‫اینجا! بیا اینجا!
‫اینجا!
‫حدس بزن چی شد؟
‫من دیگه بازی نمی‌کنم!
‫نکن!
‫چی شد، عزیزم؟
‫مامان، زانوم خاکی شد!
‫الان تبدیل به خونه شد!
‫سلام، لینت، مامور شارون رایت
‫از شرکت وام‌دهی کش اکسپرس هستم.
‫خواهش می‌کنم بابت رقم گنده‌ی ‫باقی مونده قسط وامت زنگ بزن.
‫اگه خبری ازت نشه، مجبور میشم ‫به تیم مصادره مجددمون خبر بدم،
‫و دلم نمی‌خواد همچین کاری بکنم.
‫مامور شارون وایت، شرکت وام‌دهی کش اکسپرس.
‫۸۸۸-۵۵۵-۰۱۱۳.
‫اگه داری فشار اقتصادی رو حس می‌کنی، ‫تنها نیستی.
‫ارقامی که گزارشات فدرال منتشر کردن ‫نشون میده تورم ادامه داره،
‫اجاره‌ها دارن بیشتر میشن و به شکل...
‫کن. پاشو.
‫روز بزرگیه. قراره خونه رو خریداری کنیم، یادته؟
‫- یه دقیقه دیگه. ‫- پاشو. هر روز صبح همین رو میگی.
‫کارشناس اقتصادی دانشگاه واشینگتن میگه...
‫مامان، پاشو.
‫...پایه و اساس اقتصاد آمریکا ‫در حال فروپاشیه،
‫مخصوصاً در بخش بازار کار و مسکن.
‫مردم همون کارهای قبلی رو انجام میدن ‫اما حقوقشون کمتر شده.
‫حقوق‌های متوسط به خاطر تورم دارن ‫کمتر میشن.
‫قبلاً با صد دلار میشد وسایل زیادی ‫رو برای خونه خرید.
‫الان باید دو برابرش رو خرج کنی ‫و کیسه خریدت حتی پر هم نمیشه.
‫کارشناس‌های اقتصادی فکر می‌کنن ‫گرونی فقط به غذا ختم نمیشه.
‫طبق ارقام جدید،
‫بیشتر اجاره‌نشین‌ها بیشتر از یک سوم ‫حقوقشون رو صرف خونه می‌کنن.
‫سی درصد آمریکایی‌ها میگن نمی‌تونن هزار ‫دلار رو برای هزینه‌های اورژانسی پرداخت کنن.
‫عواقب این اتفاق ممکنه فاجعه‌برانگیز باشه، ‫از جمله افزایش نرخ تخلیه خونه،
‫اخراج و بیکاری، مشکلات روحی و روانی.
‫اینجوری نگاه نکن.
‫اه...
‫وقتی عین اسب راه میری مگه میشه خوابید.
‫خب اینجا نخواب که صدام رو نشنوی.
‫عوضی‌بازی درنیار.
‫حوصله ندارم سر صبحی غرغرهات رو بشنوم.
‫قرار شد ساعت دو و نیم دیوید رو تو ‫دفتر وکیل برای امضای قرارداد ببینیم.
‫نباید دیر کنیم. می‌شنوی؟
‫آره، باشه. نیاز نیست هر دو دقیقه ‫یادآوری کنی، خب؟
‫اگه امروز پیش‌پرداخت رو ندیم، از ‫خونه پرتمون می‌کنن بیرون.
‫می‌فهمی؟
‫- مامان؟ فهمیدی؟ ‫- سلام، مامانی.
‫سلام، عزیزم.
‫بیا بغلم.
‫هوم. چطور خوابیدی؟
‫- عالی. ‫- خدا رو شکر.
‫- کن، اون یکی کفشت کو؟ ‫- چی؟
‫سر راه چک رو از چیس می‌گیری دیگه؟
‫- البته. ممنون. ‫- باشه. ساعت دو و نیم.
‫بدو، کن.
‫به زودی در فرکانس ۹۰.۷ از پورتلند،
‫تماس‌هاتون رو جواب میدیم
‫تا بدونیم شما هم تحت فشار ‫شرایط اقتصادی هستید یا نه.
‫بیخودی ماست‌مالی نکنید، دوستان.
‫همه چی داره میره بالا، جز حقوق ما.
‫- ارقام گزارش اخیر... ‫- بابت خونه هیجان‌زده‌ای؟
‫- اوه، آره. ‫- اوه، آره.
‫اه، چقدر خوش بگذرونیم.
‫می‌دونی خونه داشتن یعنی چی، نه، کن؟
‫یعنی خدمات اجتماعی نمی‌تونه دوباره ‫تو رو بگیره.
‫آره. و می‌تونم اتاقم رو قرمز کنم.
‫اگه خونه نداشته باشید یا تو مسافرخونه ‫زندگی می‌کنید،
‫یا حتی تحت فشار باشید، ‫همه فکر می‌کنن حقتونه.
‫یه مقدار افزایش اجاره،
‫یا یه شیفت از دست رفته سر کار کافیه ‫تا همه بتونن این فشار رو تجربه کنن.
‫همه فکر می‌کنن،
‫«اینا بی‌خانمان هستن چون کار اشتباهی ‫انجام دادن.» خب، نه.
‫گاهی اوقات یه اشتباه کوچولو یا یه ‫قسط بزرگ کافیه
‫تا از خونه پرت بشید بیرون، تو ماشین ‫زندگی کنید، دیگه هم راه جبران ندارید.
‫بعیده، ولی غیرممکن نیست. ‫در ازای هر کسی که خونه پیدا می‌کنه،
‫یه نفر از خونه‌ش پرت میشه بیرون. ‫فکر کنید.
‫و اگه سابقه تخلیه داشته باشید، ‫کسی بهتون خونه اجاره نمیده.
‫به نظرم آمریکایی‌ها از وقتی به دنیا میان ‫آموزش می‌بینن از فقیرها متنفر باشن.
‫حتی آدم‌های فقیر از بقیه آدم‌های فقیر متنفرن. ‫تو دی‌ان‌ای مردم این کشوره.
‫حقوقمون داره کمتر میشه، هزینه‌ها بیشتر میشه،
‫خرید خونه از کنترل ما خارج شده.
‫من و بقیه حس می‌کنیم
‫که پایه و اساس جامعه آمریکا داره ‫نابود میشه،
‫مخصوصاً وقتی پای شغل و خونه میاد وسط.
‫«بی‌خانمان شاغل» یه ترکیب متضاده.
‫من تو ماشینم زندگی می‌کنم، ‫تو سازمان خیریه دوش می‌گیرم، و...
‫تا میرم سر کار مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫میشه از شرکت بپرسی نیرو می‌گیرن یا نه؟
‫باشه. دوباره می‌پرسم.
‫موافقم. به نظر پولدارها، پورتلند ‫بهترین جا برای موفقیته.
‫اجاره‌ها دارن بیشتر میشن، ‫سرمایه‌گذاری، توسعه لوکس...
‫زندگی برای کسایی که خونه دارن عالیه...
‫اه، امروز برات روز بزرگیه، ها؟
‫آره. ولی تا وقتی قرارداد امضا نشه نه.
‫- نمی‌تونم... ‫- مامانت خوبه؟
‫آره، می‌دونی. طبق معمول داغونه.
‫هوم.
‫خیلی خب. بزن.
‫مدیر اومد، کن. پاشو، باید بری.
‫پرسیدی نیرو می‌گیرن یا نه؟
‫آره، پرسیدم. فعلاً نه.
‫ایندفعه همراهش شربت بذارم؟
‫- نه، روش. ‫- نه، کنارش.
‫- نه، روش. ‫- دیروز که گفتی کنارش.
‫- نه، نگفتم. ‫- نمی‌تونی یه سره نظرت رو عوض کنی.
‫- پنج دلار. ‫- برام مهم نیست.
‫- «ممنون.» ‫- آره، بدش من.
‫صبح بخیر، کنی.
‫- کن، سه ساعت دیگه کارم تموم میشه. ‫- باشه.
‫در نهایت...
‫تفاوت بین پول‌گرایی و اقتصاد کینزی...
‫تفاوت بین نظراتشون در ارتقاء ‫رشد اقتصادیه.
‫شبیه هیلاری کلینتونه.
‫انگیزه اصلی...
‫- ایشون به مراقبت تمام وقت نیاز داره. ‫- آره، می‌دونم. همه چی تحت کنترله.
‫- برای مراقبت ازشون سازمان‌هایی هست. ‫- داریم درباره‌شون تحقیق می‌کنیم.
‫یکیش رو پیدا کن. کلاس من جاش نیست.
‫- آره، می‌فهمم. ‫- ام، اسم من کنیه.
‫- باشه، ولی کنی نباید اینجا باشه. ‫- آره، می‌دونیم.
‫- می‌دونی داشتم چرت و پرت می‌گفتم دیگه؟ ‫- آره.
