‫[در آرامش هوای بهاری، ‫ناوی‌ها دوباره به خانه‌هایشان بازمی‌گردند]
‫[حضور آن‌ها برای هر کس که جرئت کند ‫از آستانه آن‌ها فراتر رود، قابل درک است.]
‫[بازگشت آن‌ها مایه وحشت بسیاری است، ‫زیرا نگرانی‌های جدی به همراه دارد.]
‫[ستمکاران از دیدن آن‌ها به لرزه می‌افتند، ‫زیرا ناو شبِ بی‌پایان را به ارمغان می‌آورد.]
‫تا ابد در بنده‌ی توام، ای پروردگار توانا. چه تقاضایی داری؟
‫بچهٔ اون.
‫« هفتمین بهار »
‫- یاکوف. ‫- سلام.
‫چیزه...
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫حالت چطوره؟
‫دووم میارم.
‫واسه مراسم ختم نیومدم، نه؟
‫نه.
‫ولی الان اینجایی.
‫می‌خوای خانواده‌تو ببینی؟
‫حتما.
‫واسه همین اومدی.
‫برادرزاده داری.
‫آنا.
‫زن نداری.
‫نه.
‫پاول.
‫ناتالیا.
‫قهوه درست کنم؟
‫قهوه می‌خوری؟
‫- ممنون میشم. ‫- بشین.
‫خونهٔ قشنگی داری.
‫مثل روزیـه که تو و اون از اینجا رفتید.
‫مادرمون رو میگی؟
‫اون مادر من نیست.
‫شغلت چیه؟
‫قبل اینکه بیام اینجا
‫یه عمر توی کارخونه کراوات سازی کار می‌کردم.
‫واسم سوال بود ‫از کجا انگلیسی یاد گرفتی.
‫بابا خیلی به موفقیت تو می‌بالید.
‫نقاشی‌هات.
‫- تصویرگر هستم، آره. ‫- آره.
‫پاول کوچولو.
‫توی لندن معروفه.
‫با این‌حال پاول کوچولو ‫هیچی از اون نمی‌دونه.
‫یه چیزهایی شنیدم.
‫پس قضیه لگن اونو می‌دونی.
‫توی جنگ تیر خورد.
‫یه پاش از اون یکی کوتاه‌تر بود.
‫نصفه‌شب‌ها
‫وقتی کمربند به دست میومد سمتم
‫تا کتکم بزنه، راه رفتنش خنده‌دار بود
‫چون یه بار...
‫یه مرغ رو فراری دادم.
‫یه مرد واقعیه.
‫از زندگیت اونجا راضی هستی؟
‫- به گمونم خونه. ‫- از اینجا بهتره؟
‫باید بهتر باشه.
‫فرق داره.
‫خونهٔ خشتی قدیمی، ‫و چند جریب زمین
‫کافیه تا مرد انگلیسی برگرده.
‫نمی‌دونم.
‫ولی اینجایی.
‫زندگی‌تو رها کردی.
‫- درس می‌خونم، آنا؟ ‫- درس.
‫آره، بینِ...
‫عوض کردن پوشک بابابزرگش.
‫این شکاف رو می‌بینی؟
‫نشتی آب داریم.
‫حدود پنجاه سال پیش ‫بابابزرگ این کاشی‌ها رو نصب کرده.
‫من درست کردم. با همین دست‌ها.
‫توی تخت.
‫وقتی که بابا نفس آخرشو می‌کشید.
‫وقتی آنا بچه بود، تخت درست می‌کردم.
‫و خونه گرمه، نه؟
‫آره.
‫چرا چنین خونه‌ای به این قیمت انقدر گرمه؟
‫چون من پنجره تعمیر می‌کنم.
‫سرمای منجمد کننده‌ای زیادی داریم.
‫تا پای مرگ رفتیم.
‫ولی الان تو اومدی.
‫وقتی به کمک تو نیاز نداریم.
‫الان بابا دیگه نیست.
‫و خونه واسه توئه.
‫تو.
