‫ببخشید...
‫برای امروز دیگه بسه. ‫فردا ادامه می‌دیم.
‫[شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید خاموش ‫و یا خارج از محدوده‌ی شبکه می‌باشد]
‫خب؟
‫باج‌گیریه.
‫چطوری می‌تونی انقدر بدبین باشی؟
‫اگه دوباره به خودش آسیب رسونده باشه چی؟
‫اون همه‌ی این کارا رو می‌کنه تا اذیتم کنه.
‫خب، اذیتت می‌شی؟
‫سلام!
‫کجا بودی؟
‫لعنتی...عزیزم...
‫خیلی متأسفم.
‫لطفاً دیگه این کار رو نکن.
‫ممنون.
‫بیایید امروز این روش رو پیش بگیریم... ‫هر کی یه کلمه می‌گه و ما گوش می‌دیم.
‫واقعاً گوش می‌کنیم که ببینیم بقیه چی می‌گن.
‫انتقاد نمی‌کنیم، حرف همدیگه رو قطع نمی‌کنیم، ‫فقط گوش می‌دیم و سعی می‌کنیم درک کنیم.
‫- پایه و اساس هر اعتمادسازی‌ایه، درسته؟ ‫- البته.
‫استفی، اول تو بگو.
‫و سعی کن طوری حرف بزنی که انگار ‫آدم‌های کاملاً غریبه‌ای اینجا نشستن.
‫- صدبار گفتم. ‫- متوجه‌م.
‫ولی من اولین‌باره که شنونده‌ت هستم. ‫درسته؟
‫باشه.
‫من مدرسه رو دوست ندارم. ‫تو مدرسه هم هیچ‌کس دوستم نداره.
‫همین.
‫- چرا اینطوری فکر می‌کنی؟ ‫- خودت داری زندگیت رو سخت می‌کنی،
‫- با طرز رفتارت، با ظاهری که برای خودت درست می‌کنی. ‫- آره، باشه.
‫- می‌تونم برم دستشویی؟ ‫- آره، معلومه، زود باش.
‫یه قراری گذاشته بودیم، مگه نه؟
‫الان نوبت استفیه.
‫حالا استفی بهم بگو جایی هست ‫که بتونی همین‌طوری که هستی باشی؟
‫با دوستام.
‫- مگه همین‌الان نگفتی دوستی نداری؟ ‫- هی!
‫سلام.
‫اوه، لعنتی...
‫چرا روی در دستشویی قفل نمی‌زنیم؟
‫مثل آدم‌های عادی.
‫اگه خودت رو اینجا حبس نکرده بودی...
‫اون که واسه ۱۰۰ سال پیش بود!
‫- اینا رو بشورم؟ ‫- لازم نیست.
‫راستش خوشحالم ‫چند تا دوست پیدا کردی.
‫اون...اون دختر مو قرمزه ‫به نظر دختر خوبیه.
‫اسمش چیه؟
‫ماریان.
‫کدوم مدرسه می‌ره؟
‫نمی‌دونم.
‫کجا زندگی می‌کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫الان که انقدر با هم وقت می‌گذرونید، ‫شاید بتونی شماره‌ش رو بهم بدی؟
‫واسه چی؟
‫- می‌کشمت. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫- باختی. ‫- این رو از کجا یاد گرفتی؟
‫نه! گرفتم، گرفتم!
‫خواهش می‌کنم، بمیر!
‫- چرا دارم می‌پرم؟ ‫- نه!
‫چی شد؟
‫- بردم! ‫- ای بابا.
‫- کدوم برنج رو نمی‌شه خورد؟ ‫- پاریس.
‫- کدوم معدن منفجر نمی‌شه؟ ‫- ویتامین.
‫- کدوم کنه گاز نمی‌گیره؟ ‫- موریانه.
‫نه! دینامیت!
‫باشه. بعدی.
‫کدوم ذرت خوراکی نیست؟
‫- صبر کن! ‫- فکر کن!
‫میخچه‌ی پا!
‫مامان، میخچه‌ی پا چیه؟
‫یه جور پینه‌های سفت هستن ‫که روی پا درمیان.
‫اخ!
‫بیش‌تر پیرزنا میخچه درمیارن.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- با کی حرف می‌زنی؟
‫- نه! پسش بده! ‫- ماریان کیه؟
‫خفه شو!
‫- مامان، ماریان کیه؟ ‫- مهم نیست. پسش بده!
‫بس کنین!
‫استف...
‫قول بده تلاش می‌کنی. تا آخرش بمون. ‫گوشیت رو روشن نگه‌دار.
‫بیا یه کمی صبر کنیم.
‫جاسوسیش رو نمی‌کنیم.
‫درحال پیدا کردن موقعیت‌. ‫در حال بارگذاری نقشه.
‫مامان، لطفاً بیا!
‫مامان، کمک می‌خوام.
‫دختره‌ی لعنتی! ‫فقط لب و دهنه.
‫می‌تونی بگی: "بهت گفته بودم!"
