‏‫قربانی دوم‬
‏‫صبح بخیر ‬
‏‫- صبح بخیر ‬ ‏‫- صبح بخیر، اسبن ‬
‏‫نوش جان!‬
‏‫شاید بهتره که...‬
‏‫- ولی من دیگه شیر نمیدم ‬ ‏‫- این دیگه خارج از تخصص منه ‬
‏‫- امروز صبح صدای شما رو از P1 نشنیدم؟‬ ‏‫- چرا ‬
‏‫- خوب بودید خیلی دقیق ‬ ‏‫- ممنون ‬
‏‫سلام! ببخشید ‬
‏‫چرا مردم وقتی کاری نکردن میگن «ببخشید»؟‬
‏‫- ببخشید ‬ ‏‫- باورنکردنیه!‬
‏‫- اسمتون چی بود؟‬ ‏‫- امیلی و الکس، درسته؟‬
‏‫- بله ‬ ‏‫- سلام ‬
‏‫امروز توی بخش مغز و اعصاب شما شیفت کمکی هستید؟ من اصلی‌ام ‬
‏‫اسبن جراح مغز و اعصاب بالاست رختکن اونا داره بازسازی میشه ‬
‏‫باشه، لعنتی ببخشید، نمی‌دونستم ‬
‏‫- من میرم اونجا ‬ ‏‫- شما که نمی‌تونستید بدونید ‬
‏‫یه کریستین شیفت کمکیه ‬
‏‫- امروز کریستین رو دیدی؟‬ ‏‫- نه ‬
‏‫- اگه سوالی داشتم از کی بپرسم؟‬ ‏‫- از بریگیته بپرس، اون مسئول اینجاست ‬
‏‫- اولین باره که به عنوان مسئول اصلی تنها هستم ‬
‏‫- هیجان‌انگیزه ‬
‏‫آره، هیجان‌انگیزه ولی استرس هم دارم ‬
‏‫- احتمالا همه چی خوب پیش میره ‬ ‏‫- روز خوبی داشته باشید ‬
‏‫- شما هم همینطور ‬ ‏‫- آره، شما هم همینطور ‬
‏‫صورتت رو تمیز کن ‬
‏‫- وگرنه فکر می‌کنن پرستاری ‬ ‏‫- باشه حتماً ممنون ‬
‏‫- صبح بخیر، تراین تو مسئول ترومبولیز هستی؟‬ ‏‫- بله ‬
‏‫خوبه ‬
‏‫- ترومبولیز کشیک، الکساندرا ‬ ‏‫- اسکه هستم از بخش A22 ‬
‏‫یه وینی اینجا داریم، ۵۹ سالشه ‬
‏‫پسرش زنگ زد چون صداش توی تلفن عجیب غریب بود ‬
‏‫توی حرف زدن مشکل داره و سمت راست بدنش ضعیفه ‬
‏‫علائم از کی شروع شده؟‬
‏‫سخته بگم، ولی دیشب کاملاً خوب بود ‬
‏‫اگه توی شب اتفاق افتاده، اورژانسیه کجایید؟‬
‏‫- ده دقیقه دیگه می‌رسیم ‬ ‏‫- می‌تونید علائم حیاتی‌ش رو بگید؟‬
‏‫فشار خون ۱۸۰ روی ۸۰، نبض ۹۹، نرخ تنفس ۱۸ و قند خون ۶ ۲ ‬
‏‫- ممنون می‌بینمت ‬ ‏‫- کی می‌رسن؟‬
‏‫ده دقیقه سکته مغزی حین خوابه، پس حداکثر ۳۰ دقیقه وقت داریم ‬
‏‫- و اسمش چیه؟‬ ‏‫- وینی ‬
‏‫سیستم پرونده‌های پزشکی کار نمی‌کنه ‬
‏‫- احتمالاً به زودی درست میشه ‬ ‏‫- باشه من میرم جلسه صبحگاهی ‬
‏‫الکس؟ فقط باید چند تا بیمار رو مرخص کنی ‬
‏‫- شیفت شب یه جورایی بیمارستان رو کرده بود مسافرخونه ‬
‏‫- انجامش میدم ‬
‏‫فرق خدا و دکتر چیه؟‬
‏‫خدا می‌دونه که دکتر نیست ‬
‏‫ببخشید؟ یه مرد توی راهرو داره صداهای عجیب غریب درمیاره ‬
‏‫- اون فقط کلوپوکسید لازم داره ‬ ‏‫- ساعت هشته، پس شروع کنیم ‬
‏‫- باز تویی؟‬ ‏‫- همونطور که می‌دونید، کریستین مریضه ‬
‏‫یعنی امروز صبح توی اورژانس هیچ نیروی کمکی نداریم ‬
‏‫کسی می‌تونه برای چند ساعت تلفن رو جواب بده؟‬
‏‫من تمام شب اینجا بودم ‬
‏‫من تو بخش تنهام پزشک اصلی کیه؟‬
‏‫- اما ‬ ‏‫- امیلی، تقریباً درسته خودمم ‬
‏‫- اون چند وقته اینجاست؟ دو هفته؟‬ ‏‫- این یه کم دلشوره بهم می‌ده ‬
‏‫- من از ساعت ده می‌تونم انجامش بدم ‬ ‏‫- پس دو ساعت پشتیبان نداریم ‬
‏‫- امیلی خوب از پسش برمیاد ‬ ‏‫- اگه اتو تأیید کنه، من راضیم ‬
‏‫ولی این چیزی رو عوض نمی‌کنه که کادر درمانی کمه ‬
‏‫- به نظرت باید چیکار کنیم؟‬ ‏‫- من سر کار زیاد احساساتی نیستم ‬
‏‫ولی برام سواله که آیا به استخدام یه متخصص پزشکی دیگه فکر می‌کنید؟‬
‏‫نمی‌تونیم اخراجش کنیم چون مریضه ‬
‏‫نه، ولی اینکه اون اینجا نیست رو بیماران تأثیر می‌ذاره ‬
‏‫- موافقم ‬ ‏‫- ولی نباید اینطور باشه ‬
‏‫ولی بخش باید از همکارش حمایت کنه اون سال سختی رو پشت سر گذاشته ‬
‏‫- برای کریستین چی شد؟‬ ‏‫- داستانش طولانیه ‬
‏‫آره، نتونست تحمل کنه ‬
‏‫ازش شکایت شد، و موضوع جدی‌تر شد ‬
‏‫همینجا تمومش می‌کنیم ما هنوز پشتیبان نداریم ‬
‏‫- من انجامش می‌دم ‬ ‏‫- باشه ممنون، الکس ‬
‏‫- ترومبولیز و اورژانس با هم زیاد نیست؟‬ ‏‫- مشکلی نیست ‬
‏‫- اگه الکس باشه، خیالم راحته ‬ ‏‫- اون از پسش برمیاد ‬
‏‫- من باید برم اگه چیزی پیش اومد زنگ بزن ‬ ‏‫- حتماً ‬
‏‫- ببخشید، کسی منو صدا زد؟‬ ‏‫- من نبودم ‬
‏‫- شما کشیش هستید؟‬ ‏‫- بله ‬
‏‫برعکس ‬
‏‫- صبح بخیر، کمال ‬ ‏‫- صبح بخیر، رئیس ‬
‏‫- وینی نیلسن برای ارزیابی ترومبولیز ‬ ‏‫- بله ممنون ‬
‏‫- من بودم که باهاتون صحبت کردم چیز جدیدی هست؟‬
‏‫- نه ‬
‏‫- آخرین فشار خون چند بود؟‬ ‏‫- ۱۸۰ روی ۸۰ ‬
‏‫- رقیق‌کننده خون مصرف می‌کنه؟‬ ‏‫- پسرش فکر نمی‌کرد داره میاد ‬
‏‫- پس رقیق‌کننده خون مصرف نمی‌کنه؟‬ ‏‫- طبق گفته اون، نه ‬
‏‫سلام وینی ‬ ‏‫اسم من الکسه، من دکترم ‬
‏‫شما اومدین اینجا چون مشکوکیم‬ ‏‫که لخته خون توی مغزتون داشتین ‬
‏‫می‌خوایم معاینه‌تون کنیم سریع تموم می‌شه،‬ ‏‫اما بعدش توضیح می‌دیم ‬
‏‫حالا اینو ازتون درمیارم ‬
‏‫وینی، می‌تونید بهم بگید‬ ‏‫چند سالتونه؟‬
‏‫خوبه می‌تونید بگید چه ماهی هستیم؟‬
‏‫بله می‌تونید به من نگاه کنید؟‬ ‏‫چشماتونو ببندید ‬