‫به ما زنگ نزدی.
‫- پدر، برادر، هیچی. ‫- تو نمی‌تونستی زنگ بزنی؟
‫متوجه نیستی
‫چقدر زحمت کشیدم ‫تا این خونه رو سر پا نگه دارم.
‫تو، توی لندن،
‫توی خونه بزرگ و باکلاس ‫تصویرهای قشنگ می‌کشیدی.
‫نمی‌خوام باهات بحث کنم.
‫نه.
‫منو ببخش.
‫تو آخرین نفری هستی که می‌خوام عصبانی کنم.
‫خب، بهم بگو.
‫حداقل بگو نقشه‌ات چیه؟
‫می... می‌خوای اینجا رو بفروشی؟
‫خرابش کنی؟
‫فقط... تصمیم نگرفتم.
‫تو اصلا اونو نمی‌شناختی.
‫بازم پسر اونم.
‫طبق وصیت‌نامه‌اش، ‫بیشتر از من پسرش به حساب میای.
‫حقت نیست.
‫اینجا خونهٔ منه.
‫الان وقت صحبت درباره این موضوع نیست.
‫باید استراحت کنم. آ...
‫احساس می‌کنم خیلی وقته تو راه بودم.
‫اتاق مهمون دارید؟
‫آنا.
‫هی.
‫گریه نکن.
‫- بچه رو اذیت می‌کنی. ‫- ولم کن.
‫- بیا بریم چایی بخوریم. ‫- نه.
‫- ناو برگشته؟ ‫- آره.
‫اینم می‌گذره.
‫همیشه می‌گذره.
‫ولی دیگه برنمی‌گرده.
‫این آخر خطه.
‫بابا با ولس معامله کرده.
‫بچهٔ ناو.
‫بچهٔ ما؟
‫بچهٔ من. نه تو.
‫در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫بچهٔ ماست، آنا.
‫نیست؟
‫نه! لطفا نرو!
‫ولس توانا و دانا، مسیر ناو رو بلده.
‫از ولس می‌خوهام که روح پاکم را در خواب ‫از گزند ارواح پلید در امان نگه داره.
‫آرزوهایم را مصون بدار ‫و افکارم را از هر آلودگی مبرا ساز.
‫دعا می‌کنم خواب‌های الهامی ‫از آینده‌ای امن و آرامش در قلبم ببینم.
‫الهی خواب‌هایم مثل خواب بچه‌ها ‫شیرین و بی‌غصه باشه.
‫باشد که همین باشد.
‫ستایش ولس را باد.
‫ناو دوباره بازمی‌گرده.
‫صبح بخیر.
‫ناو؟
‫ببخشید؟
‫ناو.
‫نه، پاول
‫من دارم میرم اداره اسناد عمومی.
‫خوبه.
‫می‌خواستم بدونم کِی می‌تونیم ‫کارهای اداری رو شروع کنیم.
‫امروز کار دارم.
‫تو کارهای اداری رو انجام بده.
‫من امضا می‌کنم.
‫باشه.
‫امروز حالت چطوره؟
‫خوبه. ممنون پرسیدی.
‫داشتم با اون حرف می‌زدم. ‫انگلیسی بلد نیست؟
‫امروز کار داره.
‫ببخشید.
‫دفتر اسناد عمومی؟
‫سلام.
‫یه گواهی فوت می‌خوام.
‫گواهی فوت پدرم، ‫به نام ولاستمیر یوزینوف.
‫مُرده.
‫برگه؟
‫با من. واست میارم.
‫از کجا می‌دونی کجا می‌مونم؟
‫می‌دونم.
‫بیا بریم.
‫آنا.
‫چیزی نیست.
‫چیزی نیست. آنا.
‫نمیشه ازش فرار کرد.
‫من ازش فرار نمی‌کنم.
‫نزدیک کافه شیطان رو دیدم.
‫نزدیک بود اونو با چاقو بکشم.
‫- کِی؟ ‫- الان.
‫- اما ناو اومد، نه شیطان. ‫- بی‌خیال.