‫اینجوری بهتره، تا اینکه...
‫چرا هیچ‌کس صدام رو نمی‌شنوه! ‫گفتم کمک می‌خوام.
‫مامان...
‫امروز ساعت چند اومدی خونه؟
‫مثل همیشه.
‫- امروز چهارم شدم. ‫- استفی اون موقع خونه بود؟
‫آره.
‫و اون دختر مو قرمزه دوباره اینجا بود.
‫تقریباً یه ساعت
‫و استفی لباس‌های عجیبی پوشیده بود...
‫و صورتش خیلی عجیب بود.
‫- گفتن کجا می‌رن؟ ‫- واقعاً تنهایی از پسش برنمیام.
‫- نشونم بده. ‫- می‌خوام مامان ببینه.
‫الان نمی‌تونم.
‫می‌رم یه دوری بزنم.
‫نشونم بده...
‫- الان میام. سلام! ‫- سلام!
‫خب...همه‌شون رو خودت خوردی؟
‫دستاتون رو ببرین بالا! ‫و کمرتون رو تکون بدین!
‫ببین چی پیدا کردم.
‫مامانته؟
‫گوشیت روشنه؟
‫هی، بچه‌ها، مهمون داریم.
‫لعنت بهش!
‫بیا سلام کنیم.
‫- نمی‌تونی اینطوری زاغ سیاهم رو چوب بزنی. ‫- سلام!
‫پس شما مامان استف هستین، درسته؟
‫البته! خیلی به هم شبیهین.
‫من ماریانم. خوشبختم.
‫خب؟
‫دیگه هیچ‌کس سلام نمی‌کنه.
‫ما اینجا یه سمینار کوچیک روباز داریم.
‫کار و تفریح رو با هم قاتی می‌کنیم.
‫استف واقعاً یه نابغه‌ست.
‫پلیس!
‫خیلی‌خب، داریم می‌ریم خونه. ‫داریم می‌ریم خونه، کیتی!
‫از ملاقاتتون خوشحال شدم، ‫دیگه باید بریم.
‫دیگه می‌ریم خونه!
‫هی خانم، ما وسط یه کاری هستیم.
‫استفی ۱۵ سالشه! ‫و وسط هیچ کاری نیست!
‫تو هند، ۱۵ سالگی بچه‌دار می‌شن!
‫میای؟
‫ولی باشه، تا طلوع آفتاب میاد خونه.
‫لعنت بهش!
‫ولم کن.
‫ببریدش!
‫عجب بابا!
‫ببین کی اومده!
‫شب‌بخیر!
‫کارت شناسایی، لطفاً.
‫خوشحالم دوباره می‌بینم‌تون، جناب افسر.
‫ولم کن!
‫چرا اینجا نشستی؟
‫لازم نیست مراقبم باشی.
‫یکی از این عوضیا پسر منه. ‫پل، ۱۷ سالشه.
‫استفی فقط ۱۵ سالشه.
‫یکی از دخترای اونجا ۱۳ سالشه.
‫شایدم کم‌تر.
‫تازه حدس بزن اهل کجاست؟
‫از صدها کیلومتر اونطرف‌تر اومده.
‫تصورش رو بکن، از خونه‌شون فرار می‌کنن، ‫با ماشین گذری کُل کشور رو می‌چرخن...
‫تا بیان با این احمقا تو یه تونل بوگندو ‫وقت بگذرونن.
‫- چطوری با هم آشنا می‌شن؟ ‫- از اینترنت...
‫همه کارشون رو تو اینترنت می‌کنن. ‫مواد، خلاف، دوست پیدا کردن...
‫ولی به طور واقعی از خونه فرار می‌کنن.
‫یه مشت میمون بی‌تربیتن.
‫اون کله قرمزه کیه؟
‫ماریان؟
‫دختر سرسختیه.
‫همه چی زیر سر اونه،
‫پل من رو که خوب تونسته کنترل کنه.
‫نمی‌دونم چطوری، ولی پیشنهاد می‌کنم ‫یه جوری جلوی این ماجرا رو بگیری.
‫قبل از اینکه خیلی دیر بشه.
‫طاقت بیار.
‫- اون طرف رو بگیر. ‫- چی شد؟
‫- کجا پیداش کردی؟ ‫- بعداً بهت می‌گم...
‫برو یه لگن بیار.
‫من که بچه نیستم!
‫داری چیکار می‌کنی...
‫بریم یه اتاق دیگه.
‫[ماریان: همه چی مرتبه؟]
‫[راستی، تو خیلی شیطونی]
‫استفی، داری چیکار می‌کنی؟ ‫آروم باش! آروم باش!
‫کارل!
‫نه!
‫کارل!
‫نه! کارل!
‫کارل، بیا کمک کن!
‫استفی! ولش کن!
‫بیا اینجا.
‫تونستیم وضعیتش رو پایدار کنیم.
‫یه عالم مواد مختلف تو بدن دخترت بود.
