‫آها. ‫می‌بینینش؟
‫- نازه. ‫- آره.
‫به همین زودی می‌خواد شستش رو بخوره.
‫- [می‌شه بیست و پنجم دیرتر بری؟] ‫- [ای وای، نمی‌دونم.]
‫شان. شان.
‫ببخشید.
‫اون دستشه؟
‫پاشه.
‫نمی‌دونم از کجا تشخیص می‌دین چی به چیه.
‫این اولین بارم نیست.
‫همه‌چی برای ۲۹ هفتگی مناسبه.
‫هیچ سوالی ندارین ‫یا بابت چیزی نگران نیستین؟
‫چرا. پهلوم درد می‌کنه.
‫- عجب. چند وقت یه بار؟ ‫- زیاد پی نمیاد.
‫یه بار سر کار و یه بار تو خونه درد گرفت.
‫پهلوی چپ یا راست؟
‫- پهلوی راست. راست. ‫- درسته.
‫معمولا به‌خاطر ساختار بدنتونه.
‫شان، تو می‌تونی با ماساژ ‫اون ناحیه کمک شایانی بکنی،
‫کافیه شما به پهلو دراز بکشین ‫و بدنتون رو تنظیم کنین.
‫- باشه. ‫- حواستون باشه.
‫خوشحال می‌شم دو هفته دیگه ‫مراجعه کنین.
‫اگه قبلش تغییر خاصی حاصل شد،
‫لطفا حتما باهام تماس بگیرین.
‫- قضیه جدیه؟ ‫- به احتمال زیاد نه.
‫- ولی ممکنه باشه؟ ‫- فقط کافیه...
‫حواستون بهش باشه.
‫اصلا لازم نیست نگران چیزی باشین...
‫که ممکنه رخ نده.
‫اگه رخ داد، ‫کار من درمانشه،
‫پس لازم نیست نگران باشین.
‫- خب؟ ‫- ممنون.
‫خیلی‌خب.
‫به این زودی یادم رفت. ‫یعنی...
‫سی و پنج بود یا سی و چهار؟
‫واقعا یادم نمیاد.
‫- همیشه می‌تونیم بهش زنگ بزنیم. ‫- خب، زنگ می‌زنی؟
‫- معلومه. باشه. باشه. ‫- اگه قراره سرت...
‫تو گوشیت باشه، مجبوریم هر بار ‫همین کار رو بکنیم.
‫ببخشید، ‫ولی وقتی رئیسم پیام می‌ده،
‫مجبورم جوابش رو بدم. ‫متوجهی؟
‫وسط سونوگرافی که نمی‌شه.
‫ببین، کارهای امنیتی خصوصی ‫پول خوبی می‌دن...
‫و کاکار می‌گه اگه تو مدرسه ‫خوب کار کنم،
‫من رو به فامیلش که میلیاردر حوزه فناوریه ‫معرفی می‌کنه.
‫اگه چنین شغلی گیرم بیاد، ‫بارمون رو بستیم.
‫بار بچه‌مون رو می‌بندیم. ‫بار خودمون رو می‌بندیم.
‫تو دیگه مجبور نیستی کار کنی.
‫هوم، هوم...
‫من از کار خوشم میاد.
‫می‌دونم، منظورم این نبود...
‫منظورم این بود که اگه نخواستی کار کنی، ‫مجبور نیستی بکنی.
‫منظورم این بود. ‫منظور دیگه‌ای نداشتم.
‫اوهوم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫من هم خیلی دوستت دارم.
‫[محل سوار کردن دانش‌آموزان]
‫[شان برونر] ‫[شرکت حراست سرخ و سفید و آبی]
‫ایول. بزن قدش. این آخرهفته ‫رفته بودین اردو، مگه نه؟
‫ایول.
‫خیلی‌خب. سلام.
‫- سلام. صبح به خیر. ‫- صبح به خیر.
‫- چطورین؟ ‫- وای!
‫چیزی نیست.
‫سلام. صبح به خیر آیلا.
‫وای. کفش من هم همینه.
‫باورم نمی‌شه. ‫بیا، بزن قدش. بزن قدش.
‫- نه؟ ‫- به آقای شان صبح به خیر نمی‌گی؟
‫نه؟ نمی‌زنی قدش؟ ای بابا.
‫- خجالتیه. ‫- آره. گمون نکنم خوششون بیاد...
‫یه مرد گنده عین اون‌ها لباس بپوشه.
‫- عیبی نداره. ‫- ای بابا...
‫خیلی‌خب، ولی هنوز کار می‌کنه؟
‫خوب کار نمی‌کنه. آخه...
‫برق‌کاره اصلا درست نصبش نکرده بود.
‫واسه همین مدام از جاش سر می‌خوره.
‫واسه همین آژیر مدام فعال می‌شه.
‫نه. به‌خاطر مشکل برقیه ‫که مدام مدار کوتاه می‌شه.
‫واسه همین صفحه نمایشش ‫مدام چشمک می‌زنه.
‫گمون کنم این مال پنج سال پیش باشه.
‫آره. ‫خیلی نوئه.
‫هوم، نه. این‌ها رو بادوام نمی‌سازن.
‫چقدر خوب.
‫خیلی‌خب. ‫حواست بهش باشه.
‫خب، باید تأکید کنم، ‫اگه عوضش نکنین،
‫- این اتفاق تکرار می‌شه. ‫- شرمنده‌ام.
‫فعلا بودجه‌اش رو نداریم.
‫خودت یه‌کاریش بکن.
‫راستی، از فامیلتون خبری نشد؟
‫- در چه مورد؟ ‫- خب، گفته بودین...
‫ممکنه دنبال استخدام ‫مأمور حراست خصوصی باشه.
‫آره شان، ولی دنبال آدم گنده بود.
‫توهین نباشه. تو...
‫جثه من اندازه مأموران عادی سرویس مخفیه.
‫خیلی‌خب...
‫ببین، اشتیاقت رو دوست دارم، ولی...
‫خیلی‌خب. ببین چی می‌گم.
‫چند ماه خودت رو اینجا ثابت کن...
‫تا ببینم چیکار می‌تونم بکنم، خب؟
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫برو که رفتیم.
‫خیلی‌خب، شاید بهتر باشه ‫یه کلمه رمز داشته باشیم.
‫خیال می‌کردم از کلمه رمز خوشت نمیاد.
‫واسه خروج از مهمونی.
‫خیلی‌خب. آها.
‫- خب، مثلا... ‫- آها. خیلی‌خب.
‫چطوره وقتی رابین سه‌تا نوشیدنی خورد،
‫- بزنیم بیرون؟ ‫- می‌زنیم بیرون.
‫وایستا، وایستا، وایستا، وایستا.
‫من کمکت می‌کنم. ‫من کمکت می‌کنم. کمکت می‌کنم.
‫- تو این رو بگیر. ‫- باشه.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫- وای، ببخشید. ‫- ردیفه. تو خوبی؟
‫- اوهوم. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی خوش‌شانسی که دوستت دارم.