‫من اونو می‌کشم. ‫ترتیبِ همه‌چیز رو میدم.
‫اول اون تو رو می‌کشه. بی‌خیال شو.
‫گلوی اونو می‌بُرم. بی‌خیال نمیشم.
‫گفتم بی‌خیال شو.
‫ناو چی؟
‫اون چی؟
‫اون چیزی نمی‌دونه؟
‫نه. اگه می‌دونست، ‫همه‌چیز رو خراب می‌کرد.
‫دقیقا.
‫و واسه همین تو بهش میگی.
‫همه‌چیز رو بگو.
‫آنا این دستش بود و راه می‌رفت.
‫چرا چاقو دستش می‌گیره؟
‫چوب تیکه می‌کنه.
‫باید بریم.
‫فردا توی تراکتور بریزیم.
‫ولش کن.
‫از اینکه ازت می‌ترسن خوشت میاد؟
‫دوست دارم بهم احترام گذاشته بشه.
‫خیلی به اون اهمیت میدی.
‫با این‌حال داری از خونه‌اش بیرونش می‌کنی.
‫چیکار می‌کنی؟ کافیه.
‫برو بخواب.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫اگه از عهده‌اش برمی‌اومدیم.
‫با یه بچهٔ سالم به‌قدر کافی سخت هست.
‫فکر نمی‌کنی به‌قدر کافی قوی هستیم؟
‫این‌کار رو می‌کنیم، ‫بعد دوباره تلاش می‌کنیم.
‫حالت خوبه؟
‫صبح آمپول زدی؟
‫جریان چیه؟
‫- چی؟ ‫- چرا تابلو رو برمی‌داری؟
‫آشفته‌ام می‌کرد.
‫باید باهات حرف بزنم.
‫اما نمی‌خوام.
‫پس تو به خانواده‌ام ترحم می‌کنی.
‫به ترحم من نیاز نداری.
‫آروم باش، یاکوف.
‫ما همیشه به ترحم تو نیاز داریم.
‫همین منو آشفته می‌کنه.
‫ولی وقتی گواهی فوت اومد
‫هنوز ازت می‌خوام مدارک رو امضا کنی.
‫بهت گفتم،
‫تو بیار، من امضا می‌کنم.
‫تا اون‌موقع، تو توی خونهٔ من مهمون هستی.
‫نه، لطفا. نه.
‫چیزی نیست.
‫اجازه بده، لطفا.
‫اون... اون عصبانی میشه.
‫- لطفا. ‫- عصبانی میشه؟
‫اون عصبانیه.
‫بازم سلام.
‫انگلیسی حرف می‌زنی، درسته؟
‫حداقل می‌فهمی.
‫آره.
‫من گواهی فوت می‌خوام.
‫چرا؟ آماده نیست.
‫واسه مجری وصیت‌نامه می‌خوام.
‫داری یاکوف رو بیرون می‌کنی؟
‫این حرف رو بهت زده؟
‫کسی از خونه پرت نمیشه بیرون.
‫نگران نباش.
‫ولی اگه دوست خانواده هستی،
‫شاید بتونی بهشون سر بزنی.
‫انگار دخترشون توی خونه خوشحال نیست.
‫یه مشکلاتی داره.
‫عه.
‫نمی‌دونستم.
‫نگرانشم.
‫فردا بیام گواهی رو بگیرم؟
‫آره.
‫- یاکوف... ‫- نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم این‌کار رو کنم.
‫یه جای دیگه بچه رو پیدا می‌کنیم.
‫خودت خوب می‌دونی ‫باید از خونِ ما باشه...
‫و من دارم پیر میشم.
‫الان راه برگشتی وجود نداره.
‫لطفا بیا بشین.
‫زیاد گرسنه‌ام نیست، ولی ممنون.
‫لطفا.
‫یاکوف.
‫می‌دونی چرا این‌کار رو می‌کنیم؟
‫می‌دونم.
‫تا دیگه ناو برنگرده.
‫ستایش ولس را باد.
