- ش. ش.
ریچارد.
ریچارد!
- ریچارد.
بالا، بالا، بالا.
هی.
موفق باشی، رفیق.
- میخوای اینو بخوری؟
فکر میکنی وقتی آزاد شم مال منو میدن؟
اون موقع ۶۴ سالم میشه.
من مال خودمو میگیرم.
- هاروود، ریچاردز، به دفتر افسر نگهبان گزارش بدید.
- اوه، شرط میبندم.
جدی؟
- روز خوبیه، هوم؟
حالمون چطوره؟
- خوبم.
میخوای امروز حرف بزنی؟
من کل کتابت رو درباره‌ی زبان اشاره گرفتم، و تنها چیزی که
تو بلدی بگی همون یه عبارته.
من یه چیزی برات دارم.
باورم نمیشه امروز داری میری بیرون، مرد.
دیوونه کننده‌ست.
چند وقت شده، حدوداً پنج سال؟
شش.
وای.
- یو!
- ازت خوشم میاد، مرد.
خیلی از بچه های اینجا هم همینطور.
تو میری جلسات الکلی های گمنام، و داوطلب میشی برای تمیزکاری،
از دردسر دوری میکنی.
تو لیاقتشو داری.
استرس داری؟
الان خوبی؟
کاش میتونستم بهت بگم آسونه، ولی نیست.
ما نمیتونیم به زندگی قبلیمون برگردیم فقط به این خاطر که
آزاد شدیم.
من اینو تجربه کردم.
خرید و فروش مواد، زندانی شدن، ولی تو میتونی ازش عبور کنی.
بعد از همه اینا یه زندگی هست.
تو زندگی زیادی برای زندگی کردن داری، و من میتونم کمکت کنم.
من منابع زیادی دارم، ولی تنها کاری که باید بکنی اینه که بخوای.
تا حالا اسم سنت جود رو شنیدی؟
میدونم.
من بهت مقداری ایمان تزریق میکنم.
وقتی آزاد شدم، هیچی نداشتم.
ولی ایمان داشتم.
خب، حالا به من نگاه کن.
دارم به مردم کمک می کنم.
دارم زندگی می کنم.
سنت جود، قدیس امید است.
بگیرش، مرد.
اگه اینو بپوشی، برام یه دنیا ارزش داره.
یادت باشه، هر جا ایمان باشه، امید هم هست.
فقط گمش نکن، باشه؟
من این جا رو شخصا برات انتخاب کردم.
این یه برنامه کاملا جدیده.
همراه با مسکن و غذاست.
یه جورایی کار نگهبانی املاک و مستغلاته.
این بلیط طلایی توئه، مرد.
حالا، نمی تونی سرخود از اینجا بری بیرون.
این نقض آزادی مشروطه، و دوباره برمی گردی همین جا
و بقیه ی حبست رو می کشی.
فهمیدی؟
چون باید بدونم که می خوای تلاش کنی.
چون یا اینه، داداش، یا اینکه...
دوباره برمی گردی به این سلول، مرد، و هیچ کس اینو نمی خواد.
و این ۵ هزار دلار دستمزد داره.
هوم.
و افسر آزادی مشروطت هفت روز دیگه تو رو می بینه، باشه؟
گورتو از دفتر من گم کن.
برو یه هوایی بخور.
- پس شش سال، ها؟
زندان چطوریه؟
لازم نیست در موردش چیزی بهم بگی.
قتل غیر عمد.
اتفاق افتاد، ولی تو حتی نمی خواستی که اتفاق بیفته.
پس اصلا حرف نمی زنی؟
اشکالی نداره.
معمولا من حرف می زنم.
خب چیزی که ازت می خوام شش روز تو خونه بودنه.
بدون تماس.
بدون خروج.
فهمیدی؟
تا حالا اسم هانگزا رو شنیدی؟
یه خرافات چینیه، یعنی خونه مصیبت.
اساسا یعنی وقتی یه نفر تو خونه می میره،
مردم فکر می کنن ارواح خبیثه اونجا باقی می مونن.