‫نمی‌تونیم با این فروشنده‌های مواد خیابونی ‫همگام بشیم.
‫فکر می‌کنم تو خونه هم ‫یه چیزی مصرف کرده بود.
‫چی و چقدر؟
‫وقت نداشتم چک کنم.
‫باشه پس.
‫یه بار دیگه آزمایش‌ها رو چک می‌کنیم.
‫ولی به هر حال، این‌دفعه حسابی روبراهش می‌کنیم...
‫و حداقل دو سه روزی اینجا نگهش می‌داریم.
‫نمی‌تونی مدت بیش‌تری بستریش کنی؟
‫تو یه بخش قرنطینه.
‫نه، الان این کار غیرممکنه.
‫کارل!
‫لطفاً صبر کن!
‫بیا مسافرت بریم یه جایی. ‫نمی‌دونم. یه جایی که گرم باشه.
‫قبل از اینکه دیر بشه باید جلوش رو بگیریم.
‫همیشه بهت گفتم، ‫بیا باهمدیگه بریم مسافرتی جایی.
‫هیچ‌وقت موافقت نمی‌کردی.
‫- الان وضعیت اضطراریه. ‫- اون باهامون نمیاد.
‫حداقل به میل خودش که نمیاد.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- دفعه‌ی پیش فرصت معرفی پیدا نشد، من هلنام. ‫- پریت.
‫به نظرت چطوری می‌تونم کمک کنم؟
‫هر کاری که بگی رو روی پل امتحان کردیم.
‫مشاوره، حبس انضباطی، ‫مدرسه‌ی ویژه، تیمارستان...
‫هم پلیس هم اون کت‌شلواریای مجلسی ‫سعی کردن از شر این گروهک خلاص شن.
‫همه‌ی این احمقا رو باید انداخت زندان.
‫هر کدوم رو باید بفرستیم به یه جزیزه.
‫اگه بین‌شون هزار کیلومتر آب ‫پر از کوسه باشه، شاید جواب بده.
‫اگه می‌دونستم چطوری ‫حتماً کمک می‌کردم.
‫باور کن.
‫می‌تونی بلند شی؟
‫سعی کن بلند شی. آفرین.
‫بیا از اینجا بریم بیرون.
‫وقتی از اینجا بره بیرون، ‫همه چی از اول شروع می‌شه.
‫یه کم وقت می‌خوام.
‫بعد از این آخر هفته ‫نمی‌تونیم اینجا نگهش داریم.
‫- خیلی زوده. ‫- آره، ولی...
‫چاره‌ای نیست. آزمایشاش خوبه ‫درضمن اینجا روان‌درمانی نمی‌کنیم.
‫[فروشی]
‫خودت گفتی باید جلوی ماجرا رو بگیریم.
‫باشه، چطوری می‌خوای انجامش بدی؟
‫می‌دونی که کاملاً ممنوعه؟
‫جرمه.
‫نقشه‌ی دیگه‌ای داری؟
‫یه نقشه‌ای که قابل اجرا باشه.
‫نه فقط بحث‌های بی‌پایان و بی‌فایده.
‫- می‌دونی که... ‫- به کمکت احتیاج دارم.
‫- من پلیسم. ‫- دقیقاً.
‫و یه پدری.
‫دیوونه شدی؟
‫نمی‌تونم کمکت کنم، نمی‌تونم.
‫اجازه ندارم!
‫خیلی باحال شدی.
‫مثل یه بازیگر واقعی شدی.
‫سرفه نکن، عزیزم.
‫تازه این لباسه خیلی بهت میاد...
‫بیا اینکار رو نکنیم.
‫انقدر خجالتی نباش.
‫جفتتون خیلی بامزه‌این.
‫می‌خواستی به وقتش به مامانت نشون بدی.
‫فقط فکر کن چقدر حاضره پول بده ‫تا این فیلم پخش نشه.
‫و فکر کن با این همه پول ‫چیکار می‌تونیم بکنیم.
‫- واقعاً.نمی‌خوام. ‫- انقدر ناله نکن.
‫جدی، ۲۴ ساعته داری ناله می‌کنی.
‫یه قراری داشتیم، مگه نه؟
‫دارم سعی می‌کنم به نفعت پیش برم.
‫بهت لباس دادم، ‫با خودم بردمت جاهای مختلف،
‫فقط به خاطر من ‫یه عالمه دوست پیدا کردی.
‫حتی تشکر هم نمی‌کنی.
‫به نظرت این همه مهمونیا مجانین؟
‫خیلی خنده‌داره!
‫ولی نمی‌دونستم تا این حد پیش می‌ره...
‫هی، اگه اینجوری رفتار کنی ‫دیگه نمی‌خوام باهات دوست باشم.
‫- همچین منظوری نداشتم. ‫- گوش کن!
‫این فیلم رو به مامان و بابات نشون بده،
‫وگرنه تو اینترنت پخشش می‌کنم.
‫فهمیدی؟
‫استفی!
‫لباس بپوش، می‌ریم خونه.