‫به نظرم گل خیلی بهت میاد.
‫آره.
‫وای خدا جون.
‫عه. وای. ای وای. ‫- یا خدا.
‫- وای. واقعا... ‫- کم نذاشتن؟
‫آها، حتی...
‫- مانکن آوردن. ‫- سلام!
‫- وای خدایا، خیلی خوشگل شدین. ‫- سلام!
‫- ممنون. ‫- دیدی؟ بهت که گفتم.
‫- از دیدنت خوشحالم. ‫- سلام. من هم از دیدنت خوشحالم.
‫ممنون. بدش به من. ‫ممنون.
‫ زود برمی‌گردم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام. چطوری؟
‫- وای! وای... ‫- وای...
‫- حرف ندارین. ‫- هوم.
‫سلام رابین.
‫می‌دونم هیچ‌وقت «مامان» ‫صدام نمی‌کنی،
‫ولی «خاله» هم خیلی سخته؟
‫حالت چطوره؟
‫حس می‌کنم نهنگی‌ام ‫که رومیزی پوشیده.
‫هم خوشگله، هم باذکاوت.
‫- آندریا؟ ‫- بله؟
‫دمای فر رو ماسه ماکارونی و پنیر...
‫- چند تنظیم کنم؟ ‫- راستش، خودم...
‫خودم کمکت می‌کنم. ‫ببخشید. الان برمی‌گردم.
‫- خیلی خوشگله. ‫- واقعا هست.
‫نمی‌دونم چه‌جوری دلش رو بردی.
‫هه! آره.
‫خودت چطوری شان؟
‫خوبم، خوبم. آره.
‫از نظر مالی چی؟
‫هیچ مشکلی نداریم. خوبیم.
‫حال خودت خوبه؟
‫چیزی نمی‌خوای؟ ‫من می‌خواستم یه نوشیدنی بردارم، خلاصه...
‫پدرت همیشه مشکل مالی داشت.
‫نمی‌خوام تو اون‌جوری باشی.
‫- آها. ‫- خیلی نابغه بود.
‫فقط انگار اصلا نمی‌تونست ‫وضع خوبی داشته باشه.
‫هوم. ممنونم که نگرانی.
‫اصلا قبول نمی‌کنم مهمونی تو خونه من...
‫دست خالی باشه.
‫- جو سنگین شده بود. ‫- وحشتناک بود.
‫آره. ولی خونه‌تون خیلی قشنگ شده.
‫- خودت قشنگ شدی. ‫- مرسی. وای.
‫دکوراسیونتون هم خیلی قشنگ بود.
‫- آره پسر. یاد گرفتیم. ‫- آره. واقعا یاد گرفتین.
‫خوشگل و راحت.
‫آره. راستش، خیلی شبی هیگینزی.
‫- ممنون. ‫- خواهش.
‫راستی، ببخشید مامانم این‌قدر بی‌شعوره.
‫وای. من این‌جوری توصیفش نمی‌کنم، ‫ولی قبوله.
‫پس واقعا دارین می‌رین تو کارش، ها؟
‫تو چه کاری؟
‫دارین بچه‌دار می‌شین شان.
‫- آره. ‫- کار بزرگیه.
‫خب، الان هفت ماهه بارداره،
‫پس ماسه عقب کشیدن ‫یه‌کم دیر شده.
‫من تو بیکرزفیلد یه دکتر آشنا دارم.
‫نشنیده می‌گیرم.
‫- اگه خودت بودی قبول می‌کردی؟ ‫- چی رو؟
‫- خودت می‌دونی. ‫- ای بابا، خفه شو دیگه.
‫شوخی کردم. ‫بچه‌ها حرف ندارن.
‫وای پسر، تو بهترین بابای ‫تاریخ باباها می‌شی.
‫- اصلا شوخی ندارم. ‫- مرسی پسر.
‫جدی می‌گم. ‫می‌دونی چرا؟
‫نه، ولی یه حسی بهم می‌گه ‫الان خودت بهم می‌گی.
‫یادته وقتی تو دبیرستان رفته بودیم اردو...
‫و اون گوزنه تو حصار گیر کرده بود؟
‫همه نشئه بودن ‫و وحشت کرده بودن.
‫نصفشون می‌خواستن...
‫با گوشتش خوراک درست کنن.
‫نصف دیگه‌شون وقتی لگد زد ‫فرار کردن.
‫- آره. گمون کنم یادمه. ‫- آره.
‫تو راحت رفتی سمتش، ‫نازش کردی،
‫آرومش کرده، ‫حصار رو باز کردی...
‫و آزادش کردی... ‫با دست خالی.
‫- آره. خیلی خفن بود. ‫- دستت جادوییه.
‫بعدش با خودم گفتم:
‫«وای، اون عوضی از پس همه‌چی بر میاد.»
‫خب، کاش خودم هم چنین حسی داشتم.
‫باید دوباره به خودت بیای استلا.
‫ولی اون‌ها رو کی خریدی؟
‫بابای لاری فوت شد.
‫قفسه تفنگ‌هاش به ما رسید.
‫اصلا الزامی نیست، مگه نه؟
‫عجب. اجازه هست؟
‫آره. ‫پر نیستن.
‫آها.
‫هوم.
‫تو فکر خرید یکی از این‌ها بودم.
‫مطمئنی فکر خوبیه؟
‫منظورت چیه؟
‫- بچه‌تون تو راهه. ‫- آره، واجب‌تر می‌شه.
‫واسه محافظت از خانواده‌ات ‫تفنگ لازم نداری شان.
‫احتمال این که به خودت شلیک کنی...
‫از کشتن دزد بیشتره. ‫کلی آمار گرفتن.
‫باشه، باشه.
‫- بدک نبود، مگه نه؟ ‫- نه.
‫- غذا خوب بود. ‫- من نخوردم.
‫- چرا نخوردی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫مگه نگفتی گرسنه‌ای؟
‫فقط از رابین اجتناب کردم.
‫می‌رفتم جایی که اون نباشه.
‫حال لاری چطوره؟
‫خوبه.
‫می‌شه جواب بدی؟
‫- آره. ‫- چی نوشته؟
‫صدای گوشی رو قطع می‌کنم.
‫ای بابا. ‫چی نوشته؟
‫- مهم نیست. ‫- مهمه. چی نوشته؟
‫- کاکاره؟ ‫- آره، راستش نوشته:
‫«شان، زود برو خونه ‫و به زنت خدمت کن.»
‫ای بابا. خفه شو.
‫گفته به من خدمت کن.
‫شک دارم این‌جوری گفته باشه. ‫اذیت نکن عزیزم. چی نوشته؟
‫می‌گه آژیر روشن شده ‫و می‌خواد بری اونجا،
‫ولی بی‌خیال، بیا خونه.
‫وای عزیزم، تو که می‌دونی نمی‌تونم ‫آژیر رو تا صبح ول کنم.