‫- برنمی‌گردی اونجا. ‫- برنمی‌گردم.
‫- هرگز. ‫- نه.
‫- الان قراره خونه بگیریم، کن. ‫- خوبه.
‫خوب به نظر میام؟
‫- آره. ‫- مطمئنی؟
‫بهتره مامان رسیده باشه.
‫چرا استرس دارم؟
‫من... می‌خوام...
‫می‌خوام قوی باشی.
‫قوی و خودت باش،
‫و بامزه.
‫اینم از... رسید.
‫سلام، دیوید. شرمنده. ‫تو ترافیک معطل شدیم. آخه...
‫- عیب نداره. ‫- آره، ام...
‫- اوه، این کنیه، یادته؟ ‫- البته.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اینم مایک گرگوریه، وکیلم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام، مایک.
‫اه، ممنون بابت تخفیف و زمان بیشتری که بهم دادی.
‫خواهش می‌کنم! ‫بابام از خداش بود خونه رو بگیری، واسه همین...
‫دورین نیومده؟
‫باید جفتتون پای وام امضا بزنید.
‫البته. پیام داد و...
‫الان می‌رسه. احتمالاً چند دقیقه ‫طول بکشه.
‫ما زیاد وقت نداریم. ‫من باید برم سینت جان یه خونه ببینم.
‫نه، میاد. میاد. بهش زنگ میزنم.
‫باشه.
‫استرس‌آوره. نمی‌دونستم باید انتظار ‫چی رو داشته باشم.
‫خیلی خب، حس می‌کنم ما تلاشمون رو کردیم.
‫فقط...
‫- سلام، گوش کن... ‫- کجایی؟
‫من... معطل شدم. شما کجایین؟
‫تو دفتر وکیل.
‫اه، خب، بهشون بگو نمی‌رسم.
‫الان نمی‌تونم صحبت کنم. ‫ببخشید.
‫جدی داری میگی؟
‫باید برم.
‫دورین میاد؟
‫دورین هستم. می‌دونی باید چیکار کنی.
‫...شارون رایت از کش اکسپرس...
‫دورین هستم. می‌دونی باید چیکار کنی.
‫دنیس زنگ زد و گفت مریضه، ‫من جات شیفت موندم تا برسی.
‫سعی کن دیر نکنی...
‫این چیه؟
‫ماشین.
‫ماشینِ کی؟
‫ماشین من. خریدمش.
‫داشتم می‌رفتم سر کار قولنامه کردم. ‫تخفیف جنون مزدا گذاشتن.
‫- شوخی می‌کنی دیگه. ‫- این ماشین خوشگل سفید رو دیدم.
‫رفتم تو، چونه زدم و خریدمش.
‫جای اینکه طبق برنامه‌مون بیای ‫دفتر وکیل،
‫از سر کارت دراومدی، رفتی نمایشگاه ‫ماشین و ماشین خریدی؟
‫آره، بگی نگی.
‫چند؟
‫ام، بیست و پنج هزار دلار پیش پرداخت دادم، ‫که قسط ماهانه‌ش زیاد درنیاد.
‫بیست و پنج هزار دلار؟
‫پول خودمه، نیست؟
‫کل پیش‌پرداختمون رو پای ماشین خرج کردی؟
‫خب، من حق دارم پول خودم رو خرج کنم.
‫- تا وقتی بمیرم مجبورم تو فرد مایر کار کنم. ‫- می‌دونی یعنی چی؟
‫من چند ساله دارم پول جمع می‌کنم، ‫گفتم چرا باهاش برای خودم چیزی نخرم؟
‫چرا امروز؟ ‫پول مال خونه بود.
‫من میرم تو، یه نوشابه برمی‌دارم،
‫بعد کنی رو می‌برم دور دور.
‫چون رفته بودی دیوانگی مزدا نیومدی؟
‫- خدایی؟ ‫- اسمش جنون مزداست.
‫جنون مزدا؟ ‫از خونه پرتمون می‌کنن بیرون.
‫می‌فهمی؟
‫زده به سرت؟ ‫جایی برای رفتن نداریم.
‫آواره خیابون میشیم. ‫چرا نمی‌فهمی؟
‫شرمنده. اشتباه کردم.
‫و... مامان بدی هستم.
‫می‌دونم ناراحتی، ‫دلم نمی‌خواد ناراحت باشی،
‫ولی به خدا نگفتم چون می‌دونستم ‫ناراحت میشی و...
‫«ناراحت؟» مجبور شدم به دیوید ‫التماس کنم تا فردا بهمون وقت بده...
‫دیوید یه کلاهبرداره.
‫وام مزخرفی میده، ‫و خونه هم عین یه خرابه‌ست.
‫همه چی داره از هم می‌پاشه.
‫وای خدا. کنی رو ازمون می‌گیرن.
‫- می‌دونستم اینجوری می‌کنی. ‫- لعنتی.
‫خیلی خب، گوش بده، خب؟ ‫گفتم درستش می‌کنم.
‫گفتم تعمیرش می‌کنم. ‫یه خونه خوشگل ازش درمیارم.
‫خوشگل میشه. اصلاً بحث همین بود.
‫دیگه همچین فرصتی گیرمون نمیاد.
‫تنها فرصتمون همینه. می‌فهمی؟
‫یه پیشنهاد دیگه هم بهش دادن. ‫فردا اون رو قبول می‌کنه.
‫- می‌فهمی؟ ‫- نمی‌تونم.
‫- کنی رو ازمون می‌گیرن. ‫- الان حوصله بحث ندارم.
‫- خواهش می‌کنم سوییچ رو بده من. ‫- نه. نمیدم.
‫الان حوصله صحبت ندارم!
‫دعوا نکنین!
‫ماشین رو پس میدم. ‫خودم باهاشون صحبت می‌کنم.
‫- میگم اشتباه کردی. ‫- ولی اشتباه نکردم.
‫کردی. اشتباه کردی. سوییچ رو بده من. ‫بده من.
‫- سوییچ لعنتی رو بده من! ‫- هی!
‫- بدش من... ‫- دعوا نکنین.
‫از دعوا کردنتون متنفرم!
‫هی، عزیزم؟
‫میای با ماشین جدیدم بریم دور دور؟
‫- وای خدا. ‫- چه باحال، مامان.
‫خیلی خب. خیلی خب.
‫ولی... مامان، بحث ما کنیه.
‫چه باحاله.
‫بیا. میریم دیری کوئین و جشن می‌گیریم.
‫بی‌خانمان میشیم، و مجبور میشی تو ‫همین مزدای کوفتی زندگی کنی، مامان.
‫- می‌خوای خونه رو بخری؟ ‫- کنی رو برمی‌گردونن آسایشگاه.
‫خودت بخرش. خدا دوستت داره.
‫- خودت بخرش، خب؟ ‫- می‌دونی که تنهایی نمی‌تونم وام بگیرم.
‫- خودت می‌دونی! ‫- آره، اونوقت تقصیر کیه؟
‫دوباره آواره خیابون میشم. ‫همین رو می‌خوای؟
‫تا حالا چقدر سر یه کار موندی و بعد ‫گند زدی و همکارهات رو ترسوندی
‫و مردم رو تهدید کردی و دعوا راه انداختی؟
‫ببخشید. نه، وایسا. التماس می‌کنم.
‫تو رو خدا. این کار رو نکن.
‫التماس می‌کنم. خواهش می‌کنم. ‫بیا ماشین رو پس بدیم، خب؟
‫میرم نمایشگاه و بهشون میگم...
‫میشه گم شی؟ گمشو.
‫تموم شده. امضاش کردم. ‫اینم از قرارداد، خب؟
‫تموم شد رفت. ول کن. تمومه.
‫وای خدا. لعنتی.
‫خیلی خب، می‌دونی چیه؟
‫اون بیست و پنج هزار دلار رو گیر میارم.
‫تو دیوونه‌ای و زده به سرت.
‫خل شدی. کنی، مامانت روانی شده.
‫خیلی خب، یادت نره امشب بری خونه مونا ‫دنبال کنی، خب؟
‫[ساعت ۶:۱۲ عصر]
‫دیوید کلیرمانت از آژانس املاک پورتلند هستم.
‫یه پیغام بذار و باهات تماس می‌گیرم.
‫دیوید، سلام، منم لینت. ‫بابت امروز شرمنده.
‫می‌خواستم باهات صحبت کنم.
‫درباره یه موضوع فوری. میشه بهم زنگ بزنی؟
‫ممنون.
‫خوبی؟
‫- باز دیر کردی! ساعت شش و نیمه. ‫- می‌دونم، تمی.
‫- سلام، دیوید. ‫- بیخیال شدی؟
‫نه، بانک خرابکاری کرد و چک رو به ‫موقع تحویل نداد
‫و فردا هم که آخر هفته‌ست، یه مقدار ‫دیگه وقت می‌خوایم.
