‌‌کنم.
‫شما دوتا تاییدیه‌ی منو دارید.
‫اما پیش پدرت می‌مونم.
‫من از اینجا نمیرم.
‫چون در نهایت، اون... ‫هنوز شوهر منه.
‫مامان.
‫ممنون مامان.
‫نارندرا،
‫لطفا خیلی مراقب دخترم باش.
‫عشق می‌‌تونه خیلی قوی‌تر باشه ‫اگه مجبور باشی براش بجنگی.
‫آره، قول میدم.
‫هیچکدومشون باقی نموندن؟
‫مراقب باش! نمی‌‌خوای که بندازیشون.
‫- چقدره؟ ‫- بفرما.
‫80 کیلوئه.
‫- یه استراحتی کنید همه! ‫- هی، نوشیدنی گرفتی!
‫چه زمان‌بندی خوبی، نه؟
‫خیلی.
‫ماهیگیری یا چی؟ ‫بیا دیگه. بیا، بخور، گاس.
‫از طرف آقای امپر.
‫وای!
‫- چه زیاده. ‫- آره.
‫هومم!
‫چه بوی خوبی داره.
‫- بازم میخوای؟ ‫- یکم.
‫بفرما.
‫پیام از رئیس. ایشون می‌‌خوان ‫این خونه فوراً تخلیه بشه.
‫تو کی هستی؟ و صداتو بیار پایین.
‫هنوز زوده.
‫بده پایین.
‫شیشه رو بده پایین!
‫بابا!
‫بگو.
‫من الان ازدواج کردم بابا.
‫و دارم زندگی خودمو می‌‌کنم.
‫هر فکری هم که داری، ‫دیگه نمی‌‌تونی منو کنترل کنی.
‫و علاوه بر این، این خونه ‫مال تو نیست. مال مامانه!
‫تو تصمیم گرفتی من و مادرت ‫رو ترک کنی، درسته؟
‫خب الان دیگه کاری باهات ندارم.
‫این خونه داریی خونوادگیه،
‫پس دیگه مال تو نیست ‫که ازش استفاده کنی.
‫تو اون پسر رو انتخاب کردی.
‫حالا برو باهاش ​​زندگی کن.
‫اما اینجا نه.
‫از امروز به بعد، نمی‌‌خوام هیچ کاری ‫با هیچ کدومتون داشته باشم.
‫تو حق نداری ما رو بیرون کنی!
‫برو.
‫هی!
‫اون خونه مال منه!
‫باورم نمیشه تونستی حتی بدون اینکه ‫چیزی بهم بگی اون‌‌ها رو بیرون کنی!
‫الان هم تو؟
‫تو رفتی و اون خونه رو ‫بدون اجازه‌ی من خریدی!
‫تو باید طرف من می‌بودی،
‫نباید از دختری که انتخابش ‫ترک خونوادش بوده حمایت کنی.
‫آجنگ هنوز دختر منه!
‫و اگه من تصمیم بگیرم بهش ‫کمک کنم، پس حق دارم!
‫اون‌‌ها هیچوقت اونجا زندگی نمی‌‌کنن،
‫و من از این بابت مطمئن میشم!
‫پس من چاره ای ندارم. باید ‫این موضوع رو تو دادگاه مطرح کنم.
‫تو
‫واقعا می‌خوای از شوهرت ‫شکایت کنی، هاه؟
‫هان؟
‫آره.
‫اگر این چیزیه که برای محافظت از دخترم ‫لازمه، دقیقاً همون کاریه که می‌کنم.
‫بخورید همگی، نوش جان.
‫فعلا ذهنتون رو ازش دور کنید.
‫بیاید بخوریم. بیخیال. بیا.
‫بفرما.
‫زیاد بخورید. آجنگ، عاشق این میشی.
‫ممنون.
‫[کاریابی بسته شد]
‫خب حالا چی؟
‫خیلی‌خب. سوار شدیم. بریم!
‫بیا.
‫متاسفم که بی‌خبر اومدم.
‫مامانم فقط می‌خواد کمکت کنه.
‫کمکمون کنه.
‫چرا ردش کردی؟
‫نمی‌خوام از مادرت کمک بگیریم.
‫صورت خوبی برامون نداره. من کار می‌کنم ‫و می‌‌تونم از خودمون مراقبت کنم.
‫می‌‌دونم، اما مامان واقعاً ‫می‌‌تونه کمکت کنه کار پیدا کنی.