‏‫دوباره بازشون کنید بله، خوبه ‬
‏‫وینی، حالا به دست من نگاه کن ‬
‏‫بله خوبه ‬
‏‫باشه، خوبه ‬ ‏‫وینی، حالا دارم بازوتو بالا میارم ‬
‏‫من ولش می‌کنم، و شما نگهش دار‬ ‏‫تا من تا پنج بشمارم ‬
‏‫حالا دارم می‌شمارم ‬ ‏‫یک، دو، سه، چهار، پنج ‬
‏‫بله، خوبه ‬
‏‫حالا همین کارو با اون یکی انجام می‌دیم ‬ ‏‫من ولش می‌کنم، و شما نگهش دار ‬
‏‫یک، دو... بله، خوبه عالیه ‬
‏‫این رو حس می‌کنی، وینی؟‬ ‏‫بله، یکم درد داره ‬
‏‫و این...؟ نه خوبه ‬
‏‫خوبه ببرینش ام‌آر‌آی ‬
‏‫سلام وینی داریم می‌بریمت برای ام‌آر‌آی، بعدش همدیگه رو می‌بینیم ‬
‏‫صبح بخیر رگنار بگیرش!‬
‏‫آه، ممنون! آب‌نباتم ‬
‏‫- حقت بود ‬ ‏‫- یه لحظه ‬
‏‫بله، رگنار هستم ‬
‏‫بله ولی چرا؟‬
‏‫هزار بار گفتم که من قرار نیست بی‌کفایتی شما رو پوشش بدم ‬
‏‫همینه که هست ممنون، خداحافظ ‬
‏‫من دیگه از اورژانس خسته شدم ‬
‏‫اونا بیمارا رو می‌فرستن اینجا برای ام‌آر‌آی‬
‏‫به جای اینکه درست معاینه‌شون کنن فکر می‌کنی می‌دونن چقدر هزینه داره؟‬
‏‫قطعاً نه پزشکی تدافعی، باعث نابودی مراقبت‌های بهداشتی میشه ‬
‏‫تصاویر اومدن ‬
‏‫- سکته در واقع در نیمکره چپ ‬ ‏‫- این با آفازی مطابقت داره کی؟‬
‏‫سه تا چهار ساعت پیش اتفاق افتاده باید فوراً درمانش کنیم ‬
‏‫وزنش حدود ۶۰ کیلوگرمه، پس ۵۴ میلی‌گرم اکتی‌لیز ‬
‏‫۵ ۴ میلی‌گرم به صورت بولوس، بقیه طی ۶۰ دقیقه، ممنون ‬
‏‫- درسته ‬ ‏‫- بله ‬
‏‫اینجا یه دکتر واقعی داریم که شوخی نداره ‬
‏‫دقیقاً ‬
‏‫بله، «هشتگ من هم» ‬
‏‫- فقط بهش میگن «من هم» ‬ ‏‫- بله، بله، همین رو می‌گیم ‬
‏‫الکس؟ من هنوز به سوابقش دسترسی ندارم ‬
‏‫- باشه ‬ ‏‫- کاملاً ناامیدکننده است ‬
‏‫- پسرش گفت دارو مصرف نمی‌کنه ‬ ‏‫- این تو دادگاه قابل قبول نیست چیکار کنیم؟‬
‏‫- درمان رو شروع می‌کنیم ‬ ‏‫- نمی‌تونیم ‬
‏‫باید صبر کنیم تا سیستم پرونده‌ها درست بشه ‬
‏‫- وقت نداریم ‬ ‏‫- تو انجام بده!‬
‏‫چیکار می‌کنی؟ اینجا بیمارستانه،‬ ‏‫اینجا چیزی پرت نمی‌کنیم ‬
‏‫وینی، یه لحظه به من نگاه کن ‬ ‏‫می‌تونی سقف رو نشون بدی؟‬
‏‫خوبه ممنون ‬
‏‫حالا یه چیز خیلی مهم ازت می‌پرسم:‬
‏‫دارو مصرف می‌کنی؟ بله؟ یا نه؟‬
‏‫نه؟ هیچ دارویی مصرف نمی‌کنی؟‬
‏‫خوبه پس می‌تونیم اکتی‌لیز بدیم ‬
‏‫- نورولوژی کشیک ‬ ‏‫- امیلی هستم ‬
‏‫یه مرد ۱۸ ساله، دیروز سردرد داشته ‬ ‏‫مطمئن نیستم که خشکی گردن داره یا نه ‬
‏‫- ۵ ۴ میلی‌گرم اکتی‌لیز ‬ ‏‫- یه لحظه صبر کن، وسط یه ترومبولیزم هستم ‬
‏‫- مطمئنی؟‬ ‏‫- بله ممنون ‬
‏‫باشه، امیلی ‬ ‏‫ادامه بده، ولی آروم حرف بزن ‬
‏‫برای ارزیابی این مورد مشکل دارم‬ ‏‫و نیاز به نظارت دارم ‬
‏‫باشه، دارم میام ‬
‏‫- دارم میرم پیش امیلی پنج دقیقه دیگه برمی‌گردم ‬
‏‫- داری میری؟ الان؟‬
‏‫- اگه چیزی تغییر کرد زنگ بزن ‬ ‏‫- بله ‬
‏‫سلام اینجا چطوره؟‬
‏‫سلام ‬
‏‫ببخشید؟‬ ‏‫می‌تونید داروهاش رو چک کنید؟‬
‏‫به من گفتن باید کلوپوکسید داشته باشه ‬
‏‫این ممکنه صرع باشه ‬ ‏‫لطفا چک می‌کنید؟‬
‏‫- صبح بخیر ‬ ‏‫- صبح بخیر، الیاس ‬
‏‫- مطمئنی؟‬ ‏‫- آره ‬
‏‫صبح بخیر اسم من الکساندراست و متخصص مغز و اعصابم ‬
‏‫- کامیلا ‬ ‏‫- چیز فوری بود؟‬
‏‫- فوری؟‬ ‏‫- آروم باش مامان ‬
‏‫امیلی یه دکتر در حال آموزشه، من فقط دارم نظارت می‌کنم ‬
‏‫- پس جدی نیست؟‬ ‏‫- آروم باش ‬
‏‫الیور از دیروز سردردهای شدیدی داره ‬
‏‫تا جایی که من می‌بینم، همه چی خوب به نظر میاد،‬
‏‫ولی مطمئن نیستم گردنش خشکه یا نه ‬
‏‫قضاوت کردنش سخته ‬
‏‫- به اندازه دیروز درد نمی‌کنه ‬ ‏‫- بذار دکتر الان معاینه‌ات کنه ‬
‏‫- سرش شلوغه تولدشه ‬ ‏‫- اوه، چند ساله میشی؟‬
‏‫- ۱۸ ‬ ‏‫- تبریک میگم تولد مهمیه ‬
‏‫- حالت چطوره؟‬ ‏‫- خوبم ‬
‏‫- تب داری؟ حالت تهوع؟‬ ‏‫- نه، کاملاً خوبم ‬
‏‫- تازگیا زیاد الکل خوردی؟‬ ‏‫- یه کم ‬
‏‫تو اونقدرام نمی‌خوری ربطی به الکل نداره ‬
‏‫- الیور، به بینی من نگاه کن ‬ ‏‫- آره ‬
‏‫حالا یه نور به چشات می‌ندازم ‬
‏‫خوبه ‬
‏‫به نوکش نگاه کن سرتو ثابت نگه دار، و با چشات دنبالش کن ‬
‏‫- خوبه تا حالا دوبینی داشتی؟‬ ‏‫- نه ‬
‏‫تماس چشمی‌تو با من حفظ کن، و دستاتو به طرفین باز کن ‬
‏‫حالا با یه دستت بینیتو لمس کن خوبه حالا با اون یکی دستت ‬
‏‫خوبه می‌تونی چشماتو به چشمای من بدوزی و با انگشتت، انگشت منو لمس کنی؟‬
‏‫خیلی خوبه ‬
‏‫حالا می‌ریم روی نیمکت دراز بکش، سرت این طرف باشه ‬
‏‫به سمت من ‬
‏‫- کفشامو دربیارم؟‬ ‏‫- نه ‬
‏‫- دراز بکش، بعداً به اون رسیدگی می‌کنیم ‬ ‏‫- اینطوری...‬
‏‫دارم گردنتو معاینه می‌کنم، پس فقط ریلکس باش من سرتو نگه داشتم ‬
‏‫خوبه بهم بگو اگه احساس گرفتگی یا درد داری ‬
‏‫خوبه ‬
‏‫حالا می‌تونیم بریم خونه؟‬
‏‫آره، به نظر میاد یه میگرن عادی یا خماری باشه ‬
‏‫- مطمئنی؟‬ ‏‫- آره می‌تونی بری خونه ‬