‫همه چی درست می‌شه، ‫نگران نباش.
‫قول می‌دم.
‫- بیمارستان رو بررسی کردیم... ‫- شما اینکاره هستین!
‫باید پیداش کنید. سگ ببرید. ‫تا از طریق بوش ردش رو بگیره.
‫نگران نباش. ‫همکارام همین‌الان دارن ترتیب کارا رو میدن.
‫همه‌ی این کارا رو کردیم. ‫حالا باید بفهمیم...
‫- گم شده یا فرار کرده. ‫- چه فرقی می‌کنه؟
‫چه گم شده باشه یا فرار کرده باشه! ‫باید پیداش کرد.
‫مهم اینه که جونش در خطره یا نه.
‫یا قایم شده، ‫که یعنی خودش نمی‌خواد پیدا بشه.
‫خیلی سخته دنبال کسی بگردیم که ‫نمی‌خواد پیدا بشه. خودتون که می‌دونین.
‫ولی وقتی یکی از بیمارستان ناپدید می‌شه ‫کی مسئوله؟
‫بیمارستان که زندان نیست! ‫کسی رو اونجا نگه نمی‌دارن.
‫قرار بود فردا مرخص بشه بیاد خونه!
‫به نظر می‌رسه ‫خیلی هم نمی‌خواسته بیاد خونه.
‫چی؟
‫چطوری جرئت می‌کنی این حرف رو بزنی؟
‫بیاین طبق روال همیشگی‌مون پیش بریم.
‫با دوستاش، آشناهاش تماس بگیرین، ‫اینترنت رو بگردین.
‫ما هم به جستجو ادامه می‌دیم.
‫عکس رو آوردین؟
‫چرا اینجام؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫آب آشامیدنی تو پارچ کوچیک سبزه‌ست.
‫دستشوییت رو داخل سطلی که ‫اون گوشه‌ست انجام بده. بعدش هم درش رو بببند.
‫چی داری می‌گی؟
‫اصلاً اینجا کجاست؟
‫نمی‌شناسیش؟
‫خونه‌ی قدیمی مامان‌بزرگه.
‫خیلی وقته اینجا نیومدیم.
‫دیوونه شدی؟
‫جدی دارم می‌ترسم.
‫چیزی واسه ترسیدن نیست.
‫همه چی رو آماده کردم.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه اینجایی.
‫هر روز میام بهت سر می‌زنم. ‫قول می‌دم.
‫یعنی چی، هر روز؟
‫راست می‌گفتی.
‫باید می‌رفتیم مسافرت.
‫نه، نقشه‌ی خوبی نبود.
‫خیلی خسته‌م.
‫دیگه از هیچی سردرنمیارم.
‫با سانو، همه چی معلومه. ‫اینکه چی روش جواب میده و چی نمیده.
‫به پسرمون چی بگیم؟
‫راستش رو می‌گیم.
‫کمک!
‫راستش رو نمی‌دونیم.
‫همه‌ی دخترا اینطورین؟
‫انقدر سختن.
‫کمک!
‫نمی‌دونم.
‫من اینجوری نبودم.
‫همچین آزادی‌ای نداشتم.
‫تا کی می‌خوای در مورد همه چی ‫انگشت اتهامت رو بگیری سمت مامانت؟
‫تا ابد.
‫ولم کن!
‫تقصیر منه.
‫- چطور مگه؟ ‫- تو نمی‌خواستی بچه‌دار بشی.
‫گفتی مادری کردن رو بلد نیستی. ‫من حرفت رو باور نکردم.
‫خوشحالم که باور نکردی.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫صبر می‌کنیم.
‫همین‌جا صبر کنین، لطفاً!
‫نمی‌فهمم چرا اینجاییم؟
‫یکی دیروز یه دختره رو ‫با سرووضع عجیبی اینجا دیده...
‫که دمپایی پاش بوده.
‫گوش کن، لطفاً مواظبش باش.
‫حداقل یه چیزی بخور.
‫حتی اعتصاب‌کننده‌های معروف هم ‫آب می‌خورن.
‫یه دو سه روز دیگه ‫سرم برات می‌زنم.
‫اگه لازم بشه به زور.
‫ازت متنفرم!
‫جدی جدی.
‫تا آخر عمرم.
‫هیچ‌وقت نمی‌بخشمت.
‫می‌تونم باهاش کنار بیام.
‫با نفرتت.
‫حداقل زنده‌ای.
‫می‌دونم کجایی.
‫سلام.
‫خب چطوره پیش می‌ره؟
‫خوبه.
‫شنیدم استفی گم شده.
‫پس تونستی از پسش بربیای.
‫- می‌خوای بیای ببینی؟ ‫- نه...
‫نه، باور می‌کنم...ترجیح می‌دم باور کنم ‫می‌دونی داری چیکار می‌کنی.
‫راستش، می‌خواستم بگم که...
نباید نگران من باشی. ‫به کسی نمی‌گم.