‫چطوره برسونمت خونه ‫و زود برگردم؟
‫بیست دقیقه‌ای.
‫- عزیزم. ‫- بله؟
‫- باشه. بیست دقیقه وقت داری.
‫- بیست دقیقه؟ ‫- بیشتر وقت نداری.
‫بیست دقیقه، بعدش...
‫میام بهت خدمت می‌کنم، ‫چون خادم توئم.
‫قرارداد خدمتکاری ببندیم.
‫- کجا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫یا خدا.
‫وای خدا.
‫[سلام عزیزم، کارم یه‌کم بیش از انتظارم] ‫[طول می‌کشه. تو بیدار نمون]
‫آخ. وای.
‫وای خدا.
‫ای خدا. یا خدا.
‫وای خدا.
‫وای! وای!
‫وای.
‫سلام. چیزی نیست. چیزی نیست.
‫چیزی نیست. سلام.
‫چی شد؟
‫عزیزم، از سقف افتادی پایین.
‫خوبه. به هوش اومدی.
‫حالت چطوره؟
‫افتادم پایین؟
‫شانس آوردی زنده‌ای.
‫کمر و پهلوت کمی زخمی شده...
‫و ضربه خفیفی به سرت وارد شده.
‫معجزه شده که جاییت نشکسته.
‫چی؟
‫این کمکت می‌کنه.
‫آماده‌ای؟
‫خیلی‌خب.
‫بیا.
‫وای، وای...
‫چیزی لازم نداری؟
‫چند وقت بیهوش بودم؟
‫دو روز.
‫یا خدا.
‫کی جام کار می‌کنه؟
‫شان...
‫دیگه هیچ‌وقت واسه عوض کردن...
‫یه لامپ نرو روی سقف،
‫آخه من...
‫ما بهت نیاز داریم.
‫یا خدا.
‫- سلام. ‫- حالت چطوره؟
‫هوم... خیلی بهترم.
‫واقعا؟
‫- چرا امروز این‌قدر خوشگل کردی؟ ‫- زیاده‌روی کردم؟
‫نه. خوشگل شدی.
‫جلسه سرمایه‌گذاریه.
‫اگه نیاز داری پیشت بمونم، ‫می‌تونم سعی کنم عقب بندازمش.
‫نه. از پس خودم بر میام.
‫راستش، گمون کنم امروز ‫سعی کنم برم سر کار.
‫استراحت کن. بعدا به کارت می‌رسی.
‫هوم.
‫وای.
‫وای!
‫شان.
‫باید بچه رو تکون بدی.
‫کمکم کن!
‫شان! کمکم کن!
‫آخ!
‫- هوم؟ ‫- مطمئنی خوبی؟
‫آره. نه...
‫باید اینجا باشم.
‫می‌خوام اینجا باشم.
‫[مراقبت‌های بارداری]
‫[اولین یا دومین بارداری؟]
‫خواهش می‌کنم! خواهش می‌کنم!
‫کمک کنین! بچه‌ام رو نجات بدین!
‫وای...
‫نه. نه!
‫شان؟
‫شان.
‫اون که عقب‌افتاده نیست، مگه نه؟
‫امان از دستت کریستین.
‫ببخشید. کلمه بهتری به ذهنم نرسید.
‫حرفت رو نشنیده می‌گیرم.
‫کلمه بهتری هم هست؟
‫چطوره چندتا استیک درست کنی...
‫و این‌قدر بی‌شعور نباشی؟
‫- ببخشید. ‫- عیبی نداره.
‫شاید عیب داشته باشه.
‫منظورت چیه؟
‫دقیقا عین پدرشه.
‫همین.
‫می‌تونی آروم باشی.
‫همه‌چی عادی جلوه می‌کنه.
‫حس خودم عادی نیست.
‫من همیشه به مراجعانم می‌گم ‫اگه از تشخیص من راضی نیستن،
‫به جای دیگه هم مراجعه کنن.
‫نه. این‌طور که اعتماد نداشته باشم... ‫شک ندارم.
‫اگه مشکلی نداری، کاملا سالمی.
‫از خلق و خوی خودت بگو.
‫تغییر ناگهانی نداشتی؟ ‫یهو خوشحال یا ناراحت نشدی؟
‫تقریبا عین سابقه.
‫حافظه چی؟
‫یه بازه‌ای رو یادم نیست.
‫از کی تا کی؟
‫تو بیمارستان.
‫آخرین چیزی که یادته چیه؟
‫روی سقف بودم، ‫آذرخش زده بود،
‫- آسمون خیلی نورانی شده بود... ‫- خیلی‌خب.
‫و بعدش یهو تو بیمارستان به هوش اومدم.
‫هیچی از اون بین یادت نیست؟
‫چرا. یه خوابی دیدم.
‫یه سری...
‫چه بدونم، چی بودن...
‫یه سری لوله روی سرم بود...
‫و...
‫و بعدش توی خوابم بیدار شدم...
‫و پدر مرحومم کنارم دراز کشیده بود.
‫بعدش واقعا بیدار شدم،
‫اما اخیرا کلی خواب بد می‌بینم.
‫خیلی شفافن،
‫کابوس‌هام عین حمله عصبی می‌مونن.
‫گاهی راحت تشخیص نمی‌دم ‫چی واقعیه...
‫و چی خوابه، حس شنواییم هم...
‫تقویت شده.
‫مثلا ممکنه خیلی از مکالمه‌ای دور باشم،
‫ولی باز هم بشنومش،
‫اما عین صدای ضعیف رادیو می‌مونه،
‫- نمی‌دونم متوجه می‌شین یا نه. ‫- هوم.
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫اخیرا کلی نقاشی می‌کشم.
‫عجب.
‫خیلی خوبن.
‫مرسی. ولی قبل از ضربه به سرم،
‫حتی بلد نبودم آدمک بکشم، در نتیجه...
‫یه متخصصی دارم ‫که مایلم بری پیشش.
‫تشویقت می‌کنم به نقاشی ادامه بدی.
‫این بخشی از مسیر بهبودیه.
‫دکتر استرجیل روان‌شناسه...
‫و می‌تونه بیشتر راهنماییت کنه.
‫نقاشی آدم رو به عقب برمی‌گردونه.
‫یعنی چی؟
‫اصطلاحه. ‫یعنی تأثیر درمانی داره.
‫کمکت می‌کنن راحت‌تر...
‫عین قبل از جراحتت بشی.
‫آها...
‫با دکتر استرجیل تماس بگیر. ‫خیلی کمکت می‌کنه.
‫دارو چی؟
‫فعلا دارو مصرف نکن.
‫یه سری تمرین تنفس بهت یاد می‌دم،
‫مایلم با دکتر استرجیل مشورت کنم...
‫و طرح درمانت رو تنظیم کنیم.
‫عالیه.
‫[بسه. وقت شکمه]
‫«بسه. وقت شکمه.»
‫امیدوارم تنها کسی نباشم ‫که سنم به این شوخی قد می‌ده.