‏‫می‌تونه برای دردش پانادول بخوره ولی حواست باشه که حالت تهوع نگیره ‬
‏‫- ممنون خیالم راحت شد ‬ ‏‫- ممنون ‬
‏‫- الان میام ‬ ‏‫- یه ام‌آر‌آی برای اطمینان نمی‌گیریم؟‬
‏‫فقط رگنار رو پشتت می‌گیری نیازی به این کار نیست ‬
‏‫- من اینجام ‬ ‏‫- فشار خون ۲۱۰ روی ۱۰۰ هست ‬
‏‫- تزریق رو قطع کنید چیزی تو مثانه هست؟‬ ‏‫- نه ‬
‏‫لطفاً ۲۰ میلی‌گرم تراندیت به من بدید ‬
‏‫- وینی؟ حالت تهوع داری؟‬ ‏‫- آره ‬
‏‫- سردرد داری؟‬ ‏‫- آره ‬
‏‫- ۲۰ میلی‌گرم تراندیت ‬ ‏‫- ممنون ‬
‏‫آره، وینی آره، این اصلا خوشایند نیست ‬
‏‫- خوب بود، وینی ‬ ‏‫- آب ‬
‏‫- برات آب میارم ‬
‏‫اون بیرون چه خبره؟‬
‏‫- میرم ببینم ‬ ‏‫- ممنون ‬
‏‫اسم اون وینیه بگو کجاست!‬
‏‫- جوابمو بده! اسمش وینیه!‬ ‏‫- آروم باشین ‬
‏‫سلام شما پسر وینی هستین؟‬
‏‫- اسم من الکساندراست و من دکترم ‬ ‏‫- آندرس ‬
‏‫- میدونین کجاست؟‬ ‏‫- بیاین ‬
‏‫حاضر نشدن چیزی بگن صداش پشت تلفن عجیب بود ‬
‏‫- من بهتون میگم ‬ ‏‫- حالش خوبه؟‬
‏‫مادرتون دیشب لخته خون داشته، ولی حالش خوبه ‬
‏‫درمان شده، و به نظر میاد که جواب داده ‬
‏‫یعنی چی...؟ قراره که...؟‬
‏‫میخواین باهاش صحبت کنین؟ فکر کنم از دیدنتون خوشحال بشه ‬
‏‫با من بیاین ‬
‏‫این آندرس، پسر وینیه ‬
‏‫سلام آندرس بیا تو وینی، آندرس اینجاست ‬
‏‫- ترومبولیز در شیفت الکساندرا ‬ ‏‫- سلام، کریستینا هستم ‬
‏‫آگه، ۸۲ ساله، از گزگز انگشت‌هاش شکایت داره ‬
‏‫حالش خوب نیست دیابت داره ‬
‏‫- علائم از کی شروع شد؟‬ ‏‫- میگه چند روز پیش ‬
‏‫مثل یه لخته کوچیک میمونه، ولی برای ترومبولیز خیلی دیره ‬
‏‫ولی بفرستینش نورولوژی، اونجا معاینه‌اش می‌کنن ‬
‏‫- باشه، میفرستیم حروف اول اسمتون چیه؟‬ ‏‫- اِی دی ‬
‏‫- باشه، ممنون خداحافظ ‬ ‏‫- ممنون خداحافظ ‬
‏‫- الکس، دو ثانیه وقت داری؟‬ ‏‫- آره...‬
‏‫یکم زود نیست که من تنها کشیک باشم؟‬
‏‫تو از پسش برمیای ‬
‏‫ممنون، ولی خودت گفتی اگه حس کردم...‬
‏‫وقت احساسات نیست یکم خودخواهانه به نظر میاد ‬
‏‫تو اینجا بخاطر بیمارا هستی، یادت باشه ‬
‏‫آره، دارم سعی می‌کنم همون باشم ‬
‏‫از پسش برمیای می‌دونم ‬
‏‫کمک! الیور؟‬
‏‫کمک! غش کرد ‬
‏‫- کمک می‌خوایم! وضعیت قرمز!‬ ‏‫- الکس، چیکار کنم؟‬
‏‫زیر سرش کامیلا، بذار رد شم ‬
‏‫- الیور؟‬ ‏‫- الیور؟‬
‏‫- ۵ میلی‌گرم استزولید ‬ ‏‫- چی شده؟‬
‏‫فقط یکم جا می‌خوایم برای کار کردن ‬
‏‫- یه تخت می‌خوام!‬ ‏‫- یه تخت!‬
‏‫- یه تخت و اکسیژن!‬ ‏‫- درستش می‌کنم ‬
‏‫- برو کنار!‬ ‏‫- ببخشید ‬
‏‫- پیشش بمون، امیلی!‬ ‏‫- ببخشید ‬
‏‫- دارم یه تخت میارم ‬ ‏‫- الان ببرینش ام‌آر‌آی!‬
‏‫- کجا می‌برینش؟‬ ‏‫- برای اطلاعات بیشتر به ام‌آر‌آی ‬
‏‫- چش شده؟‬ ‏‫- تو دستای مطمئنیه ‬
‏‫- نمی‌تونی همینجوری بری ‬ ‏‫- برمی‌گردم قول میدم ‬
‏‫برمی‌گردم ‬
‏‫- تنهام نذار!‬ ‏‫- اینجا منتظر باش ‬
‏‫خونریزی مغزیه ‬
‏‫- میشه با کویلینگ بستش؟‬ ‏‫- یه خونریزی اینجوری؟ محاله ‬
‏‫- رگنار...‬ ‏‫- من جراحی رو پیشنهاد می‌کنم ‬
‏‫خطر پارگی خیلی زیاده ‬ ‏‫کویلینگ بهترین گزینه به نظر میاد ‬
‏‫غیرممکنه ‬
‏‫خطرش چقدره؟‬
‏‫۸۰ درصد خطر بدتر شدن خونریزی حین جراحی بعدش می‌میره ‬
‏‫ولی ۲۰ درصد احتمال داره که بتونی جلوشو بگیری ‬
‏‫شاید فقط ۱۵ درصد ‬
‏‫راه حل دیگه اینه که بقیه عمرش تو کما باشه ‬
‏‫- یا اینکه با آسیب مغزی بیدار بشه ‬ ‏‫- الان نمی‌تونیم در موردش چیزی بگیم ‬
‏‫من معتقدم اگه عمل نشه، پیش‌آگهی بهتری داره ‬
‏‫باشه پس تو پرونده می‌نویسم که شما نمی‌خواید عملش کنید ‬
‏‫اینطور نیست که نخوام، ولی...‬
‏‫اون ۱۸ سالشه ‬
‏‫- یه تلاشی می‌کنیم ‬ ‏‫- خوبه ‬
‏‫خوبه ‬
‏‫من میرم پیش بیرگیته ‬ ‏‫هر وقت آماده شدی بیا ‬
‏‫بله ‬
‏‫- اینم گوشی ‬ ‏‫- عالیه ‬
‏‫ما اینجا جمع شدیم تا یه بررسی سریع از حادثه بحرانی که برات پیش اومد داشته باشیم ‬
‏‫ما اینجا هستیم تا درک متقابل ایجاد کنیم، نه اینکه کسی رو مقصر بدونیم ‬
‏‫باشه؟‬
‏‫من پنج دقیقه دیگه جلسه دارم،‬ ‏‫ولی این باید خوب پیش بره ‬
‏‫الکس، می‌تونی تعریف کنی که چطور این اتفاقات رو تجربه کردی؟‬
‏‫حدود ساعت ۸:۱۵ باهام تماس گرفتن ‬
‏‫بیمار سردرد داشت چون هیچ نشونه حادی پیدا نکردیم، فرستادمش خونه ‬
‏‫- پس تو بیمار رو پذیرش کردی؟‬ ‏‫- نه، امیلی کرد ‬
‏‫پس دکترای جوون نباید تو بخش مغز و اعصاب بیمار پذیرش کنن ‬
‏‫- داری میگی تقصیر من بود؟‬ ‏‫- نه ‬
‏‫فعلاً بحث تقصیر رو بذاریم کنار ‬
‏‫برمی‌گردیم به تجربه تو قول میدم ‬
‏‫- الکس، میخوای ادامه بدی؟‬ ‏‫- آره ‬
‏‫- بعد از یه مدت برگشت ‬ ‏‫- چقدر؟‬
‏‫ده دقیقه داد زدیم و بعدش اوضاع شلوغ شد ‬
‏‫آره، و حس کردم جو ناخوشایندی شد،‬
‏‫و آدما با هم بدرفتاری می‌کردن اصلاً خوشایند نبود ‬
‏‫- ممکنه طاقت‌فرسا به نظر بیاد، ولی...‬
‏‫- وقتی کارا باید سریع پیش بره، همینطوری میشه ‬