‫خیلی خب، بسه دیگه. ‫اینهمه باهات راه اومدم.
‫می‌دونم. میشه... ‫می‌دونم، دیوید.
‫می‌دونی که می‌دونم. فقط یه کم دیگه ‫زمان می‌خوام، همین.
‫- فقط یک روز دیگه. ‫- لینت، بس کن!
‫فردا صبح ساعت نُه.
‫اگه پول تو حسابم بود که قرارداد می‌بندیم. ‫وگرنه کنسله.
‫- بیست و پنج هزار دلار تا نُه صبح. ‫- باشه.
‫- آخرین فرصتته، لینت. ‫- باشه. فردا.
‫لعنتی.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫نه.
‫میشه یه سیگار بدی؟
‫- کودی. ‫- می‌دونم.
‫- الو، اسکات. ‫- زنگ زده بودی؟
‫- آره. ‫- وقت داری همدیگه رو ببینیم؟
‫آره.
‫امشب وقت دارم.
‫همون جای همیشگی، خب؟
‫آره، عالیه. قبول.
‫- یه ربع دیگه؟ ‫- نیم ساعت.
‫باشه.
‫همونجا. از خودتون پذیرایی کنین.
‫- کجا، دختر خانم؟ ‫- باید...
‫- نمیشه. نه. ‫- باید برم دنبال کنی.
‫- شرمنده. ‫- همه‌ش کنی رو بهونه می‌کنی!
‫[ساعت ۷:۱۵ عصر]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫- تا حالا با این تیپ ندیده بودمت. ‫- می‌دونم.
‫گفتم یه کم تنوع بدم.
‫خوشگل شدی.
‫سورپرایز شدم زنگ زدی. ‫تا حالا پیش نیومده بود زنگ بزنی.
‫- نه، می‌دونم. هیچوقت زنگ نمیزنم. ‫- اتفاقاً به موقع زنگ زدی.
‫امشب وقت داشتم.
‫عالیه. خوشحال شدم.
‫چرا زنگ زدی؟
‫خب...
‫- یه ایده‌ای داشتم که خواستم بهت بگم. ‫- ایده؟ بگو.
‫یه ایده جذاب؟
‫- خیلی خب. می‌دونی... ‫- می‌دونی چیه؟ بذار یه نوشیدنی برات بگیرم.
‫- ببخشید! ‫- بله، سلام.
‫- دوتا نوشیدنی با یخ. ‫- چشم.
‫- ایده‌ت رو بگو. ‫- آره، یه فرصت سرمایه‌گذاری خوب دارم.
‫من تو کنتون زندگی می‌کنم. می‌دونی کجاست دیگه؟
‫- از اخبار اسمش رو می‌شنوم. ‫- آره.
‫آره، راست میگی. خب...
‫من اونجا زندگی می‌کنم،
‫و یکی تصمیم گرفت خونه رو چهل هزار دلار ‫زیر قیمت بازار بهمون بفروشه،
‫که فکر کردم ایده خوبیه...
‫- فرصت خوبیه. ‫- خب.
‫- ما یه فرصت داریم... ‫- منظورت از ما کیه؟
‫مامانم و داداشم.
‫اوه، ام... آره، قبولش کن.
‫آره، راستش پول خونه رو...
‫بفرمایید. دو لیوان.
‫ممنون.
‫خیلی خب، می‌گفتی؟
‫خب، ما پولش رو داشتیم، ولی امروز ‫یه مشکلی پیش اومد،
‫خواستم بدونم...
‫می‌تونی پول رو... بهم قرض بدی یا نه.
‫بیست و پنج هزار دلار رو.
‫برای خونه؟
‫آره، نه، از طریق شرکتت،
‫چون می‌دونم این کارها رو بلدی و...
‫وایسا، شوخی می‌کنی؟
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫اگه داشتم که خواهش نمی‌کردم...
‫فقط...
‫الان به کمکت نیاز دارم.
‫- خواستم بدونم... ‫- نه.
‫- می‌تونی از همکارهات بپرسی یا نه. ‫- آره، نه.
‫شاید یه راهی باشه که بتونی...
‫من نمی‌خوام باهات کار کنم، لینت.
‫درسته. آره.
‫ببین، گوش کن. گوش کن.
‫ازت خوشم میاد.
‫خب؟ جدی میگم. کنارت خیلی بهم ‫خوش می‌گذره.
‫ولی نمی‌خوام بدونم با مامان و داداشت ‫زندگی می‌کنی.
‫می‌دونی؟
‫من میام بیرون که خوش بگذرونم، ‫نه اینکه درباره این چیزها صحبت کنم.
‫خب؟
‫همینجوریش هم به اندازه کافی ‫حرص می‌خورم.
‫بچه‌هام یه سره ازم پول می‌خوان، ‫یه بار هم نشده تشکر کنن.
‫- می‌دونی؟ ‫- آره.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- آره، عالیم. خوبِ خوبم. ‫- جدی؟
‫- بریم؟ ‫- آره. مثل همیشه.
‫باشه.
‫[ساعت ۸:۲۸ شب] ‫[ساعت ۸:۲۹ شب]
‫آره، عزیزم. رسیدم خونه صحبت می‌کنیم، خب؟
‫به بچه‌ها شب بخیر بگو. ‫باشه. دوستت دارم.
‫خیلی خب.
‫لعنتی.
‫هی، لینت، یه سوال عجیب.
‫سوییچ من رو تو اتاق دیدی؟
‫من دارم چه غلطی می‌کنم؟
‫لعنتی.
‫گندش بزنه.
‫می‌دونم ماشینم رو بردی، لینت.
‫همین الان بهم زنگ بزن! جدی میگم!
‫زنگ بزن!
‫[ساعت ۹:۲۳ شب] ‫[ساعت ۹:۲۴ شب]
‫- سلام. ‫- لین-لین!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- دلم برات تنگ شده بود. ‫- سلام.
‫چه خبر شده؟ ‫فکر کردم بسته پُستیم رو آوردی.
‫اوه! خیلی خب. بیا تو. ‫راحت باش.
‫وای خدا.
‫امیدوارم کارت مهم باشه. ‫تاکسی پنج دقیقه دیگه می‌رسه.
‫- الان اینجا رو برات گرفته؟ ‫- خونه مجردی رابرته.
‫می‌دونی، اینجا موندنی شدم و... ‫منظره رو ببین.
‫خونه قبلی این شکلی نبود. ‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫نوشیدنی زیاد دارم.
‫- آره. ‫- برای منم یکی آماده کن.
‫یه خواهش دارم.
‫عه، عه! نه، نه! ‫به لیوان‌ها دست نزن.
‫مال رابرت هستن. ‫اگه بشکنیشون من رو می‌کشه.
‫لیوان‌های تمیز بالای سینک هستن.
‫بگذریم، ای کاش می‌تونستم بمونم ‫و باهات بنوشم،
‫ولی هفته پیش ده دقیقه دیر رفتم.
‫یه عادتی داره که عین مادربزرگمه.
‫نمیگه چرا عصبانیه، ولی عین سگی که
‫دلش درد میاد بهت نگاه می‌کنه،
‫چشمش چپ میشه و...
‫ولی خیلی ترسناک و وحشتناکه.
‫نمی‌تونم زیاد بمونم. ‫باید برم دنبال کنی.
‫چرا عین مامانش رفتار می‌کنی؟
‫می‌خوای ثابت کنی دختر خوبی هستی؟
‫دیگه تو هتل هایت نمی‌مونیم.
‫میگن تشک‌هاشون رو از برند تمپور-پدیک می‌خرن، ‫ولی دروغ میگن.
‫انگار رو مقوا خوابیدی. تبلیغاتشون الکیه.
‫تو کل زندگیت روی مبل می‌خوابیدی،
‫الان درباره جنس تخت‌های هتل هایت ‫غر میزنی؟
‫- میشه عجله کنی؟ باید برم. ‫- خیلی خب، گلوریا. یه مشکلی برام پیش اومده، خب؟
‫یادته سه هزار دلار بهم بدهکار بودی؟
‫همین امشب بهش نیاز دارم چون دورین ‫گند زد به برنامه خرید خونه.
‫باید پول رو جور کنم، خب؟
‫- می‌دونستم واسه همین اومدی. ‫- گلوریا.
‫گلوریا، جدی میگم.
‫گلوریا، اذیت نکن.
‫نمیشه از رابرت پول بگیری؟
‫از اسکات بگیر.
‫پرسیدم. قبول نکرد.
‫حتی دیگه بهم زنگ نمیزنه. ‫از من دزدیدیش.
‫خب، دیگه باهاش رفت و آمد ندارم، پس...
‫- اه! ماشین اومد. نمی‌تونم صحبت کنم. ‫- مجبور میشم برم تو خیابون کار کنم، گلوریا.
‫- عجب آدمی هستی! ‫- کنی رو ازم می‌گیرن. چطوری...