‫اون آشنا زیاد داره.
‫هر چی بیشتر از این شغل‌های ‫عجیب و غریب داشته باشی،
‫همونقدر بیشتر طول می‌کشه ‫تا دَرسِت رو تموم کنی.
‫فکر میکنی من درسم رو تموم نمی‌کنم؟
‫- باید یکم بهم ایمان داشته باشی. ‫- دارم، اما بذار کمکت کنم.
‫من هم می‌‌تونم کار کنم. لازم نیست ‫همه‌ی کارها رو تنهایی انجام بدی.
‫آجنگ!
‫فقیر به دنیا اومدن گناه نیست.
‫گناه واقعی
‫اینه که کاری برای تغییرش نکنی.
‫واسه همینم من همه‌کار کردم ‫که مطمئن شم میری دانشگاه.
‫تحصیلات درها رو به روت باز می‌‌کنه ‫و فرصت‌ها رو در اختیارت قرار میده.
‫و من
‫گذاشتم وقتی می‌رفتم ‫سر کار باهام بیای
‫تا خودت ببینی چقدر ‫گذران زندگی به اون شکل سخته.
‫روزی که موفق شدی...
‫بهترین روز خواهد بود.
‫می‌‌تونیم با هم جشن بگیریمش ‫چون این یعنی هر دومون موفق شدیم.
‫شرایط سخت...
‫آدم‌های سرسخت رو می‌سازن.
‫حالا نشونشون بده چقدر سرسختی.
‫ببخشید که زندگیتو سخت‌تر از ‫چیزی که باید کردم.
‫هیچوقت اینو نمی‌خواستم.
‫اما من الان کسی‌ام ‫که ازت مراقبت می‌کنه.
‫و هر کاری می‌‌کنم ‫که مطمئن شم پشیمون نمیشی.
‫از اول می‌‌دونستم دارم وارد چی میشم.
‫هیچوقت شکی نداشتم.
‫و می‌دونم دوتایی از پسش بر میایم.
‫اما نمی‌‌ذارم این بار رو ‫تنهایی به دوش بکشی.
‫و تو هم باید بهم اعتماد کنی.
‫تنها کاری که باید بکنیم اینه که ‫از این طوفان به سلامت رد شیم...
‫و هیچ حدی هم نداریم.
‫من اینو می‌‌دونم.
‫سوئیچ، بابا.
‫- چطور پیش رفت؟ ‫- باید حرف بزنیم.
‫می‌‌دونی چرا ‫خونه زندگیمو آوردم اینجا؟
‫اوه، آره.
‫چون می‌‌خواستی ‫کسب و کار خودت رو راه بندازی.
‫گفتی بالی برای کارت ‫شهر سودآورتریه.
‫برای این بود که بتونم از تو دور شم.
‫و از مامان.
‫- و از اون خونه برم بیرون. ‫- مگه من نگهت داشته بودم؟
‫آرورا رفت لندن، ‫تو هم اومدی بالی.
‫من گفتم نه؟ هیچوقت.
‫متاسفم که با لیکا مشکل داری،
‫اما فکر نمی‌‌کنم من مقصر باشم. هان؟
‫و مسئله همینه، بابا.
‫این خونواده خیلی ‫بی‌نقص به نظر میرسه.
‫همه خوشحالن. تو و مامان هنوز ‫دیوونه‌وار عاشق همین.
‫خرچ بچه‌ها رو در میاری.
‫ما هر دو آزادیم که رویاها ‫و علایقمون رو دنبال کنیم.
‫بی‌نقصه.
‫نمی‌‌دونم سعی داری چی بگی.
‫بخشی از دلیل اینکه انقدر ‫من و لیکا دعوا می‌کنیم
‫به این خاطره که بهش گفتم ‫می‌‌خوام بچه‌دار شم
‫تا بتونم ثابت کنم منم ‫می‌‌تونم پدری به همون خوبی
‫یا حتی بهتر از تو باشم.
‫که این اونو حتی ‫بیشتر از قبل دور کرد.
‫اما امروز فهمیدم...
‫که مشکل منم. من اینجا مقصرم.
‫تو برای من مثل یه زخم بازی.
‫تو چیزی هستی که من بیشتر ‫از همه بهش افتخار می‌‌کنم، می‌‌دونی؟
‫بزرگترین دستاورد من و مادرتی.
‫اگر به هر طریقی تونستم ‫بهت صدمه بزنم، پس
‫من برای اون خیلی متاسفم.