‏‫مطمئنم همه تمام تلاششون رو کردن ‬
‏‫پسر بیچاره ‬
‏‫من به دکتر ارشد زنگ زدم دیگه چی کار می‌تونستم بکنم؟‬
‏‫کاملاً عادیه که دکترای جوون معاینات اولیه رو انجام بدن ‬
‏‫و الکس وقتی شک و شبهه پیش اومد، معاینه‌اش کرد، درسته؟‬
‏‫- آره ‬ ‏‫- و بعد هیچ نشونه‌ای پیدا نکرد؟‬
‏‫نه اگه چیزی دیده بودم، می‌فرستادمش برای ام‌آرآی ‬
‏‫- نه، لعنتی...‬ ‏‫- خب، خب ‬
‏‫وقتی اومد هیچ نشونه‌ای نبود منم معاینه‌اش کردم ‬
‏‫فقط مطمئنم که بهت گفتم که...‬
‏‫چی؟‬
‏‫هیچی خیلی مطمئن نیستم یادم نمیاد ببخشید ‬
‏‫- امیلی، حالت خوبه ‬ ‏‫- آره، خیلی خوب ‬
‏‫- چیز دیگه‌ای هست که بخوای بهمون بگی؟‬ ‏‫- نه ‬
‏‫پس تمومش می‌کنیم وقتمون هم تموم شد، ولی خوب شد که ته و توی این قضیه رو درآوردیم ‬
‏‫ممنون الکس؟‬
‏‫می‌تونی با امیلی یه قهوه بخوری؟‬
‏‫این کاملاً بی‌معنی بود ‬
‏‫- الیور چطوره؟‬ ‏‫- الان می‌خوان عملش کنن ‬
‏‫- فکر می‌کنی بهوش بیاد؟‬ ‏‫- فکر می‌کنم جوونه ‬
‏‫مغز تو اون ناحیه خیلی انعطاف‌پذیره ‬
‏‫فکر می‌کردم پیش‌آگهی خونریزی مغزی بده ‬
‏‫- یا مرگ یا آسیب مغزی ‬ ‏‫- بستگی به نوع و محلش داره ‬
‏‫می‌دونم تقصیر هیچ‌کس نبود، ولی فکر می‌کنم باید می‌فرستادیمش ام‌آر‌آی ‬
‏‫امیلی، ما نمی‌تونیم هر بیمار سردردی رو بفرستیم ام‌آر‌آی ‬
‏‫ولی اگه می‌تونست جونش رو نجات بده چی؟‬
‏‫- ولی اون که نمرده ‬ ‏‫- نه، ممنون ‬
‏‫اگه علائمی نباشه، خب علائمی نیست ‬
‏‫- سلام هانه تو که شیفتت تموم نشده بود؟‬ ‏‫- یکی مریض شد ‬
‏‫آها، پس این شد ‬
‏‫چی؟‬
‏‫بهت گفتم ‬
‏‫فقط نمی‌خواستم جلوی بقیه بگم سفتی گردن ‬
‏‫- تو که به این اشاره نکردی ‬ ‏‫- چرا، به خاطر همین بهت زنگ زدم ‬
‏‫تو زنگ زدی چون نمی‌دونستی چطور سفتی گردن رو بررسی کنی ‬
‏‫نه، زنگ زدم چون سفتی گردن پیدا کردم اینو تو پرونده هم نوشتم ‬
‏‫- ندیدیش؟‬ ‏‫- نه، وقت نکردم ‬
‏‫ولی بهت گفتم، هم تلفنی هم تو اتاق ‬
‏‫الیور با اینکه من پرونده‌ها رو خوندم، حالش بهتر نمیشه ‬
‏‫اون به درمان درست نیاز داره و خانواده‌ش هم به ما نیاز دارن ‬
‏‫- ولی این... - من باید برم ‬
‏‫باشه ‬
‏‫ترومبولیز در حال آماده‌باش الکساندرا ‬
‏‫سردرد حاد ‬
‏‫هشدار... خشکی گردن، مشکوک به خونریزی مغزی ‬
‏‫پزشک مسئول، الکساندرا دمیر، خشکی گردن رو تایید نمی‌کنه ‬
‏‫الیور استیگ وینتر توسط الکساندرا دمیر به خونه فرستاده شد ‬
‏‫- الکس؟ - چیه؟‬
‏‫تو به من قول ترخیص دادی ‬
‏‫آره فقط میرم اتاق عمل، بعد بهش نگاه می‌کنم ‬
‏‫باشه ‬
‏‫- حالش چطوره؟ - خوبه الان قراره عملش کنن ‬
‏‫چه خوب ‬
‏‫چی شده؟‬
‏‫- ما عمل نمی‌کنیم - چرا؟‬
‏‫خطر پارگی خیلی بالاست، درست همونطور که من تشخیص دادم ‬
‏‫- مگه توافق نکردیم بهترین راهه؟ - میگم نمیتونم ‬
‏‫اگه خونریزی زودتر کشف شده بود، شاید، ولی...‬
‏‫- کی بستریش کرد؟ - یه پزشک تازه کار، ولی من...‬
‏‫کمی بعد از اون بیهوش شد ‬
‏‫علائم از کی شروع شد؟‬
‏‫مادرش دیروز به اورژانس پزشکی زنگ زد، پس احتمالا یه نشتی هشداردهنده بوده ‬
‏‫- معلومه - این چیزی رو عوض نمی‌کنه ‬
‏‫نه، ولی اگه دیروز اومده بود، الان تو این وضعیت نبودیم ‬
‏‫با این خونریزی‌ها، مسئله چند دقیقه است ‬
‏‫اوه... لعنتی!‬
‏‫قبل از اینکه مادرش رو بیارم، باید چیز دیگه‌ای بدونم؟‬
‏‫- این کاملاً بی‌فایده است - اسبن، باید چیز دیگه‌ای بدونم؟‬
‏‫اون تو کماست حالا باید ببینیم به هوش میاد یا نه ‬
‏‫اگه اون پسر بمیره... تقصیر من نیست ‬
‏‫- به هوش میاد - من گزارش دادم ‬
‏‫پس اگه والدین شکایت کردن، اسم منو نگو ‬
‏‫چرا باید شکایت کنن؟‬
‏‫میدونی چقدر خرج مشاوره زوج‌درمانی میشه؟‬
‏‫- ما ۴۶ هزارتا خرج کردیم - شوخی می‌کنی!‬
‏‫تراین؟ والدین کجان؟‬
‏‫مادرش تو سالن نشسته ‬
‏‫- خیلی گرونه - من مجبور شدم شیفت اضافه کار کنم ‬
‏‫- سلام، اشتباه اومدی! - گوشیم رو فراموش کردم ‬
‏‫- کامیلا دوباره سلام - سلام ‬
‏‫- پدر الیور میاد؟ - آره، تو راهه ‬
‏‫- منتظرش بمونیم؟ - نه، من میخوام بدونم چی شده ‬
‏‫فقط بشین ‬
‏‫مسئله اینه که الیور یه خونریزی مغزی جدی داشته ‬
‏‫با جراح مغز و اعصاب صحبت کردم، و تصمیم گرفتن عمل نکنن ‬
‏‫الان دارن میبرنش تو یه اتاق تو بخش مراقبت‌های ویژه ‬
‏‫پس عمل لازم نداره؟‬
‏‫جراح معتقده خیلی خطرناکه ممکنه حالش رو بدتر کنه ‬
‏‫- پس الان تو کماست ‬ ‏‫- تو کما؟ یعنی چی؟‬
‏‫یعنی حالش ثابته ‬
‏‫حالا فقط منتظریم به هوش بیاد ‬
‏‫دیروز گفت‬ ‏‫سرش درد می‌کنه ‬
‏‫- می‌دونستم یه چیزی درست نیست ‬ ‏‫- ولی شاد و سالم به نظر می‌رسید ‬
‏‫ولی اون بچه‌ی منه،‬ ‏‫آدم این چیزا رو می‌فهمه ‬
‏‫نمی‌تونستی بدونی ‬ ‏‫منم چیز مشکوکی ندیدم ‬
‏‫- همین بود که می‌خواستم بگم ‬ ‏‫- ولی اون...‬
‏‫ممنونم ‬
‏‫سلام، مادر الیور، کامیلا رو آوردم ‬
‏‫سلام، من آیدا هستم ‬ ‏‫پرستار بخش مراقبت‌های ویژه ‬