پس ما میریم داخل و بیرونشون می کنیم.
همه برنده میشن.
تو به این چیزا اعتقاد داری؟
نباید مشکلی داشته باشی.
خیلی خب.
این تویی.
باشه.
میشه حسش کرد.
جای عجیبیه، درسته؟
خب، همه چی مرتبه؟
باشه.
این شش روز زود میگذره،
پس فقط این فرم های مجوز کار رو اینجا امضا کن.
باشه، بفرمایید.
هانگزا.
تا جایی که من میدونم، یه پیرمرد و زنش تو این خونه مردن.
بچه هم نداشتن، واسه همین ماه ها همونجا مونده بودن.
من این خونه رو بعد از اینکه رفت دادگاه انحصار وراثت خریدم،
و سه ساله که خالیه.
تقریباً همه چیز همونطوریه که اون ها گذاشتن.
خب، حالا فقط باید بیرونشون کنیم.
عالیه.
خیلی خب.
تو خوب خواهی بود.
فقط کافیه شمع ها رو سر غروب روشن کنی، اون دعای کوچیک رو بخونی
و بری.
اوه، ببین، این برات پول آسونی میشه.
اگه بخوای، من همیشه به آدم های قابل اعتماد نیاز دارم.
پس کار زیاد هست.
هنوز اون انگشتر رو دستت میکنی؟
- چطور؟
- هوم.
عجیبه که چطور چیزهایی مثل اون ما رو دنبال میکنن.
هی، مایک.
- هی، فقط یه لحظه وقتت رو می خوام.
- آه، هی، یه لحظه صبر کن؟
باشه. آره.
- آره، فقط می خواستم یه مشکلی رو نشونت بدم
با نشتی آب، اون--
ترسناکه.
خیلی خب.
- آره. من فقط...
من فقط میگم، ببین، نشتی آب هست،
نمیدونی تا کجا پخش میشه، پس شاید تو
بتونی بگی چقدر وقته که اینطوری شده--
من فقط دارم سعی میکنم بهت بگم که اگه تو
به وضعیت آب رسیدگی نکنی، آدم های بعدی که
میان اینجا.
- باشه، لطفاً، لطفاً، فقط درستش کن.
ریچارد کجاست؟
- دارم بهت میگم، دارم بهت میگم، اون داره سعی میکنه--
من نمیدونم ریچارد کیه.
اون میخواد به وضعیت آب کمک کنه؟
نمیدونم.
- هی!
چه غلطی داری میکنی!
داری سعی میکنی فرار کنی؟
بهش میگن درخت جادو.
میگن یه جادوگرو درست همونجا دفن کردن.
ببین، من قبلاً به مایک، اون تعمیرکاره، گفتم که یه نگاهی بهش بندازه.
هیچی نیست.
خب، بجنب!
خدای من.
قطعاً به مایک میگم اون سوراخ لعنتی رو پر کنه.
خیلی خب.
فقط یادت باشه، چون موکل های من به
این چیزای هانزا اعتقاد دارن--
نری، وگرنه قانون آزادی مشروط رو نقض میکنی
و من تو رو برمیگردونم زندان.
این در شش روز دیگه باز میشه، و تنها کلیدش دست منه.
اوه، آه، نگران نباش.
- هی، فکر کردم ممکنه به اینا نیاز داشته باشی.
خب، آب اولش یه کم مزه عجیبی میده.
بهش عادت میکنی
- باشه.
همین کافیه.
آره، واقعاً دارم میرم، این دفعه دیگه جدی.
- ممنون.
قدردانی میکنم.
- هی، قبل از اینکه برم، میخوای اون ناودون رو برات درست کنم؟
سریع؟ - واقعاً نه.
ولی واقعاً ممنونم.
داری کارتو عالی انجام میدی.
ممنون.
باشه.
خب، دیگه تموم شد.
میخواستم یه دوری بهت نشون بدم، ولی این جا حسابی منو میترسونه.
باشه، پس خوش بگذره.
خداحافظ.