‫وقت شکمه... بهش نیاز دارین. ‫باید براش وقت بذارین.
‫بچه‌تون اصلا خوشش نمیاد. ‫شما خیلی خوشتون میاد.
‫مدتی استراحت می‌کنین.
‫بچه رو می‌ذارین کنار.
‫بچه سرش رو بلند می‌کنه، ‫قوی می‌شه،
‫پس باید انجامش بدین، خب؟
‫شما هم باید کمک کنین،
‫آخه خیلی انرژی می‌بره، خب؟
‫مامان تنهایی از پسش بر نمیاد.
‫البته بر میاد.
‫اکثر این حرف‌ها یادم نمی‌مونه.
‫- خیلی‌خب. ‫- ولی...
‫آره، گول این عکس رو نخورین،
‫آخه بچه رو به شکم می‌خوابه.
‫وقت شکمه.
‫خیلی‌خب.
‫این دیگه چیه؟
‫منظورت اینه که یه سگ ‫دزدکی وارد خونه‌تون شد؟
‫نه. نمی‌دونم. ‫ببین...
‫الان اصلا از پس یه سگ و یه بچه بر نمیام.
‫- می‌شه لطفا مواظبش باشی؟ ‫- خب، سگ و بچه...
‫عین کره بادوم‌زمینی و مربا به هم میان.
‫می‌شه لطفا مواظبش باشی؟
‫آره. بیا اینجا.
‫بیا اینجا خوشگله. ‫ایول!
‫- وای، پسر خوبیه. ‫- مرسی پسر.
‫اگه کسی اومد دنبالش بهت می‌گم.
‫ولی می‌بینی؟ ‫اینجا رو باش.
‫به همین زودی باهات رفیق شده شان.
‫بیا. ‫دیگه باید با من بیای.
‫آره. چه پسر خوبی.
‫ببین. بیا.
‫چه پسر خوبی. چه پسر خوبی.
‫آره. چه پسر خوبی.
‫- هرچی می‌خواستی پیدا کردی؟ ‫- آره.
‫چیزی دارین که روش نقاشی کنم؟
‫خب، معمولا خود مشتری می‌گه ‫کجا رو نقاشی کنی،
‫مثلا دیوار.
‫آها، نه. واسه آثار هنری.
‫آها، سه‌پایه نقاشی می‌خوای؟
‫- آره، گمون کنم. ‫- خیلی‌خب. باشه.
‫تقریبا سه بلوک به سمت غرب ‫یه فروشگاه لوازم هنری هست.
‫- مرسی. ‫- خواهش.
‫- اون واسه چیه؟ ‫- آب.
‫کی اون همه آب لازم داره؟
‫ممکنه لازم بشه.
‫از کجا معلوم؟
‫هرچقدر آب داشته باشی کمه.
‫زمین‌لرزه. طوفان. ‫نافرمانی مدنی.
‫دنیاگیری. ‫حمله فضایی‌ها.
‫خشک‌سالی طاقت‌فرسا و بی‌پایان.
‫آتش‌سوزی. سیل.
‫یکی بخری، ‫دومی نصف قیمته.
‫بهتره عین ریکو نشی.
‫- ببخشید. جانم؟ ‫- عین پورتوریکو نشی.
‫دولتی بی‌کفایت و بی‌رحم...
‫بعد از فاجعه طبیعی ولشون کرد ‫به حال خودشون.
‫عین پورتوریکو بدبخت نشو پسر.
‫بعدش یه بی‌شعور کثافت ‫میاد برات دستمال‌کاغذی پرت می‌کنه.
‫پوف.
‫اصلا قشنگ نیست.
‫درسته.
‫اون نوشیدنی مال منه؟
‫وای، چه خوب، چه خوب. ‫خیلی ممنون.
‫- چه روزی بود. هوم. ‫- خیلی قشنگ بود.
‫راستش... اون سه‌پایه نقاشیه؟
‫یعنی دیگه هنرمند شده؟
‫می‌خواد این‌جوری ‫ازت حمایت کنه؟
‫جفتمون از هم حمایت می‌کنیم.
‫مطمئنی چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟
‫می‌تونم برات ناهار درست کنم.
‫پدرش یه تخته طراحی داشت.
‫رابین، واقعا باید بس کنی.
‫نمی‌خواستم ناراحتت کنم.
‫حرف خاصی زدم؟
‫دائم با پدرش مقایسه‌اش می‌کنی...
‫همیشه همین‌ها رو می‌گی.
‫خب، واقعا تخته طراحی داشت.
‫ون گوگ هم داشت. ‫باید نگران باشم...
‫که گوش خودش رو می‌بره؟
‫یا خدا.
‫این چیه؟
‫شان.
‫ازت خواستم اتاق رو یه رنگ بزنی.
‫وای. وای.
‫یادم نمیاد این کار رو کرده باشم.
‫وای عزیزم، عزیزم، عزیزم. ‫وای.
‫- هوات رو دارم. ‫- وای. وای...
‫خیلی ببخشید معطلتون کردم.
‫مشکلی نیست.
‫خب، حالتون چطوره؟
‫بد نیستم.
‫عجب. ‫خب، فشار خونت...
‫یه‌کم بالاست، ‫ولی هنوز نگران‌کننده نیست.
‫- اوهوم. ‫- ولی می‌خوام در نطفه خفه‌اش کنم...
‫و یه چیزی تجویز کنم که پایین بیاد.
‫- باشه. ‫- چیز دیگه‌ای...
‫- اذیتت نمی‌کنه؟ ‫- اخیرا...
‫- سردردم بیشتر شده. ‫- بیناییت از بین نرفته...
‫- دیدت تار نشده؟ ‫- نه.
‫نه؟ خیلی‌خب. ‫ایبوپروفن یا استامینوفن مصرف نمی‌کنی؟
‫- بهترش نمی‌کنه؟ ‫- گاهی می‌کنه.
‫دردت چی؟ ‫تسکین یافته؟
‫آره.
‫ساک نوزاد...
‫احتمالا از مهم‌ترین جزئیات زایمانه...
‫که نادیده گرفته می‌شه.
‫آره، آدم راحت درگیر ‫مراحل زایمان می‌شه.
‫از انقباضات زمانی گرفته، ‫تا کنترل درد...
‫ولی نباید دقیقا لحظه آخر...
‫وسایل مورد نیاز رو جمع کرد.
‫مثلا فکر کنین ‫کیف اضطراری زلزله است.
‫- تحت تاثیر قرار گرفتم. ‫- بله؟
‫نتونستم شوهرم رو ‫راضی کنم که امشب بیاد.
‫از این اداها بدش میاد.
‫به نظرم یه مرد واقعی ‫حاضره بیاد اینجا.
‫سلام. چطوری؟
‫عه، سلام. ‫من آندریام، همسر همین مرد واقعی.
‫آخی. من کیمی‌ام. ‫خدایا، اصلا بارداری؟
‫جان؟
‫کنار تو احساس می‌کنم یه گاو تپلم.
‫ببین چه خوب موندی.