‏‫اگه می‌خواین، کنارش بشینین ‬
‏‫اگه چیزی خواستین بهم بگین ‬ ‏‫جراح به زودی میاد ‬
‏‫الان سر یه عمل دیگه مشغوله ‬
‏‫- شما از بخش نورو هستین؟‬ ‏‫- بله، من بودم که...‬
‏‫فقط می‌خواستم پیگیرش باشم ‬ ‏‫اسمم الکسه ‬
‏‫باشه اسبن داره میاد،‬ ‏‫اون کارا رو دست می‌گیره ‬
‏‫- خوبه ‬ ‏‫- ممنون ‬
‏‫صدای منو می‌شنوه؟‬
‏‫می‌تونین با جملات کوتاه و ساده‬ ‏‫باهاش حرف بزنین ‬
‏‫توضیح بدین چیکار می‌کنین مثلاً:‬
‏‫الان دارم دستتو تکون می‌دم ‬
‏‫الان دارم پیشونیتو نوازش می‌کنم ‬
‏‫هر تماسی خوبه ‬
‏‫و می‌تونین آروم اسمشو صدا کنین‬ ‏‫و بگین باید برگرده ‬
‏‫آهنگ‌های مورد علاقه‌اش رو بخون شاید هم توضیح بده چرا بیمارستانه ‬
‏‫چرا بیمارستانه؟‬
‏‫مطمئنم اسبن، جراح، همه چیز رو باهات در میون می‌ذاره ‬
‏‫چرا پسر من باید اونجا خوابیده باشه؟‬
‏‫ببخشید، فقط فکر می‌کنم خیلی ناعادلانه است ‬
‏‫خیلی خوب درکت می‌کنم ‬
‏‫ما سال‌ها تلاش کردیم بچه دار بشیم ‬
‏‫مردم می‌گفتن باید بی‌خیال بشم،‬
‏‫که لوله‌های رحم من مشکل داره ‬
‏‫ولی من خیلی دلم می‌خواست ‬
‏‫پس ما تسلیم شدیم ولی بعد یهو‬
‏‫اون اومد ‬
‏‫اون معجزه کوچیک ماست ‬
‏‫بله ‬
‏‫اگه چیزی لازم داشتی فقط بهم بگو ‬
‏‫داری میری؟‬
‏‫آره ولی بعداً برمی‌گردم و بهت سر می‌زنم ‬
‏‫چه خوب میشه ‬
‏‫وقتی پدرش رسید بهم خبر بده ‬
‏‫آره، احتمالاً حالش خوب میشه ‬
‏‫اون خودش از پس کارها برمیاد پس باید برنامه‌هات رو عوض کنی ‬
‏‫حالم افتضاحه حتی نمی‌تونم خودم رو پاک کنم ‬
‏‫- مامان، دکتر اینجاست - باید برم خداحافظ ‬
‏‫- سلام وینی چطوری؟ - لازم نیست نگران من باشی ‬
‏‫- با این حال نگرانم - مهربونی ‬
‏‫میشه بهم لبخند بزنی؟‬
‏‫اون یه چیز دیگه بود ‬ ‏‫میتونی قورت بدی؟‬
‏‫- سخته؟‬ ‏‫- آره ‬
‏‫اگه بعضی از عصب‌ها آسیب دیده باشن ممکنه سخت باشه ‬ ‏‫میتونی این صداها رو بگی؟‬
‏‫کا-کا پا-پا تا-تا ‬
‏‫عالیه!‬
‏‫بابت رفتار قبلیم متاسفم ‬
‏‫فقط... خیلی ترسیده بودم ‬
‏‫- می‌فهمم ‬ ‏‫- ما فقط همدیگه رو داریم ‬
‏‫- ما فقط دو نفریم، من و مامان ‬ ‏‫- من که نمردم!‬
‏‫- مامان، این خنده‌دار نیست ‬ ‏‫- هنوز نه ‬
‏‫می‌دونید از این بابت آسیب دائمی می‌بینه؟‬
‏‫- اگه دوباره عادی میشه؟‬ ‏‫- «عادی»؟‬
‏‫هنوز برای گفتن زوده،‬ ‏‫اما من خیلی خوشبینم ‬
‏‫فقط اینه که وقتی تلفنی‬ ‏‫بهش زنگ زدم، صداش خیلی‬
‏‫عجیب بود اون کاملاً...‬
‏‫ببخشید ‬
‏‫- من فقط خیلی لعنتی ترسیده بودم ‬ ‏‫- کاملاً طبیعیه ‬
‏‫همه چیز اینقدر ناگهانی اتفاق افتاد ‬ ‏‫معلومه که ترسیدی ‬
‏‫پرستار گفت اگه تو نبودی، اون...‬
‏‫- تو جونش رو نجات دادی ‬ ‏‫- من فقط کارم رو کردم ‬
‏‫ممنون!‬
‏‫پدر الیور اینجاست ‬
‏‫- من باید برم، ولی به نظر خوب میاد ‬ ‏‫- ممنون ‬
‏‫گنج کوچولوی من ‬
‏‫سلام پدر و مادرش کجان؟‬
‏‫رفته دنبالش پدرش راه رو گم کرده بود ‬
‏‫- الیور چطوره؟‬ ‏‫- فشار خونش یه کم بالا و پایین شده ‬
‏‫اسبن کجاست؟‬
‏‫هنوز تو اتاق عمله، ولی وقتی زنگ زدم داشت کارش تموم می‌شد ‬
‏‫آخرین بار کی مردمک‌هاشو چک کردی؟‬
‏‫من هر ساعت چک می‌کنم ‬
‏‫امروز بخش ترومبولیز یه کم خلوته؟‬
‏‫چه خبره؟‬
‏‫الکس؟‬
‏‫مردمک‌ها به نور واکنش نشون نمیدن ‬
‏‫- دیابت داره؟‬ ‏‫- الکس...‬
‏‫من یه بیمار داشتم که تو کمای عمیق بود و معلوم شد...‬
‏‫- میرم دنبال پدر و مادرش ‬ ‏‫- نه، صبر کن!‬
‏‫- الان باید به پدر و مادرش گفت ‬ ‏‫- اون اصلا نباید اینجا خوابیده باشه ‬
‏‫منظورت چیه؟‬
‏‫اگه موقع معاینه چیزی رو از قلم انداخته باشم چی؟‬
‏‫الان وقت حرف زدن در مورد اینا نیست ‬
‏‫ولی باید بهشون بگی ‬
‏‫سلام ‬
‏‫- سلام ‬ ‏‫- سلام ‬
‏‫خوش برگشتید ‬
‏‫سلام پدر الیورم کارل ‬
‏‫- الکس متخصص پزشکی ‬ ‏‫- حالا من اینجام ‬
‏‫- سلام ‬ ‏‫- سلام یه صندلی براتون پیدا می‌کنم ‬
‏‫- ممنون ‬ ‏‫- بفرمایید ‬
‏‫چقدر دستگاه!‬
‏‫میرم اسبن رو صدا کنم شما اینجا منتظر باشین ‬
‏‫وقتی من نبودم اتفاقی افتاد؟‬
‏‫- فقط اومدم یه سلامی بکنم ‬ ‏‫- ممنون ‬
‏‫حالا پدرش هم اومده ‬
‏‫میشنوه ما چی میگیم؟‬
‏‫آره، ما قراره عادی باهاش حرف بزنیم ‬
‏‫خوابه یا توی کماست؟‬
‏‫- میشه پتو رو درست کنی؟‬ ‏‫- آره ‬
‏‫فقط یه کم صافش کن ‬
‏‫بفرما حالا بابا پتو رو درست کرد بهتر نشد؟‬
‏‫چیزی نگفتن کی بهوش میاد؟‬
‏‫- احتمالا خوب میشه ‬ ‏‫- کارل، میشه کلاهتو برداری؟‬
‏‫- اسبن کارش تقریبا تمومه ‬ ‏‫- آره، فقط باید...‬
‏‫- جراح داره میاد ‬ ‏‫- ممنون ‬
‏‫- بله؟‬ ‏‫- الیور به عنوان اهداکننده عضو ثبت شده ‬
‏‫باید بیای اسبن هنوز نرسیده و حالا باید به پدر و مادرش بگیم ‬
‏‫- اونجایی؟‬ ‏‫- آره ‬
‏‫الان میام ‬
‏‫حداکثر ده دقیقه دیگه اونجام ‬
‏‫خوبه عالیه ‬
‏‫- سلام ‬ ‏‫- سلام، الکس ‬
‏‫فقط میخواستم حال الیور رو بپرسم ‬
‏‫- اونجا چه خبره؟‬