خیلی خب، فقط یه کم بیشتر برو تو.
من اینو قفل میکنم.
عالیه.
خیلی خب.
خداحافظ.
- هی، فکر نمیکنی سه تا بطری خیلی زیاده؟
- خوبه.
- آخر هفته پیش قطعاً دو تا بطری خریدیم.
- مهمون داشتیم.
- آره، ولی بازم زیاده، و من هیچی نمیخورم،
پس--
- باشه.
فهمیدم.
- واقعاً؟
- میخوای چیکار کنم؟
میخوای برگردم به فروشگاه و پسشون بدم؟
- نه. نه.
فقط میخوام بتونیم درباره چیزها حرف بزنیم.
- بیا حرف بزنیم.
- نه.
نه.
- اشکالی نداره. - لطفا برو.
نمیخوام منو اینجوری ببینی.
خواهش می کنم.
- فقط بگو مشکلت چیه، باشه؟
اِم.
اشکالی نداره.
- از این متنفرم.
ازش متنفرم.
- همه چی روبه راهه.
- تو نمیدونی!
- باشه، فقط بهم بگو.
- به من دست نزن!
نمیتونم این کارو انجام بدم.
نمیتونم مادر باشم.
نمیتونم. نمیتونم.
- هی، به من نگاه کن.
ما بهتر میشیم، باشه.
ما بهتر میشیم.
باشه، ما بهتر میشیم.
- تو چطوری میتونی پدر باشی وقتی که
همیشه مست و نشئه ای؟
- تو چطوری میتونی مادر باشی وقتی که همیشه داری داد میزنی؟
- برو بیرون.
برو بیرون. برو بیرون.
از اینجا برو بیرون!
برو بیرون!
اوه، نه!
اوه، خدای من.
- متاسفم.
- نمیتونم.
- متاسفم.
- نمیتونم.
- اِم، بهت قول میدم، باشه؟
دیگه مشروب نمیخورم.
دیگه قمار نمیکنم.
دیگه مواد مصرف نمیکنم.
قول میدم.
- آره؟
- آره.
- من فقط--
فقط حس میکنم یه دستای کوچیکی تو وجودم هست،
و نمیدونم چطوری نگهشون دارم.
انگار میخوام بندازمشون.
و میخوام دوسش داشته باشم، ولی نمیدونم چطوری.
- ما بهترش رو انجام میدیم.
- هی، میشه اینجا رو نگاه کنی؟
و لبخند بزن.
خیلی خب، بیا یه عکس دیگه بگیریم.
میشه لطفا لبخند بزنید.
- هی، حالت خوبه؟
ریچ.
- آره، من خوبم.
فقط من خوبم.
- باشه.
میدونم از این چیزا بدت میاد، ولی فقط یه دونه دیگه.
هی، میخوای عکس رو ببینی؟
- آره.
- صبح بخیر.
- حالت خوبه؟
دیشبم رو کاناپه خوابیدی.
- مگه نباید این کارو میکردم؟
- یکم صداتو بیار پایین.
بچه خوابه.
به چی فکر میکنی؟
- هیچی.
- میخوای بدونی به چی فکر میکنم یا چه حسی دارم؟
- فکر کردم داشتیم بخاطر بچه ساکت میشدیم.
- هنوزم دوسم داری؟
- معلومه که هنوزم دوست دارم.
چرا هی ازم میپرسی دوست دارم یا نه؟
- تو مستی.
من-- من عصبانی نیستم.
فقط به کمک برای بچه نیاز دارم.
- من مست نیستم.
من خمارم، و میدونم که به کمک برای بچه نیاز داری.
همیشه کمک برای بچه است.
من دارم بهترین کاری که میتونم رو انجام میدم!
- من نگفتم که نمیکنی، فقط--
میدونم یه چیزی داره با تو میگذره.
- من خوبم.
- من نیستم.
چرا من هیچوقت نمیتونم فقط آدم ناراحت باشم؟
- باشه، تو میتونی آدم ناراحت باشی!
من ناراحت نیستم!