‫تصویب مقررات دولتی
‫که الزامات تاسیس بانک‌ها رو ساده کرد
‫باعث افزایش ناگهانی تاسیس ‫بانک‌های جدید شد.
‫این بانک‌های جدید بسیاری از ‫متخصصان جوان رو جذب می‌‌کنند...
‫اگر یه وقت حالت تهوع بهت ‫دست داد، فقط ببا خونه، باشه؟
‫من خوبم.
‫پسرمون هم خوبه.
‫بچه‌ها! بچه‌ها، بچه‌ها، ‫بچه‌ها، بچه‌ها، بچه‌ها!
‫آره، اومدن!
‫خیلی خوش تیپ شدی، ‫می‌‌تونن عکستو بزنن رو جلد مجله!
‫آره، شما دو تا دارید می‌ترکونید!
‫این مرد تو یه بانک کار می‌‌کنه، هوم.
‫و یه همسر با یه شغل عالی ‫تو شرکت تلفن داره.
‫اوه، همه‌مون بهتون افتخار می‌‌کنیم!
‫زیاد به خودت فشار نیار، آجنگ. ‫تو باید به فکر اون کوچولو باشی.
‫یادت باشه.
‫به زودی قراره همه‌مون ‫واسه شما کار کنیم.
‫گاس، شنیدم اگه کراوات ‫یه مرد موفق رو لمس کنی،
‫می‌‌تونه برات موفقیت بیاره
‫ادامه بده. دست به کراواتش بزن!
‫غذا خوردی؟
‫- اوه، هنوز نه. ‫- بیا. برات شام درست میکنم.
‫چیزی تو یخچال داری؟
‫- هنوز خرید نرفتم. ‫- یه چیزی درست می‌کنم.
‫می‌دونی که من دست‌پختم حرف نداره.
‫- بذارید اینو ببرم. ‫- ممنون.
‫لیک.
‫فقط می‌‌خوام بدونی که ‫اگه مشکلی ایجاد کردم
‫بین تو و آنگکاسا...
‫براش خیلی متاسفم.
‫من تازه فهمیدم
‫که من دلیل این بودم که ‫آنگکاسا این همه درد داشته.
‫و تو تموم سنگینیش رو به دوش کشیدی.
‫من برای چکاپت باهات میام دکتر، باشه؟
‫باشه.
‫به نظرت
‫می‌‌تونیم اینو درست کنیم؟
‫این چیزیه که ما هر دو تجربه کردیم.
‫فقط باید دوباره همدیگه رو پیدا کنیم.
‫[تماس دریافتی]
‫- الو؟ ‫- سلام، آقای انگکاسا.
‫من سر تقاطعم قربان
‫- چی؟ تقاطع؟ ‫- نمی‌دونم از اینجا کجا برم.
‫یه لحظه.
‫امروز قرار ملاقات ‫با وکیلم رو لغو کردم.
‫هستید آقا؟
‫اوه، الو؟
‫بله قربان. من هنوز پشت خطم.
‫ خب پس چی میشه؟
‫من و لیکا تصمیم گرفتیم ‫جلسه‌مون رو به تعویق بندازیم.
‫می‌‌تونم بعدا بهتون زنگ بزنم؟
‫ببخشید، میشه دوباره بگید؟
‫آجنگ.
‫بله عزیزم؟
‫فقط خواستم بهت بگم ‫دلم برات تنگ شده.
‫کجا داری میری؟
‫آجنگ به تازگی زایمان کرده.
‫پسره!
‫خدا رو شکر!
‫تبریک میگم!
‫- تبریک میگم نارندرا! ‫- یه پسر سالمه!
‫خدای من، خیلی خوشحالم برات!
‫باورم نمیشه!
‫خدایا!
‫مطمئن شدی بچه ‫هر ده تا انگشت رو داره دیگه؟
‫هر ده تا رو داره، آره!
‫گاس، شرط می‌‌بندم به جای روغن ‫ماهی از روغن عادی استفاده کردی.
‫چقدر می‌‌خواهی شرط ببندی، هان؟
‫روحشم خبر نداره!
‫اوه.
‫سلام آقا.
‫تبریک میگم.
‫حال...
‫نوه‌‌ی من چطوره؟
‫پسره آقا.
‫یه پسر سالم.
‫قسم می‌خورم
‫هواتو داشته باشیم؛
‫تو یه زندگی عالی خواهی داشت.
.::مووی شو ::. .::MovieSho.Com::.