‏‫- پدرش اینجاست داریم بهشون یه کم فرصت میدیم ‬
‏‫- ازم خواستن عجله کنم ‬ ‏‫- حالا چیکار کنیم؟‬
‏‫- با چی؟‬ ‏‫- با وضعیت الیور ‬
‏‫مشکلش چیه؟‬
‏‫- بهش نگفتی؟‬ ‏‫- چی رو بهش بگم؟‬
‏‫آره، در مورد مردمک‌هاش الیور رفلکس مردمکی نداره ‬
‏‫چی؟‬
‏‫چرا هیچی نمیگی؟‬
‏‫- به پدر و مادرش چی گفتی؟‬ ‏‫- هنوز هیچی ‬
‏‫به خاطر خدا! زود باش دیگه!‬
‏‫روز بخیر ‬
‏‫اسم من اسبن هست و من جراح مغز و اعصابم مسئولیت درمان الیور با منه ‬
‏‫شما همون کسی بودید که نمی‌خواستید عملش کنید؟‬
‏‫آروم باشید و به حرف دکتر گوش کنید ‬
‏‫قضیه اینه که، ما می‌خوایم الیور رو یه کم معاینه کنیم ‬
‏‫ولی شما می‌تونید بیرون منتظر بمونید ‬
‏‫- نمی‌فهمم چی رو معاینه کنید؟‬ ‏‫- الکس، گفتی همه چیز خوب به نظر می‌رسه ‬
‏‫- ما فقط می‌خوایم معاینه‌اش کنیم ‬ ‏‫- بفرمایید، انجامش بدید ‬
‏‫زود تموم میشه می‌تونید بیرون بشینید ‬
‏‫- چرا من نمی‌تونم اینجا باشم؟‬ ‏‫- ما داریم میریم بیرون ‬
‏‫- الکس، چی شده؟‬ ‏‫- فقط یه لحظه طول میکشه ‬
‏‫ما الان بیرون منتظریم ‬
‏‫- طول نمی‌کشه ‬ ‏‫- باشه، بیا ‬
‏‫میشه یه چراغ قوه قرض بگیرم؟‬
‏‫ممنون ‬
‏‫- آیا او اهداکننده ثبت شده است؟‬ ‏‫- بله، با رضایت نزدیکترین خویشاوند ‬
‏‫- چه کار قشنگی از یه پسر به این جوونی ‬ ‏‫- پس باید با پدر و مادرش صحبت کنیم ‬
‏‫آره، حفظ فشار خونش‬ ‏‫سخته ‬
‏‫- الان کارها خیلی سریع پیش میره ‬ ‏‫- اهدای عضو باید امروز انجام بشه ‬
‏‫اگه طبق توافق عمل کرده بودی،‬ ‏‫شاید این اتفاق نمی‌افتاد ‬
‏‫شاید بهتره این بحث رو‬ ‏‫بذارید برای یه وقت دیگه؟‬
‏‫- به نظر میاد یه کم عجله‌ای شده ‬ ‏‫- این اعضا برای من نیستن ‬
‏‫- ما باید به خواسته‌های متوفی احترام بذاریم ‬
‏‫- مسائل دیگه‌ای هم هستن ‬
‏‫اگه خیلی صبر کنیم،‬ ‏‫این بافت‌ها دیگه قابل استفاده نیستن ‬
‏‫- من با پدر و مادرش حرف می‌زنم ‬ ‏‫- نه الیور بیمار من بود ‬
‏‫شما نه مسئولیت الیور رو‬ ‏‫به عهده گرفتی، نه پدر و مادرش رو ‬
‏‫من باهاشون رابطه بهتری‬ ‏‫دارم تا تو ‬
‏‫باشه ‬
‏‫پس من به مرکز پیوند زنگ می‌زنم‬ ‏‫و می‌پرسم چی می‌خوان ‬
‏‫- و آیدا، تو هم تو این مکالمه شرکت می‌کنی ‬ ‏‫- باشه ‬
‏‫بله...‬
‏‫متاسفانه به نظر میاد‬ ‏‫وضعیت الیور بدتر شده ‬
‏‫چطور؟‬
‏‫وقتی معاینه‌اش می‌کنیم،‬ ‏‫هیچ علامتی از زنده بودن مغزش نیست ‬
‏‫پس احتمال زیادی وجود داره‬ ‏‫که مغز الیور مرده باشه ‬
‏‫متاسفانه ‬
‏‫- ولی شما گفتید همه چیز خوبه ‬ ‏‫- این یعنی چی؟‬
‏‫یعنی مغز دیگه کار نمی‌کنه‬ ‏‫چون خون بهش نمی‌رسه ‬
‏‫- ولی داره نفس می‌کشه ‬ ‏‫- یه دستگاه داره براش نفس می‌کشه ‬
‏‫و قلبش چی؟‬
‏‫داره می‌زنه چون‬ ‏‫ما داریم نگهش می‌داریم ‬
‏‫خب پس زنده‌ست بدنش زنده‌ست، مگه اینو نمی‌گین؟‬
‏‫از نظر فنی بدن زنده‌ست، اما‬
‏‫اون دیگه به هوش نمیاد ‬
‏‫ولی شاید چند روز دیگه بهتر بشه؟‬
‏‫بالاخره جوونه ‬
‏‫- اون زود خوب شد ‬ ‏‫- من گفتم...؟‬
‏‫- متاسفم، ما دیگه کاری نمی‌تونیم بکنیم ‬ ‏‫- همیشه کاری هست که بشه کرد ‬
‏‫خب حالا چی میشه؟‬
‏‫الان لازم نیست در موردش حرف بزنیم...‬
‏‫- در مورد چی؟‬ ‏‫- می‌تونیم یه کم صبر کنیم ‬
‏‫باید به اطلاعتون برسونیم که الیور اهداکننده عضو ثبت شده‌ست‬
‏‫با رضایت نزدیکانش ‬
‏‫نمی‌فهمم یعنی چی؟‬
‏‫- شما مجبور نیستین با این عمل موافقت کنین ‬ ‏‫- چه عملی؟‬
‏‫- یه کم صبر نمی‌کنین؟‬ ‏‫- نه، می‌خوام بدونم ‬
‏‫عملیه که توش‬
‏‫مواد بیولوژیکی قابل استفاده رو خارج می‌کنن ‬
‏‫- ؟‬ ‏‫- ظاهرش خوب میشه ‬
‏‫ظاهرش خوب میشه دوباره می‌دوزنش و لباس‌های خودش تنش می‌کنن ‬
‏‫- اونا نمی‌تونن همینجوری اونو تیکه تیکه کنن ‬
‏‫- الیور خودش ثبت نام کرده بود؟‬
‏‫بله ‬
‏‫داری چیکار می‌کنی؟‬
‏‫- این آرزوی الیور بود ‬ ‏‫- امضا نکن اون پسر ماست!‬
‏‫من امضا نمی‌کنم ‬
‏‫ما یه معاینه کامل مرگ مغزی انجام می‌دیم تا تایید کنیم...‬
‏‫با کوچکترین نشونه‌ای از حیات، ما اهدا رو انجام نمی‌دیم ‬
‏‫یعنی هنوز امید هست؟‬
‏‫همین رو می‌گید، درسته؟‬
‏‫نمی‌تونم ردش کنم ‬
‏‫- می‌خوام موقع معاینه اونجا باشم ‬ ‏‫- ممکنه یه کم...‬
‏‫- کارل هم همینطور ‬ ‏‫- بله ‬
‏‫این حق رو دارید، ولی توصیه نمی‌کنم ‬
‏‫اون اونجاست، حسش می‌کنم ‬
‏‫اولیور؟‬
‏‫اولیور، صدای منو می‌شنوی؟‬
‏‫اولیور؟‬
‏‫اولیور!‬
‏‫دوباره رفلکس‌های مردمک رو چک می‌کنم، ولی این بار با حرکت ‬
‏‫آب یخ ‬
‏‫دارم آب یخ رو توی مجرای گوش اولیور می‌ریزم تا رفلکس تعادلش رو تحت تاثیر قرار بدم ‬
‏‫حالا دارم روی پاهاش تحریک درد انجام می‌دم ‬
‏‫میشه لطفا...‬
‏‫- دستش رو می‌گیری؟‬ ‏‫- بله ‬
‏‫- ببخشید ‬ ‏‫- چی؟‬
‏‫من فقط...‬
‏‫یه بار دیگه فقط فشار بده ‬
‏‫بله... نفس کشیدن ‬
‏‫دستگاه تنفس مصنوعی رو قطع می‌کنیم تا ببینیم اولیور خودش می‌تونه نفس بکشه یا نه ‬
‏‫الان زمان‌بندی رو شروع می‌کنیم ‬