‫نه، لطف داری. ‫ولی باردارم.
‫یادم نمیاد آخرین بار...
‫کی بود که مچ پام رو دیدم. می‌دونی؟
‫آره. چقدر تا زایمانت مونده؟
‫دیروز شد سی و یک هفته. تو چی؟
‫گمونم سی و چهار هفته.
‫وضع مادر هم داره بدتر می‌شه.
‫فشارش پایینه و ضربان قلبش بالاست.
‫ضربان قلب بچه برنگشته.
‫دوباره افت ضربان داریم.
‫داره سکته می‌کنه. ‫سریع دکتر ویتن رو خبر کنین.
‫کارت اورژانس رو بیارین.
‫وارد افت ده دقیقه‌ای می‌شیم.
‫هنوز برنگشته.
‫نوزاد تو وضعیت بریچ قرار داره.
‫بچه رو بچرخون شان.
‫- نوزاد تو وضعیت بریچ قرار داره. ‫- بچه رو بچرخون شان.
‫شان، معلومه کجا رفتی؟
‫وای خدا.
‫سلام.
‫معذرت می‌خوام.
‫منم که باید مواظب تو باشم.
‫می‌دونم حال و احوالم خرابه.
‫حس می‌کنم...
‫انگار یه‌جای دور از تو گیر افتادم ‫و می‌خوام برگردم...
‫پیش تو و بچه‌مون، ‫ولی نمی‌تونم.
‫نمی‌دونم چطوری ازش فرار کنم.
‫بعد... ‫اون‌ها نمی‌ذارن فرار کنم.
‫حس می‌کنم انگار ‫دیگه قرار نیست ببینمت.
‫مدام نقاشی می‌کشم،
‫با این امید که راهی پیدا کنم ‫تا یه‌جوری برگردم پیشت.
‫من همین‌جام.
‫خب، وقتی والدینت مرد ‫چند ساله بودی؟
‫- شان؟ ‫- هوم؟ ببخشید.
‫حس کردم شما رو قبلا دیدم.
‫خیلی‌ها می‌گن ‫چهره‌ام براشون آشناست.
‫آها.
‫چند ساله بودی؟
‫عه...
‫مامانم موقع زایمان فوت شد،
‫بابام تقریبا هفت سال تحمل کرد،
‫تا اینکه خودکشی کرد.
‫خواهر و برادر داری؟
‫خانواده دوست صمیمیم بزرگم کردن.
‫کریستین عملا برادرم محسوب می‌شه.
‫خودت افکار خودکشی نداری؟
‫چیز جدی‌ای نیست.
‫می‌خوای توضیح بدی؟
‫اصلا به مرحله اقدام نمی‌رسم. ‫عین همه ناراحت می‌شم.
‫براش نقشه می‌کشی؟
‫واسه...؟ نه، نه. نه.
‫افکار آسیب به خودت چی؟
‫بعضی وقت‌ها... ‫یه سری افکاری بهم دست می‌ده.
‫ولی گفتم که... ‫عمرا اگه روش اقدام کنم.
‫از کجا مطمئنی؟
‫چون من کم نمیارم.
‫حس می‌کنی پدرت کم آورد؟
‫به نظرت این ارزیابی منصفانه است؟
‫به نظرم چیزی که انصاف نیست...
‫اینه که بدون پدر و مادر بزرگ شدم.
‫متوجهم، ولی باید حواسمون باشه...
‫که از روی عصبانیت، ‫چیزی رو ساده‌انگاری...
‫یا رد نکنیم.
‫می‌تونی افکار آسیب‌زایی ‫که داری رو توضیح بدی؟
‫همه از...
‫ظرف آجیل مشترک فرار می‌کنن...
‫چون میکروب داره. ‫من که نمی‌فهمم.
‫من که می‌گم باید رفت دنبالش.
‫اگه آدم از میکروب دوری کنه، ‫چطور سیستم ایمنیش رو تقویت کنه؟
‫من که می‌گم باید ‫مرد باشه و باهاش روبه‌رو بشه.
‫چند ساله مریض نشدم.
‫به جز اون مورد وحشتناک سوزان ‫که پارسال درگیرش شدم.
‫آهای. درباره کلامیدیا جوک گفتم.
‫نخندیدی.
‫آها.
‫از وقتی افتادی دیگه تو حال خودت نیستی.
‫نگرانتم.
‫دلم می‌خواد یه تفنگ بگیرم.
‫محض اطلاعت بگم ‫شدیدا با این تصمیم مخالفم.
‫فقط هم به خاطر اینه که نمی‌خوام...
‫قبل به دنیا اومدن بچه، ‫بیخودی ول‌خرجی کنی،
‫ولی صد درصد مطمئنم ‫که به تفنگ «نیاز» نداری.
‫مهماتش با خودته.
‫یکی رو می‌شناسم که بهت ارزون بفروشه.
‫ولی این باعث نمی‌شه...
‫از چیزی که هستی، مردتر بشی.
‫فقط می‌خوام از خانواده‌ام محافظت کنم.
‫در مقابل چی؟
‫حتی بعد از مصرف دارو،
‫فشار خونت همچنان بالاست،
‫الان هم تو ادرارت پروتئین داری.
‫- معنیش چیه؟ ‫- با توجه به...
‫تورم و سردردهایی که داری، ‫یعنی پره‌اکلامپسی.
‫اون‌وقت معنیش چیه؟
‫شاید نتونی این بچه رو ‫تا آخر دوره نگه داری.
‫ولی هنوز برای القای زایمان زوده.
‫می‌خوام اول با دارو درمانش کنیم.
‫فعلا خفیفه،
‫ولی باید دقیق تحت نظر باشه.
‫تا آخر دوره نمی‌تونم؟
‫الان هفته سی و یکمی.
‫باید سعی کنیم تو رو ‫به هفته سی و هفتم برسونیم.
‫ولی شاید مجبور شیم ‫زودتر زایمان کنیم.
‫چطور ممکنه؟
‫خب، عوارض بارداری چیز نادری نیست،
‫مخصوصا در موارد پره‌اکلامپسی.
‫ولی گفتی باید ماساژش بدم،
‫جای بچه رو عوض کنم ‫که راحت بمونه.
‫همه این کارها رو کردم. ‫گفتین می‌تونم درستش کنم.
‫همه‌شون مفید بودن، ‫ولی عذر می‌خوام...
‫اگه برداشت اشتباهی از حرفم پیش اومد.
‫ولی یه سری مشکلات هست...
‫که فقط با پزشکی مدرن قابل درمانه.
‫اگه نشه چی؟ اگه بدتر بشه چی؟
‫حالش... در اون صورت بچه می‌میره؟
‫- زنم می‌میره؟ ‫- شان، بس کن.
‫من صدها زایمان داشتم،
‫با ده‌ها مورد پره‌اکلامپسی،
‫و با اطمینان کامل بهتون می‌گم،
‫- که آندریا و بچه شما... ‫- من نمی‌فهمم.