‫اه!
‫بد موقع اومدی، لینت!
‫تاکسی پایینه!
‫میشه داد نکشی؟ ‫من دارم پول خودم رو ازت می‌خوام.
‫نصفه شبی سه هزار دلار از کجا بیارم!
‫مگه اینجا بانک آمریکاست؟
‫من که نمی‌تونم هر دفعه به پول نیاز داشتی ‫بشم دستگاه خودپردازت.
‫می‌دونی چیه؟ ‫خودت گفتی سرم تو کار خودم باشه!
‫پس می‌دونی چیه؟ ‫سرم تو کار خودمه.
‫شاید واسه همین به خاک سیاه نشستی.
‫باید اخلاقت رو درست کنی.
‫اه! ببین، الان عذاب وجدان گرفتم. ‫ناراحت شدم.
‫می‌خوای لباس‌هام رو جمع کنی و ببری؟ ‫یا کلاه‌گیسم رو از سرم بکشی؟
‫می‌دونی چیه، لینت؟
‫دوست‌ها اهل حساب و کتاب نیستن.
‫دفعه بعدی که یه لطفی در حقت کردم، ‫آمار می‌گیرم.
‫خوبه؟
‫می‌دونی اگه رابرت بفهمه رمز این ‫گاوصندوق رو دارم چیکار می‌کنه؟
‫بدبخت میشم.
‫وای خدا.
‫تو چشم بهم زدن پرتم می‌کنه بیرون.
‫پونصد دلار. اگه خواستی بردار، ‫بیشتر ندارم.
‫نه! پونصد دلار؟ ‫نه، سه هزار دلار می‌خوام.
‫لینت، چرا داری لج می‌کنی؟
‫میگم تاکسیم رسید!
‫می‌دونی چیه؟ باشه. ‫خودم یه فکری می‌کنم. قبول.
‫- زده به سرم. رابرت هنوز دوستم داره. ‫- آره.
‫خیلی خب، می‌خوای برسونمت؟
‫یه کم وقت می‌خوام. ‫میشه بمونم؟
‫عالی میشه، ‫چون قراره برام بسته پستی بیارن.
‫خیلی خب. ‫یادت نره دو بار در رو قفل کنی، خب؟
‫دوستت دارم! خداحافظ!
‫[ساعت ۱۰:۱۵ شب] ‫[ساعت ۱۰:۱۶ شب]
‫کودی.
‫کودی؟
‫سلام.
‫منتظرت بودم. ‫یه سوال داشتم.
‫- باید به اتوبوس برسم. ‫- نه، می‌دونم. زیاد طول نمی‌کشه.
‫چی شده؟
‫من یه گند بزرگ زدم، خب؟ ‫خیلی وقت پیش پول گذاشتم تو گاوصندوقم.
‫و...
‫اه، گاوصندوق‌های دیجیتال رو که دیدی؟
‫- دیدی باید براشون رمز بذاری؟ ‫- آره.
‫امشب سه بار رمزش رو غلط وارد کردم، ‫الان قفل شده.
‫می‌خواستم بدونم می‌تونی بازش کنی یا نه.
‫- خب به قفل‌ساز زنگ بزن. ‫- زدم. ولی دیر وقته.
‫من وقت ندارم.
‫همین امشب بهش نیاز دارم. ‫می‌دونی چطوری می‌تونم بازش کنم؟
‫از کجا باید بدونم؟
‫- چون... ‫- چون...
‫- خب، گفتم شاید بلد باشی چون... ‫- چرا باید اینطور فکر کنی؟
‫چون زندان بودی گفتم شاید بلد باشی، خب؟
‫من زندان بودم؟ کی گفته؟
‫تمی.
‫خاک تو سرش.
‫- خب، بلدی؟ ‫- نه، ببین.
‫دروغ چرا. خیلی مشکوک داری حرف میزنی.
‫- یه خواهشه دیگه. من... ‫- باید سوار اتوبوس بشم، خب؟
‫لعنتی!
‫کودی؟ کودی.
‫کودی، اگه بیای یه نگاه بهش بندازی ‫دویست دلار بهت میدم.
‫کودی، بهت پول میدم. ‫دویست دلار.
‫بیا یه نگاه بنداز.
‫یه نگاه بنداز.
‫- گفتی چه مدل گاوصندوقیه؟ ‫- فقط... منظورت چیه؟
‫گاوصندوق هوم دیپوئه.
‫کجاست؟
‫تو آپارتمانم.
‫سه دقیقه با اینجا فاصله داره.
‫چی توشه؟
‫پولم توشه که می‌خوام بردارم.
‫کودی، ازت کمک می‌خوام.
‫فقط بیا یه نگاه بنداز.
‫- یه نگاه بنداز. ‫- نامزد داری؟
‫- نه. ‫- هم‌خونه‌ای یا چیزی؟ تنها زندگی می‌کنی؟
‫آره.
‫خوبه.
‫خب؟
‫قبول.
‫آره، باشه. میام یه نگاه می‌اندازم.
‫- یه نگاه ساده؟ ‫- چهارصد دلار می‌گیرم.
‫- چهارصد دلار؟ ‫- آره.
‫- حله؟ ‫- چهارصد دلار. قبول.
‫- خوبه؟ ‫- آره، پایه‌م.
‫آره، خوبه.
‫ام...
‫خونه خوشگلی واسه یه پیشخدمته.
‫ممنون.
‫ام...
‫آره. نظرت چیه؟
‫این که گاوصندوق هوم دیپو نیست.
‫ام...
‫میشه بازش کنیم؟
‫چطوری باید بازش کنم؟
‫خب، میشه...
‫میشه زوری بازش کنی؟
‫میگی گاوصندوق رو بشکنم؟ ‫آره؟
‫نه. چهارصد دلار میدم دیگه، پس...
‫چهارصد دلار دادی که بیام یه نگاه بهش ‫بندازم، که انداختم.
‫یه نگاه بندازی؟ خیلی خب. ‫قرار نیست دزدی بازش کنیم که. مال خودمه.
‫مال خودته؟
‫- آره! ‫- عین این آپارتمان؟
‫آره.
‫- و مطمئنی؟ ‫- آره.
‫جدی؟
‫مال هم‌خونمه.
‫هم‌خونه‌ت؟ ‫گفتی تنها زندگی می‌کنی که.
‫مال هم‌خونه سابقمه.
‫از اینجا رفته، اینم گاوصندوق خودشه، ‫و وسایل تو رو داخلش گذاشته.
‫- آره، خب؟ ‫- اینجوریه؟
‫- سر حرفت می‌مونی؟ ‫- آره.
‫لینت، مزخرف نگو. ‫راستش رو بگو.
‫مال دوستمه، خب؟ ‫آپارتمان دوستمه.
‫اینم گاوصندوق نامزدشه که باید ازش پول بردارم.
‫همین امشب به پول نیاز دارم. ‫اینم از حقیقت.
‫برای خانواده‌م.
‫برای خانوادمه، خب؟
‫از اول باید همین رو می‌گفتی.
‫متاسفم.
‫نباید دروغ می‌گفتم.
‫بهش نیاز دارم، کودی.
‫باورم نمیشه باز دارم همچین غلطی می‌کنم.
‫ببین، تنها...
‫تنها راه باز کردن این گاوصندوق اینه که ‫با مته سوراخش کنی.
‫- با مته؟ ‫- آره.
‫همینجا نمیشه بازش کنیم؟
‫اگه می‌خوای کل ساکنین این ساختمون بفهمن ‫داری چیکار می‌کنی می‌تونی.
‫نمیشه بی‌سر و صدا انجامش بدیم؟
‫خوشبختانه من یه مته با صدا خفه‌کن دارم؟
‫نه. نمیشه. باید ببریمش بیرون.
‫هزینه‌بردار هم هست.
‫چقدر میشه؟
‫هشتصد دلار.
‫انجامش میدی یا نه؟
‫اوهوم.
‫- مجبورم. ‫- ولی از پس هزینه‌ش برمیای دیگه؟
‫آره، پولم تو گاوصندوقه.
‫می‌دونی، بهتره که سر به سرم نذاشته باشی.
‫اوهوم.
‫بذار یه تماس بگیرم.
‫خیلی خب، لینت، درک می‌کنم. ‫نباید بهت می‌خندیدم.
‫ماشینم رو پس بده و درباره‌ش صحبت می‌کنیم، خب؟
‫دیر نری خونه مونا دنبال کنی.
‫مونا فردا اول صبح کار داره.
‫این یه پیغام خودکار از شرکت وام‌دهی سیتی رزه.
‫شما هفت هفته از پرداخت قسط وام عقب هستید، ‫و باید قسط...
‫لینت، کارت اصلاً جالب نیست.
‫اون ماشین زنمه. ‫بگو ببینم کجاست.
‫آشغال!
‫اگه بلایی سر ماشین آورده باشی، ‫می‌کشمت!