‏‫می‌تونید دوباره وصلش کنید ‬
‏‫بله، معاینه بالینی مرگ مغزی رو تایید می‌کنه ‬
‏‫قبل از معاینه بهشون چی گفتی؟‬
‏‫که مغزش کار نمی‌کنه ‬
‏‫یه بار دیگه ازت می‌پرسم:‬
‏‫بهشون چی گفتی؟‬
‏‫- یه گفتگوی طولانی بود... - بس کن ‬
‏‫به والدین این حس رو دادی که هنوز امیدی هست ‬
‏‫- نمی‌تونم امیدشون رو بگیرم - چی فکر می‌کنی؟ اون مرگ مغزی شده ‬
‏‫ما نمی‌تونیم بدونیم چی میشه، اگه بیدار بشه...‬
‏‫بله ‬
‏‫من صدها مورد مثل این رو دیدم هیچ‌وقت بیدار نمی‌شن ‬
‏‫تا حالا بیمار مرگ مغزی داشتی؟‬
‏‫نه ‬
‏‫چه غروری ‬
‏‫که فکر می‌کنی تو این زمینه بهتر می‌دونی ‬
‏‫این خیلی آزاردهنده است ‬
‏‫کار ما اینه که تو موقعیت‌هایی مثل این، بی‌طرف باشیم!‬
‏‫- من... - تو به دانش حرفه‌ای من شک داری ‬
‏‫تو توافقات با همکارات رو زیر پا می‌ذاری و به خانواده‌اش دروغ می‌گی ‬
‏‫چیز دیگه‌ای هم هست که یادت رفته بگی؟‬
‏‫ببخشید، امروز خودم نبودم ‬
‏‫تو چه جور دکتری هستی؟‬
‏‫داری فیلم می‌گیری؟ آماده‌ای؟‬
‏‫من آماده‌ام، تو چطور؟ خب یک، دو، سه، حالا!‬
‏‫میشه بس کنی!‬
‏‫ببخشید یوناس اینستاگرام بخش رو دست گرفته، برای همین بیرگیته ازم خواست...‬
‏‫امیلی، برام مهم نیست ‬
‏‫- شاید بتونیم بعداً فیلمبرداری رو تموم کنیم؟‬ ‏‫- آره می‌بینمت ‬
‏‫خبری از الیور نشد؟‬
‏‫مرده ‬
‏‫اوه نه ‬
‏‫چه وحشتناک چی شد؟ حالت خوبه؟‬
‏‫توی پرونده، منو متهم کردی که یه بیمار با خونریزی مغزی رو فرستادم خونه ‬
‏‫- نمی‌گم تقصیر تو بود ‬ ‏‫- پس چی می‌گی؟‬
‏‫سخته آدم حرفاتو بفهمه وقتی همیشه اینقدر مبهم حرف می‌زنی ‬
‏‫ببخشید، ولی من فقط دارم می‌گم...‬
‏‫ما توی بیمارستان کار می‌کنیم، و خب اتفاقاتی می‌افته...‬
‏‫چطور می‌تونی به یه چیز جدی مشکوک باشی بدون اینکه هیچ کاری در موردش بکنی؟‬
‏‫- داری نامردی می‌کنی ‬ ‏‫- اوه عزیزم ناراحتت کردم؟‬
‏‫نه، ولی تو فرستادیش خونه بعد از اینکه معاینه‌اش کردی ‬
‏‫- پس یه کم بی‌ادبیه...‬ ‏‫- بی‌ادبی؟‬
‏‫که ازت انتظار حداقل‌های پزشکی رو دارم؟‬
‏‫تو یه دکتری، امیلی هیچ‌کس دلش به حالت نمی‌سوزه ‬
‏‫نه من، نه بیمارا، نه خانواده‌ها هیچ‌کس اون بیرون ‬
‏‫احساسات تو مهم‌تره؟‬
‏‫باید همه کارهامونو ول کنیم و به تو رسیدگی کنیم؟‬
‏‫می‌فهمی که نمی‌تونیم همه چیزو بذاریم کنار تا به تو برسیم؟‬
‏‫بیمارها کمتر از تو گریه می‌کنن ‬
‏‫خودتو جمع و جور کن و اینقدر ناله نکن!‬
‏‫باشه ‬
‏‫نمی‌خوام ببینمش ‬
‏‫می‌فهمم سخته، ولی باید یه جوابی بهمون بدی ‬
‏‫سلام، رئیس ‬
‏‫- ببرش ‬ ‏‫- کامیلا، اونا فقط دارن کارشون رو می‌کنن ‬
‏‫- لازم نیست همه چیز رو اهدا کنی، مگه نه؟‬ ‏‫- اینجوری درباره الیور حرف نزن ‬
‏‫- برات یه اتاق پیدا کنیم؟‬ ‏‫- تو حق نداری اونو تیکه تیکه کنی!‬
‏‫- تصمیم با خودته ‬ ‏‫- من قبول نمی‌کنم!‬
‏‫- الیور می‌خواست همه چیزش رو اهدا کنه ‬ ‏‫- آره، ولی من نمی‌خوام ‬
‏‫- تو نمی‌تونی تنها کسی باشی که تصمیم می‌گیری ‬
‏‫- چی؟‬
‏‫ما باید به خواسته‌های الیور هم احترام بذاریم ‬
‏‫من دیروز چی گفتم؟‬
‏‫که حالش خوب نبود ولی تو گوش نکردی ‬
‏‫- فکر کردم خماره ‬ ‏‫- تو احمقی؟ سردرد داشت!‬
‏‫اونا پشت تلفن گفتن صبر کنیم مگه تو موافقت نکردی؟‬
‏‫- تقصیر توئه ‬ ‏‫- تقصیر هیچ‌کس نیست ‬
‏‫دهنتو ببند تو گفتی حالش کاملاً خوبه ‬
‏‫و حالا مرده ‬
‏‫مگه توی معاینه‌ت چیزی نبود که باعث بشه فکر کنی‬
‏‫ممکنه خونریزی مغزی باشه؟‬
‏‫- پزشکی علم دقیقی نیست ‬ ‏‫- این کافی نیست ‬
‏‫تو دکتر نیستی؟ مگه با اون لباس‌ها اینور اونور نمی‌ری؟‬
‏‫- تو چه جور آدمی هستی؟‬ ‏‫- آروم باش!‬
‏‫به من دست نزن تنهام بذار!‬
‏‫- نمی‌کنم، ولی باید آروم شی ‬ ‏‫- بله ‬
‏‫- تو پسرمو کشتی، می‌فهمی؟‬ ‏‫- بس کن ‬
‏‫حالا خوشحالی؟‬ ‏‫کامیلا، بس کن!‬
‏‫صدای منو می‌شنوی؟ تو پسرمو کشتی!‬ ‏‫ولش کن ‬
‏‫ولِت کرده ‬
‏‫حالت خوبه؟‬ ‏‫آره... مریض دارم منتظرن ‬
‏‫ببخشید، شوهرم درد داره ‬ ‏‫سه ساعته منتظره ‬
‏‫وقت ندارم ‬ ‏‫الو؟ یه کاری بکن ‬
‏‫الکس؟‬ ‏‫الان نه ‬
‏‫چرا، الان ‬ ‏‫چی؟‬
‏‫ما مگه قرار نذاشته بودیم؟‬
‏‫راجع به چی؟‬ ‏‫اینکه چندتا مریض رو مرخص کنی ‬
‏‫نه، اول باید ببینمشون ‬ ‏‫لون یا کریستر رو پیشنهاد می‌کنم ‬
‏‫هردوشون حالشون خوبه‬ ‏‫و گفتن می‌خوان برن خونه ‬
‏‫حالا دیگه اونقدر هم بی‌باک نیستی، مگه نه؟‬
‏‫ببخشید، فقط استرس دارم ‬ ‏‫کریستر رو مرخص کن ‬
‏‫نه، لون کریستر ‬
‏‫الکس، من...‬ ‏‫چیز دیگه‌ای هست؟‬
‏‫آره یه مریض‬ ‏‫تو بخش پذیرش منتظره ‬
‏‫ببخشید که مجبور شدین منتظر بمونین ‬ ‏‫اشکالی نداره ‬
‏‫می‌خوام یه نور تو چشمت بندازم ‬ ‏‫باشه ‬
‏‫به من نگاه کن ‬
‏‫باید کاری بکنم؟‬ ‏‫آره، تو...‬
‏‫تو به من نگاه کن و...‬ ‏‫آره ‬
‏‫بعد به دستی که‬ ‏‫داره حرکت می‌کنه اشاره کن ‬
‏‫من نمی‌بینم که هیچ‌کدومشون تکون بخورن ‬