‫فکر کنم به معنی نوش جان باشه؟
‫عه، شما...
‫داره من حرف می‌زنید؟
‫نه.
‫آره.
‫نوش جان.
‫بذار.
‫لطفا بخور.
‫نه.
‫بعدا می‌خورم، ولی لطفا شما بخورید.
‫یاکوف، نمی‌دونستم مارباز ماهری هستی.
‫حیوون مقدسیه.
‫فکر کنم اشتباه شروع کردیم.
‫من و تو.
‫من نمی‌تونم این موضوع رو تغییر بدم
‫که اکثر عمرتو اینجا بودی.
‫همه عمرت.
‫ولی طلاق اون‌ها تقصیر ما نبود.
‫ما نباید کینه اون‌ها رو به دوش بکشیم.
‫با این موضوع بد برخورد کردن، ‫و اشتباهاتی داشتن.
‫ولی مطمئنم آدم‌های دور میز هم
‫اشتباهاتی داشتن.
‫شاید بتونیم اشتباه‌هاشون رو فراموش کنیم، ‫و به زندگی ادامه بدیم.
‫و اگه بهم اجازه بدی ‫خیلی خوشحال میشم،
‫حداقل تا موقعی که سعی می‌کنیم ‫تکلیف خونه رو مشخص کنیم...
‫اجازه بده توی کار مزرعه کمک بدم.
‫آم، کارهای خونه رو انجام بدم.
‫هر کاری که نیاز دارید، ‫من... من... من انجام میدم.
‫نیاز نیست.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم دست تنها اذیت نمیشی و راحت هستی.
‫داری در حق منم لطفا می‌کنی.
‫خواهش می‌کنم.
‫نظرت چیه؟
‫من...
‫احساس می‌کنم قبلا این حرف رو بهت زدم.
‫- گفتم؟ ‫- نه، تو سرته.
‫اولین باره میگی.
‫باشه، کمک بده.
‫- ممنون. ‫- فردا بهت نشون میدم.
‫فردا عالیه.
‫باشه.
‫شاید با روزی یه کیلو ذرت شروع کنیم.
‫بهشون کاه بدم؟
‫جوگیر نشو.
‫اول شیر. بعد کاه.
‫ما...
‫دام‌ها رو روزانه پشت چمنزار خونه می‌بریم.
‫خیلی‌خب.
‫آنا شیر می‌دوشه.
‫نگاه کن، نشونه شانسه.
‫ببخشید؟
‫برای اینکه حیوون‌ها سالم باشن.
‫خیلی‌خب.
‫این باید واست کافی باشه...
‫پسر شهری.
‫باید بس باشه.
‫امروز دفعه دومه؟
‫سومین باره.
‫حالت چطوره؟
‫منظورت چیه؟
‫بارداری‌تو میگم.
‫بده به من.
‫خوبم.
‫کِی زایمان می‌کنی؟
‫یه ماه دیگه.
‫و بچه سالمه؟
‫خوبه.
‫باباش همون مرد مو طلاییه ‫که تو رو باهاش دیدم؟
‫ببخشید، چیزه... چیزه... ‫به من مربوط نمیشه.
‫سلام.
‫دوست آنا هستی، درسته؟
‫می‌خوای صداش بزنم بیاد؟
‫یادت باشه.
‫ببخشید؟
‫یادت باشه.
‫ناو می‌تونه عذاب بی انتها رو به ارمغان بیاره.
‫او نه شیطان است، و نه فرشته.
‫ناو می‌تونه سرنوشت رو تغییر بده.
‫اگه با ناو به درستی رفتار نشه، ‫ناو برای انتقام برمی‌گرده.
‫یادت باشه.
‫پاول رو به یاد بیار.
‫پاول.
‫بله ممنون میشم.
‫ممنون.
‫چرا این‌کار رو می‌کنی؟
‫منظورم اینه می‌ذاریش زمین.
‫ببخشید.
‫ما...
‫ما سگ داشتیم.
‫- ببخشید. ‫- موردی نداره.