‫گفته بودی کفایت می‌کنه.
‫[سگ پیدا شده - لابرادور رتریور]
‫نه! نه!
‫ببین، ببینید... ‫من نمی‌خوام خودم رو بکشم.
‫فقط می‌تونین دارویی تجویز کنین...
‫که روح و روانم رو درست کنه؟
‫اجازه بده تند نریم، خب؟
‫باشه.
‫اولا که من روان‌پزشک نیستم.
‫نمی‌تونم دارو تجویز کنم.
‫دوما تو افکار خودکشی داری.
‫این مسئله چیزی نیست ‫که بخوایم نادیده بگیریم.
‫سوما که روح و روانت ‫نه مشکل داره، نه سالمه.
‫نباید قضاوتش کنیم. ‫باید بهش کمک کنیم.
‫من هنوز تو مراحل اولیه‌ ارزیابی‌ام، ‫پس در هر صورت،
‫این حرف که روح و روانت درست نیست، ‫کمکی بهمون نمی‌کنه.
‫من بیشتر فکر می‌کنم که...
‫روانت ممکنه یه‌کم... متفاوت باشه.
‫این رو نمی‌دونستی؟
‫موارد معدودی هست...
‫که فرد دچار آسیب مغزی می‌شه ‫و توانایی جدیدی کسب می‌کنه.
‫معمولا استعداد هنریه.
‫بهش می‌گن سندروم ساوانت ناگهانی.
‫وقتی آسیب مغزی می‌بینی،
‫تاثیرش روی مغز مثل ال‌اس‌دی می‌مونه.
‫وقتی مغز آسیب می‌بینه،
‫سروتونین وارد بافت در حال مرگ می‌شه. ‫این باعث ایجاد ارتباط‌های جدید...
‫بین بخش‌های مختلف مغز می‌شه ‫و توانایی‌های جدیدی رو فعال می‌کنه.
‫خب، این ساوانت‌ها ‫در بلندمدت چی می‌شن؟
‫می‌تونن زندگی‌های ‫کاملا عادی‌ای داشته باشن،
‫و استعداد جدیدشون رو پرورش بدن.
‫می‌شه یه چیزی بپرسم؟
‫می‌دونم احتمالا ‫از این سوال‌ها شنیدی،
‫ولی، خب... یه‌کم عجیبه.
‫اینجا محیط امنیه.
‫تا حالا...
‫با کسی کار کردی ‫که ربوده شده باشه؟
‫چند مورد کودک ‫ربوده‌شده تو این سال‌ها بودن.
‫عه، تو رو ربوده بودن؟
‫نه.
‫عزیزم.
‫دقیقا استراحت مطلق یعنی چی؟
‫یعنی باید تا حد امکان توی تخت بمونی،
‫تا بچه به دنیا بیاد.
‫هدفمون سی و هفت هفته است.
‫این یعنی پنج هفته مونده. ‫من باید کار کنم.
‫می‌تونی مرخصی طولانی‌مدت بگیری.
‫حالم که بهتر شده.
‫تاثیر داروهاته.
‫پره‌اکلامپسی رو ساده نگیر.
‫باید استراحت کنی.
‫باید فشار خونت رو ‫پایین نگه داری، خب؟
‫اوهوم.
‫بفرما.
‫شان، حالش خوبه؟ حال بچه خوبه؟
‫- جفتشون خوبن. ‫- وای...
‫ازت ممنونم، ‫ولی لازم نیست اینجا باشی.
‫آخه اومدم کمکتون کنم.
‫نمی‌خوام این موضوع ‫اذیتت کنه شان.
‫متوجهم. ولی من آدم بالغم.
‫از پسش بر میام. ‫لطفا برو خونه.
‫- برگرد خونه. ‫- آخه...
‫سلام. تو همون...
‫- رفیق کریستین؟ ‫- آره.
‫- چه خبر؟ ‫- چطوری؟
‫خب، چی بهت بدم؟
‫عه، چند تا فشنگ ‫واسه یه کلت می‌خوام.
‫نه بابا؟ ‫اولین بارته؟ تازه‌واردی؟
‫- آره. ‫- حله، حله.
‫- نه میلی‌متری دیگه؟ ‫- آره.
‫- بفرما. ‫- عه.
‫خیلی‌خب. چقدر فشنگ نیاز دارم؟
‫هوم...
‫- مرد خانواده‌ای؟ ‫- آره.
‫هر چقدر بگیری باز هم کمه. ‫این رو بهت می‌دم.
‫این مهمات با عملکرد بالاست.
‫- عه، بیا. دو تا بگیر. ‫- باشه.
‫اصلا همه رو... همه رو بردار ببر.
‫گفتی بچه داری. ‫اسباب‌بازی هم می‌فروشم.
‫از این لگوهای وامونده نمی‌خوای؟
‫اگه چیز قوی‌تری خواستی...
‫نارنجک هم می‌فروشم.
‫فکر نکنم نیاز باشه.
‫حله.
‫سلام عزیزم، پد تای نداشتن.
‫به جای برنج سرخ‌شده گرفتم.
‫امیدوارم بدت نیاد.
‫خیلی‌خب.
‫پر نیست. وحشت نکن.
‫اصلا چرا یه تفنگ باید ‫تو کشو کنار تخت باشه؟
‫با تفنگ احساس ‫امنیت بیشتری می‌کنم.
‫احساس امنیت؟ ‫هیچ‌کس با تفنگ امنیت بیشتری نداره.
‫- مخصوصا تو... ‫- بذار توضیح بدم، خب؟
‫خودت می‌دونی تهش چیه.
‫بندازش بره. نمی‌خوام تو خونه باشه.
‫بیا تو.
‫بشین.
‫عه...
‫دیشب در رو باز گذاشته بودی.
‫آلارمش فعال نبود.
‫همون آلارمی که با کلی زحمت ‫خریدیم و گفتی خیلی مهمه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫خدایا. شرمنده‌ام پرادیپ.
‫دیوار بیرون غذاخوری رو دیدی؟
‫خب، دیگه فکرش هم نکن ‫برات توصیه‌نامه کاری بنویسم.
‫شانس آوردی سر همین کارت می‌مونی.
‫دوباره سهل‌انگاری کنی، ‫مجبورم اخراجت کنم.
‫[از آستر فرار کن]
‫تو شانی؟
‫یا... یادم نمیاد.
‫تو این رو کشیدی؟
‫آره.
‫چرا؟
‫می‌خوام کمک کنم شان برگرده خونه.
‫تو شانی؟
‫یادم نمیاد.
‫خونه کجاست؟
‫اینجا.
‫شان کجاست؟
‫باید فرار کنه.
‫از کجا؟
‫از سرم برو بیرون.
‫از سرم برو بیرون!
‫کاملا طبیعیه.
‫نگران نباش. ‫قرار نیست بچه‌تون آدم فضایی باشه.