‏‫نه، خوبه بیا یه کار دیگه بکنیم ‬
‏‫به من نگاه کن و دستاتو مثل من باز کن ‬
‏‫بعد با انگشتت دماغتو لمس کن ‬
‏‫- الان برمی‌گردم ‬ ‏‫- باشه ‬
‏‫الکس؟‬
‏‫چی شده؟‬
‏‫تو؟‬
‏‫مثل اینکه امروز یادم رفته غذا بخورم ‬
‏‫نمی‌خوای بری خونه؟‬
‏‫پلیس اینجا چیکار می‌کنه؟‬
‏‫الکس، پلیس می‌خواد باهات حرف بزنه ‬
‏‫- الان وقت خوبی نیست ‬ ‏‫- در مورد چی؟‬
‏‫- می‌تونیم یه جای خصوصی حرف بزنیم؟‬ ‏‫- بله، می‌تونید اونجا بشینید ‬
‏‫بله، باشه ‬
‏‫ما متوجه شدیم که امروز در یک حادثه ناگوار دخیل بودید ‬
‏‫- من؟‬ ‏‫- می‌تونید به ما بگید چی شد؟‬
‏‫من که نبودم...‬
‏‫وقتی تعداد زیادی بیمار اورژانسی هست و کلی پرسنل بی‌تجربه،‬
‏‫سخته که اوضاع رو ارزیابی کنی ‬
‏‫می‌تونید دقیق‌تر بگید؟‬
‏‫من قبلاً هیچ‌وقت چیزی رو نادیده نگرفتم ‬
‏‫اما با این حال، درست نیست که یه فامیل، یه کارمند رو تهدید کنه ‬
‏‫این غیرقابل قبوله ‬
‏‫- تهدید؟‬ ‏‫- مادرش هم فیزیکی بود؟‬
‏‫نه، یا شاید یه کم عصبانی بود ‬
‏‫اما آیا از نظر فیزیکی به شما حمله کرد، الکساندرا؟‬
‏‫ما شاهد داریم که میگن اون شما رو گرفته ‬
‏‫باید بدونیم چی شده تا گزارش رو بنویسیم ‬
‏‫اون تازه پسرش رو از دست داده نمی‌خوام...‬
‏‫نمی‌تونی ‬
‏‫ولی اگه...‬
‏‫اگه حرفش راست باشه چی؟‬
‏‫چی گفت؟‬
‏‫شکایت نکن ‬
‏‫اون به یه دکتر حمله کرده معلومه که باید شکایت کنیم ‬
‏‫تقصیر من بود ‬
‏‫تقصیر منه ‬
‏‫سلام؟ ببخشید، الان وقت دارین؟‬
‏‫الو؟‬
‏‫تو...‬
‏‫تو ‬
‏‫به من نگاه کن ‬
‏‫نفس بکش ‬
‏‫آروم و خونسرد آره، آروم و خونسرد ‬
‏‫از بینی داخل، از دهان بیرون ‬
‏‫انگار داری توی نی فوت می‌کنی ‬
‏‫آره دقیقاً همین‌طور ‬
‏‫برات آب میارم ‬
‏‫بفرما ‬
‏‫ممنون ‬
‏‫آخیش!‬
‏‫- نمی‌خوای یکم بشینی؟‬ ‏‫- خوبم ‬
‏‫اینجا چیکار می‌کنی؟ حالت خوبه؟‬
‏‫می‌خوام ازشون عذرخواهی کنم ‬
‏‫فکر می‌کنی از این عذرخواهی‬ ‏‫چی نصیبشون می‌شه؟‬
‏‫که اونا نبودن که... نمی‌دونم ‬
‏‫نه تو هیچی از اونا نمی‌گیری ‬
‏‫تو فقط داری اونا رو تو موقعیتی قرار می‌دی‬ ‏‫که مجبور بشن بهت چیزی بدن‬
‏‫حتی اگه خودشون هم نخواهند ‬
‏‫اونا الان اینجا نیستن این در واقع یه کم...‬
‏‫خودخواهیه ‬
‏‫ما کنترلش کردیم ‬
‏‫- نمی‌تونم فقط...؟‬ ‏‫- اونا کسایی نیستن که باید تو رو ببخشن ‬
‏‫- می‌تونیم بریم تو؟‬ ‏‫- بله ‬
‏‫سلام ملاقاتی دارید ‬
‏‫- می‌تونم بیام تو؟‬ ‏‫- بله ‬
‏‫- ما مذهبی یا از این جور چیزا نیستیم ‬
‏‫- می‌تونیم در مورد هرچیزی که بخوای حرف بزنیم ‬
‏‫من بودم که ازت خواستم بیای ‬
‏‫این پسر ماست الیور ‬
‏‫می‌گن کاری نمی‌شه کرد،‬ ‏‫ولی همیشه یه کاری هست، مگه نه؟‬
‏‫آره، فکر خوبیه‬
‏‫که باور کنیم ما روی زندگی خودمون‬ ‏‫کنترل و قدرت داریم ‬
‏‫اما دیر یا زود باید قبول کنیم‬ ‏‫که اینطور نیست ‬
‏‫- ولی نمی‌تونید یه دعا یا چیزی بخونید؟‬ ‏‫- عزیزم...‬
‏‫- معجزه اتفاق می‌افته، مگه نه؟‬ ‏‫- بس کن اون راست می‌گه ‬
‏‫الیور داره نفس می‌کشه ما که نمی‌تونیم همین‌جوری تسلیم بشیم ‬
‏‫ماشین‌ها دارن به جاش نفس می‌کشن ما کاری از دستمون برنمیاد ‬
‏‫الان به چی فکر می‌کنی؟‬
‏‫به الیور فکر می‌کنم و به اینکه چی می‌خواست ‬
‏‫فقط حس می‌کنم خیلی ناتوانم ‬
‏‫معلومه که این‌جوری حس می‌کنی، تو مادرشی ‬
‏‫آره ‬
‏‫پذیرفتنش دردناکه ‬
‏‫چون ما تو دنیایی زندگی می‌کنیم که‬
‏‫روی همه چیز کنترل داریم ‬
‏‫تقریباً ‬
‏‫تنها چیزی که کنترلش دست ما نیست، مرگه ‬
‏‫حتی دکترا هم نمی‌تونن تو این مورد کمکمون کنن ‬
‏‫باید چیکار کنیم؟ باید کمکمون کنی ‬
‏‫باید کاری رو بکنی که همیشه می‌کردی ‬
‏‫باید دوستش داشته باشی ‬
‏‫فقط به خاطر اینکه یکی می‌میره، دست از دوست داشتنش برنمی‌داری ‬
‏‫عشق قوی‌تر از مرگه ‬
‏‫همین چیزیه که ما رو انسان می‌کنه ‬
‏‫توی دوست داشتن، یه جور پذیرش هم هست ‬
‏‫این رو یادت باشه ‬
‏‫دوستش داشته باش ‬
‏‫اولین کاری که فردا می‌کنم اینه که ازت شکایت می‌کنم ‬
‏‫من بودم که بعد از معاینه، الیور رو فرستادم خونه ‬
‏‫می‌فهمم اگه فکر می‌کنی کافی نبوده منم همین فکر رو می‌کنم ‬
‏‫اگه اون صدا رو می‌شنیدی، فکر می‌کردی چی داره از اون گوشه میاد؟‬
‏‫فقط جواب بده ‬
‏‫یه اسب ‬
‏‫و چرا؟‬
‏‫- چون صدای اسب همین‌طوریه ‬ ‏‫- بله، بیشتر مردم موافقن ‬
‏‫- نمی‌فهمم منظورت چیه ‬ ‏‫- اون یه گورخر بود ‬
‏‫از کجا می‌تونستی بدونی الیور یه گورخر بود؟‬
‏‫اگه به امیلی گوش کرده بودم و فرستاده بودمش برای ام‌آر‌آی چی؟‬
‏‫الان زنده بود؟‬
‏‫احتمال اینکه یه هجده‌ساله با خونریزی مغزی بیاد چقدره؟‬
‏‫یک به ۳۸۰۰ ‬
‏‫دقیقاً ‬
‏‫تو از قضاوتت استفاده کردی این اشتباه نیست ‬
‏‫همه دکترا یه قبرستون دارن ‬
‏‫اینا برای شماست ‬
‏‫از طرف یه فامیله ‬
‏‫الکساندرای عزیز‬ ‏‫بدون تو چیکار می‌کردیم؟‬
‏‫ممنون با احترام، آندرس‬
‏‫ممنون ‬