‫فکر کنم عادت‌های قدیمی سخت از بین میرن.
‫می‌تونم کمک بدم؟
‫نه.
‫نباید حرف بزنیم.
‫به کمکت نیاز دارم.
‫می‌دونم دیروز معذب بودی
‫درباره‌اش حرف بزنی، ‫ولی می‌خواستم ازت دربارهٔ
‫اون پسری که باهاش وقت می‌گذرونی ‫یه سوال بپرسم.
‫اسمش چی بود؟
‫- بودین. ‫- بودین، آره.
‫خب، دیروز وقتی رفتی خونه
‫اون اومد و...
‫اینو بهم داد.
‫می‌خواستم بدونم می‌تونی واسم ترجمه کنی.
‫گیج‌کننده‌ست. نمی‌فهمم.
‫بعدا.
‫حالا یادت می‌مونه.
‫چی رو یادم می‌مونه؟
‫می‌دونم منو خوب نمی‌شناسی،
‫ولی ما فامیل هستیم.
‫می‌خوام بدونی که می‌تونی باهام حرف بزنی.
‫تنها نیستی.
‫می‌دونی اگه نخوای ‫مجبور نیستی اینجا بمونی.
‫تو و بودین می‌تونید هر جایی برید.
‫با بچه‌تون یه زندگی جدید رو شروع کنید.
‫ممکن نیست.
‫چرا؟
‫نمیشه.
‫اون بابای بچه نیست.
‫برو خونه.
‫لندن، بیا آغل.
‫باشه.
‫باید شستت رو فشار بدی.
‫اگه به جزییات توجه نکنی، ‫خیلی چیزها رو از دست میدی.
‫ببخشید.
‫واست از دست دادن ذرت عذرخواهی می‌کنی ‫یا اینکه زندگی منو گرفتی؟
‫من قصد ندارم زندگی تو رو بگیرم.
‫فقط می‌خوام زندگی خودمو عوض کنم.
‫آره.
‫زندگی منه.
‫دختر منه.
‫فقط می‌خواستم آنا بدونه ‫می‌تونه باهام حرف بزنه.
‫با چه اجازه‌ای به خودت این حق رو میدی؟
‫من خانواده و فامیل اونم.
‫خیلی ساله.
‫منظورت چیه خیلی ساله؟
‫انگار یه عمره.
‫و همیشه موضوع تویی.
‫پسر خوب.
‫- ولش کن، یاکوف! ‫- ساکت شو!
‫ولم کن!
‫تو نفرین شده‌ای، ‫با بچهٔ خودت چیکار کردی؟
‫خفه شو!
‫خودت خفه شو، آبروی هرچی آدمه بردی!
‫آروم باشید!
‫- ناو همه‌چی رو می‌فهمه. ‫- خفه شو!
‫چی شده؟ چی شده؟
‫زود باش بهش بگو. ‫بهش بگو، ترسو!
‫اگه جرئتشو داری، بذار حقیقتو بدونه!
‫بچه... مال من نیست.
‫بچهٔ من نیست.
‫در مورد چی حرف می‌زنه؟ یاکوف؟
‫بابا!
‫- چیکار می‌کنی، بوکی؟ ‫- بابا!
‫بابا، اسلحه رو بیار!
‫بابا!
‫ستایش ولس را باد.
‫نه! نه!
‫آنا. نه.
‫بوکی عزیزم نه. نه، لطفا!
‫یادت باشه... یادت باشه!
‫یادت باشه!
‫باید یادت باشه!
‫باید ترک کنی.
‫ولی باید یه چیزی ما رو بکشه، نه؟
‫سردته؟
‫آره، یه‌کم.
‫بریم قدم بزنیم.
‫گرم... گرمت میشه.
‫- از سفر خسته شدم. ‫- آره.
‫تازه رسیدی.
‫وقتی بابا و مامان جدا شدن،
‫تو رو بردم بالای تپه، چراگاه گوسفندها.