- هیس.
- من ناراحت نیستم.
تخم مرغ ها خوب به نظر میرسن.
- تو دیگه حتی نمیتونی منو نگاه کنی.
لعنت بهش! لعنت بهش!
لعنت بهش!
من خیلی میترسم.
ریچارد!
من چیکار کردم؟
- دیشب، وقتی به بالشم فکر می کنم
دیشب، وقتی روی تختم دراز کشیده بودم
- ام، من خونه ام.
- دیشب، وقتی روی بالشم دراز کشیده بودم
- اما؟
- خواب دیدم که بانی من مرده
- سلام.
- مشکلی هست؟
- من خوبم.
- میخوای دوباره بری دکتر؟
اون گفت افسردگی بعد از زایمان ممکنه طی چند هفته از بین بره،
و تو میتونی بری بیرون یا فقط ورزش کنی.
باهاش قدم زدی؟
اونو بیرون بردی؟
اما، چرا نمیذاری من اونو ببرم؟
فقط برای چند دقیقه تا تو بتونی یکم استراحت کنی، باشه؟
- نمیخوام برم بیرون.
- هیس.
فقط منو تنها بذار.
هیس. هیس.
ریچارد!
- بدون تو خیلی احساس تنهایی می کنم
اوه، باور کردنی نیست
به سختی میتونم خودمو سرپا نگه دارم
بدون اینکه دستات دورم باشن
روزهایی که از هم دوریم
زمان فقط کش میاد و میره
- ریچارد.
- زمان فقط کش میاد و--
- ریچارد.
ریچارد!
- هی، هی، هی.
چطوری پیش میره؟
ببین، میدونم نباید با کسی حرف بزنی وقتی که
اونجایی، ولی اشکالی نداره.
فقط من و تو هستیم.
فقط میخواستم بیام، ببینم حالت خوبه.
ببینم چیزی لازم داری.
اگه میخوای چیزی بنویسی،
میتونی پنجره رو یه کم باز کنی.
خیلی خب.
چیه؟
اسم من مایک هست.
چه خبر، ریچ؟
آره، بزن قدش، برادر.
دوست نداری حرف بزنی یا چیزی؟
چرا که نه؟
لعنتی، این خیلی بی ادبانه بود.
متاسفم.
لعنت.
خیلی بده.
چطور یه همچین چیزی ممکنه اتفاق بیفته؟
شما از زبان اشاره استفاده میکنید یا چیز دیگه ای؟
مرد.
واقعا نتونستی با کسی صحبت کنی
از وقتی که این اتفاق افتاده؟
خدای من، مرد.
چه مدت؟
شش سال؟
رفیق، متاسفم.
تو تو این شش سال با کسی حرف نزدی؟
من می مردم.
من-- من واقعا می مردم.
اون تو عجیب غریبه؟
میتونم بیام تو؟
یه نگاهی به اینجا بندازم؟
به هر حال یه کارایی دارم که باید اونجا انجام بدم
و لوله آب هم اون عقبه، پس...
خیلی خب.
آدم قبلی هم نمیذاشت من بیام تو.
مرد، متاسفم.
نباید اینو میگفتم.
آره، یارو قبلی، شب اول رو هم دووم نیاورد.
در واقع، هیچکس نتونسته از روز چهارم رد بشه.
پس خوش به حالت.
شماره ششمی؟
آره.
اون ازم خواست که بخاطر پول اونجا بمونم.
امکان نداره.
عجیبه.
من لزوما به ارواح یا چیزای دیگه شبیه اون اعتقاد ندارم،
ولی این مکان هنوز هم خیلی منو می ترسونه.
اینجا بعضی وقتا انقدر ساکته که شروع میکنم به فکر کردن،
و به خیلی چیزا فکر میکنم.
آره.
آره، حتما.
شوخیه؟
داری فقط بخاطر اینکه این خونه کیه مسخره بازی در میاری؟
خب، تو واقعا نمیدونی، مگه نه؟
ما اینجا یه جورایی یه افسانه داریم.