‫این وقتی اتفاق می‌افته که بچه از زهدان،
‫عبور می‌کنه و در بیشتر موارد،
‫شکل سر خودش اصلاح می‌شه، ‫ولی اگه نشه،
‫پزشک کودکتون یه کلاه ‫مخصوص پیشنهاد می‌ده...
‫که چند ماه اول سرش باشه.
‫آم، آره.
‫بعد سرش درست می‌شه. ‫شکلش معمولی می‌شه. آره.
‫ولی انتخاب کلاه با خودتونه، خب؟
‫می‌خواین به بچه‌تون ‫خصوصیات ویژه بدین؟
‫می‌خواین بچه‌تون ظاهر ‫معمولی داشته باشه؟
‫کلاه معمولی داشته باشه؟ ‫تصمیمش با خودتونه.
‫من که کلاه باحاله رو انتخاب می‌کنم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- چی می‌گفتن؟ ‫- یادداشت کردم.
‫- می‌گم شان. ‫- هوم؟
‫عه...
‫من که وسایل تو رو نمی‌گردم.
‫وسایلت رو نگشتم. داشتم...
‫می‌شه لطفا باهام حرف بزنی؟
‫خواهش می‌کنم.
‫صرفا... یه چیزی تو سرم بود.
‫می‌خواستم ابرازش کنم. ‫دکترها گفتن...
‫کابوس بود؟
‫مگه مهمه؟
‫می‌خوام کمکت کنم شان. ‫واقعا می‌گم.
‫فقط می‌خوام... درکت کنم.
‫کمک تو رو که نمی‌خوام.
‫پس چی می‌خوای؟
‫می‌خوام انقدر اینطوری بهم نگاه نکنی.
‫مگه چطوری نگاهت می‌کنم؟
‫انگار من یه چیز مشکل‌دارم ‫که باید درست بشم.
‫تو مشکل‌دار نیستی.
‫شان، تو مشکل‌دار نیستی.
‫من می‌ترسم.
‫فکر کردی من نمی‌ترسم؟
‫تو نمی‌دونی توی سرم چه خبره.
‫اصلا این رو نمی‌فهمی.
‫تو هم من رو نمی‌فهمی شان!
‫هیچی به جز داخل سر خودت رو نمی‌فهمی.
‫به من نگاه کن.
‫آهای. من رو نگاه کن.
‫من رو ببین.
‫چون واقعا وحشت کردم.
‫خیلی از زایمان وحشت دارم...
‫می‌ترسم این بارداری ‫باعث مرگم بشه...
‫یا باعث مرگ بچه بشه. ‫اگه خودم زنده بمونم شان...
‫می‌ترسم که مجبور باشم ‫تنها باهاش کنار بیام.
‫ولی...
‫فقط هر روز دارم ‫یه نقاب رو صورتم می‌ذارم...
‫و وانمود می‌کنم که قوی‌ام. ‫با اینکه اصلا قوی نیستم.
‫نمی‌خوام هم قوی باشم. ‫فقط... خیلی خسته‌ام.
‫فقط دلم می‌خواد...
‫فقط می‌خوام رو زمین بیفتم...
‫بخزم سمتت و بغلت کنم ‫که بتونم وحشت‌زده باشم.
‫که همین کار هم نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم بکنم.
‫همین دلم رو می‌شکنه.
‫سلام شان.
‫سلام.
‫مطمئنی چایی نمی‌خوری؟
‫جا خوردم دیدمت.
‫ببخشید مزاحمت شدم.
‫تو که مزاحم نیستی.
‫- پول لازم داری؟ ‫- آستر چیه؟
‫خیلی وقت بود ‫این اسم رو نشنیده بودم.
‫ولی چیه؟
‫یه خیابون تو صحراست.
‫خونه‌ای که بابات توش بزرگت کرده بود، ‫توی خیابون آستر بود.
‫یادم نمیاد.
‫چرا بابام خودش رو کشت؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫وای.
‫نه.
‫گندش بزنن.
‫باز دارن با مغزم بازی می‌کنن.
‫گندش بزنن.
‫تو هم از اون‌هایی.
‫از کی‌ها؟
‫شان.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اشکال نداره رابین.
‫هیچ‌کدوم این اتفاقات واقعی نیست.
‫سلام.
‫این چیه؟
‫عه، این صبحونه است.
‫چیکار می‌کنی؟
‫بهت آغوش برای وحشت کردن می‌دم.
‫حلم حالم خوبه.
‫اگه خوب نباشی هم اشکالی نداره.
‫دستت چی شده؟
‫عه، تو گاراژ به میخ خورد.
‫[محل سوار شدن دانش‌آموزان]
‫عه، آره. همین الان اومد.
‫معلومه کجا بودی؟
‫کل روز داشتیم بهت زنگ می‌زدیم.
‫- گوشیم رو یادم رفت. ‫- آره. فهمیدیم.
‫چه خبره... شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫گوشیت رو که جواب نمی‌دادی.
‫زنگ زدیم محل کارت.
‫تفنگ؟ واقعا؟
‫فکر کردی با این چیزها مرد می‌شی؟
‫آره؟
‫اگه دلت می‌خواد مرد بشی،
‫باید دل و جرئتت رو جمع کنی،
‫و جایی که لازمت دارن، باشی.
‫فقط کمک‌حال بقیه باش شان.
‫برو ظرف‌ها رو بشور.
‫لباس‌ها رو خشک کن و تا کن.
‫الان که دیگه دهه پنجاه نیست شان.
‫همون بهتر که به مردونگیت شک کردی. ‫مرتیکه نفهم.
‫قضیه از این قراره.
‫من همین‌جا می‌مونم،
‫و جنابعالی پیش کریستین می‌مونی.
‫آندریا خیلی تلاش می‌کنه ‫تا تو رو ببخشه،
‫اگه به من بود بعید می‌دونم می‌تونستم. ‫حالا که می‌ری پیشش...
‫بهش بگو خاک عالم تو سرش کنن...
‫که دست تو تفنگ داده!
‫خودم بهش گفتم، ‫ولی اینطور که معلومه...
‫شما دو تا دیر می‌فهمین...
‫و باید چند بار یه حرف رو ‫براتون تکرار کرد.
‫عین بچه می‌مونین.
‫با دو تا بچه احمق فرقی ندارین.
‫اصلا شما دو تا احمق ‫مثل در و تخته‌این.
‫آ... آندریا کو؟
‫داره استراحت می‌کنه.
‫غش کرد. افتاد.
‫نمی‌خواد ببیندت شان.
‫- آندریا. ‫- بی‌شرف.
‫آندریا؟
‫لطفا برو عزیزم.
‫چی؟
‫پرتره خودته؟
‫می‌دونم حالت خوب نیست‌ها. ‫ولی بهتر می‌شی؟
‫من یه رفیقی داشتم. ‫دیو رو یادته؟
‫تو ساختمون‌سازی کار می‌کرد.
‫همیشه دنبال نیرو می‌گرده.
‫می‌تونم معرفیت کنم.
‫باید کار پیدا کنی شان. ‫نمی‌شه که...