‫[ساعت ۱۱:۲۳ شب] ‫[ساعت ۱۱:۲۴ شب]
‫نگهش دارید.
‫ممنون.
‫دارید اسباب‌کشی می‌کنید؟
‫بله.
‫امان از اعیانی‌سازی.
‫- واقعاً دردسره. ‫- آره.
‫آره، یه لحظه.
‫یه لحظه.
‫جواب میدی یا نه؟
‫- کجا میریم؟ ‫- جنوب، از جاده هشتاد و دوم.
‫خونه‌ت الان چه شکلیه؟
‫- خونه‌م؟ ‫- آره.
‫- محل زندگیم؟ ‫- آره.
‫یه مقدار قدیمیه. ‫باید تعمیرش کنم.
‫دوازده ساعت وقت دارم پول رو ‫جور کنم وگرنه...
‫از کل قسط‌هام عقب افتادم.
‫کسی به خودم خونه اجاره نمیده، چون... ‫می‌دونی...
‫چه بد.
‫تو کجا زندگی می‌کنی؟
‫یه جای دور افتاده.
‫- با حقوق تمی خونه بهتری گیرم نیومد. ‫- هوم.
‫با اتوبوس دو ساعت راهه.
‫خانواده داری؟
‫دیگه نه.
‫یارو مشکلی با باز کردن این نداره؟
‫قراره بفهمیم دیگه، نه؟
‫پولی که طلب دارم رو برمی‌داریم دیگه، نه؟
‫بعد می‌بندیمش و می‌تونیم...
‫برش گردونیم.
‫- کجا؟ ‫- آپارتمان.
‫- آپارتمان؟ ‫- آره.
‫همینجاست.
‫چه خبر؟
‫سلام، مامان.
‫چه خبر، مامان؟
‫دوستت دارم.
‫تنهاش نذار. ‫صدای تلویزیون رو هم زیاد نکن.
‫- حاضری؟ ‫- آره.
‫بریم.
‫کارل، پاشو، پاشو.
‫پس گاوصندوق خودته و رمزش رو یادت رفته.
‫چی توشه؟
‫پولم.
‫- پولت؟ ‫- آره.
‫خیلی خب.
‫بیا بازش کنیم.
‫سوییچت رو بده.
‫کارل، میشه کمک کنی در گاراژ رو باز کنم؟
‫جمع کن خودت رو.
‫بدو. جدی میگم. برو.
‫با این لاغرمردنی تا اینجا آوردیش؟
‫- بابا ایول. ‫- بیا. از این سمت.
‫اوه!
‫به نظرم پول زیادی توشه.
‫لعنتی.
‫جالبه...
‫این چیه، کارل؟ ها؟
‫نه.
‫با این نمیشه.
‫خب، می‌دونی که باید چیکار کنیم.
‫باید از روش‌های قدیمی استفاده کنیم.
‫- نه، لهش نکن. نکن... ‫- خفه شو.
‫نکن. لعنتی.
‫نه... باید پسش بدم.
‫آره، یه بار دیگه، عزیزم.
‫باز شد.
‫لعنتی!
‫اینجا چی داریم؟
‫آره.
‫چی چی؟
‫گفتی گاوصندوق کیه؟
‫واسه خودمه.
‫- واسه توئه؟ ‫- آره.
‫- واسه توئه، ها؟ ‫- آره.
‫- همه‌اش واسه توئه؟ ‫- آره.
‫اینجا چی داریم؟
‫ساعت‌های رولکس مردونه قشنگیه.
‫یه عالمه پول و کوکایین.
‫- اونو از کجا می‌شناسی، رفیق؟ ‫- تو کافه دیدمش.
‫توی کافه دیدیش؟
‫- اوهوم. ‫- همم.
‫- کارل. ‫- بله.
‫عقلتو از دست دادی ‫این چیزها رو واسه من میاری، داداش؟
‫- چه غلطی می‌کنی؟ ‫- جنس توئه، ها؟
‫برو به درک، واسه منه. واسه خودمه.
‫- من فقط پولمو می‌خوام، خب؟ ‫- پول می‌خوای؟
‫اگه پولتو می‌خواستی، ‫پس این از کدوم گوری اومده؟
‫چیزه...
‫چیزه؟
‫- چیزه؟ ‫- چیزه...
‫- واسه منه. ‫- ببخشید.
‫- مال منه. ‫- نه، نیست.
‫- وسایلمو بده. وسایل منو بده. ‫- گاوصندوق کیه؟
‫- برو بمیر. ‫- وسایل منو بده.
‫عوضی، اینو از کدوم خری دزدیدی؟
‫واسه دوست منه.
‫- واسه کیه؟ ‫- رفیق، آروم باش، خب؟ آروم باش.
‫بهت گفتم. ‫واسه دوستمه.
‫الان شد واسه دوستت، ها؟ ‫حالا داریم اصل ماجرا رو می‌فهمیم.
‫بهم بگو این گاوصندوق از کدوم گوری اومده.
‫- اون نگهبانه. ‫- نگهبان؟
‫آره، واسه یه تاجر نگه می‌داره.
‫بویی نمی‌بره.
‫- تو از کجا می‌دونی؟ ‫- واسش مهم نیست.
‫- جدی؟ ‫- اون نگهبانهم
‫واسه یه تاجر نگه می‌داره.
‫چرا آوردیش پیش من، ها؟ همم؟
‫عوضی کثافت.
‫می‌خوان ما رو بازی بدن، کارل.
‫چه غلطی می‌کنی؟ ‫به من دست نزن!
‫- بده من! ‫- کیفمو بده!
‫لعنتی.
‫آی!
‫لعنتی! کیف رو بده!
‫لعنتی!
‫جلو نیا.
‫یه بلایی سرت بیارم!
‫کارل!
‫لعنتی!
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی!
‫گوش کن! گوش کن!
‫لعنتی.
‫می‌کشمت!
‫کارت ساخته‌ست!
‫لعنتی، لعنتی...
‫کارت تمومه، عوضی!
‫خدای من.
‫فرار کن!
‫کودی!
‫سوار شو!
‫- بزن کنار. ‫- چی؟ می‌خوای بالا بیاری؟
‫- هی، بزن کنار. ‫- باشه، باشه، باشه.
‫حالت خوبه؟
‫لینت. آروم باش، خب؟
‫- آروم باشم؟ ‫- آره.
‫اوهوم.
‫خدای من. من دارم چیکار می‌کنم؟ ‫یعنی چی...
‫پول رو برداشتیم، آره؟
‫نمی‌خوای جواب بدی؟
‫بیا بزن.
‫یه‌کمی آروم بگیر.
‫آروم بگیرم؟
‫ما زنده‌ایم، درسته؟
‫حالا اون گاوصندوق کی بود؟
‫یه سیاستمدار.
‫یعنی بعیده دنبالش بگرده. ‫مخصوصا با اون موادها.
‫خوبه.
‫خب می‌خوای بشمری؟
‫- می‌تونم یه چیزی بپرسم؟ ‫- بستگی داره.
‫کِی اومدی بیرون؟
‫تَمی بهت چی گفت؟
‫- تَمی؟ ‫- تَمی سخنگو.
‫- می‌خوای بدونی تَمی چی گفته؟ ‫- آره، بهت چی گفت؟
‫- گفت به یه جا دستبرد زدی. ‫- همم.
‫- اینو گفت؟ ‫- اوهوم.
‫- آره، اما داستان کاملش نیست. ‫- اونوقت داستان کامل چیه؟
‫واسه پاپوش دوختن.
‫- واست پاپوش دوختن؟ ‫- آره، داستان کامله.
‫کی واست پاپوش دوخت؟
‫- یه دختر. ‫- - یه دختر؟
‫- آره. ‫- اوه.
‫قرار بود یه جور دیگه بشه، ‫ولی جور دیگه از آب دراومد.
‫اوهوم.
‫زندگیه دیگه، نه؟
‫چیزه...
‫چقدره؟
‫چی؟
‫چقدره؟
‫حدود نوزده هزار دلار.
‫نوزده هزار تا؟
‫پول خیلی زیادیـه.
‫همون‌جوری که گفتی بقیه‌شو پس میدی؟
‫نه.
‫نه، بهش نیاز دارم. ‫واسه خونه‌ای که گفتم لازم دارم.
‫قرار بود امروز تموش کنیم، و من...
‫اگه تا فردا قرارداد رو امضا نکنم، ‫بدبخت میشم.
‫فقط...
‫یه برد می‌خوام، می‌دونی؟
‫به آدم‌هایی که اهمیت می‌دادم آسیب زدم و...
‫کارهای خیلی بدی کردم و...
‫فقط...
‫این همه راه که اومدیم، ‫نمیشه جا زد پس...
‫آره.
‫فقط...
‫من فقط... من فقط... ‫چهار هزار دلار نیاز دارم.