نباید اینو بهت بگم، نه وقتی که
اون تو گیر افتادی، مرد.
خیلی خب.
تو دهه 1800، یه بیوه پیر اینجا زندگی میکرد
که متهمش کردن به جادوگری.
اسمش السی مورگان بود، ولی همه کسایی که میدونن یا فقط
او را عجوزه صدا می زنند.
در آن زمان، عده ای از مردم داشتند از یک بیماری طاعون می مردند،
و او را در حال انجام یک مراسم عجیب و غریب گرفتند،
در حالی که عروسک های قدیمی دختر مرده اش را حمل می کرد.
خب، او گفت که فقط برای شهر دعا می کرده،
اما آنها حرفش را باور نکردند.
پس او را با تاجی از خار شکنجه کردند
و او را در خانه اش زندانی کردند، اما مردم همچنان می مردند.
پس دهانش را دوختند تا دیگر نتواند
جادو کند، اما مردم همچنان می مردند.
سپس گفتند، خب، حتماً با نگاهش مردم را طلسم می کند.
پس میخ هایی را در چشمانش کوبیدند، اما افراد بیشتری مردند.
سپس فقط تصمیم گرفتند او را دار بزنند.
کار تمام می شود، اما او نمرد. نه آقا.
او فقط جیغ کشید.
آنها او را روزها همان جا رها کردند،
می آمدند و نوبتی پاهایش را می کشیدند
تا خفه اش کنند، اما او نمرد.
آنها فقط او را همان جا رها کردند.
آنها می توانستند صدای خفگی و گریه اش را بشنوند
تا اینکه بالاخره تصمیم گرفتند بیرون بروند و
باقیمانده اش را بردارند و زیر درختی جایی دفن کنند.
و مردم می گویند هنوز هم می توانند صدای فریادهایش را بشنوند.
اگر در این جنگل ها باشید، به آن عروسک برخواهید خورد،
او به سراغ شما خواهد آمد.
نمی دانم.
همه داستانی را دوست دارند که در آن هدف وسیله را توجیه می کند.
امروزه، اما، مردم دیگر اینطور فکر نمی کنند.
ظاهراً او شوهر و دخترش را از دست داده بود،
و او تنها زندگی می کرد.
زندگی آسانی نبود.
او سگ قدیمی دختر مرده اش را با خود حمل می کرد
زیرا دلتنگش بود.
این تمام چیزی بود که داشت. آره، تعجب می کنم
چه می شد اگر کسی فقط از او می پرسید
که آیا حالش خوب است، واقعاً از او می پرسید، به جای اینکه او را شکنجه کنند
تا حد مرگ.
من می گویم، اگر السی مورگان پیر را دیدید، فقط مهربان باشید.
روح بودن نمی تواند آسان باشد، چه برسد به اینکه
بچه ها دور و بر بدوند و مسخره اش کنند.
لعنت، احتمالاً این همان کسی است که عروسک را ساخته
در وهله اول، فقط چند تا بچه عوضی محله.
بسیار خب.
خب، این برای من کافی است.
من می روم. هی، روز پنجم می بینمت، قهرمان.
- هی، اگه هنوز اون بلیط ها رو می خوای،
می تونم با پسرخاله ام صحبت کنم، و اون برات می گیرتشون.
- من اون بلیط ها رو می گیرم، مرد. - نه، مرد.
تیلور سویفت مزخرفه.
- هی، مرد، اون خوبه، و تو می تونی 400٪ سود کنی.
سر اون بلیطای لعنتی.
خب، بازی میکنی یا میری؟
- جوابشو میدی یا
همینطور به باختن ادامه میدی؟ - گور باباش.
اون بسته رو ببینم.
- باشه.
- مطمئنی، داداش؟
- آره، مطمئنم.
- منظورم اینه که دیره.
اون با بچه‌ت خونه‌ست.
- باید باشه.
خط یا توتسکی؟
- یه خط.
- اوه، گمشو.
بعدش درباره‌ی وارد شدنم حرف می‌زنیم، 7، دوس.