‫تا آخر عمرت بشینی ‫تو انبار من نقاشی بکشی.
‫از نقاشی راهت رو پیدا می‌کنی.
‫- یعنی چی؟ ‫- بهت کمک می‌کنن...
‫برگردن به جایی ‫که قبل از مصدومیتت بودی.
‫چی؟ ولی یعنی چی؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم اصلا ‫کسی جوابش رو بلد باشه.
‫باید بفهمم معنیش چیه. ‫معنی این نقاشی‌ها چیه.
‫لطفا. لطفا.
‫دوباره دیدمت.
‫- چی؟ ‫- آر.
‫تو یه کابوس یا توهم دیگه.
‫دیگه فرق این دو تا رو نمی‌فهمم.
‫ولی تو رو دیدم.
‫سندروم ساوانت ناگهانی نادره.
‫هنوز خیلی از جنبه‌هاش رو بلد نیستیم.
‫خب، من دارم کلی پول می‌دم ‫که تو بتونی بفهمیش.
‫پولی که حتی الان ندارم.
‫خب. درک می‌کنم ناراحتی شان.
‫واقعا؟ اصلا می‌دونی الان ‫چه حسی بهم دست می‌ده؟
‫اینکه بودن تو این مغز ‫چه حس کثافتیه؟
‫- شان، آروم باش. ‫- نه. سگ دوران کودکیم...
‫که بیست ساله مرده...
‫چند روز پیش یهو دوباره ‫سر از آپارتمانم در آورد.
‫می‌تونی توضیح بدی؟ هوم؟ نه؟
‫از کارم اخراج شدم. ‫نزدیک بود مغزم رو کف زمین بریزم.
‫زنم که هشت ماهه بارداره،
‫از خونه بیرونم کرده چون تحمل نداره...
‫من کنارش باشم.
‫مدام خودم رو می‌بینم...
‫ولی خودم نیستم. ‫یا شاید... شاید اتفاقا باشم.
‫دارم با تو حرف می‌زنم، ‫همیشه با تو حرف می‌زنم...
‫یا شاید اون هم تو نیستی.
‫شاید هم اتفاقا خودت باشی.
‫شاید این لحظه است که توهمه.
‫شاید این اتفاقات داره نمیفته،
‫ولی اون یکی نسخه من ‫داره سعی می‌کنه فراریم بده...
‫تا بتونم از اینجا برم...
‫ولی شاید هیچ‌کدوم این چیزها مهم نباشه...
‫چون همه‌اش یه کابوس شبیه‌ساز باشه...
‫که نمی‌تونم ازش بیدار بشم.
‫ولی ازت می‌خوام که درستش کنی.
‫ازت می‌خوام روح و روانم رو درست کنی.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫خواهش کردم.
‫دوباره افت ضربان داریم.
‫وضع مادر هم داره بد می‌شه.
‫فشارش پایینه و ضربانش بالاست.
‫ضربان قلب بچه برنگشته.
‫وارد افت ده دقیقه‌ای شدیم.
‫هنوز برنگشته.
‫وضع بچه داره بد می‌شه. ‫فشار مادر ۲۰۰ روی ۱۶ئه.
‫داره سکته می‌کنه. ‫سریع دکتر ویتن رو خبر کنین.
‫کارت اورژانس رو بیارین.
‫مرد.
‫جفتشون مردن.
‫سلام. آندریا برونرم.
‫- گندش بزنن. ‫- الان نمی‌تونم...
‫تلفنم رو جواب بدم.
‫- لطفا پیغام بذارین. ‫- خاک تو سرم.
‫نه!
‫بچه‌ام!
‫نه!
‫- نوزاد وارد حالت بریچ شد. ‫- لطفا، لطفا...
‫فقط بچه رو بچرخون!
‫بچه رو بچرخون شان.
‫نمی‌تونه. نگاهش کن.
‫خشکش زده. ضعیفه.
‫- تو رو خدا! ‫- نوزاد وارد حالت بریچ شده.
‫- بچه رو بچرخون شان. ‫- نمی‌تونه.
‫- بچه رو بچرخون شان. ‫- نوزاد وارد حالت بریچ شده.
‫خشکش زده. ضعیفه.
‫بچه رو بچرخون شان.
‫- وارد حالت بریچ شده. ‫- بچه رو بچرخون شان.
‫نمی‌تونه. ‫وارد حالت بریچ شده.
‫خشکش زده. ضعیفه.
‫- بچه رو بچرخون شان. ‫- وارد حالت بریچ شده.
‫- بچه رو بچرخون شان. ‫- نمی‌تونه.
‫- بچه رو بچرخون شان. ‫- وارد حالت بریچ شده.
‫خشکش زده. ضعیفه.
‫کمکی از دستم بر میاد؟
‫عه...
‫این چیه؟
‫اینجا خونه منه.
‫بفرما بشین. ‫می‌تونی از کلمن نوشیدنی برداری.
‫به آدم احساس ‫کوچیک بودن می‌ده، نه؟
‫بعضی وقت‌ها اینجا بودن ‫خیلی حس تنهایی داره.
‫از مهمون خوشم میاد.
‫خوشحالم اومدی.
‫تنها زندگی می‌کنی؟
‫نه.
‫عه، خودم و پسرم هستیم.
‫آخر هفته رفته خونه دوستش.
‫خیلی جالبه. کلا...
‫یه روزه از پیشم رفته. ‫ولی دلم براش تنگ شده.
‫تو بچه نداری؟
‫یکی دارم که تو راهه.
‫بابای خوبی می‌شی.
‫کار سخته، ولی...
‫مطمئنم براش بابای خوبی می‌شی.
‫تو که من رو نمی‌شناسی.
‫بعضی وقت‌ها آدم ‫یکی رو می‌بینه...
‫که یهو...
‫درجا می‌شناسدشون.
‫وقتی بهت نگاه می‌کنم، ‫می‌دونم که...
‫آدم قوی‌ای هستی.
‫که من اینطوری نیستم.
‫پسرت دوستت داره.
‫تو که من رو نمی‌شناسی.
‫چرا، می‌شناسم.
‫یه لطفی می‌کنی...
‫بری چند تا نوشیدنی دیگه ‫از تو یخچال بیاری؟
‫آره.
‫ممنونم.
‫وای!
‫بلند شو. بلند شو.
‫بیا. بلند شو.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫حالت خوبه. ‫نفس بکش، نفس بکش.
‫این رو بخور. ‫بخور، بخور، بخور.
‫عه، آروم. آروم، آروم، آروم.
‫آروم بخور.
‫برگشت به واقعیت که شوخی نیست.
‫کل شب داشتن با مغزت ور می‌رفتن پسر.
‫واقعا خوب به حسابت رسیدن، نه؟
‫تو کی هستی؟
‫چیزی نیست. نگران نباش.
‫بذار از اینجا ببرمت.
‫نگران نباش.
‫خوب گردن‌کلفتی هستی ‫که انقدر زود برگشتی.