‫قول می‌دم.
‫ممنون.
‫شوهرت می‌دونه؟
‫تا کی می‌خوای اینجا نگهش داری؟
‫پل چطوره؟
‫مثل همیشه. ‫تا اومد بیرون، گم و گور شد.
‫قهوه می‌خوری؟
‫شاید یه وقت دیگه.
‫صدای ماشین شنیدم.
‫- پریت بود. ‫- پریت کیه؟
‫بابای پل.
‫پلیسه؟ ‫چی می‌خواست؟
‫اون هم تو این قضیه دست داره؟
‫بابا و سانو می‌دونن؟
‫فکر نمی‌کنم بابا هیچ‌وقت ‫به همچین کاری راضی بشه، مگه نه؟
‫البته که راضی نمی‌شه.
‫استفی...
‫چرا کسی دنبالم نمی‌گرده؟
‫انگار هیچکس واسه‌ش مهم نیست من کجام؟
‫گمشو.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اون رو هم خاموش کن خواهشاً.
‫چرا؟
‫فکر کنم استفی به خاطر ما برنمی‌گرده.
‫دیگه ما رو دوست نداره.
‫اگه فکر کنه خونه نیستیم، ‫شاید بیاد.
‫میاد.
‫همیشه برمیگرده، مگه نه؟
‫فقط می‌خوام مثل قبلناش بشه.
‫تا کی می‌خوای من رو اینجا نگه داری؟
‫- واقعاً نمی‌دونم. ‫- لعنتی.
‫- فحش نده، بهت نمی‌یاد. ‫- نمی‌فهمم چی می‌خوای.
‫نمیذارم دوباره ناپدید بشی.
‫یا دوباره آسیب ببینی.
‫چرا نمیذاری؟
‫من فقط مایه‌ی دردسرم، درسته؟
‫- فکر می‌کنی همه‌ی کارام اشتباهه. ‫- عزیزم...
‫کل عمرم هرکاری کردم که تو راضی باشی.
‫کلاس موسیقی رفتم، پیانو می‌زدم...
‫ولی فقط یه بار تونستی ‫واسه اجرام بیای.
‫آفرین!
‫عالی بود.
‫بابا همیشه کنارم بود.
‫بقیه مامانا همیشه میومدن.
‫یه بار، معلمم یه جفت دمپایی پشمی ‫که خودش بافته بود رو بهم داد....
‫و گفت طفلکی، انگار مامان نداری.
‫نباید همچین حرفی می‌زد.
‫ولی درست می‌گفت.
‫اون موقع با خودم گفتم، باشه...
‫چطوره همه چیز رو برعکس انجام بدم ‫تا ببینم چی میشه.
‫واقعاً فکر می‌کنی چون نمی‌خواستم زنده باشم ‫به خودم آسیب زدم؟
‫- پس حق با من بود. ‫- منظورت چیه؟
‫همه این کارا رو واسه اذیت کردن من انجام میدی.
‫تا مجازاتم کنی.
‫هنوزم نمی‌فهمی.
‫لعنتی.
‫بپوشش.
‫دلم درد می‌کنه.
‫وقتی دل درد داشته باشی، ‫باید بریم دکتر.
‫همه می‌دونیم دلیل این کارات چیه.
‫ولی دقیقاً به همین خاطره ‫که باید بری مدرسه.
‫از اونجایی که هیچ کاری نمی‌کنید ‫!منم نمی‌تونم برم مدرسه
‫سلام. استف خونه‌ست؟
‫سلام! اومدیم استف رو ببینیم.
‫هنوز مریضه؟
‫یه چیزی داریم که حالش رو جا میاره.
‫کجاست؟
‫از کجا مطمئن باشم؟ ‫شما دوستای جدیدش هستین.
‫صبر کن، واقعاً گم شده؟
‫فکر می‌کردیم خانم دکتر سر کارمون گذاشته باشه.
‫قبلش استفی رو تو بیمارستان دیده بودیم.
‫چی...
‫استفی چیزی تعریف نکرده؟
‫انگار ما رو سرکار گذاشته!
‫باشه پس.
‫استف باید پول یه چیزی رو بهمون بده.
‫۵۰۰ تا بده، همه چیز صاف میشه.
‫- چی می‌گی؟ برید بیرون ‫- آروم باش، پیرزن.
‫ببخشید. به استف سلام برسون، ‫بگو منتظرشیم.
‫پل، بیا!
‫برگشت؟
‫نه.
‫سانو گفت کار موقرمزه بود.
‫- ازش خبر داشتن؟ ‫- نه.
‫- پس اومدن اینجا چیکار؟ ‫- دنبالش می‌گشتن.
‫دنبالش می‌گشتن؟
‫یه چیزی جور در نمیاد. ‫پلیس پیداش نمی‌کنه.
‫اونا هم نمی‌دونن کجاست.
‫امید داشتم پیش اونا باشه...
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫باید فوراً به پلیس بگیم که اینجا بودن.
‫آره.