‫چهار هزار تا، ها؟
‫اوهوم.
‫به چی می‌خندی؟
‫آم...
‫تو...
‫احیانا کسی رو نمی‌شناسی مرسدس بخره؟
‫- یعنی چی، الان مرسدس‌دار شدی؟ ‫- آره، یه مرسدس دارم.
‫بذار حدس بزنم، ‫واسه صاحب همین گاوصندوقه؟
‫- نه، راستش واسه یکی دیگه‌ست. ‫- یکی دیگه؟ خدای من.
‫ولی ماشین زنشه، ‫پس فکر نکنم پی‌شو بگیره،
‫چون باید به زنش بگی که ماشینو دزدیده.
‫اگه این مرسدس واقعی باشه ‫فکر کنم بتونم چهار هزار تا واست گیر بیارم.
‫- الان می‌تونی چهار هزار تا جور کنی؟ ‫- می‌تونم.
‫اول باید ماشین رو ببینم.
‫- مطمئن بشم سربه‌سرم نمی‌ذاری. ‫- همم.
‫تو پول رو نشونم بده، ‫منم می‌برمت پیش ماشین.
‫پس بریم.
‫بریم خونه‌ام، پول رو بهت بدم.
‫کجایی؟ من سر کارم.
‫مونا وحشت‌زده‌ست. ‫کنی داره زار زار گریه می‌کنه.
‫قرار بود دو ساعت پیش بیای. ‫فکر می‌کنه دیگه برنمی‌گردی.
‫- لعنتی. ‫- چرا همه‌اش گند بالا میاری؟
‫ببخشید، فقط... ‫دیگه تکرار نمیشه، مونا.
‫- غصه نخور. ‫- خیلی...
‫- روز شلوغی سر کار بود و من... ‫- اوهوم.
‫می‌دونی، چیزه... روز سختی بود.
‫دوستت دارم، مونا.
‫دوستت دارم، کنی.
‫زود می‌بینمت.
‫کن، ببخشید عزیزم. ‫من روز شلوغی سر کار داشتم.
‫و چیزه، می‌دونی... ‫تَمی خیلی ناجوره و...
‫چون... چون دیر کردم منو می‌بخشی؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫بهت خوش گذشت؟
‫خیلی‌خب، یه مردی توی ماشین هست که... ‫اونو فورا میریم می‌رسونیم.
‫- و بعدش میریم غذا می‌خوریم، باشه؟ ‫- غریبه‌ست؟
‫نه، نه، اون... اون آدم خوبیه.
‫- جدی میگی؟ ‫- آره، آدم خوبیه.
‫- خیلی خوبه؟ ‫- آره، خیل خوب و خفنه.
‫- واقعا؟ ‫- آره، خیلی خوبه.
‫- باشه! ‫- آدم خوبیه، خب؟
‫آدم خوبیه.
‫مودب باش، کن.
‫- جای منه. ‫- بشین عقب، عزیزم.
‫این... کودیـه، کنی.
‫- سلام کودی. ‫- چطوری؟
‫خوبم.
‫کودی رو دوست داری؟
‫نه، اون فقط... باهاش کار می‌کنم.
‫خوبه.
‫تا حالا عاشق شدی، کنی؟
‫- آره. ‫- دو بار دو بار، مگه نه؟
‫- آره! ‫- رفیق خودمی! اسم‌هاشون چیه؟
‫اریکا، آزیکا.
‫- یکی‌شون ازش جدا شد، مگه نه؟ ‫- قلبت شکست، کنی
‫آره. همیشه با هم بودیم.
‫ولی مشکل اینجاست، می‌دونی...
‫یه نفر رابطه ما رو خراب کرد.
‫حس گندی داره. می‌فهمم چی میگی، رفیق.
‫- کنی دی‌جی‌ـه. ‫- جدی میگی؟
‫- آره. ‫- آره.
‫- اسم هنریت چیه؟ ‫- دی‌جی کنی.
‫دی‌جی کنی! خیلی‌خب.
‫- یا بعضی‌وقت‌ها رپر کنی. ‫- خیلی‌خب.
‫- شعری هم نوشتی؟ ‫- آره
‫می‌خوام بگم هی هی، کودی خیلی خفنه
‫و پاداش لش کردن با داداشی‌هاست
‫و برنامه اجرا می‌کنه
‫خفن بود، دی‌جی! ‫بزن قدش. بزن.
‫- گفتم کارش خوبه. ‫- آره، معرکه بود.
‫باید آهنگ بذارم. ‫باید اینو گوش بدی.
‫- چیزه... ‫- چطوری باهاش کار می‌کنی؟
‫- آداپتور می‌خواد. ‫- این چیه؟
‫باید اینو ارتقا بدی.
‫آدم می‌شناسی؟
‫من همیشه آدم می‌شناسم.
‫لعنتی. خونسرد باش.
‫در رو قفل کن.
‫لینت، چرا یه سره باید بهت زنگ بزنم؟
‫ساعت دو صبحه. ‫کنی باید خواب باشه.
‫کجایی؟ مونا گفت یه نفر تو ماشینت نشسته؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫لعنتی.
‫ترسوندیم.
‫- در رو باز می‌کنی؟ ‫- آوردی؟
‫آره. راضی‌ای؟
‫خیلی‌خب.
‫هممینه؟
‫آره.
‫چرا در بازه؟
‫چون ترسیده بودم.
‫لعنتی، بازم نمیشه هنوز اینجاست.
‫- کلید دستته؟ ‫- توی کیفه.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫ماشین رو نشونت دادم. ‫پول رو نشونم نمیدی؟
‫واسه یه مرسدس دزدی ‫چهار هزار دلار می‌خوای؟
‫آره.
‫می‌دونی، بعد این همه کاری ‫که با همدیگه کردیم...
‫اصلا به فکر من هستی؟
‫حتی هشتصد دلار هم کف دست من نذاشتی.
‫ولی من... ‫می‌خواستم بهت پول بدم.
‫آره، ولی می‌تونستی توی فروشگاه بدی.
‫چرا ندادی؟
‫خب، چون...
‫همم.
‫چون واسه ماشین معامله کردیم.
‫ببین، این معامله جدیده.
‫نصفشو می‌خوام.
‫نصف پول.
‫نصفِ...
‫- ولی ماشین بیشتر می‌ارزه... ‫- می‌خوام پول نصف بشه.
‫مرسدس دزدیـه. اصلا می‌دونی ‫منو توی چه خطری می‌ندازی؟
‫چی میگی؟ ‫گفتی چهار هزار دلار بهم میدی.
‫چهار هزار تاتو می‌خوای؟ ‫ببین، اینم چهار هزار تای تو.
‫- چرت گفتی؟ ‫- آره، چرت بود.
‫عین تو که بهم دروغ گفتی ‫منم بهت دروغ گفتم.
‫- آروم باشید. ‫- لینت، پولو تقسیم کن.
‫- قرارمون این نبود. ‫- منصفانه‌ست.
‫- اون ماشین پنجاه برابر بیشتر می‌ارزه... ‫- بعد این همه بدبختی که کشیدیم؟
‫اون ماشین واسم پشیزی ارزش نداره!
‫- من بهش نیاز دارم. ‫- بابت چی نیاز داری، ها؟
‫منم پول لازم دارم! ‫آه در بساط ندارم!
‫- بهت گفته بودم نیاز دارم. ‫- من یه شغل مزخرف به خاطر آزادی مشروطم دارم.
‫می‌دونی چیه؟ گور بابای خونه‌ات! ‫الان همه پولو می‌خوام.
‫- نه. ‫- آره.
‫- نه. قرارمون این نبود. ‫- کیفو بده به من.
‫- کیف کوفتیو بده، لینت. ‫- برو به درک.
‫کیف کوفتیو بده، لینت!
‫خواهرمو تنها بذار!
‫- نه... ‫- کیفو بده!
‫- ولش کن. ‫- باهات شوخی ندارم.
‫- خواهرمو ول کن. ‫- خفه شو، کنی.
‫تو رو خدا این کار رو نکن.
‫- کیفو بده، لینت. ‫- نه، نیازش دارم!
‫- لازم دارم! ‫- کیف کوفتیو بده! کیفو بده!
‫- این کار رو نکن! ‫- کیفو بده!
‫- این کار رو نکن! ‫- کیفو...
‫بده من!
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫خواهرمو اذیت نکن!
‫خدای من.
‫باشه، باشه، باشه. ‫کنی، چیزی نیست.
‫چیزی نیست. نگران نباش.
‫باشه، باشه، باشه.
‫تو منو مجبور کردی. ‫خودتم می‌دونم خودت مجبورم کردی.
‫برو بمیر!
‫گور بابات...
‫برو بمیر، لینت.
‫نگرانت شدم.
‫خیلی.
‫چرا... چرا عین دیوونه‌ها رفتار کردی؟
‫کن؟
‫اون پنکیک با شیره و کره می‌خوره.