‫آره؟
‫مـ... مطمئن نیستم. ‫فکر کنم یادم باشه.
‫راستش زیاد یادم نمیاد.
‫با سوراخ بزرگ باز می‌کردیم.
‫- غار. ‫- غار، آره.
‫آره، یادم میاد.
‫- بریم. ‫- الان؟
‫چرا که نه؟
‫خاطرات خوشه، آره.
‫دوباره شروع می‌کنیم.
‫می‌خواستم برم دفتر اسناد عمومی.
‫ولی... چرا که نه؟
‫نهایت یک ساعت.
‫بعدش...
‫با ماشین می‌برمت روستا.
‫باشه.
‫بریم.
‫فکر کنم این‌طوری بزرگ شده.
‫نمی‌دونم.
‫یادم میاد آدم پوست‌کلفتی بود.
‫ولی انگار تو بهتر می‌دونی.
‫خب، حق مطلب رو ادا نمی‌کنه.
‫حیفه، نه؟
‫چی؟ که من پسرشم؟
‫که این‌طوری بزرگ شدیم.
‫یه برادر دارم که به‌ندرت اونو می‌شناسم.
‫آره، تو منو خیلی می‌شناسی.
‫آره، خیلی مطمئن نیستم.
‫نسبت به وضعیت خونه فکر کردم.
‫می‌خوای بی‌خیال بشی؟
‫فکر کردم می‌تونیم با همدیگه ‫سقف رو درست کنیم.
‫نشتی‌ها رو تعمیر کنیم.
‫شاید بتونیم اصطبل رو هم درست کنیم.
‫با تو زندگی کنیم؟
‫فعلا آره.
‫زنت چی میشه؟
‫تو رو ترک کرده؟
‫فوت کرده.
‫شاید توی کار مزرعه بتونم کمکت کنم.
‫شغل داشته باشم خوبه.
‫عجله ندارم برگردم انگلیس.
‫من بچه دارم.
‫می‌دونم.
‫بهت بگم، از این خونه دست نمی‌کشم.
‫ازت نمی‌خوام بی‌خیال خونه باشی. ‫متوجه موضوع نیستی.
‫به غار نزدیکیم.
‫بیا.
‫«هر کسی با هیولاها بجنگه...
‫باید بدونه که در هنگام جنگ
‫به هیولا تبدیل نمیشه.»
‫«و آنگاه به ورطه نیستی چشم می‌دوزی...
‫ورطه نیستی به تو چشم می‌دوزد.»
‫جایی نداشتم برم.
‫منظورت چیه؟
‫شاید اینجا بمونم.
‫همه‌چیز خراب شده.
‫گند زدم.
‫و وقتی فهمیدم این خونه بهم ارث رسیده،
‫امیدوار شدم
‫که شاید بتونم یه زندگی جدید شروع کنم.
‫تا هر وقت بخوای ‫می‌تونی توی این خونه بمونی.
‫مسئله اینه...
‫واقعا فکر می‌کنم ممکنه جواب بده.
‫دست تو نیست.
‫منظورت...
‫ما تا ابد زیر دین شما هستیم. ‫در ازای آن چه می‌طلبید؟ خدای مقتدر ما.
‫تا ابد. تا ابد زیر دین شما هستیم.
‫- من یه مردی رو می‌شناسم. ‫- آنا، ساکت شو.
‫نزدیکت نمیاد.
‫ای خدای مقتدر. ای خدای مقتدر.
‫وگرنه زنده نمی‌مونه ‫یه روز دیگه رو ببینه.
‫« دومین بهار »
‫ناو دوباره برمی‌گرده
‫« سومین بهار »
‫یاکوف.
‫« چهارمین بهار »
‫یاکوف.
‫« پنجمین بهار »
‫یاکوف.
‫ای خدای مقتدر.
‫جای تعجب نداره بعد این همه سال
‫برادر خودتو نمی‌شناسی.
‫آنا!
‫آنا، برگرد.
‫آنا!
‫ساکت باش.
‫هیس.
‫همه‌اش تقصیر توئه! تقصیر توئه!