‫- پس بریم! ‫- البته. باید بریم.
‫پایین منتظرت می‌مونم. ‫سانو توی ماشینه.
‫اصلاً شنیدی چی گفتم؟
‫خودت برو. ‫من خونه می‌مونم.
‫محض احتیاط.
‫خب؟
‫امروز دیر کردی.
‫من دیگه گرسنم شده.
‫سریع یه چی درست می‌کنم.
‫اون مامانه؟
‫اصلاً ما کجاییم؟
‫بابا! من باید برم مدرسه!
‫- چه شکلی بود؟ ‫- کی؟
‫خب معلومه، پل. ‫تو پیام گفتی که دیدیش.
‫فکر نکنم کسی آمادگی همچین چیزی رو داشته باشه.
‫پل اولش تو فاز بی‌حالی بود.
‫انقدر بی‌حال بود که باید نیشگونش می‌گرفتی ‫تا بفهمی‌زنده‌س یا نه.
‫بعدش...
‫بعدش شروع کرد به جوش زدن...
‫و یهو دلش خواست خودش ‫و کل دنیا رو منفجر کنه.
‫چند هفته پیش من زندگی می‌کرد ‫و چند هفته پیش مامانش.
‫خونه‌ی درست و حسابی نداشت. بهش گفتم ‫کلاً بیاد پیش خودم بمونه،
‫ولی زن سابقم قبول نکرد.
‫بعدش هم از یه مرد دیگه ‫دو تا بچه پشت سر هم آورد.
‫و پل دیگه کلاً از دست رفت.
‫نمی‌خوابید، شبا تختش رو خیس می‌کرد.
‫صبر کن. بذار...
‫بعد برای اولین بار به خونه برنگشت.
‫این اولین بار خیلی مهمه.
‫یعنی اولین باری ‫که بچه‌ت گم می‌شه بدترین بار محسوب میشه.
‫هر چیزی به ذهنت خطور می‌کنه.
‫کجا بودی؟
‫منظورت چیه؟
‫چند بار بهت زنگ زدم.
‫شیفتم شلوغ بود.
‫فردا باید بریم مدرسه.
‫بچه‌ها می‌گن ‫ساندر مشت و لگد زده،
‫موی طرف رو کشیده و حسابی بهش آسیب رسونده.
‫من نمی‌فهمم. به کی؟
‫به یه دانش‌آموز پایه بالاتر. ‫نمی‌تونم اسمش رو بگم.
‫تا حالا نشده بود ساندر با کسی دعوا کنه. هیچ‌وقت.
‫آره، اولین بارش تو مدرسه بود.
‫علتش رو بررسی کردین، ‫نه؟
‫متاسفانه ساندر نمی‌خواد ‫دلیل کارش رو بگه.
‫تا آخر عمر که نمی‌تونی ‫زیر این پتو قایم بشی. چرا کتکش زدی؟
‫- چی شده؟ ‫- برو بیرون!
‫- بیا بیرون... ‫- برو بیرون!
‫- ساندر، این روزا می‌گذرن... ‫- نمی‌خوام ببینمت.
‫همه‌چی می‌گذره.
‫از دید اینترنت هیچ چیزی نمی‌گذره.
‫دیگه تو مدرسه ‫به چشم یه پسر عادی بهم نگاه نمی‌کنن.
‫- کثافت لعنتی! ‫- مواظب حرف زدنت باش!
‫همینجوری صداش می‌کنن!
‫- منو مجبور به دیدن کردن. ‫- چی دیدی؟
‫- یه فیلم. ‫- کدوم فیلم؟
‫فیلمِ استفی!
‫- استفی؟! ‫- آره!
‫توش چیکار می‌کرد؟
‫خب...
‫عزیزم، نکنه می‌ترسی؟
‫- نگو که می‌خوای جا بزنی. ‫- نه...
‫می‌خوای یه آب‌نبات بهت بدم روحیه بگیری؟
‫- این چیه؟ ‫- بخورش دیگه!
‫مهم نیست، حالت رو خوب می‌کنه.
‫بفرما، با این قورتش بده. ‫به من اعتماد کن.
‫دیدی؟ یه بار دیگه.
‫آفرین دختر خوب!
‫حالا بیا مواد بکشیم.
‫زود باش! خودم کمکت می‌کنم.
‫پل هم دوست داره باهات همراه بشه.
‫حسابی خمار مواده.
‫پل بیا اینجا!
‫شما دوتا مثل همدیگه‌اید! دیوونه‌ها!
‫پل، خوب بلدی نئشه بشی. خودم یادت دادم، نه؟
‫دست نزن.
‫برو خونه! زود! زود! ‫الان پلیس میاد.
‫چی کار می‌کنی زنیکه پیرسگ؟!
‫چی کار کردی دیوونه؟!
‫چرا گذاشتی همچین بلایی سرت بیاد؟ ‫بگو ببینم!
‫خودم خواستم.
‫دلیلش رو نمی‌فهمم.