‫- ولی میشه شیره رو کنار ظرف بریزید؟ ‫- آره، حتما. شما چی می‌خورید؟
‫یه لیوان قهوه تلخ. ‫فقط حتما شیره کنار ظرف باشه.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫یادت میاد بابا همیشه یه رستورانی میرفت ‫و با پیشخدمت اونجا آشنا شد؟
‫اسمش چی بود؟ ‫به زبون لیتوانی باهاش حرف میزد.
‫عاشق این بود به زبون خودش حرف بزنه. ‫یادت میاد؟ اسمش چی بود؟
‫دومینکاز. یادت میاد؟
‫یادت میاد می‌خواستم سفر بریم اونجا؟ ‫می‌خواستم...
‫پاسپورت‌مون رو بگیریم و فرار کنیم.
‫از اینجا گورمونو گم کنیم.
‫کنی.
‫کنی، منو نگاه کن.
‫کودی آدم خوبی نبود. ‫آدم بدی بود.
‫آدم باحالی نبود. ‫اشتباه فهیدم.
‫و می‌خواست خونه رو از چنگ‌مون دربیاره. ‫خونه‌ای که همیشه اونجا زندگی کردیم.
‫همینو می‌خوای؟
‫دلم واسه بابا تنگ شده.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم دلت تنگ شده. ‫بابا ما رو ترک کرد، لنی. خودت اینو می‌دونی.
‫باشه؟ و...
‫من هنوز دوستت دارم.
‫اما تحمل ندارم.
‫- چی؟ تحمل چیو نداری؟ ‫- این کثافت‌کاری‌ها.
‫خیلی‌خب، باشه، عصبانی شدم.
‫عصبانی شدم چون می‌خواست ‫ازمون دزدی کنه، خب؟
‫می‌خواست جیب‌مونو بزنه.
‫واسه همین عصبی شدم.
‫می‌دونم. ‫بابا بهم گفت ازت محافظت کنم.
‫تو مثلا برادر بزرگ من هستی. ‫واقعا هستی؟
‫آره.
‫تو برادر بزرگ من هستی، خب؟ ‫من خواهر کوچیکتم.
‫تو این قضیه با من هستی یا نه؟ ‫بهم کمک می‌کنی یا نه؟
‫من مرد خانواده‌ام، و بهت کمک می‌کنم.
‫تو مرد خانواده‌ای.
‫واسه همین من و تو ‫این کار رو با همدیگه انجام میدیم.
‫- آره. ‫- با همدیگه هستیم.
‫به خاطر خانواده این کار رو می‌کنیم، ‫و می‌دونی چیه؟
‫تا ته‌اش میریم.
‫میریم تو دلش و پولو می‌گیرم، خب؟
‫- باشه. ‫- قبول؟
‫آره.
‫بله؟
‫سلام، تامی هست؟
‫شما؟
‫بهش بگید لینت زنگ زده.
‫چی؟ صبر کن تا بیام.
‫ببین کی اومده.
‫خیلی وقته، ها؟
‫اینجا چیکار می‌کنی، لینت؟
‫هنوز چیزمیز می‌فروشی؟
‫- مگه مغازه رو نمی‌بینی؟ ‫- آره، شاید.
‫هی.
‫هی! اینجا نه.
‫خب تو باید کنی معروف باشی.
‫- آره، خودمم. ‫- آره.
‫می‌دونی چیه؟ اینو ببین.
‫- من زولتار هستم... ‫- عالیه!
‫جدی؟ تا حالا بازی کردی؟
‫- آره. ‫- هی. بیا بریم.
‫پین‌بال قدیمی. ‫پول و سکه نمی‌خواد.
‫چیزه... بلدی بازی کنی؟
‫- آره. ‫- بلدی؟
‫- آره. ‫- خیلی‌خب.
‫بیا اینجا و بذار زولتار...
‫پنج دقیقه با تامی صحبت کنم و میام، باشه؟
‫خدای من. این چیه؟ از کجا آوردی؟
‫دهن لق زندگی رو به باد میده. ‫مگه همین رو به ما یاد ندادی، تامی؟
‫خیلی خوبه.
‫کی طبقه بالا زندگی می‌کنه؟
‫به تو هیچ ربطی نداره.
‫و اگه فضولیت گل کرده، خانم منه.
‫خوبه.
‫خانمت، واقعا؟
‫حق نداری نصفه شب
‫بیای در مغازه من و بهم متلک بدی، لینت.
‫مثل این همه سال که تو بهم متلک انداختی؟ ‫پنج سال تحقیر و توهین؟
‫من اصلا نمی‌خواستم اینجا زندگی کنی. ‫خودت التماس کردی.
‫التماس کردم چون بچه بودم، ‫و خونه و زندگی نداشتم. واسه همین التماس کردپم.
‫دنبال کمک بودم، تامی.
‫همچین هم بچه نبودی، نه؟
‫- برو بمیر. ‫- لین؟
‫لین؟
‫- چی شده؟ ‫- خوبی؟
‫آره، آره، آره. دو دقیقه دیگه میام، باشه؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫خوبه. زود میام.
‫بعد از من، چند تا دختر بردی اون بالا، ها؟
‫اون کار دست کشیدم.
‫یعنی مجبورشون نمی‌کنی ‫کاری بر خلاف میل‌شون انجام بدن؟
‫می‌دونی، من...
‫می‌دونی، یه بلایی سرم آورده بودی ‫که فکر می‌کنم عاشقتم، تامی.
‫کاری که وادارم کردی انجام بدم... ‫اشتباه بود.
‫خیلی وقت پیش بود.
‫برای بقا و گذران زندگی بود.
‫من شونزده ساله‌ام بود.
‫خب چقدر بهم میدی؟ چقدر می‌ارزه؟
‫نیم کیلوئه.
‫شش هزار پول نقد که ندارم.
‫پس دیگه مثل همیشه پول نقد ‫توی دست و بالت نیست،
‫مثل اون‌موقع که طبقه بالا بودم؟
‫می‌تونی یه نفر دیگه رو پیدا کنی ازت بخره.
‫- نه. ‫- چرا می‌تونی. همین الان.
‫من مجبور نیستم واسه تو کاری کنم.
‫حداقل کاریه که از دستت برمیاد.
‫کوکایینت رو بردار.
‫آدمم بهت سه هزار دلار میده.
‫نه، چهار هزار تا می‌خوام.
‫نصفه‌شبه. اگه کسی رو می‌شناسی
‫که بابت کوکایینت ‫پول بیشتری بهت بده، برو سر وقتش.
‫باشه، آدرسش کجاست؟
‫اسمش بلیکه. ‫خونه‌های مدوو ویل رو بلدی؟
‫بالا تپه‌ست؟
‫مگه می‌تونم فراموش کنم؟
‫وقتی رسیدی، زنگ در رو بزن.
‫به یه شرط بهت میدم.
‫دیگه نمی‌خوام اینجا ببینمت. ‫نه زنگ بزن، نه بیا. هیچی به هیچی.
‫فهمیدی؟
‫باید اینو بگیری. واسه توئه.
‫راه خروجو بلدی.
‫نمی‌تونی خودتو به اون راه بزنی ‫که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده، تامی.
‫کنی، بیا بریم.
‫باشه.
‫چیزی نیست، کنی.
‫قیافه معصومی داره.
‫نیست.
‫حق با تو بود، تامی!
‫- وحشیه. ‫- چقدر؟
‫همچین هم بچه نبودی، نه؟
‫همچین هم... نمی‌خوام بشنوم.
‫هوای دوستمو داشته باش، خب؟
‫پول داده.
‫پولشو داده.
‫پول میده، پس مودب باش.
‫- از اینجا خوشم نمیاد. ‫- می‌دونم. چیزی نیست.
‫من و توییم، ها؟
‫حالتو جا میارم!
‫عین عوضی‌ها رفتار می‌کنی، ‫و بهت میگم عوضی!
‫دوست‌های منو پولدارتر کن...
‫خیلی‌خب، ‫همین‌جا همدیگه رو می‌بینیم، خب؟
‫- مطمئنی؟ ‫- همین‌جا بمون.
‫بالاخره تنها شدیم.
‫از این آدم‌های وحشتناک دور شدیم.
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫نه.
‫میشه با کفش روی فرش نری؟
‫می‌خوام تمیز باشه.
‫عه...
‫خب، همین‌جا می‌ایستم.
‫می‌دونستی ۴۲۱ هزار واحد باکتری
‫روی یه لنگه کفش وجود داره؟
‫- بفرمایید. ‫- نه، نمی‌خورم. ممنون.
‫خب، می‌ذارم اینجا، ‫اگه یه وقت نظرت عوض شد.
‫خب... بهم بگو.
‫دوست تامی هستی؟
‫چطوری کار کنیم؟
‫می‌خوای جنس رو ببینی؟
‫نه، نه، نه. بهت اعتماد دارم.