- خواهیم دید.
داره چرت و پرت میگه.
نگاهش کن.
- امتحانم کن، حرومزاده.
هستی یا نه؟
- من میبینم.
- یالا. باید بگیری--
- باید چی؟
فقط بخاطر وجود داشتنم قراره سرزنشم کنن.
هی زنگ میزنه. ولم نمیکنه.
من فقط دارم سعی میکنم پدر خوبی باشم.
فقط یه شب برای خودم میخوام.
اشکالی داره؟
فقط یه شب میخوام.
متاسفم.
فقط شوخی کردم.
- آره، بهت میگم چی خنده دار نیست.
فول هوس.
- ببرش.
- نه.
نه!
چه غلطی کردی؟
- نتونستم تحملش کنم.
داره گریه میکنه.
سردش بود.
داشتم سعی میکردم گرمش کنم.
- نه، نه، نه.
چرا؟
چه غلطی کردی؟
- متاسفم.
متاسفم.
- خدای من، اما.
باید به یه نفر زنگ بزنم.
باید زنگ بزنم به--
- نه.
- این کارو نمیکنم.
هیچوقت تنهات نمیذارم.
- 110.
چه اورژانسی دارید؟
- زود باش.
آره، یه اتفاق اورژانسی افتاده.
نمیدونم.
خدایا، نمیدونم.
اما.
اما!
- اوضاع چطوره؟
خوبی؟
هی.
ببین چی گرفتم.
برات، آه، آه، آه، نوشابه خریدم.
خوبه.
زود باش.
داری میگی نوشابه دوست نداری؟
خوبه.
زود باش.
آره، حالا دیگه تو کارشیم، عزیزم.
آره.
فقط گفتم یه سر بزنم، ببینم چطوری دووم میاری.
از قیافش که خیلی وحشتناکه.
قیافه.
اوه، رفیق.
اوه.
هیچی مثل بطری شیشه ای نمیشه، مگه نه؟
حالا اونقدر رفیق شدیم که بهم بگی اینجا چه اتفاقی افتاده؟
تو طلاق گرفتی.
اوه.
اون قلبت رو شکست؟
اوه، لعنتی.
متاسفم.
میدونم اون جای زخم چیه.
اتفاقا منم یه دونه مثل اون دارم.
بچه من تو یه تصادف ماشین وقتی هشت سالش بود مرد.
من داشتم اون ماشینو میروندم.
تقصیر من نبود، ولی من مشروب خورده بودم.
یه سری بچه از روی پل یه سنگ پرت کردن
و خورد به شیشه جلو و شکست.
صورت و سینه‌اش رو له کرد.
فقط یادمه که اونجا تو ماشین باهاش نشسته بودم
حدود 30 دقیقه همونطوری موندم.
داشتم با خودم فکر می کردم، اوه، شاید من...
اگه ننوشیده بودم، می تونستم ببینمش.
می تونستم منحرف شم.
فقط اونجا نشسته بودم با پسرم.
صورتی نبود.
فقط همه جا خون بود.
و اون بو.
ولی اون دستش بود، چون من گرفته بودمش.
من نوشیدن رو ترک کردم.
هنوزم بعضی وقتا دستای کوچیکشو حس می کنم.
بهش میگن درد خیالی.
به هر حال، به یاد مرده هامون و به سلامتی زنده‌هامون.
احتمالا فقط یه کورانه.
- نه!
خواهش می کنم.
ریچارد، خواهش می کنم.
ریچارد.
- چه خبرته؟
ریچارد.
هی، ریچی!
مایکم، رفیق.
زود باش، مرد.
اون تویی؟
روز ششمه، رفیق.
برای روزهای اضافه امتیازی نیست.
زود باش.
ریچ!
رفیق، اگه جواب ندی، مجبورم بیام تو، باشه؟
مجبورم.
دارم میام تو.
دالی، رفیق. دیگه مسخره بازی بسه.
زود باش.
فقط داری منو دست میندازی.
ازت متنفر میشم اگه مجبورم کنی این کارو بکنم.