‫مگه چه اشکالی داره؟
‫همه دنیا می‌بینن چیکار کردی!
‫پدرت و داداشت هم دیدن!
‫خب که چی؟
‫اتفاقاً خوبه.
‫- من ۱۵ سالمه، باید همچین چیزی رو تجربه می‌کردم. ‫- بس کن استفی!
‫به تو چه که من مواد زدم؟
‫ناسلامتی من تو رو به دنیا آوردم.
‫کاش این کار رو نمی‌کردی.
‫می‌دونم نمی‌خواستی من به دنیا بیام.
‫راستی، اون ماریان اومد سراغت.
‫با نوچه‌هاش.
‫می‌خواد به خاطر اجرات ازت پول بگیره.
‫- آره، فقط پول واسه‌ش مهمه. ‫- حسودیت میشه!
‫تو یه پیرزن یخ و عقده‌ای هستی.
‫باورت نمی‌شه کسی واقعاً منو دوست داشته باشه.
‫من واقعاً دوستت دارم!
‫واقعاً عاشقتم.
‫نگو... نگو دیگه دیر شده، استفی.
‫اصلاً نرفتی خونه؟
‫ساعت چنده؟
‫شیفت شروع شده.
‫همه‌چی قاتی پاتی شده، نه؟
‫همه‌چی رو خراب کردم.
‫همه‌چی رو نابود کردم.
‫الان داری درستش میکنی. ‫من مطمئنم درست می‌شه.
‫اینجا از مشکلاتت می‌گی و...
‫شرمنده.
‫نه، داری خوب پیش میری. ‫دمت گرم.
‫من تحسینت می‌کنم.
‫کاش منم زودتر دست به کار میشدم.
‫یه روزی دخترت ازت تشکر می‌کنه.
‫تیم فنی ما فهمیده اون ویدیو...
‫چند هفته پیش گرفته شده.
‫و آی‌پیش هم مشخص نیست.
‫خیلی خوب ردشو پاک کردن.
‫پس تا الان تنها سرنخمون دریاچه‌ست.
‫متاسفانه.
‫ولی یخ دریاچه ضخیم شده.
‫می‌رم ببینم روانشناسمون می‌تونه باهاتون حرف بزنه یا نه.
‫لطفاً همین‌جا منتظر باشید.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫الان وقتش نیست.
‫دیگه نمی‌تونم قایمش کنم.
‫شاید یه کار خیلی احمقانه کرده باشم.
‫- باید بدونی، این می‌تونه... ‫- الان نه!
‫۱۶ سال. زمان خیلی زیادیه.
‫خیلی زیاد.
‫برای همه پیش میاد.
‫فعلاً باید حواسمون به دخترمون باشه.
‫خواهش می‌کنم.
‫وقتی به دنیا اومدی...
‫خیلی کوچیک بودی.
‫اندازه انگشت شست بودی.
‫وقتی تو رو گذاشتن تو بغلم، ‫یه حسی داشتم...
‫انگار بزرگترین عشق دنیا رو داشتم.
‫عشقی که خیلی دردناک هم بود.
‫بچه که بودم همیشه تنها بودم.
‫تنهایی بیدار می‌شدم.
‫خودم ساندویچ درست می‌کردم. ‫خودم پاستا می‌پختم.
‫هیچ‌کس نمی‌گفت فلان ساعت خونه باش.
‫چون مادرم، با اون همه زیبایی و هوش....
‫فکر می‌کرد خودم باید یاد بگیرم که چطور زندگی کنم.
‫قبلاً یه بار سقط کرده بودم.
‫یواشکی، بدون اینکه پدرت بفهمه.
‫ولی تو کوتاه نیومدی و دوباره اومدی.
‫فکر کردم نمی‌فهمی.
‫امیدوار بودم که اینجوری نشه.
‫امیدوار بودم که...
‫متوجه نشی همه کارا رو ‫برعکس مامانم انجام میدم.
‫ولی تو از همون اول حس کردی ‫یه جای کار مشکل داره.
‫با این حضور نصفه و نیمه کنار نیومدی.
‫و بابت همین هم ازت ممنونم.
‫خیلی‌ ممنونم.
‫داشتن تو اشتباه نبود،
‫بزرگترین موفقیت زندگیم بود.
‫خُب.
‫بابت همه‌چی معذرت می‌خوام.
‫من رو ببخش.
‫اگه...
‫سلام خانم دکتر. ‫از دیدنتون خوشحالم.
‫پس اینجا قایم شده بودی.
‫خوبه، دنج هم هست.
‫مهمونی گرفتید؟
‫از فیلم کوچیکمون خوشت اومد؟
‫استفی فکر می‌کرد رفیقشی.
‫واقعاً هم هستم.
‫یه چیزی بیشتر از رفیق.
‫عوضی چندش!
‫استفت رو واسه خودت نگه دار.
‫واسه ما که مهم نیست. ‫ولی چیزی که دیدی فقط یه مقدمه‌ی ساده بود
‫تا بفهمی‌شوخی تو کارمون نیست.