‫تو رو نمی‌شناسم، ولی به تامی اعتماد دارم. ‫خب، پولتو چطوری می‌خوای؟
‫- پی‌پل؟ ‫- نه.
‫بانک؟
‫- من خوب انعام میدم‌ها. ‫- نه، پول نقد می‌خوام.
‫پول نقد، آره.
‫احتمالا بهتر باشه اثر انگشتی نباشه.
‫پس پول نقد.
‫نگران نباش.
‫پول نقد دارم.
‫قرارمون چقدر بود؟
‫- دو هزار دلار، آره؟ ‫- با تامی سر سه هزار تا توافق کردم.
‫دو هزار دلار بابت کوکایین.
‫می‌دونی چیه؟ ‫الان شد چهار هزار دلار.
‫پس پولو رد کن بیاد ‫یا می‌تونم برم پی کارم.
‫چهار هزار تا.
‫تامی گفت اون قدیم‌ها کله خر بودی.
‫ببخشید، چی؟
‫تامی گفت قدیم‌ها کله‌خر بودی.
‫وقتی شونزده ساله‌ام بود، آره.
‫پس یه جور مرور خاطره‌ست؟
‫پول، و مواد، مهمونی‌های نیمه‌شب.
‫می‌خوام بدونم، هنوز کله‌خری؟
‫مراقب باش. ‫چون به نظر میاد هنوز یه‌کم کله‌خر باشی.
‫ببین، نمی‌دونم برداشت تو از این قضیه چیه.
‫واسم مهم نیست تامی چی گفته. ‫همچین... اینطوری نیست، خب؟
‫نمی‌خوام دعوا کنم. پولو بده.
‫مشخصه می‌دونی ماجرا چیه. بگیر.
‫اوپس، از دستم در رفت.
‫واسه توئه.
‫هزار دلار.
‫دو هزار دلار.
‫چیه؟ واسه توئه.
‫یه مقدار اونوره. یه مقدار اون سمته.
‫دختر خوب.
‫و چهار هزار دلار.
‫- از سر راه برو کنار. ‫- سر راه نیستم.
‫- آره، برو کنار. ‫- نگاه کن.
‫- من کاری نمی‌کنم. من فقط... ‫- برو کنار.
‫- فقط می‌خوام بدونم آرومی. ‫- برو کنار.
‫- باشه، میرم. ‫- برو کنار.
‫- نه. ‫- میرم.
‫- نه، نکن.
‫- مراقب باش. ‫- این کار رو نکن.
‫چنگ نزن. پول بیشتر دادم.
‫این کار رو نکن. همچین کاری نکن.
‫به من دست نزن! ‫فکر می‌کنی می‌تونی منو بخری؟
‫فکر می‌کنی من آشغالم؟ ‫همین فکر رو می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی چون پول داری، ‫می‌تونی منو بخری.
‫- خدای من! ‫- حق نداری به من دست بزنی!
‫- فهمیدی؟ ‫- خدای من! تو دیوونه‌ای.
‫دیوونه؟ من دیوونه‌ام؟
‫می‌خوای ببینی کی دیوونه‌ست؟
‫به من دست نزن! به من دست نزن!
‫به من دست نزن!
‫همچین هم بچه نبودی، نه؟
‫- برو عقب. ‫- خیلی‌خب. پولتو گرفتی.
‫هیس.
‫آروم باش.
‫نه!
‫لعنتی! عوضی!
‫کنی!
‫پول رو گرفتم، عزیزم. پول رو گرفتم.
‫بریم خونه.
‫بریم خونه. باشه.
‫باشه.
‫تموم شد دیگه. بگیر بخواب، کن.
‫شب خوبی بود؟
‫حواست به برادرت هست؟
‫آره. تمام شب رو جون کندم تا پولی ‫که بابت ماشین به باد دادی رو دربیارم.
‫همه ۲۵ هزار دلار رو.
‫و وقت نداریم.
‫پس تو رو خدا، لطفا لباس بپوش.
‫و بیا بریم فرم وام رو امضا کن.
‫لطفا.
‫خیلی‌خب، یکی دیگه مونده.
‫چی؟ منظورت چیه داد میزنم؟
‫من دیگه اون آدم نیست. ‫من دیگه مثل سابق نیستم.
‫دیگه چنین کاری نمی‌کنم.
‫- می‌دونی چیه؟ من... ‫- همچین کاری نمی‌کنم. من...
‫الان دارم از توی کمرت شیشه درمیارم.
‫تو نمی‌خوای با من زندگی کنی، مسئله همینه.
‫نمی‌خوای با من زندگی کنی، آره؟
‫خدای من.
‫نمی‌خوای.
‫تو...
‫می‌دونی چیه؟ موردی نداره.
‫برو یه آپارتمان خرابه بگیر. آره.
‫- کنی با من زندگی می‌کنه. ‫- کنی نمیاد.
‫- اون از تو می‌ترسه. ‫- میاد. کنی منو دوست داره.
‫معلومه دوستت داره چون ازت می‌ترسه.
‫کنی به من نیاز داره. اون می‌دونه ‫من هیچ‌وقت کاری نمی‌کنم آسیب ببینه.
‫جدا؟ امشب اونو کجا بردی؟
‫من مادرش هستم، لینت.
‫من قبل اینکه تو بدنیا بیای ‫از کنی مراقبت می‌کردم.
‫خب، می‌دونی چیه؟ ‫سر حضانتش باهات می‌جنگم.
‫شوخیه؟ شوخی می‌کنی؟
‫و می‌خوای چی بگی؟ ‫اینکه سعی کردی خودکشی کنی؟
‫اینکه دختر فراری بودی؟
‫به حدی پرخاشگر هستی ‫که نمی‌تونی سر یه شغل بمونی؟
‫از خداته، نه؟ از خداته.
‫به مردم میگی یه دختر مشکل‌دار و داغون داری.
‫می‌دونی، تو پاک کنی رو یادت رفت
‫وقتی فرار کردی ‫و رفتی پیش تامی زندگی کنی.
‫و اون موقع از مادری کردن واسش راضی بودم، خب؟ ‫تو اون زمان خوشحال بودی.
‫هیچی نگو! من...
‫من شونزده ساله‌ام بود! می‌خواستم ‫با آدمی باشم که واقعا دوستم داشت.
‫- آخرش چی شد؟ ‫- نتیجه‌ای نداشت چون نتونستم...
‫نتونستم...
‫من... نمی...
‫فکر می‌کنی... فکر می‌کنم نمی‌دونم...
‫فکر می‌کنی نمی‌دونم چه آدمی هستم؟
‫روحتم خبر نداره.
‫کجا بودی؟
‫اون‌موقع که بهت نیاز داشتم ‫وقتی اون...
‫بهت احتیاج داشتم تا...
‫به مامانم نیاز داشتم.
‫من نمی‌تونم نجاتت بدم.
‫نمی‌تونم بهت کمک کنم، پس...
‫لعنتی.
‫می‌تونی همه‌اش منو مقصر بدونی، ‫ولی تو الان یه آدم عاقل و بالغی.
‫می‌خوای منو سرزنش کنی؟ راحت باش.
‫تو مثل ته کاسه توالت می‌مونی.
‫همه‌چیز رو با خودت می‌کشی پایین.
‫دیگه توانشو ندارم.
‫من با مونا برنامه‌ریزی کردم. ‫هفته بعد من و کنی میریم اونجا.
‫باشه.
‫سلام لینت. دیویدم.
‫ببخشید.
‫نظرم عوض شد.
‫پیشنهاد بالاتر خریدار دیگه رو قبول کردم.
‫به خانواده‌ات گفتم...
‫- سلام. ‫- سلام.
‫کنی، من یه مدت باید برم یه جای خیلی دور.
‫همین که بتونم میام می‌بینمت، باشه؟ ‫بهت قول میدم.
‫دوستت دارم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫هر ثانیه بهت فکر می‌کنم. ‫هر دقیقه از هر روز عاشقت هستم.
‫باشه؟
‫تو خواهر کوچولوی من هستی.
‫و من همیشه داداش بزرگ تو هستم.
‫- آره. ‫- و همیشه ازت محافظت می‌کنم.
‫آره، درسته.
‫خیلی‌خب.
‫من دیگه می‌خوابم.
‫می‌خوای بخوابی؟
‫- می‌خوابم. ‫- باشه.
‫مامان.
‫دیشب ازم پرسیدی من چیکار کردم.
‫من جنگیدم.
‫من برای این خانواده جنگیدم.
‫با تنها راهی که بلدم.
‫ولی فکر کنم چیزی ‫که لازم بود بشنوم رو به زبون آوردی.
‫پس... ممنونم.
‫و حالا باید برای خودم بجنگم.
‫مراقب کنی باش.
‫اون به مامانش احتیاج داره.
‫شاید این فرصتی برای جبران گذشت باشه.
‫لین.