ریچارد.
زود باش، رفیق.
این اصلا خنده دار نیست.
ریچی.
زود باش، مرد.
تو کی هستی؟
چه غلطی کردی؟
ریچارد!
ریچی.
اگه نیای بیرون، حسابت رو می رسم.
- ریچ، اون بالایی؟
ریچارد، اگه خودتو کشته باشی،
ازت می کشم، مرد.
خیلی خب، دارم میام بالا.
- بابا.
- این کیه؟
- لطفا بیا خونه.
بابا، بیا خونه.
- این اصلا خنده دار نیست، مرد.
تو بیا بیرون.
الان بیا بیرون، باشه؟
خیلی خب، دیگه این مزخرفات تموم شد یا نه؟
- بابا، لطفا بیا خونه.
- بسه دیگه!
اصلا خنده دار نیست!
خدای من.
- لعنت بهش.
لعنت بهش.
ریچارد.
خدای من.
حالت خوبه؟
لعنتی، ریچارد.
هی، مرد.
آه!
کمک!
هی.
نه.
تو.
لطفا.
- ریچارد.
آماده ای که بیای خونه؟
تو توی این کت و شلوار کوچولوت خیلی خوش تیپ به نظر میای، عزیزم.
منتظر چی هستی؟
سلام.
کجا می خوای بری؟
ما می تونیم هر جایی بریم.
هر کاری می تونیم بکنیم.
فقط چشماتو ببند و بپرس.
- دیگه نمی خوام تنها باشم.
می خوام همه مون با هم باشیم.
- می خوای بری سلام کنی؟
- فقط می دونم اگه بخوای یه جورایی هستی
برای یه خونه روستایی شیک.
- ناودونها یکم کار دارن.
من از این ملک خوشم میاد.
خیلی کار داره.
عزیزم، تو چی فکر می کنی؟
- مطمئن نیستم.
- عاشقش میشی.
و ما تازه اینجا رو تمیز کردیم.
- واقعا؟
- یه نگاهی بنداز.
خیلی خب.
نگاه کن.
یه نگاهی بنداز.
- نیاز به تعمیر اساسی داره.
- باشه، ولی قیمت برای ده ایکره.
این فرصت یک باره تو زندگی.
منظورم اینه، لعنتی، کل اینجا رو خراب کن
و یه محله بساز، اصلا برام مهم نیست.
این سرمایه گذاری تو آینده شماست.
- و مطمئنی که زمین نفرین شده نمی خریم؟
منظورم اینه، کارشو انجام دادین؟
- ما پای پاکسازی های هانگزا خودمون هستیم.
ما تایید شده ایم.
بفرمایید.
برید یه نگاهی بندازید.
یه چیز جن زده هم اینجا پیدا نمیشه.
خب، نظرتون چیه؟
- حس خوبی ندارم.
یه چیزی این جا درست نیست.
- باشه، چیکار کنم خیالتون راحت شه
و شما رو به خونه تون برسونم؟
- فکر نکنم همسرم خوشش اومده باشه.
- من می خوام الان برم.
لطفا، همین الان. - باشه.
- باشه.
- ما فقط می خوایم در موردش فکر کنیم.
- آه، چرا؟
- چه خبر مرگشه؟
این یه شوخیه؟
- آه، باشه.
باشه، بذاریمش پایین. - نه، یه مرد اون داخله.
- خوبه. چیزی برای نگرانی نیست.
چیزی که الان مهمه اینه که ما
شما دو تا رو به خونه جدیدتون برسونیم.
اوه.
سلام، ریچارد.
- نه، نه، نه.
صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
- وای خدای من!
نه، لطفا، گوش کن، نه، لطفا منو نزن.
لطفا نزن. لطفا.
نه، ریچارد!
آه!
- بانی من در آن سوی اقیانوس است
بانی من در آن سوی دریاست
بانی من در آن سوی اقیانوس است
اوه، بانی من را به من برگردان
برگردون، برگردون
بونی من رو برگردون پیش من، پیش من