‫دفعه‌ی بعد چیزای باحال‌تری نشونت می‌دیم. ‫می‌خوای؟
‫پس معامله اینه: ‫۵۰۰ تا برای آخری، ۵۰۰ هم سودش.
‫و ۱۰۰۰ تا هم میدی تا بقیش رو آپلود نکنیم.
‫خاک بر سرتون!
‫خب، بازم بزنم؟ ‫یا شیرفهم شدی؟
‫پل چیکار می‌کنی؟
‫- آروم باش! ‫- ولم کن!
‫کاری که می‌گه می‌کنی، زنیکه!
‫چرا اینطوریه!
‫آروم باش پل!
‫بس کن.
‫مامان!
‫مامان صدام رو می‌شنوی؟
‫مامان!
‫مامان، خواهش می‌کنم جواب بده.
‫از اینجا گمشید برید!
‫راه بیفت!
‫احمق!
‫ون‌دام کوفتی!
‫در واقع استفی شانس آورده که تو رو داره.
‫به همچین چیزی احترام میذارم.
‫مامان من که خیلی وقته بی‌خیالم شده.
‫مامان!
‫خواهش می‌کنم در رو باز کن!
‫مامان!
‫من اینجام! خواهش می‌کنم در رو باز کن!
‫جدی جدی می‌ترسم!!
‫مامان!
‫چرا جواب ندادی؟
‫نمی‌دونستم که تو...
‫- نباید این کار رو می‌کردی. ‫- آره نباید می‌کردم.
‫باورم نمی‌شد که به خاطر من همچین کاری کنی.
‫باید به پلیس خبر بدیم.
‫- فایده‌ نداره. ‫- استفی...
‫لازم نیست ازش محافظت کنی.
‫من خیلی احمقم.
‫همه‌چی رو خراب کردم.
‫نه استفی.
‫تازه اول زندگیته.
‫فقط یه اشتباه کوچیک بوده، یه درس عبرت.
‫می‌گذره، بعدش ادامه می‌دی. ‫می‌فهمی چی میگم؟
‫فقط به زندگیت ادامه بده.
‫خواب نیستی.
‫دیگه بریم خونه؟
‫می‌خوام یه کم دیگه اینجا بمونم.
‫همه چی درست می‌شه.
‫کجا بودی؟
‫چی شده؟
‫تو خونه پول نقد داریم؟
‫- چی؟ ‫- پول لازمم.
‫همونیه که لای دیکشنری قایم کردی.
‫نمی‌خوای توضیح بدی؟
‫اول این قضیه رو حل کنم، بعد می‌گم.
‫چی رو حل کنی؟
‫فکر کنم باید همین‌ الان بریم پیش پلیس.
‫- چرا؟ ‫- ابروت زخمی‌شده.
‫تقصیر خودم بود.
‫چه تقصیر خودت باشه چه نه، ‫ اگه اون پلیس آشغال کاری باهات کرده باشه...
‫- چی می‌گی؟ ‫- من دیدمتون!
‫خب؟
‫اون کجاست؟
‫اینجاست.
‫- خدایا! ‫- اینجا بود.
‫تمام این مدت اینجا بود.
‫از بیمارستان دزدیدمش ‫و اینجا قایمش کردم.
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫باید یه کاری می‌کردم.
‫یه جوری ازش محافظت می‌کردم.
‫باشه.
‫پلیسه اینجا چی کار می‌کرد؟
‫پرییت کمکم کرد.
‫با کتک زدن کمکت کرد؟
‫نه، قضیه اینجوریا نیست.
‫گذاشتی من و ساندر از دلشوره دق کنیم!
‫ببخشید.
‫حالا کجاست؟
‫دختر من کجاست؟
‫بگو ببینم!
‫دور و برت رو نگاه کن! استفی اینجا نیست!
‫اون گم شده.
‫گم شده!
‫دو هفته‌ست گم شده!
‫استفی گم نشده، من هر روز بهش غذا می‌دادم.
‫هر روز شکمش رو سیر می‌کردم. ‫همین‌جا بود!
‫بغلش کردم.
‫دخترمون کف دریاچه‌ست، زیر یخ!
‫می‌فهمی؟
‫تقصیر ماست! تقصیر من و توی لعنتیه!
‫خفه شو!
‫خفه شو ببینم!
‫میشه منم بیام؟
‫می‌خوام استفی رو ببینم.
‫منم می‌خوام استفی رو ببینم.
‫بابا، چیکار می‌کنی؟
‫استفی،
‫لباسات رو بپوش، ‫برمی‌گردیم خونه.
‫کدوم گوری هستی؟
‫کجایی؟
‫همه چی درست می‌شه.
‫حالا می‌بینی.
‫همه چی درست می‌شه. ‫نگران نباش.
‫همه چی درست می‌شه.
‫قول می‌دم.
‫مامان، صدام رو می‌شنوی؟
‫همه چی درست می‌شه.
‫قول می‌دم.