‫تقصیر توئه.
‫عه.
‫هیس!
‫همه‌اش تقصیر توئه.
‫ساکت.
‫شروع کن.
‫بگذار ولس مقدس...
‫دانا و درستکار،
‫ما رو از شر ناو به آرامش ابدی برسان.
‫اوه، ای خدای مقتدر،
‫مواظب ما است،
‫باشد که این هدیه ما برای شما کافی باشد.
‫سرنوشت ما در دستان تو باشد.
‫- ستایش ولس را باد. ‫- بگذار این بچهٔ قدرتمند...
‫پروردگارا... این کودک نیرومند را ‫قربانی‌ای درخور و شایسته بپذیر!
‫نه!
‫لطفا!
‫با بچه بیچاره‌مون چیکار کردیم...
‫برو! برو اونور!
‫بخور.
‫اگه می‌تونی خودت بخور.
‫با دونستنِ این موضوع که ‫بچه‌مون به خاطر ما زیر خاکه.
‫به خاطر تو.
‫همه عمرم رو صرف خونهٔ تو کردم.
‫مثل یه برده.
‫همیشه غذات آماده بود، ‫لباس تمیز بود.
‫لباس کثیفتو می‌شستم.
‫مثل یه پادشاه بهت رسیدگی می‌کردم.
‫هیچ‌وقت حرف نزدم و هیچ‌وقت شک نکردم ‫چیکار می‌کنی و دلیلش چیه.
‫و دستت به خون آلوده‌ست،
‫به روح بی‌گناه اون‌ها.
‫لعنت بهت!
‫- تو مایه ننگی! ‫- کافیه!
‫چی؟ بس نمی‌کنم.
‫می‌خوام خودمو خالی کنم.
‫هر چیزی که واسش سکوت کردم!
‫بابات این خونه رو بهت نداد؟
‫بگو، از ما مهم‌تر بود؟
‫گفتم کافیه!
‫تو با خدا معامله نکردی.
‫با شیطان معامله کردی.
‫و الان شیطان سهمش رو می‌خواد.
‫باشد که این قربانی ارزشش را داشته باشد.
‫ای ولس توانا، باشد که تنم گذرگاهی ‫به سوی ناو گردد!
‫- ناتالیا. ‫- ستایش ولس را باد.
‫آنا؟
‫اینجا خونهٔ منه!
‫بیا!
‫با من روبه‌رو شو!
‫بیا! با من رو در رو شو!
‫ولس قدرتمند، ‫ما را از ناو در آرامش ابدی قرار بده.
‫ناتالیا!
‫ستایش ولس را باد.
‫کجایی؟
‫برگرد!
‫خودتو نشون بده!
‫من هیچ‌وقت نرفتم.
‫تو همه‌چی رو از من گرفتی.
‫تو این بلا رو سر خودت آوردی.
‫بعد از این همه سال به زندگی من اومدی...
‫و هر چی ساختم رو گرفتی.
‫و تو از من چیزی نگرفتی؟
‫خونهٔ خشتی قدیمی، ‫و چند جریب زمین
‫کافیه تا برادر خودتو بکشی.
‫هیچی بین من و خانواده‌ام فاصله نمی‌ندازه.
‫نمی‌بینی چه آدمی شدی؟
‫من اون نیستم.
‫کارهایی که تو کردی خیلی بدتره.
‫همیشه ازت بدم میومد.
‫تو و اون عوضی.
‫از اینکه تو رو ترک کرده بود ‫درخواست بخشش کرد.
‫یه چیزهایی هست که نمیشه فراموش کرد.
‫کجایی؟
‫برگرد.
‫ما هنوز برادر بودیم.
‫تو برادر من نیستی.
‫تنها خانواده‌ای ‫که واست باقی مونده بود رو کشتی.
‫تنها پشیمونی من اینه که تو رو زودتر نکشتم.
‫و حالا کسی نمونده تا بکشی.
‫کافیه.
‫کافیه!
‫ترجمه از علی